1  ἔνθʼ αὖ Τυδεΐδῃ Διομήδεϊ Παλλὰς Ἀθήνη
2  δῶκε μένος καὶ θάρσος, ἵνʼ ἔκδηλος μετὰ πᾶσιν
3  Ἀργείοισι γένοιτο ἰδὲ κλέος ἐσθλὸν ἄροιτο·
4  δαῖέ οἱ ἐκ κόρυθός τε καὶ ἀσπίδος ἀκάματον πῦρ
5  ἀστέρʼ ὀπωρινῷ ἐναλίγκιον, ὅς τε μάλιστα
6  λαμπρὸν παμφαίνῃσι λελουμένος ὠκεανοῖο·
7  τοῖόν οἱ πῦρ δαῖεν ἀπὸ κρατός τε καὶ ὤμων,
8  ὦρσε δέ μιν κατὰ μέσσον ὅθι πλεῖστοι κλονέοντο.
9  ἦν δέ τις ἐν Τρώεσσι Δάρης ἀφνειὸς ἀμύμων
10  ἱρεὺς Ἡφαίστοιο· δύω δέ οἱ υἱέες ἤστην
11  Φηγεὺς Ἰδαῖός τε μάχης εὖ εἰδότε πάσης.
12  τώ οἱ ἀποκρινθέντε ἐναντίω ὁρμηθήτην·
13  τὼ μὲν ἀφʼ ἵπποιιν, ὃ δʼ ἀπὸ χθονὸς ὄρνυτο πεζός.
14  οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντες
15  Φηγεύς ῥα πρότερος προΐει δολιχόσκιον ἔγχος·
16  Τυδεΐδεω δʼ ὑπὲρ ὦμον ἀριστερὸν ἤλυθʼ ἀκωκὴ
17  ἔγχεος, οὐδʼ ἔβαλʼ αὐτόν· ὃ δʼ ὕστερος ὄρνυτο χαλκῷ
18  Τυδεΐδης· τοῦ δʼ οὐχ ἅλιον βέλος ἔκφυγε χειρός,
19  ἀλλʼ ἔβαλε στῆθος μεταμάζιον, ὦσε δʼ ἀφʼ ἵππων.
20  Ἰδαῖος δʼ ἀπόρουσε λιπὼν περικαλλέα δίφρον,
21  οὐδʼ ἔτλη περιβῆναι ἀδελφειοῦ κταμένοιο·
22  οὐδὲ γὰρ οὐδέ κεν αὐτὸς ὑπέκφυγε κῆρα μέλαιναν,
23  ἀλλʼ Ἥφαιστος ἔρυτο, σάωσε δὲ νυκτὶ καλύψας,
24  ὡς δή οἱ μὴ πάγχυ γέρων ἀκαχήμενος εἴη.
25  ἵππους δʼ ἐξελάσας μεγαθύμου Τυδέος υἱὸς
26  δῶκεν ἑταίροισιν κατάγειν κοίλας ἐπὶ νῆας.
27  Τρῶες δὲ μεγάθυμοι ἐπεὶ ἴδον υἷε Δάρητος
28  τὸν μὲν ἀλευάμενον, τὸν δὲ κτάμενον παρʼ ὄχεσφι,
29  πᾶσιν ὀρίνθη θυμός· ἀτὰρ γλαυκῶπις Ἀθήνη
30  χειρὸς ἑλοῦσʼ ἐπέεσσι προσηύδα θοῦρον Ἄρηα·
31  Ἆρες Ἄρες βροτολοιγὲ μιαιφόνε τειχεσιπλῆτα
32  οὐκ ἂν δὴ Τρῶας μὲν ἐάσαιμεν καὶ Ἀχαιοὺς
33  μάρνασθʼ, ὁπποτέροισι πατὴρ Ζεὺς κῦδος ὀρέξῃ,
34  νῶϊ δὲ χαζώμεσθα, Διὸς δʼ ἀλεώμεθα μῆνιν;
35  ὣς εἰποῦσα μάχης ἐξήγαγε θοῦρον Ἄρηα·
36  τὸν μὲν ἔπειτα καθεῖσεν ἐπʼ ἠϊόεντι Σκαμάνδρῳ,
37  Τρῶας δʼ ἔκλιναν Δαναοί· ἕλε δʼ ἄνδρα ἕκαστος
38  ἡγεμόνων· πρῶτος δὲ ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων
39  ἀρχὸν Ἁλιζώνων Ὀδίον μέγαν ἔκβαλε δίφρου·
40  πρώτῳ γὰρ στρεφθέντι μεταφρένῳ ἐν δόρυ πῆξεν
41  ὤμων μεσσηγύς, διὰ δὲ στήθεσφιν ἔλασσε,
42  δούπησεν δὲ πεσών, ἀράβησε δὲ τεύχεʼ ἐπʼ αὐτῷ.
43  Ἰδομενεὺς δʼ ἄρα Φαῖστον ἐνήρατο Μῄονος υἱὸν
44  Βώρου, ὃς ἐκ Τάρνης ἐριβώλακος εἰληλούθει.
45  τὸν μὲν ἄρʼ Ἰδομενεὺς δουρικλυτὸς ἔγχεϊ μακρῷ
46  νύξʼ ἵππων ἐπιβησόμενον κατὰ δεξιὸν ὦμον·
47  ἤριπε δʼ ἐξ ὀχέων, στυγερὸς δʼ ἄρα μιν σκότος εἷλε.
48  τὸν μὲν ἄρʼ Ἰδομενῆος ἐσύλευον θεράποντες·
49  υἱὸν δὲ Στροφίοιο Σκαμάνδριον αἵμονα θήρης
50  Ἀτρεΐδης Μενέλαος ἕλʼ ἔγχεϊ ὀξυόεντι
51  ἐσθλὸν θηρητῆρα· δίδαξε γὰρ Ἄρτεμις αὐτὴ
52  βάλλειν ἄγρια πάντα, τά τε τρέφει οὔρεσιν ὕλη·
53  ἀλλʼ οὔ οἱ τότε γε χραῖσμʼ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα,
54  οὐδὲ ἑκηβολίαι ᾗσιν τὸ πρίν γε κέκαστο·
55  ἀλλά μιν Ἀτρεΐδης δουρικλειτὸς Μενέλαος
56  πρόσθεν ἕθεν φεύγοντα μετάφρενον οὔτασε δουρὶ
57  ὤμων μεσσηγύς, διὰ δὲ στήθεσφιν ἔλασσεν,
58  ἤριπε δὲ πρηνής, ἀράβησε δὲ τεύχεʼ ἐπʼ αὐτῷ.
59  Μηριόνης δὲ Φέρεκλον ἐνήρατο, τέκτονος υἱὸν
60  Ἁρμονίδεω, ὃς χερσὶν ἐπίστατο δαίδαλα πάντα
61  τεύχειν· ἔξοχα γάρ μιν ἐφίλατο Παλλὰς Ἀθήνη·
62  ὃς καὶ Ἀλεξάνδρῳ τεκτήνατο νῆας ἐΐσας
63  ἀρχεκάκους, αἳ πᾶσι κακὸν Τρώεσσι γένοντο
64  οἷ τʼ αὐτῷ, ἐπεὶ οὔ τι θεῶν ἐκ θέσφατα ᾔδη.
65  τὸν μὲν Μηριόνης ὅτε δὴ κατέμαρπτε διώκων
66  βεβλήκει γλουτὸν κατὰ δεξιόν· ἣ δὲ διαπρὸ
67  ἀντικρὺ κατὰ κύστιν ὑπʼ ὀστέον ἤλυθʼ ἀκωκή·
68  γνὺξ δʼ ἔριπʼ οἰμώξας, θάνατος δέ μιν ἀμφεκάλυψε.
69  Πήδαιον δʼ ἄρʼ ἔπεφνε Μέγης Ἀντήνορος υἱὸν
70  ὅς ῥα νόθος μὲν ἔην, πύκα δʼ ἔτρεφε δῖα Θεανὼ
71  ἶσα φίλοισι τέκεσσι χαριζομένη πόσεϊ ᾧ.
72  τὸν μὲν Φυλεΐδης δουρὶ κλυτὸς ἐγγύθεν ἐλθὼν
73  βεβλήκει κεφαλῆς κατὰ ἰνίον ὀξέϊ δουρί·
74  ἀντικρὺ δʼ ἀνʼ ὀδόντας ὑπὸ γλῶσσαν τάμε χαλκός·
75  ἤριπε δʼ ἐν κονίῃ, ψυχρὸν δʼ ἕλε χαλκὸν ὀδοῦσιν.
76  Εὐρύπυλος δʼ Εὐαιμονίδης Ὑψήνορα δῖον
77  υἱὸν ὑπερθύμου Δολοπίονος, ὅς ῥα Σκαμάνδρου
78  ἀρητὴρ ἐτέτυκτο, θεὸς δʼ ὣς τίετο δήμῳ,
79  τὸν μὲν ἄρʼ Εὐρύπυλος, Εὐαίμονος ἀγλαὸς υἱός,
80  πρόσθεν ἕθεν φεύγοντα μεταδρομάδην ἔλασʼ ὦμον
81  φασγάνῳ ἀΐξας, ἀπὸ δʼ ἔξεσε χεῖρα βαρεῖαν·
82  αἱματόεσσα δὲ χεὶρ πεδίῳ πέσε· τὸν δὲ κατʼ ὄσσε
83  ἔλλαβε πορφύρεος θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή.
84  ὣς οἳ μὲν πονέοντο κατὰ κρατερὴν ὑσμίνην·
85  Τυδεΐδην δʼ οὐκ ἂν γνοίης ποτέροισι μετείη
86  ἠὲ μετὰ Τρώεσσιν ὁμιλέοι ἦ μετʼ Ἀχαιοῖς.
87  θῦνε γὰρ ἂμ πεδίον ποταμῷ πλήθοντι ἐοικὼς
88  χειμάρρῳ, ὅς τʼ ὦκα ῥέων ἐκέδασσε γεφύρας·
89  τὸν δʼ οὔτʼ ἄρ τε γέφυραι ἐεργμέναι ἰσχανόωσιν,
90  οὔτʼ ἄρα ἕρκεα ἴσχει ἀλωάων ἐριθηλέων
91  ἐλθόντʼ ἐξαπίνης ὅτʼ ἐπιβρίσῃ Διὸς ὄμβρος·
92  πολλὰ δʼ ὑπʼ αὐτοῦ ἔργα κατήριπε κάλʼ αἰζηῶν·
93  ὣς ὑπὸ Τυδεΐδῃ πυκιναὶ κλονέοντο φάλαγγες
94  Τρώων, οὐδʼ ἄρα μιν μίμνον πολέες περ ἐόντες.
95  τὸν δʼ ὡς οὖν ἐνόησε Λυκάονος ἀγλαὸς υἱὸς
96  θύνοντʼ ἂμ πεδίον πρὸ ἕθεν κλονέοντα φάλαγγας,
97  αἶψʼ ἐπὶ Τυδεΐδῃ ἐτιταίνετο καμπύλα τόξα,
98  καὶ βάλʼ ἐπαΐσσοντα τυχὼν κατὰ δεξιὸν ὦμον
99  θώρηκος γύαλον· διὰ δʼ ἔπτατο πικρὸς ὀϊστός,
100  ἀντικρὺ δὲ διέσχε, παλάσσετο δʼ αἵματι θώρηξ.
101  τῷ δʼ ἐπὶ μακρὸν ἄϋσε Λυκάονος ἀγλαὸς υἱός·
102  ὄρνυσθε Τρῶες μεγάθυμοι κέντορες ἵππων·
103  βέβληται γὰρ ἄριστος Ἀχαιῶν, οὐδέ ἕ φημι
104  δήθʼ ἀνσχήσεσθαι κρατερὸν βέλος, εἰ ἐτεόν με
105  ὦρσεν ἄναξ Διὸς υἱὸς ἀπορνύμενον Λυκίηθεν.
106  ὣς ἔφατʼ εὐχόμενος· τὸν δʼ οὐ βέλος ὠκὺ δάμασσεν,
107  ἀλλʼ ἀναχωρήσας πρόσθʼ ἵπποιιν καὶ ὄχεσφιν
108  ἔστη, καὶ Σθένελον προσέφη Καπανήϊον υἱόν·
109  ὄρσο πέπον Καπανηϊάδη, καταβήσεο δίφρου,
110  ὄφρά μοι ἐξ ὤμοιο ἐρύσσῃς πικρὸν ὀϊστόν.
111  ὣς ἄρʼ ἔφη, Σθένελος δὲ καθʼ ἵππων ἆλτο χαμᾶζε,
112  πὰρ δὲ στὰς βέλος ὠκὺ διαμπερὲς ἐξέρυσʼ ὤμου·
113  αἷμα δʼ ἀνηκόντιζε διὰ στρεπτοῖο χιτῶνος.
114  δὴ τότʼ ἔπειτʼ ἠρᾶτο βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·
115  κλῦθί μευ αἰγιόχοιο Διὸς τέκος Ἀτρυτώνη,
116  εἴ ποτέ μοι καὶ πατρὶ φίλα φρονέουσα παρέστης
117  δηΐῳ ἐν πολέμῳ, νῦν αὖτʼ ἐμὲ φῖλαι Ἀθήνη·
118  δὸς δέ τέ μʼ ἄνδρα ἑλεῖν καὶ ἐς ὁρμὴν ἔγχεος ἐλθεῖν
119  ὅς μʼ ἔβαλε φθάμενος καὶ ἐπεύχεται, οὐδέ μέ φησι
120  δηρὸν ἔτʼ ὄψεσθαι λαμπρὸν φάος ἠελίοιο.
121  ὣς ἔφατʼ εὐχόμενος· τοῦ δʼ ἔκλυε Παλλὰς Ἀθήνη,
122  γυῖα δʼ ἔθηκεν ἐλαφρά, πόδας καὶ χεῖρας ὕπερθεν·
123  ἀγχοῦ δʼ ἱσταμένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
124  θαρσῶν νῦν Διόμηδες ἐπὶ Τρώεσσι μάχεσθαι·
125  ἐν γάρ τοι στήθεσσι μένος πατρώϊον ἧκα
126  ἄτρομον, οἷον ἔχεσκε σακέσπαλος ἱππότα Τυδεύς·
127  ἀχλὺν δʼ αὖ τοι ἀπʼ ὀφθαλμῶν ἕλον ἣ πρὶν ἐπῆεν,
128  ὄφρʼ εὖ γιγνώσκῃς ἠμὲν θεὸν ἠδὲ καὶ ἄνδρα.
129  τὼ νῦν αἴ κε θεὸς πειρώμενος ἐνθάδʼ ἵκηται
130  μή τι σύ γʼ ἀθανάτοισι θεοῖς ἀντικρὺ μάχεσθαι
131  τοῖς ἄλλοις· ἀτὰρ εἴ κε Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη
132  ἔλθῃσʼ ἐς πόλεμον, τήν γʼ οὐτάμεν ὀξέϊ χαλκῷ.
133  ἣ μὲν ἄρʼ ὣς εἰποῦσʼ ἀπέβη γλαυκῶπις Ἀθήνη,
134  Τυδεΐδης δʼ ἐξαῦτις ἰὼν προμάχοισιν ἐμίχθη
135  καὶ πρίν περ θυμῷ μεμαὼς Τρώεσσι μάχεσθαι·
136  δὴ τότε μιν τρὶς τόσσον ἕλεν μένος ὥς τε λέοντα
137  ὅν ῥά τε ποιμὴν ἀγρῷ ἐπʼ εἰροπόκοις ὀΐεσσι
138  χραύσῃ μέν τʼ αὐλῆς ὑπεράλμενον οὐδὲ δαμάσσῃ·
139  τοῦ μέν τε σθένος ὦρσεν, ἔπειτα δέ τʼ οὐ προσαμύνει,
140  ἀλλὰ κατὰ σταθμοὺς δύεται, τὰ δʼ ἐρῆμα φοβεῖται·
141  αἳ μέν τʼ ἀγχιστῖναι ἐπʼ ἀλλήλῃσι κέχυνται,
142  αὐτὰρ ὃ ἐμμεμαὼς βαθέης ἐξάλλεται αὐλῆς·
143  ὣς μεμαὼς Τρώεσσι μίγη κρατερὸς Διομήδης.
144  ἔνθʼ ἕλεν Ἀστύνοον καὶ Ὑπείρονα ποιμένα λαῶν,
145  τὸν μὲν ὑπὲρ μαζοῖο βαλὼν χαλκήρεϊ δουρί,
146  τὸν δʼ ἕτερον ξίφεϊ μεγάλῳ κληῗδα παρʼ ὦμον
147  πλῆξʼ, ἀπὸ δʼ αὐχένος ὦμον ἐέργαθεν ἠδʼ ἀπὸ νώτου.
148  τοὺς μὲν ἔασʼ, ὃ δʼ Ἄβαντα μετῴχετο καὶ Πολύειδον
149  υἱέας Εὐρυδάμαντος ὀνειροπόλοιο γέροντος·
150  τοῖς οὐκ ἐρχομένοις ὃ γέρων ἐκρίνατʼ ὀνείρους,
151  ἀλλά σφεας κρατερὸς Διομήδης ἐξενάριξε·
152  βῆ δὲ μετὰ Ξάνθόν τε Θόωνά τε Φαίνοπος υἷε
153  ἄμφω τηλυγέτω· ὃ δὲ τείρετο γήραϊ λυγρῷ,
154  υἱὸν δʼ οὐ τέκετʼ ἄλλον ἐπὶ κτεάτεσσι λιπέσθαι.
155  ἔνθʼ ὅ γε τοὺς ἐνάριζε, φίλον δʼ ἐξαίνυτο θυμὸν
156  ἀμφοτέρω, πατέρι δὲ γόον καὶ κήδεα λυγρὰ
157  λεῖπʼ, ἐπεὶ οὐ ζώοντε μάχης ἐκνοστήσαντε
158  δέξατο· χηρωσταὶ δὲ διὰ κτῆσιν δατέοντο.
159  ἔνθʼ υἷας Πριάμοιο δύω λάβε Δαρδανίδαο
160  εἰν ἑνὶ δίφρῳ ἐόντας Ἐχέμμονά τε Χρομίον τε.
161  ὡς δὲ λέων ἐν βουσὶ θορὼν ἐξ αὐχένα ἄξῃ
162  πόρτιος ἠὲ βοὸς ξύλοχον κάτα βοσκομενάων,
163  ὣς τοὺς ἀμφοτέρους ἐξ ἵππων Τυδέος υἱὸς
164  βῆσε κακῶς ἀέκοντας, ἔπειτα δὲ τεύχεʼ ἐσύλα·
165  ἵππους δʼ οἷς ἑτάροισι δίδου μετὰ νῆας ἐλαύνειν.
166  τὸν δʼ ἴδεν Αἰνείας ἀλαπάζοντα στίχας ἀνδρῶν,
167  βῆ δʼ ἴμεν ἄν τε μάχην καὶ ἀνὰ κλόνον ἐγχειάων
168  Πάνδαρον ἀντίθεον διζήμενος εἴ που ἐφεύροι·
169  εὗρε Λυκάονος υἱὸν ἀμύμονά τε κρατερόν τε,
170  στῆ δὲ πρόσθʼ αὐτοῖο ἔπος τέ μιν ἀντίον ηὔδα·
171  Πάνδαρε ποῦ τοι τόξον ἰδὲ πτερόεντες ὀϊστοὶ
172  καὶ κλέος; ᾧ οὔ τίς τοι ἐρίζεται ἐνθάδε γʼ ἀνήρ,
173  οὐδέ τις ἐν Λυκίῃ σέο γʼ εὔχεται εἶναι ἀμείνων.
174  ἀλλʼ ἄγε τῷδʼ ἔφες ἀνδρὶ βέλος Διὶ χεῖρας ἀνασχὼν
175  ὅς τις ὅδε κρατέει καὶ δὴ κακὰ πολλὰ ἔοργε
176  Τρῶας, ἐπεὶ πολλῶν τε καὶ ἐσθλῶν γούνατʼ ἔλυσεν·
177  εἰ μή τις θεός ἐστι κοτεσσάμενος Τρώεσσιν
178  ἱρῶν μηνίσας· χαλεπὴ δὲ θεοῦ ἔπι μῆνις.
179  τὸν δʼ αὖτε προσέειπε Λυκάονος ἀγλαὸς υἱός·
180  Αἰνεία Τρώων βουληφόρε χαλκοχιτώνων
181  Τυδεΐδῃ μιν ἔγωγε δαΐφρονι πάντα ἐΐσκω,
182  ἀσπίδι γιγνώσκων αὐλώπιδί τε τρυφαλείῃ,
183  ἵππους τʼ εἰσορόων· σάφα δʼ οὐκ οἶδʼ εἰ θεός ἐστιν.
184  εἰ δʼ ὅ γʼ ἀνὴρ ὅν φημι δαΐφρων Τυδέος υἱὸς
185  οὐχ ὅ γʼ ἄνευθε θεοῦ τάδε μαίνεται, ἀλλά τις ἄγχι
186  ἕστηκʼ ἀθανάτων νεφέλῃ εἰλυμένος ὤμους,
187  ὃς τούτου βέλος ὠκὺ κιχήμενον ἔτραπεν ἄλλῃ.
188  ἤδη γάρ οἱ ἐφῆκα βέλος, καί μιν βάλον ὦμον
189  δεξιὸν ἀντικρὺ διὰ θώρηκος γυάλοιο·
190  καί μιν ἔγωγʼ ἐφάμην Ἀϊδωνῆϊ προϊάψειν,
191  ἔμπης δʼ οὐκ ἐδάμασσα· θεός νύ τίς ἐστι κοτήεις.
192  ἵπποι δʼ οὐ παρέασι καὶ ἅρματα τῶν κʼ ἐπιβαίην·
193  ἀλλά που ἐν μεγάροισι Λυκάονος ἕνδεκα δίφροι
194  καλοὶ πρωτοπαγεῖς νεοτευχέες· ἀμφὶ δὲ πέπλοι
195  πέπτανται· παρὰ δέ σφιν ἑκάστῳ δίζυγες ἵπποι
196  ἑστᾶσι κρῖ λευκὸν ἐρεπτόμενοι καὶ ὀλύρας.
197  ἦ μέν μοι μάλα πολλὰ γέρων αἰχμητὰ Λυκάων
198  ἐρχομένῳ ἐπέτελλε δόμοις ἔνι ποιητοῖσιν·
199  ἵπποισίν μʼ ἐκέλευε καὶ ἅρμασιν ἐμβεβαῶτα
200  ἀρχεύειν Τρώεσσι κατὰ κρατερὰς ὑσμίνας·
201  ἀλλʼ ἐγὼ οὐ πιθόμην· ἦ τʼ ἂν πολὺ κέρδιον ἦεν·
202  ἵππων φειδόμενος, μή μοι δευοίατο φορβῆς
203  ἀνδρῶν εἰλομένων εἰωθότες ἔδμεναι ἄδην.
204  ὣς λίπον, αὐτὰρ πεζὸς ἐς Ἴλιον εἰλήλουθα
205  τόξοισιν πίσυνος· τὰ δέ μʼ οὐκ ἄρʼ ἔμελλον ὀνήσειν.
206  ἤδη γὰρ δοιοῖσιν ἀριστήεσσιν ἐφῆκα
207  Τυδεΐδῃ τε καὶ Ἀτρεΐδῃ, ἐκ δʼ ἀμφοτέροιιν
208  ἀτρεκὲς αἷμʼ ἔσσευα βαλών, ἤγειρα δὲ μᾶλλον.
209  τώ ῥα κακῇ αἴσῃ ἀπὸ πασσάλου ἀγκύλα τόξα
210  ἤματι τῷ ἑλόμην ὅτε Ἴλιον εἰς ἐρατεινὴν
211  ἡγεόμην Τρώεσσι φέρων χάριν Ἕκτορι δίῳ.
212  εἰ δέ κε νοστήσω καὶ ἐσόψομαι ὀφθαλμοῖσι
213  πατρίδʼ ἐμὴν ἄλοχόν τε καὶ ὑψερεφὲς μέγα δῶμα,
214  αὐτίκʼ ἔπειτʼ ἀπʼ ἐμεῖο κάρη τάμοι ἀλλότριος φὼς
215  εἰ μὴ ἐγὼ τάδε τόξα φαεινῷ ἐν πυρὶ θείην
216  χερσὶ διακλάσσας· ἀνεμώλια γάρ μοι ὀπηδεῖ.
217  τὸν δʼ αὖτʼ Αἰνείας Τρώων ἀγὸς ἀντίον ηὔδα·
218  μὴ δʼ οὕτως ἀγόρευε· πάρος δʼ οὐκ ἔσσεται ἄλλως,
219  πρίν γʼ ἐπὶ νὼ τῷδʼ ἀνδρὶ σὺν ἵπποισιν καὶ ὄχεσφιν
220  ἀντιβίην ἐλθόντε σὺν ἔντεσι πειρηθῆναι.
221  ἀλλʼ ἄγʼ ἐμῶν ὀχέων ἐπιβήσεο, ὄφρα ἴδηαι
222  οἷοι Τρώϊοι ἵπποι ἐπιστάμενοι πεδίοιο
223  κραιπνὰ μάλʼ ἔνθα καὶ ἔνθα διωκέμεν ἠδὲ φέβεσθαι·
224  τὼ καὶ νῶϊ πόλιν δὲ σαώσετον, εἴ περ ἂν αὖτε
225  Ζεὺς ἐπὶ Τυδεΐδῃ Διομήδεϊ κῦδος ὀρέξῃ.
226  ἀλλʼ ἄγε νῦν μάστιγα καὶ ἡνία σιγαλόεντα
227  δέξαι, ἐγὼ δʼ ἵππων ἀποβήσομαι ὄφρα μάχωμαι·
228  ἠὲ σὺ τόνδε δέδεξο, μελήσουσιν δʼ ἐμοὶ ἵπποι.
229  τὸν δʼ αὖτε προσέειπε Λυκάονος ἀγλαὸς υἱός·
230  Αἰνεία σὺ μὲν αὐτὸς ἔχʼ ἡνία καὶ τεὼ ἵππω·
231  μᾶλλον ὑφʼ ἡνιόχῳ εἰωθότι καμπύλον ἅρμα
232  οἴσετον, εἴ περ ἂν αὖτε φεβώμεθα Τυδέος υἱόν·
233  μὴ τὼ μὲν δείσαντε ματήσετον, οὐδʼ ἐθέλητον
234  ἐκφερέμεν πολέμοιο τεὸν φθόγγον ποθέοντε,
235  νῶϊ δʼ ἐπαΐξας μεγαθύμου Τυδέος υἱὸς
236  αὐτώ τε κτείνῃ καὶ ἐλάσσῃ μώνυχας ἵππους.
237  ἀλλὰ σύ γʼ αὐτὸς ἔλαυνε τέʼ ἅρματα καὶ τεὼ ἵππω,
238  τὸν δὲ δʼ ἐγὼν ἐπιόντα δεδέξομαι ὀξέϊ δουρί.
239  ὣς ἄρα φωνήσαντες ἐς ἅρματα ποικίλα βάντες
240  ἐμμεμαῶτʼ ἐπὶ Τυδεΐδῃ ἔχον ὠκέας ἵππους.
241  τοὺς δὲ ἴδε Σθένελος Καπανήϊος ἀγλαὸς υἱός,
242  αἶψα δὲ Τυδεΐδην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
243  Τυδεΐδη Διόμηδες ἐμῷ κεχαρισμένε θυμῷ,
244  ἄνδρʼ ὁρόω κρατερὼ ἐπὶ σοὶ μεμαῶτε μάχεσθαι
245  ἶνʼ ἀπέλεθρον ἔχοντας· ὃ μὲν τόξων ἐῢ εἰδὼς
246  Πάνδαρος, υἱὸς δʼ αὖτε Λυκάονος εὔχεται εἶναι·
247  Αἰνείας δʼ υἱὸς μὲν ἀμύμονος Ἀγχίσαο
248  εὔχεται ἐκγεγάμεν, μήτηρ δέ οἵ ἐστʼ Ἀφροδίτη.
249  ἀλλʼ ἄγε δὴ χαζώμεθʼ ἐφʼ ἵππων, μηδέ μοι οὕτω
250  θῦνε διὰ προμάχων, μή πως φίλον ἦτορ ὀλέσσῃς.
251  τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη κρατερὸς Διομήδης·
252  μή τι φόβον δʼ ἀγόρευʼ, ἐπεὶ οὐδὲ σὲ πεισέμεν οἴω.
253  οὐ γάρ μοι γενναῖον ἀλυσκάζοντι μάχεσθαι
254  οὐδὲ καταπτώσσειν· ἔτι μοι μένος ἔμπεδόν ἐστιν·
255  ὀκνείω δʼ ἵππων ἐπιβαινέμεν, ἀλλὰ καὶ αὔτως
256  ἀντίον εἶμʼ αὐτῶν· τρεῖν μʼ οὐκ ἐᾷ Παλλὰς Ἀθήνη.
257  τούτω δʼ οὐ πάλιν αὖτις ἀποίσετον ὠκέες ἵπποι
258  ἄμφω ἀφʼ ἡμείων, εἴ γʼ οὖν ἕτερός γε φύγῃσιν.
259  ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δʼ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσιν·
260  αἴ κέν μοι πολύβουλος Ἀθήνη κῦδος ὀρέξῃ
261  ἀμφοτέρω κτεῖναι, σὺ δὲ τούσδε μὲν ὠκέας ἵππους
262  αὐτοῦ ἐρυκακέειν ἐξ ἄντυγος ἡνία τείνας,
263  Αἰνείαο δʼ ἐπαΐξαι μεμνημένος ἵππων,
264  ἐκ δʼ ἐλάσαι Τρώων μετʼ ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς.
265  τῆς γάρ τοι γενεῆς ἧς Τρωΐ περ εὐρύοπα Ζεὺς
266  δῶχʼ υἷος ποινὴν Γανυμήδεος, οὕνεκʼ ἄριστοι
267  ἵππων ὅσσοι ἔασιν ὑπʼ ἠῶ τʼ ἠέλιόν τε,
268  τῆς γενεῆς ἔκλεψεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγχίσης
269  λάθρῃ Λαομέδοντος ὑποσχὼν θήλεας ἵππους·
270  τῶν οἱ ἓξ ἐγένοντο ἐνὶ μεγάροισι γενέθλη.
271  τοὺς μὲν τέσσαρας αὐτὸς ἔχων ἀτίταλλʼ ἐπὶ φάτνῃ,
272  τὼ δὲ δύʼ Αἰνείᾳ δῶκεν μήστωρε φόβοιο.
273  εἰ τούτω κε λάβοιμεν, ἀροίμεθά κε κλέος ἐσθλόν.
274  ὣς οἳ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον,
275  τὼ δὲ τάχʼ ἐγγύθεν ἦλθον ἐλαύνοντʼ ὠκέας ἵππους.
276  τὸν πρότερος προσέειπε Λυκάονος ἀγλαὸς υἱός·
277  καρτερόθυμε δαΐφρον ἀγαυοῦ Τυδέος υἱὲ
278  ἦ μάλα σʼ οὐ βέλος ὠκὺ δαμάσσατο πικρὸς ὀϊστός·
279  νῦν αὖτʼ ἐγχείῃ πειρήσομαι αἴ κε τύχωμι.
280  ἦ ῥα καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος
281  καὶ βάλε Τυδεΐδαο κατʼ ἀσπίδα· τῆς δὲ διὰ πρὸ
282  αἰχμὴ χαλκείη πταμένη θώρηκι πελάσθη·
283  τῷ δʼ ἐπὶ μακρὸν ἄϋσε Λυκάονος ἀγλαὸς υἱός·
284  βέβληαι κενεῶνα διαμπερές, οὐδέ σʼ ὀΐω
285  δηρὸν ἔτʼ ἀνσχήσεσθαι· ἐμοὶ δὲ μέγʼ εὖχος ἔδωκας.
286  τὸν δʼ οὐ ταρβήσας προσέφη κρατερὸς Διομήδης·
287  ἤμβροτες οὐδʼ ἔτυχες· ἀτὰρ οὐ μὲν σφῶΐ γʼ ὀΐω
288  πρίν γʼ ἀποπαύσεσθαι πρίν γʼ ἢ ἕτερόν γε πεσόντα
289  αἵματος ἆσαι Ἄρηα, ταλαύρινον πολεμιστήν.
290  ὣς φάμενος προέηκε· βέλος δʼ ἴθυνεν Ἀθήνη
291  ῥῖνα παρʼ ὀφθαλμόν, λευκοὺς δʼ ἐπέρησεν ὀδόντας.
292  τοῦ δʼ ἀπὸ μὲν γλῶσσαν πρυμνὴν τάμε χαλκὸς ἀτειρής,
293  αἰχμὴ δʼ ἐξελύθη παρὰ νείατον ἀνθερεῶνα·
294  ἤριπε δʼ ἐξ ὀχέων, ἀράβησε δὲ τεύχεʼ ἐπʼ αὐτῷ
295  αἰόλα παμφανόωντα, παρέτρεσσαν δέ οἱ ἵπποι
296  ὠκύποδες· τοῦ δʼ αὖθι λύθη ψυχή τε μένος τε.
297  Αἰνείας δʼ ἀπόρουσε σὺν ἀσπίδι δουρί τε μακρῷ
298  δείσας μή πώς οἱ ἐρυσαίατο νεκρὸν Ἀχαιοί.
299  ἀμφὶ δʼ ἄρʼ αὐτῷ βαῖνε λέων ὣς ἀλκὶ πεποιθώς,
300  πρόσθε δέ οἱ δόρυ τʼ ἔσχε καὶ ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσην,
301  τὸν κτάμεναι μεμαὼς ὅς τις τοῦ γʼ ἀντίος ἔλθοι
302  σμερδαλέα ἰάχων· ὃ δὲ χερμάδιον λάβε χειρὶ
303  Τυδεΐδης μέγα ἔργον ὃ οὐ δύο γʼ ἄνδρε φέροιεν,
304  οἷοι νῦν βροτοί εἰσʼ· ὃ δέ μιν ῥέα πάλλε καὶ οἶος.
305  τῷ βάλεν Αἰνείαο κατʼ ἰσχίον ἔνθά τε μηρὸς
306  ἰσχίῳ ἐνστρέφεται, κοτύλην δέ τέ μιν καλέουσι·
307  θλάσσε δέ οἱ κοτύλην, πρὸς δʼ ἄμφω ῥῆξε τένοντε·
308  ὦσε δʼ ἀπὸ ῥινὸν τρηχὺς λίθος· αὐτὰρ ὅ γʼ ἥρως
309  ἔστη γνὺξ ἐριπὼν καὶ ἐρείσατο χειρὶ παχείῃ
310  γαίης· ἀμφὶ δὲ ὄσσε κελαινὴ νὺξ ἐκάλυψε.
311  καί νύ κεν ἔνθʼ ἀπόλοιτο ἄναξ ἀνδρῶν Αἰνείας,
312  εἰ μὴ ἄρʼ ὀξὺ νόησε Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη
313  μήτηρ, ἥ μιν ὑπʼ Ἀγχίσῃ τέκε βουκολέοντι·
314  ἀμφὶ δʼ ἑὸν φίλον υἱὸν ἐχεύατο πήχεε λευκώ,
315  πρόσθε δέ οἱ πέπλοιο φαεινοῦ πτύγμα κάλυψεν
316  ἕρκος ἔμεν βελέων, μή τις Δαναῶν ταχυπώλων
317  χαλκὸν ἐνὶ στήθεσσι βαλὼν ἐκ θυμὸν ἕλοιτο.
318  ἣ μὲν ἑὸν φίλον υἱὸν ὑπεξέφερεν πολέμοιο·
319  οὐδʼ υἱὸς Καπανῆος ἐλήθετο συνθεσιάων
320  τάων ἃς ἐπέτελλε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης,
321  ἀλλʼ ὅ γε τοὺς μὲν ἑοὺς ἠρύκακε μώνυχας ἵππους
322  νόσφιν ἀπὸ φλοίσβου ἐξ ἄντυγος ἡνία τείνας,
323  Αἰνείαο δʼ ἐπαΐξας καλλίτριχας ἵππους
324  ἐξέλασε Τρώων μετʼ ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς.
325  δῶκε δὲ Δηϊπύλῳ ἑτάρῳ φίλῳ, ὃν περὶ πάσης
326  τῖεν ὁμηλικίης ὅτι οἱ φρεσὶν ἄρτια ᾔδη,
327  νηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐλαυνέμεν· αὐτὰρ ὅ γʼ ἥρως
328  ὧν ἵππων ἐπιβὰς ἔλαβʼ ἡνία σιγαλόεντα,
329  αἶψα δὲ Τυδεΐδην μέθεπε κρατερώνυχας ἵππους
330  ἐμμεμαώς· ὃ δὲ Κύπριν ἐπῴχετο νηλέϊ χαλκῷ
331  γιγνώσκων ὅ τʼ ἄναλκις ἔην θεός, οὐδὲ θεάων
332  τάων αἵ τʼ ἀνδρῶν πόλεμον κάτα κοιρανέουσιν,
333  οὔτʼ ἄρʼ Ἀθηναίη οὔτε πτολίπορθος Ἐνυώ.
334  ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἐκίχανε πολὺν καθʼ ὅμιλον ὀπάζων,
335  ἔνθʼ ἐπορεξάμενος μεγαθύμου Τυδέος υἱὸς
336  ἄκρην οὔτασε χεῖρα μετάλμενος ὀξέϊ δουρὶ
337  ἀβληχρήν· εἶθαρ δὲ δόρυ χροὸς ἀντετόρησεν
338  ἀμβροσίου διὰ πέπλου, ὅν οἱ Χάριτες κάμον αὐταί,
339  πρυμνὸν ὕπερ θέναρος· ῥέε δʼ ἄμβροτον αἷμα θεοῖο
340  ἰχώρ, οἷός πέρ τε ῥέει μακάρεσσι θεοῖσιν·
341  οὐ γὰρ σῖτον ἔδουσʼ, οὐ πίνουσʼ αἴθοπα οἶνον,
342  τοὔνεκʼ ἀναίμονές εἰσι καὶ ἀθάνατοι καλέονται.
343  ἣ δὲ μέγα ἰάχουσα ἀπὸ ἕο κάββαλεν υἱόν·
344  καὶ τὸν μὲν μετὰ χερσὶν ἐρύσατο Φοῖβος Ἀπόλλων
345  κυανέῃ νεφέλῃ, μή τις Δαναῶν ταχυπώλων
346  χαλκὸν ἐνὶ στήθεσσι βαλὼν ἐκ θυμὸν ἕλοιτο·
347  τῇ δʼ ἐπὶ μακρὸν ἄϋσε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·
348  εἶκε Διὸς θύγατερ πολέμου καὶ δηϊοτῆτος·
349  ἦ οὐχ ἅλις ὅττι γυναῖκας ἀνάλκιδας ἠπεροπεύεις;
350  εἰ δὲ σύ γʼ ἐς πόλεμον πωλήσεαι, ἦ τέ σʼ ὀΐω
351  ῥιγήσειν πόλεμόν γε καὶ εἴ χʼ ἑτέρωθι πύθηαι.
352  ὣς ἔφαθʼ, ἣ δʼ ἀλύουσʼ ἀπεβήσετο, τείρετο δʼ αἰνῶς·
353  τὴν μὲν ἄρʼ Ἶρις ἑλοῦσα ποδήνεμος ἔξαγʼ ὁμίλου
354  ἀχθομένην ὀδύνῃσι, μελαίνετο δὲ χρόα καλόν.
355  εὗρεν ἔπειτα μάχης ἐπʼ ἀριστερὰ θοῦρον Ἄρηα
356  ἥμενον· ἠέρι δʼ ἔγχος ἐκέκλιτο καὶ ταχέʼ ἵππω·
357  ἣ δὲ γνὺξ ἐριποῦσα κασιγνήτοιο φίλοιο
358  πολλὰ λισσομένη χρυσάμπυκας ᾔτεεν ἵππους·
359  φίλε κασίγνητε κόμισαί τέ με δός τέ μοι ἵππους,
360  ὄφρʼ ἐς Ὄλυμπον ἵκωμαι ἵνʼ ἀθανάτων ἕδος ἐστί.
361  λίην ἄχθομαι ἕλκος ὅ με βροτὸς οὔτασεν ἀνὴρ
362  Τυδεΐδης, ὃς νῦν γε καὶ ἂν Διὶ πατρὶ μάχοιτο.
363  ὣς φάτο, τῇ δʼ ἄρʼ Ἄρης δῶκε χρυσάμπυκας ἵππους·
364  ἣ δʼ ἐς δίφρον ἔβαινεν ἀκηχεμένη φίλον ἦτορ,
365  πὰρ δέ οἱ Ἶρις ἔβαινε καὶ ἡνία λάζετο χερσί,
366  μάστιξεν δʼ ἐλάαν, τὼ δʼ οὐκ ἀέκοντε πετέσθην.
367  αἶψα δʼ ἔπειθʼ ἵκοντο θεῶν ἕδος αἰπὺν Ὄλυμπον·
368  ἔνθʼ ἵππους ἔστησε ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις
369  λύσασʼ ἐξ ὀχέων, παρὰ δʼ ἀμβρόσιον βάλεν εἶδαρ·
370  ἣ δʼ ἐν γούνασι πῖπτε Διώνης δῖʼ Ἀφροδίτη
371  μητρὸς ἑῆς· ἣ δʼ ἀγκὰς ἐλάζετο θυγατέρα ἥν,
372  χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἐκ τʼ ὀνόμαζε·
373  τίς νύ σε τοιάδʼ ἔρεξε φίλον τέκος Οὐρανιώνων
374  μαψιδίως, ὡς εἴ τι κακὸν ῥέζουσαν ἐνωπῇ;
375  τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα φιλομμειδὴς Ἀφροδίτη·
376  οὖτά με Τυδέος υἱὸς ὑπέρθυμος Διομήδης,
377  οὕνεκʼ ἐγὼ φίλον υἱὸν ὑπεξέφερον πολέμοιο
378  Αἰνείαν, ὃς ἐμοὶ πάντων πολὺ φίλτατός ἐστιν.
379  οὐ γὰρ ἔτι Τρώων καὶ Ἀχαιῶν φύλοπις αἰνή,
380  ἀλλʼ ἤδη Δαναοί γε καὶ ἀθανάτοισι μάχονται.
381  τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Διώνη, δῖα θεάων·
382  τέτλαθι τέκνον ἐμόν, καὶ ἀνάσχεο κηδομένη περ·
383  πολλοὶ γὰρ δὴ τλῆμεν Ὀλύμπια δώματʼ ἔχοντες
384  ἐξ ἀνδρῶν χαλέπʼ ἄλγεʼ ἐπʼ ἀλλήλοισι τιθέντες.
385  τλῆ μὲν Ἄρης ὅτε μιν Ὦτος κρατερός τʼ Ἐφιάλτης
386  παῖδες Ἀλωῆος, δῆσαν κρατερῷ ἐνὶ δεσμῷ·
387  χαλκέῳ δʼ ἐν κεράμῳ δέδετο τρισκαίδεκα μῆνας·
388  καί νύ κεν ἔνθʼ ἀπόλοιτο Ἄρης ἆτος πολέμοιο,
389  εἰ μὴ μητρυιὴ περικαλλὴς Ἠερίβοια
390  Ἑρμέᾳ ἐξήγγειλεν· ὃ δʼ ἐξέκλεψεν Ἄρηα
391  ἤδη τειρόμενον, χαλεπὸς δέ ἑ δεσμὸς ἐδάμνα.
392  τλῆ δʼ Ἥρη, ὅτε μιν κρατερὸς πάϊς Ἀμφιτρύωνος
393  δεξιτερὸν κατὰ μαζὸν ὀϊστῷ τριγλώχινι
394  βεβλήκει· τότε καί μιν ἀνήκεστον λάβεν ἄλγος.
395  τλῆ δʼ Ἀΐδης ἐν τοῖσι πελώριος ὠκὺν ὀϊστόν,
396  εὖτέ μιν ωὐτὸς ἀνὴρ υἱὸς Διὸς αἰγιόχοιο
397  ἐν Πύλῳ ἐν νεκύεσσι βαλὼν ὀδύνῃσιν ἔδωκεν·
398  αὐτὰρ ὃ βῆ πρὸς δῶμα Διὸς καὶ μακρὸν Ὄλυμπον
399  κῆρ ἀχέων ὀδύνῃσι πεπαρμένος· αὐτὰρ ὀϊστὸς
400  ὤμῳ ἔνι στιβαρῷ ἠλήλατο, κῆδε δὲ θυμόν.
401  τῷ δʼ ἐπὶ Παιήων ὀδυνήφατα φάρμακα πάσσων
402  ἠκέσατʼ· οὐ μὲν γάρ τι καταθνητός γε τέτυκτο.
403  σχέτλιος ὀβριμοεργὸς ὃς οὐκ ὄθετʼ αἴσυλα ῥέζων,
404  ὃς τόξοισιν ἔκηδε θεοὺς οἳ Ὄλυμπον ἔχουσι.
405  σοὶ δʼ ἐπὶ τοῦτον ἀνῆκε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·
406  νήπιος, οὐδὲ τὸ οἶδε κατὰ φρένα Τυδέος υἱὸς
407  ὅττι μάλʼ οὐ δηναιὸς ὃς ἀθανάτοισι μάχηται,
408  οὐδέ τί μιν παῖδες ποτὶ γούνασι παππάζουσιν
409  ἐλθόντʼ ἐκ πολέμοιο καὶ αἰνῆς δηϊοτῆτος.
410  τὼ νῦν Τυδεΐδης, εἰ καὶ μάλα καρτερός ἐστι,
411  φραζέσθω μή τίς οἱ ἀμείνων σεῖο μάχηται,
412  μὴ δὴν Αἰγιάλεια περίφρων Ἀδρηστίνη
413  ἐξ ὕπνου γοόωσα φίλους οἰκῆας ἐγείρῃ
414  κουρίδιον ποθέουσα πόσιν τὸν ἄριστον Ἀχαιῶν
415  ἰφθίμη ἄλοχος Διομήδεος ἱπποδάμοιο.
416  ἦ ῥα καὶ ἀμφοτέρῃσιν ἀπʼ ἰχῶ χειρὸς ὀμόργνυ·
417  ἄλθετο χείρ, ὀδύναι δὲ κατηπιόωντο βαρεῖαι.
418  αἳ δʼ αὖτʼ εἰσορόωσαι Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρη
419  κερτομίοις ἐπέεσσι Δία Κρονίδην ἐρέθιζον.
420  τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·
421  Ζεῦ πάτερ ἦ ῥά τί μοι κεχολώσεαι ὅττι κεν εἴπω;
422  ἦ μάλα δή τινα Κύπρις Ἀχαιϊάδων ἀνιεῖσα
423  Τρωσὶν ἅμα σπέσθαι, τοὺς νῦν ἔκπαγλα φίλησε,
424  τῶν τινα καρρέζουσα Ἀχαιϊάδων ἐϋπέπλων
425  πρὸς χρυσῇ περόνῃ καταμύξατο χεῖρα ἀραιήν.
426  ὣς φάτο, μείδησεν δὲ πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε,
427  καί ῥα καλεσσάμενος προσέφη χρυσῆν Ἀφροδίτην·
428  οὔ τοι τέκνον ἐμὸν δέδοται πολεμήϊα ἔργα,
429  ἀλλὰ σύ γʼ ἱμερόεντα μετέρχεο ἔργα γάμοιο,
430  ταῦτα δʼ Ἄρηϊ θοῷ καὶ Ἀθήνῃ πάντα μελήσει.
431  ὣς οἳ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον,
432  Αἰνείᾳ δʼ ἐπόρουσε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης,
433  γιγνώσκων ὅ οἱ αὐτὸς ὑπείρεχε χεῖρας Ἀπόλλων·
434  ἀλλʼ ὅ γʼ ἄρʼ οὐδὲ θεὸν μέγαν ἅζετο, ἵετο δʼ αἰεὶ
435  Αἰνείαν κτεῖναι καὶ ἀπὸ κλυτὰ τεύχεα δῦσαι.
436  τρὶς μὲν ἔπειτʼ ἐπόρουσε κατακτάμεναι μενεαίνων,
437  τρὶς δέ οἱ ἐστυφέλιξε φαεινὴν ἀσπίδʼ Ἀπόλλων·
438  ἀλλʼ ὅτε δὴ τὸ τέταρτον ἐπέσσυτο δαίμονι ἶσος,
439  δεινὰ δʼ ὁμοκλήσας προσέφη ἑκάεργος Ἀπόλλων·
440  φράζεο Τυδεΐδη καὶ χάζεο, μηδὲ θεοῖσιν
441  ἶσʼ ἔθελε φρονέειν, ἐπεὶ οὔ ποτε φῦλον ὁμοῖον
442  ἀθανάτων τε θεῶν χαμαὶ ἐρχομένων τʼ ἀνθρώπων.
443  ὣς φάτο, Τυδεΐδης δʼ ἀνεχάζετο τυτθὸν ὀπίσσω
444  μῆνιν ἀλευάμενος ἑκατηβόλου Ἀπόλλωνος.
445  Αἰνείαν δʼ ἀπάτερθεν ὁμίλου θῆκεν Ἀπόλλων
446  Περγάμῳ εἰν ἱερῇ, ὅθι οἱ νηός γε τέτυκτο.
447  ἤτοι τὸν Λητώ τε καὶ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα
448  ἐν μεγάλῳ ἀδύτῳ ἀκέοντό τε κύδαινόν τε·
449  αὐτὰρ ὃ εἴδωλον τεῦξʼ ἀργυρότοξος Ἀπόλλων
450  αὐτῷ τʼ Αἰνείᾳ ἴκελον καὶ τεύχεσι τοῖον,
451  ἀμφὶ δʼ ἄρʼ εἰδώλῳ Τρῶες καὶ δῖοι Ἀχαιοὶ
452  δῄουν ἀλλήλων ἀμφὶ στήθεσσι βοείας
453  ἀσπίδας εὐκύκλους λαισήϊά τε πτερόεντα.
454  δὴ τότε θοῦρον Ἄρηα προσηύδα Φοῖβος Ἀπόλλων·
455  Ἆρες Ἄρες βροτολοιγὲ μιαιφόνε τειχεσιπλῆτα,
456  οὐκ ἂν δὴ τόνδʼ ἄνδρα μάχης ἐρύσαιο μετελθὼν
457  Τυδεΐδην, ὃς νῦν γε καὶ ἂν Διὶ πατρὶ μάχοιτο;
458  Κύπριδα μὲν πρῶτα σχεδὸν οὔτασε χεῖρʼ ἐπὶ καρπῷ,
459  αὐτὰρ ἔπειτʼ αὐτῷ μοι ἐπέσσυτο δαίμονι ἶσος.
460  ὣς εἰπὼν αὐτὸς μὲν ἐφέζετο Περγάμῳ ἄκρῃ,
461  Τρῳὰς δὲ στίχας οὖλος Ἄρης ὄτρυνε μετελθὼν
462  εἰδόμενος Ἀκάμαντι θοῷ ἡγήτορι Θρῃκῶν·
463  υἱάσι δὲ Πριάμοιο διοτρεφέεσσι κέλευεν·
464  ὦ υἱεῖς Πριάμοιο διοτρεφέος βασιλῆος
465  ἐς τί ἔτι κτείνεσθαι ἐάσετε λαὸν Ἀχαιοῖς;
466  ἦ εἰς ὅ κεν ἀμφὶ πύλῃς εὖ ποιητῇσι μάχωνται;
467  κεῖται ἀνὴρ ὃν ἶσον ἐτίομεν Ἕκτορι δίῳ
468  Αἰνείας υἱὸς μεγαλήτορος Ἀγχίσαο·
469  ἀλλʼ ἄγετʼ ἐκ φλοίσβοιο σαώσομεν ἐσθλὸν ἑταῖρον.
470  ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.
471  ἔνθʼ αὖ Σαρπηδὼν μάλα νείκεσεν Ἕκτορα δῖον·
472  Ἕκτορ πῇ δή τοι μένος οἴχεται ὃ πρὶν ἔχεσκες;
473  φῆς που ἄτερ λαῶν πόλιν ἑξέμεν ἠδʼ ἐπικούρων
474  οἶος σὺν γαμβροῖσι κασιγνήτοισί τε σοῖσι.
475  τῶν νῦν οὔ τινʼ ἐγὼ ἰδέειν δύναμʼ οὐδὲ νοῆσαι,
476  ἀλλὰ καταπτώσσουσι κύνες ὣς ἀμφὶ λέοντα·
477  ἡμεῖς δὲ μαχόμεσθʼ οἵ πέρ τʼ ἐπίκουροι ἔνειμεν.
478  καὶ γὰρ ἐγὼν ἐπίκουρος ἐὼν μάλα τηλόθεν ἥκω·
479  τηλοῦ γὰρ Λυκίη Ξάνθῳ ἔπι δινήεντι,
480  ἔνθʼ ἄλοχόν τε φίλην ἔλιπον καὶ νήπιον υἱόν,
481  κὰδ δὲ κτήματα πολλά, τὰ ἔλδεται ὅς κʼ ἐπιδευής.
482  ἀλλὰ καὶ ὧς Λυκίους ὀτρύνω καὶ μέμονʼ αὐτὸς
483  ἀνδρὶ μαχήσασθαι· ἀτὰρ οὔ τί μοι ἐνθάδε τοῖον
484  οἷόν κʼ ἠὲ φέροιεν Ἀχαιοὶ ἤ κεν ἄγοιεν·
485  τύνη δʼ ἕστηκας, ἀτὰρ οὐδʼ ἄλλοισι κελεύεις
486  λαοῖσιν μενέμεν καὶ ἀμυνέμεναι ὤρεσσι.
487  μή πως ὡς ἀψῖσι λίνου ἁλόντε πανάγρου
488  ἀνδράσι δυσμενέεσσιν ἕλωρ καὶ κύρμα γένησθε·
489  οἳ δὲ τάχʼ ἐκπέρσουσʼ εὖ ναιομένην πόλιν ὑμήν.
490  σοὶ δὲ χρὴ τάδε πάντα μέλειν νύκτάς τε καὶ ἦμαρ
491  ἀρχοὺς λισσομένῳ τηλεκλειτῶν ἐπικούρων
492  νωλεμέως ἐχέμεν, κρατερὴν δʼ ἀποθέσθαι ἐνιπήν.
493  ὣς φάτο Σαρπηδών, δάκε δὲ φρένας Ἕκτορι μῦθος·
494  αὐτίκα δʼ ἐξ ὀχέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζε,
495  πάλλων δʼ ὀξέα δοῦρα κατὰ στρατὸν ᾤχετο πάντῃ
496  ὀτρύνων μαχέσασθαι, ἔγειρε δὲ φύλοπιν αἰνήν.
497  οἳ δʼ ἐλελίχθησαν καὶ ἐναντίοι ἔσταν Ἀχαιῶν·
498  Ἀργεῖοι δʼ ὑπέμειναν ἀολλέες οὐδὲ φόβηθεν.
499  ὡς δʼ ἄνεμος ἄχνας φορέει ἱερὰς κατʼ ἀλωὰς
500  ἀνδρῶν λικμώντων, ὅτε τε ξανθὴ Δημήτηρ
501  κρίνῃ ἐπειγομένων ἀνέμων καρπόν τε καὶ ἄχνας,
502  αἳ δʼ ὑπολευκαίνονται ἀχυρμιαί· ὣς τότʼ Ἀχαιοὶ
503  λευκοὶ ὕπερθε γένοντο κονισάλῳ, ὅν ῥα διʼ αὐτῶν
504  οὐρανὸν ἐς πολύχαλκον ἐπέπληγον πόδες ἵππων
505  ἂψ ἐπιμισγομένων· ὑπὸ δʼ ἔστρεφον ἡνιοχῆες.
506  οἳ δὲ μένος χειρῶν ἰθὺς φέρον· ἀμφὶ δὲ νύκτα
507  θοῦρος Ἄρης ἐκάλυψε μάχῃ Τρώεσσιν ἀρήγων
508  πάντοσʼ ἐποιχόμενος· τοῦ δʼ ἐκραίαινεν ἐφετμὰς
509  Φοίβου Ἀπόλλωνος χρυσαόρου, ὅς μιν ἀνώγει
510  Τρωσὶν θυμὸν ἐγεῖραι, ἐπεὶ ἴδε Παλλάδʼ Ἀθήνην
511  οἰχομένην· ἣ γάρ ῥα πέλεν Δαναοῖσιν ἀρηγών.
512  αὐτὸς δʼ Αἰνείαν μάλα πίονος ἐξ ἀδύτοιο
513  ἧκε, καὶ ἐν στήθεσσι μένος βάλε ποιμένι λαῶν.
514  Αἰνείας δʼ ἑτάροισι μεθίστατο· τοὶ δὲ χάρησαν,
515  ὡς εἶδον ζωόν τε καὶ ἀρτεμέα προσιόντα
516  καὶ μένος ἐσθλὸν ἔχοντα· μετάλλησάν γε μὲν οὔ τι.
517  οὐ γὰρ ἔα πόνος ἄλλος, ὃν ἀργυρότοξος ἔγειρεν
518  Ἄρης τε βροτολοιγὸς Ἔρις τʼ ἄμοτον μεμαυῖα.
519  τοὺς δʼ Αἴαντε δύω καὶ Ὀδυσσεὺς καὶ Διομήδης
520  ὄτρυνον Δαναοὺς πολεμιζέμεν· οἳ δὲ καὶ αὐτοὶ
521  οὔτε βίας Τρώων ὑπεδείδισαν οὔτε ἰωκάς,
522  ἀλλʼ ἔμενον νεφέλῃσιν ἐοικότες ἅς τε Κρονίων
523  νηνεμίης ἔστησεν ἐπʼ ἀκροπόλοισιν ὄρεσσιν
524  ἀτρέμας, ὄφρʼ εὕδῃσι μένος Βορέαο καὶ ἄλλων
525  ζαχρειῶν ἀνέμων, οἵ τε νέφεα σκιόεντα
526  πνοιῇσιν λιγυρῇσι διασκιδνᾶσιν ἀέντες·
527  ὣς Δαναοὶ Τρῶας μένον ἔμπεδον οὐδὲ φέβοντο.
528  Ἀτρεΐδης δʼ ἀνʼ ὅμιλον ἐφοίτα πολλὰ κελεύων·
529  ὦ φίλοι ἀνέρες ἔστε καὶ ἄλκιμον ἦτορ ἕλεσθε,
530  ἀλλήλους τʼ αἰδεῖσθε κατὰ κρατερὰς ὑσμίνας·
531  αἰδομένων ἀνδρῶν πλέονες σόοι ἠὲ πέφανται·
532  φευγόντων δʼ οὔτʼ ἂρ κλέος ὄρνυται οὔτε τις ἀλκή.
533  ἦ καὶ ἀκόντισε δουρὶ θοῶς, βάλε δὲ πρόμον ἄνδρα
534  Αἰνείω ἕταρον μεγαθύμου Δηϊκόωντα
535  Περγασίδην, ὃν Τρῶες ὁμῶς Πριάμοιο τέκεσσι
536  τῖον, ἐπεὶ θοὸς ἔσκε μετὰ πρώτοισι μάχεσθαι.
537  τόν ῥα κατʼ ἀσπίδα δουρὶ βάλε κρείων Ἀγαμέμνων·
538  ἣ δʼ οὐκ ἔγχος ἔρυτο, διὰ πρὸ δὲ εἴσατο χαλκός,
539  νειαίρῃ δʼ ἐν γαστρὶ διὰ ζωστῆρος ἔλασσε·
540  δούπησεν δὲ πεσών, ἀράβησε δὲ τεύχεʼ ἐπʼ αὐτῷ.
541  ἔνθʼ αὖτʼ Αἰνείας Δαναῶν ἕλεν ἄνδρας ἀρίστους
542  υἷε Διοκλῆος Κρήθωνά τε Ὀρσίλοχόν τε,
543  τῶν ῥα πατὴρ μὲν ἔναιεν ἐϋκτιμένῃ ἐνὶ Φηρῇ
544  ἀφνειὸς βιότοιο, γένος δʼ ἦν ἐκ ποταμοῖο
545  Ἀλφειοῦ, ὅς τʼ εὐρὺ ῥέει Πυλίων διὰ γαίης,
546  ὃς τέκετʼ Ὀρτίλοχον πολέεσσʼ ἄνδρεσσιν ἄνακτα·
547  Ὀρτίλοχος δʼ ἄρʼ ἔτικτε Διοκλῆα μεγάθυμον,
548  ἐκ δὲ Διοκλῆος διδυμάονε παῖδε γενέσθην,
549  Κρήθων Ὀρσίλοχός τε μάχης εὖ εἰδότε πάσης.
550  τὼ μὲν ἄρʼ ἡβήσαντε μελαινάων ἐπὶ νηῶν
551  Ἴλιον εἰς εὔπωλον ἅμʼ Ἀργείοισιν ἑπέσθην,
552  τιμὴν Ἀτρεΐδῃς Ἀγαμέμνονι καὶ Μενελάῳ
553  ἀρνυμένω· τὼ δʼ αὖθι τέλος θανάτοιο κάλυψεν.
554  οἵω τώ γε λέοντε δύω ὄρεος κορυφῇσιν
555  ἐτραφέτην ὑπὸ μητρὶ βαθείης τάρφεσιν ὕλης·
556  τὼ μὲν ἄρʼ ἁρπάζοντε βόας καὶ ἴφια μῆλα
557  σταθμοὺς ἀνθρώπων κεραΐζετον, ὄφρα καὶ αὐτὼ
558  ἀνδρῶν ἐν παλάμῃσι κατέκταθεν ὀξέϊ χαλκῷ·
559  τοίω τὼ χείρεσσιν ὑπʼ Αἰνείαο δαμέντε
560  καππεσέτην, ἐλάτῃσιν ἐοικότες ὑψηλῇσι.
561  τὼ δὲ πεσόντʼ ἐλέησεν ἀρηΐφιλος Μενέλαος,
562  βῆ δὲ διὰ προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ
563  σείων ἐγχείην· τοῦ δʼ ὄτρυνεν μένος Ἄρης,
564  τὰ φρονέων ἵνα χερσὶν ὑπʼ Αἰνείαο δαμείη.
565  τὸν δʼ ἴδεν Ἀντίλοχος μεγαθύμου Νέστορος υἱός,
566  βῆ δὲ διὰ προμάχων· περὶ γὰρ δίε ποιμένι λαῶν
567  μή τι πάθοι, μέγα δέ σφας ἀποσφήλειε πόνοιο.
568  τὼ μὲν δὴ χεῖράς τε καὶ ἔγχεα ὀξυόεντα
569  ἀντίον ἀλλήλων ἐχέτην μεμαῶτε μάχεσθαι·
570  Ἀντίλοχος δὲ μάλʼ ἄγχι παρίστατο ποιμένι λαῶν.
571  Αἰνείας δʼ οὐ μεῖνε θοός περ ἐὼν πολεμιστὴς
572  ὡς εἶδεν δύο φῶτε παρʼ ἀλλήλοισι μένοντε.
573  οἳ δʼ ἐπεὶ οὖν νεκροὺς ἔρυσαν μετὰ λαὸν Ἀχαιῶν,
574  τὼ μὲν ἄρα δειλὼ βαλέτην ἐν χερσὶν ἑταίρων,
575  αὐτὼ δὲ στρεφθέντε μετὰ πρώτοισι μαχέσθην.
576  ἔνθα Πυλαιμένεα ἑλέτην ἀτάλαντον Ἄρηϊ
577  ἀρχὸν Παφλαγόνων μεγαθύμων ἀσπιστάων.
578  τὸν μὲν ἄρʼ Ἀτρεΐδης δουρικλειτὸς Μενέλαος
579  ἑσταότʼ ἔγχεϊ νύξε κατὰ κληῗδα τυχήσας·
580  Ἀντίλοχος δὲ Μύδωνα βάλʼ ἡνίοχον θεράποντα
581  ἐσθλὸν Ἀτυμνιάδην· ὃ δʼ ὑπέστρεφε μώνυχας ἵππους·
582  χερμαδίῳ ἀγκῶνα τυχὼν μέσον· ἐκ δʼ ἄρα χειρῶν
583  ἡνία λεύκʼ ἐλέφαντι χαμαὶ πέσον ἐν κονίῃσιν.
584  Ἀντίλοχος δʼ ἄρʼ ἐπαΐξας ξίφει ἤλασε κόρσην·
585  αὐτὰρ ὅ γʼ ἀσθμαίνων εὐεργέος ἔκπεσε δίφρου
586  κύμβαχος ἐν κονίῃσιν ἐπὶ βρεχμόν τε καὶ ὤμους.
587  δηθὰ μάλʼ ἑστήκει· τύχε γάρ ῥʼ ἀμάθοιο βαθείης·
588  ὄφρʼ ἵππω πλήξαντε χαμαὶ βάλον ἐν κονίῃσι·
589  τοὺς ἵμασʼ Ἀντίλοχος, μετὰ δὲ στρατὸν ἤλασʼ Ἀχαιῶν.
590  τοὺς δʼ Ἕκτωρ ἐνόησε κατὰ στίχας, ὦρτο δʼ ἐπʼ αὐτοὺς
591  κεκλήγων· ἅμα δὲ Τρώων εἵποντο φάλαγγες
592  καρτεραί· ἦρχε δʼ ἄρα σφιν Ἄρης καὶ πότνιʼ Ἐνυώ,
593  ἣ μὲν ἔχουσα Κυδοιμὸν ἀναιδέα δηϊοτῆτος,
594  Ἄρης δʼ ἐν παλάμῃσι πελώριον ἔγχος ἐνώμα,
595  φοίτα δʼ ἄλλοτε μὲν πρόσθʼ Ἕκτορος, ἄλλοτʼ ὄπισθε.
596  τὸν δὲ ἰδὼν ῥίγησε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·
597  ὡς δʼ ὅτʼ ἀνὴρ ἀπάλαμνος ἰὼν πολέος πεδίοιο
598  στήῃ ἐπʼ ὠκυρόῳ ποταμῷ ἅλα δὲ προρέοντι
599  ἀφρῷ μορμύροντα ἰδών, ἀνά τʼ ἔδραμʼ ὀπίσσω,
600  ὣς τότε Τυδεΐδης ἀνεχάζετο, εἶπέ τε λαῷ·
601  ὦ φίλοι οἷον δὴ θαυμάζομεν Ἕκτορα δῖον
602  αἰχμητήν τʼ ἔμεναι καὶ θαρσαλέον πολεμιστήν·
603  τῷ δʼ αἰεὶ πάρα εἷς γε θεῶν, ὃς λοιγὸν ἀμύνει·
604  καὶ νῦν οἱ πάρα κεῖνος Ἄρης βροτῷ ἀνδρὶ ἐοικώς.
605  ἀλλὰ πρὸς Τρῶας τετραμμένοι αἰὲν ὀπίσσω
606  εἴκετε, μηδὲ θεοῖς μενεαινέμεν ἶφι μάχεσθαι.
607  ὣς ἄρʼ ἔφη, Τρῶες δὲ μάλα σχεδὸν ἤλυθον αὐτῶν.
608  ἔνθʼ Ἕκτωρ δύο φῶτε κατέκτανεν εἰδότε χάρμης
609  εἰν ἑνὶ δίφρῳ ἐόντε, Μενέσθην Ἀγχίαλόν τε.
610  τὼ δὲ πεσόντʼ ἐλέησε μέγας Τελαμώνιος Αἴας·
611  στῆ δὲ μάλʼ ἐγγὺς ἰών, καὶ ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ,
612  καὶ βάλεν Ἄμφιον Σελάγου υἱόν, ὅς ῥʼ ἐνὶ Παισῷ
613  ναῖε πολυκτήμων πολυλήϊος· ἀλλά ἑ μοῖρα
614  ἦγʼ ἐπικουρήσοντα μετὰ Πρίαμόν τε καὶ υἷας.
615  τόν ῥα κατὰ ζωστῆρα βάλεν Τελαμώνιος Αἴας,
616  νειαίρῃ δʼ ἐν γαστρὶ πάγη δολιχόσκιον ἔγχος,
617  δούπησεν δὲ πεσών· ὃ δʼ ἐπέδραμε φαίδιμος Αἴας
618  τεύχεα συλήσων· Τρῶες δʼ ἐπὶ δούρατʼ ἔχευαν
619  ὀξέα παμφανόωντα· σάκος δʼ ἀνεδέξατο πολλά.
620  αὐτὰρ ὃ λὰξ προσβὰς ἐκ νεκροῦ χάλκεον ἔγχος
621  ἐσπάσατʼ· οὐδʼ ἄρʼ ἔτʼ ἄλλα δυνήσατο τεύχεα καλὰ
622  ὤμοιιν ἀφελέσθαι· ἐπείγετο γὰρ βελέεσσι.
623  δεῖσε δʼ ὅ γʼ ἀμφίβασιν κρατερὴν Τρώων ἀγερώχων,
624  οἳ πολλοί τε καὶ ἐσθλοὶ ἐφέστασαν ἔγχεʼ ἔχοντες,
625  οἵ ἑ μέγαν περ ἐόντα καὶ ἴφθιμον καὶ ἀγαυὸν
626  ὦσαν ἀπὸ σφείων· ὃ δὲ χασσάμενος πελεμίχθη.
627  ὣς οἳ μὲν πονέοντο κατὰ κρατερὴν ὑσμίνην·
628  Τληπόλεμον δʼ Ἡρακλεΐδην ἠΰν τε μέγαν τε
629  ὦρσεν ἐπʼ ἀντιθέῳ Σαρπηδόνι μοῖρα κραταιή.
630  οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντες
631  υἱός θʼ υἱωνός τε Διὸς νεφεληγερέταο,
632  τὸν καὶ Τληπόλεμος πρότερος πρὸς μῦθον ἔειπε·
633  Σαρπῆδον Λυκίων βουληφόρε, τίς τοι ἀνάγκη
634  πτώσσειν ἐνθάδʼ ἐόντι μάχης ἀδαήμονι φωτί;
635  ψευδόμενοι δέ σέ φασι Διὸς γόνον αἰγιόχοιο
636  εἶναι, ἐπεὶ πολλὸν κείνων ἐπιδεύεαι ἀνδρῶν
637  οἳ Διὸς ἐξεγένοντο ἐπὶ προτέρων ἀνθρώπων·
638  ἀλλʼ οἷόν τινά φασι βίην Ἡρακληείην
639  εἶναι, ἐμὸν πατέρα θρασυμέμνονα θυμολέοντα·
640  ὅς ποτε δεῦρʼ ἐλθὼν ἕνεχʼ ἵππων Λαομέδοντος
641  ἓξ οἴῃς σὺν νηυσὶ καὶ ἀνδράσι παυροτέροισιν
642  Ἰλίου ἐξαλάπαξε πόλιν, χήρωσε δʼ ἀγυιάς·
643  σοὶ δὲ κακὸς μὲν θυμός, ἀποφθινύθουσι δὲ λαοί.
644  οὐδέ τί σε Τρώεσσιν ὀΐομαι ἄλκαρ ἔσεσθαι
645  ἐλθόντʼ ἐκ Λυκίης, οὐδʼ εἰ μάλα καρτερός ἐσσι,
646  ἀλλʼ ὑπʼ ἐμοὶ δμηθέντα πύλας Ἀΐδαο περήσειν.
647  τὸν δʼ αὖ Σαρπηδὼν Λυκίων ἀγὸς ἀντίον ηὔδα·
648  Τληπόλεμʼ ἤτοι κεῖνος ἀπώλεσεν Ἴλιον ἱρὴν
649  ἀνέρος ἀφραδίῃσιν ἀγαυοῦ Λαομέδοντος,
650  ὅς ῥά μιν εὖ ἕρξαντα κακῷ ἠνίπαπε μύθῳ,
651  οὐδʼ ἀπέδωχʼ ἵππους, ὧν εἵνεκα τηλόθεν ἦλθε.
652  σοὶ δʼ ἐγὼ ἐνθάδε φημὶ φόνον καὶ κῆρα μέλαιναν
653  ἐξ ἐμέθεν τεύξεσθαι, ἐμῷ δʼ ὑπὸ δουρὶ δαμέντα
654  εὖχος ἐμοὶ δώσειν, ψυχὴν δʼ Ἄϊδι κλυτοπώλῳ.
655  ὣς φάτο Σαρπηδών, ὃ δʼ ἀνέσχετο μείλινον ἔγχος
656  Τληπόλεμος· καὶ τῶν μὲν ἁμαρτῇ δούρατα μακρὰ
657  ἐκ χειρῶν ἤϊξαν· ὃ μὲν βάλεν αὐχένα μέσσον
658  Σαρπηδών, αἰχμὴ δὲ διαμπερὲς ἦλθʼ ἀλεγεινή·
659  τὸν δὲ κατʼ ὀφθαλμῶν ἐρεβεννὴ νὺξ ἐκάλυψε.
660  Τληπόλεμος δʼ ἄρα μηρὸν ἀριστερὸν ἔγχεϊ μακρῷ
661  βεβλήκειν, αἰχμὴ δὲ διέσσυτο μαιμώωσα
662  ὀστέω ἐγχριμφθεῖσα, πατὴρ δʼ ἔτι λοιγὸν ἄμυνεν.
663  οἳ μὲν ἄρʼ ἀντίθεον Σαρπηδόνα δῖοι ἑταῖροι
664  ἐξέφερον πολέμοιο· βάρυνε δέ μιν δόρυ μακρὸν
665  ἑλκόμενον· τὸ μὲν οὔ τις ἐπεφράσατʼ οὐδὲ νόησε
666  μηροῦ ἐξερύσαι δόρυ μείλινον ὄφρʼ ἐπιβαίη
667  σπευδόντων· τοῖον γὰρ ἔχον πόνον ἀμφιέποντες.
668  Τληπόλεμον δʼ ἑτέρωθεν ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶ
669  ἐξέφερον πολέμοιο· νόησε δὲ δῖος Ὀδυσσεὺς
670  τλήμονα θυμὸν ἔχων, μαίμησε δέ οἱ φίλον ἦτορ·
671  μερμήριξε δʼ ἔπειτα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμὸν
672  ἢ προτέρω Διὸς υἱὸν ἐριγδούποιο διώκοι,
673  ἦ ὅ γε τῶν πλεόνων Λυκίων ἀπὸ θυμὸν ἕλοιτο.
674  οὐδʼ ἄρʼ Ὀδυσσῆϊ μεγαλήτορι μόρσιμον ἦεν
675  ἴφθιμον Διὸς υἱὸν ἀποκτάμεν ὀξέϊ χαλκῷ·
676  τώ ῥα κατὰ πληθὺν Λυκίων τράπε θυμὸν Ἀθήνη.
677  ἔνθʼ ὅ γε Κοίρανον εἷλεν Ἀλάστορά τε Χρομίον τε
678  Ἄλκανδρόν θʼ Ἅλιόν τε Νοήμονά τε Πρύτανίν τε.
679  καί νύ κʼ ἔτι πλέονας Λυκίων κτάνε δῖος Ὀδυσσεὺς
680  εἰ μὴ ἄρʼ ὀξὺ νόησε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·
681  βῆ δὲ διὰ προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ
682  δεῖμα φέρων Δαναοῖσι· χάρη δʼ ἄρα οἱ προσιόντι
683  Σαρπηδὼν Διὸς υἱός, ἔπος δʼ ὀλοφυδνὸν ἔειπε·
684  Πριαμίδη, μὴ δή με ἕλωρ Δαναοῖσιν ἐάσῃς
685  κεῖσθαι, ἀλλʼ ἐπάμυνον· ἔπειτά με καὶ λίποι αἰὼν
686  ἐν πόλει ὑμετέρῃ, ἐπεὶ οὐκ ἄρʼ ἔμελλον ἔγωγε
687  νοστήσας οἶκον δὲ φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν
688  εὐφρανέειν ἄλοχόν τε φίλην καὶ νήπιον υἱόν.
689  ὣς φάτο, τὸν δʼ οὔ τι προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ,
690  ἀλλὰ παρήϊξεν λελιημένος ὄφρα τάχιστα
691  ὤσαιτʼ Ἀργείους, πολέων δʼ ἀπὸ θυμὸν ἕλοιτο.
692  οἳ μὲν ἄρʼ ἀντίθεον Σαρπηδόνα δῖοι ἑταῖροι
693  εἷσαν ὑπʼ αἰγιόχοιο Διὸς περικαλλέϊ φηγῷ·
694  ἐκ δʼ ἄρα οἱ μηροῦ δόρυ μείλινον ὦσε θύραζε
695  ἴφθιμος Πελάγων, ὅς οἱ φίλος ἦεν ἑταῖρος.
696  τὸν δʼ ἔλιπε ψυχή, κατὰ δʼ ὀφθαλμῶν κέχυτʼ ἀχλύς·
697  αὖτις δʼ ἐμπνύνθη, περὶ δὲ πνοιὴ Βορέαο
698  ζώγρει ἐπιπνείουσα κακῶς κεκαφηότα θυμόν.
699  Ἀργεῖοι δʼ ὑπʼ Ἄρηϊ καὶ Ἕκτορι χαλκοκορυστῇ
700  οὔτε ποτὲ προτρέποντο μελαινάων ἐπὶ νηῶν
701  οὔτε ποτʼ ἀντεφέροντο μάχῃ, ἀλλʼ αἰὲν ὀπίσσω
702  χάζονθʼ, ὡς ἐπύθοντο μετὰ Τρώεσσιν Ἄρηα.
703  ἔνθα τίνα πρῶτον τίνα δʼ ὕστατον ἐξενάριξαν
704  Ἕκτωρ τε Πριάμοιο πάϊς καὶ χάλκεος Ἄρης;
705  ἀντίθεον Τεύθραντʼ, ἐπὶ δὲ πλήξιππον Ὀρέστην,
706  Τρῆχόν τʼ αἰχμητὴν Αἰτώλιον Οἰνόμαόν τε,
707  Οἰνοπίδην θʼ Ἕλενον καὶ Ὀρέσβιον αἰολομίτρην,
708  ὅς ῥʼ ἐν Ὕλῃ ναίεσκε μέγα πλούτοιο μεμηλώς,
709  λίμνῃ κεκλιμένος Κηφισίδι· πὰρ δέ οἱ ἄλλοι
710  ναῖον Βοιωτοὶ μάλα πίονα δῆμον ἔχοντες.
711  τοὺς δʼ ὡς οὖν ἐνόησε θεὰ λευκώλενος Ἥρη
712  Ἀργείους ὀλέκοντας ἐνὶ κρατερῇ ὑσμίνῃ,
713  αὐτίκʼ Ἀθηναίην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
714  ὢ πόποι αἰγιόχοιο Διὸς τέκος Ἀτρυτώνη,
715  ἦ ῥʼ ἅλιον τὸν μῦθον ὑπέστημεν Μενελάῳ
716  Ἴλιον ἐκπέρσαντʼ εὐτείχεον ἀπονέεσθαι,
717  εἰ οὕτω μαίνεσθαι ἐάσομεν οὖλον Ἄρηα.
718  ἀλλʼ ἄγε δὴ καὶ νῶϊ μεδώμεθα θούριδος ἀλκῆς.
719  ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη.
720  ἣ μὲν ἐποιχομένη χρυσάμπυκας ἔντυεν ἵππους
721  Ἥρη πρέσβα θεὰ θυγάτηρ μεγάλοιο Κρόνοιο·
722  Ἥβη δʼ ἀμφʼ ὀχέεσσι θοῶς βάλε καμπύλα κύκλα
723  χάλκεα ὀκτάκνημα σιδηρέῳ ἄξονι ἀμφίς.
724  τῶν ἤτοι χρυσέη ἴτυς ἄφθιτος, αὐτὰρ ὕπερθε
725  χάλκεʼ ἐπίσσωτρα προσαρηρότα, θαῦμα ἰδέσθαι·
726  πλῆμναι δʼ ἀργύρου εἰσὶ περίδρομοι ἀμφοτέρωθεν·
727  δίφρος δὲ χρυσέοισι καὶ ἀργυρέοισιν ἱμᾶσιν
728  ἐντέταται, δοιαὶ δὲ περίδρομοι ἄντυγές εἰσι.
729  τοῦ δʼ ἐξ ἀργύρεος ῥυμὸς πέλεν· αὐτὰρ ἐπʼ ἄκρῳ
730  δῆσε χρύσειον καλὸν ζυγόν, ἐν δὲ λέπαδνα
731  κάλʼ ἔβαλε χρύσειʼ· ὑπὸ δὲ ζυγὸν ἤγαγεν Ἥρη
732  ἵππους ὠκύποδας, μεμαυῖʼ ἔριδος καὶ ἀϋτῆς.
733  αὐτὰρ Ἀθηναίη κούρη Διὸς αἰγιόχοιο
734  πέπλον μὲν κατέχευεν ἑανὸν πατρὸς ἐπʼ οὔδει
735  ποικίλον, ὅν ῥʼ αὐτὴ ποιήσατο καὶ κάμε χερσίν·
736  ἣ δὲ χιτῶνʼ ἐνδῦσα Διὸς νεφεληγερέταο
737  τεύχεσιν ἐς πόλεμον θωρήσσετο δακρυόεντα.
738  ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ὤμοισιν βάλετʼ αἰγίδα θυσσανόεσσαν
739  δεινήν, ἣν περὶ μὲν πάντῃ Φόβος ἐστεφάνωται,
740  ἐν δʼ Ἔρις, ἐν δʼ Ἀλκή, ἐν δὲ κρυόεσσα Ἰωκή,
741  ἐν δέ τε Γοργείη κεφαλὴ δεινοῖο πελώρου
742  δεινή τε σμερδνή τε, Διὸς τέρας αἰγιόχοιο.
743  κρατὶ δʼ ἐπʼ ἀμφίφαλον κυνέην θέτο τετραφάληρον
744  χρυσείην, ἑκατὸν πολίων πρυλέεσσʼ ἀραρυῖαν·
745  ἐς δʼ ὄχεα φλόγεα ποσὶ βήσετο, λάζετο δʼ ἔγχος
746  βριθὺ μέγα στιβαρόν, τῷ δάμνησι στίχας ἀνδρῶν
747  ἡρώων, οἷσίν τε κοτέσσεται ὀβριμοπάτρη.
748  Ἥρη δὲ μάστιγι θοῶς ἐπεμαίετʼ ἄρʼ ἵππους·
749  αὐτόμαται δὲ πύλαι μύκον οὐρανοῦ ἃς ἔχον Ὧραι,
750  τῇς ἐπιτέτραπται μέγας οὐρανὸς Οὔλυμπός τε
751  ἠμὲν ἀνακλῖναι πυκινὸν νέφος ἠδʼ ἐπιθεῖναι.
752  τῇ ῥα διʼ αὐτάων κεντρηνεκέας ἔχον ἵππους·
753  εὗρον δὲ Κρονίωνα θεῶν ἄτερ ἥμενον ἄλλων
754  ἀκροτάτῃ κορυφῇ πολυδειράδος Οὐλύμποιο.
755  ἔνθʼ ἵππους στήσασα θεὰ λευκώλενος Ἥρη
756  Ζῆνʼ ὕπατον Κρονίδην ἐξείρετο καὶ προσέειπε·
757  Ζεῦ πάτερ οὐ νεμεσίζῃ Ἄρῃ τάδε καρτερὰ ἔργα
758  ὁσσάτιόν τε καὶ οἷον ἀπώλεσε λαὸν Ἀχαιῶν
759  μὰψ ἀτὰρ οὐ κατὰ κόσμον ἐμοὶ δʼ ἄχος, οἳ δὲ ἕκηλοι
760  τέρπονται Κύπρίς τε καὶ ἀργυρότοξος Ἀπόλλων
761  ἄφρονα τοῦτον ἀνέντες, ὃς οὔ τινα οἶδε θέμιστα;
762  Ζεῦ πάτερ ἦ ῥά τί μοι κεχολώσεαι, αἴ κεν Ἄρηα
763  λυγρῶς πεπληγυῖα μάχης ἐξαποδίωμαι;
764  τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·
765  ἄγρει μάν οἱ ἔπορσον Ἀθηναίην ἀγελείην,
766  ἥ ἑ μάλιστʼ εἴωθε κακῇς ὀδύνῃσι πελάζειν.
767  ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε θεὰ λευκώλενος Ἥρη,
768  μάστιξεν δʼ ἵππους· τὼ δʼ οὐκ ἀέκοντε πετέσθην
769  μεσσηγὺς γαίης τε καὶ οὐρανοῦ ἀστερόεντος.
770  ὅσσον δʼ ἠεροειδὲς ἀνὴρ ἴδεν ὀφθαλμοῖσιν
771  ἥμενος ἐν σκοπιῇ, λεύσσων ἐπὶ οἴνοπα πόντον,
772  τόσσον ἐπιθρῴσκουσι θεῶν ὑψηχέες ἵπποι.
773  ἀλλʼ ὅτε δὴ Τροίην ἷξον ποταμώ τε ῥέοντε,
774  ἧχι ῥοὰς Σιμόεις συμβάλλετον ἠδὲ Σκάμανδρος,
775  ἔνθʼ ἵππους ἔστησε θεὰ λευκώλενος Ἥρη
776  λύσασʼ ἐξ ὀχέων, περὶ δʼ ἠέρα πουλὺν ἔχευε·
777  τοῖσιν δʼ ἀμβροσίην Σιμόεις ἀνέτειλε νέμεσθαι.
778  αἳ δὲ βάτην τρήρωσι πελειάσιν ἴθμαθʼ ὁμοῖαι
779  ἀνδράσιν Ἀργείοισιν ἀλεξέμεναι μεμαυῖαι·
780  ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἵκανον ὅθι πλεῖστοι καὶ ἄριστοι
781  ἕστασαν ἀμφὶ βίην Διομήδεος ἱπποδάμοιο
782  εἰλόμενοι λείουσιν ἐοικότες ὠμοφάγοισιν
783  ἢ συσὶ κάπροισιν, τῶν τε σθένος οὐκ ἀλαπαδνόν,
784  ἔνθα στᾶσʼ ἤϋσε θεὰ λευκώλενος Ἥρη
785  Στέντορι εἰσαμένη μεγαλήτορι χαλκεοφώνῳ,
786  ὃς τόσον αὐδήσασχʼ ὅσον ἄλλοι πεντήκοντα·
787  αἰδὼς Ἀργεῖοι κάκʼ ἐλέγχεα εἶδος ἀγητοί·
788  ὄφρα μὲν ἐς πόλεμον πωλέσκετο δῖος Ἀχιλλεύς,
789  οὐδέ ποτε Τρῶες πρὸ πυλάων Δαρδανιάων
790  οἴχνεσκον· κείνου γὰρ ἐδείδισαν ὄβριμον ἔγχος·
791  νῦν δὲ ἑκὰς πόλιος κοίλῃς ἐπὶ νηυσὶ μάχονται.
792  ὣς εἰποῦσʼ ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.
793  Τυδεΐδῃ δʼ ἐπόρουσε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·
794  εὗρε δὲ τόν γε ἄνακτα παρʼ ἵπποισιν καὶ ὄχεσφιν
795  ἕλκος ἀναψύχοντα τό μιν βάλε Πάνδαρος ἰῷ.
796  ἱδρὼς γάρ μιν ἔτειρεν ὑπὸ πλατέος τελαμῶνος
797  ἀσπίδος εὐκύκλου· τῷ τείρετο, κάμνε δὲ χεῖρα,
798  ἂν δʼ ἴσχων τελαμῶνα κελαινεφὲς αἷμʼ ἀπομόργνυ.
799  ἱππείου δὲ θεὰ ζυγοῦ ἥψατο φώνησέν τε·
800  ἦ ὀλίγον οἷ παῖδα ἐοικότα γείνατο Τυδεύς.
801  Τυδεύς τοι μικρὸς μὲν ἔην δέμας, ἀλλὰ μαχητής·
802  καί ῥʼ ὅτε πέρ μιν ἐγὼ πολεμίζειν οὐκ εἴασκον
803  οὐδʼ ἐκπαιφάσσειν, ὅτε τʼ ἤλυθε νόσφιν Ἀχαιῶν
804  ἄγγελος ἐς Θήβας πολέας μετὰ Καδμείωνας·
805  δαίνυσθαί μιν ἄνωγον ἐνὶ μεγάροισιν ἕκηλον·
806  αὐτὰρ ὃ θυμὸν ἔχων ὃν καρτερὸν ὡς τὸ πάρος περ
807  κούρους Καδμείων προκαλίζετο, πάντα δʼ ἐνίκα
808  ῥηϊδίως· τοίη οἱ ἐγὼν ἐπιτάρροθος ἦα.
809  σοὶ δʼ ἤτοι μὲν ἐγὼ παρά θʼ ἵσταμαι ἠδὲ φυλάσσω,
810  καί σε προφρονέως κέλομαι Τρώεσσι μάχεσθαι·
811  ἀλλά σευ ἢ κάματος πολυᾶϊξ γυῖα δέδυκεν
812  ἤ νύ σέ που δέος ἴσχει ἀκήριον· οὐ σύ γʼ ἔπειτα
813  Τυδέος ἔκγονός ἐσσι δαΐφρονος Οἰνεΐδαο.
814  τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη κρατερὸς Διομήδης·
815  γιγνώσκω σε θεὰ θύγατερ Διὸς αἰγιόχοιο·
816  τώ τοι προφρονέως ἐρέω ἔπος οὐδʼ ἐπικεύσω.
817  οὔτέ τί με δέος ἴσχει ἀκήριον οὔτέ τις ὄκνος,
818  ἀλλʼ ἔτι σέων μέμνημαι ἐφετμέων ἃς ἐπέτειλας·
819  οὔ μʼ εἴας μακάρεσσι θεοῖς ἀντικρὺ μάχεσθαι
820  τοῖς ἄλλοις· ἀτὰρ εἴ κε Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη
821  ἔλθῃσʼ ἐς πόλεμον, τήν γʼ οὐτάμεν ὀξέϊ χαλκῷ.
822  τοὔνεκα νῦν αὐτός τʼ ἀναχάζομαι ἠδὲ καὶ ἄλλους
823  Ἀργείους ἐκέλευσα ἀλήμεναι ἐνθάδε πάντας·
824  γιγνώσκω γὰρ Ἄρηα μάχην ἀνὰ κοιρανέοντα.
825  τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·
826  Τυδεΐδη Διόμηδες ἐμῷ κεχαρισμένε θυμῷ
827  μήτε σύ γʼ Ἄρηα τό γε δείδιθι μήτε τινʼ ἄλλον
828  ἀθανάτων, τοίη τοι ἐγὼν ἐπιτάρροθός εἰμι·
829  ἀλλʼ ἄγʼ ἐπʼ Ἄρηϊ πρώτῳ ἔχε μώνυχας ἵππους,
830  τύψον δὲ σχεδίην μηδʼ ἅζεο θοῦρον Ἄρηα
831  τοῦτον μαινόμενον, τυκτὸν κακόν, ἀλλοπρόσαλλον,
832  ὃς πρῴην μὲν ἐμοί τε καὶ Ἥρῃ στεῦτʼ ἀγορεύων
833  Τρωσὶ μαχήσεσθαι, ἀτὰρ Ἀργείοισιν ἀρήξειν,
834  νῦν δὲ μετὰ Τρώεσσιν ὁμιλεῖ, τῶν δὲ λέλασται.
835  ὣς φαμένη Σθένελον μὲν ἀφʼ ἵππων ὦσε χαμᾶζε,
836  χειρὶ πάλιν ἐρύσασʼ, ὃ δʼ ἄρʼ ἐμμαπέως ἀπόρουσεν·
837  ἣ δʼ ἐς δίφρον ἔβαινε παραὶ Διομήδεα δῖον
838  ἐμμεμαυῖα θεά· μέγα δʼ ἔβραχε φήγινος ἄξων
839  βριθοσύνῃ· δεινὴν γὰρ ἄγεν θεὸν ἄνδρά τʼ ἄριστον.
840  λάζετο δὲ μάστιγα καὶ ἡνία Παλλὰς Ἀθήνη·
841  αὐτίκʼ ἐπʼ Ἄρηϊ πρώτῳ ἔχε μώνυχας ἵππους.
842  ἤτοι ὃ μὲν Περίφαντα πελώριον ἐξενάριζεν
843  Αἰτωλῶν ὄχʼ ἄριστον Ὀχησίου ἀγλαὸν υἱόν·
844  τὸν μὲν Ἄρης ἐνάριζε μιαιφόνος· αὐτὰρ Ἀθήνη
845  δῦνʼ Ἄϊδος κυνέην, μή μιν ἴδοι ὄβριμος Ἄρης.
846  ὡς δὲ ἴδε βροτολοιγὸς Ἄρης Διομήδεα δῖον,
847  ἤτοι ὃ μὲν Περίφαντα πελώριον αὐτόθʼ ἔασε
848  κεῖσθαι ὅθι πρῶτον κτείνων ἐξαίνυτο θυμόν,
849  αὐτὰρ ὃ βῆ ῥʼ ἰθὺς Διομήδεος ἱπποδάμοιο.
850  οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντες,
851  πρόσθεν Ἄρης ὠρέξαθʼ ὑπὲρ ζυγὸν ἡνία θʼ ἵππων
852  ἔγχεϊ χαλκείῳ μεμαὼς ἀπὸ θυμὸν ἑλέσθαι·
853  καὶ τό γε χειρὶ λαβοῦσα θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη
854  ὦσεν ὑπὲκ δίφροιο ἐτώσιον ἀϊχθῆναι.
855  δεύτερος αὖθʼ ὡρμᾶτο βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης
856  ἔγχεϊ χαλκείῳ· ἐπέρεισε δὲ Παλλὰς Ἀθήνη
857  νείατον ἐς κενεῶνα ὅθι ζωννύσκετο μίτρῃ·
858  τῇ ῥά μιν οὖτα τυχών, διὰ δὲ χρόα καλὸν ἔδαψεν,
859  ἐκ δὲ δόρυ σπάσεν αὖτις· ὃ δʼ ἔβραχε χάλκεος Ἄρης
860  ὅσσόν τʼ ἐννεάχιλοι ἐπίαχον ἢ δεκάχιλοι
861  ἀνέρες ἐν πολέμῳ ἔριδα ξυνάγοντες Ἄρηος.
862  τοὺς δʼ ἄρʼ ὑπὸ τρόμος εἷλεν Ἀχαιούς τε Τρῶάς τε
863  δείσαντας· τόσον ἔβραχʼ Ἄρης ἆτος πολέμοιο.
864  οἵη δʼ ἐκ νεφέων ἐρεβεννὴ φαίνεται ἀὴρ
865  καύματος ἐξ ἀνέμοιο δυσαέος ὀρνυμένοιο,
866  τοῖος Τυδεΐδῃ Διομήδεϊ χάλκεος Ἄρης
867  φαίνεθʼ ὁμοῦ νεφέεσσιν ἰὼν εἰς οὐρανὸν εὐρύν.
868  καρπαλίμως δʼ ἵκανε θεῶν ἕδος αἰπὺν Ὄλυμπον,
869  πὰρ δὲ Διὶ Κρονίωνι καθέζετο θυμὸν ἀχεύων,
870  δεῖξεν δʼ ἄμβροτον αἷμα καταρρέον ἐξ ὠτειλῆς,
871  καί ῥʼ ὀλοφυρόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
872  Ζεῦ πάτερ οὐ νεμεσίζῃ ὁρῶν τάδε καρτερὰ ἔργα;
873  αἰεί τοι ῥίγιστα θεοὶ τετληότες εἰμὲν
874  ἀλλήλων ἰότητι, χάριν ἄνδρεσσι φέροντες.
875  σοὶ πάντες μαχόμεσθα· σὺ γὰρ τέκες ἄφρονα κούρην
876  οὐλομένην, ᾗ τʼ αἰὲν ἀήσυλα ἔργα μέμηλεν.
877  ἄλλοι μὲν γὰρ πάντες ὅσοι θεοί εἰσʼ ἐν Ὀλύμπῳ
878  σοί τʼ ἐπιπείθονται καὶ δεδμήμεσθα ἕκαστος·
879  ταύτην δʼ οὔτʼ ἔπεϊ προτιβάλλεαι οὔτέ τι ἔργῳ,
880  ἀλλʼ ἀνιεῖς, ἐπεὶ αὐτὸς ἐγείναο παῖδʼ ἀΐδηλον·
881  ἣ νῦν Τυδέος υἱὸν ὑπερφίαλον Διομήδεα
882  μαργαίνειν ἀνέηκεν ἐπʼ ἀθανάτοισι θεοῖσι.
883  Κύπριδα μὲν πρῶτον σχεδὸν οὔτασε χεῖρʼ ἐπὶ καρπῷ,
884  αὐτὰρ ἔπειτʼ αὐτῷ μοι ἐπέσσυτο δαίμονι ἶσος·
885  ἀλλά μʼ ὑπήνεικαν ταχέες πόδες· ἦ τέ κε δηρὸν
886  αὐτοῦ πήματʼ ἔπασχον ἐν αἰνῇσιν νεκάδεσσιν,
887  ἤ κε ζὼς ἀμενηνὸς ἔα χαλκοῖο τυπῇσι.
888  τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς.
889  μή τί μοι ἀλλοπρόσαλλε παρεζόμενος μινύριζε.
890  ἔχθιστος δέ μοί ἐσσι θεῶν οἳ Ὄλυμπον ἔχουσιν·
891  αἰεὶ γάρ τοι ἔρις τε φίλη πόλεμοί τε μάχαι τε.
892  μητρός τοι μένος ἐστὶν ἀάσχετον οὐκ ἐπιεικτὸν
893  Ἥρης· τὴν μὲν ἐγὼ σπουδῇ δάμνημʼ ἐπέεσσι·
894  τώ σʼ ὀΐω κείνης τάδε πάσχειν ἐννεσίῃσιν.
895  ἀλλʼ οὐ μάν σʼ ἔτι δηρὸν ἀνέξομαι ἄλγεʼ ἔχοντα·
896  ἐκ γὰρ ἐμεῦ γένος ἐσσί, ἐμοὶ δέ σε γείνατο μήτηρ·
897  εἰ δέ τευ ἐξ ἄλλου γε θεῶν γένευ ὧδʼ ἀΐδηλος
898  καί κεν δὴ πάλαι ἦσθα ἐνέρτερος Οὐρανιώνων.
899  ὣς φάτο, καὶ Παιήονʼ ἀνώγειν ἰήσασθαι.
900  τῷ δʼ ἐπὶ Παιήων ὀδυνήφατα φάρμακα πάσσων
901  ἠκέσατʼ· οὐ μὲν γάρ τι καταθνητός γʼ ἐτέτυκτο.
902  ὡς δʼ ὅτʼ ὀπὸς γάλα λευκὸν ἐπειγόμενος συνέπηξεν
903  ὑγρὸν ἐόν, μάλα δʼ ὦκα περιτρέφεται κυκόωντι,
904  ὣς ἄρα καρπαλίμως ἰήσατο θοῦρον Ἄρηα.
905  τὸν δʼ Ἥβη λοῦσεν, χαρίεντα δὲ εἵματα ἕσσε·
906  πὰρ δὲ Διὶ Κρονίωνι καθέζετο κύδεϊ γαίων.
907  αἳ δʼ αὖτις πρὸς δῶμα Διὸς μεγάλοιο νέοντο
908  Ἥρη τʼ Ἀργείη καὶ Ἀλαλκομενηῒς Ἀθήνη
909  παύσασαι βροτολοιγὸν Ἄρηʼ ἀνδροκτασιάων.


Glaucus and Diomed—The story of Bellerophon—Hector and
      Andromache.

      The fight between Trojans and Achaeans was now left to rage as it
      would, and the tide of war surged hither and thither over the
      plain as they aimed their bronze-shod spears at one another
      between the streams of Simois and Xanthus.

      First, Ajax son of Telamon, tower of strength to the Achaeans,
      broke a phalanx of the Trojans, and came to the assistance of his
      comrades by killing Acamas son of Eussorus, the best man among
      the Thracians, being both brave and of great stature. The spear
      struck the projecting peak of his helmet: its bronze point then
      went through his forehead into the brain, and darkness veiled his
      eyes.

      Then Diomed killed Axylus son of Teuthranus, a rich man who lived
      in the strong city of Arisbe, and was beloved by all men; for he
      had a house by the roadside, and entertained every one who
      passed; howbeit not one of his guests stood before him to save
      his life, and Diomed killed both him and his squire Calesius, who
      was then his charioteer—so the pair passed beneath the earth.

      Euryalus killed Dresus and Opheltius, and then went in pursuit of
      Aesepus and Pedasus, whom the naiad nymph Abarbarea had borne to
      noble Bucolion. Bucolion was eldest son to Laomedon, but he was a
      bastard. While tending his sheep he had converse with the nymph,
      and she conceived twin sons; these the son of Mecisteus now slew,
      and he stripped the armour from their shoulders. Polypoetes then
      killed Astyalus, Ulysses Pidytes of Percote, and Teucer Aretaon.
      Ablerus fell by the spear of Nestor’s son Antilochus, and
      Agamemnon, king of men, killed Elatus who dwelt in Pedasus by the
      banks of the river Satnioeis. Leitus killed Phylacus as he was
      flying, and Eurypylus slew Melanthus.

      Then Menelaus of the loud war-cry took Adrestus alive, for his
      horses ran into a tamarisk bush, as they were flying wildly over
      the plain, and broke the pole from the car; they went on towards
      the city along with the others in full flight, but Adrestus
      rolled out, and fell in the dust flat on his face by the wheel of
      his chariot; Menelaus came up to him spear in hand, but Adrestus
      caught him by the knees begging for his life. “Take me alive,” he
      cried, “son of Atreus, and you shall have a full ransom for me:
      my father is rich and has much treasure of gold, bronze, and
      wrought iron laid by in his house. From this store he will give
      you a large ransom should he hear of my being alive and at the
      ships of the Achaeans.”

      Thus did he plead, and Menelaus was for yielding and giving him
      to a squire to take to the ships of the Achaeans, but Agamemnon
      came running up to him and rebuked him. “My good Menelaus,” said
      he, “this is no time for giving quarter. Has, then, your house
      fared so well at the hands of the Trojans? Let us not spare a
      single one of them—not even the child unborn and in its mother’s
      womb; let not a man of them be left alive, but let all in Ilius
      perish, unheeded and forgotten.”

      Thus did he speak, and his brother was persuaded by him, for his
      words were just. Menelaus, therefore, thrust Adrestus from him,
      whereon King Agamemnon struck him in the flank, and he fell: then
      the son of Atreus planted his foot upon his breast to draw his
      spear from the body.

      Meanwhile Nestor shouted to the Argives, saying, “My friends,
      Danaan warriors, servants of Mars, let no man lag that he may
      spoil the dead, and bring back much booty to the ships. Let us
      kill as many as we can; the bodies will lie upon the plain, and
      you can despoil them later at your leisure.”

      With these words he put heart and soul into them all. And now the
      Trojans would have been routed and driven back into Ilius, had
      not Priam’s son Helenus, wisest of augurs, said to Hector and
      Aeneas, “Hector and Aeneas, you two are the mainstays of the
      Trojans and Lycians, for you are foremost at all times, alike in
      fight and counsel; hold your ground here, and go about among the
      host to rally them in front of the gates, or they will fling
      themselves into the arms of their wives, to the great joy of our
      foes. Then, when you have put heart into all our companies, we
      will stand firm here and fight the Danaans however hard they
      press us, for there is nothing else to be done. Meanwhile do you,
      Hector, go to the city and tell our mother what is happening.
      Tell her to bid the matrons gather at the temple of Minerva in
      the acropolis; let her then take her key and open the doors of
      the sacred building; there, upon the knees of Minerva, let her
      lay the largest, fairest robe she has in her house—the one she
      sets most store by; let her, moreover, promise to sacrifice
      twelve yearling heifers that have never yet felt the goad, in the
      temple of the goddess, if she will take pity on the town, with
      the wives and little ones of the Trojans, and keep the son of
      Tydeus from falling on the goodly city of Ilius; for he fights
      with fury and fills men’s souls with panic. I hold him mightiest
      of them all; we did not fear even their great champion Achilles,
      son of a goddess though he be, as we do this man: his rage is
      beyond all bounds, and there is none can vie with him in
      prowess.”

      Hector did as his brother bade him. He sprang from his chariot,
      and went about everywhere among the host, brandishing his spears,
      urging the men on to fight, and raising the dread cry of battle.
      Thereon they rallied and again faced the Achaeans, who gave
      ground and ceased their murderous onset, for they deemed that
      some one of the immortals had come down from starry heaven to
      help the Trojans, so strangely had they rallied. And Hector
      shouted to the Trojans, “Trojans and allies, be men, my friends,
      and fight with might and main, while I go to Ilius and tell the
      old men of our council and our wives to pray to the gods and vow
      hecatombs in their honour.”

      With this he went his way, and the black rim of hide that went
      round his shield beat against his neck and his ancles.

      Then Glaucus son of Hippolochus, and the son of Tydeus went into
      the open space between the hosts to fight in single combat. When
      they were close up to one another Diomed of the loud war-cry was
      the first to speak. “Who, my good sir,” said he, “who are you
      among men? I have never seen you in battle until now, but you are
      daring beyond all others if you abide my onset. Woe to those
      fathers whose sons face my might. If, however, you are one of the
      immortals and have come down from heaven, I will not fight you;
      for even valiant Lycurgus, son of Dryas, did not live long when
      he took to fighting with the gods. He it was that drove the
      nursing women who were in charge of frenzied Bacchus through the
      land of Nysa, and they flung their thyrsi on the ground as
      murderous Lycurgus beat them with his oxgoad. Bacchus himself
      plunged terror-stricken into the sea, and Thetis took him to her
      bosom to comfort him, for he was scared by the fury with which
      the man reviled him. Thereon the gods who live at ease were angry
      with Lycurgus and the son of Saturn struck him blind, nor did he
      live much longer after he had become hateful to the immortals.
      Therefore I will not fight with the blessed gods; but if you are
      of them that eat the fruit of the ground, draw near and meet your
      doom.”

      And the son of Hippolochus answered, “Son of Tydeus, why ask me
      of my lineage? Men come and go as leaves year by year upon the
      trees. Those of autumn the wind sheds upon the ground, but when
      spring returns the forest buds forth with fresh vines. Even so is
      it with the generations of mankind, the new spring up as the old
      are passing away. If, then, you would learn my descent, it is one
      that is well known to many. There is a city in the heart of
      Argos, pasture land of horses, called Ephyra, where Sisyphus
      lived, who was the craftiest of all mankind. He was the son of
      Aeolus, and had a son named Glaucus, who was father to
      Bellerophon, whom heaven endowed with the most surpassing
      comeliness and beauty. But Proetus devised his ruin, and being
      stronger than he, drove him from the land of the Argives, over
      which Jove had made him ruler. For Antea, wife of Proetus, lusted
      after him, and would have had him lie with her in secret; but
      Bellerophon was an honourable man and would not, so she told lies
      about him to Proetus. ‘Proetus,’ said she, ‘kill Bellerophon or
      die, for he would have had converse with me against my will.’ The
      king was angered, but shrank from killing Bellerophon, so he sent
      him to Lycia with lying letters of introduction, written on a
      folded tablet, and containing much ill against the bearer. He
      bade Bellerophon show these letters to his father-in-law, to the
      end that he might thus perish; Bellerophon therefore went to
      Lycia, and the gods convoyed him safely.

      “When he reached the river Xanthus, which is in Lycia, the king
      received him with all goodwill, feasted him nine days, and killed
      nine heifers in his honour, but when rosy-fingered morning
      appeared upon the tenth day, he questioned him and desired to see
      the letter from his son-in-law Proetus. When he had received the
      wicked letter he first commanded Bellerophon to kill that savage
      monster, the Chimaera, who was not a human being, but a goddess,
      for she had the head of a lion and the tail of a serpent, while
      her body was that of a goat, and she breathed forth flames of
      fire; but Bellerophon slew her, for he was guided by signs from
      heaven. He next fought the far-famed Solymi, and this, he said,
      was the hardest of all his battles. Thirdly, he killed the
      Amazons, women who were the peers of men, and as he was returning
      thence the king devised yet another plan for his destruction; he
      picked the bravest warriors in all Lycia, and placed them in
      ambuscade, but not a man ever came back, for Bellerophon killed
      every one of them. Then the king knew that he must be the valiant
      offspring of a god, so he kept him in Lycia, gave him his
      daughter in marriage, and made him of equal honour in the kingdom
      with himself; and the Lycians gave him a piece of land, the best
      in all the country, fair with vineyards and tilled fields, to
      have and to hold.

      “The king’s daughter bore Bellerophon three children, Isander,
      Hippolochus, and Laodameia. Jove, the lord of counsel, lay with
      Laodameia, and she bore him noble Sarpedon; but when Bellerophon
      came to be hated by all the gods, he wandered all desolate and
      dismayed upon the Alean plain, gnawing at his own heart, and
      shunning the path of man. Mars, insatiate of battle, killed his
      son Isander while he was fighting the Solymi; his daughter was
      killed by Diana of the golden reins, for she was angered with
      her; but Hippolochus was father to myself, and when he sent me to
      Troy he urged me again and again to fight ever among the foremost
      and outvie my peers, so as not to shame the blood of my fathers
      who were the noblest in Ephyra and in all Lycia. This, then, is
      the descent I claim.”

      Thus did he speak, and the heart of Diomed was glad. He planted
      his spear in the ground, and spoke to him with friendly words.
      “Then,” he said, “you are an old friend of my father’s house.
      Great Oeneus once entertained Bellerophon for twenty days, and
      the two exchanged presents. Oeneus gave a belt rich with purple,
      and Bellerophon a double cup, which I left at home when I set out
      for Troy. I do not remember Tydeus, for he was taken from us
      while I was yet a child, when the army of the Achaeans was cut to
      pieces before Thebes. Henceforth, however, I must be your host in
      middle Argos, and you mine in Lycia, if I should ever go there;
      let us avoid one another’s spears even during a general
      engagement; there are many noble Trojans and allies whom I can
      kill, if I overtake them and heaven delivers them into my hand;
      so again with yourself, there are many Achaeans whose lives you
      may take if you can; we two, then, will exchange armour, that all
      present may know of the old ties that subsist between us.”

      With these words they sprang from their chariots, grasped one
      another’s hands, and plighted friendship. But the son of Saturn
      made Glaucus take leave of his wits, for he exchanged golden
      armour for bronze, the worth of a hundred head of cattle for the
      worth of nine.

      Now when Hector reached the Scaean gates and the oak tree, the
      wives and daughters of the Trojans came running towards him to
      ask after their sons, brothers, kinsmen, and husbands: he told
      them to set about praying to the gods, and many were made
      sorrowful as they heard him.

      Presently he reached the splendid palace of King Priam, adorned
      with colonnades of hewn stone. In it there were fifty
      bedchambers—all of hewn stone—built near one another, where the
      sons of Priam slept, each with his wedded wife. Opposite these,
      on the other side the courtyard, there were twelve upper rooms
      also of hewn stone for Priam’s daughters, built near one another,
      where his sons-in-law slept with their wives. When Hector got
      there, his fond mother came up to him with Laodice the fairest of
      her daughters. She took his hand within her own and said, “My
      son, why have you left the battle to come hither? Are the
      Achaeans, woe betide them, pressing you hard about the city that
      you have thought fit to come and uplift your hands to Jove from
      the citadel? Wait till I can bring you wine that you may make
      offering to Jove and to the other immortals, and may then drink
      and be refreshed. Wine gives a man fresh strength when he is
      wearied, as you now are with fighting on behalf of your kinsmen.”

      And Hector answered, “Honoured mother, bring no wine, lest you
      unman me and I forget my strength. I dare not make a
      drink-offering to Jove with unwashed hands; one who is
      bespattered with blood and filth may not pray to the son of
      Saturn. Get the matrons together, and go with offerings to the
      temple of Minerva driver of the spoil; there, upon the knees of
      Minerva, lay the largest and fairest robe you have in your
      house—the one you set most store by; promise, moreover, to
      sacrifice twelve yearling heifers that have never yet felt the
      goad, in the temple of the goddess if she will take pity on the
      town, with the wives and little ones of the Trojans, and keep the
      son of Tydeus from off the goodly city of Ilius, for he fights
      with fury, and fills men’s souls with panic. Go, then, to the
      temple of Minerva, while I seek Paris and exhort him, if he will
      hear my words. Would that the earth might open her jaws and
      swallow him, for Jove bred him to be the bane of the Trojans, and
      of Priam and Priam’s sons. Could I but see him go down into the
      house of Hades, my heart would forget its heaviness.”

      His mother went into the house and called her waiting-women who
      gathered the matrons throughout the city. She then went down into
      her fragrant store-room, where her embroidered robes were kept,
      the work of Sidonian women, whom Alexandrus had brought over from
      Sidon when he sailed the seas upon that voyage during which he
      carried off Helen. Hecuba took out the largest robe, and the one
      that was most beautifully enriched with embroidery, as an
      offering to Minerva: it glittered like a star, and lay at the
      very bottom of the chest. With this she went on her way and many
      matrons with her.

      When they reached the temple of Minerva, lovely Theano, daughter
      of Cisseus and wife of Antenor, opened the doors, for the Trojans
      had made her priestess of Minerva. The women lifted up their
      hands to the goddess with a loud cry, and Theano took the robe to
      lay it upon the knees of Minerva, praying the while to the
      daughter of great Jove. “Holy Minerva,” she cried, “protectress
      of our city, mighty goddess, break the spear of Diomed and lay
      him low before the Scaean gates. Do this, and we will sacrifice
      twelve heifers that have never yet known the goad, in your
      temple, if you will have pity upon the town, with the wives and
      little ones of the Trojans.” Thus she prayed, but Pallas Minerva
      granted not her prayer.

      While they were thus praying to the daughter of great Jove,
      Hector went to the fair house of Alexandrus, which he had built
      for him by the foremost builders in the land. They had built him
      his house, storehouse, and courtyard near those of Priam and
      Hector on the acropolis. Here Hector entered, with a spear eleven
      cubits long in his hand; the bronze point gleamed in front of
      him, and was fastened to the shaft of the spear by a ring of
      gold. He found Alexandrus within the house, busied about his
      armour, his shield and cuirass, and handling his curved bow;
      there, too, sat Argive Helen with her women, setting them their
      several tasks; and as Hector saw him he rebuked him with words of
      scorn. “Sir,” said he, “you do ill to nurse this rancour; the
      people perish fighting round this our town; you would yourself
      chide one whom you saw shirking his part in the combat. Up then,
      or ere long the city will be in a blaze.”

      And Alexandrus answered, “Hector, your rebuke is just; listen
      therefore, and believe me when I tell you that I am not here so
      much through rancour or ill-will towards the Trojans, as from a
      desire to indulge my grief. My wife was even now gently urging me
      to battle, and I hold it better that I should go, for victory is
      ever fickle. Wait, then, while I put on my armour, or go first
      and I will follow. I shall be sure to overtake you.”

      Hector made no answer, but Helen tried to soothe him. “Brother,”
      said she, “to my abhorred and sinful self, would that a whirlwind
      had caught me up on the day my mother brought me forth, and had
      borne me to some mountain or to the waves of the roaring sea that
      should have swept me away ere this mischief had come about. But,
      since the gods have devised these evils, would, at any rate, that
      I had been wife to a better man—to one who could smart under
      dishonour and men’s evil speeches. This fellow was never yet to
      be depended upon, nor never will be, and he will surely reap what
      he has sown. Still, brother, come in and rest upon this seat, for
      it is you who bear the brunt of that toil that has been caused by
      my hateful self and by the sin of Alexandrus—both of whom Jove
      has doomed to be a theme of song among those that shall be born
      hereafter.”

      And Hector answered, “Bid me not be seated, Helen, for all the
      goodwill you bear me. I cannot stay. I am in haste to help the
      Trojans, who miss me greatly when I am not among them; but urge
      your husband, and of his own self also let him make haste to
      overtake me before I am out of the city. I must go home to see my
      household, my wife and my little son, for I know not whether I
      shall ever again return to them, or whether the gods will cause
      me to fall by the hands of the Achaeans.”

      Then Hector left her, and forthwith was at his own house. He did
      not find Andromache, for she was on the wall with her child and
      one of her maids, weeping bitterly. Seeing, then, that she was
      not within, he stood on the threshold of the women’s rooms and
      said, “Women, tell me, and tell me true, where did Andromache go
      when she left the house? Was it to my sisters, or to my brothers’
      wives? or is she at the temple of Minerva where the other women
      are propitiating the awful goddess?”

      His good housekeeper answered, “Hector, since you bid me tell you
      truly, she did not go to your sisters nor to your brothers’
      wives, nor yet to the temple of Minerva, where the other women
      are propitiating the awful goddess, but she is on the high wall
      of Ilius, for she had heard the Trojans were being hard pressed,
      and that the Achaeans were in great force: she went to the wall
      in frenzied haste, and the nurse went with her carrying the
      child.”

      Hector hurried from the house when she had done speaking, and
      went down the streets by the same way that he had come. When he
      had gone through the city and had reached the Scaean gates
      through which he would go out on to the plain, his wife came
      running towards him, Andromache, daughter of great Eetion who
      ruled in Thebe under the wooded slopes of Mt. Placus, and was
      king of the Cilicians. His daughter had married Hector, and now
      came to meet him with a nurse who carried his little child in her
      bosom—a mere babe. Hector’s darling son, and lovely as a star.
      Hector had named him Scamandrius, but the people called him
      Astyanax, for his father stood alone as chief guardian of Ilius.
      Hector smiled as he looked upon the boy, but he did not speak,
      and Andromache stood by him weeping and taking his hand in her
      own. “Dear husband,” said she, “your valour will bring you to
      destruction; think on your infant son, and on my hapless self who
      ere long shall be your widow—for the Achaeans will set upon you
      in a body and kill you. It would be better for me, should I lose
      you, to lie dead and buried, for I shall have nothing left to
      comfort me when you are gone, save only sorrow. I have neither
      father nor mother now. Achilles slew my father when he sacked
      Thebe the goodly city of the Cilicians. He slew him, but did not
      for very shame despoil him; when he had burned him in his
      wondrous armour, he raised a barrow over his ashes and the
      mountain nymphs, daughters of aegis-bearing Jove, planted a grove
      of elms about his tomb. I had seven brothers in my father’s
      house, but on the same day they all went within the house of
      Hades. Achilles killed them as they were with their sheep and
      cattle. My mother—her who had been queen of all the land under
      Mt. Placus—he brought hither with the spoil, and freed her for a
      great sum, but the archer-queen Diana took her in the house of
      your father. Nay—Hector—you who to me are father, mother,
      brother, and dear husband—have mercy upon me; stay here upon this
      wall; make not your child fatherless, and your wife a widow; as
      for the host, place them near the fig-tree, where the city can be
      best scaled, and the wall is weakest. Thrice have the bravest of
      them come thither and assailed it, under the two Ajaxes,
      Idomeneus, the sons of Atreus, and the brave son of Tydeus,
      either of their own bidding, or because some soothsayer had told
      them.”

      And Hector answered, “Wife, I too have thought upon all this, but
      with what face should I look upon the Trojans, men or women, if I
      shirked battle like a coward? I cannot do so: I know nothing save
      to fight bravely in the forefront of the Trojan host and win
      renown alike for my father and myself. Well do I know that the
      day will surely come when mighty Ilius shall be destroyed with
      Priam and Priam’s people, but I grieve for none of these—not even
      for Hecuba, nor King Priam, nor for my brothers many and brave
      who may fall in the dust before their foes—for none of these do I
      grieve as for yourself when the day shall come on which some one
      of the Achaeans shall rob you for ever of your freedom, and bear
      you weeping away. It may be that you will have to ply the loom in
      Argos at the bidding of a mistress, or to fetch water from the
      springs Messeis or Hypereia, treated brutally by some cruel
      task-master; then will one say who sees you weeping, ‘She was
      wife to Hector, the bravest warrior among the Trojans during the
      war before Ilius.’ On this your tears will break forth anew for
      him who would have put away the day of captivity from you. May I
      lie dead under the barrow that is heaped over my body ere I hear
      your cry as they carry you into bondage.”

      He stretched his arms towards his child, but the boy cried and
      nestled in his nurse’s bosom, scared at the sight of his father’s
      armour, and at the horse-hair plume that nodded fiercely from his
      helmet. His father and mother laughed to see him, but Hector took
      the helmet from his head and laid it all gleaming upon the
      ground. Then he took his darling child, kissed him, and dandled
      him in his arms, praying over him the while to Jove and to all
      the gods. “Jove,” he cried, “grant that this my child may be even
      as myself, chief among the Trojans; let him be not less excellent
      in strength, and let him rule Ilius with his might. Then may one
      say of him as he comes from battle, ‘The son is far better than
      the father.’ May he bring back the blood-stained spoils of him
      whom he has laid low, and let his mother’s heart be glad.”

      With this he laid the child again in the arms of his wife, who
      took him to her own soft bosom, smiling through her tears. As her
      husband watched her his heart yearned towards her and he caressed
      her fondly, saying, “My own wife, do not take these things too
      bitterly to heart. No one can hurry me down to Hades before my
      time, but if a man’s hour is come, be he brave or be he coward,
      there is no escape for him when he has once been born. Go, then,
      within the house, and busy yourself with your daily duties, your
      loom, your distaff, and the ordering of your servants; for war is
      man’s matter, and mine above all others of them that have been
      born in Ilius.”

      He took his plumed helmet from the ground, and his wife went back
      again to her house, weeping bitterly and often looking back
      towards him. When she reached her home she found her maidens
      within, and bade them all join in her lament; so they mourned
      Hector in his own house though he was yet alive, for they deemed
      that they should never see him return safe from battle, and from
      the furious hands of the Achaeans.

      Paris did not remain long in his house. He donned his goodly
      armour overlaid with bronze, and hasted through the city as fast
      as his feet could take him. As a horse, stabled and fed, breaks
      loose and gallops gloriously over the plain to the place where he
      is wont to bathe in the fair-flowing river—he holds his head
      high, and his mane streams upon his shoulders as he exults in his
      strength and flies like the wind to the haunts and feeding ground
      of the mares—even so went forth Paris from high Pergamus,
      gleaming like sunlight in his armour, and he laughed aloud as he
      sped swiftly on his way. Forthwith he came upon his brother
      Hector, who was then turning away from the place where he had
      held converse with his wife, and he was himself the first to
      speak. “Sir,” said he, “I fear that I have kept you waiting when
      you are in haste, and have not come as quickly as you bade me.”

      “My good brother,” answered Hector, “you fight bravely, and no
      man with any justice can make light of your doings in battle. But
      you are careless and wilfully remiss. It grieves me to the heart
      to hear the ill that the Trojans speak about you, for they have
      suffered much on your account. Let us be going, and we will make
      things right hereafter, should Jove vouchsafe us to set the cup
      of our deliverance before ever-living gods of heaven in our own
      homes, when we have chased the Achaeans from Troy.”


1  Τρώων δʼ οἰώθη καὶ Ἀχαιῶν φύλοπις αἰνή·
2  πολλὰ δʼ ἄρʼ ἔνθα καὶ ἔνθʼ ἴθυσε μάχη πεδίοιο
3  ἀλλήλων ἰθυνομένων χαλκήρεα δοῦρα
4  μεσσηγὺς Σιμόεντος ἰδὲ Ξάνθοιο ῥοάων.
5  Αἴας δὲ πρῶτος Τελαμώνιος ἕρκος Ἀχαιῶν
6  Τρώων ῥῆξε φάλαγγα, φόως δʼ ἑτάροισιν ἔθηκεν,
7  ἄνδρα βαλὼν ὃς ἄριστος ἐνὶ Θρῄκεσσι τέτυκτο
8  υἱὸν Ἐϋσσώρου Ἀκάμαντʼ ἠΰν τε μέγαν τε.
9  τόν ῥʼ ἔβαλε πρῶτος κόρυθος φάλον ἱπποδασείης,
10  ἐν δὲ μετώπῳ πῆξε, πέρησε δʼ ἄρʼ ὀστέον εἴσω
11  αἰχμὴ χαλκείη· τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψεν.
12  Ἄξυλον δʼ ἄρʼ ἔπεφνε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης
13  Τευθρανίδην, ὃς ἔναιεν ἐϋκτιμένῃ ἐν Ἀρίσβῃ
14  ἀφνειὸς βιότοιο, φίλος δʼ ἦν ἀνθρώποισι.
15  πάντας γὰρ φιλέεσκεν ὁδῷ ἔπι οἰκία ναίων.
16  ἀλλά οἱ οὔ τις τῶν γε τότʼ ἤρκεσε λυγρὸν ὄλεθρον
17  πρόσθεν ὑπαντιάσας, ἀλλʼ ἄμφω θυμὸν ἀπηύρα
18  αὐτὸν καὶ θεράποντα Καλήσιον, ὅς ῥα τόθʼ ἵππων
19  ἔσκεν ὑφηνίοχος· τὼ δʼ ἄμφω γαῖαν ἐδύτην.
20  Δρῆσον δʼ Εὐρύαλος καὶ Ὀφέλτιον ἐξενάριξε·
21  βῆ δὲ μετʼ Αἴσηπον καὶ Πήδασον, οὕς ποτε νύμφη
22  νηῒς Ἀβαρβαρέη τέκʼ ἀμύμονι Βουκολίωνι.
23  Βουκολίων δʼ ἦν υἱὸς ἀγαυοῦ Λαομέδοντος
24  πρεσβύτατος γενεῇ, σκότιον δέ ἑ γείνατο μήτηρ·
25  ποιμαίνων δʼ ἐπʼ ὄεσσι μίγη φιλότητι καὶ εὐνῇ,
26  ἣ δʼ ὑποκυσαμένη διδυμάονε γείνατο παῖδε.
27  καὶ μὲν τῶν ὑπέλυσε μένος καὶ φαίδιμα γυῖα
28  Μηκιστηϊάδης καὶ ἀπʼ ὤμων τεύχεʼ ἐσύλα.
29  Ἀστύαλον δʼ ἄρʼ ἔπεφνε μενεπτόλεμος Πολυποίτης·
30  Πιδύτην δʼ Ὀδυσεὺς Περκώσιον ἐξενάριξεν
31  ἔγχεϊ χαλκείῳ, Τεῦκρος δʼ Ἀρετάονα δῖον.
32  Ἀντίλοχος δʼ Ἄβληρον ἐνήρατο δουρὶ φαεινῷ
33  Νεστορίδης, Ἔλατον δὲ ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·
34  ναῖε δὲ Σατνιόεντος ἐϋρρείταο παρʼ ὄχθας
35  Πήδασον αἰπεινήν. Φύλακον δʼ ἕλε Λήϊτος ἥρως
36  φεύγοντʼ· Εὐρύπυλος δὲ Μελάνθιον ἐξενάριξεν.
37  Ἄδρηστον δʼ ἄρʼ ἔπειτα βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος
38  ζωὸν ἕλʼ· ἵππω γάρ οἱ ἀτυζομένω πεδίοιο
39  ὄζῳ ἔνι βλαφθέντε μυρικίνῳ ἀγκύλον ἅρμα
40  ἄξαντʼ ἐν πρώτῳ ῥυμῷ αὐτὼ μὲν ἐβήτην
41  πρὸς πόλιν, ᾗ περ οἱ ἄλλοι ἀτυζόμενοι φοβέοντο,
42  αὐτὸς δʼ ἐκ δίφροιο παρὰ τροχὸν ἐξεκυλίσθη
43  πρηνὴς ἐν κονίῃσιν ἐπὶ στόμα· πὰρ δέ οἱ ἔστη
44  Ἀτρεΐδης Μενέλαος ἔχων δολιχόσκιον ἔγχος.
45  Ἄδρηστος δʼ ἄρʼ ἔπειτα λαβὼν ἐλίσσετο γούνων·
46  ζώγρει Ἀτρέος υἱέ, σὺ δʼ ἄξια δέξαι ἄποινα·
47  πολλὰ δʼ ἐν ἀφνειοῦ πατρὸς κειμήλια κεῖται
48  χαλκός τε χρυσός τε πολύκμητός τε σίδηρος,
49  τῶν κέν τοι χαρίσαιτο πατὴρ ἀπερείσιʼ ἄποινα
50  εἴ κεν ἐμὲ ζωὸν πεπύθοιτʼ ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν.
51  ὣς φάτο, τῷ δʼ ἄρα θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἔπειθε·
52  καὶ δή μιν τάχʼ ἔμελλε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν
53  δώσειν ᾧ θεράποντι καταξέμεν· ἀλλʼ Ἀγαμέμνων
54  ἀντίος ἦλθε θέων, καὶ ὁμοκλήσας ἔπος ηὔδα·
55  ὦ πέπον ὦ Μενέλαε, τί ἢ δὲ σὺ κήδεαι οὕτως
56  ἀνδρῶν; ἦ σοὶ ἄριστα πεποίηται κατὰ οἶκον
57  πρὸς Τρώων; τῶν μή τις ὑπεκφύγοι αἰπὺν ὄλεθρον
58  χεῖράς θʼ ἡμετέρας, μηδʼ ὅν τινα γαστέρι μήτηρ
59  κοῦρον ἐόντα φέροι, μηδʼ ὃς φύγοι, ἀλλʼ ἅμα πάντες
60  Ἰλίου ἐξαπολοίατʼ ἀκήδεστοι καὶ ἄφαντοι.
61  ὣς εἰπὼν ἔτρεψεν ἀδελφειοῦ φρένας ἥρως
62  αἴσιμα παρειπών· ὃ δʼ ἀπὸ ἕθεν ὤσατο χειρὶ
63  ἥρωʼ Ἄδρηστον· τὸν δὲ κρείων Ἀγαμέμνων
64  οὖτα κατὰ λαπάρην· ὃ δʼ ἀνετράπετʼ, Ἀτρεΐδης δὲ
65  λὰξ ἐν στήθεσι βὰς ἐξέσπασε μείλινον ἔγχος.
66  Νέστωρ δʼ Ἀργείοισιν ἐκέκλετο μακρὸν ἀΰσας·
67  ὦ φίλοι ἥρωες Δαναοὶ θεράποντες Ἄρηος
68  μή τις νῦν ἐνάρων ἐπιβαλλόμενος μετόπισθε
69  μιμνέτω ὥς κε πλεῖστα φέρων ἐπὶ νῆας ἵκηται,
70  ἀλλʼ ἄνδρας κτείνωμεν· ἔπειτα δὲ καὶ τὰ ἕκηλοι
71  νεκροὺς ἂμ πεδίον συλήσετε τεθνηῶτας.
72  ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.
73  ἔνθά κεν αὖτε Τρῶες ἀρηϊφίλων ὑπʼ Ἀχαιῶν
74  Ἴλιον εἰσανέβησαν ἀναλκείῃσι δαμέντες,
75  εἰ μὴ ἄρʼ Αἰνείᾳ τε καὶ Ἕκτορι εἶπε παραστὰς
76  Πριαμίδης Ἕλενος οἰωνοπόλων ὄχʼ ἄριστος·
77  Αἰνεία τε καὶ Ἕκτορ, ἐπεὶ πόνος ὔμμι μάλιστα
78  Τρώων καὶ Λυκίων ἐγκέκλιται, οὕνεκʼ ἄριστοι
79  πᾶσαν ἐπʼ ἰθύν ἐστε μάχεσθαί τε φρονέειν τε,
80  στῆτʼ αὐτοῦ, καὶ λαὸν ἐρυκάκετε πρὸ πυλάων
81  πάντῃ ἐποιχόμενοι πρὶν αὖτʼ ἐν χερσὶ γυναικῶν
82  φεύγοντας πεσέειν, δηΐοισι δὲ χάρμα γενέσθαι.
83  αὐτὰρ ἐπεί κε φάλαγγας ἐποτρύνητον ἁπάσας,
84  ἡμεῖς μὲν Δαναοῖσι μαχησόμεθʼ αὖθι μένοντες,
85  καὶ μάλα τειρόμενοί περ· ἀναγκαίη γὰρ ἐπείγει·
86  Ἕκτορ ἀτὰρ σὺ πόλιν δὲ μετέρχεο, εἰπὲ δʼ ἔπειτα
87  μητέρι σῇ καὶ ἐμῇ· ἣ δὲ ξυνάγουσα γεραιὰς
88  νηὸν Ἀθηναίης γλαυκώπιδος ἐν πόλει ἄκρῃ
89  οἴξασα κληῗδι θύρας ἱεροῖο δόμοιο
90  πέπλον, ὅς οἱ δοκέει χαριέστατος ἠδὲ μέγιστος
91  εἶναι ἐνὶ μεγάρῳ καί οἱ πολὺ φίλτατος αὐτῇ,
92  θεῖναι Ἀθηναίης ἐπὶ γούνασιν ἠϋκόμοιο,
93  καί οἱ ὑποσχέσθαι δυοκαίδεκα βοῦς ἐνὶ νηῷ
94  ἤνις ἠκέστας ἱερευσέμεν, αἴ κʼ ἐλεήσῃ
95  ἄστύ τε καὶ Τρώων ἀλόχους καὶ νήπια τέκνα,
96  ὥς κεν Τυδέος υἱὸν ἀπόσχῃ Ἰλίου ἱρῆς
97  ἄγριον αἰχμητὴν κρατερὸν μήστωρα φόβοιο,
98  ὃν δὴ ἐγὼ κάρτιστον Ἀχαιῶν φημι γενέσθαι.
99  οὐδʼ Ἀχιλῆά ποθʼ ὧδέ γʼ ἐδείδιμεν ὄρχαμον ἀνδρῶν,
100  ὅν πέρ φασι θεᾶς ἐξέμμεναι· ἀλλʼ ὅδε λίην
101  μαίνεται, οὐδέ τίς οἱ δύναται μένος ἰσοφαρίζειν.
102  ὣς ἔφαθʼ, Ἕκτωρ δʼ οὔ τι κασιγνήτῳ ἀπίθησεν.
103  αὐτίκα δʼ ἐξ ὀχέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζε,
104  πάλλων δʼ ὀξέα δοῦρα κατὰ στρατὸν ᾤχετο πάντῃ
105  ὀτρύνων μαχέσασθαι, ἔγειρε δὲ φύλοπιν αἰνήν.
106  οἳ δʼ ἐλελίχθησαν καὶ ἐναντίοι ἔσταν Ἀχαιῶν·
107  Ἀργεῖοι δʼ ὑπεχώρησαν, λῆξαν δὲ φόνοιο,
108  φὰν δέ τινʼ ἀθανάτων ἐξ οὐρανοῦ ἀστερόεντος
109  Τρωσὶν ἀλεξήσοντα κατελθέμεν, ὡς ἐλέλιχθεν.
110  Ἕκτωρ δὲ Τρώεσσιν ἐκέκλετο μακρὸν ἀΰσας·
111  Τρῶες ὑπέρθυμοι τηλεκλειτοί τʼ ἐπίκουροι
112  ἀνέρες ἔστε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος ἀλκῆς,
113  ὄφρʼ ἂν ἐγὼ βείω προτὶ Ἴλιον, ἠδὲ γέρουσιν
114  εἴπω βουλευτῇσι καὶ ἡμετέρῃς ἀλόχοισι
115  δαίμοσιν ἀρήσασθαι, ὑποσχέσθαι δʼ ἑκατόμβας.
116  ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη κορυθαίολος Ἕκτωρ·
117  ἀμφὶ δέ μιν σφυρὰ τύπτε καὶ αὐχένα δέρμα κελαινὸν
118  ἄντυξ ἣ πυμάτη θέεν ἀσπίδος ὀμφαλοέσσης.
119  Γλαῦκος δʼ Ἱππολόχοιο πάϊς καὶ Τυδέος υἱὸς
120  ἐς μέσον ἀμφοτέρων συνίτην μεμαῶτε μάχεσθαι.
121  οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντε,
122  τὸν πρότερος προσέειπε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·
123  τίς δὲ σύ ἐσσι φέριστε καταθνητῶν ἀνθρώπων;
124  οὐ μὲν γάρ ποτʼ ὄπωπα μάχῃ ἔνι κυδιανείρῃ
125  τὸ πρίν· ἀτὰρ μὲν νῦν γε πολὺ προβέβηκας ἁπάντων
126  σῷ θάρσει, ὅ τʼ ἐμὸν δολιχόσκιον ἔγχος ἔμεινας·
127  δυστήνων δέ τε παῖδες ἐμῷ μένει ἀντιόωσιν.
128  εἰ δέ τις ἀθανάτων γε κατʼ οὐρανοῦ εἰλήλουθας,
129  οὐκ ἂν ἔγωγε θεοῖσιν ἐπουρανίοισι μαχοίμην.
130  οὐδὲ γὰρ οὐδὲ Δρύαντος υἱὸς κρατερὸς Λυκόοργος
131  δὴν ἦν, ὅς ῥα θεοῖσιν ἐπουρανίοισιν ἔριζεν·
132  ὅς ποτε μαινομένοιο Διωνύσοιο τιθήνας
133  σεῦε κατʼ ἠγάθεον Νυσήϊον· αἳ δʼ ἅμα πᾶσαι
134  θύσθλα χαμαὶ κατέχευαν ὑπʼ ἀνδροφόνοιο Λυκούργου
135  θεινόμεναι βουπλῆγι· Διώνυσος δὲ φοβηθεὶς
136  δύσεθʼ ἁλὸς κατὰ κῦμα, Θέτις δʼ ὑπεδέξατο κόλπῳ
137  δειδιότα· κρατερὸς γὰρ ἔχε τρόμος ἀνδρὸς ὁμοκλῇ.
138  τῷ μὲν ἔπειτʼ ὀδύσαντο θεοὶ ῥεῖα ζώοντες,
139  καί μιν τυφλὸν ἔθηκε Κρόνου πάϊς· οὐδʼ ἄρʼ ἔτι δὴν
140  ἦν, ἐπεὶ ἀθανάτοισιν ἀπήχθετο πᾶσι θεοῖσιν·
141  οὐδʼ ἂν ἐγὼ μακάρεσσι θεοῖς ἐθέλοιμι μάχεσθαι.
142  εἰ δέ τίς ἐσσι βροτῶν οἳ ἀρούρης καρπὸν ἔδουσιν,
143  ἆσσον ἴθʼ ὥς κεν θᾶσσον ὀλέθρου πείραθʼ ἵκηαι.
144  τὸν δʼ αὖθʼ Ἱππολόχοιο προσηύδα φαίδιμος υἱός·
145  Τυδεΐδη μεγάθυμε τί ἢ γενεὴν ἐρεείνεις;
146  οἵη περ φύλλων γενεὴ τοίη δὲ καὶ ἀνδρῶν.
147  φύλλα τὰ μέν τʼ ἄνεμος χαμάδις χέει, ἄλλα δέ θʼ ὕλη
148  τηλεθόωσα φύει, ἔαρος δʼ ἐπιγίγνεται ὥρη·
149  ὣς ἀνδρῶν γενεὴ ἣ μὲν φύει ἣ δʼ ἀπολήγει.
150  εἰ δʼ ἐθέλεις καὶ ταῦτα δαήμεναι ὄφρʼ ἐῢ εἰδῇς
151  ἡμετέρην γενεήν, πολλοὶ δέ μιν ἄνδρες ἴσασιν·
152  ἔστι πόλις Ἐφύρη μυχῷ Ἄργεος ἱπποβότοιο,
153  ἔνθα δὲ Σίσυφος ἔσκεν, ὃ κέρδιστος γένετʼ ἀνδρῶν,
154  Σίσυφος Αἰολίδης· ὃ δʼ ἄρα Γλαῦκον τέκεθʼ υἱόν,
155  αὐτὰρ Γλαῦκος τίκτεν ἀμύμονα Βελλεροφόντην·
156  τῷ δὲ θεοὶ κάλλός τε καὶ ἠνορέην ἐρατεινὴν
157  ὤπασαν· αὐτάρ οἱ Προῖτος κακὰ μήσατο θυμῷ,
158  ὅς ῥʼ ἐκ δήμου ἔλασσεν, ἐπεὶ πολὺ φέρτερος ἦεν,
159  Ἀργείων· Ζεὺς γάρ οἱ ὑπὸ σκήπτρῳ ἐδάμασσε.
160  τῷ δὲ γυνὴ Προίτου ἐπεμήνατο δῖʼ Ἄντεια
161  κρυπταδίῃ φιλότητι μιγήμεναι· ἀλλὰ τὸν οὔ τι
162  πεῖθʼ ἀγαθὰ φρονέοντα δαΐφρονα Βελλεροφόντην.
163  ἣ δὲ ψευσαμένη Προῖτον βασιλῆα προσηύδα·
164  τεθναίης ὦ Προῖτʼ, ἢ κάκτανε Βελλεροφόντην,
165  ὅς μʼ ἔθελεν φιλότητι μιγήμεναι οὐκ ἐθελούσῃ.
166  ὣς φάτο, τὸν δὲ ἄνακτα χόλος λάβεν οἷον ἄκουσε·
167  κτεῖναι μέν ῥʼ ἀλέεινε, σεβάσσατο γὰρ τό γε θυμῷ,
168  πέμπε δέ μιν Λυκίην δέ, πόρεν δʼ ὅ γε σήματα λυγρὰ
169  γράψας ἐν πίνακι πτυκτῷ θυμοφθόρα πολλά,
170  δεῖξαι δʼ ἠνώγειν ᾧ πενθερῷ ὄφρʼ ἀπόλοιτο.
171  αὐτὰρ ὁ βῆ Λυκίην δὲ θεῶν ὑπʼ ἀμύμονι πομπῇ.
172  ἀλλʼ ὅτε δὴ Λυκίην ἷξε Ξάνθόν τε ῥέοντα,
173  προφρονέως μιν τῖεν ἄναξ Λυκίης εὐρείης·
174  ἐννῆμαρ ξείνισσε καὶ ἐννέα βοῦς ἱέρευσεν.
175  ἀλλʼ ὅτε δὴ δεκάτη ἐφάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠὼς
176  καὶ τότε μιν ἐρέεινε καὶ ᾔτεε σῆμα ἰδέσθαι
177  ὅττί ῥά οἱ γαμβροῖο πάρα Προίτοιο φέροιτο.
178  αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ σῆμα κακὸν παρεδέξατο γαμβροῦ,
179  πρῶτον μέν ῥα Χίμαιραν ἀμαιμακέτην ἐκέλευσε
180  πεφνέμεν· ἣ δʼ ἄρʼ ἔην θεῖον γένος οὐδʼ ἀνθρώπων,
181  πρόσθε λέων, ὄπιθεν δὲ δράκων, μέσση δὲ χίμαιρα,
182  δεινὸν ἀποπνείουσα πυρὸς μένος αἰθομένοιο,
183  καὶ τὴν μὲν κατέπεφνε θεῶν τεράεσσι πιθήσας.
184  δεύτερον αὖ Σολύμοισι μαχέσσατο κυδαλίμοισι·
185  καρτίστην δὴ τήν γε μάχην φάτο δύμεναι ἀνδρῶν.
186  τὸ τρίτον αὖ κατέπεφνεν Ἀμαζόνας ἀντιανείρας.
187  τῷ δʼ ἄρʼ ἀνερχομένῳ πυκινὸν δόλον ἄλλον ὕφαινε·
188  κρίνας ἐκ Λυκίης εὐρείης φῶτας ἀρίστους
189  εἷσε λόχον· τοὶ δʼ οὔ τι πάλιν οἶκον δὲ νέοντο·
190  πάντας γὰρ κατέπεφνεν ἀμύμων Βελλεροφόντης.
191  ἀλλʼ ὅτε δὴ γίγνωσκε θεοῦ γόνον ἠῢν ἐόντα
192  αὐτοῦ μιν κατέρυκε, δίδου δʼ ὅ γε θυγατέρα ἥν,
193  δῶκε δέ οἱ τιμῆς βασιληΐδος ἥμισυ πάσης·
194  καὶ μέν οἱ Λύκιοι τέμενος τάμον ἔξοχον ἄλλων
195  καλὸν φυταλιῆς καὶ ἀρούρης, ὄφρα νέμοιτο.
196  ἣ δʼ ἔτεκε τρία τέκνα δαΐφρονι Βελλεροφόντῃ
197  Ἴσανδρόν τε καὶ Ἱππόλοχον καὶ Λαοδάμειαν.
198  Λαοδαμείῃ μὲν παρελέξατο μητίετα Ζεύς,
199  ἣ δʼ ἔτεκʼ ἀντίθεον Σαρπηδόνα χαλκοκορυστήν.
200  ἀλλʼ ὅτε δὴ καὶ κεῖνος ἀπήχθετο πᾶσι θεοῖσιν,
201  ἤτοι ὃ κὰπ πεδίον τὸ Ἀλήϊον οἶος ἀλᾶτο
202  ὃν θυμὸν κατέδων, πάτον ἀνθρώπων ἀλεείνων·
203  Ἴσανδρον δέ οἱ υἱὸν Ἄρης ἆτος πολέμοιο
204  μαρνάμενον Σολύμοισι κατέκτανε κυδαλίμοισι·
205  τὴν δὲ χολωσαμένη χρυσήνιος Ἄρτεμις ἔκτα.
206  Ἱππόλοχος δέ μʼ ἔτικτε, καὶ ἐκ τοῦ φημι γενέσθαι·
207  πέμπε δέ μʼ ἐς Τροίην, καί μοι μάλα πόλλʼ ἐπέτελλεν
208  αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων,
209  μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν, οἳ μέγʼ ἄριστοι
210  ἔν τʼ Ἐφύρῃ ἐγένοντο καὶ ἐν Λυκίῃ εὐρείῃ.
211  ταύτης τοι γενεῆς τε καὶ αἵματος εὔχομαι εἶναι.
212  ὣς φάτο, γήθησεν δὲ βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·
213  ἔγχος μὲν κατέπηξεν ἐπὶ χθονὶ πουλυβοτείρῃ,
214  αὐτὰρ ὃ μειλιχίοισι προσηύδα ποιμένα λαῶν·
215  ἦ ῥά νύ μοι ξεῖνος πατρώϊός ἐσσι παλαιός·
216  Οἰνεὺς γάρ ποτε δῖος ἀμύμονα Βελλεροφόντην
217  ξείνισʼ ἐνὶ μεγάροισιν ἐείκοσιν ἤματʼ ἐρύξας·
218  οἳ δὲ καὶ ἀλλήλοισι πόρον ξεινήϊα καλά·
219  Οἰνεὺς μὲν ζωστῆρα δίδου φοίνικι φαεινόν,
220  Βελλεροφόντης δὲ χρύσεον δέπας ἀμφικύπελλον
221  καί μιν ἐγὼ κατέλειπον ἰὼν ἐν δώμασʼ ἐμοῖσι.
222  Τυδέα δʼ οὐ μέμνημαι, ἐπεί μʼ ἔτι τυτθὸν ἐόντα
223  κάλλιφʼ, ὅτʼ ἐν Θήβῃσιν ἀπώλετο λαὸς Ἀχαιῶν.
224  τὼ νῦν σοὶ μὲν ἐγὼ ξεῖνος φίλος Ἄργεϊ μέσσῳ
225  εἰμί, σὺ δʼ ἐν Λυκίῃ ὅτε κεν τῶν δῆμον ἵκωμαι.
226  ἔγχεα δʼ ἀλλήλων ἀλεώμεθα καὶ διʼ ὁμίλου·
227  πολλοὶ μὲν γὰρ ἐμοὶ Τρῶες κλειτοί τʼ ἐπίκουροι
228  κτείνειν ὅν κε θεός γε πόρῃ καὶ ποσσὶ κιχείω,
229  πολλοὶ δʼ αὖ σοὶ Ἀχαιοὶ ἐναιρέμεν ὅν κε δύνηαι.
230  τεύχεα δʼ ἀλλήλοις ἐπαμείψομεν, ὄφρα καὶ οἵδε
231  γνῶσιν ὅτι ξεῖνοι πατρώϊοι εὐχόμεθʼ εἶναι.
232  ὣς ἄρα φωνήσαντε καθʼ ἵππων ἀΐξαντε
233  χεῖράς τʼ ἀλλήλων λαβέτην καὶ πιστώσαντο·
234  ἔνθʼ αὖτε Γλαύκῳ Κρονίδης φρένας ἐξέλετο Ζεύς,
235  ὃς πρὸς Τυδεΐδην Διομήδεα τεύχεʼ ἄμειβε
236  χρύσεα χαλκείων, ἑκατόμβοιʼ ἐννεαβοίων.
237  Ἕκτωρ δʼ ὡς Σκαιάς τε πύλας καὶ φηγὸν ἵκανεν,
238  ἀμφʼ ἄρα μιν Τρώων ἄλοχοι θέον ἠδὲ θύγατρες
239  εἰρόμεναι παῖδάς τε κασιγνήτους τε ἔτας τε
240  καὶ πόσιας· ὃ δʼ ἔπειτα θεοῖς εὔχεσθαι ἀνώγει
241  πάσας ἑξείης· πολλῇσι δὲ κήδεʼ ἐφῆπτο.
242  ἀλλʼ ὅτε δὴ Πριάμοιο δόμον περικαλλέʼ ἵκανε
243  ξεστῇς αἰθούσῃσι τετυγμένον· αὐτὰρ ἐν αὐτῷ
244  πεντήκοντʼ ἔνεσαν θάλαμοι ξεστοῖο λίθοιο
245  πλησίον ἀλλήλων δεδμημένοι, ἔνθα δὲ παῖδες
246  κοιμῶντο Πριάμοιο παρὰ μνηστῇς ἀλόχοισι,
247  κουράων δʼ ἑτέρωθεν ἐναντίοι ἔνδοθεν αὐλῆς
248  δώδεκʼ ἔσαν τέγεοι θάλαμοι ξεστοῖο λίθοιο
249  πλησίον ἀλλήλων δεδμημένοι, ἔνθα δὲ γαμβροὶ
250  κοιμῶντο Πριάμοιο παρʼ αἰδοίῃς ἀλόχοισιν·
251  ἔνθά οἱ ἠπιόδωρος ἐναντίη ἤλυθε μήτηρ
252  Λαοδίκην ἐσάγουσα θυγατρῶν εἶδος ἀρίστην·
253  ἔν τʼ ἄρα οἱ φῦ χειρὶ ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζε·
254  τέκνον τίπτε λιπὼν πόλεμον θρασὺν εἰλήλουθας;
255  ἦ μάλα δὴ τείρουσι δυσώνυμοι υἷες Ἀχαιῶν
256  μαρνάμενοι περὶ ἄστυ· σὲ δʼ ἐνθάδε θυμὸς ἀνῆκεν
257  ἐλθόντʼ ἐξ ἄκρης πόλιος Διὶ χεῖρας ἀνασχεῖν.
258  ἀλλὰ μένʼ ὄφρά κέ τοι μελιηδέα οἶνον ἐνείκω,
259  ὡς σπείσῃς Διὶ πατρὶ καὶ ἄλλοις ἀθανάτοισι
260  πρῶτον, ἔπειτα δὲ καὐτὸς ὀνήσεαι αἴ κε πίῃσθα.
261  ἀνδρὶ δὲ κεκμηῶτι μένος μέγα οἶνος ἀέξει,
262  ὡς τύνη κέκμηκας ἀμύνων σοῖσιν ἔτῃσι.
263  τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·
264  μή μοι οἶνον ἄειρε μελίφρονα πότνια μῆτερ,
265  μή μʼ ἀπογυιώσῃς μένεος, ἀλκῆς τε λάθωμαι·
266  χερσὶ δʼ ἀνίπτοισιν Διὶ λείβειν αἴθοπα οἶνον
267  ἅζομαι· οὐδέ πῃ ἔστι κελαινεφέϊ Κρονίωνι
268  αἵματι καὶ λύθρῳ πεπαλαγμένον εὐχετάασθαι.
269  ἀλλὰ σὺ μὲν πρὸς νηὸν Ἀθηναίης ἀγελείης
270  ἔρχεο σὺν θυέεσσιν ἀολλίσσασα γεραιάς·
271  πέπλον δʼ, ὅς τίς τοι χαριέστατος ἠδὲ μέγιστος
272  ἔστιν ἐνὶ μεγάρῳ καί τοι πολὺ φίλτατος αὐτῇ,
273  τὸν θὲς Ἀθηναίης ἐπὶ γούνασιν ἠϋκόμοιο,
274  καί οἱ ὑποσχέσθαι δυοκαίδεκα βοῦς ἐνὶ νηῷ
275  ἤνις ἠκέστας ἱερευσέμεν, αἴ κʼ ἐλεήσῃ
276  ἄστύ τε καὶ Τρώων ἀλόχους καὶ νήπια τέκνα,
277  αἴ κεν Τυδέος υἱὸν ἀπόσχῃ Ἰλίου ἱρῆς
278  ἄγριον αἰχμητὴν κρατερὸν μήστωρα φόβοιο.
279  ἀλλὰ σὺ μὲν πρὸς νηὸν Ἀθηναίης ἀγελείης
280  ἔρχευ, ἐγὼ δὲ Πάριν μετελεύσομαι ὄφρα καλέσσω
281  αἴ κʼ ἐθέλῃσʼ εἰπόντος ἀκουέμεν· ὥς κέ οἱ αὖθι
282  γαῖα χάνοι· μέγα γάρ μιν Ὀλύμπιος ἔτρεφε πῆμα
283  Τρωσί τε καὶ Πριάμῳ μεγαλήτορι τοῖό τε παισίν.
284  εἰ κεῖνόν γε ἴδοιμι κατελθόντʼ Ἄϊδος εἴσω
285  φαίην κε φρένʼ ἀτέρπου ὀϊζύος ἐκλελαθέσθαι.
286  ὣς ἔφαθʼ, ἣ δὲ μολοῦσα ποτὶ μέγαρʼ ἀμφιπόλοισι
287  κέκλετο· ταὶ δʼ ἄρʼ ἀόλλισσαν κατὰ ἄστυ γεραιάς.
288  αὐτὴ δʼ ἐς θάλαμον κατεβήσετο κηώεντα,
289  ἔνθʼ ἔσάν οἱ πέπλοι παμποίκιλα ἔργα γυναικῶν
290  Σιδονίων, τὰς αὐτὸς Ἀλέξανδρος θεοειδὴς
291  ἤγαγε Σιδονίηθεν ἐπιπλὼς εὐρέα πόντον,
292  τὴν ὁδὸν ἣν Ἑλένην περ ἀνήγαγεν εὐπατέρειαν·
293  τῶν ἕνʼ ἀειραμένη Ἑκάβη φέρε δῶρον Ἀθήνῃ,
294  ὃς κάλλιστος ἔην ποικίλμασιν ἠδὲ μέγιστος,
295  ἀστὴρ δʼ ὣς ἀπέλαμπεν· ἔκειτο δὲ νείατος ἄλλων.
296  βῆ δʼ ἰέναι, πολλαὶ δὲ μετεσσεύοντο γεραιαί.
297  αἱ δʼ ὅτε νηὸν ἵκανον Ἀθήνης ἐν πόλει ἄκρῃ,
298  τῇσι θύρας ὤϊξε Θεανὼ καλλιπάρῃος
299  Κισσηῒς ἄλοχος Ἀντήνορος ἱπποδάμοιο·
300  τὴν γὰρ Τρῶες ἔθηκαν Ἀθηναίης ἱέρειαν.
301  αἳ δʼ ὀλολυγῇ πᾶσαι Ἀθήνῃ χεῖρας ἀνέσχον·
302  ἣ δʼ ἄρα πέπλον ἑλοῦσα Θεανὼ καλλιπάρῃος
303  θῆκεν Ἀθηναίης ἐπὶ γούνασιν ἠϋκόμοιο,
304  εὐχομένη δʼ ἠρᾶτο Διὸς κούρῃ μεγάλοιο·
305  πότνιʼ Ἀθηναίη ἐρυσίπτολι δῖα θεάων
306  ἆξον δὴ ἔγχος Διομήδεος, ἠδὲ καὶ αὐτὸν
307  πρηνέα δὸς πεσέειν Σκαιῶν προπάροιθε πυλάων,
308  ὄφρά τοι αὐτίκα νῦν δυοκαίδεκα βοῦς ἐνὶ νηῷ
309  ἤνις ἠκέστας ἱερεύσομεν, αἴ κʼ ἐλεήσῃς
310  ἄστύ τε καὶ Τρώων ἀλόχους καὶ νήπια τέκνα.
311  ὣς ἔφατʼ εὐχομένη, ἀνένευε δὲ Παλλὰς Ἀθήνη.
312  ὣς αἳ μέν ῥʼ εὔχοντο Διὸς κούρῃ μεγάλοιο,
313  Ἕκτωρ δὲ πρὸς δώματʼ Ἀλεξάνδροιο βεβήκει
314  καλά, τά ῥʼ αὐτὸς ἔτευξε σὺν ἀνδράσιν οἳ τότʼ ἄριστοι
315  ἦσαν ἐνὶ Τροίῃ ἐριβώλακι τέκτονες ἄνδρες,
316  οἵ οἱ ἐποίησαν θάλαμον καὶ δῶμα καὶ αὐλὴν
317  ἐγγύθι τε Πριάμοιο καὶ Ἕκτορος ἐν πόλει ἄκρῃ.
318  ἔνθʼ Ἕκτωρ εἰσῆλθε Διῒ φίλος, ἐν δʼ ἄρα χειρὶ
319  ἔγχος ἔχʼ ἑνδεκάπηχυ· πάροιθε δὲ λάμπετο δουρὸς
320  αἰχμὴ χαλκείη, περὶ δὲ χρύσεος θέε πόρκης.
321  τὸν δʼ εὗρʼ ἐν θαλάμῳ περικαλλέα τεύχεʼ ἕποντα
322  ἀσπίδα καὶ θώρηκα, καὶ ἀγκύλα τόξʼ ἁφόωντα·
323  Ἀργείη δʼ Ἑλένη μετʼ ἄρα δμῳῇσι γυναιξὶν
324  ἧστο καὶ ἀμφιπόλοισι περικλυτὰ ἔργα κέλευε.
325  τὸν δʼ Ἕκτωρ νείκεσσεν ἰδὼν αἰσχροῖς ἐπέεσσι·
326  δαιμόνιʼ οὐ μὲν καλὰ χόλον τόνδʼ ἔνθεο θυμῷ,
327  λαοὶ μὲν φθινύθουσι περὶ πτόλιν αἰπύ τε τεῖχος
328  μαρνάμενοι· σέο δʼ εἵνεκʼ ἀϋτή τε πτόλεμός τε
329  ἄστυ τόδʼ ἀμφιδέδηε· σὺ δʼ ἂν μαχέσαιο καὶ ἄλλῳ,
330  ὅν τινά που μεθιέντα ἴδοις στυγεροῦ πολέμοιο.
331  ἀλλʼ ἄνα μὴ τάχα ἄστυ πυρὸς δηΐοιο θέρηται.
332  τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν Ἀλέξανδρος θεοειδής·
333  Ἕκτορ ἐπεί με κατʼ αἶσαν ἐνείκεσας οὐδʼ ὑπὲρ αἶσαν,
334  τοὔνεκά τοι ἐρέω· σὺ δὲ σύνθεο καί μευ ἄκουσον·
335  οὔ τοι ἐγὼ Τρώων τόσσον χόλῳ οὐδὲ νεμέσσι
336  ἥμην ἐν θαλάμῳ, ἔθελον δʼ ἄχεϊ προτραπέσθαι.
337  νῦν δέ με παρειποῦσʼ ἄλοχος μαλακοῖς ἐπέεσσιν
338  ὅρμησʼ ἐς πόλεμον· δοκέει δέ μοι ὧδε καὶ αὐτῷ
339  λώϊον ἔσσεσθαι· νίκη δʼ ἐπαμείβεται ἄνδρας.
340  ἀλλʼ ἄγε νῦν ἐπίμεινον, Ἀρήϊα τεύχεα δύω·
341  ἢ ἴθʼ, ἐγὼ δὲ μέτειμι· κιχήσεσθαι δέ σʼ ὀΐω.
342  ὣς φάτο, τὸν δʼ οὔ τι προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·
343  τὸν δʼ Ἑλένη μύθοισι προσηύδα μειλιχίοισι·
344  δᾶερ ἐμεῖο κυνὸς κακομηχάνου ὀκρυοέσσης,
345  ὥς μʼ ὄφελʼ ἤματι τῷ ὅτε με πρῶτον τέκε μήτηρ
346  οἴχεσθαι προφέρουσα κακὴ ἀνέμοιο θύελλα
347  εἰς ὄρος ἢ εἰς κῦμα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης,
348  ἔνθά με κῦμʼ ἀπόερσε πάρος τάδε ἔργα γενέσθαι.
349  αὐτὰρ ἐπεὶ τάδε γʼ ὧδε θεοὶ κακὰ τεκμήραντο,
350  ἀνδρὸς ἔπειτʼ ὤφελλον ἀμείνονος εἶναι ἄκοιτις,
351  ὃς ᾔδη νέμεσίν τε καὶ αἴσχεα πόλλʼ ἀνθρώπων.
352  τούτῳ δʼ οὔτʼ ἂρ νῦν φρένες ἔμπεδοι οὔτʼ ἄρʼ ὀπίσσω
353  ἔσσονται· τὼ καί μιν ἐπαυρήσεσθαι ὀΐω.
354  ἀλλʼ ἄγε νῦν εἴσελθε καὶ ἕζεο τῷδʼ ἐπὶ δίφρῳ
355  δᾶερ, ἐπεί σε μάλιστα πόνος φρένας ἀμφιβέβηκεν
356  εἵνεκʼ ἐμεῖο κυνὸς καὶ Ἀλεξάνδρου ἕνεκʼ ἄτης,
357  οἷσιν ἐπὶ Ζεὺς θῆκε κακὸν μόρον, ὡς καὶ ὀπίσσω
358  ἀνθρώποισι πελώμεθʼ ἀοίδιμοι ἐσσομένοισι.
359  τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ
360  μή με κάθιζʼ Ἑλένη φιλέουσά περ· οὐδέ με πείσεις·
361  ἤδη γάρ μοι θυμὸς ἐπέσσυται ὄφρʼ ἐπαμύνω
362  Τρώεσσʼ, οἳ μέγʼ ἐμεῖο ποθὴν ἀπεόντος ἔχουσιν.
363  ἀλλὰ σύ γʼ ὄρνυθι τοῦτον, ἐπειγέσθω δὲ καὶ αὐτός,
364  ὥς κεν ἔμʼ ἔντοσθεν πόλιος καταμάρψῃ ἐόντα.
365  καὶ γὰρ ἐγὼν οἶκον δὲ ἐλεύσομαι ὄφρα ἴδωμαι
366  οἰκῆας ἄλοχόν τε φίλην καὶ νήπιον υἱόν.
367  οὐ γὰρ οἶδʼ εἰ ἔτι σφιν ὑπότροπος ἵξομαι αὖτις,
368  ἦ ἤδη μʼ ὑπὸ χερσὶ θεοὶ δαμόωσιν Ἀχαιῶν.
369  ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη κορυθαίολος Ἕκτωρ·
370  αἶψα δʼ ἔπειθʼ ἵκανε δόμους εὖ ναιετάοντας,
371  οὐδʼ εὗρʼ Ἀνδρομάχην λευκώλενον ἐν μεγάροισιν,
372  ἀλλʼ ἥ γε ξὺν παιδὶ καὶ ἀμφιπόλῳ ἐϋπέπλῳ
373  πύργῳ ἐφεστήκει γοόωσά τε μυρομένη τε.
374  Ἕκτωρ δʼ ὡς οὐκ ἔνδον ἀμύμονα τέτμεν ἄκοιτιν
375  ἔστη ἐπʼ οὐδὸν ἰών, μετὰ δὲ δμῳῇσιν ἔειπεν·
376  εἰ δʼ ἄγε μοι δμῳαὶ νημερτέα μυθήσασθε·
377  πῇ ἔβη Ἀνδρομάχη λευκώλενος ἐκ μεγάροιο;
378  ἠέ πῃ ἐς γαλόων ἢ εἰνατέρων ἐϋπέπλων
379  ἢ ἐς Ἀθηναίης ἐξοίχεται, ἔνθά περ ἄλλαι
380  Τρῳαὶ ἐϋπλόκαμοι δεινὴν θεὸν ἱλάσκονται;
381  τὸν δʼ αὖτʼ ὀτρηρὴ ταμίη πρὸς μῦθον ἔειπεν·
382  Ἕκτορ ἐπεὶ μάλʼ ἄνωγας ἀληθέα μυθήσασθαι,
383  οὔτέ πῃ ἐς γαλόων οὔτʼ εἰνατέρων ἐϋπέπλων
384  οὔτʼ ἐς Ἀθηναίης ἐξοίχεται, ἔνθά περ ἄλλαι
385  Τρῳαὶ ἐϋπλόκαμοι δεινὴν θεὸν ἱλάσκονται,
386  ἀλλʼ ἐπὶ πύργον ἔβη μέγαν Ἰλίου, οὕνεκʼ ἄκουσε
387  τείρεσθαι Τρῶας, μέγα δὲ κράτος εἶναι Ἀχαιῶν.
388  ἣ μὲν δὴ πρὸς τεῖχος ἐπειγομένη ἀφικάνει
389  μαινομένῃ ἐϊκυῖα· φέρει δʼ ἅμα παῖδα τιθήνη.
390  ἦ ῥα γυνὴ ταμίη, ὃ δʼ ἀπέσσυτο δώματος Ἕκτωρ
391  τὴν αὐτὴν ὁδὸν αὖτις ἐϋκτιμένας κατʼ ἀγυιάς.
392  εὖτε πύλας ἵκανε διερχόμενος μέγα ἄστυ
393  Σκαιάς, τῇ ἄρʼ ἔμελλε διεξίμεναι πεδίον δέ,
394  ἔνθʼ ἄλοχος πολύδωρος ἐναντίη ἦλθε θέουσα
395  Ἀνδρομάχη θυγάτηρ μεγαλήτορος Ἠετίωνος
396  Ἠετίων ὃς ἔναιεν ὑπὸ Πλάκῳ ὑληέσσῃ
397  Θήβῃ Ὑποπλακίῃ Κιλίκεσσʼ ἄνδρεσσιν ἀνάσσων·
398  τοῦ περ δὴ θυγάτηρ ἔχεθʼ Ἕκτορι χαλκοκορυστῇ.
399  ἥ οἱ ἔπειτʼ ἤντησʼ, ἅμα δʼ ἀμφίπολος κίεν αὐτῇ
400  παῖδʼ ἐπὶ κόλπῳ ἔχουσʼ ἀταλάφρονα νήπιον αὔτως
401  Ἑκτορίδην ἀγαπητὸν ἀλίγκιον ἀστέρι καλῷ,
402  τόν ῥʼ Ἕκτωρ καλέεσκε Σκαμάνδριον, αὐτὰρ οἱ ἄλλοι
403  Ἀστυάνακτʼ· οἶος γὰρ ἐρύετο Ἴλιον Ἕκτωρ.
404  ἤτοι ὃ μὲν μείδησεν ἰδὼν ἐς παῖδα σιωπῇ·
405  Ἀνδρομάχη δέ οἱ ἄγχι παρίστατο δάκρυ χέουσα,
406  ἔν τʼ ἄρα οἱ φῦ χειρὶ ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζε·
407  δαιμόνιε φθίσει σε τὸ σὸν μένος, οὐδʼ ἐλεαίρεις
408  παῖδά τε νηπίαχον καὶ ἔμʼ ἄμμορον, ἣ τάχα χήρη
409  σεῦ ἔσομαι· τάχα γάρ σε κατακτανέουσιν Ἀχαιοὶ
410  πάντες ἐφορμηθέντες· ἐμοὶ δέ κε κέρδιον εἴη
411  σεῦ ἀφαμαρτούσῃ χθόνα δύμεναι· οὐ γὰρ ἔτʼ ἄλλη
412  ἔσται θαλπωρὴ ἐπεὶ ἂν σύ γε πότμον ἐπίσπῃς
413  ἀλλʼ ἄχεʼ· οὐδέ μοι ἔστι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ.
414  ἤτοι γὰρ πατέρʼ ἁμὸν ἀπέκτανε δῖος Ἀχιλλεύς,
415  ἐκ δὲ πόλιν πέρσεν Κιλίκων εὖ ναιετάουσαν
416  Θήβην ὑψίπυλον· κατὰ δʼ ἔκτανεν Ἠετίωνα,
417  οὐδέ μιν ἐξενάριξε, σεβάσσατο γὰρ τό γε θυμῷ,
418  ἀλλʼ ἄρα μιν κατέκηε σὺν ἔντεσι δαιδαλέοισιν
419  ἠδʼ ἐπὶ σῆμʼ ἔχεεν· περὶ δὲ πτελέας ἐφύτευσαν
420  νύμφαι ὀρεστιάδες κοῦραι Διὸς αἰγιόχοιο.
421  οἳ δέ μοι ἑπτὰ κασίγνητοι ἔσαν ἐν μεγάροισιν
422  οἳ μὲν πάντες ἰῷ κίον ἤματι Ἄϊδος εἴσω·
423  πάντας γὰρ κατέπεφνε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺς
424  βουσὶν ἐπʼ εἰλιπόδεσσι καὶ ἀργεννῇς ὀΐεσσι.
425  μητέρα δʼ, ἣ βασίλευεν ὑπὸ Πλάκῳ ὑληέσσῃ,
426  τὴν ἐπεὶ ἂρ δεῦρʼ ἤγαγʼ ἅμʼ ἄλλοισι κτεάτεσσιν,
427  ἂψ ὅ γε τὴν ἀπέλυσε λαβὼν ἀπερείσιʼ ἄποινα,
428  πατρὸς δʼ ἐν μεγάροισι βάλʼ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα.
429  Ἕκτορ ἀτὰρ σύ μοί ἐσσι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ
430  ἠδὲ κασίγνητος, σὺ δέ μοι θαλερὸς παρακοίτης·
431  ἀλλʼ ἄγε νῦν ἐλέαιρε καὶ αὐτοῦ μίμνʼ ἐπὶ πύργῳ,
432  μὴ παῖδʼ ὀρφανικὸν θήῃς χήρην τε γυναῖκα·
433  λαὸν δὲ στῆσον παρʼ ἐρινεόν, ἔνθα μάλιστα
434  ἀμβατός ἐστι πόλις καὶ ἐπίδρομον ἔπλετο τεῖχος.
435  τρὶς γὰρ τῇ γʼ ἐλθόντες ἐπειρήσανθʼ οἱ ἄριστοι
436  ἀμφʼ Αἴαντε δύω καὶ ἀγακλυτὸν Ἰδομενῆα
437  ἠδʼ ἀμφʼ Ἀτρεΐδας καὶ Τυδέος ἄλκιμον υἱόν·
438  ἤ πού τίς σφιν ἔνισπε θεοπροπίων ἐῢ εἰδώς,
439  ἤ νυ καὶ αὐτῶν θυμὸς ἐποτρύνει καὶ ἀνώγει.
440  τὴν δʼ αὖτε προσέειπε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·
441  ἦ καὶ ἐμοὶ τάδε πάντα μέλει γύναι· ἀλλὰ μάλʼ αἰνῶς
442  αἰδέομαι Τρῶας καὶ Τρῳάδας ἑλκεσιπέπλους,
443  αἴ κε κακὸς ὣς νόσφιν ἀλυσκάζω πολέμοιο·
444  οὐδέ με θυμὸς ἄνωγεν, ἐπεὶ μάθον ἔμμεναι ἐσθλὸς
445  αἰεὶ καὶ πρώτοισι μετὰ Τρώεσσι μάχεσθαι
446  ἀρνύμενος πατρός τε μέγα κλέος ἠδʼ ἐμὸν αὐτοῦ.
447  εὖ γὰρ ἐγὼ τόδε οἶδα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν·
448  ἔσσεται ἦμαρ ὅτʼ ἄν ποτʼ ὀλώλῃ Ἴλιος ἱρὴ
449  καὶ Πρίαμος καὶ λαὸς ἐϋμμελίω Πριάμοιο.
450  ἀλλʼ οὔ μοι Τρώων τόσσον μέλει ἄλγος ὀπίσσω,
451  οὔτʼ αὐτῆς Ἑκάβης οὔτε Πριάμοιο ἄνακτος
452  οὔτε κασιγνήτων, οἵ κεν πολέες τε καὶ ἐσθλοὶ
453  ἐν κονίῃσι πέσοιεν ὑπʼ ἀνδράσι δυσμενέεσσιν,
454  ὅσσον σεῦ, ὅτε κέν τις Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων
455  δακρυόεσσαν ἄγηται ἐλεύθερον ἦμαρ ἀπούρας·
456  καί κεν ἐν Ἄργει ἐοῦσα πρὸς ἄλλης ἱστὸν ὑφαίνοις,
457  καί κεν ὕδωρ φορέοις Μεσσηΐδος ἢ Ὑπερείης
458  πόλλʼ ἀεκαζομένη, κρατερὴ δʼ ἐπικείσετʼ ἀνάγκη·
459  καί ποτέ τις εἴπῃσιν ἰδὼν κατὰ δάκρυ χέουσαν·
460  Ἕκτορος ἥδε γυνὴ ὃς ἀριστεύεσκε μάχεσθαι
461  Τρώων ἱπποδάμων ὅτε Ἴλιον ἀμφεμάχοντο.
462  ὥς ποτέ τις ἐρέει· σοὶ δʼ αὖ νέον ἔσσεται ἄλγος
463  χήτεϊ τοιοῦδʼ ἀνδρὸς ἀμύνειν δούλιον ἦμαρ.
464  ἀλλά με τεθνηῶτα χυτὴ κατὰ γαῖα καλύπτοι
465  πρίν γέ τι σῆς τε βοῆς σοῦ θʼ ἑλκηθμοῖο πυθέσθαι.
466  ὣς εἰπὼν οὗ παιδὸς ὀρέξατο φαίδιμος Ἕκτωρ·
467  ἂψ δʼ ὃ πάϊς πρὸς κόλπον ἐϋζώνοιο τιθήνης
468  ἐκλίνθη ἰάχων πατρὸς φίλου ὄψιν ἀτυχθεὶς
469  ταρβήσας χαλκόν τε ἰδὲ λόφον ἱππιοχαίτην,
470  δεινὸν ἀπʼ ἀκροτάτης κόρυθος νεύοντα νοήσας.
471  ἐκ δʼ ἐγέλασσε πατήρ τε φίλος καὶ πότνια μήτηρ·
472  αὐτίκʼ ἀπὸ κρατὸς κόρυθʼ εἵλετο φαίδιμος Ἕκτωρ,
473  καὶ τὴν μὲν κατέθηκεν ἐπὶ χθονὶ παμφανόωσαν·
474  αὐτὰρ ὅ γʼ ὃν φίλον υἱὸν ἐπεὶ κύσε πῆλέ τε χερσὶν
475  εἶπε δʼ ἐπευξάμενος Διί τʼ ἄλλοισίν τε θεοῖσι·
476  Ζεῦ ἄλλοι τε θεοὶ δότε δὴ καὶ τόνδε γενέσθαι
477  παῖδʼ ἐμὸν ὡς καὶ ἐγώ περ ἀριπρεπέα Τρώεσσιν,
478  ὧδε βίην τʼ ἀγαθόν, καὶ Ἰλίου ἶφι ἀνάσσειν·
479  καί ποτέ τις εἴποι πατρός γʼ ὅδε πολλὸν ἀμείνων
480  ἐκ πολέμου ἀνιόντα· φέροι δʼ ἔναρα βροτόεντα
481  κτείνας δήϊον ἄνδρα, χαρείη δὲ φρένα μήτηρ.
482  ὣς εἰπὼν ἀλόχοιο φίλης ἐν χερσὶν ἔθηκε
483  παῖδʼ ἑόν· ἣ δʼ ἄρα μιν κηώδεϊ δέξατο κόλπῳ
484  δακρυόεν γελάσασα· πόσις δʼ ἐλέησε νοήσας,
485  χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζε·
486  δαιμονίη μή μοί τι λίην ἀκαχίζεο θυμῷ·
487  οὐ γάρ τίς μʼ ὑπὲρ αἶσαν ἀνὴρ Ἄϊδι προϊάψει·
488  μοῖραν δʼ οὔ τινά φημι πεφυγμένον ἔμμεναι ἀνδρῶν,
489  οὐ κακὸν οὐδὲ μὲν ἐσθλόν, ἐπὴν τὰ πρῶτα γένηται.
490  ἀλλʼ εἰς οἶκον ἰοῦσα τὰ σʼ αὐτῆς ἔργα κόμιζε
491  ἱστόν τʼ ἠλακάτην τε, καὶ ἀμφιπόλοισι κέλευε
492  ἔργον ἐποίχεσθαι· πόλεμος δʼ ἄνδρεσσι μελήσει
493  πᾶσι, μάλιστα δʼ ἐμοί, τοὶ Ἰλίῳ ἐγγεγάασιν.
494  ὣς ἄρα φωνήσας κόρυθʼ εἵλετο φαίδιμος Ἕκτωρ
495  ἵππουριν· ἄλοχος δὲ φίλη οἶκον δὲ βεβήκει
496  ἐντροπαλιζομένη, θαλερὸν κατὰ δάκρυ χέουσα.
497  αἶψα δʼ ἔπειθʼ ἵκανε δόμους εὖ ναιετάοντας
498  Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο, κιχήσατο δʼ ἔνδοθι πολλὰς
499  ἀμφιπόλους, τῇσιν δὲ γόον πάσῃσιν ἐνῶρσεν.
500  αἳ μὲν ἔτι ζωὸν γόον Ἕκτορα ᾧ ἐνὶ οἴκῳ·
501  οὐ γάρ μιν ἔτʼ ἔφαντο ὑπότροπον ἐκ πολέμοιο
502  ἵξεσθαι προφυγόντα μένος καὶ χεῖρας Ἀχαιῶν.
503  οὐδὲ Πάρις δήθυνεν ἐν ὑψηλοῖσι δόμοισιν,
504  ἀλλʼ ὅ γʼ, ἐπεὶ κατέδυ κλυτὰ τεύχεα ποικίλα χαλκῷ,
505  σεύατʼ ἔπειτʼ ἀνὰ ἄστυ ποσὶ κραιπνοῖσι πεποιθώς.
506  ὡς δʼ ὅτε τις στατὸς ἵππος ἀκοστήσας ἐπὶ φάτνῃ
507  δεσμὸν ἀπορρήξας θείῃ πεδίοιο κροαίνων
508  εἰωθὼς λούεσθαι ἐϋρρεῖος ποταμοῖο
509  κυδιόων· ὑψοῦ δὲ κάρη ἔχει, ἀμφὶ δὲ χαῖται
510  ὤμοις ἀΐσσονται· ὃ δʼ ἀγλαΐηφι πεποιθὼς
511  ῥίμφά ἑ γοῦνα φέρει μετά τʼ ἤθεα καὶ νομὸν ἵππων·
512  ὣς υἱὸς Πριάμοιο Πάρις κατὰ Περγάμου ἄκρης
513  τεύχεσι παμφαίνων ὥς τʼ ἠλέκτωρ ἐβεβήκει
514  καγχαλόων, ταχέες δὲ πόδες φέρον· αἶψα δʼ ἔπειτα
515  Ἕκτορα δῖον ἔτετμεν ἀδελφεὸν εὖτʼ ἄρʼ ἔμελλε
516  στρέψεσθʼ ἐκ χώρης ὅθι ᾗ ὀάριζε γυναικί.
517  τὸν πρότερος προσέειπεν Ἀλέξανδρος θεοειδής·
518  ἠθεῖʼ ἦ μάλα δή σε καὶ ἐσσύμενον κατερύκω
519  δηθύνων, οὐδʼ ἦλθον ἐναίσιμον ὡς ἐκέλευες;
520  τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·
521  δαιμόνιʼ οὐκ ἄν τίς τοι ἀνὴρ ὃς ἐναίσιμος εἴη
522  ἔργον ἀτιμήσειε μάχης, ἐπεὶ ἄλκιμός ἐσσι·
523  ἀλλὰ ἑκὼν μεθιεῖς τε καὶ οὐκ ἐθέλεις· τὸ δʼ ἐμὸν κῆρ
524  ἄχνυται ἐν θυμῷ, ὅθʼ ὑπὲρ σέθεν αἴσχεʼ ἀκούω
525  πρὸς Τρώων, οἳ ἔχουσι πολὺν πόνον εἵνεκα σεῖο.
526  ἀλλʼ ἴομεν· τὰ δʼ ὄπισθεν ἀρεσσόμεθʼ, αἴ κέ ποθι Ζεὺς
527  δώῃ ἐπουρανίοισι θεοῖς αἰειγενέτῃσι
528  κρητῆρα στήσασθαι ἐλεύθερον ἐν μεγάροισιν
529  ἐκ Τροίης ἐλάσαντας ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς.