Liber De Persona et Duabus Naturis Contra Eutychen Et Nestorium

CC BY 4.0 (estate-derived fields); included text keeps its per-record source license

Reuse requires the attribution line above (CC BY 4.0). Text records carry their own license_id; only open-display licenses appear in this file.

Licensed lexica and citation-only authorities are excluded from bulk dumps by construction — cite the authority, never reprint it.


Verumtamen est etiam nunc et alia quaestio quae ab his inferri potest qui corpus humanum ex Maria sumptum esse non credunt, sed alias fuisse seque-stratum praeparatumque quod in adunatione ex Mariae utero gigni ac proferri uideretur. Aiunt enim: si ex homine sumptum est corpus, homo uero omnis ex prima praeuaricatione non solum peccato et morte tenebatur, uerum etiam affectibus peccatorum erat implicitus, eaque illi fuit poena peccati, ut, cum morte teneretur obstrictus, tamen esset reus etiam uoluntate peccandi, cur in Christo neque peccatum fuit neque uoluntas ulla peccandi? Et omnino habet animaduertendam dubitationem talis quaestio. Si enim ex carne humana Christi corpus adsumptum est, dubitari potest, quaenam caro haec quae adsumpta sit esse uideatur. Eum quippe saluauit quem etiam adsumpsit; sin uero talem hominem adsumpsit qualis Adam fuit ante peccatum, integram quidem uidetur humanam adsumpsisse naturam, sed tamen quae medicina penitus non egebat. Quomodo autem fieri potest, ut talem adsumpserit hominem qualis Adam fuit, cum in Adam potuerit esse peccandi uoluntas atque affectio, unde factum est ut etiam praetergressis diuinis praeceptis inoboedientiae delictis teneretur adstrictus? In Christo uero ne uoluntas quidem ulla creditur fuisse peccandi, cum praesertim si tale corpus hominis adsumpsit quale Adae ante peccatum fuit, non debuerit esse mortalis, quoniam Adam, si non peccasset, mortem nulla ratione sensisset. Cum igitur Christus non peccauerit, quaerendum est cur senserit mortem, si Adae corpus ante quam peccaret adsumpsit. Quod si talem statum suscepit hominis qualis Adae post peccatum fuit, uidetur etiam Christo non defuisse necessitas, ut et delictis subiceretur et passionibus confundentur obductisque iudicii regulis bonum a malo non sincera integritate discerneret, quoniam has omnes poenas Adam delicti praeuaricatione suscepit. Contra quos respondendum est tres intellegi hominum posse status: unum quidem Adae ante delictum in quo, tametsi ab eo mors aberat nec adhuc ullo se delicto polluerat, poterat tamen in eo uoluntas esse peccandi: alter in quo mutari potuisset, si firmiter in dei praeceptis manere uoluisset, tunc enim id addendum foret ut non modo non peccaret aut peccare uellet sed ne posset quidem aut peccare aut uelle delinquere. Tertius status est post delictum in quo mors illum necessario subsecuta est et peccatum ipsum uoluntasque peccati. Quorum summitatum atque contrariorum haec loca sunt: is status qui praemium esset, si in praeceptis dei Adam manere uoluisset et is qui poenae fuit, quoniam manere noluit; in illo enim nec mors esset nec peccatum nec uoluntas ulla peccati, in hoc uero et mors et peccatum et delinquendi omnis affectio omniaque in perniciem prona nec quicquam in se opis habentia, ut post lapsum posset adsurgere. Ille uero medius status in quo praesentia quidem mortis uel peccati aberat, potestas uero utriusque constabat, inter utrumque statum est conlocatus. Ex his igitur tribus statibus Christus corporeae naturae singulas quodam modo indidit causas; nam quod mortale corpus adsumpsit ut mortem a genere humano fugaret, in eo statu ponendum est quod post Adae praeuaricationem poenaliter indictum est. Quod uero non fuit in eo uoluntas ulla peccati, ex eo sumptum est statu qui esse potuisset, nisi uoluntatem insidiantis fraudibus applicasset. Restat igitur tertius status id est medius, ille scilicet qui eo tempore fuit, cum nec mors aderat et adesse poterat delinquendi uoluntas. In hoc igitur Adam talis fuit ut manducaret ac biberet, ut accepta digereret, ut laberetur in somnum et alia quae ei non defuerunt humana quidem sed concessa et quae nullam poenam mortis inferrent. Quae omnia habuisse Christum dubium non est; nam et manducauit et bibit et humani corporis officio functus est. Neque enim tanta indigentia in Adam fuisse credenda est ut nisi manducasset uiuere non potuisset, sed, si ex omni quidem ligno escam sumeret, semper uiuere potuisset hisque non mori; idcirco paradisi fructibus indigentiam explebat. Quam indigentiam fuisse in Christo nullus ignorat, sed potestate non necessitate; et ipsa indigentia ante resurrectionem in eo fuit, post resurrectionem uero talis exstitit ut ita illud corpus inmutaretur humanum, sicut Adae praeter praeuaricationis uinculum mutari potuisset. Quodque nos ipse dominus Iesus Christus uotis docuit optare, ut fiat uoluntas eius sicut in caelo et in terra et ut adueniat eius regnum et nos liberet a malo. Haec enim omnia illa beatissima humani generis fideliter credentium inmutatio deprecatur. Haec sunt quae ad te de fidei meae credulitate scripsi. Qua in re si quid perperam dictum est, non ita sum amator mei, ut ea quae semel effuderim meliori sententiae anteferre contendam. Si enim nihil est ex nobis boni, nihil est quod in nostris sententiis amare debeamus. Quod si ex illo cuncta sunt bona qui solus est bonus, illud potius bonum esse credendum est quod illa incommutabilis bonitas atque omnium bonorum causa perscribit.

verumtamen sum etiam nunc et alius quaestio qui ab hic infero possum qui corpus humanus ex marium sumo sum non credo sed alius sum sequor sterno praeparo qui in adunatio ex maria uterus gigno atque profero uideo aio enim si ex homo sumo sum corpus homo uerus omnis ex primus praeuaricatio non solus pecco et mors teneo uerus etiam affectus peccator sum implico is ille sum poena pecco ut cum mors teneo obstringo tamen sum reus etiam uoluntas pecco cur in christus neque peccatum sum neque uoluntas ullus pecco et omnino habeo animaduertendam dubitatio talis quaestio si enim ex carnis humanus christus corpus adsumo sum dubitaris possum quisnam carus hic qui adsumo sum sum uideo eos quippe saluauit qui etiam adsumo sin uerus talis homo adsumo qualis adam sum ante peccatum integer quidem uideo humanus adsumo natura sed tamen qui medicina penitus non egeo quomodo autem fio possum ut talis adsumo homo qualis adam sum cum in adam possum sum pecco uoluntas atque affectio unde facio sum ut etiam praetergressis divinus praecipio inoboedientia delinquo teneo adstringo in christus uerus ne uoluntas quidem ullus credo sum pecco cum praesertim si talis corpus homo adsumo qualis adae ante peccatum sum non debeo sum mortalis quoniam adam si non pecco mors nullus ratio sentio cos igitur christus non pecco quaero sum cur sentio mors si adae corpus ante quam pecco adsumo qui si talis status suscipio homo qualis adae post peccatum sum uideo etiam christus non desum necessitas ut et delinquo subicio et passio confundo obductisque iudicium regulis bonus ab malus non sincerus integritas discerno quoniam hic omnis poena adam delictum praeuaricatio suscipio contra qui respondeo sum tres intellego homo possum status unus quidem adae ante delinquo in quo tametsi ab is mors absum neque adhuc ullus sui delinquo polluo possum tamen in is uoluntas sum pecco alter in quo muto possum si firmiter in deus praecipio maneo uolo tunc enim is addo sum ut non modo non pecco aut peccaris uolo sed ne possum quidem aut peccaris aut uolo delinquo tertius status sum post delinquo in quo mors ille necessarius subsequor sum et peccatum ipse uoluntasque pecco qui summitas atque contrarius hic locum sum is status qui praemium sum si in praecipio deus adam maneo uolo et is qui poena sum quoniam maneo nolo in ille enim neque mors sum neque peccatum neque uoluntas ullus pecco in hic uerus et mors et peccatum et delinquo omnis affectio omne in pernicies pronus neque quisquam in sui ops habeo ut post labor possum assurgo ille uerus medius status in quo praesens quidem mors uel pecco absum potestas uerus uterque consto inter uterque status sum conloco ex hic igitur tres stas christus corporeus natura singulus quidam modo indo causa nam qui mortalis corpus adsumo ut mors ab genus humanus fugo in is status pono sum qui post adae praeuaricatio poenaliter indico sum qui uerus non sum in is uoluntas ullus pecco ex is sumo sum status qui sum possum nisi uoluntas insidior fraus applicasset resto igitur tertius status is sum medius ille scilicet qui is tempus sum cum neque mors adsum et adsum possum delinquo uoluntas in hic igitur adam talis sum ut manduco atque bibo ut accipio digero ut labor in somnus et alius qui is non desum humanus quidem sed concedo et qui nullus poena mors infero qui omnis habeo christus dubius non sum nam et manducauit et bibo et humanus corpus officium fungor sum neque enim tantus indigeo in adam sum credo sum ut nisi manduco uiuo non possum sed si ex omnis quidem lignum esca sumo semper uiuo possum hic non morior idcirco paradisus fructus indigentia expleo quam indigentia sum in christus nullus ignoro sed potestas non necessitas et ipse indigeo ante resurrectio in is sum post resurrectio uerus talis exsisto ut ita ille corpus inmutaretur humanus sicut adae praeter praeuaricatio uinculis muto possum quisque nos ipse dominus iesus christus uotum doceo optaris ut fio uoluntas is sicut in caelum et in terra et ut advenio is regnum et nos libero ab malus hic enim omnis ille beatus humanus genus fidelis credo immutatio deprecor hic sum qui ad tu de fides meus credulitas scribo qui in res si quis perperam dico sum non ita sum amator meus ut is qui semel effundo bonus sententia antefero contendo si enim nihil sum ex nos bonus nihil sum qui in noster sententia amo debeo qui si ex ille cunctus sum bonus qui solus sum bonus ille potis bonus sum credo sum qui ille incommutabilis bonitas atque omnis bonus causa perscribo


Transeundum quippe est ad Eutychen qui cum a ueterum orbitis esset euagatus, in contrarium cucurrit errorem asserens tantum abesse, ut in Christo gemina persona credatur, ut ne naturam quidem in eo duplicem oporteat confiteri; ita quippe esse adsumptum hominem, ut ea sit adunatio facta cum deo, ut natura humana non manserit. Huius error ex eodem quo Nestorii fonte prolabitur. Nam sicut Nestorius arbitratur non posse esse naturam duplicem quin persona fieret duplex, atque ideo, cum in Christo naturam duplicem confiteretur, duplicem credidit esse personam, ita quoque Eutyches non putauit naturam duplicem esse sine duplicatione personae et cum non confiteretur duplicem esse personam, arbitratus est consequens, ut una uideretur esse natura. Itaque Nestorius recte tenens duplicem in Christo esse naturam sacrilege confitetur duas esse personas; Eutyches uero recte credens unam esse personam impie credit unam quoque esse naturam. Qui conuictus euidentia rerum, quandoquidem manifestum est aliam naturam esse hominis aliam dei, ait duas se confiteri in Christo naturas ante adunationem, unam uero post adunationem. Quae sententia non aperte quod uult eloquitur. Vt tamen eius dementiam perscrutemur, adunatio haec aut tempore generationis facta est aut tempore resurrectionis. Sed si tempore generationis facta est, uidetur putare et ante generationem fuisse humanam carnem non a Maria sumptam sed aliquo modo alio praeparatam, Mariam uero uirginem appositam ex qua caro nasceretur quae ab ea sumpta non esset, illam uero carnem quae antea fuerit esse et diuisam atque a diuinitatis substantia separatam; cum ex uirgine natus est, adunatum esse deo, ut una uideretur facta esse natura. Vel si haec eius sententia non est, illa esse poterit dicentis duas ante adunationem, unam post adunationem, si adunatio generatione perfecta est, ut corpus quidem a Maria sumpserit, sed, antequam sumeret, diuersam deitatis humanitatisque fuisse naturam; sumptam uero unam factam atque in diuinitatis cessisse substantiam. Quod si hanc adunationem non putat generatione sed resurrectione factam., rursus id duobus fieri arbitrantur modis; aut enim genito Christo et non adsumente de Maria corpus aut adsumente ab eadem carnem, usque dum resurgeret quidem, duas fuisse naturas, post resurrectionem unam factam. De quibus illud disiunctum nascitur, quod interrogabimus hoc modo: natus ex Maria Christus aut ab ea carnem humanam traxit aut minime. Si non confitetur ex ea traxisse, dicat quo homine indutus aduenerit, utrumne eo qui deciderat praeuaricatione peccati an alio? Si eo de cuius semine ductus est homo, quem uestita diuinitas est? Nam si ex semine Abrahae atque Dauid et postremo Mariae non fuit caro illa qua natus est, ostendat ex cuius hominis sit carne deriuatus, quoniam post primum hominem caro omnis humana ex humana carne deducitur. Sed si quem dixerit .hominem a quo generatio sumpta sit saluatoris praeter Mariam uirginem, et ipse errore confundetur et adscribere mendacii notam summae diuinitati inlusus ipse uidebitur, quando quod Abrahae atque Dauid promittitur in sanctis diuinationibus, ut ex eorum semine toti mundo salus oriatur, aliis distribuit, cum praesertim, si humana caro sumpta est, non ab alio sumi potuerit nisi unde etiam procreabatur. Si igitur a Maria non est sumptum corpus humanum sed a quolibet alio, per Mariam tamen est procreatum quod fuerat praeuaricatione corruptum, superius dicto repellitur argumento. Quod si non eo homine Christus indutus est qui pro peccati poena sustinuerat mortem, illud eueniet ex nullius hominis semine talem potuisse nasci qui fuerit sine originalis poena peccati. Ex nullo igitur talis sumpta est caro; unde iit ut nouiter uideatur esse formata. Sed haec aut ita hominum uisa est oculis, ut humanum putaretur corpus quod reuera non esset humanum, quippe quod nulli originali subiaceret poenae, aut noua quaedam uera nec poenae peccati subiacens originalis ad tempus hominis natura formata est? Si uerum hominis corpus non fuit, aperte arguitur mentita diuinitas, quae ostenderet hominibus corpus, quod cum uerum non esset, tum fallerentur ii 1 qui uerum esse arbitrarentur. At si noua ucraque non ex homine sumpta caro formata est, quo tanta tragoedia generationis? Vbi ambitus passionis? Ego quippe ne in homine quidem non stulte fieri puto quod inutiliter factum est. Ad quam uero utilitatem facta probabitur tanta humilitas diuinitatis, si homo qui periit generatione ac passione Christi saluatus non est, quoniam negatur adsumptus? Rursus igitur sicut ab eodem Nestorii fonte Eutychis error principium sumpsit, ita ad eundem finem relabitur, ut secundum Eutychen quoque non sit saluatum genus humanum, quoniam non is qui aeger esset et saluatione curaque egeret, adsumptus est. Traxisse autem hanc sententiam uidetur, si tamen huius erroris fuit ut crederet non fuisse corpus Christi uere ex homine sed extra atque adeo in caelo formatum, quoniam cum eo in caelum creditur ascendisse. Quod exemplum continet tale: non ascendit in caelum, nisi qui de caelo descendit.

transeo quippe sum ad eutychen qui cum ab uetus orbita sum evago in contrarius curro error asserens tantus absum ut in christus gemino persono credo ut ne natura quidem in is duplico oportet confiteor ita quippe sum adsumo homo ut is sum adunatio facio cum deus ut natura humanus non maneo hic error ex idem quo nestorii fons prolabor nam sicut nestorius arbitror non possum sum natura duplico quin persono fio duplex atque ideo cum in christus natura duplico confiteor duplico credo sum persona ita quoque eutyches non puto natura duplico sum sine duplicatio persona et cum non confiteor duplico sum persona arbitror sum consequor ut unus uideo sum natura itaque nestorius rectus teneo duplico in christus sum natura sacrilegus confiteor duo sum persono eutyches uerus rectus credo unus sum persona impius credo unus quoque sum natura qui conuinco evidens res quandoquidem manifestus sum alius natura sum homo alius deus aio duo sui confiteor in christus natura ante adunatio unus uerus post adunatio qui sententia non apertus qui uolo eloquor vt tamen is dementia perscrutemur adunatio hic aut tempus generatio facio sum aut tempus resurrectio sed si tempus generatio facio sum uideo puto et ante generatio sum humanus caro non ab marium sumo sed aliquis modo alius praeparo maria uerus uirgo applumbo ex qui carus nascor qui ab is sumo non sum ille uerus caro qui antea sum sum et divido atque ab diuinitas substantia separo cum ex uirgo nascor sum aduno sum deus ut unus uideo facio sum natura vel si hic is sententia non sum ille sum possum dico duo ante adunatio unus post adunatio si adunatio generatio perficio sum ut corpus quidem ab marium sumo sed antequam sumo diverto deitas humanitas sum natura sumo uerus unus facio atque in diuinitas cedo substantia qui si hic adunatio non puto generatio sed resurrectio facio rursus is duo fio arbitror modus aut enim gigno christus et non adsumente de marium corpus aut adsumente ab idem caro usque dum resurgo quidem duo sum natura post resurrectio unus facio de qui ille disjungo nascor qui interrogo hic modo nascor ex marium christus aut ab is caro humanus traho aut paruus si non confiteor ex is traho dico quo homo induo aduenio uter is qui decido praeuaricatio pecco an alius si is de qui semen duco sum homo qui vestio divinitas sum nam si ex semen abrahae atque david et postremo maria non sum carus ille qui nascor sum ostendo ex qui homo sum carnis derivo quoniam post primus homo carus omnis humanus ex humanus carnis deduco sed si qui dico homo ab quo generatio sumo sum saluator praeter maria uirgo et ipse error confundo et adscribo mendacium nota summa diuinitas illudo ipse video quando qui abrahae atque david promitto in sanctus diuinatio ut ex is semen totus mundus salus orior alius distribuo cum praesertim si humanus carus sumo sum non ab alius sumo possum nisi unde etiam procreabatur si igitur ab marium non sum sumo corpus humanus sed ab quilibet alius per maria tamen sum procreo qui sum praeuaricatio corrumpo superus dico repello argumentum qui si non is homo christus induo sum qui pro pecco poena sustineo mors ille evenio ex nullus homo semen talis possum nascor qui sum sine original poena pecco ex nullus igitur talis sumo sum carus unde eo ut nouiter uideo sum formo sed hic aut ita homo uideo sum oculus ut humanus puto corpus qui reuera non sum humanus quippe qui nullus original subjaceo poena aut nouus quidam uerus neque poena pecco subjaceo original ad tempus homo natura formo sum si uerus homo corpus non sum apertus arguo mentior divinitas qui ostendo homo corpus qui cum uerus non sum tum fallo is qui uerus sum arbitror at si nouus ucraque non ex homo sumo carus formo sum quo tantus tragoedia generatio vbi ambitus passio ego quippe ne in homo quidem non stultus fio puto qui inutilis facio sum ad quam uerus utilitas facio probo tantus humilitas diuinitas si homo qui pereo generatio atque passio christus saluatus non sum quoniam nego adsumo rursus igitur sicut ab idem nestorii fons eutychus error principium sumo ita ad idem finis relabor ut secundus eutychen quoque non sum saluatum genus humanus quoniam non is qui aeger sum et saluatio curo egeo adsumo sum traho autem hic sententia uideo si tamen hic error sum ut credo non sum corpus christus uerus ex homo sed extra atque adeo in caelum formo quoniam cum is in caelum credo ascendisse qui exemplum contineo talis non ascendo in caelum nisi qui de caelum descendo


Sed haec omnia idcirco sint dicta, ut differentiam naturae atque personae id est οὐσίας atque ὑποστασέως monstraremus. Quo uero nomine unumquodque oporteat appellari, ecclesiasticae sit locutionis arbitrium. Hoc interim constet quod inter naturam personamque differre praediximus, quoniam natura est cuiuslibet substantiae specificata proprietas, persona uero rationabilis naturae indiuidua substantia. Hanc in Christo Nestorius duplicem esse constituit eo scilicet traductus errore, quod putauerit in omnibus naturis dici posse personam. Hoc enim praesumpto, quoniam in Christo duplicem naturam esse censebat, duplicem quoque personam esse confessus est. Qua in re eum falsum esse cum definitio superius dicta conuincat, tum haec argumentatio evidenter eius declarabit errorem. Si enim non est Christi una persona duasque naturas esse manifestum est, hominis scilicet atque dei (nec tam erit insipiens quisquam, utqui utramque earum a ratione seiungat), sequitur ut duae uideantur esse personae; est enim persona ut dictum est naturae rationabilis indiuidua substantia. Quae est igitur facta hominis deique coniunctio? Num ita quasi cum duo corpora sibimet apponuntur, ut tantum locis iuncta sint et nihil in alterum ex alterius qualitate perueniat? Quem coniunctionis Graeci modum κατὰ παράθεσιν uocant. Sed si ita humanitas diuinitati coniuncta est, nihil horum ex utrisque confectum est ac per hoc nihil est Christus. Nomen quippe ipsum unum quiddam significat singularitate uocabuli. At si duabus personis manentibus ea coniunctio qualem superius diximus facta est naturarum, unum ex duobus effici nihil potuit; omnino enim ex duabus personis nihil umquam fieri potest. Nihil igitur unum secundum Nestorium Christus est ac per hoc omnino nihil. Quod enim non est unum, nec esse omnino potest; esse enim atque unum conuertitur et quodcumque unum est est. Etiam ea quae ex pluribus coniunguntur ut acernus, chorus, unum tamen sunt. Sed esse Christum manifeste ac ueraciter confitemur; unum igitur esse dicimus Christum. Quod si ita est, unam quoque Christi sine dubitatione personam esse necesse est. Nam si duae personae essent, unus esse non posset; duos uero esse dicere Christos nihil est aliud nisi praecipitatae mentis insania. Cur enim omnino duos audeat Christos uocare, unum hominem alium deum? Vel cur eum qui deus est Christum uocat, si eum quoque qui homo est Christum est appellaturus, cum nihil simile, nihil habeant ex copulatione coniunctum? Cur simili nomine diuersissimis abutatur naturis, cum, si Christum definire cogitur, utrisque ut ipse dicit Christis non possit unam definitionis adhibere substantiam? Si enim dei atque hominis diuersa substantia est unumque in utrisque Christi nomen nec diuersarum coniunctio substantiarum unam creditur fecisse personam, aequiuocum nomen est Christi et nulla potest definitione concludi. Quibus autem umquam scripturis nomen Christi geminatur? Quid uero noui per aduentum saluatoris effectum est? Nam catholicis et fidei ueritas et raritas miraculi constat. Quam enim magnum est quamque nouum, quam quod semel nee ullo alio saeculo possit euenire, ut eius qui solus est deus natura cum humana quae ab eo erat diuer- sissima conueniret atque ita ex distantibus naturis una fieret coplatione persona! Secundum Nestorii uero sententiam quid contingit noui? Seruant, inquit, proprias humanitas diuinitasque personas. Quando enim non fuit diuinitatis propria humanitatisque persona? Quando uero non erit? Vel quid amplius in Iesu generatione contingit quam in cuiuslibet alterius, si discretis utrisque personis discretae etiam fuere naturae? Ita enim personis manentibus illic nulla naturarum potuit esse coniunctio, ut in quolibet homine, cuius cum propria persona subsistat, nulla est ei excellentissimae substantiae coniuncta diuinitas. Sed fortasse Iesum, id est personam hominis, idcirco Christum uocet, quoniam per eam mira quaedam sit operata diuinitas. Esto. Deum uero ipsum Christi appellatione cur uocet? Cur uero non elementa quoque ipsa simili audeat appellare uocabulo per quae deus mira quaedam cotidianis motibus operatur? An quia inrationabiles substantiae non possunt habere personam qua 1 Christi uocabulum excipere possint 2? Nonne in sanctis hominibus ac pietate conspicuis apertus diuinitatis actus agnoscitur? Nihil enim intererit, cur non sanctos quoque uiros eadem appellatione dignetur, si in adsumptione humanitatis non est una ex coniunctione persona. Sed dicat forsitan, Illos quoque Christos uocari fateor, sed ad imaginem ueri Christi. Quod si nulla ex homine atque deo una persona coniuncta est, omnes ita ueros Christos arbitrabimur ut hunc qui ex uirgine genitus creditur. Nulla quippe in hoc adunata persona est ex dei atque hominis copulatione sicut nec in eis, qui dei spiritu de uenturo Christo praedicebant. propter quod etiam ipsi quoque appellati sunt Christi. Iam uero sequitur, ut personis manentibus nullo modo a diuinitate humanitas credatur adsumpta. Omnino enim disiuncta sunt quae aeque personis naturisque separantur, prorsus inquam disiuncta sunt nec magis inter se homines bouesque disiuncti quam diuinitas in Christo humanitasque discreta est, si mansere personae. Homines quippe ac boues una animalis communitate iunguntur; est enim illis secundum genus communis substantia eademque in uniuersalitatis collectione natura. Deo uero atque homini quid non erit diuersa ratione disiunctum, si sub diuersitate naturae personarum quoque credatur mansisse discretus? Non est igitur saluatum genus humanum, nulla in nos salus Christi generatione processit, tot prophetarum scripturae populum inlusere credentem, omnis ueteris testamenti spernatur auctoritas per quam salus mundo Christi generatione promittitur. Non autem prouenisse manifestum est, si eadem in persona est quae in natura diuersitas. Eundem quippe saluum fecit quem creditur adsumpsisse; nulla uero intellegi adsumptio potest, si manet aeque naturae personaeque discretio. Igitur qui adsumi manente persona non potuit, iure non uidebitur per Christi generationem potuisse saluari. Non est igitur per generationem Christi hominum saluata natura,—quod credi nefas est. Sed quamquam permulta sint quae hunc sensum inpugnare ualeant atque perfringere, de argumentorum copia tamen haec interim libasse sufficiat.

sed hic omnis idcirco sum dictum ut differentia natura atque persona is sum atque monstraremus quo uerus nomen unumquodque oportet appello ecclesiasticae sum locutio arbitrium hic interim consto qui inter natura persona differo praedico quoniam natura sum qui substantia specificata proprietas persono uerus rationabilis natura indiuidua substantia hic in christus nestorius duplico sum constituo is scilicet traduco error qui puto in omnis natura dico possum persona hic enim praesumo quoniam in christus duplico natura sum censeo duplico quoque persona sum confiteor sum qui in res is falsus sum cum definitio superus dictum convinco tum hic argumentatio evidens is declaro error si enim non sum christus unus persono duo natura sum manifestus sum homo scilicet atque deus neque tam sum insipiens quisquam utqui uter is ab ratio seiungat sequor ut duo uideo sum persona sum enim persono ut dico sum natura rationabilis indiuidua substantia qui sum igitur facio homo deus conjunctio num ita quasi cum duo corpus sui apponuntur ut tantus locus iungo sum et nihil in alter ex alter qualitas pervenio qui coniunctio graecum modus uoco sed si ita humanitas diuinitas conjungo sum nihil hic ex uterque conficio sum atque per hic nihil sum christus nomen quippe ipse unus quidam significo singularitas uocabulis at si duo persona maneo is conjunctio qual superus dico facio sum naturaris unus ex duo efficio nihil possum omnino enim ex duo persona nihil umquam fio possum nihil igitur unus secundus nestorium christus sum atque per hic omnino nihil qui enim non sum unus neque sum omnino possum sum enim atque unus converto et quicumque unus sum sum etiam is qui ex multus conjungo ut acernus chorus unus tamen sum sed sum christus manifestus atque ueraciter confiteor unus igitur sum dico christus qui si ita sum unus quoque christus sine dubitatio persona sum necesse sum nam si duo persona sum unus sum non possum duo uerus sum dico christos nihil sum alius nisi praecipito mens insania cur enim omnino duo audeo christos uoco unus homo alius deus vel cur is qui deus sum christus uoco si is quoque qui homo sum christus sum appello cum nihil similis nihil habeo ex copulatio conjungo cur similis nomen diverto abutor natura cum si christus definio cogo uterque ut ipse dico christis non possum unus definitio adhibeo substantia si enim deus atque homo diuerto substantia sum unus in uterque christus nomen neque diuerto conjunctio substantiaris unus credo facio persona aequiuocum nomen sum christus et nullus possum definitio concludo qui autem umquam scribo nomen christus gemino quis uerus nouus per aduentus saluator efficio sum nam catholicus et fides ueritas et raritas miraculis consto quam enim magnus sum quisque nouus quam qui semel nee ullus alius saeculum possum evenio ut is qui solus sum deus natura cum humanus qui ab is sum diuer sissima convenio atque ita ex disto natura unus fio coplatio persono secundus nestorii uerus sententia quis contingo nouus seruo inquam proprius humanitas divinitas persono quando enim non sum diuinitas proprius humanitas persono quando uerus non sum vel quis amplus in iesus generatio contingo quam in qui alter si discerno uterque persona discerno etiam sum natura ita enim persona maneo illic nullus naturaris possum sum conjunctio ut in quilibet homo qui cum proprius persono subsisto nullus sum is excello substantia conjungo divinitas sed fortasse iesus is sum persona homo idcirco christus voco quoniam per is mirus quidam sum opero divinitas sum deus uerus ipse christus appellatio cur voco cur uerus non elementum quoque ipse similis audeo appello vocabulum per qui deus mirus quidam cottidianus motus opero an quia inrationabilis substantia non possum habeo persona qui christus uocabulis excipio possum nonne in sanctus homo atque pietas conspicuus aperio diuinitas ago agnosco nihil enim intersum cur non sancio quoque uir idem appellatio digno si in adsumptio humanitas non sum unus ex coniunctio persono sed dico forsitan ille quoque christos uoco fateor sed ad imago uerus christus qui si nullus ex homo atque deus unus persono conjungo sum omnis ita verus christos arbitror ut hic qui ex uirgo gigno credo nullus quippe in hic aduno persono sum ex deus atque homo copulatio sicut neque in is qui deus spiritus de venio christus praedico propter qui etiam ipse quoque appello sum christus iam uerus sequor ut persona maneo nullus modo ab diuinitas humanitas credo adsumo omnino enim disjungo sum qui aequus persona naturisque separo prorsus inquam disjungo sum neque magis inter sui homo bos disjungo quam divinitas in christus humanitas discerno sum si maneo persona homo quippe atque bos unus animal communitas jungo sum enim ille secundus genus communis substantia idem in uniuersalitas collectio natura deus uerus atque homo quis non sum diuerto ratio disjungo si sub diuersitas natura personaris quoque credo maneo discerno non sum igitur saluatum genus humanus nullus in nos salus christus generatio procedo tot propheta scribo populus inlusere credo omnis uetus testamentum sperno auctoritas per quam salus mundus christus generatio promitto non autem provenio manifestus sum si idem in persono sum qui in natura diversitas idem quippe saluus facio qui credo adsumo nullus uerus intellego assumptio possum si maneo aequus natura persona discretio igitur qui adsumo maneo persono non possum ius non video per christus generatio possum saluaris non sum igitur per generatio christus homo saluata natura qui credo nefas sum sed quamquam permultus sum qui hic sensus inpugnaris ualeo atque perfringo de argumentor copia tamen hic interim libo sufficio


Quocirca si persona in solis substantiis est atque in his rationabilibus substantiaque omnis natura est nec in uniuersalibus sed in indiuiduis constat, reperta personae est definitio; naturae rationabilis indiuidua substantia. Sed nos hac definitione eam quam Graeci ὑπόστασιν dicunt terminauimus. Nomen enim personae uidetur aliunde traductum, ex his scilicet personis quae in comoediis tragoediisque eos quorum interest homines repraesentabant. Persona uero dicta est a personando circumflexa paenultima. Quod si acuatur antepaenultima. apertissime a sono dicta uidebitur; idcirco autem a sono, quia concauitate ipsa maior necesse est uoluatur sonus. Graeci quoque has personas πρόσωπα uocant ab eo quod ponantur in facie atque ante oculos obtegant uultum: παρὰ τοῦ πρὸς ὦπας τίθεσθι. Sed quoniam personis inductis histriones indiuiduos homines quorum intererat in tragoedia uel in comoedia ut dictum est repraesentabant, id est Hecubam uel Medeam uel Simonem uel Chremetem, idcirco ceteros quoque homines, quorum certa pro sui forma esset agnitio, et Latini personam et Graeci πρόσωπα nuncupauerunt. Longe uero illi signatius naturae rationabilis indiuiduam subsistentiam ὑποστάσεως nomine uocauerunt, nos uero per inopiam significantium uocum translaticiam retinuimus nuncupationem, eam quam illi ὑπόστασιν dicunt personam uocantes i sed peritior Graecia sermonum ὑπόστασιν uocat indiuiduam subsistentiam. Atque, uti Graeca utar oratione in rebus quae a Graecis agitata Latina interpretatione translata sunt: αἱ οὐσίαι ἐν τοῖς καθόλου εἶναι δύναντι: ἐν τοῖς ἀτόμοις καὶ κτὰ μέρος μόνοις ὑφίστανται, id est'. essentiae in uniuersalibus quidem esse possunt, in solis uero indiuiduis et particularibus substant. Intellectus enim uniuersalium rerum ex particularibus sumptus est. Quocirca cum ipsae subsistentiae in uniuersalibus quidem sint,in particularibus uero capiant substantiam, iure subsistentias particulariter substantes ὑποστάσεις appellauerunt Neque enim pensius subtiliusque intuenti idem uidebitur esse subsistentia quod substantia. Nam quod Graeci οὐσίωσιν vel οὐσιῶσθαι dicunt, id nos subsistentiam vel subsistere appellamus; quod uero illi ὑπόστασιν vel ὑφίστασθαι, id nos substantiam uel substare interpretantur. Subsistit enim quod ipsum accidentibus, ut possit esse, non indiget. Substat autem id quod aliis accidentibus subiectum quoddam, ut esse valeant, submimstrat; sub illis enim stat, dum subiectum est accidentibus. Itaque genera vel species subsistunt tantum; neque enim accidentia generibus speciebusue contingunt. Indiuidua uero non modo subsistunt uerum etiam substant, nam neque ipsa indigent accidentibus ut sint; informata enim sunt iam propriis et specificis differentiis et accidentibus ut esse possint ministrant, dum sunt scilicet subiecta. Quocirca εἶναι atque οὐσιῶσθαι esse atque subsistere, ὑφίστασθαι uero substare intellegitur. Neque enim uerborum inops Graecia est, ut Marcus Tullius alludit, sed essentiam, subsistentiam, substantiam, personam totidem nominibus reddit, essentiam quidem οὐσίαν, subsistentiam uero οὐσίωσιν, substantiam ὑπόστασιν, personam πρόσωπον appellans. Ideo autem ὑποστάσεις Graeci indiuiduas substantias vocaverunt, quoniam ceteris subsunt et quibusdam quasi accidentibus subpositae subiectaeque sunt; atque idcirco nos quoque eas substantias nuncupamus quasi subpositas, quas illi 1 ὑποστάσεις cumque etiam πρόσωπα nuncupent easdem substantias, possumus nos quoque nuncupare personas. Idem est igitur οὐσίαν esse quod essentiam, idem οὐσιωσιν quod subsistentiam, idem ὑπόστασιν quod substantiam, idem πρόσωπον quod personam. Quare autem de inrationabilibus animalibus Graecus ὑπόστασιν non dicat, sicut nos de eisdem nomen sub- stantiae praedicamus, haec ratio est, quoniam hoc melioribus applicatum est, ut aliqua id quod est excellentius, tametsi non descriptione naturae secundum id quod ὑφίστασθαι atque substare est, at certe ὑποστασέως uel substantiae uocabulis discerneretur. Est igitur et hominis quidem essentia, id est οὐσία, et subsistentia, id est οὐσίωσις, et ὑπόστασις, id est substantia, et πρόσωπον id est persona; οὐσία quidem atque essentia quoniam est, οὐσίωσις uero atque subsistentia quoniam in nullo subiecto est, ὑπόστασις uero atque substantia, quoniam subest ceteris quae subsistentiae non sunt, id est οὐσίωσεις; est πρόσωπον atque persona, quoniam est rationabile indiuiduum. Deus quoque et οὐσία est et essentia, est enim et maxime ipse est a quo omnium esse proficiscitur. Est οὐσίωσις, id est subsistentia (subsistit enim nullo indigens), et ὑφίστασθαι; substat enim. Vnde etiam dicimus unam esse οὐσίαν uel οὐσίωσιν, id est essentiam uel subsistentiam deitatis, sed tres ὑποστάσεις id est tres substantias. Et quidem secundum hunc modum dixere unam trinitatis essentiam, tres substantias tresque personas. Nisi enim tres in deo substantias ecclesiasticus loquendi usus excluderet, uideretur idcirco de deo dici substantia, non quod ipse ceteris rebus quasi subiectum supponeretur, sed quod idem omnibus uti praeesset ita etiam quasi principium subesset rebus, dum eis omnibus οὐσιῶσθαι uel subsistere subministrat.

quocirca si persono in sol substantia sum atque in hic rationabilis substantiaque omnis natura sum neque in uniuersal sed in indiuiduis consto reperio persona sum definitio natura rationabilis indiuidua substantia sed nos hic definitio is quam graecum dico terminauimus nomen enim persona uideo aliunde traduco ex hic scilicet persona qui in comoedia tragoediisque is qui intersum homo repraesentabant persono uerus dictum sum ab persono circumflecto paenultimus qui si acuatur antepaenultimus aperio ab sonus dictum video idcirco autem ab sonus quia concauitas ipse magnus necesse sum volvo sonus graecum quoque hic persono uoco ab is qui pono in facies atque ante oculus obtegant uultus sed quoniam persona induco histrio indiuiduos homo qui intersum in tragoedia uel in comoedia ut dico sum repraesentabant is sum hecuba uel medea uel simo uel chremetem idcirco ceterus quoque homo qui certus pro suus forma sum agnitio et latinum persona et graecum nuncupauerunt longus uerus ille signo natura rationabilis indiuiduam subsistentiam nomen voco nos uerus per inopia significo vox translaticiam retinuimus nuncupatio is quam ille dico persona voco eo sed pereo graecia sermo uoco indiuiduam subsistentiam atque uti graecum uto oratio in res qui ab graecum agito latinum interpretatio transfero sum is sum essentia in uniuersal quidem sum possum in sol uerus indiuiduis et particularis substant intellego enim uniuersalium res ex particularis sumptus sum quocirca cum ipse subsistentiae in uniuersal quidem sum in particularis uerus capio substantia ius subsistentias particulariter substantes appello neque enim pensius subtilis intueor idem video sum subsistentia qui substantia nam qui graecum vel dico is nos subsistentiam vel subsisto appello qui uerus ille vel is nos substantia uel substaris interpretor subsisto enim qui ipse accido ut possum sum non indigeo substat autem is qui alius accido subicio quidam ut sum valeo submimstrat sub ille enim sto dum subicio sum accido itaque genus vel species subsisto tantus neque enim accido genus speciebusue contingo indiuidua uerus non modo subsisto uerus etiam substant nam neque ipse indigeo accido ut sum informo enim sum iam proprius et specificis differentia et accido ut sum possum ministro dum sum scilicet subiectum quocirca atque sum atque subsisto uerus substaris intellego neque enim uerbum inops graecia sum ut marcus tullius alludo sed essentia subsistentiam substantia persona totidem nomen reddo essentia quidem subsistentiam uerus substantia persona appello ideo autem graecum indiuiduas substantia voco quoniam ceterus subsunt et quidam quasi accido subpositae subiectaeque sum atque idcirco nos quoque is substantia nuncupamus quasi subpono qui ille cum etiam nuncupent idem substantia possum nos quoque nuncuparis persono idem sum igitur sum qui essentia idem qui subsistentiam idem qui substantia idem qui persona quaris autem de inrationabilis animal graecus non dico sicut nos de idem nomen sub stantiae praedico hic ratio sum quoniam hic bonus applicatum sum ut aliqui is qui sum excello tametsi non descriptio natura secundus is qui atque substaris sum at certus uel substantia uocabulis discerneretur sum igitur et homo quidem essentia is sum et subsistentia is sum et is sum substantia et is sum persono quidem atque essentia quoniam sum uerus atque subsistentia quoniam in nullus subiectus sum uerus atque substantia quoniam subsum ceterus qui subsistentiae non sum is sum sum atque persono quoniam sum rationabilis indiuiduum deus quoque et sum et essentia sum enim et magnus ipse sum ab quo omnis sum proficisco sum is sum subsistentia subsisto enim nullus indigeo et substat enim vnde etiam dico unus sum uel is sum essentia uel subsistentiam deitas sed tres is sum tres substantia et quidem secundus hic modus dico unus trinitas essentia tres substantia tres persono nisus enim tres in deus substantia ecclesiasticus loquor utor excludo uideo idcirco de deus dico substantia non qui ipse ceterus res quasi subicio supponeretur sed qui idem omnis uti praesum ita etiam quasi principium subsum res dum is omnis uel subsisto subministro


Sed de persona maxime dubitari potest, quaenam ei definitio possit aptari. Si enim omnis habet natura personam, indissolubilis nodus est, quaenam inter naturam personamque possit esse discretio; aut si non aequatur persona naturae, sed infra terminum spatiumque naturae persona subsistit, difficile dictu est ad quas usque naturas persona perueniat, id est quas naturas conueniat habere personam, quas personae vocabulo segregari. Nam illud quidem manifestum est personae subiectam esse naturam nec praeter naturam personam posse praedicari. Vestiganda sunt igitur haec inquirentibus hoc modo. Quoniam praeter naturam non potest esse persona quoniamque naturae aliae sunt substantiae, aliae accidentes et uidemus personam in accidentibus non posse constitui (quis enim dicat ullam albedinis vel nigredinis vel magnitudinis esse personam?), relinquitur ergo ut personam in substantiis dici conueniat. Sed substantiarum aliae sunt corporeae, aliae incorporeae. Corporearum uero aliae sunt uiuentes, aliae minime; uiuentium aliae sunt sensibiles, aliae minime; sensibilium aliae rationales, aliae inrationales. Item incorporearum aliae sunt rationales, aliae minime, ut pecudum uitae; rationalium uero alia est inmutabilis atque inpassibilis per naturam ut deus, alia per creationem mutabilis atque passibilis, nisi inpassibilis gratia substantiae ad inpassibilitatis firmitudinem permutetur ut angelorum atque animae. Ex quibus omnibus neque in non uiuentibus corporibus personam posse dici manifestum est (nullus enim lapidis ullam dicit esse personam), neque rursus eorum uiuentium quae sensu carent (neque enim ulla persona est arboris), nec uero eius Quae intellectu ac ratione deseritur (nulla est enim persona equi uel bouis ceterorumque animalium quae muta ac sine ratione uitam solis sensibus degunt), at hominis dicimus esse personam, dicimus dei, dicimus angeli. Rursus substantiarum aliae sunt uniuersales, aliae particulares. Vniuersales sunt quae de singulis praedicantur ut homo, animal, lapis, lignum ceteraque huiusmodi quae uel genera uel species sunt; nam et homo de singulis hominibus et animal de singulis animalibus lapisque ac lignum de singulis lapidibus ac lignis dicuntur. Particularia uero sunt quae de aliis minime praedicantur ut Cicero, Plato, lapis hic unde haec Achillis statua facta est, lignum hoc unde haec mensa composita est. Sed in his omnibus nusquam in uniuersalibus persona dici potest, sed in singularibus tantum atque in indiuiduis, animalis enim uel generalis hominis nulla persona est, sed uel Ciceronis uel Platonis uel singulorum indiuiduorum personae singulae nuncupantur.

sed de persono magnus dubitaris possum quisnam is definitio possum aptaris si enim omnis habeo natura persona indissolubilis nodus sum quisnam inter natura persona possum sum discretio aut si non aequo persono natura sed infra terminus spatium natura persono subsisto difficilis dico sum ad qui usque natura persono pervenio is sum qui natura convenio habeo persona qui persona vocabulum segregaris nam ille quidem manifestus sum persona subicio sum natura neque praeter natura persona possum praedicaris vestiganda sum igitur hic inquiro hic modo quoniam praeter natura non possum sum persono quoniam natura alius sum substantia alius accido et uideo persona in accido non possum constituo quis enim dico ullus albedo vel nigredo vel magnitudo sum persona relinquo ergo ut persona in substantia dico convenio sed substantiaris alius sum corporeus alius incorporeae corporearis uerus alius sum uiuo alius paruus vivo alius sum sensibilis alius paruus sensibilis alius rational alius inrational item incorporearis alius sum rational alius paruus ut pecus uita rationalis uerus alius sum inmutabilis atque inpassibilis per natura ut deus alius per creatio mutabilis atque passibilis nisi inpassibilis gratia substantia ad inpassibilitas firmitudo permuto ut angelus atque anima ex qui omnis neque in non vivo corpus persona possum dico manifestus sum nullus enim lapis ullus dico sum persona neque rursus is vivo qui sentio careo neque enim ullus persono sum arbor neque uerus is qui intellego atque ratio desero nullus sum enim persono equus uel bos ceter animal qui muto atque sine ratio uita sol sensus dego at homo dico sum persona dico deus dico angelus rursus substantiaris alius sum uniuersal alius particularis vniuersal sum qui de singuli praedico ut homo animal lapis lignum ceter huiusmodi qui uel genus uel species sum nam et homo de singuli homo et animal de singuli animal lapis atque lignum de singuli lapis atque lignum dico particularia uerus sum qui de alius paruus praedico ut cicero plato lapis hic unde hic achilles statua facio sum lignum hic unde hic mensa compono sum sed in hic omnis nusquam in uniuersal persono dico possum sed in singularis tantus atque in indiuiduis animal enim uel general homo nullus persono sum sed uel cicero uel plato uel singulus indiuiduorum persona singulus nuncupo


Natura igitur aut de solis corporibus dici potest aut de solis substantiis, id est corporeis atque incorporeis, aut de omnibus rebus quae quocumque modo esse dicuntur. Cum igitur tribus modis natura dici possit, tribus modis sine dubio definienda est. Nam si de omnibus rebus naturam dici placet, talis definitio dabitur quae res omnes quae sunt possit includere. Erit ergo huiusmodi; natura est earum rerum quae, cum sint, quoquo modo intellectu capi possunt. In hac igitur definitione et accidentia et substantiae definiuntur; haec enim omnia intellectu capi possunt. Additum uero est quoquo modo, quoniam deus et materia integro perfectoque intellectu intellegi non possunt, sed aliquo tamen modo ceterarum rerum priuatione capiuntur. Idcirco uero adiunximus quae cum sint, quoniam etiam ipsum nihil significat aliquid sed non naturam. Neque enim quod sit aliquid sed potius non esse significat; omnis uero natura est. Et si de omnibus quidem rebus naturam dici placet, haec sit naturae definitio quam superius proposuimus. Sin uero de solis substantiis natura dicitur, quoniam substantiae omnes aut corporeae sunt aut incorporeae, dabimus definitionem naturae substantias significanti huiusmodi: natura est uel quod facere uel quod pati possit. Pati Quidem ac i£ facere, ut omnia corporea atque corporeorum anima; haec enim in coi pore et a corpore et facit et patitur. Facere uero tantum ut deus ceteraque diuina. Habes igitur definitionem eius quoque significationis naturae quae tantum substantiis applicatur. Qua in re substantiae quoque est reddita definitio. Nam si nomen naturae substantiam monstrat, cum naturam descripsimus substantiae quoque est assignata descriptio. Quod si naturae nomen relictis incorporeis substantiis ad corporales usque contiahitur, ut corporeae tantum substantiae naturam habere uideantur, sicut Aristoteles ceterique et eiusmodi et multimodae philosophiae sectatores putant, definiemus eam, ut hi etiam qui naturam non nisi in corporibus esse posuerunt. Est autem eius definitio hoc modo: natura est motus principium per se non per accidens. Quod motus principium dixi hoc est, quoniam corpus omne habet proprium motum, ut ignis sursum, terra deorsum. Item quod per se principium motus naturam esse proposui et non per accidens, tale est, quoniam lectum quoque ligneum deorsum ferri necesse est, sed non deorsum per accidens fertur. Idcirco enim quia lignum est, quod est terra, pondere et grauitate deducitur. Non enim quia lectus est, deorsum cadit, sed quia terra est, id est quia terrae contigit, ut lectus esset; unde fit ut lignum naturaliter esse dicamus, lectum uero artificialiter. Est etiam alia significatio naturae per quam dicimus diuersam esse naturam auri atque argenti in hoc proprietatem rerum monstrare cupientes, quae significatio naturae definietur hoc modo: natura est unam quamque rem informans specifica differentia. Cum igitur tot modis uel dicatur uel definiatur natura, tam catholici quam Nestorius secundum ultimam definitionem duas in Christo naturas esse constituunt; neque enim easdem in deum atque hominem differentias conuenire.

natura igitur aut de sol corpus dico possum aut de sol substantia is sum corporeus atque incorporeis aut de omnis res qui quicumque modo sum dico cos igitur tres modus natura dico possum tres modus sine dubius definio sum nam si de omnis res natura dico placeo talis definitio do qui res omnis qui sum possum includo sum ergo huiusmodi natura sum is res qui cum sum quisquis modo intellego capio possum in hic igitur definitio et accido et substantia definio hic enim omnis intellego capio possum addo uerus sum quisquis modo quoniam deus et materia integer perficio intellego intellego non possum sed aliquis tamen modo ceteraris res priuatio capio idcirco uerus adjungo qui cum sum quoniam etiam ipse nihil significo aliquis sed non natura neque enim qui sum aliquis sed potis non sum significo omnis uerus natura sum et si de omnis quidem res natura dico placeo hic sum natura definitio quam superus propono sin uerus de sol substantia natura dico quoniam substantia omnis aut corporeus sum aut incorporeae do definitio natura substantia significanti huiusmodi natura sum uel qui facio uel qui patior possum patior quidem atque eo facio ut omnis corporeus atque corporeorum anima hic enim in coeo porus et ab corpus et facio et patior facio uerus tantus ut deus ceter diuinum habeo igitur definitio is quoque significatio natura qui tantus substantia applico qui in res substantia quoque sum reddo definitio nam si nomen natura substantia monstro cum natura describo substantia quoque sum assigno descriptio qui si natura nomen relinquo incorporeis substantia ad corporal usque contiahitur ut corporeus tantus substantia natura habeo uideo sicut aristotelis ceter et eiusmodi et multimodae philosophia sectator puto definio is ut hic etiam qui natura non nisi in corpus sum pono sum autem is definitio hic modo natura sum moueo principium per sui non per accido qui moueo principium dico hic sum quoniam corpus omnis habeo proprius motus ut ignis sursum terra deorsum item qui per sui principium moueo natura sum propono et non per accido talis sum quoniam lectus quoque ligneus deorsum fero necesse sum sed non deorsum per accido fero idcirco enim quia lignum sum qui sum terra pondus et grauitas deduco non enim quia lego sum deorsum cado sed quia terra sum is sum quia terra contingo ut lego sum unde fio ut lignum naturalis sum dico lectus uerus artificialis sum etiam alius significatio natura per quam dico diverto sum natura aurum atque argentum in hic proprietas res monstraris cupio qui significatio natura definio hic modo natura sum unus quisque res informo specifica differentia cos igitur tot modus uel dico uel definio natura tam catholici quam nestorius secundus ulter definitio duo in christus natura sum constituo neque enim idem in deus atque homo differentia conuenio


Restat ut, quemadmodum catholica fides dicat, et in utrisque naturis Christum et ex utrisque consistere doceamus. Ex utrisque naturis aliquid consistere duo significat: unum quidem, cum ita dicimus aliquid ex duabus naturis iungi sicut ex melle atque aqua, id autem est ut ex quolibet modo confusis, uel si una uertatur in alteram uel si utraeque in se inuicem misceantur, nullo modo tamen utraeque permaneant; secundum hunc modum Eutyches ait ex utrisque naturis Christum consistere. Alter uero modus est ex utrisque consistendi quod ita ex duabus iunctum est, ut illa tamen ex quibus iunctum esse dicitur maneant nec in alterutra uertantur, ut cum dicimus coronam ex auro gemmisque compositam. Hic neque aurum in gemmas translatum est neque in aurum gemma conuersa, sed utraque permanent nec formam propriam derelinquunt, Talia ergo ex aliquibus constantia et in his constare dicimus ex quibus consistere praedicantur. Tunc enim possumus dicere coronam gemmis auroque consistere; sunt enim gemmae atque aurum in quibus corona consistat. Nam in priore modo non est mel atque aqua in quibus illud quod ex utrisque iungitur constet Cum igitur utrasque manere naturas in Christo fides catholica confiteatur perfectasque easdem persistere nec alteram in alteram transmutari, iure dicit et in utrisque naturis Christum et ex utrisque consistere: in utrisque quidem, quia manent utraeque, ex utrisque uero, quia utrarumque adunatione manentium una persona fit Christi. Non autem secundum eam significationem ex utrisque naturis Christum iunctum esse fides catholica tenet, secundum quam Eutyches pronuntiat. Nam ille talem significationem coniunctionis ex utraque natura sumit, ut non confiteatur in utrisque consistere, neque enim utrasque manere; catholicus uero eam significationem ex utrisque consistendi sumit quae illi sit proxima eamque conseruet quae in utrisque consistere confitetur. Aequiuocum igitur est ex utrisque consistere ac potius amphibolum et gemina significatione diuersa designans: una quidem significatione non manere substantias ex quibus illud quod copulatum est dicatur esse coniunctum, alio modo significans ita ex utrisque coniunctum, ut utraque permaneant. Hoc igitur expedito aequiuocationis atque ambigui-tatis nodo nihil est ultra quod possit opponi, quin id sit quod firma ueraque fides catholica continet; eundem Christum hominem esse perfectum, eundem deum eundemque qui homo sit perfectus atque deus unum esse deum ac dei filium, nec quaternitatem trinitati adstrui, dum homo additur supra perfectum deum, sed unam eandemque personam numerum trinitatis explere, ut eum humanitas passa sit, deus tamen passus esse dicatur, non quo ipsa deitas humanitas facta sit, sed quod a deitate fuerit adsumpta. Item qui homo est, dei filius appellatur non substantia diuinitatis sed humanitatis, quae tamen diuinitati naturali unitate coniuncta est. Et cum haec ita intellegentia discernantur permisceanturque, tamen unus idemque et homo sit perfectus et deus: deus quidem, quod ipse sit ex patris substantia genitus, homo uero, quod ex Maria sit uirgine procreatus. Itemque qui homo, deus eo quod a deo fuerit adsumptus, et qui deus, homo, quoniam uestitus homine sit. Cumque in eadem persona aliud sit diuinitas quae suscepit, aliud quam suscepit humanitas, idem tamen deus atque homo est. Nam si hominem intellegas, idem homo est atque deus, quoniam homo ex natura, deus adsumptione. Si uero deum intellegas, idem deus est atque homo, quoniam natura deus est, homo adsumptione. Fitque in eo gemina natura geminaque substantia, quoniam homo-deus unaque persona, quoniam idem homo atque deus. Mediaque est haec inter duas haereses uia sicut uirtutes quoque medium tenent. Omnis enim uirtus in medio rerum decore locata consistit. Siquid enim uel ultra uel infra quam oportuerit fiat, a uirtute disceditur. Medietatem igitur uirtus tenet. Quocirca si quattuor haec neque ultra neque infra esse possunt, ut in Christo aut duae naturae sint duaeque personae ut Nestorius ait, aut una persona unaque natura ut Eutyches ait, aut duae naturae sed una. persona ut catholica fides credit, aut una natura duaeque personae,1 eumque duas quidem naturas duasque personas in ea quae contra Nestorium dicta est responsione conuicerimus (unam uero personam unamque naturam esse non posse Eutyche proponente monstrauimus neque tamen tam amens quisquam huc usque exstitit, ut unam in eo naturam crederet sed geminas esse personas), restat ut ea sit uera quam fides catholica pronuntiat geminam substantiam sed unam esse personam. Quia uero paulo ante diximus Eutychen confiteri duas quidem in Christo ante adunationem naturas, unam uero post adunationem, cumque hunc errorem duplicem interpretaremur celare sententiam, ut haec adunatio aut generatione fieret, cum ex Maria corpus hominis minime sumeretur aut ad sumptum 2 quidem ex Maria per resurrectionem fieret adunatio, de utrisque quidem partibus idonee ut arbitror disputatum est. Nunc quaerendum est quomodo fieri potuerit ut duae naturae in unam substantiam miscerentur.

resto ut quemadmodum catholicus fides dico et in uterque natura christus et ex uterque consisto doceo ex uterque natura aliquis consisto duo significo unus quidem cum ita dico aliquis ex duo natura jungo sicut ex mel atque aqua is autem sum ut ex quilibet modo confundo uel si unus verto in alter uel si uter in sui inuicem misceo nullus modo tamen uter permaneo secundus hic modus eutyches aio ex uterque natura christus consisto alter uerus modus sum ex uterque consisto qui ita ex duo jungo sum ut ille tamen ex qui jungo sum dico maneo neque in alteruter verto ut cum dico corona ex aurum gemma compono hic neque aurum in gemma transfero sum neque in aurum gemma converro sed uter permaneo neque forma proprius derelinquo talis ergo ex aliqui constantia et in hic constaris dico ex qui consisto praedico tunc enim possum dico corona gemma aurum consisto sum enim gemma atque aurum in qui corona consisto nam in prior modo non sum mel atque aqua in qui ille qui ex uterque jungo consto cos igitur utrasque maneo natura in christus fides catholicus confiteor perficio idem persisto neque alter in alter transmutaris ius dico et in uterque natura christus et ex uterque consisto in uterque quidem quia maneo uter ex uterque uerus quia uter adunatio maneo unus persono fio christus non autem secundus is significatio ex uterque natura christus jungo sum fides catholicus teneo secundus quam eutyches pronuntio nam ille talis significatio coniunctio ex uter natura sumo ut non confiteor in uterque consisto neque enim utrasque maneo catholicus uerus is significatio ex uterque consisto sumo qui ille sum propior eo conservo qui in uterque consisto confiteor aequiuocum igitur sum ex uterque consisto atque potis amphibolum et gemino significatio diuerto designo unus quidem significatio non maneo substantia ex qui ille qui copulo sum dico sum conjungo alius modo significo ita ex uterque conjungo ut uter permaneo hic igitur expedio aequiuocatio atque ambiguus libertas nodus nihil sum ultra qui possum oppono quin is sum qui firmo verus fides catholicus contineo idem christus homo sum perficio idem deus idem qui homo sum perficio atque deus unus sum deus atque deus filius neque quaternitas trinitas astruo dum homo addo supra perficio deus sed unus idem persona numerus trinitas expleo ut is humanitas patior sum deus tamen patior sum dico non quo ipse deitas humanitas facio sum sed qui ab deitas sum adsumo item qui homo sum deus filius appello non substantia diuinitas sed humanitas qui tamen diuinitas natural unitas conjungo sum et cum hic ita intellego discerno permisceanturque tamen unus idem et homo sum perficio et deus deus quidem qui ipse sum ex pater substantia gigno homo uerus qui ex marium sum uirgo procreo ito qui homo deus is qui ab deus sum adsumo et qui deus homo quoniam uestio homo sum cos in idem persono alius sum divinitas qui suscipio alius quam suscipio humanitas idem tamen deus atque homo sum nam si homo intellego idem homo sum atque deus quoniam homo ex natura deus adsumptio si uerus deus intellego idem deus sum atque homo quoniam natura deus sum homo adsumptio fio in is gemino natura gemino substantia quoniam homo deus unus persono quoniam idem homo atque deus medius sum hic inter duo haeresis uia sicut uirtus quoque medius teneo omnis enim uirtus in medium res decus loco consisto siquis enim uel ultra uel infra quam oportet fio ab uirtus discedo medietas igitur uirtus teneo quocirca si quattuor hic neque ultra neque infra sum possum ut in christus aut duo natura sum duo persona ut nestorius aio aut unus persono unus natura ut eutyches aio aut duo natura sed unus persono ut catholicus fides credo aut unus natura duo persona is duo quidem natura duo persono in is qui contra nestorium dictum sum responsio convinco unus uerus persona unus natura sum non possum eutychus proponente monstrauimus neque tamen tam amens quisquam huc usque exsisto ut unus in is natura credo sed gemino sum persono resto ut is sum uerus quam fides catholicus pronuntio geminus substantia sed unus sum persona quia uerus paulus ante dico eutychen confiteor duo quidem in christus ante adunatio natura unus uerus post adunatio cum hic error duplico interpretaremur celaris sententia ut hic adunatio aut generatio fio cum ex marium corpus homo paruus sumo aut ad sumo quidem ex marium per resurrectio fio adunatio de uterque quidem pars idoneus ut arbitror disputas sum nunc quaero sum quomodo fio possum ut duo natura in unus substantia misceo


Sed satis de ea parte dictum uidetur, si corpus quod Christus excepit ex Maria non credatur adsumptum. Si uero adsumptum est ex Maria neque permansit perfecta humana diuinaque natura, id tribus effici potuit modis: aut enim diuinitas in humanitatem translata est aut humanitas in diuinitatem aut utraeque in se ita temperatae sunt atque commixtae, ut neutra substantia propriam formam teneret. Sed si diuinitas in humanitatem translata est, factum est, quod credi nefas est, ut humanitate inmutabili substantia per-manente diuinitas uerteretur et quod passibile atque mutabile naturaliter exsisteret, id inmutabile permaneret, quod uero inmutabile atque inpassibile naturaliter creditur, id in rem mutabilem uerteretur. Hoc igitur fieri nulla ratione contingit. Sed humana forsitan natura in deitatem uideatur esse conuersa. Hoc uero qui fieri potest, si diuinitas in generatione Christi et humanam animam suscepit et corpus? Non enim omnis res in rem omnem uerti ac transmutari potest. Nam cum substantiarum aliae sint corporeae, aliae incorporeae, neque corporea in incorpoream neque incorporea in eam quae corpus est mutari potest, nec uero incorporea in se inuicem formas proprias mutant; sola enim mutari transformarique in se possunt quae habent unius materiae commune subiectum, nec haec omnia, sed ea quae in se et facere et pati possunt. Id uero probatur hoc modo: neque enim potest aes in lapidem permutari nec uero idem aes in herbam nec quodlibet aliud corpus in quodlibet aliud transfigurari potest, nisi et eadem sit materia rerum in se transeuntium et a se et facere et pati possint, ut, cum uinum atque aqua miscentur, utraque sunt talia quae actum sibi passionemque communicent. Potest enim aquae qualitas a uini qualitate aliquid pati; potest item uini ab aquae qualitate aliquid pati. .Atque idcirco si multum quidem fuerit aquae, uini uero paululum, non dicuntur inmixta, sed alterum alterius qualitate corrumpitur. Si quis enim uinum fundat in mare, non mixtum est mari uinum sed in mare corruptum, idcirco quoniam qualitas aquae multitudine sui corporis nihil passa est a qualitate uini, sed potius in se ipsam uini qualitatem propria multitudine commutauit. Si uero sint mediocres sibique aequales uel paulo inaequales naturae quae a se facere et pati possunt, illae miscentur et mediocribus inter se qualitatibus temperantur. Atque haec quidem in corporibus neque his omnibus, sed tantum quae a se, ut dictum est, et facere et pati possunt communi atque eadem materia subiecta. Omne enim corpus quod in generatione et corruptione subsistit communem uidetur habere materiam, sed non omne ab omni uel in omni uel facere aliquid uel pati potest. Corpora uero in incorporea nulla ratione poterunt permutari, quoniam nulla communi materia subiecta participant quae susceptis qualitatibus in alterutram permutetur. Omnis enim natura incorporeae substantiae nullo materiae nititur fundamento; nullum uero corpus est cui non sit materia subiecta. Quod cum ita sit cumque ne ea quidem quae communem materiam naturaliter habent in se transeant, nisi illis adsit potestas in se et a se faciendi ac patiendi, multo magis in se non permutabuntur quibus non modo communis materia non est, sed cum alia res materiae fundamento nititur ut corpus, alia omnino materiae subiecto non egeat ut incorporeum. Non igitur fieri potest, ut corpus in incorporalem speciem permutetur, nec uero fieri potest, ut incorporalia in sese commixtione aliqua permutentur. Quorum enim communis nulla materia est, nec in se uerti ac permutari queunt. Nulla autem est incorporalibus materia rebus; non poterunt igitur in se inuicem permutari. Sed anima et deus incorporeae substantiae recte creduntur; non est igitur humana anima in diuinitatem a qua adsumpta est permutata. Quod si neque corpus neque anima in dignitatem potuit uerti, nullo modo fieri potuit, ut humanitas conuerteretur in deum. Multo minus uero credi potest, ut utraque in sese confunderentur, quoniam neque incorporalitas transire ad corpus potest neque rursus e conuerso corpus ad incorporalitatem, quando quidem nulla his materia subiecta communis est quae alterutris substantiarum qualitatibus permutetur. At hi ita aiunt ex duabus quidem naturis Christum consistere, in duabus uero minime, hoc scilicet intendentes, quoniam quod ex duabus consistit ita unum fieri potest, ut illa ex quibus dicitur constare non maneant; ueluti cum mel aquae confunditur neutrum manet, sed alterum alterius copulatione corruptum quiddam tertium fecit, ita illud quidem quod ex melle atque aqua tertium fit constare ex utrisque dicitur, in utrisque uero negatur. Non enim poterit in utrisque constare, quando utrorumque natura non permanet. Ex utrisque enim constare potest, licet ea ex quibus coniungitur alterutra qualitate corrupta sint; in utrisque uero huiusmodi constare non poterit, quoniam ea quae in se transfusa sunt non manent ac non sunt utraque in quibus constare uideatur, cum ex utrisque constet in se inuicem qualitatum mutatione transfusis. Catholici uero utrumque rationabiliter confitentur, nam et ex utrisque naturis Christum et in utrisque consistere. Sed id qua ratione dicatur, paulo posterius explicabo. Nunc illud est manifestum conuictam esse Eutychis sententiam eo nomine, quod cum tribus modis fieri possit, ut ex duabus naturis una subsistat, ut aut diuinitas in humanitatem translata sit aut humanitas in diuinitatem aut utraque permixta sint, nullum horum modum fieri potuisse superius dicta argumentation declaratur.

sed satis de is pars dico uideo si corpus qui christus excipio ex marium non credo adsumo si uerus adsumo sum ex marium neque permaneo perficio humanus divino natura is tres efficio possum modus aut enim divinitas in humanitas transfero sum aut humanitas in diuinitas aut uter in sui ita tempero sum atque commisceo ut neuter substantia proprius forma teneo sed si divinitas in humanitas transfero sum facio sum qui credo nefas sum ut humanitas inmutabilis substantia per maneo divinitas verto et qui passibilis atque mutabilis naturalis exsisto is inmutabilis permaneo qui uerus inmutabilis atque inpassibilis naturalis credo is in res mutabilis verto hic igitur fio nullus ratio contingo sed humanus forsitan natura in deitas uideo sum converro hic uerus qui fio possum si divinitas in generatio christus et humanus anima suscipio et corpus non enim omnis res in res omnis uerto atque transmutaris possum nam cum substantiaris alius sum corporeus alius incorporeae neque corporeus in incorporeus neque incorporeus in is qui corpus sum muto possum neque uerus incorporeus in sui inuicem forma proprius muto solus enim muto transformarique in sui possum qui habeo unus materia communis subicio neque hic omnis sed is qui in sui et facio et patior possum is uerus probo hic modo neque enim possum aes in lapis permutaris neque uerus idem aes in herba neque qui alius corpus in qui alius transfiguraris possum nisi et idem sum materia res in sui transeo et ab sui et facio et patior possum ut cum uinum atque aqua misceo uter sum talis qui ago sui passionemque communicent possum enim aqua qualitas ab uinum qualitas aliquis patior possum item uinum ab aqua qualitas aliquis patior atque idcirco si multus quidem sum aqua uinum uerus paululum non dico immixtus sed alter alter qualitas corrumpo si quis enim uinum fundo in mare non misceo sum mare uinum sed in mare corrumpo idcirco quoniam qualitas aqua multitudo suus corpus nihil patior sum ab qualitas uinum sed potis in sui ipse uinum qualitas proprius multitudo commuto si uerus sum mediocris sui aequal uel paulus inaequal natura qui ab sui facio et patior possum ille misceo et mediocris inter sui qualitas tempero atque hic quidem in corpus neque hic omnis sed tantus qui ab sui ut dico sum et facio et patior possum communis atque idem materia subiectum omnis enim corpus qui in generatio et corruptio subsisto communis uideo habeo materia sed non omnis ab omnis uel in omnis uel facio aliquis uel patior possum corpus uerus in incorporeus nullus ratio possum permutaris quoniam nullus communis materia subiectum participo qui suscipio qualitas in alteruter permuto omnis enim natura incorporeae substantia nullus materia nitor fundamentum nullus uerus corpus sum qui non sum materia subiectum qui cum ita sum cum ne is quidem qui communis materia naturalis habeo in sui transeo nisi ille adsum potestas in sui et ab sui facio atque patior multus magis in sui non permutabuntur qui non modo communis materia non sum sed cum alius res materia fundamentum nitor ut corpus alius omnino materia subiectus non egeo ut incorporeus non igitur fio possum ut corpus in incorporal species permuto neque uerus fio possum ut incorporale in sui commixtio aliqui permuto qui enim communis nullus materia sum neque in sui uerto atque permutaris queo nullus autem sum incorporal materia res non possum igitur in sui inuicem permutaris sed anima et deus incorporeae substantia rectus credo non sum igitur humanus anima in diuinitas ab qui adsumo sum permuto qui si neque corpus neque anima in dignitas possum uerto nullus modo fio possum ut humanitas converto in deus multus paruus uerus credo possum ut uter in sui confundo quoniam neque incorporalitas transeo ad corpus possum neque rursus e converro corpus ad incorporalitas quando quidem nullus hic materia subiectum communis sum qui alteruter substantiaris qualitas permuto at hic ita aio ex duo quidem natura christus consisto in duo uerus paruus hic scilicet intendo quoniam qui ex duo consisto ita unus fio possum ut ille ex qui dico constaris non maneo ueluti cum mel aqua confundo neuter maneo sed alter alter copulatio corrumpo quidam tertius facio ita ille quidem qui ex mel atque aqua tertius fio constaris ex uterque dico in uterque uerus nego non enim possum in uterque constaris quando uter natura non permaneo ex uterque enim constaris possum licet is ex qui conjungo alteruter qualitas corrumpo sum in uterque uerus huiusmodi constaris non possum quoniam is qui in sui transfundo sum non maneo atque non sum uter in qui constaris uideo cum ex uterque consto in sui inuicem qualitas mutatio transfusis catholici uerus uterque rationabilis confiteor nam et ex uterque natura christus et in uterque consisto sed is qui ratio dico paulus posterus explico nunc ille sum manifestus convinco sum eutychus sententia is nomen qui cum tres modus fio possum ut ex duo natura unus subsisto ut aut divinitas in humanitas transfero sum aut humanitas in diuinitas aut uter permisceo sum nullus hic modus fio possum superus dictum argumentation declaro


Anxie te quidem diuque sustinui, ut de ea quae in conuentu mota est quaestione loquerentur. Sed quoniam et tu quominus uenires occupatione distractus es et ego in crastinum constitutis negotiis implicabor, mando litteris quae coram loquenda seruaueram. Meministi enim, cum in concilio legeretur epistola, recitatum Eutychianos ex duabus naturis Christum consistere confiteri, in duabus negare: catholicos uero utrique dicto fidem praebere, nam et ex duabus eum naturis consistere et in duabus apud uerae fidei sectatores aequaliter credi. Cuius dicti nouitate percussus harum coniunc- tionum quae ex duabus naturis uel in duabus consisterent differentias inquirebam, multum scilicet referre ratus nec inerti neglegentia praetereundum, quod episcopus scriptor epistolae tamquam ualde necessarium praeterire noluisset. Hic omnes apertam esse differentiam nee quicquam in eo esse caliginis inconditam confusumque strepere nee ullus in tanto tumultu qui leuiter attingeret quaestionem, nedum qui expediret inuentus est. Adsederam ego ab eo quem maxime intueri cupiebam longius atque adeo, si situm sedentium recorderis, auersus pluribusque oppositis, ne si aegerrime quidem cuperem, uultum nutumque eius aspicere poteram ex quo mihi aliqua eius darentur signa iudicii. Atqui ego quidem nihil ceteris amplius afferebam, immo uero aliquid etiam minus. Nam de re proposita aeque nihil ceteris sentiebam; minus uero quam ceteri ipse afferebam, falsae scilicet scientiae praesumptionem. Tuli aegeirime, fateor, compressusque indoctorum grege conticui metuens ne iure uiderer insanus, si sanus inter furiosos haberi contenderem. Meditabar igitur dehine omnes animo quaestiones nec degluticbam quod acceperam, sed frequentis consilii iteratione ruminabam. Tandem igitur patuere pulsanti animo fores et ueritas inuenta quaerenti omnes nebulas Eutychiani reclusit erroris. Vnde mihi maxime subiit admirari, quaenam haec indoctorum hominum esset audacia qui inscientiae uitium praesumptionis atque inpudentiae nube conentur obducere, cum non modo saepe id quod proponatur ignorent, uerum in huiusmodi contentionibus ne id quidem quod ipsi loquantur intellegant, quasi non deterior fiat inscientiae causa, dum tegitur. Sed ab illis ad te transeo, cui hoc quantulumcumque est examinandum prius perpendendumque transmitto. Quod si recte se habere pronuntiaueris, peto ut mei nominis hoc quoque inseras chartis; sin uero uel minuendum aliquid uel addendum uel aliqua mutatione uariandum est, id quoque postulo remitti, meis exemplaribus ita ut a te reuertitur transcribendum. Quae ubi ad calcem ducta constiterint, tum demum eius cuius soleo iudicio censenda transmittam. Sed quoniam semel res a conlocutione transfertur ad stilum, prius extremi sibique contrarii Nestorii atque Eutychis summoueantur errores; post uero adiuuante deo, Christianae medietatem fidei temperabo. Quoniam uero in tota quaestione contrariarum sibimet αἱρεσέων de personis dubitatur atque naturis, haec primitus defimenda sunt et propriis differentiis segreganda.

anxius tu quidem diu sustineo ut de is qui in conuentus moueo sum quaestio loquor sed quoniam et tu quominus venio occupatio distraho sum et ego in crastinus constitus negotium implicabor mando littera qui coram loquor seruaueram memini enim cum in concilio lego epistula recitas eutychianos ex duo natura christus consisto confiteor in duo nego catholicos uerus uterque dico fides praebeo nam et ex duo is natura consisto et in duo apud uerus fides sectator aequalis credo qui dictum nouitas percutio haris coniunc tio qui ex duo natura uel in duo consisto differentia inquirebam multus scilicet refero reor neque iners neglegentia praetereo qui episcopus scriptor epistula tamquam ualidus necessarius praetereo nolo hic omnis aperio sum differentia nee quisquam in is sum caligo inconditus confundo strepere nee ullus in tantus tumultus qui leuis attingo quaestio nedum qui expedio inuenio sum adsederam ego ab is qui magnus intueor cupio longus atque adeo si sino sedeo recordor auerto multus oppono ne si aeger quidem cupio uultus nutus is aspicio possum ex quo ego aliqui is do signum iudicium atqui ego quidem nihil ceterus amplus afferebam immo uerus aliquis etiam paruus nam de res propono aequus nihil ceterus sentio paruus uerus quam ceterus ipse afferebam fallo scilicet scientia praesumptio tulis aegeirime fateor compressusque indoctor grex contaceo metuo ne ius uideo insanus si sanus inter furiosus habeo contendo meditor igitur dehine omnis animus quaestio neque degluticbam qui accipio sed frequens consilium iteratio ruminabam tandem igitur pateo pulso animus foris et ueritas inuenio quaero omnis nebula eutychiani recludo error vnde ego magnus subeo admiraris quisnam hic indoctor homo sum audacia qui inscientia uitium praesumptio atque impudentia nubes conor obduco cum non modo saepe is qui propono ignoro uerus in huiusmodi contentio ne is quidem qui ipse loquor intellego quasi non deterior fio inscientia causa dum tego sed ab ille ad tu transeo qui hic quantulus sum examino prior perpendendumque transmitto qui si rectus sui habeo pronuntiaueris peto ut meus nomen hic quoque insero charta sin uerus uel minuo aliquis uel addo uel aliqui mutatio uariandum sum is quoque postulo remitto meus exemplaris ita ut ab tu reuorto transcribendum qui ubi ad calx duco consto tum demum is qui soleo iudicium censeo transmittam sed quoniam semel res ab conlocutio transfero ad stilis prior extremus sui contrarius nestorii atque eutychus summoveo error post uerus adjuvo deus christianus medietas fides tempero quoniam uerus in totus quaestio contrariaris sui de persona dubito atque natura hic primitus defimenda sum et proprius differentia segrego