1  Ζεὺς δʼ ἐπεὶ οὖν Τρῶάς τε καὶ Ἕκτορα νηυσὶ πέλασσε,
2  τοὺς μὲν ἔα παρὰ τῇσι πόνον τʼ ἐχέμεν καὶ ὀϊζὺν
3  νωλεμέως, αὐτὸς δὲ πάλιν τρέπεν ὄσσε φαεινὼ
4  νόσφιν ἐφʼ ἱπποπόλων Θρῃκῶν καθορώμενος αἶαν
5  Μυσῶν τʼ ἀγχεμάχων καὶ ἀγαυῶν ἱππημολγῶν
6  γλακτοφάγων Ἀβίων τε δικαιοτάτων ἀνθρώπων.
7  ἐς Τροίην δʼ οὐ πάμπαν ἔτι τρέπεν ὄσσε φαεινώ·
8  οὐ γὰρ ὅ γʼ ἀθανάτων τινα ἔλπετο ὃν κατὰ θυμὸν
9  ἐλθόντʼ ἢ Τρώεσσιν ἀρηξέμεν ἢ Δαναοῖσιν.
10  οὐδʼ ἀλαοσκοπιὴν εἶχε κρείων ἐνοσίχθων·
11  καὶ γὰρ ὃ θαυμάζων ἧστο πτόλεμόν τε μάχην τε
12  ὑψοῦ ἐπʼ ἀκροτάτης κορυφῆς Σάμου ὑληέσσης
13  Θρηϊκίης· ἔνθεν γὰρ ἐφαίνετο πᾶσα μὲν Ἴδη,
14  φαίνετο δὲ Πριάμοιο πόλις καὶ νῆες Ἀχαιῶν.
15  ἔνθʼ ἄρʼ ὅ γʼ ἐξ ἁλὸς ἕζετʼ ἰών, ἐλέαιρε δʼ Ἀχαιοὺς
16  Τρωσὶν δαμναμένους, Διὶ δὲ κρατερῶς ἐνεμέσσα.
17  αὐτίκα δʼ ἐξ ὄρεος κατεβήσετο παιπαλόεντος
18  κραιπνὰ ποσὶ προβιβάς· τρέμε δʼ οὔρεα μακρὰ καὶ ὕλη
19  ποσσὶν ὑπʼ ἀθανάτοισι Ποσειδάωνος ἰόντος.
20  τρὶς μὲν ὀρέξατʼ ἰών, τὸ δὲ τέτρατον ἵκετο τέκμωρ
21  Αἰγάς, ἔνθα δέ οἱ κλυτὰ δώματα βένθεσι λίμνης
22  χρύσεα μαρμαίροντα τετεύχαται ἄφθιτα αἰεί.
23  ἔνθʼ ἐλθὼν ὑπʼ ὄχεσφι τιτύσκετο χαλκόποδʼ ἵππω
24  ὠκυπέτα χρυσέῃσιν ἐθείρῃσιν κομόωντε,
25  χρυσὸν δʼ αὐτὸς ἔδυνε περὶ χροΐ, γέντο δʼ ἱμάσθλην
26  χρυσείην εὔτυκτον, ἑοῦ δʼ ἐπεβήσετο δίφρου,
27  βῆ δʼ ἐλάαν ἐπὶ κύματʼ· ἄταλλε δὲ κήτεʼ ὑπʼ αὐτοῦ
28  πάντοθεν ἐκ κευθμῶν, οὐδʼ ἠγνοίησεν ἄνακτα·
29  γηθοσύνῃ δὲ θάλασσα διίστατο· τοὶ δὲ πέτοντο
30  ῥίμφα μάλʼ, οὐδʼ ὑπένερθε διαίνετο χάλκεος ἄξων·
31  τὸν δʼ ἐς Ἀχαιῶν νῆας ἐΰσκαρθμοι φέρον ἵπποι.
32  ἔστι δέ τι σπέος εὐρὺ βαθείης βένθεσι λίμνης
33  μεσσηγὺς Τενέδοιο καὶ Ἴμβρου παιπαλοέσσης·
34  ἔνθʼ ἵππους ἔστησε Ποσειδάων ἐνοσίχθων
35  λύσας ἐξ ὀχέων, παρὰ δʼ ἀμβρόσιον βάλεν εἶδαρ
36  ἔδμεναι· ἀμφὶ δὲ ποσσὶ πέδας ἔβαλε χρυσείας
37  ἀρρήκτους ἀλύτους, ὄφρʼ ἔμπεδον αὖθι μένοιεν
38  νοστήσαντα ἄνακτα· ὃ δʼ ἐς στρατὸν ᾤχετʼ Ἀχαιῶν.
39  Τρῶες δὲ φλογὶ ἶσοι ἀολλέες ἠὲ θυέλλῃ
40  Ἕκτορι Πριαμίδῃ ἄμοτον μεμαῶτες ἕποντο
41  ἄβρομοι αὐΐαχοι· ἔλποντο δὲ νῆας Ἀχαιῶν
42  αἱρήσειν, κτενέειν δὲ παρʼ αὐτόθι πάντας ἀρίστους.
43  ἀλλὰ Ποσειδάων γαιήοχος ἐννοσίγαιος
44  Ἀργείους ὄτρυνε βαθείης ἐξ ἁλὸς ἐλθὼν
45  εἰσάμενος Κάλχαντι δέμας καὶ ἀτειρέα φωνήν·
46  Αἴαντε πρώτω προσέφη μεμαῶτε καὶ αὐτώ·
47  Αἴαντε σφὼ μέν τε σαώσετε λαὸν Ἀχαιῶν
48  ἀλκῆς μνησαμένω, μὴ δὲ κρυεροῖο φόβοιο.
49  ἄλλῃ μὲν γὰρ ἔγωγʼ οὐ δείδια χεῖρας ἀάπτους
50  Τρώων, οἳ μέγα τεῖχος ὑπερκατέβησαν ὁμίλῳ·
51  ἕξουσιν γὰρ πάντας ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοί·
52  τῇ δὲ δὴ αἰνότατον περιδείδια μή τι πάθωμεν,
53  ᾗ ῥʼ ὅ γʼ ὁ λυσσώδης φλογὶ εἴκελος ἡγεμονεύει
54  Ἕκτωρ, ὃς Διὸς εὔχετʼ ἐρισθενέος πάϊς εἶναι.
55  σφῶϊν δʼ ὧδε θεῶν τις ἐνὶ φρεσὶ ποιήσειεν
56  αὐτώ θʼ ἑστάμεναι κρατερῶς καὶ ἀνωγέμεν ἄλλους·
57  τώ κε καὶ ἐσσύμενόν περ ἐρωήσαιτʼ ἀπὸ νηῶν
58  ὠκυπόρων, εἰ καί μιν Ὀλύμπιος αὐτὸς ἐγείρει.
59  ἦ καὶ σκηπανίῳ γαιήοχος ἐννοσίγαιος
60  ἀμφοτέρω κεκοπὼς πλῆσεν μένεος κρατεροῖο,
61  γυῖα δʼ ἔθηκεν ἐλαφρὰ πόδας καὶ χεῖρας ὕπερθεν.
62  αὐτὸς δʼ ὥς τʼ ἴρηξ ὠκύπτερος ὦρτο πέτεσθαι,
63  ὅς ῥά τʼ ἀπʼ αἰγίλιπος πέτρης περιμήκεος ἀρθεὶς
64  ὁρμήσῃ πεδίοιο διώκειν ὄρνεον ἄλλο,
65  ὣς ἀπὸ τῶν ἤϊξε Ποσειδάων ἐνοσίχθων.
66  τοῖιν δʼ ἔγνω πρόσθεν Ὀϊλῆος ταχὺς Αἴας,
67  αἶψα δʼ ἄρʼ Αἴαντα προσέφη Τελαμώνιον υἱόν·
68  Αἶαν ἐπεί τις νῶϊ θεῶν οἳ Ὄλυμπον ἔχουσι
69  μάντεϊ εἰδόμενος κέλεται παρὰ νηυσὶ μάχεσθαι,
70  οὐδʼ ὅ γε Κάλχας ἐστὶ θεοπρόπος οἰωνιστής·
71  ἴχνια γὰρ μετόπισθε ποδῶν ἠδὲ κνημάων
72  ῥεῖʼ ἔγνων ἀπιόντος· ἀρίγνωτοι δὲ θεοί περ·
73  καὶ δʼ ἐμοὶ αὐτῷ θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι φίλοισι
74  μᾶλλον ἐφορμᾶται πολεμίζειν ἠδὲ μάχεσθαι,
75  μαιμώωσι δʼ ἔνερθε πόδες καὶ χεῖρες ὕπερθε.
76  τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη Τελαμώνιος Αἴας·
77  οὕτω νῦν καὶ ἐμοὶ περὶ δούρατι χεῖρες ἄαπτοι
78  μαιμῶσιν, καί μοι μένος ὤρορε, νέρθε δὲ ποσσὶν
79  ἔσσυμαι ἀμφοτέροισι· μενοινώω δὲ καὶ οἶος
80  Ἕκτορι Πριαμίδῃ ἄμοτον μεμαῶτι μάχεσθαι.
81  ὣς οἳ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον
82  χάρμῃ γηθόσυνοι, τήν σφιν θεὸς ἔμβαλε θυμῷ·
83  τόφρα δὲ τοὺς ὄπιθεν γαιήοχος ὦρσεν Ἀχαιούς,
84  οἳ παρὰ νηυσὶ θοῇσιν ἀνέψυχον φίλον ἦτορ.
85  τῶν ῥʼ ἅμα τʼ ἀργαλέῳ καμάτῳ φίλα γυῖα λέλυντο,
86  καί σφιν ἄχος κατὰ θυμὸν ἐγίγνετο δερκομένοισι
87  Τρῶας, τοὶ μέγα τεῖχος ὑπερκατέβησαν ὁμίλῳ.
88  τοὺς οἵ γʼ εἰσορόωντες ὑπʼ ὀφρύσι δάκρυα λεῖβον·
89  οὐ γὰρ ἔφαν φεύξεσθαι ὑπʼ ἐκ κακοῦ· ἀλλʼ ἐνοσίχθων
90  ῥεῖα μετεισάμενος κρατερὰς ὄτρυνε φάλαγγας.
91  Τεῦκρον ἔπι πρῶτον καὶ Λήϊτον ἦλθε κελεύων
92  Πηνέλεών θʼ ἥρωα Θόαντά τε Δηΐπυρόν τε
93  Μηριόνην τε καὶ Ἀντίλοχον μήστωρας ἀϋτῆς·
94  τοὺς ὅ γʼ ἐποτρύνων ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
95  αἰδὼς Ἀργεῖοι, κοῦροι νέοι· ὔμμιν ἔγωγε
96  μαρναμένοισι πέποιθα σαωσέμεναι νέας ἁμάς·
97  εἰ δʼ ὑμεῖς πολέμοιο μεθήσετε λευγαλέοιο,
98  νῦν δὴ εἴδεται ἦμαρ ὑπὸ Τρώεσσι δαμῆναι.
99  ὢ πόποι ἦ μέγα θαῦμα τόδʼ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι
100  δεινόν, ὃ οὔ ποτʼ ἔγωγε τελευτήσεσθαι ἔφασκον,
101  Τρῶας ἐφʼ ἡμετέρας ἰέναι νέας, οἳ τὸ πάρος περ
102  φυζακινῇς ἐλάφοισιν ἐοίκεσαν, αἵ τε καθʼ ὕλην
103  θώων παρδαλίων τε λύκων τʼ ἤϊα πέλονται
104  αὔτως ἠλάσκουσαι ἀνάλκιδες, οὐδʼ ἔπι χάρμη·
105  ὣς Τρῶες τὸ πρίν γε μένος καὶ χεῖρας Ἀχαιῶν
106  μίμνειν οὐκ ἐθέλεσκον ἐναντίον, οὐδʼ ἠβαιόν·
107  νῦν δὲ ἑκὰς πόλιος κοίλῃς ἐπὶ νηυσὶ μάχονται
108  ἡγεμόνος κακότητι μεθημοσύνῃσί τε λαῶν,
109  οἳ κείνῳ ἐρίσαντες ἀμυνέμεν οὐκ ἐθέλουσι
110  νηῶν ὠκυπόρων, ἀλλὰ κτείνονται ἀνʼ αὐτάς.
111  ἀλλʼ εἰ δὴ καὶ πάμπαν ἐτήτυμον αἴτιός ἐστιν
112  ἥρως Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνων
113  οὕνεκʼ ἀπητίμησε ποδώκεα Πηλεΐωνα,
114  ἡμέας γʼ οὔ πως ἔστι μεθιέμεναι πολέμοιο.
115  ἀλλʼ ἀκεώμεθα θᾶσσον· ἀκεσταί τοι φρένες ἐσθλῶν.
116  ὑμεῖς δʼ οὐκ ἔτι καλὰ μεθίετε θούριδος ἀλκῆς
117  πάντες ἄριστοι ἐόντες ἀνὰ στρατόν. οὐδʼ ἂν ἔγωγε
118  ἀνδρὶ μαχεσσαίμην ὅς τις πολέμοιο μεθείη
119  λυγρὸς ἐών· ὑμῖν δὲ νεμεσσῶμαι περὶ κῆρι.
120  ὦ πέπονες τάχα δή τι κακὸν ποιήσετε μεῖζον
121  τῇδε μεθημοσύνῃ· ἀλλʼ ἐν φρεσὶ θέσθε ἕκαστος
122  αἰδῶ καὶ νέμεσιν· δὴ γὰρ μέγα νεῖκος ὄρωρεν.
123  Ἕκτωρ δὴ παρὰ νηυσὶ βοὴν ἀγαθὸς πολεμίζει
124  καρτερός, ἔρρηξεν δὲ πύλας καὶ μακρὸν ὀχῆα.
125  ὥς ῥα κελευτιόων γαιήοχος ὦρσεν Ἀχαιούς.
126  ἀμφὶ δʼ ἄρʼ Αἴαντας δοιοὺς ἵσταντο φάλαγγες
127  καρτεραί, ἃς οὔτʼ ἄν κεν Ἄρης ὀνόσαιτο μετελθὼν
128  οὔτε κʼ Ἀθηναίη λαοσσόος· οἳ γὰρ ἄριστοι
129  κρινθέντες Τρῶάς τε καὶ Ἕκτορα δῖον ἔμιμνον,
130  φράξαντες δόρυ δουρί, σάκος σάκεϊ προθελύμνῳ·
131  ἀσπὶς ἄρʼ ἀσπίδʼ ἔρειδε, κόρυς κόρυν, ἀνέρα δʼ ἀνήρ·
132  ψαῦον δʼ ἱππόκομοι κόρυθες λαμπροῖσι φάλοισι
133  νευόντων, ὡς πυκνοὶ ἐφέστασαν ἀλλήλοισιν·
134  ἔγχεα δʼ ἐπτύσσοντο θρασειάων ἀπὸ χειρῶν
135  σειόμενʼ· οἳ δʼ ἰθὺς φρόνεον, μέμασαν δὲ μάχεσθαι.
136  Τρῶες δὲ προὔτυψαν ἀολλέες, ἦρχε δʼ ἄρʼ Ἕκτωρ
137  ἀντικρὺ μεμαώς, ὀλοοίτροχος ὣς ἀπὸ πέτρης,
138  ὅν τε κατὰ στεφάνης ποταμὸς χειμάρροος ὤσῃ
139  ῥήξας ἀσπέτῳ ὄμβρῳ ἀναιδέος ἔχματα πέτρης·
140  ὕψι δʼ ἀναθρῴσκων πέτεται, κτυπέει δέ θʼ ὑπʼ αὐτοῦ
141  ὕλη· ὃ δʼ ἀσφαλέως θέει ἔμπεδον, εἷος ἵκηται
142  ἰσόπεδον, τότε δʼ οὔ τι κυλίνδεται ἐσσύμενός περ·
143  ὣς Ἕκτωρ εἷος μὲν ἀπείλει μέχρι θαλάσσης
144  ῥέα διελεύσεσθαι κλισίας καὶ νῆας Ἀχαιῶν
145  κτείνων· ἀλλʼ ὅτε δὴ πυκινῇς ἐνέκυρσε φάλαγξι
146  στῆ ῥα μάλʼ ἐγχριμφθείς· οἳ δʼ ἀντίοι υἷες Ἀχαιῶν
147  νύσσοντες ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισιν
148  ὦσαν ἀπὸ σφείων· ὃ δὲ χασσάμενος πελεμίχθη.
149  ἤϋσεν δὲ διαπρύσιον Τρώεσσι γεγωνώς·
150  Τρῶες καὶ Λύκιοι καὶ Δάρδανοι ἀγχιμαχηταὶ
151  παρμένετʼ· οὔ τοι δηρὸν ἐμὲ σχήσουσιν Ἀχαιοὶ
152  καὶ μάλα πυργηδὸν σφέας αὐτοὺς ἀρτύναντες,
153  ἀλλʼ ὀΐω χάσσονται ὑπʼ ἔγχεος, εἰ ἐτεόν με
154  ὦρσε θεῶν ὤριστος, ἐρίγδουπος πόσις Ἥρης.
155  ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.
156  Δηΐφοβος δʼ ἐν τοῖσι μέγα φρονέων ἐβεβήκει
157  Πριαμίδης, πρόσθεν δʼ ἔχεν ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσην
158  κοῦφα ποσὶ προβιβὰς καὶ ὑπασπίδια προποδίζων.
159  Μηριόνης δʼ αὐτοῖο τιτύσκετο δουρὶ φαεινῷ
160  καὶ βάλεν, οὐδʼ ἀφάμαρτε, κατʼ ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσην
161  ταυρείην· τῆς δʼ οὔ τι διήλασεν, ἀλλὰ πολὺ πρὶν
162  ἐν καυλῷ ἐάγη δολιχὸν δόρυ· Δηΐφοβος δὲ
163  ἀσπίδα ταυρείην σχέθʼ ἀπὸ ἕο, δεῖσε δὲ θυμῷ
164  ἔγχος Μηριόναο δαΐφρονος· αὐτὰρ ὅ γʼ ἥρως
165  ἂψ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο, χώσατο δʼ αἰνῶς
166  ἀμφότερον, νίκης τε καὶ ἔγχεος ὃ ξυνέαξε.
167  βῆ δʼ ἰέναι παρά τε κλισίας καὶ νῆας Ἀχαιῶν
168  οἰσόμενος δόρυ μακρόν, ὅ οἱ κλισίηφι λέλειπτο.
169  οἳ δʼ ἄλλοι μάρναντο, βοὴ δʼ ἄσβεστος ὀρώρει.
170  Τεῦκρος δὲ πρῶτος Τελαμώνιος ἄνδρα κατέκτα
171  Ἴμβριον αἰχμητὴν πολυΐππου Μέντορος υἱόν·
172  ναῖε δὲ Πήδαιον πρὶν ἐλθεῖν υἷας Ἀχαιῶν,
173  κούρην δὲ Πριάμοιο νόθην ἔχε, Μηδεσικάστην·
174  αὐτὰρ ἐπεὶ Δαναῶν νέες ἤλυθον ἀμφιέλισσαι,
175  ἂψ ἐς Ἴλιον ἦλθε, μετέπρεπε δὲ Τρώεσσι,
176  ναῖε δὲ πὰρ Πριάμῳ· ὃ δέ μιν τίεν ἶσα τέκεσσι.
177  τόν ῥʼ υἱὸς Τελαμῶνος ὑπʼ οὔατος ἔγχεϊ μακρῷ
178  νύξʼ, ἐκ δʼ ἔσπασεν ἔγχος· ὃ δʼ αὖτʼ ἔπεσεν μελίη ὣς
179  ἥ τʼ ὄρεος κορυφῇ ἕκαθεν περιφαινομένοιο
180  χαλκῷ ταμνομένη τέρενα χθονὶ φύλλα πελάσσῃ·
181  ὣς πέσεν, ἀμφὶ δέ οἱ βράχε τεύχεα ποικίλα χαλκῷ.
182  Τεῦκρος δʼ ὁρμήθη μεμαὼς ἀπὸ τεύχεα δῦσαι·
183  Ἕκτωρ δʼ ὁρμηθέντος ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ.
184  ἀλλʼ ὃ μὲν ἄντα ἰδὼν ἠλεύατο χάλκεον ἔγχος
185  τυτθόν· ὃ δʼ Ἀμφίμαχον Κτεάτου υἷʼ Ἀκτορίωνος
186  νισόμενον πόλεμον δὲ κατὰ στῆθος βάλε δουρί·
187  δούπησεν δὲ πεσών, ἀράβησε δὲ τεύχεʼ ἐπʼ αὐτῷ.
188  Ἕκτωρ δʼ ὁρμήθη κόρυθα κροτάφοις ἀραρυῖαν
189  κρατὸς ἀφαρπάξαι μεγαλήτορος Ἀμφιμάχοιο·
190  Αἴας δʼ ὁρμηθέντος ὀρέξατο δουρὶ φαεινῷ
191  Ἕκτορος· ἀλλʼ οὔ πῃ χροὸς εἴσατο, πᾶς δʼ ἄρα χαλκῷ
192  σμερδαλέῳ κεκάλυφθʼ· ὃ δʼ ἄρʼ ἀσπίδος ὀμφαλὸν οὖτα,
193  ὦσε δέ μιν σθένεϊ μεγάλῳ· ὃ δὲ χάσσατʼ ὀπίσσω
194  νεκρῶν ἀμφοτέρων, τοὺς δʼ ἐξείρυσσαν Ἀχαιοί.
195  Ἀμφίμαχον μὲν ἄρα Στιχίος δῖός τε Μενεσθεὺς
196  ἀρχοὶ Ἀθηναίων κόμισαν μετὰ λαὸν Ἀχαιῶν·
197  Ἴμβριον αὖτʼ Αἴαντε μεμαότε θούριδος ἀλκῆς
198  ὥς τε δύʼ αἶγα λέοντε κυνῶν ὕπο καρχαροδόντων
199  ἁρπάξαντε φέρητον ἀνὰ ῥωπήϊα πυκνὰ
200  ὑψοῦ ὑπὲρ γαίης μετὰ γαμφηλῇσιν ἔχοντε,
201  ὥς ῥα τὸν ὑψοῦ ἔχοντε δύω Αἴαντε κορυστὰ
202  τεύχεα συλήτην· κεφαλὴν δʼ ἁπαλῆς ἀπὸ δειρῆς
203  κόψεν Ὀϊλιάδης κεχολωμένος Ἀμφιμάχοιο,
204  ἧκε δέ μιν σφαιρηδὸν ἑλιξάμενος διʼ ὁμίλου·
205  Ἕκτορι δὲ προπάροιθε ποδῶν πέσεν ἐν κονίῃσι.
206  καὶ τότε δὴ περὶ κῆρι Ποσειδάων ἐχολώθη
207  υἱωνοῖο πεσόντος ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι,
208  βῆ δʼ ἰέναι παρά τε κλισίας καὶ νῆας Ἀχαιῶν
209  ὀτρυνέων Δαναούς, Τρώεσσι δὲ κήδεα τεῦχεν.
210  Ἰδομενεὺς δʼ ἄρα οἱ δουρικλυτὸς ἀντεβόλησεν
211  ἐρχόμενος παρʼ ἑταίρου, ὅ οἱ νέον ἐκ πολέμοιο
212  ἦλθε κατʼ ἰγνύην βεβλημένος ὀξέϊ χαλκῷ.
213  τὸν μὲν ἑταῖροι ἔνεικαν, ὃ δʼ ἰητροῖς ἐπιτείλας
214  ἤϊεν ἐς κλισίην· ἔτι γὰρ πολέμοιο μενοίνα
215  ἀντιάαν· τὸν δὲ προσέφη κρείων ἐνοσίχθων
216  εἰσάμενος φθογγὴν Ἀνδραίμονος υἷϊ Θόαντι
217  ὃς πάσῃ Πλευρῶνι καὶ αἰπεινῇ Καλυδῶνι
218  Αἰτωλοῖσιν ἄνασσε, θεὸς δʼ ὣς τίετο δήμῳ·
219  Ἰδομενεῦ Κρητῶν βουληφόρε ποῦ τοι ἀπειλαὶ
220  οἴχονται, τὰς Τρωσὶν ἀπείλεον υἷες Ἀχαιῶν;
221  τὸν δʼ αὖτʼ Ἰδομενεὺς Κρητῶν ἀγὸς ἀντίον ηὔδα·
222  ὦ Θόαν οὔ τις ἀνὴρ νῦν γʼ αἴτιος, ὅσσον ἔγωγε
223  γιγνώσκω· πάντες γὰρ ἐπιστάμεθα πτολεμίζειν.
224  οὔτέ τινα δέος ἴσχει ἀκήριον οὔτέ τις ὄκνῳ
225  εἴκων ἀνδύεται πόλεμον κακόν· ἀλλά που οὕτω
226  μέλλει δὴ φίλον εἶναι ὑπερμενέϊ Κρονίωνι
227  νωνύμνους ἀπολέσθαι ἀπʼ Ἄργεος ἐνθάδʼ Ἀχαιούς.
228  ἀλλὰ Θόαν, καὶ γὰρ τὸ πάρος μενεδήϊος ἦσθα,
229  ὀτρύνεις δὲ καὶ ἄλλον ὅθι μεθιέντα ἴδηαι·
230  τὼ νῦν μήτʼ ἀπόληγε κέλευέ τε φωτὶ ἑκάστῳ.
231  τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Ποσειδάων ἐνοσίχθων·
232  Ἰδομενεῦ μὴ κεῖνος ἀνὴρ ἔτι νοστήσειεν
233  ἐκ Τροίης, ἀλλʼ αὖθι κυνῶν μέλπηθρα γένοιτο,
234  ὅς τις ἐπʼ ἤματι τῷδε ἑκὼν μεθίῃσι μάχεσθαι.
235  ἀλλʼ ἄγε τεύχεα δεῦρο λαβὼν ἴθι· ταῦτα δʼ ἅμα χρὴ
236  σπεύδειν, αἴ κʼ ὄφελός τι γενώμεθα καὶ δύʼ ἐόντε.
237  συμφερτὴ δʼ ἀρετὴ πέλει ἀνδρῶν καὶ μάλα λυγρῶν,
238  νῶϊ δὲ καί κʼ ἀγαθοῖσιν ἐπισταίμεσθα μάχεσθαι.
239  ὣς εἰπὼν ὃ μὲν αὖτις ἔβη θεὸς ἂμ πόνον ἀνδρῶν·
240  Ἰδομενεὺς δʼ ὅτε δὴ κλισίην εὔτυκτον ἵκανε
241  δύσετο τεύχεα καλὰ περὶ χροΐ, γέντο δὲ δοῦρε,
242  βῆ δʼ ἴμεν ἀστεροπῇ ἐναλίγκιος, ἥν τε Κρονίων
243  χειρὶ λαβὼν ἐτίναξεν ἀπʼ αἰγλήεντος Ὀλύμπου
244  δεικνὺς σῆμα βροτοῖσιν· ἀρίζηλοι δέ οἱ αὐγαί·
245  ὣς τοῦ χαλκὸς ἔλαμπε περὶ στήθεσσι θέοντος.
246  Μηριόνης δʼ ἄρα οἱ θεράπων ἐῢς ἀντεβόλησεν
247  ἐγγὺς ἔτι κλισίης· μετὰ γὰρ δόρυ χάλκεον ᾔει
248  οἰσόμενος· τὸν δὲ προσέφη σθένος Ἰδομενῆος·
249  Μηριόνη Μόλου υἱὲ πόδας ταχὺ φίλταθʼ ἑταίρων
250  τίπτʼ ἦλθες πόλεμόν τε λιπὼν καὶ δηϊοτῆτα;
251  ἠέ τι βέβληαι, βέλεος δέ σε τείρει ἀκωκή,
252  ἦέ τευ ἀγγελίης μετʼ ἔμʼ ἤλυθες; οὐδέ τοι αὐτὸς
253  ἧσθαι ἐνὶ κλισίῃσι λιλαίομαι, ἀλλὰ μάχεσθαι.
254  τὸν δʼ αὖ Μηριόνης πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·
255  Ἰδομενεῦ, Κρητῶν βουληφόρε χαλκοχιτώνων,
256  ἔρχομαι εἴ τί τοι ἔγχος ἐνὶ κλισίῃσι λέλειπται
257  οἰσόμενος· τό νυ γὰρ κατεάξαμεν ὃ πρὶν ἔχεσκον
258  ἀσπίδα Δηϊφόβοιο βαλὼν ὑπερηνορέοντος.
259  τὸν δʼ αὖτʼ Ἰδομενεὺς Κρητῶν ἀγὸς ἀντίον ηὔδα·
260  δούρατα δʼ αἴ κʼ ἐθέλῃσθα καὶ ἓν καὶ εἴκοσι δήεις
261  ἑσταότʼ ἐν κλισίῃ πρὸς ἐνώπια παμφανόωντα
262  Τρώϊα, τὰ κταμένων ἀποαίνυμαι· οὐ γὰρ ὀΐω
263  ἀνδρῶν δυσμενέων ἑκὰς ἱστάμενος πολεμίζειν.
264  τώ μοι δούρατά τʼ ἔστι καὶ ἀσπίδες ὀμφαλόεσσαι
265  καὶ κόρυθες καὶ θώρηκες λαμπρὸν γανόωντες.
266  τὸν δʼ αὖ Μηριόνης πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·
267  καί τοι ἐμοὶ παρά τε κλισίῃ καὶ νηῒ μελαίνῃ
268  πόλλʼ ἔναρα Τρώων· ἀλλʼ οὐ σχεδόν ἐστιν ἑλέσθαι.
269  οὐδὲ γὰρ οὐδʼ ἐμέ φημι λελασμένον ἔμμεναι ἀλκῆς,
270  ἀλλὰ μετὰ πρώτοισι μάχην ἀνὰ κυδιάνειραν
271  ἵσταμαι, ὁππότε νεῖκος ὀρώρηται πολέμοιο.
272  ἄλλόν πού τινα μᾶλλον Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων
273  λήθω μαρνάμενος, σὲ δὲ ἴδμεναι αὐτὸν ὀΐω.
274  τὸν δʼ αὖτʼ Ἰδομενεὺς Κρητῶν ἀγὸς ἀντίον ηὔδα·
275  οἶδʼ ἀρετὴν οἷός ἐσσι· τί σε χρὴ ταῦτα λέγεσθαι;
276  εἰ γὰρ νῦν παρὰ νηυσὶ λεγοίμεθα πάντες ἄριστοι
277  ἐς λόχον, ἔνθα μάλιστʼ ἀρετὴ διαείδεται ἀνδρῶν,
278  ἔνθʼ ὅ τε δειλὸς ἀνὴρ ὅς τʼ ἄλκιμος ἐξεφαάνθη·
279  τοῦ μὲν γάρ τε κακοῦ τρέπεται χρὼς ἄλλυδις ἄλλῃ,
280  οὐδέ οἱ ἀτρέμας ἧσθαι ἐρητύετʼ ἐν φρεσὶ θυμός,
281  ἀλλὰ μετοκλάζει καὶ ἐπʼ ἀμφοτέρους πόδας ἵζει,
282  ἐν δέ τέ οἱ κραδίη μεγάλα στέρνοισι πατάσσει
283  κῆρας ὀϊομένῳ, πάταγος δέ τε γίγνετʼ ὀδόντων·
284  τοῦ δʼ ἀγαθοῦ οὔτʼ ἂρ τρέπεται χρὼς οὔτέ τι λίην
285  ταρβεῖ, ἐπειδὰν πρῶτον ἐσίζηται λόχον ἀνδρῶν,
286  ἀρᾶται δὲ τάχιστα μιγήμεναι ἐν δαῒ λυγρῇ·
287  οὐδέ κεν ἔνθα τεόν γε μένος καὶ χεῖρας ὄνοιτο.
288  εἴ περ γάρ κε βλεῖο πονεύμενος ἠὲ τυπείης
289  οὐκ ἂν ἐν αὐχένʼ ὄπισθε πέσοι βέλος οὐδʼ ἐνὶ νώτῳ,
290  ἀλλά κεν ἢ στέρνων ἢ νηδύος ἀντιάσειε
291  πρόσσω ἱεμένοιο μετὰ προμάχων ὀαριστύν.
292  ἀλλʼ ἄγε μηκέτι ταῦτα λεγώμεθα νηπύτιοι ὣς
293  ἑσταότες, μή πού τις ὑπερφιάλως νεμεσήσῃ·
294  ἀλλὰ σύ γε κλισίην δὲ κιὼν ἕλευ ὄβριμον ἔγχος.
295  ὣς φάτο, Μηριόνης δὲ θοῷ ἀτάλαντος Ἄρηϊ
296  καρπαλίμως κλισίηθεν ἀνείλετο χάλκεον ἔγχος,
297  βῆ δὲ μετʼ Ἰδομενῆα μέγα πτολέμοιο μεμηλώς.
298  οἷος δὲ βροτολοιγὸς Ἄρης πόλεμον δὲ μέτεισι,
299  τῷ δὲ Φόβος φίλος υἱὸς ἅμα κρατερὸς καὶ ἀταρβὴς
300  ἕσπετο, ὅς τʼ ἐφόβησε ταλάφρονά περ πολεμιστήν·
301  τὼ μὲν ἄρʼ ἐκ Θρῄκης Ἐφύρους μέτα θωρήσσεσθον,
302  ἠὲ μετὰ Φλεγύας μεγαλήτορας· οὐδʼ ἄρα τώ γε
303  ἔκλυον ἀμφοτέρων, ἑτέροισι δὲ κῦδος ἔδωκαν·
304  τοῖοι Μηριόνης τε καὶ Ἰδομενεὺς ἀγοὶ ἀνδρῶν
305  ἤϊσαν ἐς πόλεμον κεκορυθμένοι αἴθοπι χαλκῷ.
306  τὸν καὶ Μηριόνης πρότερος πρὸς μῦθον ἔειπε·
307  Δευκαλίδη πῇ τὰρ μέμονας καταδῦναι ὅμιλον;
308  ἢ ἐπὶ δεξιόφιν παντὸς στρατοῦ, ἦ ἀνὰ μέσσους,
309  ἦ ἐπʼ ἀριστερόφιν; ἐπεὶ οὔ ποθι ἔλπομαι οὕτω
310  δεύεσθαι πολέμοιο κάρη κομόωντας Ἀχαιούς.
311  τὸν δʼ αὖτʼ Ἰδομενεὺς Κρητῶν ἀγὸς ἀντίον ηὔδα·
312  νηυσὶ μὲν ἐν μέσσῃσιν ἀμύνειν εἰσὶ καὶ ἄλλοι
313  Αἴαντές τε δύω Τεῦκρός θʼ, ὃς ἄριστος Ἀχαιῶν
314  τοξοσύνῃ, ἀγαθὸς δὲ καὶ ἐν σταδίῃ ὑσμίνῃ·
315  οἵ μιν ἅδην ἐλόωσι καὶ ἐσσύμενον πολέμοιο
316  Ἕκτορα Πριαμίδην, καὶ εἰ μάλα καρτερός ἐστιν.
317  αἰπύ οἱ ἐσσεῖται μάλα περ μεμαῶτι μάχεσθαι
318  κείνων νικήσαντι μένος καὶ χεῖρας ἀάπτους
319  νῆας ἐνιπρῆσαι, ὅτε μὴ αὐτός γε Κρονίων
320  ἐμβάλοι αἰθόμενον δαλὸν νήεσσι θοῇσιν.
321  ἀνδρὶ δέ κʼ οὐκ εἴξειε μέγας Τελαμώνιος Αἴας,
322  ὃς θνητός τʼ εἴη καὶ ἔδοι Δημήτερος ἀκτὴν
323  χαλκῷ τε ῥηκτὸς μεγάλοισί τε χερμαδίοισιν.
324  οὐδʼ ἂν Ἀχιλλῆϊ ῥηξήνορι χωρήσειεν
325  ἔν γʼ αὐτοσταδίῃ· ποσὶ δʼ οὔ πως ἔστιν ἐρίζειν.
326  νῶϊν δʼ ὧδʼ ἐπʼ ἀριστέρʼ ἔχε στρατοῦ, ὄφρα τάχιστα
327  εἴδομεν ἠέ τῳ εὖχος ὀρέξομεν, ἦέ τις ἡμῖν.
328  ὣς φάτο, Μηριόνης δὲ θοῷ ἀτάλαντος Ἄρηϊ
329  ἦρχʼ ἴμεν, ὄφρʼ ἀφίκοντο κατὰ στρατὸν ᾗ μιν ἀνώγει,
330  οἳ δʼ ὡς Ἰδομενῆα ἴδον φλογὶ εἴκελον ἀλκὴν
331  αὐτὸν καὶ θεράποντα σὺν ἔντεσι δαιδαλέοισι,
332  κεκλόμενοι καθʼ ὅμιλον ἐπʼ αὐτῷ πάντες ἔβησαν·
333  τῶν δʼ ὁμὸν ἵστατο νεῖκος ἐπὶ πρυμνῇσι νέεσσιν.
334  ὡς δʼ ὅθʼ ὑπὸ λιγέων ἀνέμων σπέρχωσιν ἄελλαι
335  ἤματι τῷ ὅτε τε πλείστη κόνις ἀμφὶ κελεύθους,
336  οἵ τʼ ἄμυδις κονίης μεγάλην ἱστᾶσιν ὀμίχλην,
337  ὣς ἄρα τῶν ὁμόσʼ ἦλθε μάχη, μέμασαν δʼ ἐνὶ θυμῷ
338  ἀλλήλους καθʼ ὅμιλον ἐναιρέμεν ὀξέϊ χαλκῷ.
339  ἔφριξεν δὲ μάχη φθισίμβροτος ἐγχείῃσι
340  μακρῇς, ἃς εἶχον ταμεσίχροας· ὄσσε δʼ ἄμερδεν
341  αὐγὴ χαλκείη κορύθων ἄπο λαμπομενάων
342  θωρήκων τε νεοσμήκτων σακέων τε φαεινῶν
343  ἐρχομένων ἄμυδις· μάλα κεν θρασυκάρδιος εἴη
344  ὃς τότε γηθήσειεν ἰδὼν πόνον οὐδʼ ἀκάχοιτο.
345  τὼ δʼ ἀμφὶς φρονέοντε δύω Κρόνου υἷε κραταιὼ
346  ἀνδράσιν ἡρώεσσιν ἐτεύχετον ἄλγεα λυγρά.
347  Ζεὺς μέν ῥα Τρώεσσι καὶ Ἕκτορι βούλετο νίκην
348  κυδαίνων Ἀχιλῆα πόδας ταχύν· οὐδέ τι πάμπαν
349  ἤθελε λαὸν ὀλέσθαι Ἀχαιϊκὸν Ἰλιόθι πρό,
350  ἀλλὰ Θέτιν κύδαινε καὶ υἱέα καρτερόθυμον.
351  Ἀργείους δὲ Ποσειδάων ὀρόθυνε μετελθὼν
352  λάθρῃ ὑπεξαναδὺς πολιῆς ἁλός· ἤχθετο γάρ ῥα
353  Τρωσὶν δαμναμένους, Διὶ δὲ κρατερῶς ἐνεμέσσα.
354  ἦ μὰν ἀμφοτέροισιν ὁμὸν γένος ἠδʼ ἴα πάτρη,
355  ἀλλὰ Ζεὺς πρότερος γεγόνει καὶ πλείονα ᾔδη.
356  τώ ῥα καὶ ἀμφαδίην μὲν ἀλεξέμεναι ἀλέεινε,
357  λάθρῃ δʼ αἰὲν ἔγειρε κατὰ στρατὸν ἀνδρὶ ἐοικώς.
358  τοὶ δʼ ἔριδος κρατερῆς καὶ ὁμοιΐου πτολέμοιο
359  πεῖραρ ἐπαλλάξαντες ἐπʼ ἀμφοτέροισι τάνυσσαν
360  ἄρρηκτόν τʼ ἄλυτόν τε, τὸ πολλῶν γούνατʼ ἔλυσεν.
361  ἔνθα μεσαιπόλιός περ ἐὼν Δαναοῖσι κελεύσας
362  Ἰδομενεὺς Τρώεσσι μετάλμενος ἐν φόβον ὦρσε.
363  πέφνε γὰρ Ὀθρυονῆα Καβησόθεν ἔνδον ἐόντα,
364  ὅς ῥα νέον πολέμοιο μετὰ κλέος εἰληλούθει,
365  ᾔτεε δὲ Πριάμοιο θυγατρῶν εἶδος ἀρίστην
366  Κασσάνδρην ἀνάεδνον, ὑπέσχετο δὲ μέγα ἔργον,
367  ἐκ Τροίης ἀέκοντας ἀπωσέμεν υἷας Ἀχαιῶν.
368  τῷ δʼ ὁ γέρων Πρίαμος ὑπό τʼ ἔσχετο καὶ κατένευσε
369  δωσέμεναι· ὃ δὲ μάρναθʼ ὑποσχεσίῃσι πιθήσας.
370  Ἰδομενεὺς δʼ αὐτοῖο τιτύσκετο δουρὶ φαεινῷ,
371  καὶ βάλεν ὕψι βιβάντα τυχών· οὐδʼ ἤρκεσε θώρηξ
372  χάλκεος, ὃν φορέεσκε, μέσῃ δʼ ἐν γαστέρι πῆξε.
373  δούπησεν δὲ πεσών· ὃ δʼ ἐπεύξατο φώνησέν τε·
374  Ὀθρυονεῦ περὶ δή σε βροτῶν αἰνίζομʼ ἁπάντων
375  εἰ ἐτεὸν δὴ πάντα τελευτήσεις ὅσʼ ὑπέστης
376  Δαρδανίδῃ Πριάμῳ· ὃ δʼ ὑπέσχετο θυγατέρα ἥν.
377  καί κέ τοι ἡμεῖς ταῦτά γʼ ὑποσχόμενοι τελέσαιμεν,
378  δοῖμεν δʼ Ἀτρεΐδαο θυγατρῶν εἶδος ἀρίστην
379  Ἄργεος ἐξαγαγόντες ὀπυιέμεν, εἴ κε σὺν ἄμμιν
380  Ἰλίου ἐκπέρσῃς εὖ ναιόμενον πτολίεθρον.
381  ἀλλʼ ἕπεʼ, ὄφρʼ ἐπὶ νηυσὶ συνώμεθα ποντοπόροισιν
382  ἀμφὶ γάμῳ, ἐπεὶ οὔ τοι ἐεδνωταὶ κακοί εἰμεν.
383  ὣς εἰπὼν ποδὸς ἕλκε κατὰ κρατερὴν ὑσμίνην
384  ἥρως Ἰδομενεύς· τῷ δʼ Ἄσιος ἦλθʼ ἐπαμύντωρ
385  πεζὸς πρόσθʼ ἵππων· τὼ δὲ πνείοντε κατʼ ὤμων
386  αἰὲν ἔχʼ ἡνίοχος θεράπων· ὃ δὲ ἵετο θυμῷ
387  Ἰδομενῆα βαλεῖν· ὃ δέ μιν φθάμενος βάλε δουρὶ
388  λαιμὸν ὑπʼ ἀνθερεῶνα, διὰ πρὸ δὲ χαλκὸν ἔλασσεν.
389  ἤριπε δʼ ὡς ὅτε τις δρῦς ἤριπεν ἢ ἀχερωῒς
390  ἠὲ πίτυς βλωθρή, τήν τʼ οὔρεσι τέκτονες ἄνδρες
391  ἐξέταμον πελέκεσσι νεήκεσι νήϊον εἶναι·
392  ὣς ὃ πρόσθʼ ἵππων καὶ δίφρου κεῖτο τανυσθεὶς
393  βεβρυχὼς κόνιος δεδραγμένος αἱματοέσσης.
394  ἐκ δέ οἱ ἡνίοχος πλήγη φρένας ἃς πάρος εἶχεν,
395  οὐδʼ ὅ γʼ ἐτόλμησεν δηΐων ὑπὸ χεῖρας ἀλύξας
396  ἂψ ἵππους στρέψαι, τὸν δʼ Ἀντίλοχος μενεχάρμης
397  δουρὶ μέσον περόνησε τυχών· οὐδʼ ἤρκεσε θώρηξ
398  χάλκεος ὃν φορέεσκε, μέσῃ δʼ ἐν γαστέρι πῆξεν.
399  αὐτὰρ ὃ ἀσθμαίνων εὐεργέος ἔκπεσε δίφρου,
400  ἵππους δʼ Ἀντίλοχος μεγαθύμου Νέστορος υἱὸς
401  ἐξέλασε Τρώων μετʼ ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς.
402  Δηΐφοβος δὲ μάλα σχεδὸν ἤλυθεν Ἰδομενῆος
403  Ἀσίου ἀχνύμενος, καὶ ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ.
404  ἀλλʼ ὃ μὲν ἄντα ἰδὼν ἠλεύατο χάλκεον ἔγχος
405  Ἰδομενεύς· κρύφθη γὰρ ὑπʼ ἀσπίδι πάντοσʼ ἐΐσῃ,
406  τὴν ἄρʼ ὅ γε ῥινοῖσι βοῶν καὶ νώροπι χαλκῷ
407  δινωτὴν φορέεσκε, δύω κανόνεσσʼ ἀραρυῖαν·
408  τῇ ὕπο πᾶς ἐάλη, τὸ δʼ ὑπέρπτατο χάλκεον ἔγχος,
409  καρφαλέον δέ οἱ ἀσπὶς ἐπιθρέξαντος ἄϋσεν
410  ἔγχεος· οὐδʼ ἅλιόν ῥα βαρείης χειρὸς ἀφῆκεν,
411  ἀλλʼ ἔβαλʼ Ἱππασίδην Ὑψήνορα ποιμένα λαῶν
412  ἧπαρ ὑπὸ πραπίδων, εἶθαρ δʼ ὑπὸ γούνατʼ ἔλυσε.
413  Δηΐφοβος δʼ ἔκπαγλον ἐπεύξατο μακρὸν ἀΰσας·
414  οὐ μὰν αὖτʼ ἄτιτος κεῖτʼ Ἄσιος, ἀλλά ἕ φημι
415  εἰς Ἄϊδός περ ἰόντα πυλάρταο κρατεροῖο
416  γηθήσειν κατὰ θυμόν, ἐπεί ῥά οἱ ὤπασα πομπόν.
417  ὣς ἔφατʼ, Ἀργείοισι δʼ ἄχος γένετʼ εὐξαμένοιο,
418  Ἀντιλόχῳ δὲ μάλιστα δαΐφρονι θυμὸν ὄρινεν·
419  ἀλλʼ οὐδʼ ἀχνύμενός περ ἑοῦ ἀμέλησεν ἑταίρου,
420  ἀλλὰ θέων περίβη καί οἱ σάκος ἀμφεκάλυψε.
421  τὸν μὲν ἔπειθʼ ὑποδύντε δύω ἐρίηρες ἑταῖροι
422  Μηκιστεὺς Ἐχίοιο πάϊς καὶ δῖος Ἀλάστωρ,
423  νῆας ἔπι γλαφυρὰς φερέτην βαρέα στενάχοντα.
424  Ἰδομενεὺς δʼ οὐ λῆγε μένος μέγα, ἵετο δʼ αἰεὶ
425  ἠέ τινα Τρώων ἐρεβεννῇ νυκτὶ καλύψαι
426  ἢ αὐτὸς δουπῆσαι ἀμύνων λοιγὸν Ἀχαιοῖς.
427  ἔνθʼ Αἰσυήταο διοτρεφέος φίλον υἱὸν
428  ἥρωʼ Ἀλκάθοον, γαμβρὸς δʼ ἦν Ἀγχίσαο,
429  πρεσβυτάτην δʼ ὤπυιε θυγατρῶν Ἱπποδάμειαν
430  τὴν περὶ κῆρι φίλησε πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ
431  ἐν μεγάρῳ· πᾶσαν γὰρ ὁμηλικίην ἐκέκαστο
432  κάλλεϊ καὶ ἔργοισιν ἰδὲ φρεσί· τοὔνεκα καί μιν
433  γῆμεν ἀνὴρ ὤριστος ἐνὶ Τροίῃ εὐρείῃ·
434  τὸν τόθʼ ὑπʼ Ἰδομενῆϊ Ποσειδάων ἐδάμασσε
435  θέλξας ὄσσε φαεινά, πέδησε δὲ φαίδιμα γυῖα·
436  οὔτε γὰρ ἐξοπίσω φυγέειν δύνατʼ οὔτʼ ἀλέασθαι,
437  ἀλλʼ ὥς τε στήλην ἢ δένδρεον ὑψιπέτηλον
438  ἀτρέμας ἑσταότα στῆθος μέσον οὔτασε δουρὶ
439  ἥρως Ἰδομενεύς, ῥῆξεν δέ οἱ ἀμφὶ χιτῶνα
440  χάλκεον, ὅς οἱ πρόσθεν ἀπὸ χροὸς ἤρκει ὄλεθρον·
441  δὴ τότε γʼ αὖον ἄϋσεν ἐρεικόμενος περὶ δουρί.
442  δούπησεν δὲ πεσών, δόρυ δʼ ἐν κραδίῃ ἐπεπήγει,
443  ἥ ῥά οἱ ἀσπαίρουσα καὶ οὐρίαχον πελέμιζεν
444  ἔγχεος· ἔνθα δʼ ἔπειτʼ ἀφίει μένος ὄβριμος Ἄρης·
445  Ἰδομενεὺς δʼ ἔκπαγλον ἐπεύξατο μακρὸν ἀΰσας
446  Δηΐφοβʼ ἦ ἄρα δή τι ἐΐσκομεν ἄξιον εἶναι
447  τρεῖς ἑνὸς ἀντὶ πεφάσθαι; ἐπεὶ σύ περ εὔχεαι οὕτω.
448  δαιμόνιʼ ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ἐναντίον ἵστασʼ ἐμεῖο,
449  ὄφρα ἴδῃ οἷος Ζηνὸς γόνος ἐνθάδʼ ἱκάνω,
450  ὃς πρῶτον Μίνωα τέκε Κρήτῃ ἐπίουρον·
451  Μίνως δʼ αὖ τέκεθʼ υἱὸν ἀμύμονα Δευκαλίωνα,
452  Δευκαλίων δʼ ἐμὲ τίκτε πολέσσʼ ἄνδρεσσιν ἄνακτα
453  Κρήτῃ ἐν εὐρείῃ· νῦν δʼ ἐνθάδε νῆες ἔνεικαν
454  σοί τε κακὸν καὶ πατρὶ καὶ ἄλλοισι Τρώεσσιν.
455  ὣς φάτο, Δηΐφοβος δὲ διάνδιχα μερμήριξεν
456  ἤ τινά που Τρώων ἑταρίσσαιτο μεγαθύμων
457  ἂψ ἀναχωρήσας, ἦ πειρήσαιτο καὶ οἶος.
458  ὧδε δέ οἱ φρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναι
459  βῆναι ἐπʼ Αἰνείαν· τὸν δʼ ὕστατον εὗρεν ὁμίλου
460  ἑσταότʼ· αἰεὶ γὰρ Πριάμῳ ἐπεμήνιε δίῳ
461  οὕνεκʼ ἄρʼ ἐσθλὸν ἐόντα μετʼ ἀνδράσιν οὔ τι τίεσκεν.
462  ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
463  Αἰνεία Τρώων βουληφόρε νῦν σε μάλα χρὴ
464  γαμβρῷ ἀμυνέμεναι, εἴ πέρ τί σε κῆδος ἱκάνει.
465  ἀλλʼ ἕπευ Ἀλκαθόῳ ἐπαμύνομεν, ὅς σε πάρος γε
466  γαμβρὸς ἐὼν ἔθρεψε δόμοις ἔνι τυτθὸν ἐόντα·
467  τὸν δέ τοι Ἰδομενεὺς δουρικλυτὸς ἐξενάριξεν.
468  ὣς φάτο, τῷ δʼ ἄρα θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ὄρινε,
469  βῆ δὲ μετʼ Ἰδομενῆα μέγα πτολέμοιο μεμηλώς.
470  ἀλλʼ οὐκ Ἰδομενῆα φόβος λάβε τηλύγετον ὥς,
471  ἀλλʼ ἔμενʼ ὡς ὅτε τις σῦς οὔρεσιν ἀλκὶ πεποιθώς,
472  ὅς τε μένει κολοσυρτὸν ἐπερχόμενον πολὺν ἀνδρῶν
473  χώρῳ ἐν οἰοπόλῳ, φρίσσει δέ τε νῶτον ὕπερθεν·
474  ὀφθαλμὼ δʼ ἄρα οἱ πυρὶ λάμπετον· αὐτὰρ ὀδόντας
475  θήγει, ἀλέξασθαι μεμαὼς κύνας ἠδὲ καὶ ἄνδρας·
476  ὣς μένεν Ἰδομενεὺς δουρικλυτός, οὐδʼ ὑπεχώρει,
477  Αἰνείαν ἐπιόντα βοηθόον· αὖε δʼ ἑταίρους
478  Ἀσκάλαφόν τʼ ἐσορῶν Ἀφαρῆά τε Δηΐπυρόν τε
479  Μηριόνην τε καὶ Ἀντίλοχον μήστωρας ἀϋτῆς·
480  τοὺς ὅ γʼ ἐποτρύνων ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
481  δεῦτε φίλοι, καί μʼ οἴῳ ἀμύνετε· δείδια δʼ αἰνῶς
482  Αἰνείαν ἐπιόντα πόδας ταχύν, ὅς μοι ἔπεισιν,
483  ὃς μάλα καρτερός ἐστι μάχῃ ἔνι φῶτας ἐναίρειν·
484  καὶ δʼ ἔχει ἥβης ἄνθος, ὅ τε κράτος ἐστὶ μέγιστον.
485  εἰ γὰρ ὁμηλικίη γε γενοίμεθα τῷδʼ ἐπὶ θυμῷ
486  αἶψά κεν ἠὲ φέροιτο μέγα κράτος, ἠὲ φεροίμην.
487  ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα πάντες ἕνα φρεσὶ θυμὸν ἔχοντες
488  πλησίοι ἔστησαν, σάκεʼ ὤμοισι κλίναντες.
489  Αἰνείας δʼ ἑτέρωθεν ἐκέκλετο οἷς ἑτάροισι
490  Δηΐφοβόν τε Πάριν τʼ ἐσορῶν καὶ Ἀγήνορα δῖον,
491  οἵ οἱ ἅμʼ ἡγεμόνες Τρώων ἔσαν· αὐτὰρ ἔπειτα
492  λαοὶ ἕπονθʼ, ὡς εἴ τε μετὰ κτίλον ἕσπετο μῆλα
493  πιόμενʼ ἐκ βοτάνης· γάνυται δʼ ἄρα τε φρένα ποιμήν·
494  ὣς Αἰνείᾳ θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι γεγήθει
495  ὡς ἴδε λαῶν ἔθνος ἐπισπόμενον ἑοῖ αὐτῷ.
496  οἳ δʼ ἀμφʼ Ἀλκαθόῳ αὐτοσχεδὸν ὁρμήθησαν
497  μακροῖσι ξυστοῖσι· περὶ στήθεσσι δὲ χαλκὸς
498  σμερδαλέον κονάβιζε τιτυσκομένων καθʼ ὅμιλον
499  ἀλλήλων· δύο δʼ ἄνδρες ἀρήϊοι ἔξοχον ἄλλων
500  Αἰνείας τε καὶ Ἰδομενεὺς ἀτάλαντοι Ἄρηϊ
501  ἵεντʼ ἀλλήλων ταμέειν χρόα νηλέϊ χαλκῷ.
502  Αἰνείας δὲ πρῶτος ἀκόντισεν Ἰδομενῆος·
503  ἀλλʼ ὃ μὲν ἄντα ἰδὼν ἠλεύατο χάλκεον ἔγχος,
504  αἰχμὴ δʼ Αἰνείαο κραδαινομένη κατὰ γαίης
505  ᾤχετʼ, ἐπεί ῥʼ ἅλιον στιβαρῆς ἀπὸ χειρὸς ὄρουσεν.
506  Ἰδομενεὺς δʼ ἄρα Οἰνόμαον βάλε γαστέρα μέσσην,
507  ῥῆξε δὲ θώρηκος γύαλον, διὰ δʼ ἔντερα χαλκὸς
508  ἤφυσʼ· ὃ δʼ ἐν κονίῃσι πεσὼν ἕλε γαῖαν ἀγοστῷ.
509  Ἰδομενεὺς δʼ ἐκ μὲν νέκυος δολιχόσκιον ἔγχος
510  ἐσπάσατʼ, οὐδʼ ἄρʼ ἔτʼ ἄλλα δυνήσατο τεύχεα καλὰ
511  ὤμοιιν ἀφελέσθαι· ἐπείγετο γὰρ βελέεσσιν.
512  οὐ γὰρ ἔτʼ ἔμπεδα γυῖα ποδῶν ἦν ὁρμηθέντι,
513  οὔτʼ ἄρʼ ἐπαΐξαι μεθʼ ἑὸν· βέλος οὔτʼ ἀλέασθαι.
514  τώ ῥα καὶ ἐν σταδίῃ μὲν ἀμύνετο νηλεὲς ἦμαρ,
515  τρέσσαι δʼ οὐκ ἔτι ῥίμφα πόδες φέρον ἐκ πολέμοιο.
516  τοῦ δὲ βάδην ἀπιόντος ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ
517  Δηΐφοβος· δὴ γάρ οἱ ἔχεν κότον ἐμμενὲς αἰεί.
518  ἀλλʼ ὅ γε καὶ τόθʼ ἅμαρτεν, ὃ δʼ Ἀσκάλαφον βάλε δουρὶ
519  υἱὸν Ἐνυαλίοιο· διʼ ὤμου δʼ ὄβριμον ἔγχος
520  ἔσχεν· ὃ δʼ ἐν κονίῃσι πεσὼν ἕλε γαῖαν ἀγοστῷ.
521  οὐδʼ ἄρα πώ τι πέπυστο βριήπυος ὄβριμος Ἄρης
522  υἷος ἑοῖο πεσόντος ἐνὶ κρατερῇ ὑσμίνῃ,
523  ἀλλʼ ὅ γʼ ἄρʼ ἄκρῳ Ὀλύμπῳ ὑπὸ χρυσέοισι νέφεσσιν
524  ἧστο Διὸς βουλῇσιν ἐελμένος, ἔνθά περ ἄλλοι
525  ἀθάνατοι θεοὶ ἦσαν ἐεργόμενοι πολέμοιο.
526  οἳ δʼ ἀμφʼ Ἀσκαλάφῳ αὐτοσχεδὸν ὁρμήθησαν·
527  Δηΐφοβος μὲν ἀπʼ Ἀσκαλάφου πήληκα φαεινὴν
528  ἥρπασε, Μηριόνης δὲ θοῷ ἀτάλαντος Ἄρηϊ
529  δουρὶ βραχίονα τύψεν ἐπάλμενος, ἐκ δʼ ἄρα χειρὸς
530  αὐλῶπις τρυφάλεια χαμαὶ βόμβησε πεσοῦσα.
531  Μηριόνης δʼ ἐξ αὖτις ἐπάλμενος αἰγυπιὸς ὣς
532  ἐξέρυσε πρυμνοῖο βραχίονος ὄβριμον ἔγχος,
533  ἂψ δʼ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο. τὸν δὲ Πολίτης
534  αὐτοκασίγνητος περὶ μέσσῳ χεῖρε τιτήνας
535  ἐξῆγεν πολέμοιο δυσηχέος, ὄφρʼ ἵκεθʼ ἵππους
536  ὠκέας, οἵ οἱ ὄπισθε μάχης ἠδὲ πτολέμοιο
537  ἕστασαν ἡνίοχόν τε καὶ ἅρματα ποικίλʼ ἔχοντες·
538  οἳ τόν γε προτὶ ἄστυ φέρον βαρέα στενάχοντα
539  τειρόμενον· κατὰ δʼ αἷμα νεουτάτου ἔρρεε χειρός.
540  οἳ δʼ ἄλλοι μάρναντο, βοὴ δʼ ἄσβεστος ὀρώρει.
541  ἔνθʼ Αἰνέας Ἀφαρῆα Καλητορίδην ἐπορούσας
542  λαιμὸν τύψʼ ἐπὶ οἷ τετραμμένον ὀξέϊ δουρί·
543  ἐκλίνθη δʼ ἑτέρωσε κάρη, ἐπὶ δʼ ἀσπὶς ἑάφθη
544  καὶ κόρυς, ἀμφὶ δέ οἱ θάνατος χύτο θυμοραϊστής.
545  Ἀντίλοχος δὲ Θόωνα μεταστρεφθέντα δοκεύσας
546  οὔτασʼ ἐπαΐξας, ἀπὸ δὲ φλέβα πᾶσαν ἔκερσεν,
547  ἥ τʼ ἀνὰ νῶτα θέουσα διαμπερὲς αὐχένʼ ἱκάνει·
548  τὴν ἀπὸ πᾶσαν ἔκερσεν· ὃ δʼ ὕπτιος ἐν κονίῃσι
549  κάππεσεν, ἄμφω χεῖρε φίλοις ἑτάροισι πετάσσας.
550  Ἀντίλοχος δʼ ἐπόρουσε, καὶ αἴνυτο τεύχεʼ ἀπʼ ὤμων
551  παπταίνων· Τρῶες δὲ περισταδὸν ἄλλοθεν ἄλλος
552  οὔταζον σάκος εὐρὺ παναίολον, οὐδὲ δύναντο
553  εἴσω ἐπιγράψαι τέρενα χρόα νηλέϊ χαλκῷ
554  Ἀντιλόχου· πέρι γάρ ῥα Ποσειδάων ἐνοσίχθων
555  Νέστορος υἱὸν ἔρυτο καὶ ἐν πολλοῖσι βέλεσσιν.
556  οὐ μὲν γάρ ποτʼ ἄνευ δηΐων ἦν, ἀλλὰ κατʼ αὐτοὺς
557  στρωφᾶτʼ· οὐδέ οἱ ἔγχος ἔχʼ ἀτρέμας, ἀλλὰ μάλʼ αἰεὶ
558  σειόμενον ἐλέλικτο· τιτύσκετο δὲ φρεσὶν ᾗσιν
559  ἤ τευ ἀκοντίσσαι, ἠὲ σχεδὸν ὁρμηθῆναι.
560  ἀλλʼ οὐ λῆθʼ Ἀδάμαντα τιτυσκόμενος καθʼ ὅμιλον
561  Ἀσιάδην, ὅ οἱ οὖτα μέσον σάκος ὀξέϊ χαλκῷ
562  ἐγγύθεν ὁρμηθείς· ἀμενήνωσεν δέ οἱ αἰχμὴν
563  κυανοχαῖτα Ποσειδάων βιότοιο μεγήρας.
564  καὶ τὸ μὲν αὐτοῦ μεῖνʼ ὥς τε σκῶλος πυρίκαυστος
565  ἐν σάκει Ἀντιλόχοιο, τὸ δʼ ἥμισυ κεῖτʼ ἐπὶ γαίης·
566  ἂψ δʼ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο κῆρʼ ἀλεείνων·
567  Μηριόνης δʼ ἀπιόντα μετασπόμενος βάλε δουρὶ
568  αἰδοίων τε μεσηγὺ καὶ ὀμφαλοῦ, ἔνθα μάλιστα
569  γίγνετʼ Ἄρης ἀλεγεινὸς ὀϊζυροῖσι βροτοῖσιν.
570  ἔνθά οἱ ἔγχος ἔπηξεν· ὃ δʼ ἑσπόμενος περὶ δουρὶ
571  ἤσπαιρʼ ὡς ὅτε βοῦς τόν τʼ οὔρεσι βουκόλοι ἄνδρες
572  ἰλλάσιν οὐκ ἐθέλοντα βίῃ δήσαντες ἄγουσιν·
573  ὣς ὃ τυπεὶς ἤσπαιρε μίνυνθά περ, οὔ τι μάλα δήν,
574  ὄφρά οἱ ἐκ χροὸς ἔγχος ἀνεσπάσατʼ ἐγγύθεν ἐλθὼν
575  ἥρως Μηριόνης· τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε.
576  Δηΐπυρον δʼ Ἕλενος ξίφεϊ σχεδὸν ἤλασε κόρσην
577  Θρηϊκίῳ μεγάλῳ, ἀπὸ δὲ τρυφάλειαν ἄραξεν.
578  ἣ μὲν ἀποπλαγχθεῖσα χαμαὶ πέσε, καί τις Ἀχαιῶν
579  μαρναμένων μετὰ ποσσὶ κυλινδομένην ἐκόμισσε·
580  τὸν δὲ κατʼ ὀφθαλμῶν ἐρεβεννὴ νὺξ ἐκάλυψεν.
581  Ἀτρεΐδην δʼ ἄχος εἷλε βοὴν ἀγαθὸν Μενέλαον·
582  βῆ δʼ ἐπαπειλήσας Ἑλένῳ ἥρωϊ ἄνακτι
583  ὀξὺ δόρυ κραδάων· ὃ δὲ τόξου πῆχυν ἄνελκε.
584  τὼ δʼ ἄρʼ ὁμαρτήδην ὃ μὲν ἔγχεϊ ὀξυόεντι
585  ἵετʼ ἀκοντίσσαι, ὃ δʼ ἀπὸ νευρῆφιν ὀϊστῷ.
586  Πριαμίδης μὲν ἔπειτα κατὰ στῆθος βάλεν ἰῷ
587  θώρηκος γύαλον, ἀπὸ δʼ ἔπτατο πικρὸς ὀϊστός.
588  ὡς δʼ ὅτʼ ἀπὸ πλατέος πτυόφιν μεγάλην κατʼ ἀλωὴν
589  θρῴσκωσιν κύαμοι μελανόχροες ἢ ἐρέβινθοι
590  πνοιῇ ὕπο λιγυρῇ καὶ λικμητῆρος ἐρωῇ,
591  ὣς ἀπὸ θώρηκος Μενελάου κυδαλίμοιο
592  πολλὸν ἀποπλαγχθεὶς ἑκὰς ἔπτατο πικρὸς ὀϊστός.
593  Ἀτρεΐδης δʼ ἄρα χεῖρα βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος
594  τὴν βάλεν ᾗ ῥʼ ἔχε τόξον ἐΰξοον· ἐν δʼ ἄρα τόξῳ
595  ἀντικρὺ διὰ χειρὸς ἐλήλατο χάλκεον ἔγχος.
596  ἂψ δʼ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο κῆρʼ ἀλεείνων
597  χεῖρα παρακρεμάσας· τὸ δʼ ἐφέλκετο μείλινον ἔγχος.
598  καὶ τὸ μὲν ἐκ χειρὸς ἔρυσεν μεγάθυμος Ἀγήνωρ,
599  αὐτὴν δὲ ξυνέδησεν ἐϋστρεφεῖ οἰὸς ἀώτῳ
600  σφενδόνῃ, ἣν ἄρα οἱ θεράπων ἔχε ποιμένι λαῶν.
601  Πείσανδρος δʼ ἰθὺς Μενελάου κυδαλίμοιο
602  ἤϊε· τὸν δʼ ἄγε μοῖρα κακὴ θανάτοιο τέλος δὲ
603  σοὶ Μενέλαε δαμῆναι ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι.
604  οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντες
605  Ἀτρεΐδης μὲν ἅμαρτε, παραὶ δέ οἱ ἐτράπετʼ ἔγχος,
606  Πείσανδρος δὲ σάκος Μενελάου κυδαλίμοιο
607  οὔτασεν, οὐδὲ διὰ πρὸ δυνήσατο χαλκὸν ἐλάσσαι·
608  ἔσχεθε γὰρ σάκος εὐρύ, κατεκλάσθη δʼ ἐνὶ καυλῷ
609  ἔγχος· ὃ δὲ φρεσὶν ᾗσι χάρη καὶ ἐέλπετο νίκην.
610  Ἀτρεΐδης δὲ ἐρυσσάμενος ξίφος ἀργυρόηλον
611  ἆλτʼ ἐπὶ Πεισάνδρῳ· ὃ δʼ ὑπʼ ἀσπίδος εἵλετο καλὴν
612  ἀξίνην εὔχαλκον ἐλαΐνῳ ἀμφὶ πελέκκῳ
613  μακρῷ ἐϋξέστῳ· ἅμα δʼ ἀλλήλων ἐφίκοντο.
614  ἤτοι ὃ μὲν κόρυθος φάλον ἤλασεν ἱπποδασείης
615  ἄκρον ὑπὸ λόφον αὐτόν, ὃ δὲ προσιόντα μέτωπον
616  ῥινὸς ὕπερ πυμάτης· λάκε δʼ ὀστέα, τὼ δέ οἱ ὄσσε
617  πὰρ ποσὶν αἱματόεντα χαμαὶ πέσον ἐν κονίῃσιν,
618  ἰδνώθη δὲ πεσών· ὃ δὲ λὰξ ἐν στήθεσι βαίνων
619  τεύχεά τʼ ἐξενάριξε καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·
620  λείψετέ θην οὕτω γε νέας Δαναῶν ταχυπώλων
621  Τρῶες ὑπερφίαλοι δεινῆς ἀκόρητοι ἀϋτῆς,
622  ἄλλης μὲν λώβης τε καὶ αἴσχεος οὐκ ἐπιδευεῖς
623  ἣν ἐμὲ λωβήσασθε κακαὶ κύνες, οὐδέ τι θυμῷ
624  Ζηνὸς ἐριβρεμέτεω χαλεπὴν ἐδείσατε μῆνιν
625  ξεινίου, ὅς τέ ποτʼ ὔμμι διαφθέρσει πόλιν αἰπήν·
626  οἵ μευ κουριδίην ἄλοχον καὶ κτήματα πολλὰ
627  μὰψ οἴχεσθʼ ἀνάγοντες, ἐπεὶ φιλέεσθε παρʼ αὐτῇ·
628  νῦν αὖτʼ ἐν νηυσὶν μενεαίνετε ποντοπόροισι
629  πῦρ ὀλοὸν βαλέειν, κτεῖναι δʼ ἥρωας Ἀχαιούς.
630  ἀλλά ποθι σχήσεσθε καὶ ἐσσύμενοί περ Ἄρηος.
631  Ζεῦ πάτερ ἦ τέ σέ φασι περὶ φρένας ἔμμεναι ἄλλων
632  ἀνδρῶν ἠδὲ θεῶν· σέο δʼ ἐκ τάδε πάντα πέλονται·
633  οἷον δὴ ἄνδρεσσι χαρίζεαι ὑβριστῇσι
634  Τρωσίν, τῶν μένος αἰὲν ἀτάσθαλον, οὐδὲ δύνανται
635  φυλόπιδος κορέσασθαι ὁμοιΐου πτολέμοιο.
636  πάντων μὲν κόρος ἐστὶ καὶ ὕπνου καὶ φιλότητος
637  μολπῆς τε γλυκερῆς καὶ ἀμύμονος ὀρχηθμοῖο,
638  τῶν πέρ τις καὶ μᾶλλον ἐέλδεται ἐξ ἔρον εἷναι
639  ἢ πολέμου· Τρῶες δὲ μάχης ἀκόρητοι ἔασιν.
640  ὣς εἰπὼν τὰ μὲν ἔντεʼ ἀπὸ χροὸς αἱματόεντα
641  συλήσας ἑτάροισι δίδου Μενέλαος ἀμύμων,
642  αὐτὸς δʼ αὖτʼ ἐξ αὖτις ἰὼν προμάχοισιν ἐμίχθη.
643  ἔνθά οἱ υἱὸς ἐπᾶλτο Πυλαιμένεος βασιλῆος
644  Ἁρπαλίων, ὅ ῥα πατρὶ φίλῳ ἕπετο πτολεμίξων
645  ἐς τροίην, οὐδʼ αὖτις ἀφίκετο πατρίδα γαῖαν·
646  ὅς ῥα τότʼ Ἀτρεΐδαο μέσον σάκος οὔτασε δουρὶ
647  ἐγγύθεν, οὐδὲ διὰ πρὸ δυνήσατο χαλκὸν ἐλάσσαι
648  ἂψ δʼ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο κῆρʼ ἀλεείνων
649  πάντοσε παπταίνων μή τις χρόα χαλκῷ ἐπαύρῃ.
650  Μηριόνης δʼ ἀπιόντος ἵει χαλκήρεʼ ὀϊστόν,
651  καί ῥʼ ἔβαλε γλουτὸν κάτα δεξιόν· αὐτὰρ ὀϊστὸς
652  ἀντικρὺ κατὰ κύστιν ὑπʼ ὀστέον ἐξεπέρησεν.
653  ἑζόμενος δὲ κατʼ αὖθι φίλων ἐν χερσὶν ἑταίρων
654  θυμὸν ἀποπνείων, ὥς τε σκώληξ ἐπὶ γαίῃ
655  κεῖτο ταθείς· ἐκ δʼ αἷμα μέλαν ῥέε, δεῦε δὲ γαῖαν.
656  τὸν μὲν Παφλαγόνες μεγαλήτορες ἀμφεπένοντο,
657  ἐς δίφρον δʼ ἀνέσαντες ἄγον προτὶ Ἴλιον ἱρὴν
658  ἀχνύμενοι· μετὰ δέ σφι πατὴρ κίε δάκρυα λείβων,
659  ποινὴ δʼ οὔ τις παιδὸς ἐγίγνετο τεθνηῶτος.
660  τοῦ δὲ Πάρις μάλα θυμὸν ἀποκταμένοιο χολώθη·
661  ξεῖνος γάρ οἱ ἔην πολέσιν μετὰ Παφλαγόνεσσι·
662  τοῦ ὅ γε χωόμενος προΐει χαλκήρεʼ ὀϊστόν.
663  ἦν δέ τις Εὐχήνωρ Πολυΐδου μάντιος υἱὸς
664  ἀφνειός τʼ ἀγαθός τε Κορινθόθι οἰκία ναίων,
665  ὅς ῥʼ εὖ εἰδὼς κῆρʼ ὀλοὴν ἐπὶ νηὸς ἔβαινε·
666  πολλάκι γάρ οἱ ἔειπε γέρων ἀγαθὸς Πολύϊδος
667  νούσῳ ὑπʼ ἀργαλέῃ φθίσθαι οἷς ἐν μεγάροισιν,
668  ἢ μετʼ Ἀχαιῶν νηυσὶν ὑπὸ Τρώεσσι δαμῆναι·
669  τώ ῥʼ ἅμα τʼ ἀργαλέην θωὴν ἀλέεινεν Ἀχαιῶν
670  νοῦσόν τε στυγερήν, ἵνα μὴ πάθοι ἄλγεα θυμῷ.
671  τὸν βάλʼ ὑπὸ γναθμοῖο. καὶ οὔατος· ὦκα δὲ θυμὸς
672  ᾤχετʼ ἀπὸ μελέων, στυγερὸς δʼ ἄρα μιν σκότος εἷλεν.
673  ὣς οἳ μὲν μάρναντο δέμας πυρὸς αἰθομένοιο·
674  Ἕκτωρ δʼ οὐκ ἐπέπυστο Διῒ φίλος, οὐδέ τι ᾔδη
675  ὅττί ῥά οἱ νηῶν ἐπʼ ἀριστερὰ δηϊόωντο
676  λαοὶ ὑπʼ Ἀργείων. τάχα δʼ ἂν καὶ κῦδος Ἀχαιῶν
677  ἔπλετο· τοῖος γὰρ γαιήοχος ἐννοσίγαιος
678  ὄτρυνʼ Ἀργείους, πρὸς δὲ σθένει αὐτὸς ἄμυνεν·
679  ἀλλʼ ἔχεν ᾗ τὰ πρῶτα πύλας καὶ τεῖχος ἐσᾶλτο
680  ῥηξάμενος Δαναῶν πυκινὰς στίχας ἀσπιστάων,
681  ἔνθʼ ἔσαν Αἴαντός τε νέες καὶ Πρωτεσιλάου
682  θῖνʼ ἔφʼ ἁλὸς πολιῆς εἰρυμέναι· αὐτὰρ ὕπερθε
683  τεῖχος ἐδέδμητο χθαμαλώτατον, ἔνθα μάλιστα
684  ζαχρηεῖς γίγνοντο μάχῃ αὐτοί τε καὶ ἵπποι.
685  ἔνθα δὲ Βοιωτοὶ καὶ Ἰάονες ἑλκεχίτωνες
686  Λοκροὶ καὶ Φθῖοι καὶ φαιδιμόεντες Ἐπειοὶ
687  σπουδῇ ἐπαΐσσοντα νεῶν ἔχον, οὐδὲ δύναντο
688  ὦσαι ἀπὸ σφείων φλογὶ εἴκελον Ἕκτορα δῖον
689  οἳ μὲν Ἀθηναίων προλελεγμένοι· ἐν δʼ ἄρα τοῖσιν
690  ἦρχʼ υἱὸς Πετεῶο Μενεσθεύς, οἳ δʼ ἅμʼ ἕποντο
691  Φείδας τε Στιχίος τε Βίας τʼ ἐΰς· αὐτὰρ Ἐπειῶν
692  Φυλεΐδης τε Μέγης Ἀμφίων τε Δρακίος τε,
693  πρὸ Φθίων δὲ Μέδων τε μενεπτόλεμός τε Ποδάρκης.
694  ἤτοι ὃ μὲν νόθος υἱὸς Ὀϊλῆος θείοιο
695  ἔσκε Μέδων Αἴαντος ἀδελφεός· αὐτὰρ ἔναιεν
696  ἐν Φυλάκῃ γαίης ἄπο πατρίδος ἄνδρα κατακτὰς
697  γνωτὸν μητρυιῆς Ἐριώπιδος, ἣν ἔχʼ Ὀϊλεύς·
698  αὐτὰρ ὃ Ἰφίκλοιο πάϊς τοῦ Φυλακίδαο.
699  οἳ μὲν πρὸ Φθίων μεγαθύμων θωρηχθέντες
700  ναῦφιν ἀμυνόμενοι μετὰ Βοιωτῶν ἐμάχοντο·
701  Αἴας δʼ οὐκέτι πάμπαν Ὀϊλῆος ταχὺς υἱὸς
702  ἵστατʼ ἀπʼ Αἴαντος Τελαμωνίου οὐδʼ ἠβαιόν,
703  ἀλλʼ ὥς τʼ ἐν νειῷ βόε οἴνοπε πηκτὸν ἄροτρον
704  ἶσον θυμὸν ἔχοντε τιταίνετον· ἀμφὶ δʼ ἄρά σφι
705  πρυμνοῖσιν κεράεσσι πολὺς ἀνακηκίει ἱδρώς·
706  τὼ μέν τε ζυγὸν οἶον ἐΰξοον ἀμφὶς ἐέργει
707  ἱεμένω κατὰ ὦλκα· τέμει δέ τε τέλσον ἀρούρης·
708  ὣς τὼ παρβεβαῶτε μάλʼ ἕστασαν ἀλλήλοιιν.
709  ἀλλʼ ἤτοι Τελαμωνιάδῃ πολλοί τε καὶ ἐσθλοὶ
710  λαοὶ ἕπονθʼ ἕταροι, οἵ οἱ σάκος ἐξεδέχοντο
711  ὁππότε μιν κάματός τε καὶ ἱδρὼς γούναθʼ ἵκοιτο.
712  οὐδʼ ἄρʼ Ὀϊλιάδῃ μεγαλήτορι Λοκροὶ ἕποντο·
713  οὐ γάρ σφι σταδίῃ ὑσμίνῃ μίμνε φίλον κῆρ·
714  οὐ γὰρ ἔχον κόρυθας χαλκήρεας ἱπποδασείας,
715  οὐδʼ ἔχον ἀσπίδας εὐκύκλους καὶ μείλινα δοῦρα,
716  ἀλλʼ ἄρα τόξοισιν καὶ ἐϋστρεφεῖ οἶος ἀώτῳ
717  Ἴλιον εἰς ἅμʼ ἕποντο πεποιθότες, οἷσιν ἔπειτα
718  ταρφέα βάλλοντες Τρώων ῥήγνυντο φάλαγγας·
719  δή ῥα τόθʼ οἳ μὲν πρόσθε σὺν ἔντεσι δαιδαλέοισι
720  μάρναντο Τρωσίν τε καὶ Ἕκτορι χαλκοκορυστῇ,
721  οἳ δʼ ὄπιθεν βάλλοντες ἐλάνθανον· οὐδέ τι χάρμης
722  Τρῶες μιμνήσκοντο· συνεκλόνεον γὰρ ὀϊστοί.
723  ἔνθά κε λευγαλέως νηῶν ἄπο καὶ κλισιάων
724  Τρῶες ἐχώρησαν προτὶ Ἴλιον ἠνεμόεσσαν,
725  εἰ μὴ Πουλυδάμας θρασὺν Ἕκτορα εἶπε παραστάς·
726  Ἕκτορ ἀμήχανός ἐσσι παραρρητοῖσι πιθέσθαι.
727  οὕνεκά τοι περὶ δῶκε θεὸς πολεμήϊα ἔργα
728  τοὔνεκα καὶ βουλῇ ἐθέλεις περιίδμεναι ἄλλων·
729  ἀλλʼ οὔ πως ἅμα πάντα δυνήσεαι αὐτὸς ἑλέσθαι.
730  ἄλλῳ μὲν γὰρ ἔδωκε θεὸς πολεμήϊα ἔργα,
731  ἄλλῳ δʼ ὀρχηστύν, ἑτέρῳ κίθαριν καὶ ἀοιδήν,
732  ἄλλῳ δʼ ἐν στήθεσσι τιθεῖ νόον εὐρύοπα Ζεὺς
733  ἐσθλόν, τοῦ δέ τε πολλοὶ ἐπαυρίσκοντʼ ἄνθρωποι,
734  καί τε πολέας ἐσάωσε, μάλιστα δὲ καὐτὸς ἀνέγνω.
735  αὐτὰρ ἐγὼν ἐρέω ὥς μοι δοκεῖ εἶναι ἄριστα·
736  πάντῃ γάρ σε περὶ στέφανος πολέμοιο δέδηε·
737  Τρῶες δὲ μεγάθυμοι ἐπεὶ κατὰ τεῖχος ἔβησαν
738  οἳ μὲν ἀφεστᾶσιν σὺν τεύχεσιν, οἳ δὲ μάχονται
739  παυρότεροι πλεόνεσσι κεδασθέντες κατὰ νῆας.
740  ἀλλʼ ἀναχασσάμενος κάλει ἐνθάδε πάντας ἀρίστους·
741  ἔνθεν δʼ ἂν μάλα πᾶσαν ἐπιφρασσαίμεθα βουλὴν
742  ἤ κεν ἐνὶ νήεσσι πολυκλήϊσι πέσωμεν
743  αἴ κʼ ἐθέλῃσι θεὸς δόμεναι κράτος, ἦ κεν ἔπειτα
744  πὰρ νηῶν ἔλθωμεν ἀπήμονες. ἦ γὰρ ἔγωγε
745  δείδω μὴ τὸ χθιζὸν ἀποστήσωνται Ἀχαιοὶ
746  χρεῖος, ἐπεὶ παρὰ νηυσὶν ἀνὴρ ἆτος πολέμοιο
747  μίμνει, ὃν οὐκέτι πάγχυ μάχης σχήσεσθαι ὀΐω.
748  ὣς φάτο Πουλυδάμας, ἅδε δʼ Ἕκτορι μῦθος ἀπήμων,
749  αὐτίκα δʼ ἐξ ὀχέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζε
750  καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
751  Πουλυδάμα σὺ μὲν αὐτοῦ ἐρύκακε πάντας ἀρίστους,
752  αὐτὰρ ἐγὼ κεῖσʼ εἶμι καὶ ἀντιόω πολέμοιο·
753  αἶψα δʼ ἐλεύσομαι αὖτις ἐπὴν εὖ τοῖς ἐπιτείλω.
754  ἦ ῥα, καὶ ὁρμήθη ὄρεϊ νιφόεντι ἐοικὼς
755  κεκλήγων, διὰ δὲ Τρώων πέτετʼ ἠδʼ ἐπικούρων.
756  οἳ δʼ ἐς Πανθοΐδην ἀγαπήνορα Πουλυδάμαντα
757  πάντες ἐπεσσεύοντʼ, ἐπεὶ Ἕκτορος ἔκλυον αὐδήν.
758  αὐτὰρ ὃ Δηΐφοβόν τε βίην θʼ Ἑλένοιο ἄνακτος
759  Ἀσιάδην τʼ Ἀδάμαντα καὶ Ἄσιον Ὑρτάκου υἱὸν
760  φοίτα ἀνὰ προμάχους διζήμενος, εἴ που ἐφεύροι.
761  τοὺς δʼ εὗρʼ οὐκέτι πάμπαν ἀπήμονας οὐδʼ ἀνολέθρους·
762  ἀλλʼ οἳ μὲν δὴ νηυσὶν ἔπι πρυμνῇσιν Ἀχαιῶν
763  χερσὶν ὑπʼ Ἀργείων κέατο ψυχὰς ὀλέσαντες,
764  οἳ δʼ ἐν τείχει ἔσαν βεβλημένοι οὐτάμενοί τε.
765  τὸν δὲ τάχʼ εὗρε μάχης ἐπʼ ἀριστερὰ δακρυοέσσης
766  δῖον Ἀλέξανδρον Ἑλένης πόσιν ἠϋκόμοιο
767  θαρσύνονθʼ ἑτάρους καὶ ἐποτρύνοντα μάχεσθαι,
768  ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος προσέφη αἰσχροῖς ἐπέεσσι·
769  Δύσπαρι εἶδος ἄριστε γυναιμανὲς ἠπεροπευτὰ
770  ποῦ τοι Δηΐφοβός τε βίη θʼ Ἑλένοιο ἄνακτος
771  Ἀσιάδης τʼ Ἀδάμας ἠδʼ Ἄσιος Ὑρτάκου υἱός;
772  ποῦ δέ τοι Ὀθρυονεύς; νῦν ὤλετο πᾶσα κατʼ ἄκρης
773  Ἴλιος αἰπεινή· νῦν τοι σῶς αἰπὺς ὄλεθρος.
774  τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν Ἀλέξανδρος θεοειδής·
775  Ἕκτορ ἐπεί τοι θυμὸς ἀναίτιον αἰτιάασθαι,
776  ἄλλοτε δή ποτε μᾶλλον ἐρωῆσαι πολέμοιο
777  μέλλω, ἐπεὶ οὐδʼ ἐμὲ πάμπαν ἀνάλκιδα γείνατο μήτηρ·
778  ἐξ οὗ γὰρ παρὰ νηυσὶ μάχην ἤγειρας ἑταίρων,
779  ἐκ τοῦ δʼ ἐνθάδʼ ἐόντες ὁμιλέομεν Δαναοῖσι
780  νωλεμέως· ἕταροι δὲ κατέκταθεν οὓς σὺ μεταλλᾷς.
781  οἴω Δηΐφοβός τε βίη θʼ Ἑλένοιο ἄνακτος
782  οἴχεσθον, μακρῇσι τετυμμένω ἐγχείῃσιν
783  ἀμφοτέρω κατὰ χεῖρα· φόνον δʼ ἤμυνε Κρονίων.
784  νῦν δʼ ἄρχʼ ὅππῃ σε κραδίη θυμός τε κελεύει·
785  ἡμεῖς δʼ ἐμμεμαῶτες ἅμʼ ἑψόμεθʼ, οὐδέ τί φημι
786  ἀλκῆς δευήσεσθαι, ὅση δύναμίς γε πάρεστι.
787  πὰρ δύναμιν δʼ οὐκ ἔστι καὶ ἐσσύμενον πολεμίζειν.
788  ὣς εἰπὼν παρέπεισεν ἀδελφειοῦ φρένας ἥρως·
789  βὰν δʼ ἴμεν ἔνθα μάλιστα μάχη καὶ φύλοπις ἦεν
790  ἀμφί τε Κεβριόνην καὶ ἀμύμονα Πουλυδάμαντα
791  Φάλκην Ὀρθαῖόν τε καὶ ἀντίθεον Πολυφήτην
792  Πάλμύν τʼ Ἀσκάνιόν τε Μόρυν θʼ υἷʼ Ἱπποτίωνος,
793  οἵ ῥʼ ἐξ Ἀσκανίης ἐριβώλακος ἦλθον ἀμοιβοὶ
794  ἠοῖ τῇ προτέρῃ· τότε δὲ Ζεὺς ὦρσε μάχεσθαι.
795  οἳ δʼ ἴσαν ἀργαλέων ἀνέμων ἀτάλαντοι ἀέλλῃ,
796  ἥ ῥά θʼ ὑπὸ βροντῆς πατρὸς Διὸς εἶσι πέδον δέ,
797  θεσπεσίῳ δʼ ὁμάδῳ ἁλὶ μίσγεται, ἐν δέ τε πολλὰ
798  κύματα παφλάζοντα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης
799  κυρτὰ φαληριόωντα, πρὸ μέν τʼ ἄλλʼ, αὐτὰρ ἐπʼ ἄλλα·
800  ὣς Τρῶες πρὸ μὲν ἄλλοι ἀρηρότες, αὐτὰρ ἐπʼ ἄλλοι,
801  χαλκῷ μαρμαίροντες ἅμʼ ἡγεμόνεσσιν ἕποντο.
802  Ἕκτωρ δʼ ἡγεῖτο βροτολοιγῷ ἶσος Ἄρηϊ
803  Πριαμίδης· πρόσθεν δʼ ἔχεν ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσην
804  ῥινοῖσιν πυκινήν, πολλὸς δʼ ἐπελήλατο χαλκός·
805  ἀμφὶ δέ οἱ κροτάφοισι φαεινὴ σείετο πήληξ.
806  πάντῃ δʼ ἀμφὶ φάλαγγας ἐπειρᾶτο προποδίζων,
807  εἴ πώς οἱ εἴξειαν ὑπασπίδια προβιβῶντι·
808  ἀλλʼ οὐ σύγχει θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν Ἀχαιῶν.
809  Αἴας δὲ πρῶτος προκαλέσσατο μακρὰ βιβάσθων·
810  δαιμόνιε σχεδὸν ἐλθέ· τί ἢ δειδίσσεαι αὔτως
811  Ἀργείους; οὔ τοί τι μάχης ἀδαήμονές εἰμεν,
812  ἀλλὰ Διὸς μάστιγι κακῇ ἐδάμημεν Ἀχαιοί.
813  ἦ θήν πού τοι θυμὸς ἐέλπεται ἐξαλαπάξειν
814  νῆας· ἄφαρ δέ τε χεῖρες ἀμύνειν εἰσὶ καὶ ἡμῖν.
815  ἦ κε πολὺ φθαίη εὖ ναιομένη πόλις ὑμὴ
816  χερσὶν ὑφʼ ἡμετέρῃσιν ἁλοῦσά τε περθομένη τε.
817  σοὶ δʼ αὐτῷ φημὶ σχεδὸν ἔμμεναι ὁππότε φεύγων
818  ἀρήσῃ Διὶ πατρὶ καὶ ἄλλοις ἀθανάτοισι
819  θάσσονας ἰρήκων ἔμεναι καλλίτριχας ἵππους,
820  οἵ σε πόλιν δʼ οἴσουσι κονίοντες πεδίοιο.
821  ὣς ἄρα οἱ εἰπόντι ἐπέπτατο δεξιὸς ὄρνις
822  αἰετὸς ὑψιπέτης· ἐπὶ δʼ ἴαχε λαὸς Ἀχαιῶν
823  θάρσυνος οἰωνῷ· ὃ δʼ ἀμείβετο φαίδιμος Ἕκτωρ·
824  Αἶαν ἁμαρτοεπὲς βουγάϊε ποῖον ἔειπες·
825  εἰ γὰρ ἐγὼν οὕτω γε Διὸς πάϊς αἰγιόχοιο
826  εἴην ἤματα πάντα, τέκοι δέ με πότνια Ἥρη,
827  τιοίμην δʼ ὡς τίετʼ Ἀθηναίη καὶ Ἀπόλλων,
828  ὡς νῦν ἡμέρη ἥδε κακὸν φέρει Ἀργείοισι
829  πᾶσι μάλʼ, ἐν δὲ σὺ τοῖσι πεφήσεαι, αἴ κε ταλάσσῃς
830  μεῖναι ἐμὸν δόρυ μακρόν, ὅ τοι χρόα λειριόεντα
831  δάψει· ἀτὰρ Τρώων κορέεις κύνας ἠδʼ οἰωνοὺς
832  δημῷ καὶ σάρκεσσι πεσὼν ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν.
833  ὣς ἄρα φωνήσας ἡγήσατο· τοὶ δʼ ἅμʼ ἕποντο
834  ἠχῇ θεσπεσίῃ, ἐπὶ δʼ ἴαχε λαὸς ὄπισθεν.
835  Ἀργεῖοι δʼ ἑτέρωθεν ἐπίαχον, οὐδὲ λάθοντο
836  ἀλκῆς, ἀλλʼ ἔμενον Τρώων ἐπιόντας ἀρίστους.
837  ἠχὴ δʼ ἀμφοτέρων ἵκετʼ αἰθέρα καὶ Διὸς αὐγάς.


Agamemnon proposes that the Achaeans should sail home, and is
      rebuked by Ulysses—Juno beguiles Jupiter—Hector is wounded.

      Nestor was sitting over his wine, but the cry of battle did not
      escape him, and he said to the son of Aesculapius, “What, noble
      Machaon, is the meaning of all this? The shouts of men fighting
      by our ships grow stronger and stronger; stay here, therefore,
      and sit over your wine, while fair Hecamede heats you a bath and
      washes the clotted blood from off you. I will go at once to the
      look-out station and see what it is all about.”

      As he spoke he took up the shield of his son Thrasymedes that was
      lying in his tent, all gleaming with bronze, for Thrasymedes had
      taken his father’s shield; he grasped his redoubtable bronze-shod
      spear, and as soon as he was outside saw the disastrous rout of
      the Achaeans who, now that their wall was overthrown, were flying
      pell-mell before the Trojans. As when there is a heavy swell upon
      the sea, but the waves are dumb—they keep their eyes on the watch
      for the quarter whence the fierce winds may spring upon them, but
      they stay where they are and set neither this way nor that, till
      some particular wind sweeps down from heaven to determine
      them—even so did the old man ponder whether to make for the crowd
      of Danaans, or go in search of Agamemnon. In the end he deemed it
      best to go to the son of Atreus; but meanwhile the hosts were
      fighting and killing one another, and the hard bronze rattled on
      their bodies, as they thrust at one another with their swords and
      spears.

      The wounded kings, the son of Tydeus, Ulysses, and Agamemnon son
      of Atreus, fell in with Nestor as they were coming up from their
      ships—for theirs were drawn up some way from where the fighting
      was going on, being on the shore itself inasmuch as they had been
      beached first, while the wall had been built behind the
      hindermost. The stretch of the shore, wide though it was, did not
      afford room for all the ships, and the host was cramped for
      space, therefore they had placed the ships in rows one behind the
      other, and had filled the whole opening of the bay between the
      two points that formed it. The kings, leaning on their spears,
      were coming out to survey the fight, being in great anxiety, and
      when old Nestor met them they were filled with dismay. Then King
      Agamemnon said to him, “Nestor son of Neleus, honour to the
      Achaean name, why have you left the battle to come hither? I fear
      that what dread Hector said will come true, when he vaunted among
      the Trojans saying that he would not return to Ilius till he had
      fired our ships and killed us; this is what he said, and now it
      is all coming true. Alas! others of the Achaeans, like Achilles,
      are in such anger with me that they refuse to fight by the sterns
      of our ships.”

      Then Nestor knight of Gerene, answered, “It is indeed as you say;
      it is all coming true at this moment, and even Jove who thunders
      from on high cannot prevent it. Fallen is the wall on which we
      relied as an impregnable bulwark both for us and our fleet. The
      Trojans are fighting stubbornly and without ceasing at the ships;
      look where you may you cannot see from what quarter the rout of
      the Achaeans is coming; they are being killed in a confused mass
      and the battle-cry ascends to heaven; let us think, if counsel
      can be of any use, what we had better do; but I do not advise our
      going into battle ourselves, for a man cannot fight when he is
      wounded.”

      And King Agamemnon answered, “Nestor, if the Trojans are indeed
      fighting at the rear of our ships, and neither the wall nor the
      trench has served us—over which the Danaans toiled so hard, and
      which they deemed would be an impregnable bulwark both for us and
      our fleet—I see it must be the will of Jove that the Achaeans
      should perish ingloriously here, far from Argos. I knew when Jove
      was willing to defend us, and I know now that he is raising the
      Trojans to like honour with the gods, while us, on the other
      hand, he has bound hand and foot. Now, therefore, let us all do
      as I say; let us bring down the ships that are on the beach and
      draw them into the water; let us make them fast to their
      mooring-stones a little way out, against the fall of night—if
      even by night the Trojans will desist from fighting; we may then
      draw down the rest of the fleet. There is nothing wrong in flying
      ruin even by night. It is better for a man that he should fly and
      be saved than be caught and killed.”

      Ulysses looked fiercely at him and said, “Son of Atreus, what are
      you talking about? Wretch, you should have commanded some other
      and baser army, and not been ruler over us to whom Jove has
      allotted a life of hard fighting from youth to old age, till we
      every one of us perish. Is it thus that you would quit the city
      of Troy, to win which we have suffered so much hardship? Hold
      your peace, lest some other of the Achaeans hear you say what no
      man who knows how to give good counsel, no king over so great a
      host as that of the Argives should ever have let fall from his
      lips. I despise your judgement utterly for what you have been
      saying. Would you, then, have us draw down our ships into the
      water while the battle is raging, and thus play further into the
      hands of the conquering Trojans? It would be ruin; the Achaeans
      will not go on fighting when they see the ships being drawn into
      the water, but will cease attacking and keep turning their eyes
      towards them; your counsel, therefore, sir captain, would be our
      destruction.”

      Agamemnon answered, “Ulysses, your rebuke has stung me to the
      heart. I am not, however, ordering the Achaeans to draw their
      ships into the sea whether they will or no. Someone, it may be,
      old or young, can offer us better counsel which I shall rejoice
      to hear.”

      Then said Diomed, “Such an one is at hand; he is not far to seek,
      if you will listen to me and not resent my speaking though I am
      younger than any of you. I am by lineage son to a noble sire,
      Tydeus, who lies buried at Thebes. For Portheus had three noble
      sons, two of whom, Agrius and Melas, abode in Pleuron and rocky
      Calydon. The third was the knight Oeneus, my father’s father, and
      he was the most valiant of them all. Oeneus remained in his own
      country, but my father (as Jove and the other gods ordained it)
      migrated to Argos. He married into the family of Adrastus, and
      his house was one of great abundance, for he had large estates of
      rich corn-growing land, with much orchard ground as well, and he
      had many sheep; moreover he excelled all the Argives in the use
      of the spear. You must yourselves have heard whether these things
      are true or no; therefore when I say well despise not my words as
      though I were a coward or of ignoble birth. I say, then, let us
      go to the fight as we needs must, wounded though we be. When
      there, we may keep out of the battle and beyond the range of the
      spears lest we get fresh wounds in addition to what we have
      already, but we can spur on others, who have been indulging their
      spleen and holding aloof from battle hitherto.”

      Thus did he speak; whereon they did even as he had said and set
      out, King Agamemnon leading the way.

      Meanwhile Neptune had kept no blind look-out, and came up to them
      in the semblance of an old man. He took Agamemnon’s right hand in
      his own and said, “Son of Atreus, I take it Achilles is glad now
      that he sees the Achaeans routed and slain, for he is utterly
      without remorse—may he come to a bad end and heaven confound him.
      As for yourself, the blessed gods are not yet so bitterly angry
      with you but that the princes and counsellors of the Trojans
      shall again raise the dust upon the plain, and you shall see them
      flying from the ships and tents towards their city.”

      With this he raised a mighty cry of battle, and sped forward to
      the plain. The voice that came from his deep chest was as that of
      nine or ten thousand men when they are shouting in the thick of a
      fight, and it put fresh courage into the hearts of the Achaeans
      to wage war and do battle without ceasing.

      Juno of the golden throne looked down as she stood upon a peak of
      Olympus and her heart was gladdened at the sight of him who was
      at once her brother and her brother-in-law, hurrying hither and
      thither amid the fighting. Then she turned her eyes to Jove as he
      sat on the topmost crests of many-fountained Ida, and loathed
      him. She set herself to think how she might hoodwink him, and in
      the end she deemed that it would be best for her to go to Ida and
      array herself in rich attire, in the hope that Jove might become
      enamoured of her, and wish to embrace her. While he was thus
      engaged a sweet and careless sleep might be made to steal over
      his eyes and senses.

      She went, therefore, to the room which her son Vulcan had made
      her, and the doors of which he had cunningly fastened by means of
      a secret key so that no other god could open them. Here she
      entered and closed the doors behind her. She cleansed all the
      dirt from her fair body with ambrosia, then she anointed herself
      with olive oil, ambrosial, very soft, and scented specially for
      herself—if it were so much as shaken in the bronze-floored house
      of Jove, the scent pervaded the universe of heaven and earth.
      With this she anointed her delicate skin, and then she plaited
      the fair ambrosial locks that flowed in a stream of golden
      tresses from her immortal head. She put on the wondrous robe
      which Minerva had worked for her with consummate art, and had
      embroidered with manifold devices; she fastened it about her
      bosom with golden clasps, and she girded herself with a girdle
      that had a hundred tassels: then she fastened her earrings, three
      brilliant pendants that glistened most beautifully, through the
      pierced lobes of her ears, and threw a lovely new veil over her
      head. She bound her sandals on to her feet, and when she had
      arrayed herself perfectly to her satisfaction, she left her room
      and called Venus to come aside and speak to her. “My dear child,”
      said she, “will you do what I am going to ask of you, or will you
      refuse me because you are angry at my being on the Danaan side,
      while you are on the Trojan?”

      Jove’s daughter Venus answered, “Juno, august queen of goddesses,
      daughter of mighty Saturn, say what you want, and I will do it
      for you at once, if I can, and if it can be done at all.”

      Then Juno told her a lying tale and said, “I want you to endow me
      with some of those fascinating charms, the spells of which bring
      all things mortal and immortal to your feet. I am going to the
      world’s end to visit Oceanus (from whom all we gods proceed) and
      mother Tethys: they received me in their house, took care of me,
      and brought me up, having taken me over from Rhaea when Jove
      imprisoned great Saturn in the depths that are under earth and
      sea. I must go and see them that I may make peace between them;
      they have been quarrelling, and are so angry that they have not
      slept with one another this long while; if I can bring them round
      and restore them to one another’s embraces, they will be grateful
      to me and love me for ever afterwards.”

      Thereon laughter-loving Venus said, “I cannot and must not refuse
      you, for you sleep in the arms of Jove who is our king.”

      As she spoke she loosed from her bosom the curiously embroidered
      girdle into which all her charms had been wrought—love, desire,
      and that sweet flattery which steals the judgement even of the
      most prudent. She gave the girdle to Juno and said, “Take this
      girdle wherein all my charms reside and lay it in your bosom. If
      you will wear it I promise you that your errand, be it what it
      may, will not be bootless.”

      When she heard this Juno smiled, and still smiling she laid the
      girdle in her bosom.

      Venus now went back into the house of Jove, while Juno darted
      down from the summits of Olympus. She passed over Pieria and fair
      Emathia, and went on and on till she came to the snowy ranges of
      the Thracian horsemen, over whose topmost crests she sped without
      ever setting foot to ground. When she came to Athos she went on
      over the waves of the sea till she reached Lemnos, the city of
      noble Thoas. There she met Sleep, own brother to Death, and
      caught him by the hand, saying, “Sleep, you who lord it alike
      over mortals and immortals, if you ever did me a service in times
      past, do one for me now, and I shall be grateful to you ever
      after. Close Jove’s keen eyes for me in slumber while I hold him
      clasped in my embrace, and I will give you a beautiful golden
      seat, that can never fall to pieces; my clubfooted son Vulcan
      shall make it for you, and he shall give it a footstool for you
      to rest your fair feet upon when you are at table.”

      Then Sleep answered, “Juno, great queen of goddesses, daughter of
      mighty Saturn, I would lull any other of the gods to sleep
      without compunction, not even excepting the waters of Oceanus
      from whom all of them proceed, but I dare not go near Jove, nor
      send him to sleep unless he bids me. I have had one lesson
      already through doing what you asked me, on the day when Jove’s
      mighty son Hercules set sail from Ilius after having sacked the
      city of the Trojans. At your bidding I suffused my sweet self
      over the mind of aegis-bearing Jove, and laid him to rest;
      meanwhile you hatched a plot against Hercules, and set the blasts
      of the angry winds beating upon the sea, till you took him to the
      goodly city of Cos, away from all his friends. Jove was furious
      when he awoke, and began hurling the gods about all over the
      house; he was looking more particularly for myself, and would
      have flung me down through space into the sea where I should
      never have been heard of any more, had not Night who cows both
      men and gods protected me. I fled to her and Jove left off
      looking for me in spite of his being so angry, for he did not
      dare do anything to displease Night. And now you are again asking
      me to do something on which I cannot venture.”

      And Juno said, “Sleep, why do you take such notions as those into
      your head? Do you think Jove will be as anxious to help the
      Trojans, as he was about his own son? Come, I will marry you to
      one of the youngest of the Graces, and she shall be your
      own—Pasithea, whom you have always wanted to marry.”

      Sleep was pleased when he heard this, and answered, “Then swear
      it to me by the dread waters of the river Styx; lay one hand on
      the bounteous earth, and the other on the sheen of the sea, so
      that all the gods who dwell down below with Saturn may be our
      witnesses, and see that you really do give me one of the youngest
      of the Graces—Pasithea, whom I have always wanted to marry.”

      Juno did as he had said. She swore, and invoked all the gods of
      the nether world, who are called Titans, to witness. When she had
      completed her oath, the two enshrouded themselves in a thick mist
      and sped lightly forward, leaving Lemnos and Imbrus behind them.
      Presently they reached many-fountained Ida, mother of wild
      beasts, and Lectum where they left the sea to go on by land, and
      the tops of the trees of the forest soughed under the going of
      their feet. Here Sleep halted, and ere Jove caught sight of him
      he climbed a lofty pine-tree—the tallest that reared its head
      towards heaven on all Ida. He hid himself behind the branches and
      sat there in the semblance of the sweet-singing bird that haunts
      the mountains and is called Chalcis by the gods, but men call it
      Cymindis. Juno then went to Gargarus, the topmost peak of Ida,
      and Jove, driver of the clouds, set eyes upon her. As soon as he
      did so he became inflamed with the same passionate desire for her
      that he had felt when they had first enjoyed each other’s
      embraces, and slept with one another without their dear parents
      knowing anything about it. He went up to her and said, “What do
      you want that you have come hither from Olympus—and that too with
      neither chariot nor horses to convey you?”

      Then Juno told him a lying tale and said, “I am going to the
      world’s end, to visit Oceanus, from whom all we gods proceed, and
      mother Tethys; they received me into their house, took care of
      me, and brought me up. I must go and see them that I may make
      peace between them: they have been quarrelling, and are so angry
      that they have not slept with one another this long time. The
      horses that will take me over land and sea are stationed on the
      lowermost spurs of many-fountained Ida, and I have come here from
      Olympus on purpose to consult you. I was afraid you might be
      angry with me later on, if I went to the house of Oceanus without
      letting you know.”

      And Jove said, “Juno, you can choose some other time for paying
      your visit to Oceanus—for the present let us devote ourselves to
      love and to the enjoyment of one another. Never yet have I been
      so overpowered by passion neither for goddess nor mortal woman as
      I am at this moment for yourself—not even when I was in love with
      the wife of Ixion who bore me Pirithous, peer of gods in counsel,
      nor yet with Danae the daintily-ancled daughter of Acrisius, who
      bore me the famed hero Perseus. Then there was the daughter of
      Phoenix, who bore me Minos and Rhadamanthus: there was Semele,
      and Alcmena in Thebes by whom I begot my lion-hearted son
      Hercules, while Semele became mother to Bacchus the comforter of
      mankind. There was queen Ceres again, and lovely Leto, and
      yourself—but with none of these was I ever so much enamoured as I
      now am with you.”

      Juno again answered him with a lying tale. “Most dread son of
      Saturn,” she exclaimed, “what are you talking about? Would you
      have us enjoy one another here on the top of Mount Ida, where
      everything can be seen? What if one of the ever-living gods
      should see us sleeping together, and tell the others? It would be
      such a scandal that when I had risen from your embraces I could
      never show myself inside your house again; but if you are so
      minded, there is a room which your son Vulcan has made me, and he
      has given it good strong doors; if you would so have it, let us
      go thither and lie down.”

      And Jove answered, “Juno, you need not be afraid that either god
      or man will see you, for I will enshroud both of us in such a
      dense golden cloud, that the very sun for all his bright piercing
      beams shall not see through it.”

      With this the son of Saturn caught his wife in his embrace;
      whereon the earth sprouted them a cushion of young grass, with
      dew-bespangled lotus, crocus, and hyacinth, so soft and thick
      that it raised them well above the ground. Here they laid
      themselves down and overhead they were covered by a fair cloud of
      gold, from which there fell glittering dew-drops.

      Thus, then, did the sire of all things repose peacefully on the
      crest of Ida, overcome at once by sleep and love, and he held his
      spouse in his arms. Meanwhile Sleep made off to the ships of the
      Achaeans, to tell earth-encircling Neptune, lord of the
      earthquake. When he had found him he said, “Now, Neptune, you can
      help the Danaans with a will, and give them victory though it be
      only for a short time while Jove is still sleeping. I have sent
      him into a sweet slumber, and Juno has beguiled him into going to
      bed with her.”

      Sleep now departed and went his ways to and fro among mankind,
      leaving Neptune more eager than ever to help the Danaans. He
      darted forward among the first ranks and shouted saying,
      “Argives, shall we let Hector son of Priam have the triumph of
      taking our ships and covering himself with glory? This is what he
      says that he shall now do, seeing that Achilles is still in
      dudgeon at his ship; we shall get on very well without him if we
      keep each other in heart and stand by one another. Now,
      therefore, let us all do as I say. Let us each take the best and
      largest shield we can lay hold of, put on our helmets, and sally
      forth with our longest spears in our hands; I will lead you on,
      and Hector son of Priam, rage as he may, will not dare to hold
      out against us. If any good staunch soldier has only a small
      shield, let him hand it over to a worse man, and take a larger
      one for himself.”

      Thus did he speak, and they did even as he had said. The son of
      Tydeus, Ulysses, and Agamemnon, wounded though they were, set the
      others in array, and went about everywhere effecting the
      exchanges of armour; the most valiant took the best armour, and
      gave the worse to the worse man. When they had donned their
      bronze armour they marched on with Neptune at their head. In his
      strong hand he grasped his terrible sword, keen of edge and
      flashing like lightning; woe to him who comes across it in the
      day of battle; all men quake for fear and keep away from it.

      Hector on the other side set the Trojans in array. Thereon
      Neptune and Hector waged fierce war on one another—Hector on the
      Trojan and Neptune on the Argive side. Mighty was the uproar as
      the two forces met; the sea came rolling in towards the ships and
      tents of the Achaeans, but waves do not thunder on the shore more
      loudly when driven before the blast of Boreas, nor do the flames
      of a forest fire roar more fiercely when it is well alight upon
      the mountains, nor does the wind bellow with ruder music as it
      tears on through the tops of when it is blowing its hardest, than
      the terrible shout which the Trojans and Achaeans raised as they
      sprang upon one another.

      Hector first aimed his spear at Ajax, who was turned full towards
      him, nor did he miss his aim. The spear struck him where two
      bands passed over his chest—the band of his shield and that of
      his silver-studded sword—and these protected his body. Hector was
      angry that his spear should have been hurled in vain, and
      withdrew under cover of his men. As he was thus retreating, Ajax
      son of Telamon, struck him with a stone, of which there were many
      lying about under the men’s feet as they fought—brought there to
      give support to the ships’ sides as they lay on the shore. Ajax
      caught up one of them and struck Hector above the rim of his
      shield close to his neck; the blow made him spin round like a top
      and reel in all directions. As an oak falls headlong when
      uprooted by the lightning flash of father Jove, and there is a
      terrible smell of brimstone—no man can help being dismayed if he
      is standing near it, for a thunderbolt is a very awful thing—even
      so did Hector fall to earth and bite the dust. His spear fell
      from his hand, but his shield and helmet were made fast about his
      body, and his bronze armour rang about him.

      The sons of the Achaeans came running with a loud cry towards
      him, hoping to drag him away, and they showered their darts on
      the Trojans, but none of them could wound him before he was
      surrounded and covered by the princes Polydamas, Aeneas, Agenor,
      Sarpedon captain of the Lycians, and noble Glaucus. Of the
      others, too, there was not one who was unmindful of him, and they
      held their round shields over him to cover him. His comrades then
      lifted him off the ground and bore him away from the battle to
      the place where his horses stood waiting for him at the rear of
      the fight with their driver and the chariot; these then took him
      towards the city groaning and in great pain. When they reached
      the ford of the fair stream of Xanthus, begotten of Immortal
      Jove, they took him from off his chariot and laid him down on the
      ground; they poured water over him, and as they did so he
      breathed again and opened his eyes. Then kneeling on his knees he
      vomited blood, but soon fell back on to the ground, and his eyes
      were again closed in darkness for he was still stunned by the
      blow.

      When the Argives saw Hector leaving the field, they took heart
      and set upon the Trojans yet more furiously. Ajax fleet son of
      Oileus began by springing on Satnius son of Enops, and wounding
      him with his spear: a fair naiad nymph had borne him to Enops as
      he was herding cattle by the banks of the river Satnioeis. The
      son of Oileus came up to him and struck him in the flank so that
      he fell, and a fierce fight between Trojans and Danaans raged
      round his body. Polydamas son of Panthous drew near to avenge
      him, and wounded Prothoenor son of Areilycus on the right
      shoulder; the terrible spear went right through his shoulder, and
      he clutched the earth as he fell in the dust. Polydamas vaunted
      loudly over him saying, “Again I take it that the spear has not
      sped in vain from the strong hand of the son of Panthous; an
      Argive has caught it in his body, and it will serve him for a
      staff as he goes down into the house of Hades.”

      The Argives were maddened by this boasting. Ajax son of Telamon
      was more angry than any, for the man had fallen close beside him;
      so he aimed at Polydamas as he was retreating, but Polydamas
      saved himself by swerving aside and the spear struck Archelochus
      son of Antenor, for heaven counselled his destruction; it struck
      him where the head springs from the neck at the top joint of the
      spine, and severed both the tendons at the back of the head. His
      head, mouth, and nostrils reached the ground long before his legs
      and knees could do so, and Ajax shouted to Polydamas saying,
      “Think, Polydamas, and tell me truly whether this man is not as
      well worth killing as Prothoenor was: he seems rich, and of rich
      family, a brother, it may be, or son of the knight Antenor, for
      he is very like him.”

      But he knew well who it was, and the Trojans were greatly
      angered. Acamas then bestrode his brother’s body and wounded
      Promachus the Boeotian with his spear, for he was trying to drag
      his brother’s body away. Acamas vaunted loudly over him saying,
      “Argive archers, braggarts that you are, toil and suffering shall
      not be for us only, but some of you too shall fall here as well
      as ourselves. See how Promachus now sleeps, vanquished by my
      spear; payment for my brother’s blood has not been long delayed;
      a man, therefore, may well be thankful if he leaves a kinsman in
      his house behind him to avenge his fall.”

      His taunts infuriated the Argives, and Peneleos was more enraged
      than any of them. He sprang towards Acamas, but Acamas did not
      stand his ground, and he killed Ilioneus son of the rich
      flock-master Phorbas, whom Mercury had favoured and endowed with
      greater wealth than any other of the Trojans. Ilioneus was his
      only son, and Peneleos now wounded him in the eye under his
      eyebrows, tearing the eye-ball from its socket: the spear went
      right through the eye into the nape of the neck, and he fell,
      stretching out both hands before him. Peneleos then drew his
      sword and smote him on the neck, so that both head and helmet
      came tumbling down to the ground with the spear still sticking in
      the eye; he then held up the head, as though it had been a
      poppy-head, and showed it to the Trojans, vaunting over them as
      he did so. “Trojans,” he cried, “bid the father and mother of
      noble Ilioneus make moan for him in their house, for the wife
      also of Promachus son of Alegenor will never be gladdened by the
      coming of her dear husband—when we Argives return with our ships
      from Troy.”

      As he spoke fear fell upon them, and every man looked round about
      to see whither he might fly for safety.

      Tell me now, O Muses that dwell on Olympus, who was the first of
      the Argives to bear away blood-stained spoils after Neptune lord
      of the earthquake had turned the fortune of war. Ajax son of
      Telamon was first to wound Hyrtius son of Gyrtius, captain of the
      staunch Mysians. Antilochus killed Phalces and Mermerus, while
      Meriones slew Morys and Hippotion, Teucer also killed Prothoon
      and Periphetes. The son of Atreus then wounded Hyperenor shepherd
      of his people, in the flank, and the bronze point made his
      entrails gush out as it tore in among them; on this his life came
      hurrying out of him at the place where he had been wounded, and
      his eyes were closed in darkness. Ajax son of Oileus killed more
      than any other, for there was no man so fleet as he to pursue
      flying foes when Jove had spread panic among them.


1  Νέστορα δʼ οὐκ ἔλαθεν ἰαχὴ πίνοντά περ ἔμπης,
2  ἀλλʼ Ἀσκληπιάδην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
3  φράζεο δῖε Μαχᾶον ὅπως ἔσται τάδε ἔργα·
4  μείζων δὴ παρὰ νηυσὶ βοὴ θαλερῶν αἰζηῶν.
5  ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν πῖνε καθήμενος αἴθοπα οἶνον
6  εἰς ὅ κε θερμὰ λοετρὰ ἐϋπλόκαμος Ἑκαμήδη
7  θερμήνῃ καὶ λούσῃ ἄπο βρότον αἱματόεντα·
8  αὐτὰρ ἐγὼν ἐλθὼν τάχα εἴσομαι ἐς περιωπήν.
9  ὣς εἰπὼν σάκος εἷλε τετυγμένον υἷος ἑοῖο
10  κείμενον ἐν κλισίῃ Θρασυμήδεος ἱπποδάμοιο
11  χαλκῷ παμφαῖνον· ὃ δʼ ἔχʼ ἀσπίδα πατρὸς ἑοῖο.
12  εἵλετο δʼ ἄλκιμον ἔγχος ἀκαχμένον ὀξέϊ χαλκῷ,
13  στῆ δʼ ἐκτὸς κλισίης, τάχα δʼ εἴσιδεν ἔργον ἀεικὲς
14  τοὺς μὲν ὀρινομένους, τοὺς δὲ κλονέοντας ὄπισθε
15  Τρῶας ὑπερθύμους· ἐρέριπτο δὲ τεῖχος Ἀχαιῶν.
16  ὡς δʼ ὅτε πορφύρῃ πέλαγος μέγα κύματι κωφῷ
17  ὀσσόμενον λιγέων ἀνέμων λαιψηρὰ κέλευθα
18  αὔτως, οὐδʼ ἄρα τε προκυλίνδεται οὐδετέρωσε,
19  πρίν τινα κεκριμένον καταβήμεναι ἐκ Διὸς οὖρον,
20  ὣς ὃ γέρων ὅρμαινε δαϊζόμενος κατὰ θυμὸν
21  διχθάδιʼ, ἢ μεθʼ ὅμιλον ἴοι Δαναῶν ταχυπώλων,
22  ἦε μετʼ Ἀτρεΐδην Ἀγαμέμνονα ποιμένα λαῶν.
23  ὧδε δέ οἱ φρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναι
24  βῆναι ἐπʼ Ἀτρεΐδην. οἳ δʼ ἀλλήλους ἐνάριζον
25  μαρνάμενοι· λάκε δέ σφι περὶ χροῒ χαλκὸς ἀτειρὴς
26  νυσσομένων ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισι.
27  Νέστορι δὲ ξύμβληντο διοτρεφέες βασιλῆες
28  πὰρ νηῶν ἀνιόντες ὅσοι βεβλήατο χαλκῷ
29  Τυδεΐδης Ὀδυσεύς τε καὶ Ἀτρεΐδης Ἀγαμέμνων.
30  πολλὸν γάρ ῥʼ ἀπάνευθε μάχης εἰρύατο νῆες
31  θῖνʼ ἔφʼ ἁλὸς πολιῆς· τὰς γὰρ πρώτας πεδίον δὲ
32  εἴρυσαν, αὐτὰρ τεῖχος ἐπὶ πρύμνῃσιν ἔδειμαν.
33  οὐδὲ γὰρ οὐδʼ εὐρύς περ ἐὼν ἐδυνήσατο πάσας
34  αἰγιαλὸς νῆας χαδέειν, στείνοντο δὲ λαοί·
35  τώ ῥα προκρόσσας ἔρυσαν, καὶ πλῆσαν ἁπάσης
36  ἠϊόνος στόμα μακρόν, ὅσον συνεέργαθον ἄκραι.
37  τώ ῥʼ οἵ γʼ ὀψείοντες ἀϋτῆς καὶ πολέμοιο
38  ἔγχει ἐρειδόμενοι κίον ἀθρόοι· ἄχνυτο δέ σφι
39  θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν. ὃ δὲ ξύμβλητο γεραιὸς
40  Νέστωρ, πτῆξε δὲ θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν Ἀχαιῶν.
41  τὸν καὶ φωνήσας προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων·
42  ὦ Νέστορ Νηληϊάδη μέγα κῦδος Ἀχαιῶν
43  τίπτε λιπὼν πόλεμον φθισήνορα δεῦρʼ ἀφικάνεις;
44  δείδω μὴ δή μοι τελέσῃ ἔπος ὄβριμος Ἕκτωρ,
45  ὥς ποτʼ ἐπηπείλησεν ἐνὶ Τρώεσσʼ ἀγορεύων
46  μὴ πρὶν πὰρ νηῶν προτὶ Ἴλιον ἀπονέεσθαι
47  πρὶν πυρὶ νῆας ἐνιπρῆσαι, κτεῖναι δὲ καὶ αὐτούς.
48  κεῖνος τὼς ἀγόρευε· τὰ δὴ νῦν πάντα τελεῖται.
49  ὢ πόποι ἦ ῥα καὶ ἄλλοι ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶ
50  ἐν θυμῷ βάλλονται ἐμοὶ χόλον ὥς περ Ἀχιλλεὺς
51  οὐδʼ ἐθέλουσι μάχεσθαι ἐπὶ πρυμνῇσι νέεσσι.
52  τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·
53  ἦ δὴ ταῦτά γʼ ἑτοῖμα τετεύχαται, οὐδέ κεν ἄλλως
54  Ζεὺς ὑψιβρεμέτης αὐτὸς παρατεκτήναιτο.
55  τεῖχος μὲν γὰρ δὴ κατερήριπεν, ᾧ ἐπέπιθμεν
56  ἄρρηκτον νηῶν τε καὶ αὐτῶν εἶλαρ ἔσεσθαι·
57  οἳ δʼ ἐπὶ νηυσὶ θοῇσι μάχην ἀλίαστον ἔχουσι
58  νωλεμές· οὐδʼ ἂν ἔτι γνοίης μάλα περ σκοπιάζων
59  ὁπποτέρωθεν Ἀχαιοὶ ὀρινόμενοι κλονέονται,
60  ὡς ἐπιμὶξ κτείνονται, ἀϋτὴ δʼ οὐρανὸν ἵκει.
61  ἡμεῖς δὲ φραζώμεθʼ ὅπως ἔσται τάδε ἔργα
62  εἴ τι νόος ῥέξει· πόλεμον δʼ οὐκ ἄμμε κελεύω
63  δύμεναι· οὐ γάρ πως βεβλημένον ἐστὶ μάχεσθαι.
64  τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·
65  Νέστορ ἐπεὶ δὴ νηυσὶν ἔπι πρυμνῇσι μάχονται,
66  τεῖχος δʼ οὐκ ἔχραισμε τετυγμένον, οὐδέ τι τάφρος,
67  ᾗ ἔπι πολλὰ πάθον Δαναοί, ἔλποντο δὲ θυμῷ
68  ἄρρηκτον νηῶν τε καὶ αὐτῶν εἶλαρ ἔσεσθαι·
69  οὕτω που Διὶ μέλλει ὑπερμενέϊ φίλον εἶναι
70  νωνύμνους ἀπολέσθαι ἀπʼ Ἄργεος ἐνθάδʼ Ἀχαιούς.
71  ᾔδεα μὲν γὰρ ὅτε πρόφρων Δαναοῖσιν ἄμυνεν,
72  οἶδα δὲ νῦν ὅτε τοὺς μὲν ὁμῶς μακάρεσσι θεοῖσι
73  κυδάνει, ἡμέτερον δὲ μένος καὶ χεῖρας ἔδησεν.
74  ἀλλʼ ἄγεθʼ ὡς ἂν ἐγὼν εἴπω πειθώμεθα πάντες.
75  νῆες ὅσαι πρῶται εἰρύαται ἄγχι θαλάσσης
76  ἕλκωμεν, πάσας δὲ ἐρύσσομεν εἰς ἅλα δῖαν,
77  ὕψι δʼ ἐπʼ εὐνάων ὁρμίσσομεν, εἰς ὅ κεν ἔλθῃ
78  νὺξ ἀβρότη, ἢν καὶ τῇ ἀπόσχωνται πολέμοιο
79  Τρῶες· ἔπειτα δέ κεν ἐρυσαίμεθα νῆας ἁπάσας.
80  οὐ γάρ τις νέμεσις φυγέειν κακόν, οὐδʼ ἀνὰ νύκτα.
81  βέλτερον ὃς φεύγων προφύγῃ κακὸν ἠὲ ἁλώῃ.
82  τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
83  Ἀτρεΐδη ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων·
84  οὐλόμενʼ αἴθʼ ὤφελλες ἀεικελίου στρατοῦ ἄλλου
85  σημαίνειν, μὴ δʼ ἄμμιν ἀνασσέμεν, οἷσιν ἄρα Ζεὺς
86  ἐκ νεότητος ἔδωκε καὶ ἐς γῆρας τολυπεύειν
87  ἀργαλέους πολέμους, ὄφρα φθιόμεσθα ἕκαστος.
88  οὕτω δὴ μέμονας Τρώων πόλιν εὐρυάγυιαν
89  καλλείψειν, ἧς εἵνεκʼ ὀϊζύομεν κακὰ πολλά;
90  σίγα, μή τίς τʼ ἄλλος Ἀχαιῶν τοῦτον ἀκούσῃ
91  μῦθον, ὃν οὔ κεν ἀνήρ γε διὰ στόμα πάμπαν ἄγοιτο
92  ὅς τις ἐπίσταιτο ᾗσι φρεσὶν ἄρτια βάζειν
93  σκηπτοῦχός τʼ εἴη, καί οἱ πειθοίατο λαοὶ
94  τοσσοίδʼ ὅσσοισιν σὺ μετʼ Ἀργείοισιν ἀνάσσεις·
95  νῦν δέ σευ ὠνοσάμην πάγχυ φρένας, οἷον ἔειπες·
96  ὃς κέλεαι πολέμοιο συνεσταότος καὶ ἀϋτῆς
97  νῆας ἐϋσσέλμους ἅλαδʼ ἑλκέμεν, ὄφρʼ ἔτι μᾶλλον
98  Τρωσὶ μὲν εὐκτὰ γένηται ἐπικρατέουσί περ ἔμπης,
99  ἡμῖν δʼ αἰπὺς ὄλεθρος ἐπιρρέπῃ. οὐ γὰρ Ἀχαιοὶ
100  σχήσουσιν πόλεμον νηῶν ἅλα δʼ ἑλκομενάων,
101  ἀλλʼ ἀποπαπτανέουσιν, ἐρωήσουσι δὲ χάρμης.
102  ἔνθά κε σὴ βουλὴ δηλήσεται ὄρχαμε λαῶν.
103  τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·
104  ὦ Ὀδυσεῦ μάλα πώς με καθίκεο θυμὸν ἐνιπῇ
105  ἀργαλέῃ· ἀτὰρ οὐ μὲν ἐγὼν ἀέκοντας ἄνωγα
106  νῆας ἐϋσσέλμους ἅλα δʼ ἑλκέμεν υἷας Ἀχαιῶν.
107  νῦν δʼ εἴη ὃς τῆσδέ γʼ ἀμείνονα μῆτιν ἐνίσποι
108  ἢ νέος ἠὲ παλαιός· ἐμοὶ δέ κεν ἀσμένῳ εἴη.
109  τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·
110  ἐγγὺς ἀνήρ· οὐ δηθὰ ματεύσομεν· αἴ κʼ ἐθέλητε
111  πείθεσθαι, καὶ μή τι κότῳ ἀγάσησθε ἕκαστος
112  οὕνεκα δὴ γενεῆφι νεώτατός εἰμι μεθʼ ὑμῖν·
113  πατρὸς δʼ ἐξ ἀγαθοῦ καὶ ἐγὼ γένος εὔχομαι εἶναι
114  Τυδέος, ὃν Θήβῃσι χυτὴ κατὰ γαῖα καλύπτει.
115  πορθεῖ γὰρ τρεῖς παῖδες ἀμύμονες ἐξεγένοντο,
116  οἴκεον δʼ ἐν Πλευρῶνι καὶ αἰπεινῇ Καλυδῶνι
117  Ἄγριος ἠδὲ Μέλας, τρίτατος δʼ ἦν ἱππότα Οἰνεὺς
118  πατρὸς ἐμοῖο πατήρ· ἀρετῇ δʼ ἦν ἔξοχος αὐτῶν.
119  ἀλλʼ ὃ μὲν αὐτόθι μεῖνε, πατὴρ δʼ ἐμὸς Ἄργεϊ νάσθη
120  πλαγχθείς· ὡς γάρ που Ζεὺς ἤθελε καὶ θεοὶ ἄλλοι.
121  Ἀδρήστοιο δʼ ἔγημε θυγατρῶν, ναῖε δὲ δῶμα
122  ἀφνειὸν βιότοιο, ἅλις δέ οἱ ἦσαν ἄρουραι
123  πυροφόροι, πολλοὶ δὲ φυτῶν ἔσαν ὄρχατοι ἀμφίς,
124  πολλὰ δέ οἱ πρόβατʼ ἔσκε· κέκαστο δὲ πάντας Ἀχαιοὺς
125  ἐγχείῃ· τὰ δὲ μέλλετʼ ἀκουέμεν, εἰ ἐτεόν περ.
126  τὼ οὐκ ἄν με γένος γε κακὸν καὶ ἀνάλκιδα φάντες
127  μῦθον ἀτιμήσαιτε πεφασμένον ὅν κʼ ἐῢ εἴπω.
128  δεῦτʼ ἴομεν πόλεμον δὲ καὶ οὐτάμενοί περ ἀνάγκῃ.
129  ἔνθα δʼ ἔπειτʼ αὐτοὶ μὲν ἐχώμεθα δηϊοτῆτος
130  ἐκ βελέων, μή πού τις ἐφʼ ἕλκεϊ ἕλκος ἄρηται·
131  ἄλλους δʼ ὀτρύνοντες ἐνήσομεν, οἳ τὸ πάρος περ
132  θυμῷ ἦρα φέροντες ἀφεστᾶσʼ οὐδὲ μάχονται.
133  ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίθοντο·
134  βὰν δʼ ἴμεν, ἦρχε δʼ ἄρά σφιν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων.
135  οὐδʼ ἀλαοσκοπιὴν εἶχε κλυτὸς ἐννοσίγαιος,
136  ἀλλὰ μετʼ αὐτοὺς ἦλθε παλαιῷ φωτὶ ἐοικώς,
137  δεξιτερὴν δʼ ἕλε χεῖρʼ Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο,
138  καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
139  Ἀτρεΐδη νῦν δή που Ἀχιλλῆος ὀλοὸν κῆρ
140  γηθεῖ ἐνὶ στήθεσσι φόνον καὶ φύζαν Ἀχαιῶν
141  δερκομένῳ, ἐπεὶ οὔ οἱ ἔνι φρένες οὐδʼ ἠβαιαί.
142  ἀλλʼ ὃ μὲν ὣς ἀπόλοιτο, θεὸς δέ ἑ σιφλώσειε·
143  σοὶ δʼ οὔ πω μάλα πάγχυ θεοὶ μάκαρες κοτέουσιν,
144  ἀλλʼ ἔτι που Τρώων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες
145  εὐρὺ κονίσουσιν πεδίον, σὺ δʼ ἐπόψεαι αὐτὸς
146  φεύγοντας προτὶ ἄστυ νεῶν ἄπο καὶ κλισιάων.
147  ὣς εἰπὼν μέγʼ ἄϋσεν ἐπεσσύμενος πεδίοιο.
148  ὅσσόν τʼ ἐννεάχιλοι ἐπίαχον ἢ δεκάχιλοι
149  ἀνέρες ἐν πολέμῳ ἔριδα ξυνάγοντες Ἄρηος,
150  τόσσην ἐκ στήθεσφιν ὄπα κρείων ἐνοσίχθων
151  ἧκεν· Ἀχαιοῖσιν δὲ μέγα σθένος ἔμβαλʼ ἑκάστῳ
152  καρδίῃ, ἄληκτον πολεμίζειν ἠδὲ μάχεσθαι.
153  Ἥρη δʼ εἰσεῖδε χρυσόθρονος ὀφθαλμοῖσι
154  στᾶσʼ ἐξ Οὐλύμποιο ἀπὸ ῥίου· αὐτίκα δʼ ἔγνω
155  τὸν μὲν ποιπνύοντα μάχην ἀνὰ κυδιάνειραν
156  αὐτοκασίγνητον καὶ δαέρα, χαῖρε δὲ θυμῷ·
157  Ζῆνα δʼ ἐπʼ ἀκροτάτης κορυφῆς πολυπίδακος Ἴδης
158  ἥμενον εἰσεῖδε, στυγερὸς δέ οἱ ἔπλετο θυμῷ.
159  μερμήριξε δʼ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρη
160  ὅππως ἐξαπάφοιτο Διὸς νόον αἰγιόχοιο·
161  ἥδε δέ οἱ κατὰ θυμὸν ἀρίστη φαίνετο βουλὴ
162  ἐλθεῖν εἰς Ἴδην εὖ ἐντύνασαν ἓ αὐτήν,
163  εἴ πως ἱμείραιτο παραδραθέειν φιλότητι
164  ᾗ χροιῇ, τῷ δʼ ὕπνον ἀπήμονά τε λιαρόν τε
165  χεύῃ ἐπὶ βλεφάροισιν ἰδὲ φρεσὶ πευκαλίμῃσι.
166  βῆ δʼ ἴμεν ἐς θάλαμον, τόν οἱ φίλος υἱὸς ἔτευξεν
167  Ἥφαιστος, πυκινὰς δὲ θύρας σταθμοῖσιν ἐπῆρσε
168  κληῗδι κρυπτῇ, τὴν δʼ οὐ θεὸς ἄλλος ἀνῷγεν·
169  ἔνθʼ ἥ γʼ εἰσελθοῦσα θύρας ἐπέθηκε φαεινάς.
170  ἀμβροσίῃ μὲν πρῶτον ἀπὸ χροὸς ἱμερόεντος
171  λύματα πάντα κάθηρεν, ἀλείψατο δὲ λίπʼ ἐλαίῳ
172  ἀμβροσίῳ ἑδανῷ, τό ῥά οἱ τεθυωμένον ἦεν·
173  τοῦ καὶ κινυμένοιο Διὸς κατὰ χαλκοβατὲς δῶ
174  ἔμπης ἐς γαῖάν τε καὶ οὐρανὸν ἵκετʼ ἀϋτμή.
175  τῷ ῥʼ ἥ γε χρόα καλὸν ἀλειψαμένη ἰδὲ χαίτας
176  πεξαμένη χερσὶ πλοκάμους ἔπλεξε φαεινοὺς
177  καλοὺς ἀμβροσίους ἐκ κράατος ἀθανάτοιο.
178  ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ἀμβρόσιον ἑανὸν ἕσαθʼ, ὅν οἱ Ἀθήνη
179  ἔξυσʼ ἀσκήσασα, τίθει δʼ ἐνὶ δαίδαλα πολλά·
180  χρυσείῃς δʼ ἐνετῇσι κατὰ στῆθος περονᾶτο.
181  ζώσατο δὲ ζώνῃ ἑκατὸν θυσάνοις ἀραρυίῃ,
182  ἐν δʼ ἄρα ἕρματα ἧκεν ἐϋτρήτοισι λοβοῖσι
183  τρίγληνα μορόεντα· χάρις δʼ ἀπελάμπετο πολλή.
184  κρηδέμνῳ δʼ ἐφύπερθε καλύψατο δῖα θεάων
185  καλῷ νηγατέῳ· λευκὸν δʼ ἦν ἠέλιος ὥς·
186  ποσσὶ δʼ ὑπὸ λιπαροῖσιν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα.
187  αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντα περὶ χροῒ θήκατο κόσμον
188  βῆ ῥʼ ἴμεν ἐκ θαλάμοιο, καλεσσαμένη δʼ Ἀφροδίτην
189  τῶν ἄλλων ἀπάνευθε θεῶν πρὸς μῦθον ἔειπε·
190  ἦ ῥά νύ μοί τι πίθοιο φίλον τέκος ὅττί κεν εἴπω,
191  ἦέ κεν ἀρνήσαιο κοτεσσαμένη τό γε θυμῷ,
192  οὕνεκʼ ἐγὼ Δαναοῖσι, σὺ δὲ Τρώεσσιν ἀρήγεις;
193  τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη·
194  Ἥρη πρέσβα θεὰ θύγατερ μεγάλοιο Κρόνοιο
195  αὔδα ὅ τι φρονέεις· τελέσαι δέ με θυμὸς ἄνωγεν,
196  εἰ δύναμαι τελέσαι γε καὶ εἰ τετελεσμένον ἐστίν.
197  τὴν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια Ἥρη·
198  δὸς νῦν μοι φιλότητα καὶ ἵμερον, ᾧ τε σὺ πάντας
199  δαμνᾷ ἀθανάτους ἠδὲ θνητοὺς ἀνθρώπους.
200  εἶμι γὰρ ὀψομένη πολυφόρβου πείρατα γαίης,
201  Ὠκεανόν τε θεῶν γένεσιν καὶ μητέρα Τηθύν,
202  οἵ μʼ ἐν σφοῖσι δόμοισιν ἐῢ τρέφον ἠδʼ ἀτίταλλον
203  δεξάμενοι Ῥείας, ὅτε τε Κρόνον εὐρύοπα Ζεὺς
204  γαίης νέρθε καθεῖσε καὶ ἀτρυγέτοιο θαλάσσης·
205  τοὺς εἶμʼ ὀψομένη, καί σφʼ ἄκριτα νείκεα λύσω·
206  ἤδη γὰρ δηρὸν χρόνον ἀλλήλων ἀπέχονται
207  εὐνῆς καὶ φιλότητος, ἐπεὶ χόλος ἔμπεσε θυμῷ.
208  εἰ κείνω ἐπέεσσι παραιπεπιθοῦσα φίλον κῆρ
209  εἰς εὐνὴν ἀνέσαιμι ὁμωθῆναι φιλότητι,
210  αἰεί κέ σφι φίλη τε καὶ αἰδοίη καλεοίμην.
211  τὴν δʼ αὖτε προσέειπε φιλομειδὴς Ἀφροδίτη·
212  οὐκ ἔστʼ οὐδὲ ἔοικε τεὸν ἔπος ἀρνήσασθαι·
213  Ζηνὸς γὰρ τοῦ ἀρίστου ἐν ἀγκοίνῃσιν ἰαύεις.
214  ἦ, καὶ ἀπὸ στήθεσφιν ἐλύσατο κεστὸν ἱμάντα
215  ποικίλον, ἔνθα δέ οἱ θελκτήρια πάντα τέτυκτο·
216  ἔνθʼ ἔνι μὲν φιλότης, ἐν δʼ ἵμερος, ἐν δʼ ὀαριστὺς
217  πάρφασις, ἥ τʼ ἔκλεψε νόον πύκα περ φρονεόντων.
218  τόν ῥά οἱ ἔμβαλε χερσὶν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζε·
219  τῆ νῦν τοῦτον ἱμάντα τεῷ ἐγκάτθεο κόλπῳ
220  ποικίλον, ᾧ ἔνι πάντα τετεύχαται· οὐδέ σέ φημι
221  ἄπρηκτόν γε νέεσθαι, ὅ τι φρεσὶ σῇσι μενοινᾷς.
222  ὣς φάτο, μείδησεν δὲ βοῶπις πότνια Ἥρη,
223  μειδήσασα δʼ ἔπειτα ἑῷ ἐγκάτθετο κόλπῳ.
224  ἣ μὲν ἔβη πρὸς δῶμα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη,
225  Ἥρη δʼ ἀΐξασα λίπεν ῥίον Οὐλύμποιο,
226  Πιερίην δʼ ἐπιβᾶσα καὶ Ἠμαθίην ἐρατεινὴν
227  σεύατʼ ἐφʼ ἱπποπόλων Θρῃκῶν ὄρεα νιφόεντα
228  ἀκροτάτας κορυφάς· οὐδὲ χθόνα μάρπτε ποδοῖιν·
229  ἐξ Ἀθόω δʼ ἐπὶ πόντον ἐβήσετο κυμαίνοντα,
230  Λῆμνον δʼ εἰσαφίκανε πόλιν θείοιο Θόαντος.
231  ἔνθʼ Ὕπνῳ ξύμβλητο κασιγνήτῳ Θανάτοιο,
232  ἔν τʼ ἄρα οἱ φῦ χειρὶ ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·
233  Ὕπνε ἄναξ πάντων τε θεῶν πάντων τʼ ἀνθρώπων,
234  ἠμὲν δή ποτʼ ἐμὸν ἔπος ἔκλυες, ἠδʼ ἔτι καὶ νῦν
235  πείθευ· ἐγὼ δέ κέ τοι ἰδέω χάριν ἤματα πάντα.
236  κοίμησόν μοι Ζηνὸς ὑπʼ ὀφρύσιν ὄσσε φαεινὼ
237  αὐτίκʼ ἐπεί κεν ἐγὼ παραλέξομαι ἐν φιλότητι.
238  δῶρα δέ τοι δώσω καλὸν θρόνον ἄφθιτον αἰεὶ
239  χρύσεον· Ἥφαιστος δέ κʼ ἐμὸς πάϊς ἀμφιγυήεις
240  τεύξειʼ ἀσκήσας, ὑπὸ δὲ θρῆνυν ποσὶν ἥσει,
241  τῷ κεν ἐπισχοίης λιπαροὺς πόδας εἰλαπινάζων.
242  τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσεφώνεε νήδυμος Ὕπνος·
243  Ἥρη πρέσβα θεὰ θύγατερ μεγάλοιο Κρόνοιο
244  ἄλλον μέν κεν ἔγωγε θεῶν αἰειγενετάων
245  ῥεῖα κατευνήσαιμι, καὶ ἂν ποταμοῖο ῥέεθρα
246  Ὠκεανοῦ, ὅς περ γένεσις πάντεσσι τέτυκται·
247  Ζηνὸς δʼ οὐκ ἂν ἔγωγε Κρονίονος ἆσσον ἱκοίμην
248  οὐδὲ κατευνήσαιμʼ, ὅτε μὴ αὐτός γε κελεύοι.
249  ἤδη γάρ με καὶ ἄλλο τεὴ ἐπίνυσσεν ἐφετμὴ
250  ἤματι τῷ ὅτε κεῖνος ὑπέρθυμος Διὸς υἱὸς
251  ἔπλεεν Ἰλιόθεν Τρώων πόλιν ἐξαλαπάξας.
252  ἤτοι ἐγὼ μὲν ἔλεξα Διὸς νόον αἰγιόχοιο
253  νήδυμος ἀμφιχυθείς· σὺ δέ οἱ κακὰ μήσαο θυμῷ
254  ὄρσασʼ ἀργαλέων ἀνέμων ἐπὶ πόντον ἀήτας,
255  καί μιν ἔπειτα Κόων δʼ εὖ ναιομένην ἀπένεικας
256  νόσφι φίλων πάντων. ὃ δʼ ἐπεγρόμενος χαλέπαινε
257  ῥιπτάζων κατὰ δῶμα θεούς, ἐμὲ δʼ ἔξοχα πάντων
258  ζήτει· καί κέ μʼ ἄϊστον ἀπʼ αἰθέρος ἔμβαλε πόντῳ,
259  εἰ μὴ Νὺξ δμήτειρα θεῶν ἐσάωσε καὶ ἀνδρῶν·
260  τὴν ἱκόμην φεύγων, ὃ δʼ ἐπαύσατο χωόμενός περ.
261  ἅζετο γὰρ μὴ Νυκτὶ θοῇ ἀποθύμια ἕρδοι.
262  νῦν αὖ τοῦτό μʼ ἄνωγας ἀμήχανον ἄλλο τελέσσαι.
263  τὸν δʼ αὖτε προσέειπε βοῶπις πότνια Ἥρη·
264  Ὕπνε τί ἢ δὲ σὺ ταῦτα μετὰ φρεσὶ σῇσι μενοινᾷς;
265  ἦ φῂς ὣς Τρώεσσιν ἀρηξέμεν εὐρύοπα Ζῆν
266  ὡς Ἡρακλῆος περιχώσατο παῖδος ἑοῖο;
267  ἀλλʼ ἴθʼ, ἐγὼ δέ κέ τοι Χαρίτων μίαν ὁπλοτεράων
268  δώσω ὀπυιέμεναι καὶ σὴν κεκλῆσθαι ἄκοιτιν.
270  ὣς φάτο, χήρατο δʼ Ὕπνος, ἀμειβόμενος δὲ προσηύδα·
271  ἄγρει νῦν μοι ὄμοσσον ἀάατον Στυγὸς ὕδωρ,
272  χειρὶ δὲ τῇ ἑτέρῃ μὲν ἕλε χθόνα πουλυβότειραν,
273  τῇ δʼ ἑτέρῃ ἅλα μαρμαρέην, ἵνα νῶϊν ἅπαντες
274  μάρτυροι ὦσʼ οἳ ἔνερθε θεοὶ Κρόνον ἀμφὶς ἐόντες,
275  ἦ μὲν ἐμοὶ δώσειν Χαρίτων μίαν ὁπλοτεράων
276  Πασιθέην, ἧς τʼ αὐτὸς ἐέλδομαι ἤματα πάντα.
277  ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε θεὰ λευκώλενος Ἥρη,
278  ὄμνυε δʼ ὡς ἐκέλευε, θεοὺς δʼ ὀνόμηνεν ἅπαντας
279  τοὺς ὑποταρταρίους οἳ Τιτῆνες καλέονται.
280  αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ὄμοσέν τε τελεύτησέν τε τὸν ὅρκον,
281  τὼ βήτην Λήμνου τε καὶ Ἴμβρου ἄστυ λιπόντε
282  ἠέρα ἑσσαμένω ῥίμφα πρήσσοντε κέλευθον.
283  Ἴδην δʼ ἱκέσθην πολυπίδακα μητέρα θηρῶν
284  Λεκτόν, ὅθι πρῶτον λιπέτην ἅλα· τὼ δʼ ἐπὶ χέρσου
285  βήτην, ἀκροτάτη δὲ ποδῶν ὕπο σείετο ὕλη.
286  ἔνθʼ Ὕπνος μὲν ἔμεινε πάρος Διὸς ὄσσε ἰδέσθαι
287  εἰς ἐλάτην ἀναβὰς περιμήκετον, ἣ τότʼ ἐν Ἴδῃ
288  μακροτάτη πεφυυῖα διʼ ἠέρος αἰθέρʼ ἵκανεν·
289  ἔνθʼ ἧστʼ ὄζοισιν πεπυκασμένος εἰλατίνοισιν
290  ὄρνιθι λιγυρῇ ἐναλίγκιος, ἥν τʼ ἐν ὄρεσσι
291  χαλκίδα κικλήσκουσι θεοί, ἄνδρες δὲ κύμινδιν.
292  Ἥρη δὲ κραιπνῶς προσεβήσετο Γάργαρον ἄκρον
293  Ἴδης ὑψηλῆς· ἴδε δὲ νεφεληγερέτα Ζεύς.
294  ὡς δʼ ἴδεν, ὥς μιν ἔρως πυκινὰς φρένας ἀμφεκάλυψεν,
295  οἷον ὅτε πρῶτόν περ ἐμισγέσθην φιλότητι
296  εἰς εὐνὴν φοιτῶντε, φίλους λήθοντε τοκῆας.
297  στῆ δʼ αὐτῆς προπάροιθεν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·
298  Ἥρη πῇ μεμαυῖα κατʼ Οὐλύμπου τόδʼ ἱκάνεις;
299  ἵπποι δʼ οὐ παρέασι καὶ ἅρματα τῶν κʼ ἐπιβαίης.
300  τὸν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια Ἥρη·
301  ἔρχομαι ὀψομένη πολυφόρβου πείρατα γαίης,
302  Ὠκεανόν τε θεῶν γένεσιν καὶ μητέρα Τηθύν,
303  οἵ με σφοῖσι δόμοισιν ἐῢ τρέφον ἠδʼ ἀτίταλλον·
304  τοὺς εἶμʼ ὀψομένη, καί σφʼ ἄκριτα νείκεα λύσω·
305  ἤδη γὰρ δηρὸν χρόνον ἀλλήλων ἀπέχονται
306  εὐνῆς καὶ φιλότητος, ἐπεὶ χόλος ἔμπεσε θυμῷ.
307  ἵπποι δʼ ἐν πρυμνωρείῃ πολυπίδακος Ἴδης
308  ἑστᾶσʼ, οἵ μʼ οἴσουσιν ἐπὶ τραφερήν τε καὶ ὑγρήν.
309  νῦν δὲ σεῦ εἵνεκα δεῦρο κατʼ Οὐλύμπου τόδʼ ἱκάνω,
310  μή πώς μοι μετέπειτα χολώσεαι, αἴ κε σιωπῇ
311  οἴχωμαι πρὸς δῶμα βαθυρρόου Ὠκεανοῖο.
312  τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·
313  Ἥρη κεῖσε μὲν ἔστι καὶ ὕστερον ὁρμηθῆναι,
314  νῶϊ δʼ ἄγʼ ἐν φιλότητι τραπείομεν εὐνηθέντε.
315  οὐ γάρ πώ ποτέ μʼ ὧδε θεᾶς ἔρος οὐδὲ γυναικὸς
316  θυμὸν ἐνὶ στήθεσσι περιπροχυθεὶς ἐδάμασσεν,
317  οὐδʼ ὁπότʼ ἠρασάμην Ἰξιονίης ἀλόχοιο,
318  ἣ τέκε Πειρίθοον θεόφιν μήστωρʼ ἀτάλαντον·
319  οὐδʼ ὅτε περ Δανάης καλλισφύρου Ἀκρισιώνης,
320  ἣ τέκε Περσῆα πάντων ἀριδείκετον ἀνδρῶν·
321  οὐδʼ ὅτε Φοίνικος κούρης τηλεκλειτοῖο,
322  ἣ τέκε μοι Μίνων τε καὶ ἀντίθεον Ῥαδάμανθυν·
323  οὐδʼ ὅτε περ Σεμέλης οὐδʼ Ἀλκμήνης ἐνὶ Θήβῃ,
324  ἥ ῥʼ Ἡρακλῆα κρατερόφρονα γείνατο παῖδα·
325  ἣ δὲ Διώνυσον Σεμέλη τέκε χάρμα βροτοῖσιν·
326  οὐδʼ ὅτε Δήμητρος καλλιπλοκάμοιο ἀνάσσης,
327  οὐδʼ ὁπότε Λητοῦς ἐρικυδέος, οὐδὲ σεῦ αὐτῆς,
328  ὡς σέο νῦν ἔραμαι καί με γλυκὺς ἵμερος αἱρεῖ.
329  τὸν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια Ἥρη·
330  αἰνότατε Κρονίδη ποῖον τὸν μῦθον ἔειπες.
331  εἰ νῦν ἐν φιλότητι λιλαίεαι εὐνηθῆναι
332  Ἴδης ἐν κορυφῇσι, τὰ δὲ προπέφανται ἅπαντα·
333  πῶς κʼ ἔοι εἴ τις νῶϊ θεῶν αἰειγενετάων
334  εὕδοντʼ ἀθρήσειε, θεοῖσι δὲ πᾶσι μετελθὼν
335  πεφράδοι; οὐκ ἂν ἔγωγε τεὸν πρὸς δῶμα νεοίμην
336  ἐξ εὐνῆς ἀνστᾶσα, νεμεσσητὸν δέ κεν εἴη.
337  ἀλλʼ εἰ δή ῥʼ ἐθέλεις καί τοι φίλον ἔπλετο θυμῷ,
338  ἔστιν τοι θάλαμος, τόν τοι φίλος υἱὸς ἔτευξεν
339  Ἥφαιστος, πυκινὰς δὲ θύρας σταθμοῖσιν ἐπῆρσεν·
340  ἔνθʼ ἴομεν κείοντες, ἐπεί νύ τοι εὔαδεν εὐνή.
341  τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·
342  Ἥρη μήτε θεῶν τό γε δείδιθι μήτέ τινʼ ἀνδρῶν
343  ὄψεσθαι· τοῖόν τοι ἐγὼ νέφος ἀμφικαλύψω
344  χρύσεον· οὐδʼ ἂν νῶϊ διαδράκοι Ἠέλιός περ,
345  οὗ τε καὶ ὀξύτατον πέλεται φάος εἰσοράασθαι.
346  ἦ ῥα καὶ ἀγκὰς ἔμαρπτε Κρόνου παῖς ἣν παράκοιτιν·
347  τοῖσι δʼ ὑπὸ χθὼν δῖα φύεν νεοθηλέα ποίην,
348  λωτόν θʼ ἑρσήεντα ἰδὲ κρόκον ἠδʼ ὑάκινθον
349  πυκνὸν καὶ μαλακόν, ὃς ἀπὸ χθονὸς ὑψόσʼ ἔεργε.
350  τῷ ἔνι λεξάσθην, ἐπὶ δὲ νεφέλην ἕσσαντο
351  καλὴν χρυσείην· στιλπναὶ δʼ ἀπέπιπτον ἔερσαι.
352  ὣς ὃ μὲν ἀτρέμας εὗδε πατὴρ ἀνὰ Γαργάρῳ ἄκρῳ,
353  ὕπνῳ καὶ φιλότητι δαμείς, ἔχε δʼ ἀγκὰς ἄκοιτιν·
354  βῆ δὲ θέειν ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν νήδυμος Ὕπνος
355  ἀγγελίην ἐρέων γαιηόχῳ ἐννοσιγαίῳ·
356  ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
357  πρόφρων νῦν Δαναοῖσι Ποσείδαον ἐπάμυνε,
358  καί σφιν κῦδος ὄπαζε μίνυνθά περ, ὄφρʼ ἔτι εὕδει
359  Ζεύς, ἐπεὶ αὐτῷ ἐγὼ μαλακὸν περὶ κῶμʼ ἐκάλυψα·
360  Ἥρη δʼ ἐν φιλότητι παρήπαφεν εὐνηθῆναι.
361  ὣς εἰπὼν ὃ μὲν ᾤχετʼ ἐπὶ κλυτὰ φῦλʼ ἀνθρώπων,
362  τὸν δʼ ἔτι μᾶλλον ἀνῆκεν ἀμυνέμεναι Δαναοῖσιν.
363  αὐτίκα δʼ ἐν πρώτοισι μέγα προθορὼν ἐκέλευσεν·
364  Ἀργεῖοι καὶ δʼ αὖτε μεθίεμεν Ἕκτορι νίκην
365  Πριαμίδῃ, ἵνα νῆας ἕλῃ καὶ κῦδος ἄρηται;
366  ἀλλʼ ὃ μὲν οὕτω φησὶ καὶ εὔχεται οὕνεκʼ Ἀχιλλεὺς
367  νηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσι μένει κεχολωμένος ἦτορ·
368  κείνου δʼ οὔ τι λίην ποθὴ ἔσσεται, εἴ κεν οἳ ἄλλοι
369  ἡμεῖς ὀτρυνώμεθʼ ἀμυνέμεν ἀλλήλοισιν.
370  ἀλλʼ ἄγεθʼ ὡς ἂν ἐγὼ εἴπω πειθώμεθα πάντες·
371  ἀσπίδες ὅσσαι ἄρισται ἐνὶ στρατῷ ἠδὲ μέγισται
372  ἑσσάμενοι, κεφαλὰς δὲ παναίθῃσιν κορύθεσσι
373  κρύψαντες, χερσίν τε τὰ μακρότατʼ ἔγχεʼ ἑλόντες
374  ἴομεν· αὐτὰρ ἐγὼν ἡγήσομαι, οὐδʼ ἔτι φημὶ
375  Ἕκτορα Πριαμίδην μενέειν μάλα περ μεμαῶτα.
376  ὃς δέ κʼ ἀνὴρ μενέχαρμος, ἔχει δʼ ὀλίγον σάκος ὤμῳ,
377  χείρονι φωτὶ δότω, ὃ δʼ ἐν ἀσπίδι μείζονι δύτω.
378  ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίθοντο·
379  τοὺς δʼ αὐτοὶ βασιλῆες ἐκόσμεον οὐτάμενοί περ
380  Τυδεΐδης Ὀδυσεύς τε καὶ Ἀτρεΐδης Ἀγαμέμνων·
381  οἰχόμενοι δʼ ἐπὶ πάντας ἀρήϊα τεύχεʼ ἄμειβον·
382  ἐσθλὰ μὲν ἐσθλὸς ἔδυνε, χέρεια δὲ χείρονι δόσκεν.
383  αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ἕσσαντο περὶ χροῒ νώροπα χαλκὸν
384  βάν ῥʼ ἴμεν· ἦρχε δʼ ἄρά σφι Ποσειδάων ἐνοσίχθων
385  δεινὸν ἄορ τανύηκες ἔχων ἐν χειρὶ παχείῃ
386  εἴκελον ἀστεροπῇ· τῷ δʼ οὐ θέμις ἐστὶ μιγῆναι
387  ἐν δαῒ λευγαλέῃ, ἀλλὰ δέος ἰσχάνει ἄνδρας.
388  Τρῶας δʼ αὖθʼ ἑτέρωθεν ἐκόσμει φαίδιμος Ἕκτωρ.
389  δή ῥα τότʼ αἰνοτάτην ἔριδα πτολέμοιο τάνυσσαν
390  κυανοχαῖτα Ποσειδάων καὶ φαίδιμος Ἕκτωρ,
391  ἤτοι ὃ μὲν Τρώεσσιν, ὃ δʼ Ἀργείοισιν ἀρήγων.
392  ἐκλύσθη δὲ θάλασσα ποτὶ κλισίας τε νέας τε
393  Ἀργείων· οἳ δὲ ξύνισαν μεγάλῳ ἀλαλητῷ.
394  οὔτε θαλάσσης κῦμα τόσον βοάᾳ ποτὶ χέρσον
395  ποντόθεν ὀρνύμενον πνοιῇ Βορέω ἀλεγεινῇ·
396  οὔτε πυρὸς τόσσός γε ποτὶ βρόμος αἰθομένοιο
397  οὔρεος ἐν βήσσῃς, ὅτε τʼ ὤρετο καιέμεν ὕλην·
398  οὔτʼ ἄνεμος τόσσόν γε περὶ δρυσὶν ὑψικόμοισι
399  ἠπύει, ὅς τε μάλιστα μέγα βρέμεται χαλεπαίνων,
400  ὅσση ἄρα Τρώων καὶ Ἀχαιῶν ἔπλετο φωνὴ
401  δεινὸν ἀϋσάντων, ὅτʼ ἐπʼ ἀλλήλοισιν ὄρουσαν.
402  Αἴαντος δὲ πρῶτος ἀκόντισε φαίδιμος Ἕκτωρ
403  ἔγχει, ἐπεὶ τέτραπτο πρὸς ἰθύ οἱ, οὐδʼ ἀφάμαρτε,
404  τῇ ῥα δύω τελαμῶνε περὶ στήθεσσι τετάσθην,
405  ἤτοι ὃ μὲν σάκεος, ὃ δὲ φασγάνου ἀργυροήλου·
406  τώ οἱ ῥυσάσθην τέρενα χρόα. χώσατο δʼ Ἕκτωρ,
407  ὅττί ῥά οἱ βέλος ὠκὺ ἐτώσιον ἔκφυγε χειρός,
408  ἂψ δʼ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο κῆρʼ ἀλεείνων.
409  τὸν μὲν ἔπειτʼ ἀπιόντα μέγας Τελαμώνιος Αἴας
410  χερμαδίῳ, τά ῥα πολλὰ θοάων ἔχματα νηῶν
411  πὰρ ποσὶ μαρναμένων ἐκυλίνδετο, τῶν ἓν ἀείρας
412  στῆθος βεβλήκει ὑπὲρ ἄντυγος ἀγχόθι δειρῆς,
413  στρόμβον δʼ ὣς ἔσσευε βαλών, περὶ δʼ ἔδραμε πάντῃ.
414  ὡς δʼ ὅθʼ ὑπὸ πληγῆς πατρὸς Διὸς ἐξερίπῃ δρῦς
415  πρόρριζος, δεινὴ δὲ θεείου γίγνεται ὀδμὴ
416  ἐξ αὐτῆς, τὸν δʼ οὔ περ ἔχει θράσος ὅς κεν ἴδηται
417  ἐγγὺς ἐών, χαλεπὸς δὲ Διὸς μεγάλοιο κεραυνός,
418  ὣς ἔπεσʼ Ἕκτορος ὦκα χαμαὶ μένος ἐν κονίῃσι·
419  χειρὸς δʼ ἔκβαλεν ἔγχος, ἐπʼ αὐτῷ δʼ ἀσπὶς ἑάφθη
420  καὶ κόρυς, ἀμφὶ δέ οἱ βράχε τεύχεα ποικίλα χαλκῷ.
421  οἳ δὲ μέγα ἰάχοντες ἐπέδραμον υἷες Ἀχαιῶν
422  ἐλπόμενοι ἐρύεσθαι, ἀκόντιζον δὲ θαμειὰς
423  αἰχμάς· ἀλλʼ οὔ τις ἐδυνήσατο ποιμένα λαῶν
424  οὐτάσαι οὐδὲ βαλεῖν· πρὶν γὰρ περίβησαν ἄριστοι
425  Πουλυδάμας τε καὶ Αἰνείας καὶ δῖος Ἀγήνωρ
426  Σαρπηδών τʼ ἀρχὸς Λυκίων καὶ Γλαῦκος ἀμύμων.
427  τῶν δʼ ἄλλων οὔ τίς εὑ ἀκήδεσεν, ἀλλὰ πάροιθεν
428  ἀσπίδας εὐκύκλους σχέθον αὐτοῦ. τὸν δʼ ἄρʼ ἑταῖροι
429  χερσὶν ἀείραντες φέρον ἐκ πόνου, ὄφρʼ ἵκεθʼ ἵππους
430  ὠκέας, οἵ οἱ ὄπισθε μάχης ἠδὲ πτολέμοιο
431  ἕστασαν ἡνίοχόν τε καὶ ἅρματα ποικίλʼ ἔχοντες·
432  οἳ τόν γε προτὶ ἄστυ φέρον βαρέα στενάχοντα.
433  ἀλλʼ ὅτε δὴ πόρον ἷξον ἐϋρρεῖος ποταμοῖο
434  Ξάνθου δινήεντος, ὃν ἀθάνατος τέκετο Ζεύς,
435  ἔνθά μιν ἐξ ἵππων πέλασαν χθονί, κὰδ δέ οἱ ὕδωρ
436  χεῦαν· ὃ δʼ ἀμπνύνθη καὶ ἀνέδρακεν ὀφθαλμοῖσιν,
437  ἑζόμενος δʼ ἐπὶ γοῦνα κελαινεφὲς αἷμʼ ἀπέμεσσεν·
438  αὖτις δʼ ἐξοπίσω πλῆτο χθονί, τὼ δέ οἱ ὄσσε
439  νὺξ ἐκάλυψε μέλαινα· βέλος δʼ ἔτι θυμὸν ἐδάμνα.
440  Ἀργεῖοι δʼ ὡς οὖν ἴδον Ἕκτορα νόσφι κιόντα
441  μᾶλλον ἐπὶ Τρώεσσι θόρον, μνήσαντο δὲ χάρμης.
442  ἔνθα πολὺ πρώτιστος Ὀϊλῆος ταχὺς Αἴας
443  Σάτνιον οὔτασε δουρὶ μετάλμενος ὀξυόεντι
444  Ἠνοπίδην, ὃν ἄρα νύμφη τέκε νηῒς ἀμύμων
445  Ἤνοπι βουκολέοντι παρʼ ὄχθας Σατνιόεντος.
446  τὸν μὲν Ὀϊλιάδης δουρὶ κλυτὸς ἐγγύθεν ἐλθὼν
447  οὖτα κατὰ λαπάρην· ὃ δʼ ἀνετράπετʼ, ἀμφὶ δʼ ἄρʼ αὐτῷ
448  Τρῶες καὶ Δαναοὶ σύναγον κρατερὴν ὑσμίνην.
449  τῷ δʼ ἐπὶ Πουλυδάμας ἐγχέσπαλος ἦλθεν ἀμύντωρ
450  Πανθοΐδης, βάλε δὲ Προθοήνορα δεξιὸν ὦμον
451  υἱὸν Ἀρηϊλύκοιο, διʼ ὤμου δʼ ὄβριμον ἔγχος
452  ἔσχεν, ὃ δʼ ἐν κονίῃσι πεσὼν ἕλε γαῖαν ἀγοστῷ.
453  Πουλυδάμας δʼ ἔκπαγλον ἐπεύξατο μακρὸν ἀΰσας·
454  οὐ μὰν αὖτʼ ὀΐω μεγαθύμου Πανθοΐδαο
455  χειρὸς ἄπο στιβαρῆς ἅλιον πηδῆσαι ἄκοντα,
456  ἀλλά τις Ἀργείων κόμισε χροΐ, καί μιν ὀΐω
457  αὐτῷ σκηπτόμενον κατίμεν δόμον Ἄϊδος εἴσω.
458  ὣς ἔφατʼ, Ἀργείοισι δʼ ἄχος γένετʼ εὐξαμένοιο·
459  Αἴαντι δὲ μάλιστα δαΐφρονι θυμὸν ὄρινε
460  τῷ Τελαμωνιάδῃ· τοῦ γὰρ πέσεν ἄγχι μάλιστα.
461  καρπαλίμως δʼ ἀπιόντος ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ.
462  Πουλυδάμας δʼ αὐτὸς μὲν ἀλεύατο κῆρα μέλαιναν
463  λικριφὶς ἀΐξας, κόμισεν δʼ Ἀντήνορος υἱὸς
464  Ἀρχέλοχος· τῷ γάρ ῥα θεοὶ βούλευσαν ὄλεθρον.
465  τόν ῥʼ ἔβαλεν κεφαλῆς τε καὶ αὐχένος ἐν συνεοχμῷ,
466  νείατον ἀστράγαλον, ἀπὸ δʼ ἄμφω κέρσε τένοντε·
467  τοῦ δὲ πολὺ προτέρη κεφαλὴ στόμα τε ῥῖνές τε
468  οὔδεϊ πλῆντʼ ἤ περ κνῆμαι καὶ γοῦνα πεσόντος.
469  Αἴας δʼ αὖτʼ ἐγέγωνεν ἀμύμονι Πουλυδάμαντι·
470  φράζεο Πουλυδάμα καί μοι νημερτὲς ἐνίσπες
471  ἦ ῥʼ οὐχ οὗτος ἀνὴρ Προθοήνορος ἀντὶ πεφάσθαι
472  ἄξιος; οὐ μέν μοι κακὸς εἴδεται οὐδὲ κακῶν ἔξ,
473  ἀλλὰ κασίγνητος Ἀντήνορος ἱπποδάμοιο
474  ἢ πάϊς· αὐτῷ γὰρ γενεὴν ἄγχιστα ἐῴκει.
475  ἦ ῥʼ εὖ γιγνώσκων, Τρῶας δʼ ἄχος ἔλλαβε θυμόν.
476  ἔνθʼ Ἀκάμας Πρόμαχον Βοιώτιον οὔτασε δουρὶ
477  ἀμφὶ κασιγνήτῳ βεβαώς· ὃ δʼ ὕφελκε ποδοῖιν.
478  τῷ δʼ Ἀκάμας ἔκπαγλον ἐπεύξατο μακρὸν ἀΰσας·
479  Ἀργεῖοι ἰόμωροι ἀπειλάων ἀκόρητοι
480  οὔ θην οἴοισίν γε πόνος τʼ ἔσεται καὶ ὀϊζὺς
481  ἡμῖν, ἀλλά ποθʼ ὧδε κατακτενέεσθε καὶ ὔμμες.
482  φράζεσθʼ ὡς ὑμῖν Πρόμαχος δεδμημένος εὕδει
483  ἔγχει ἐμῷ, ἵνα μή τι κασιγνήτοιό γε ποινὴ
484  δηρὸν ἄτιτος ἔῃ· τὼ καί κέ τις εὔχεται ἀνὴρ
485  γνωτὸν ἐνὶ μεγάροισιν ἀρῆς ἀλκτῆρα λιπέσθαι.
486  ὣς ἔφατʼ, Ἀργείοισι δʼ ἄχος γένετʼ εὐξαμένοιο·
487  Πηνέλεῳ δὲ μάλιστα δαΐφρονι θυμὸν ὄρινεν·
488  ὁρμήθη δʼ Ἀκάμαντος· ὃ δʼ οὐχ ὑπέμεινεν ἐρωὴν
489  Πηνελέωο ἄνακτος· ὃ δʼ οὔτασεν Ἰλιονῆα
490  υἱὸν Φόρβαντος πολυμήλου, τόν ῥα μάλιστα
491  Ἑρμείας Τρώων ἐφίλει καὶ κτῆσιν ὄπασσε·
492  τῷ δʼ ἄρʼ ὑπὸ μήτηρ μοῦνον τέκεν Ἰλιονῆα.
493  τὸν τόθʼ ὑπʼ ὀφρύος οὖτα κατʼ ὀφθαλμοῖο θέμεθλα,
494  ἐκ δʼ ὦσε γλήνην· δόρυ δʼ ὀφθαλμοῖο διὰ πρὸ
495  καὶ διὰ ἰνίου ἦλθεν, ὃ δʼ ἕζετο χεῖρε πετάσσας
496  ἄμφω· Πηνέλεως δὲ ἐρυσσάμενος ξίφος ὀξὺ
497  αὐχένα μέσσον ἔλασσεν, ἀπήραξεν δὲ χαμᾶζε
498  αὐτῇ σὺν πήληκι κάρη· ἔτι δʼ ὄβριμον ἔγχος
499  ἦεν ἐν ὀφθαλμῷ· ὃ δὲ φὴ κώδειαν ἀνασχὼν
500  πέφραδέ τε Τρώεσσι καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·
501  εἰπέμεναί μοι Τρῶες ἀγαυοῦ Ἰλιονῆος
502  πατρὶ φίλῳ καὶ μητρὶ γοήμεναι ἐν μεγάροισιν·
503  οὐδὲ γὰρ ἣ Προμάχοιο δάμαρ Ἀλεγηνορίδαο
504  ἀνδρὶ φίλῳ ἐλθόντι γανύσσεται, ὁππότε κεν δὴ
505  ἐκ Τροίης σὺν νηυσὶ νεώμεθα κοῦροι Ἀχαιῶν.
506  ὣς φάτο, τοὺς δʼ ἄρα πάντας ὑπὸ τρόμος ἔλλαβε γυῖα,
507  πάπτηνεν δὲ ἕκαστος ὅπῃ φύγοι αἰπὺν ὄλεθρον.
508  ἔσπετε νῦν μοι Μοῦσαι Ὀλύμπια δώματʼ ἔχουσαι
509  ὅς τις δὴ πρῶτος βροτόεντʼ ἀνδράγριʼ Ἀχαιῶν
510  ἤρατʼ, ἐπεί ῥʼ ἔκλινε μάχην κλυτὸς ἐννοσίγαιος.
511  Αἴας ῥα πρῶτος Τελαμώνιος Ὕρτιον οὖτα
512  Γυρτιάδην Μυσῶν ἡγήτορα καρτεροθύμων·
513  Φάλκην δʼ Ἀντίλοχος καὶ Μέρμερον ἐξενάριξε·
514  Μηριόνης δὲ Μόρυν τε καὶ Ἱπποτίωνα κατέκτα,
515  Τεῦκρος δὲ Προθόωνά τʼ ἐνήρατο καὶ Περιφήτην·
516  Ἀτρεΐδης δʼ ἄρʼ ἔπειθʼ Ὑπερήνορα ποιμένα λαῶν
517  οὖτα κατὰ λαπάρην, διὰ δʼ ἔντερα χαλκὸς ἄφυσσε
518  δῃώσας· ψυχὴ δὲ κατʼ οὐταμένην ὠτειλὴν
519  ἔσσυτʼ ἐπειγομένη, τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε.
520  πλείστους δʼ Αἴας εἷλεν Ὀϊλῆος ταχὺς υἱός·
521  οὐ γάρ οἵ τις ὁμοῖος ἐπισπέσθαι ποσὶν ἦεν
522  ἀνδρῶν τρεσσάντων, ὅτε τε Ζεὺς ἐν φόβον ὄρσῃ.