*peri\ dunatw=n me scito kata\ *dio/dwron kri/nein. quapropter si venturus es, scito necesse esse te venire ; sin autem non es, a)duna/twn est te venire. nunc vide utra te kri/sis magis delectet, Chrysippi an haec, quam noster Diodotus non concoquebat. sed de his etiam rebus, otiosi cum erimus, loquemur ; hoc etiam kata\ *xru/sippon dunato\n? est. de Coctio mihi gratum est ; nam id etiam Attico mandaram. tu si minus ad nos, nos accurremus ad te ; si hortum in bybliotheca habes, deerit nihil.

other dunatw n ego scio kata dius dwron kri nein quapropter si venio sum scio necesse sum tu venio sin autem non sum ab duna twn sum tu venio nunc video uter tu kri sum magis delecto chrysippus an hic quam noster diodotus non concoquo sed de hic etiam res otiosus cum sum loquor hic etiam kata xru sippon dunato n sum de cocio ego gratus sum nam is etiam atticus mando tu si paruus ad nos nos accurro ad tu si hortus in bybliotheca habeo desum nihil


utrumque contra accidit ; istic enim bellum est exortum, hic pax consecuta, sed tamen eius modi pax in qua, si adesses, multa te non delectarent, ea tamen quae ne ipsum Caesarem quidem delectant. bellorum enim civilium ii semper exitus sunt, ut non ea solum fiant quae velit victor, sed etiam ut iis mos gerendus sit quibus adiutoribus sit parta victoria. equidem sic iam obdurui ut ludis Caesaris nostri animo aequissimo viderem T. Plancum, audirem Laberi et Publili poemata. nihil mihi tam desse scito quam quicum haec familiariter docteque rideam. is tu eris, si quam primum veneris ; quod ut facias, non mea solum sed etiam tua interesse arbitror.

uterque contra accido istic enim bellum sum exortus hic pax consequor sed tamen is modus pax in qui si adsum multus tu non delecto is tamen qui ne ipse caesaris quidem delecto bellum enim civilis is semper exitus sum ut non is solus fio qui volo victor sed etiam ut is mos gero sum qui adiutor sum pario victoria equidem sic iam obduresco ut ludus caesar noster animus aequus video t plancus audio laberius et publilis poema nihil ego tam defleo scio quam qui hic familiaris doceo rideo is tu sum si quam primus venio qui ut facio non meus solus sed etiam tuus intersum arbitror


Pisonis humanitas, virtus, amor in omnis nos tantus est, ut nihil supra possit. utinam ea res ei voluptati sit ! gloriae quidem video fore. de Quinto fratre nihil ego te accusavi, sed vos, cum praesertim tam pauci sitis, volui esse quam coniunctissimos.

piso humanitas virtus amor in omnis nos tantus sum ut nihil supra possum utinam is res is voluptas sum gloria quidem video sum de quintus frater nihil ego tu accuso sed tu cum praesertim tam paucus sum volo sum quam conjungo


innumerabilia tua sunt in me officia domestica, forensia, urbana, provincialia, in re privata, in publica, in studiis, in litteris nostris ; omnia viceris, si, ut spero, te validum videro. ego puto te bellissime, si recte erit, cum quaestore Mescinio decursurum. non inhumanus est teque, ut mihi visus est, diligit. et cum valetudini tuae diligentissime consulueris, tum, mi Tiro, consulito navigationi. nulla in re iam te festinare volo ; nihil laboro, nisi ut salvus sis.

innumerabilis tuus sum in ego officium domesticus forensis urbanus provincialis in res privo in publicus in studium in littera noster omnis vinco si ut spero tu validus video ego puto tu bellus si rectus sum cum quaestor mescinius decurro non inhumanus sum tu ut ego video sum diligo et cum valetudo tuus diligens consulo tum ego tiro consulo navigatio nullus in res iam tu festino volo nihil laboro nisi ut salvus sum


L. Valerium iureconsultum valde tibi commendo, sed ita etiam, si non est iure consultus; melius enim ei cavere volo quam ipse aliis solet. valde hominem diligo; est ex meis domesticis atque intimis familiaribus. omnino tibi agit gratias, sed idem scribit meas litteras maximum apud te pondus habituras. id eum ne fallat, etiam atque etiam rogo. vale.

l valerius jurisconsultus validus tu commendo sed ita etiam si non sum ius consulo bonus enim is caveo volo quam ipse alius soleo validus homo diligo sum ex meus domesticus atque intimus familiaris omnino tu ago gratia sed idem scribo meus littera magnus apud tu pondus habeo is is ne fallo etiam atque etiam rogo val


nam hoc senatus consulto in meam sententiam facto Pompeius cum mihi nihil ostendisset se esse offensum, in Sardiniam et in Africam profectus est eoque itinere Lucam ad Caesarem venit. ibi multa de mea sententia questus est Caesar, quippe qui etiam Ravennae Crassum ante vidisset ab eoque in me esset incensus. sane moleste Pompeium id ferre constabat; quod ego cum audissem ex aliis, maxime ex meo fratre cognovi. quem cum in Sardinia Pompeius paucis post diebus quam Luca discesserat convenisset, 'te,' inquit, 'ipsum cupio; nihil opportunius potuit accidere. Nisi cum Marco fratre diligenter egeris, dependendum tibi est, quod mihi pro illo spopondisti.' quid multa? questus est graviter; sua merita commemoravit quid egisset saepissime de actis Caesaris cum ipso meo fratre quidque sibi is de me recepisset, in memoriam redegit seque, quae de mea salute egisset, voluntate Caesaris egisse ipsum meum fratrem testatus est. cuius causam dignitatemque mihi ut commendaret, rogavit ut eam ne oppugnarem, si nollem aut non possem tueri.

nam hic senatus consultum in meus sententia facio pompejus cum ego nihil ostendo sui sum offendo in sardinia et in africa proficiscor sum eo iter luca ad caesaris venio ibi multus de meus sententia queror sum caesar quippe qui etiam ravenna crassus ante video ab eo in ego sum incendo sanus molestus pompejus is fero consto qui ego cum audio ex alius magnus ex meus frater cognosco qui cum in sardinia pompejus paucus post dies quam luca discedo convenio tu inquam ipse cupio nihil opportunus possum accido nisus cum marcus frater diligenter ago dependeo tu sum qui ego pro ille spopondisti quis multus queror sum gravis suus mereo commemoro quis ago saepis de ago caesar cum ipse meus frater quisque sui is de ego recipio in memoria redigo sequor qui de meus salus ago voluntas caesar ago ipse meus frater testor sum qui causa dignitas ego ut commendo rogo ut is ne oppugnaris si nolo aut non possum tueor


quamquam me nomine neglegentiae suspectum tibi esse doleo, tamen non tam mihi molestum fuit accusari abs te officium meum quam iucundum requiri, praesertim quom, in quo accusabar, culpa vacarem, in quo autem desiderare te significabas meas litteras, prae te ferres perspectum mihi quidem, sed tamen dulcem et optatum amorem tuum. equidem neminem praetermisi, quem quidem ad te perventurum putarem, cui litteras non dederim; etenim quis est tam in scribendo impiger quam ego? a te vero bis terve summum et eas perbrevis accepi. qua re, si iniquus es in me iudex, condemnabo eodem ego te crimine; sin me id facere noles, te mihi aequum praebere debebis. sed de litteris hactenus; non enim vereor ne non scribendo te expleam, praesertim si in eo genere studium meum non aspernabere.

quamquam ego nomen neglegentia suspicio tu sum doleo tamen non tam ego molestus sum accusaris abs tu officium meus quam iucundus requiro praesertim cum in quo accuso culpa vacaris in quo autem desideraris tu significo meus littera prae tu fero perspicio ego quidem sed tamen dulcis et optas amor tuus equidem nemo praetermitto qui quidem ad tu pervenio puto qui littera non do etenim quis sum tam in scribo impiger quam ego ab tu verus bis ter superus et is perbrevis accipio qui res si iniquus sum in ego iudex condemno idem ego tu crimen sin ego is facio nolo tu ego aequus praebeo debeo sed de littera hactenus non enim vereor ne non scribo tu expleo praesertim si in is genus studium meus non aspernor


sed ut eodem revertar, causa haec fuit timoris: scripsi de te parce medius fidius et timide non revocans me ipse sed paene refugiens. genus autem hoc scripturae non modo liberum sed incitatum atque elatum esse debere quis ignorat? solutum existimatur esse alteri male dicere (tamen cavendum est ne in petulantiam incidas), impeditum se ipsum laudare, ne vitium adrogantiae subsequatur, solum vero liberum alterum laudare, de quo quicquid detrahas, necesse est aut infirmitati aut invidiae adsignetur. ac nescio an tibi gratius opportuniusque acciderit; nam quod praeclare facere non poteram, primum erat non attingere, secundum beneficium quam parcissime facere. sed tamen ego quidem me sustinui; multa minui, multa sustuli, complura ne posui quidem. quem ad modum igitur, scalarum gradus si alios tollas, alios incidas, non nullos male haerentis relinquas, ruinae periculum struas, non ascensum pares, sic tot malis tum vinctum tum fractum studium scribendi quid dignum auribus aut probabile potest adferre?

sed ut idem revorto causa hic sum timor scribo de tu parco medius fidus et timidus non revoco ego ipse sed paene refugio genus autem hic scribo non modo liber sed incitas atque effero sum debeo quis ignoro soluo existimo sum alter malus dico tamen caveo sum ne in petulantia incido impedio sui ipse laudo ne vitium arrogantia subsequor solus verus liber alter laudo de quo quisquis detraho necesse sum aut infirmitas aut invidia adsigno atque nescio an tu gratus opportunus accido nam qui praeclaris facio non possum primus sum non attingo secundus beneficium quam parcus facio sed tamen ego quidem ego sustineo multus minuo multus tollo complures ne pono quidem qui ad modus igitur scalaris gradus si alius tollo alius incido non nullus malus haereo relinquo ruina periculum struo non ascensus par sic tot malus tum vincio tum frango studium scribo quis dignus auris aut probabilis possum affero


sed hoc tamen malo ferre nos desiderium quam te non ea quae spero consequi. quom vero in C. Mati, suavissimi doctissimique hominis, familiaritatem venisti, non dici potest quam valde gaudeam. qui fac ut te quam maxime diligat. mihi crede, nihil ex ista provincia potes quod iucundius sit deportare. cura ut valeas.

sed hic tamen malus fero nos desiderium quam tu non is qui spero consequor cum verus in que matius suavis doceo homo familiaritas venio non dico possum quam validus gaudeo qui facio ut tu quam magnus diligo ego credo nihil ex iste provincia possum qui jucundus sum deportaris cura ut valeo


te ad cenas itare desisse moleste fero ; magna enim te delectatione et voluptate privasti ; deinde etiam vereor (licet enim verum dicere) ne nescio quid illud, quod solebas, dediscas et obliviscare, cenulas facere. nam si tum, cum habebas quos imitarere, non multum proficiebas, quid nunc te facturum putem? Spurinna quidem, cum ei rem demonstrassem et vitam tuam superiorem exposuissem, magnum periculum summae rei p. demonstrabat, nisi ad superiorem consuetudinem tum, cum Favonius flaret, revertisses ; hoc tempore ferri posse, si forte tu frigus ferre non posses.

tu ad ceno itaris desino molestus fero magnus enim tu delectatio et voluptas privo deinde etiam vereor licet enim verus dico ne nescio quis ille qui soleo dedisco et obliviscaris cenula facio nam si tum cum habeo qui imito non multus proficio quis nunc tu facio puto spurinna quidem cum is res demonstro et vita tuus superus expono magnus periculum summa res p demonstro nisi ad superus consuetudo tum cum favonius flo revorto hic tempus fero possum si fors tu frigus fero non possum


quid agatis et ecquid in Italiam venturi sitis hac hieme fac plane sciam. Balbus mihi confirmavit te divitem futurum. id utrum Romano more locutus sit, bene nummatum te futurum, an quo modo Stoici dicunt, omnis esse divites qui caelo et terra frui possint, postea videbo. qui istinc veniunt, superbiam tuam accusant, quod negent te percontantibus respondere. sed tamen est quod gaudeas; constat enim inter omnis neminem te uno Samarobrivae iuris peritiorem esse.

quis ago et ecquis in italia venio sum hic hiems facio planus scio balbus ego confirmo tu dives sum is utrum romanus mos loquor sum bene nummatus tu sum an quo modo stoicus dico omnis sum dives qui caelum et terra fruor possum postea video qui istinc venio superbia tuus accuso qui nego tu perconto respondeo sed tamen sum qui gaudeo consto enim inter omnis nemo tu unus samarobriva ius pereo sum


quam ob rem omnibus officiis amicitiae diligenter a me sancteque servatis ne hoc quidem praetermittendum esse duxi, te ut hortarer rogaremque, ut et hominem te et virum esse meminisses, id est ut et communem incertumque casum, quem neque vitare quisquam nostrum nec praestare ullo pacto potest, sapienter ferres et dolori fortiter ac fortunae resisteres cogitaresque et in nostra civitate et in ceteris, quae rerum potitae sunt multis fortissimis atque optimis viris iniustis iudiciis talis casus incidisse. illud utinam ne vere scriberem, ea te re p. carere, in qua neminem prudentem hominem res ulla delectet !

quam ob res omnis officium amicitia diligenter ab ego sancio servo ne hic quidem praetermitto sum duco tu ut horto rogo ut et homo tu et vir sum memini is sum ut et communis incertus casus qui neque vitaris quisquam nos neque praesto ullus pacisco possum sapienter fero et dolor fortis atque fortuna resisto cogito et in noster civitas et in ceterus qui res potior sum multus fortis atque bonus vis injustus iudicium talis casus incido ille utinam ne verus scribo is tu res p careo in qui nemo prudens homo res ullus delecto


non potuit accuratius agi nec prudentius quam est actum a te cum Curione de supplicatione, et hercule confecta res ex sententia mea est cum celeritate, tum quod is, qui erat iratus, competitor tuus et idem meus, adsensus est ei, qui ornavit res nostras divinis laudibus. qua re scito me sperare ea, quae sequuntur; ad quae tu te para.

non possum accuro ago neque prudens quam sum ago ab tu cum curio de supplicatio et herculis conficio res ex sententia meus sum cum celeritas tum qui is qui sum irascor competitor tuus et idem meus assensus sum is qui orno res noster divinus laus qui res scio ego spero is qui sequor ad qui tu tu paro


Cum Appio Claudio C. f. summa mihi necessitudo est multis eius officiis et meis mutuis constituta. peto a te maiorem in modum vel humanitatis tuae vel mea causa ut eum auctoritate tua, quae plurimum valet, conservatum velis. volo te, cum fortissimus vir cognitus sis, etiam clementissimum existimari. Magno tibi erit ornamento nobilissimum adulescentem beneficio tuo esse salvum ; cuius quidem causa hoc melior debet esse, quod pietate adductus propter patris restitutionem se cum Antonio coniunxit.

cos appius claudius que f summus ego necessitudo sum multus is officium et meus mutuus constituo peto ab tu magnus in modus vel humanitas tuus vel meus causa ut is auctoritas tuus qui multus valeo conservo velis volo tu cum fortis vir cognosco sum etiam clemens existimo magnus tu sum ornamentum nobilis adulescens beneficium tuus sum salvus qui quidem causa hic bonus debeo sum qui pietas adduco propter pater restitutio sui cum antonius conjungo


sed ea sunt consecuta, ut m agis mirum sit accidere illa potuisse quam nos non vidisse ea futura nec homines cum essemus, divinare potuisse. equidem fateor meam coniecturam hanc fuisse, ut illo quasi quodam fatali proelio facto et victores communi saluti consuli vellent et victi suae ; utrumque autem positum esse arbitrabar in celeritate victoris. quae si fuisset, eandem clementiam experta esset Africa quam cognovit Asia, quam etiam Achaia te, ut opinor, ipso legato ac deprecatore. amissis autem temporibus, quae plurimum valent, praesertim in bellis civilibus, interpositus annus alios induxit ut victoriam sperarent, alios ut ipsum vinci contemnerent. atque horum malorum omnium culpam fortuna sustinet ; quis enim aut Alexandrini belli tantam moram huic bello adiunctum iri aut nescio quem istum Pharnacem Asiae terrorem inlaturum putaret?

sed is sum consequor ut m ago mirus sum accido ille possum quam nos non video is sum neque homo cum sum divinaris possum equidem fateor meus conicio hic sum ut ille quasi quidam fatal proelium facio et victor communis salus consul volo et vinco suus uterque autem pono sum arbitror in celeritas victor qui si sum idem clementia experior sum africanus quam cognosco asia quam etiam achaia tu ut opinor ipse legatus atque deprecator amitto autem tempus qui multus valeo praesertim in bellum civilis interpono annus alius induco ut victoria spero alius ut ipse vinco contemno atque hic malus omnis culpa fortuna sustineo quis enim aut alexandrinus bellum tantus mora hic bellum adjungo eo aut nescio qui iste pharnaces asia terror infero puto


etsi eo te adhuc consilio usum intellego, ut id reprehendere non audeam, .non quin ab eo ipse dissentiam, sed quod ea te sapientia esse iudicem, ut meum consilium non anteponam tuo, tamen et amicitiae nostrae vetustas et tua summa erga me benevolentia, quae mihi iam a pueritia tua cognita est, me hortata est ut ea scriberem ad te, quae et saluti tuae conducere arbitrarer et non aliena esse ducerem a dignitate.

etsi is tu adhuc consilium usus intellego ut is reprehendo non audeo non quin ab is ipse dissentio sed qui is tu sapientia sum judico ut meus consilium non antepono tuus tamen et amicitia noster vetustus et tuus summus erga ego benevolens qui ego iam ab pueritia tuus cognosco sum ego horto sum ut is scribo ad tu qui et salus tuus conduco arbitror et non alienus sum duco ab dignitas


quod mihi existimationem tuam dignitatemque commendas, facis tu quidem omnium more, sed velim sic existimes, me cum amori quem inter nos mutuum esse intellegam plurimum tribuam, tum de summo ingenio et de studiis tuis optimis et de spe amplissimae dignitatis ita iudicare ut neminem tibi anteponam, comparem paucos.

qui ego existimatio tuus dignitas commendo facio tu quidem omnis mos sed volo sic existimo ego cum amor qui inter nos mutuus sum intellego multus tribuo tum de superus ingenium et de studium tuus bonus et de spes amplus dignitas ita iudicaris ut nemo tu antepono comparis paucus


tu vero, qui et fortunas et liberos habeas et nos ceterosque necessitudine et benevolentia tecum coniunctissimos, quomque magnam facultatem sis habiturus nobiscum et cum omnibus tuis vivendi, et cum unum sit iudicium ex tam multis quod reprehendatur, ut quod una sententia eaque dubia potentiae alicuius condonatum existimetur, omnibus his de causis debes istam molestiam quam lenissime ferre. meus animus erit in te liberosque tuos semper, quem tu esse vis et qui esse debet.

tu verus qui et fortuna et liber habeo et nos ceter necessitudo et benevolens tu conjungo cum magnus facultas sum habeo nos et cum omnis tuus vivo et cum unus sum iudicium ex tam multus qui reprehendo ut qui unus sententia is dubius potentia aliquis condono existimo omnis hic de causa debeo iste molestia quam lenis fero meus animus sum in tu liber tuus semper qui tu sum volo et qui sum debeo


primum tibi, ut debeo, gratulor laetorque cum praesenti tum etiam sperata tua dignitate, serius non neglegentia mea, sed ignoratione rerum omnium; in iis enim sum locis, quo et propter longinquitatem et propter latrocinia tardissime omnia perferuntur. et cum gratulor tum vero quibus verbis tibi gratias agam non reperio, quod ita factus sis, ut dederis nobis, quem ad modum scripseras ad me, quem semper ridere possemus. itaque, cum primum audivi, ego ille ipse factus sum (scis quem dicam) egique omnis illos adulescentis, quos ille iactitat.

primus tu ut debeo gratulor laeto cum praesens tum etiam spero tuus dignitas serus non neglegentia meus sed ignoratio res omnis in is enim sum locus quo et propter longinquitas et propter latrocinium tardus omnis perfero et cum gratulor tum verus qui verbum tu gratia ago non reperio qui ita facio sum ut do nos qui ad modus scribo ad ego qui semper rideo possum itaque cum primus audio ego ille ipse facio sum scio qui dico ago omnis ille adulescens qui ille iactitat


itaque cum a. d. vii Idus Aprilis mane mihi tuas litteras M. Varisidius reddidisset easque legissem, incredibili gaudio sum elatus ; cumque magna multitudo optimorum virorum et civium me domo deduceret, feci continuo omnis participes meae voluptatis. interim ad me venit Munatius noster, ut consuerat. at ego ei litteras tuas, nihildum enim sciebat; nam ad me primum Varisidius, idque sibi a te mandatum esse dicebat. Paulo post idem mihi Munatius eas litteras legendas dedit quas ipsi miseras, et eas quas publice.

itaque cum ab d vii idus aprilis mane ego tuus littera m varisidius reddo eo lego incredibilis gaudium sum effero cum magnus multitudo bonus vir et civis ego domus deduco facio continuo omnis particeps meus voluptas interim ad ego venio munatius noster ut consuo at ego is littera tuus nihildum enim scio nam ad ego primus varisidius is sui ab tu mando sum dico paulus post idem ego munatius is littera lego do qui ipse miser et is qui publicus


gratulor tibi adfinitate viri medius fidius optimi ; nam hoc ego de illo existimo. cetera porro, quibus adhuc ille sibi parum utilis fuit, et aetate iam sunt decussa, et consuetudine atque auctoritate tua, pudore Tulliae, si qua restabunt, confido celeriter sublatum in ; non est enim pugnax in vitiis neque hebes ad id quod melius sit intellegendum. deinde, quod maximum est, ego illum valde amo.

gratulor tu adfinitas vir medius fidus bonus nam hic ego de ille existimo ceterus porro qui adhuc ille sui parum utilis sum et aetas iam sum decutio et consuetudo atque auctoritas tuus pudor tullia si qui resto confido celer tollo in non sum enim pugnax in vitium neque hebeo ad is qui bonus sum intellego deinde qui magnus sum ego ille validus amo


hactenus existimo nostram consolationem recte adhibitam esse, quoad certior ab homine amicissimo fieres iis de rebus, quibus levari possent molestiae tuae. reliqua sunt in te ipso neque mihi ignota nec minima solacia, ut quidem ego sentio, multo maxima; quae ego experiens cotidie sic probo, ut ea mihi salutem adferre videantur. te autem ab initio aetatis memoria teneo summe omnium doctrinarum studiosum fuisse omniaque, quae a sapientissimis ad bene vivendum tradita essent, summo studio curaque didicisse; quae quidem vel optimis rebus et usui et delectationi esse possent, his vero temporibus habemus aliud nihil, in quo adquiescamus. nihil faciam insolenter neque te tali vel scientia vel natura praeditum hortabor, ut ad eas te referas artis, quibus a primis temporibus aetatis studium tuum dedisti;

hactenus existimo noster consolatio rectus adhibeo sum quoad certus ab homo amicus fio is de res qui levaris possum molestia tuus reliquus sum in tu ipse neque ego ignotus neque minimus solacium ut quidem ego sentio multus maximus qui ego experior cottidie sic probo ut is ego salus affero video tu autem ab initium aetas memoria teneo summus omnis doctrinaris studiosus sum omne qui ab sapio ad bene vivo trado sum superus studium curo disco qui quidem vel bonus res et usus et delectatio sum possum hic verus tempus habeo alius nihil in quo adquiesco nihil facio insolenter neque tu talis vel scientia vel natura praeditus horto ut ad is tu refero ars qui ab primus tempus aetas studium tuus do


Caerelliae, necessariae meae, rem, nomina, possessiones Asiaticas commendavi tibi praesens in hortis tuis quam potui diligentissime, tuque mihi pro tua consuetudine proque tuis in me perpetuis maximisque officiis omnia te facturum liberalissime recepisti. meminisse te id spero ; scio enim solere. sed tamen Caerelliae procuratores scripserunt te propter magnitudinem provinciae multitudinemque negotiorum etiam atque etiam esse commonefaciendum.

cerellia necessaria meus res nomen possessio asiaticus commendo tu praesens in hortus tuus quam possum diligens tu ego pro tuus consuetudo pro tuus in ego perpetuus magnus officium omnis tu facio liberalis recipio memini tu is spero scio enim soleo sed tamen cerellia procurator scribo tu propter magnitudo provincia multitudo negotium etiam atque etiam sum commonefacio


has litteras velim existimes foederis habituras esse vim, non epistulae, meque ea, quae tibi promitto ac recipio, sanctissime esse observaturum diligentissimeque esse facturum. quae a me suscepta defensio est te absente dignitatis tuae, in ea iam ego non solum amicitiae nostrae sed etiam constantiae meae causa permanebo. quam ob rem satis esse hoc tempore arbitratus sum hoc ad te scribere, me, si quid ipse intellegerem aut ad voluntatem aut ad commodum aut ad amplitudinem tuam pertinere, mea sponte id esse facturum; sin autem quippiam aut a te essem admonitus aut a tuis, effecturum ut intellegeres nihil neque te scripsisse neque quemquam tuorum frustra ad me detulisse. quam ob rem velim ita et ipse ad me scribas de omnibus minimis, maximis, mediocribus rebus ut ad hominem amicissimum et tuis praecipias ut opera, consilio, auctoritate, gratia mea sic utantur in omnibus publicis, privatis, forensibus, domesticis tuis, amicorum, hospitum, clientium tuorum negotiis, ut, quod eius fieri possit, praesentiae tuae desiderium meo labore minuatur.

hic littera volo existimo foedo habeo sum vis non epistula ego is qui tu promitto atque recipio sancio sum observo diligens sum facio qui ab ego suscipio defensio sum tu absum dignitas tuus in is iam ego non solus amicitia noster sed etiam constantia meus causa permaneo quam ob res satis sum hic tempus arbitror sum hic ad tu scribo ego si quis ipse intellego aut ad voluntas aut ad commodus aut ad amplitudo tuus pertineo meus sponte is sum facio sin autem quispiam aut ab tu sum admonitus aut ab tuus efficio ut intellego nihil neque tu scribo neque quisquam tuus frustra ad ego defero quam ob res volo ita et ipse ad ego scribo de omnis paruus magnus mediocris res ut ad homo amicus et tuus praecipio ut opus consilium auctoritas gratia meus sic utor in omnis publicus privo forensis domesticus tuus amicus hospes cliens tuus negotium ut qui is fio possum praesentia tuus desiderium meus labor minuo


Demetrius iste numquam omnino Phalereus fuit sed nunc plane Billienus est. itaque te do vicarium tu eum observabis. etsi—verum tamen de illis nosti cetera. sed tamen si quem cum eo sermonem habueris scribes ad me, ut mihi nascatur epistulae argumentum et ut tuas quam longissimas litteras legam. cura, mi Tiro, ut valeas ; hoc gratius mihi facere nihil potes. vale.

demetrius iste numquam omnino phalereus sum sed nunc planus billienus sum itaque tu do vicarius tu is observo etsi verus tamen de ille nosco ceterus sed tamen si qui cum is sermo habeo scribo ad ego ut ego nasco epistula argumentum et ut tuus quam longus littera lego cura ego tiro ut valeo hic gratus ego facio nihil possum val


scripta iam epistula superiore accepi tuas litteras de publicanis, in quibus aequitatem tuam non potui non probare; felicitate a quid vellem consequi potuisses, ne eius ordinis, quem semper ornasti, rem aut voluntatem offenderes. equidem non desinam tua decreta defendere, sed nosti consuetudinem hominum; scis, quam graviter inimici ipsi illi Q. Scaevolae fuerint. tibi tamen sum auctor, ut, si quibus rebus possis, eum tibi ordinem aut reconcilies aut mitiges. id etsi difficile est, tamen mihi videtur esse prudentiae tuae.

scribo iam epistula superus accipio tuus littera de publicanus in qui aequitas tuus non possum non probaris felicitas ab quis volo consequor possum ne is ordo qui semper orno res aut voluntas offendo equidem non desino tuus decretum defendo sed nosco consuetudo homo scio quam gravis inimicus ipse ille q scaevola sum tu tamen sum auctor ut si qui res possum is tu ordo aut reconcilio aut mitigo is etsi difficilis sum tamen ego video sum prudentia tuus


itaque copias prope in conspectum Lepidi Antonique adduxi quadragintaque millium passuum spatio relicto consedi eo consilio ut vel celeriter accedere vel salutariter recipere me possem. adiunxi haec in loco eligendo, flumen oppositum ut haberem, in quo mora transitus esset, Vocontii sub manu ut essent, per quorum loca fideliter mihi pateret iter. Lepidus desperato adventu meo, quem non mediocriter captabat, se cum Antonio coniunxit a. d. iiii K. Iun., eodemque die ad me castra moverunt. viginti millia passuum cum abessent, res mihi nuntiata est.

itaque copia prope in conspectus lepidus antonius adduco quadraginta mille passus spatium relinquo consido is consilium ut vel celer accedo vel salutaris recipio ego possum adjungo hic in locus eligo flumen oppono ut habeo in quo mora transitus sum vocontius sub manus ut sum per qui locum fidelis ego pateo iter lepidus despero advenio meus qui non mediocris capto sui cum antonius conjungo ab d quattuor k jus idem dies ad ego castrum moveo viginti mille passus cum absum res ego nuntio sum


quid ergo est? tamen quam diu hic erit noster hic praefectus moribus, parebo auctoritati tuae ; quom vero aberit, ad fungos me tuos conferam. domum si habebo, in denos dies singulos sumptuariae legis dies conferam ; sin autem minus invenero quod placeat, decrevi habitare apud te ; scio enim me nihil tibi gratius facere posse. domum Sullanam desperabam iam, ut tibi proxime scripsi, sed tamen non abieci. tu velim, ut scribis, cum fabris eam perspicias ; si enim nihil est in parietibus aut in tecto viti, cetera mihi probabuntun

quis ergo sum tamen quam diu hic sum noster hic praefectus mos pareo auctoritas tuus cum verus absum ad fungus ego tuus confero domus si habeo in deni dies singuli sumptuarius lex dies confero sin autem paruus invenio qui placeo decerno habito apud tu scio enim ego nihil tu gratus facio possum domus sullanus despero iam ut tu propior scribo sed tamen non abicio tu volo ut scribo cum faber is perspicio si enim nihil sum in paries aut in tectum vitium ceterus ego probabuntun


his autem temporibus a me Brundisio cum litteris et mandatis profectus ad Caesarem est ; qua in re et amorem eius in suscipiendo negotio perspexi et in conficiendo ac renuntiando fidem. videor mihi, cum separatim de probitate eius et moribus dicturus fuissem, si prius causam cur eum tanto opere diligerem tibi exposuissem, in ipsa causa exponenda satis etiam de probitate dixisse. sed tamen separatim promitto in meque recipio fore eum tibi et voluptati et usui ; nam et modestum hominem cognosces et prudentem et a cupiditate omni remotissimum, praeterea magni laboris summaeque industriae.

hic autem tempus ab ego brundisium cum littera et mandatum proficiscor ad caesaris sum qui in res et amor is in suscipio negotium perspicio et in confacio atque renuntio fides video ego cum separatim de probitas is et mos dico sum si prior causa cur is tantus opus diligo tu expono in ipse causa expono satis etiam de probitas dico sed tamen separatim promitto in ego recipio sum is tu et voluptas et usus nam et modestus homo cognosco et prudens et ab cupiditas omnis removeo praeterea magnus labor summa industria


de meo studio erga salutem et incolumitatem tuam credo te cognosse ex litteris tuorum ; quibus me cumulatissime satis fecisse certo scio, nec iis concedo, quamquam sunt singulari in te benevolentia, ut te salvum malint quam ego. illi mihi necesse est concedant ut tibi plus quam ipsi hoc tempore prodesse possim ; quod quidem nec destiti facere nec desistam et iam in maxima re feci et fundamenta ieci salutis tuae. tu fac bono animo magnoque sis meque tibi nulla re defuturum esse confidas. pridie non. Quintilis.

de meus studium erga salus et incolumitas tuus credo tu cogo ex littera tuus qui ego cumulo satis facio certus scio neque is concedo quamquam sum singularis in tu benevolens ut tu salvus malo quam ego ille ego necesse sum concedo ut tu multus quam ipse hic tempus prosum possum qui quidem neque desisto facio neque desisto et iam in maximus res facio et fundamentum jacio salus tuus tu facio bonus animus magnus sum ego tu nullus res desum sum confido pridie non quintilis


S. v. b. e. e. q. v. in Syriam me profectum esse scito ad L. Murcum et Q. Crispum imp. viri fortes optimique cives, postea quam audierunt quae Romae gererentur, exercitus mihi tradiderunt ipsique mecum una fortissimo animo rem p. administrant. item legionem quam Q. Caecilius Bassus habuit ad me venisse scito, quattuorque legiones quas A. Allienus ex Aegypto eduxit traditas ab eo mihi esse scito.

senatus v b e e q v in syria ego proficiscor sum scio ad l murcus et q crispus imp vir fortis bonus civis postea quam audio qui roma gero exercitus ego trado ipse ego unus fortis animus res p administro item legio quam q caecilius bassus habeo ad ego venio scio quattuor legio qui ab allienus ex aegyptus educo trado ab is ego sum scio


etsi scio non iucundissimum me nuntium vobis allaturum, tamen, quoniam casus et natura in nobis dominatur, visum est faciendum, quoquo modo res se haberet, vos certiores facere. A. d. x K. Iun. cum ab Epidauro Piraeum navi advectus essem, ibi M. Marcellum, conlegam nostrum, conveni eumque diem ibi consumpsi, ut cum eo essem. postero die cum ab eo digressus essem eo consilio, ut ab Athenis in Boeotiam irem reliquamque iuris dictionem ab solverem, ille, ut aiebat, supra Maleas in Italiam versus navigaturus erat.

etsi scio non jucundus ego nuntius tu affero tamen quoniam casus et natura in nos dominor video sum facio quisquis modo res sui habeo tu certus facio ab d decem k jus cum ab epidaurus piraceus no adveho sum ibi m marcellus collega nos convenio is dies ibi consumo ut cum is sum posterus dies cum ab is digredior sum is consilium ut ab athenae in boeotia eo reliquus ius dictio ab solvo ille ut aio supra maleas in italia verro navigo sum


L. Titio Strabone, equite R. in primis honesto et ornato, familiarissime utor ; omnia mihi cum eo intercedunt iura summae necessitudinis. huic in tua provincia pecuniam debet P. Cornelius. ea res a Volcacio, qui Romae ius dicit, reiecta in Galliam est.

l titius strabo eques romanus in primus honestus et orno familiaris uto omnis ego cum is intercedo ius summa necessitudo hic in tuus provincia pecunia debeo p cornelius is res ab volcacius qui roma ius dico rejecto in gallia sum


accepisti, quibus rebus adductus quamque rem causamque defenderim, quique meus in re publica sit pro mea parte capessenda status. de quo sic velim statuas, me haec eadem sensurum fuisse, si mihi integra omnia ac libera fuissent; nam neque pugnandum arbitrarer contra tantas opes neque delendum, etiam si id fieri posset, summorum civium principatum neque permanendum in una sententia conversis rebus ac bonorum voluntatibus mutatis, sed temporibus adsentiendum. numquam enim in praestantibus in re publica gubernanda viris laudata est in una sententia perpetua permansio, sed, ut in enavigando tempestati obsequi artis est, etiam si portum tenere non queas, cum vero id possis mutata velificatione adsequi, stultum est eum tenere cum periculo cursum, quem coeperis, potius quam eo commutato quo velis tamen pervenire, sic, cum omnibus nobis in administranda re publica propositum esse debeat, id quod a me saepissime dictum est, cum dignitate otium, non idem semper dicere, sed idem semper spectare debemus. quam ob rem, ut paulo ante posui, si essent omnia mihi solutissima, tamen in re publica non alius essem atque nunc sum; cum vero in hunc sensum et alliciar beneficiis hominum et compellar iniuriis, facile patior ea me de re publica sentire ac dicere, quae maxime cum mihi tum etiam rei publicae rationibus putem conducere; apertius autem haec ego ac saepius, quod et Quintus, frater meus, legatus est Caesaris et nullum meum minimum dictum, non modo factum, pro Caesare intercessit, quod ille non ita inlustri gratia exceperit, ut ego eum mihi devinctum putarem. itaque eius omni et gratia, quae summa est, et opibus, quas intellegis esse maximas, sic fruor ut meis nec mihi aliter potuisse videor hominum perditorum de me consilia frangere nisi cum praesidiis iis, quae semper habui, nunc etiam potentium benevolentiam coniunxissem.

accipio qui res adduco quisque res causa defendo quisque meus in res publicus sum pro meus pars capesso status de quo sic volo statua ego hic idem sentio sum si ego integer omnis atque liber sum nam neque pugno arbitror contra tantus ops neque deleo etiam si is fio possum summus civis principatus neque permaneo in unus sententia converro res atque bonus voluntas mutas sed tempus assentior numquam enim in praesto in res publicus guberno vis laudo sum in unus sententia perpetuus permansio sed ut in enavigando tempestas obsequor ars sum etiam si portus teneo non queo cum verus is possum muto velificatio assequor stultus sum is teneo cum periculum cursus qui coepio potis quam is commuto quo velis tamen pervenio sic cum omnis nos in administro res publicus propono sum debeo is qui ab ego saepis dico sum cum dignitas otium non idem semper dico sed idem semper specto debeo quam ob res ut paulus ante pono si sum omnis ego solvo tamen in res publicus non alius sum atque nunc sum cum verus in hic sensus et alliciar beneficium homo et compello iniuria facilis patior is ego de res publicus sentio atque dico qui magnus cum ego tum etiam res publicus ratio puto conduco aperio autem hic ego atque saepis qui et quintus frater meus legatus sum caesar et nullus meus paruus dico non modo facio pro caesaris intercedo qui ille non ita illustris gratia excipio ut ego is ego devincio puto itaque is omnis et gratia qui summus sum et ops qui intellego sum magnus sic fruor ut meus neque ego aliter possum video homo perdo de ego consilium frango nisi cum praesidium is qui semper habeo nunc etiam potens benevolentia conjungo


scriberem quam id beneficium bene apud Mescinium positurus esses, nisi et te scire confiderem et mihi peterem. sic enim velim existimes, non minus me de illius re laborare quam ipsum de sua. sed cum illum studeo quam facillime ad suum pervenire tum illud laboro ut non minimum hac mea commendatibne se consecutum arbitretur.

scribo quam is beneficium bene apud mescinius pono sum nisi et tu scio confido et ego peto sic enim volo existimo non paruus ego de ille res laboro quam ipse de suus sed cum ille studeo quam facilis ad suus pervenio tum ille laboro ut non paruus hic meus commendatibne sui consequor arbitror


me autem impulit tui caritas ut, quamquam nec tibi ipsi consilium deesset, et fratris Furnique benevolentia fidelisque prudentia tibi praesto esset futura, vellem tamen meae quoque auctoritatis pro plurimis nostris necessitudinibus praeceptum ad te aliquod pervenire. crede igitur mihi, Plance, omnis, quos adhuc gradus dignitatis consecutus sis (es autem adeptus amplissimos) eos honorum vocabula habituros, non dignitatis insignia, nisi te cum libertate populi R. et cum senatus auctoritate coniunxeris. seiunge te, quaeso, aliquando ab iis, cum quibus te non tuum iudicium sed temporum vincla coniunxerunt.

ego autem impello tuus careo ut quamquam neque tu ipse consilium desum et frater furnius benevolens fidelis prudentia tu praesto sum sum volo tamen meus quoque auctoritas pro multus noster necessitudo praeceptum ad tu aliqui pervenio credo igitur ego plancus omnis qui adhuc gradus dignitas consequor sum sum autem adipiscor amplus is honor vocabulum habeo non dignitas insigne nisi tu cum libertas populus romanus et cum senatus auctoritas conjungo sejungo tu quaeso aliquando ab is cum qui tu non tuus iudicium sed tempus vinclum conjungo


P. Cornelius, qui tibi litteras has dedit, est mihi a P. Cuspio commendatus ; cuius causa quanto opere cuperem deberemque profecto ex me facile cognosti. vehementer te rogo ut cures ut ex hac commendatione mihi Cuspius quam maximas quam primum quam saepissime gratias agat. vale.

p cornelius qui tu littera hic do sum ego ab p cuspius commendo qui causa quantus opus cupio debeo profecto ex ego facilis cogo vehemens tu rogo ut curo ut ex hic commendatio ego cuspius quam magnus quam primus quam saepis gratia ago val


in quo vehementer eum consentiens Etruria movebit. 'cur haec igitur adhuc parum profecerunt?' quia non putat se sustinere causas posse multorum, si tibi, cui iustius videtur irasci posse, concesserit. 'quae est igitur' inquies 'spes ab irato?' eodem fonte se hausturum intelleget laudes suas, e quo sit leviter aspersus. postremo homo valde est acutus et multum providens; intellegit te, hominem in parte Italiae minime contemnenda facile omnium nobilissimum et in communi re p. cuivis summorum tuae aetatis vel ingenio vel gratia vel fama populi R. parem non posse prohiberi re publica diutius. nolet hoc temporis potius esse aliquando beneficium quam iam suum.

in quo vehemens is consentio etruria moveo cur hic igitur adhuc parum proficio quia non puto sui sustineo causa possum multus si tu qui iustus video irascor possum concedo qui sum igitur inquam spes ab irascor idem fons sui haurio intellego laus suus e quo sum levis aspersus postremo homo validus sum acutus et multus provideo intellego tu homo in pars italia paruus contemno facilis omnis nobilis et in communis res p quivis summus tuus aetas vel ingenium vel gratia vel fama populus romanus par non possum prohibeo res publicus diu nolo hic tempus potis sum aliquando beneficium quam iam suus


est praeterea, quod apud te valet plurimum, a nostris studiis non abhorrens. qua re velim eum quam liberalissime complectare operamque des ut in ea legatione, quam suscepit contra suum commodum secutus auctoritatem meam, quam maxime eius excellat industria. vult enim, id quod optimo cuique natura tributum est, quam maximam laudem cum a nobis, qui eum impulimus, tum a municipio consequi ; quod ei continget, si hac mea commendatione tuum erga se studium erit consecutus.

sum praeterea qui apud tu valeo multus ab noster studium non abhorreo qui res volo is quam liberalis complectaris opera do ut in is legatio quam suscipio contra suus commodus sequor auctoritas meus quam magnus is excello industria volo enim is qui bonus quisque natura tribuo sum quam maximus laus cum ab nos qui is impello tum ab municipium consequor qui is contingo si hic meus commendatio tuus erga sui studium sum consequor


scito enim me, postea quam in urbem venerim, redisse cum veteribus amicis, id est cum libris nostris, in gratiam; etsi non idcirco eorum usum dimiseram, quod iis suscenserem, sed quod eorum me subpudebat; videbar enim mihi, cum me in res turbulentissimas infidelissimis sociis demisissem, praeceptis illorum non satis paruisse. ignoscunt mihi, revocant in consuetudinem pristinam teque, quod in eo permanseris, sapientiorem quam me dicunt fuisse. quam ob rem, quoniam placatis iis utor, videor sperare debere, si te viderim, et ea, quae premant, et ea, quae impendeant, me facile laturum. quam ob rem sive in Tusculano sive in Cumano ad te placebit sive, quod minime velim, Romae dum modo simul simus, perficiam profecto ut id utrique nostrum commodissimum esse diiudicetur.

scio enim ego postea quam in urbs venio redeo cum vetus amicus is sum cum liber noster in gratia etsi non idcirco is usus dimitto qui is suscenseo sed qui is ego suppudet video enim ego cum ego in res turbulentus infidelis socius demitto praecipio ille non satis pareo ignosco ego revoco in consuetudo pristinus tu qui in is permaneo sapio quam ego dico sum quam ob res quoniam placo is uto video spero debeo si tu video et is qui premo et is qui impendeo ego facilis fero quam ob res sive in tusculanus sive in cumanum ad tu placeo sive qui paruus volo roma dum modo simul sum perficio profecto ut is uterque nos commodus sum diiudicetur


nondum satis constitui molestiaene plus an voluptatis attulerit mihi Trebatius noster, homo cum plenus offici tum utriusque nostrum amantissimus. nam cum in Tusculanum vesperi venissem, postridie ille ad me, nondum satis firmo corpore cum esset, mane venit. quem cum obiurgarem quod parum valetudini parceret, tum ille nihil sibi longius fuisse quam ut me videret. num quidnam inquam 'novi?' detulit ad me querelam tuam. de qua prius quam respondeo pauca proponam.

nondum satis constituo molestia multus an voluptas affero ego trebatius noster homo cum plenus officio tum uterque nos amo nam cum in tusculanus vesperus venio postridie ille ad ego nondum satis firmus corpus cum sum mane venio qui cum obiurgaris qui parum valetudo parco tum ille nihil sui longus sum quam ut ego video num quisnam inquam nosco defero ad ego querela tuus de qui prior quam respondeo paucus propono


neque tamen, haec cum scribebam, eram nescius quantis oneribus premerere susceptarum rerum et iam institutarum sed, quia videbam Italici belli et civilis historiam iam a te paene esse perfectam, dixeras autem mihi te reliquas res ordiri, desse mihi nolui quin te admonerem, ut cogitares, coniunctene malles cum reliquis rebus nostra contexere an, ut multi Graeci fecerunt, Callisthenes Phocicum bellum, Timaeus Pyrrhi, Polybius Numantinum, qui omnes a perpetuis suis historiis ea, quae dixi, bella separaverunt, tu quoque item civilem coniurationem ab hostilibus externisque bellis seiungeres. equidem ad nostram laudem non multum video interesse, sed ad properationem meam quiddam interest non te exspectare, dum ad locum venias, ac statim causam illam totam et tempus arripere; et simul, si uno in argumento unaque in persona mens tua tota versabitur, cerno iam animo, quanto omnia uberiora atque ornatiora futura sint. neque tamen ignoro quam impudenter faciam, qui primum tibi tantum oneris imponam (potest enim mihi denegare occupatio tua), deinde etiam ut ornes me postulem. quid si illa tibi non tanto opere videntur ornanda?

neque tamen hic cum scribo sum nescius quantus onus premo susceptaris res et iam institutaris sed quia video italicus bellum et civilis historia iam ab tu paene sum perficio dico autem ego tu reliquus res ordior defleo ego nolo quin tu admoneo ut cogitaris conjungo malo cum reliquus res noster contego an ut multus graecum facio callisthenes phocicum bellum timaeus pyrrhus polybius numantinus qui omnis ab perpetuus suus historia is qui dico bellum separo tu quoque item civilis coniuratio ab hostilis externus bellum sejungo equidem ad noster laus non multus video intersum sed ad properatio meus quidam intersum non tu exspectaris dum ad locus venio atque statim causa ille totus et tempus arripio et simul si unus in argumentum unus in persono mens tuus totus verso cerno iam animus quantus omnis uber atque orno sum sum neque tamen ignoro quam impudens facio qui primus tu tantus onus impono possum enim ego denego occupatio tuus deinde etiam ut orno ego postulis quis si ille tu non tantus opus video orno


his de rebus quid acturus sis, si tibi non est molestum, rescribas mihi velim. si enim suscipis causam, conficiam commentarios rerum omnium, sin autem differs me in tempus aliud, coram tecum loquar. tu interea non cessabis et ea, quae habes instituta, perpolies nosque diliges.

hic de res quis ago sum si tu non sum molestus rescribo ego volo si enim suscipio causa confacio commentarius res omnis sin autem differo ego in tempus alius coram tu loquor tu interea non cesso et is qui habeo institutum perpolio nos diligo


Democritus Sicyonius non solum hospes meus est sed etiam, quod non multis contigit, Graecis praesertim, valde familiaris ; est enim in eo summa probitas, summa virtus, summa in hospites liberalitas et observantia, meque praeter ceteros et colit et observat et diligit. Eum tu non modo suorum civium verum paene Achaiae principem cognosces.

democritus sicyonius non solus hospes meus sum sed etiam qui non multus contingo graecum praesertim validus familiaris sum enim in is summus probitas summus virtus summus in hospes liberalitas et observo ego praeter ceterus et colo et observo et diligo eos tu non modo suus civis verus paene achaia princeps cognosco


M. Fadium quod mihi amicum tua commendatione das, nullum in eo facio quaestum ; multi enim anni sunt cum ille in aere meo est et a me diligitur propter summam suam humanitatem et observantiam ; sed tamen quod te ab eo egregie diligi sensi, multo amicior ei sum factus. itaque quamquam profecerunt litterae tuae, tamen aliquanto plus commendationis apud me habuit animus ipsius erga te mihi perspectus et cognitus

m fadius qui ego amicus tuus commendatio do nullus in is facio quaestus multus enim annus sum cum ille in aer meus sum et ab ego diligo propter summa suus humanitas et observantia sed tamen qui tu ab is egregius diligo sentio multus amicus is sum facio itaque quamquam proficio littera tuus tamen aliquantus multus commendatio apud ego habeo animus ipse erga tu ego perspicio et cognosco


M. Feridium, eq. R., amici mei filium, bonum et strenuum adulescentem, qui ad suum negotium istoc venit, tibi commendo et te rogo ut eum in tuorum numero habeas. agros, quos fructuarios habent civitates, vult tuo beneficio, quod tibi facile et honestum factu est, immunis esse. gratos et bonos viros tibi obligaris.

m feridium eq romanus amicus meus filius bonus et strenuus adulescens qui ad suus negotium istoc venio tu commendo et tu rogo ut is in tuus numerus habeo ager qui fructuarius habeo civitas volo tuus beneficium qui tu facilis et honestus factus sum immunis sum gratus et bonus vir tu obligaris


S. V. B.; sum enim xrh/sei me\n tuus, kth/sei de\ Attici nostri. ergo fructus est tuus, mancipium illius; quod quidem si inter senes comptionalis venale proscripserit, egerit non multum. at illa nostra praedicatio quanti est, nos, quod simus, quod habeamus, quod homines existimemur, id omne abs te habere! qua re, Cicero mi, persevera constanter nos conservare et Sulpici successori nos de meliore nota commenda, quo facilius tuis praeceptis obtemperare possimus teque ad ver libentes videre et nostra refigere deportareque tuto possimus.

senatus v b sum enim xrh seeo ego n tuus kth seeo de atticus noster ergo fructus sum tuus mancipium ille qui quidem si inter senex comptional venal proscribo ago non multus at ille noster praedicatio quantus sum nos qui sum qui habeo qui homo existimo is omnis abs tu habeo qui res cicero ego persevero consto nos conservaris et sulpicius successor nos de bonus nosco commendo quo facilis tuus praecipio obtemperaris possum tu ad ver libet video et noster refigo deporto tueor possum


sed, tamen etsi antea scripsi quae existimavi scribi oportere, tamen hoc tempore breviter commonendum putavi, ne quo in periculo te proprio existimares esse. in magno omnes, sed tamen in communi sumus. qua re non debes aut propriam fortunam et praecipuam postulare aut communem recusare. quapropter eo animo simus inter nos, quo semper fuimus; quod de te sperare, de me praestare possum.

sed tamen etsi antea scribo qui existimo scribo oportet tamen hic tempus brevis commoneo puto ne quo in periculum tu proprius existimaris sum in magnus omnis sed tamen in communis sum qui res non debeo aut proprius fortuna et praecipuus postulo aut communis recusaris quapropter is animus sum inter nos quo semper sum qui de tu spero de ego praesto possum


'oratorem' meum tanto opere a te probari vehementer gaudeo. mihi quidem sic persuadeo me, quicquid habuerim I iudici de dicendo, in illum librum contulisse. qui si est talis qualem tibi videri scribis, ego quoque aliquid sum ; sin aliter, non recuso quin, quantum de illo libro, tantundem de mei iudici fama detrahatur. Leptam nostrum cupio delectari iam talibus scriptis. etsi abest maturitas aetatis, tamen personare auris eius huius modi vocibus non est inutile.

orator meus tantus opus ab tu probaris vehemens gaudeo ego quidem sic persuadeo ego quisquis habeo eo judicium de dico in ille liber confero qui si sum talis qual tu video scribo ego quoque aliquis sum sin aliter non recuso quin quantus de ille liber tantus de meus judicium fama detraho lepta nos cupio delectaris iam talis scribo etsi absum maturitas aetas tamen personaris auris is hic modus vox non sum inutilis


raras tuas quidem (fortasse enim non perferuntur), sed suavis accipio litteras; vel quas proxime acceperam, quam prudentis, quam multi et offici et consili! etsi omnia sic constitueram mihi agenda, ut tu admonebas tamen conio firmantur nostra consilia, cum sentimus prudentibus fideliterque suadentibus idem videri.

rarus tuus quidem fortasse enim non perfero sed suavis accipio littera vel qui propior accipio quam prudens quam multus et officio et consilium etsi omnis sic constituo ego ago ut tu admoneo tamen conio firmo noster consilium cum sentio prudens fidelis suadeo idem video


quid est quod tanto opere te commoveat tuus dolor intestinus? cogita, quem ad modum adhuc fortuna nobis cum egerit; ea nobis erepta esse, quae hominibus non minus quam liberi cara esse debent, patriam, honestatem, dignitatem honores omnis. hoc 'uno incommodo addito quid ad dolorem adiungi potuit? aut qui non in illis rebus exercitatus animus callere iam debet atque omnia minoris existimare? an illius vicem, cedo, doles?

quis sum qui tantus opus tu commoveo tuus dolor intestinus cogito qui ad modus adhuc fortuna nos cum ago is nos eripio sum qui homo non paruus quam liber carus sum debeo patria honestas dignitas honor omnis hic unus incommodus addo quis ad dolor adjungo possum aut qui non in ille res exercito animus calleo iam debeo atque omnis paruus existimaris an ille vicis cedo doleo


vel meo ipsius interitu mallem litteras meas desiderares quam eo casu, quo sum gravissime adflictus ; quem ferrem certe moderatius, si te haberem ; nam et oratio tua prudens et amor erga me singularis multum levaret. sed quoniam brevi tempore, ut opinio nostra est, te sum visurus, ita me adfectum offendes, ut multum a te possim iuvari ; non quo ita sim fractus, ut aut hominem me esse oblitus sim aut fortunae succumbendum putem, sed tamen hilaritas illa nostra et suavitas, quae te praeter ceteros delectabat, erepta mihi omnis est ; firmitatem tamen et constantiam, si modo fuit aliquando in nobis, eandem cognosces quam reliquisti.

vel meus ipse interitus malo littera meus desideraris quam is casus quo sum gravis affligo qui fero certus moderatus si tu habeo nam et oratio tuus prudens et amor erga ego singularis multus levo sed quoniam brevis tempus ut opinio noster sum tu sum video ita ego afficio offendo ut multus ab tu possum iuvaris non quo ita sum frango ut aut homo ego sum obliuiscor sum aut fortuna succumbo puto sed tamen hilaritas ille noster et suavitas qui tu praeter ceterus delecto eripio ego omnis sum firmitas tamen et constantia si modo sum aliquando in nos idem cognosco quam relinquo


voles, Cicero, Curionem nostrum lautum intercessionis de provinciis exitum habuisse ; nam cum de intercessione referretur, quae relatio fiebat ex senatus consulto, primaque M. Marcelli sententia pronuntiata esset, qui agendum cum tribunis pl. censebat, frequens senatus in alia omnia iit. stomacho est scilicet Pompeius Magnus nunc ita languenti, ut vix id quod sibi placeat reperiat. transierant illuc, rationem eius habendam qui neque exercitum neque provincias traderet. quem ad modum hoc Pompeius laturus sit, cum cognoscam ; quidnam rei publicae futurum sit, si †aut non curet, vos senes divites videritis. Q. Hortensius, cum has litteras scripsi, animam agebat.

volo cicero curio nos lautus intercessio de provincia exitus habeo nam cum de intercessio refero qui relatio fio ex senatus consultum primus m marcellus sententia pronuntio sum qui ago cum tribunus pl censeo frequens senatus in alius omnis eo stomachus sum scilicet pompejus magnus nunc ita langueo ut vix is qui sui placeo reperio transeo illic ratio is habeo qui neque exercitus neque provincia trado qui ad modus hic pompejus fero sum cum cognosco quisnam res publicus sum sum si aut non curo tu senex dives video q hortensius cum hic littera scribo anima ago


Cum et mihi conscius essem quanti te facerem et tuam erga me benevolentiam expertus essem, non dubitavi a te petere, quod mihi petendum esset. P. Sestium quanti faciam ipse optime scio, quanti autem facere debeam et tu et omnes homines sciunt. is cum ex aliis te mei studiosissimum esse cognosset, petivit a me ut ad te quam accuratissime scriberem de re C. Albini senatoris, cuius ex filia natus est L. Sestius, optimus adulescens, filius P. Sesti. hoc idcirco scripsi, ut intellegeres non solum me pro P. Sestio laborare debere, sed Sestium etiam pro Albinio.

cos et ego conscius sum quantus tu facio et tuus erga ego benevolentia experior sum non dubito ab tu peto qui ego peto sum p sestius quantus facio ipse optume scio quantus autem facio debeo et tu et omnis homo scio is cum ex alius tu meus studiosus sum cognosco peto ab ego ut ad tu quam accuro scribo de res que albinus senator qui ex filia nascor sum l sestius bonus adulescens filius p sestius hic idcirco scribo ut intellego non solus ego pro p sestius laboro debeo sed sestius etiam pro albinio


hi plebeii fuerunt ; quos contemnas censeo ; nam praeter hunc C. Carbonem, quem Damasippus occidit, civis e re p. Carbonum nemo fuit. cognovimus Cn. Carbonem et eius fratrem scurram ; quid iis improbius? de hoc amico meo, Rubriae filio, nihil dico. tres illi fratres fuerunt, C., Cn., M. Carbones. Marcus P. Flacco accusante condemnatus, fur magnus, ex Sicilia ; Gaius accusante L. Crasso cantharidas sumpsisse dicitur. is et tr. pl. seditiosus et P. Africano vim attulisse existimatus est. hoc vero, qui Lilybaei a Pompeio nostro est interfectus, improbior nemo meo iudicio fuit. iam pater eius accusatus a M. Antonio sutorio atramento absolutus putatur. qua re ad patres censeo revertare ; plebeii quam fuerint importum vides.

hic plebeius sum qui contemno censeo nam praeter hic que carbo qui damasippus occido civis e res p carbo nemo sum cognosco cn carbo et is frater scurra quis is improbus de hic amicus meus rubria filius nihil dico tres ille frater sum que cn m carbo marcus p flaccus accuso condemno fur magnus ex sicilia gaius accuso l crassus cantharidas sumo dico is et tr pl seditiosus et p africanus vis affero existimo sum hic verus qui lilybaeum ab pompejus noster sum interficio improbus nemo meus iudicium sum iam pater is accuso ab m antonius sutorius atramentum absolvo puto qui res ad pater censeo revertaris plebeius quam sum importum video


incredibile est, quae ego illos scio oppositis Gallorum castris in aestivis fecisse, quos ille latro, nisi aliquid firmius fuerit, societate vitiorum deleniet. res est aut tribuniciis aut privatis consiliis munienda ; nam isti duo vix sunt digni quibus alteri Caesenam, alteri Cossutianarum tabernarum fundamenta credas. te, ut dixi, fero in oculis. ego vos a. d. III K. videbo tuosque oculos, etiam si te veniens in medio foro videro, dissaviabor. me ama. vale.

incredibilis sum qui ego ille scio oppono gallus castrum in aestivus facio qui ille latro nisi aliquis firmus sum societas vitium delenio res sum aut tribunicius aut privo consilium munio nam iste duo vix sum dignus qui alter caesena alter cossutianaris tabernaris fundamentum credo tu ut dico fero in oculus ego tu ab d iii k video tuus oculus etiam si tu venio in medium forum video dissaviabor ego amo val


nam quid ego de Bruttio dicam? quem nullo tempore a me patior discedere ; cuius cum frugi severaque est vita tum etiam iucundissima convictio non est enim seiunctus iocus a filologi/a| et cotidiana suzhth/sei. huic ego locum in proximo conduxi et, ut possum, ex meis angustiis illius sustento tenuitatem.

nam quis ego de bruttius dico qui nullus tempus ab ego patior discedo qui cum frugi severus sum vito tum etiam jucundus convictio non sum enim sejungo iocus ab filologi ab et cottidianus suzhth seeo hic ego locus in propior conduco et ut possum ex meus angustia ille sustineo tenuitas


quamquam gratiarum actionem a te non desiderabam, cum te re ipsa atque animo scirem esse gratissimum, tamen (fatendum est enim) fuit ea mihi periucunda ; sic enim vidi, quasi ea quae oculis cernuntur, me a te amari. dices : 'quid antea?' semper equidem sed numquam inlustrius. Litterae tuae mirabiliter gratae sunt senatui cum rebus ipsis, quae erant gravissimae et maximae, fortissimi animi summique consili, tum etiam gravitate sententiarum atque verborum.

quamquam gratia actio ab tu non desidero cum tu res ipse atque animus scio sum gratus tamen fateor sum enim sum is ego perjucundus sic enim video quasi is qui oculus cerno ego ab tu amo dico quis antea semper equidem sed numquam illustris littera tuus mirabilis gratus sum senatus cum res ipse qui sum gravis et magnus fortis animus summus consilium tum etiam gravitas sententiaris atque verbum


neque ego haec polliceri debeo, quae tibi ipsi, cum bene cognoris, iudicanda sunt ; sed tamen in omnibus novis coniunctionibus interest qualis primus aditus sit et qua commendatione quasi amicitiae fores aperiantur ; quod ego his litteris efficere volui ; etsi id ipsa per se necessitudo quaesturae effecisse debet ; sed tamen nihilo infirmius illud hoc addito. cura igitur, si me tanti facis quanti et Varro existimat et ipse sentio, ut quam primum intellegam hanc meam commendationem tantum illi utilitatis attulisse quantum et ipse sperarit nec ego dubitarim.

neque ego hic polliceor debeo qui tu ipse cum bene cogo judico sum sed tamen in omnis novus coniunctio intersum qualis primus aditus sum et qui commendatio quasi amicitia foris aperio qui ego hic littera efficio volo etsi is ipse per sui necessitudo quaestura efficio debeo sed tamen nihilum infirmis ille hic addo cura igitur si ego tantus facio quantus et varro existimo et ipse sentio ut quam primus intellego hic meus commendatio tantus ille utilitas affero quantus et ipse spero neque ego dubito


unum vero si addis ad praeclarissimas res consulatus tui, ut aut mihi succedat quam primum aliquis aut ne quid accedat temporis ad id quod tu mihi et senatus c. et lege finisti, omnia me per te consecutum putabo. cura ut valeas et me absentem diligas atque defendas.

unus verus si addo ad praeclarus res consulatus tuus ut aut ego succedo quam primus aliquis aut ne quis accedo tempus ad is qui tu ego et senatus que et lex finio omnis ego per tu consequor puto cura ut valeo et ego absum diligo atque defendo


nunc quid fieri possit, tu facillime statues; ego tibi meum consilium exponam: Pr. K. Sextilis puto me Laudiceae fore. perpaucos dies, dum pecunia accipitur, quae mihi ex publica permutatione debetur, commorabor. deinde iter faciam ad exercitum, ut circiter id. Sext. putem me ad Iconium fore. sed, si quid nunc me fallit in scribendo (procul enim aberam ab. re ipsa et a locis), simul ac progredi coepero, quam celerrime potero et quam creberrimis litteris faciam ut tibi nota sit omnis ratio dierum atque itinerum meorum. oneris tibi imponere nec audeo quicquam nec debeo; sed, quod commodo tuo fieri possit, utriusque nostrum magni interest ut te videam ante quam decedas. quam facultatem si quis casus eripuerit, mea tamen in te omnia officia constabunt non secus ac si te vidissem; tibi de nostris rebus nihil sum ante mandaturus per litteras quam desperaro coram me tecum agere posse.

nunc quis fio possum tu facilis statuo ego tu meus consilium expono pr k sextilis puto ego laodicea sum perpaucus dies dum pecunia accipio qui ego ex publicus permutatio debeo commoro deinde iter facio ad exercitus ut circiter is sext puto ego ad iconium sum sed si quis nunc ego fallo in scribo procul enim absum ab res ipse et ab locus simul atque progredior coepio quam celer possum et quam creber littera facio ut tu nosco sum omnis ratio dies atque iter meus onus tu impono neque audeo quisquam neque debeo sed qui commodum tuus fio possum uterque nos magnus intersum ut tu video ante quam decedo quam facultas si quis casus eripio meus tamen in tu omnis officium consto non secus atque si tu video tu de noster res nihil sum ante mando per littera quam desperaro coram ego tu ago possum


quod mihi praecipis ut caveam ne timendo magis timere cogar, et sapienter et amicissime praecipis ; sed velim tibi persuadeas, cum te constet excellere hoc genere virtutis ut numquam extimescas, numquam perturbere, me huic tuae virtuti proxime accedere. quam ob rem nec metuo quicquam et cavebo omnia. sed vide ne tua iam, mi Brute, culpa futura sit, si ego quicquam timeam. tuis enim opibus et consulatu tuo, etiam si timidi essemus, tamen omnem timorem abiceremus, praesertim cum persuasum omnibus esset mihique maxime a te nos unice diligi. consiliis tuis, quae scribis de quattuor legionibus deque agris adsignandis ab utroque vestrum, vehementer adsentior. itaque cum quidam de conlegis nostris agrariam curationem ligurrirent, disturbavi rem totamque nobis integram reservavi. si quid erit occultius et, ut scribis, 'reconditum,' meorum aliquem mittam, quo fidelius ad te litterae perferantur. Pr. non. Iun.

qui ego praecipio ut cavea ne timeo magis timeo cogo et sapienter et amicus praecipio sed volo tu persuadeo cum tu consto excello hic genus virtus ut numquam extimesco numquam perturbo ego hic tuus virtus propior accedo quam ob res neque metuo quisquam et cavebo omnis sed video ne tuus iam ego brutus culpa sum sum si ego quisquam timeo tuus enim ops et consulatus tuus etiam si timidus sum tamen omnis timor abicio praesertim cum persuadeo omnis sum ego magnus ab tu nos unicus diligo consilium tuus qui scribo de quattuor legio de ager adsigno ab uterque vester vehemens adsentio itaque cum quidam de collega noster agrarius curatio ligurrirent disturbo res totus nos integer reservo si quis sum occulo et ut scribo recondo meus aliquis mitto quo fidelis ad tu littera perfero pr non jus


de Alexandrina re causaque regia tantum habeo polliceri, me tibi absenti tuisque praesentibus cumulate satis facturum, sed vereor, ne aut eripiatur causa regia nobis aut deseratur; quorum utrum minus velim, non facile possum existimare. sed, si res coget, est quiddam tertium, quod neque Selicio nec mihi displicebat, ut neque iacere pateremur nec nobis repugnantibus ad eum deferri, ad quem prope iam delatum existimatur. A nobis agentur omnia diligenter, ut neque, si quid obtineri poterit, non contendamus nec, si quid non obtinuerimus, repulsi esse videamur;

de alexandrinus res causa regius tantus habeo polliceor ego tu absum tuus praesens cumulo satis facio sed vereor ne aut eripio causa regius nos aut desero qui utrum paruus volo non facilis possum existimaris sed si res cogo sum quidam tertius qui neque selicio neque ego displiceo ut neque iacio pateo neque nos repugno ad is defero ad qui prope iam defero existimo ab nos ago omnis diligenter ut neque si quis obtineo possum non contendo neque si quis non obtineo repello sum video


sed hanc commendationem quam his litteris consignare volui, scito esse omnium gravissimam ; nam P. Cuspius singulari studio contendit a me ut tibi quam diligentissime L. Iulium commendarem. eius ego studio vix videor mihi satis facere posse, si utar verbis iis, quibus, cum diligentissime quid agimus, uti solemus ; nova quaedam postulat et putat me eius generis artificium quoddam tenere. ei ego pollicitus sum me ex intima nostra arte deprompturum mirificum genus commendationis.

sed hic commendatio quam hic littera consignaris volo scio sum omnis gravis nam p cuspius singularis studium contendo ab ego ut tu quam diligens l julius commendaris is ego studium vix video ego satis facio possum si uto verbum is qui cum diligens quis ago uti solo novo quidam postulo et puto ego is genus artificium quidam teneo is ego polliceor sum ego ex intimo noster ars deprompturum mirificus genus commendatio


Pompeius dicitur valde pro Appio laborare, ut etiam putent alterum utrum de filiis ad te missurum. hic nos omnes absolvimus, et hercules consaepta omnia foeda et inhonesta sunt. consules autem habemus summa diligentia; adhuc s. c. nisi de feriis Latinis nullum facere potuerunt. Curioni nostro tribunatus conglaciat.

pompejus dico validus pro appius laboro ut etiam puto alter utrum de filius ad tu mitto hic nos omnis absolvo et herculis consaepio omnis foedus et inhonestus sum consul autem habeo summus diligentia adhuc senatus que nisi de feriae latinum nullus facio possum curio noster tribunatus conglacio


non nullis etiam ipsi magistratus veniebant in suspicionem detinuisse nos et demorati esse, dum classis Dolabellae certior fieret de adventu nostro. quam suspicionem consecutae res aliquot auxerunt, maxime quod subito ex Lycia Sex. Marius et C. Titius, legati Dolabellae, a classe discesserunt navique longa profugerunt onerariis relictis, in quibus conligendis non minimum temporis laborisque consumpserant. itaque cum ab Rhodo cum iis quas habueramus navibus in Lyciam venissemus, navis onerarias recepimus dominisque restituimus idemque, quod maxime verebamur, ne posset Dolabella cum suis latronibus in Italiam venire, timere desumus ; classem fugientem persecuti suiuus usque Sidam, quae extrema regio est provinciae meae.

non nullus etiam ipse magistratus venio in suspicio detineo nos et demoror sum dum classis dolabella certus fio de advenio noster quam suspicio consequor res aliquot augeo magnus qui subeo ex lycia sex marius et que titius legatus dolabella ab classis discedo no longus profugio oneraria relinquo in qui conligendis non paruus tempus labor consumo itaque cum ab rhodos cum is qui habeo navis in lycia venio navus oneraria recipio dominus restituo idem qui magnus vereor ne possum dolabella cum suus latro in italia venio timeo desum classis fugio persequor suiuus usque sida qui exter regius sum provincia meus


his autem spectris etiam si oculi possent feriri, quod quae velis ipsa incurrunt, animus qui possit ego non video. doceas tu me oportebit, cum salvus veneris, in meane potestate sit spectrum tuum, ut, simul ac mihi conlibitum sit de te cogitare, illud occurrat ; neque solum de te, qui mihi haeres in medullis, sed si insulam Britanniam coepero cogitare, eius ei)/dwlon mihi advolabit ad pectus?

hic autem spectrum etiam si oculus possum ferio qui qui velis ipse incurro animus qui possum ego non video doceo tu ego oportet cum salvus venio in meo potestas sum spectrum tuus ut simul atque ego collibet sum de tu cogito ille occurro neque solus de tu qui ego haereo in medulla sed si insula britannia coepio cogito is is dwlon ego advolo ad pectus


Avitum mihi hospitium est cum Lysone, Lysonis filio, Lilybitano, valdeque ab eo observor cognovique dignum et patre et avo ; est enim nobilissima familia. quapropter commendo tibi maiorem in modum rem domumque eius magnoque opere abs te peto cures ut is intellegat meam commendationem maximo sibi apud te et adiumento et ornamento fuisse.

avitus ego hospitium sum cum lyso lyso filius lilybitano validus ab is observo cognosco dignus et pater et avus sum enim nobilis familia quapropter commendo tu magnus in modus res domus is magnus opus abs tu peto curo ut is intellego meus commendatio maximus sui apud tu et adjumentum et ornamentum sum


primum te, hominem non solum sapientem, verum etiam, ut nunc loquimur, urbanum, non arbitrabar genere isto legationum delectari, idque me arbitror Synnadis pro tribunali multis verbis disputavisse, primum Ap. Claudium senatui populoque Romano non Midaeensium testimonio (in ea enim civitate mentio facta est), sed sua sponte esse laudatum; deinde me ista vidisse accidere multis, ut eorum causa legationes Romam venirent, sed iis legationibus non meminisse ullum tempus laudandi aut locum dari; studia mihi corum placere, quod in te bene merito grati essent; consilium totum videri minime necessarium; si autem vellent declarare in eo officium suum, laudaturum me, si qui suo sumptu functus esset officio, concessurum, si legitimo, non permissurum, si infinito. quid enim reprehendi potest ? nisi quod addis visum esse quibusdam edictum meum quasi consulto ad istas legationes impediendas esse accommodatum. iam non tantum mihi videntur iniuriam facere ii qui haec disputant, quam si cuius aures ad hanc disputationem patent.

primus tu homo non solus sapio verus etiam ut nunc loquor urbanus non arbitror genus iste legatio delectaris is ego arbitror synnas pro tribunal multus verbum disputo primus ap claudius senatus populo romanus non midaeensium testimonium in is enim civitas mentior facio sum sed suus sponte sum laudo deinde ego iste video accido multus ut is causa legatio roma venio sed is legatio non memini ullus tempus laudo aut locus do studium ego corum placeo qui in tu bene mereo gratus sum consilium totus video paruus necessarius si autem volo declararis in is officium suus laudo ego si qui suus sumo fungor sum officium concedo si legitimus non permitto si infinitus quis enim reprehendo possum nisi qui addo video sum quidam edictum meus quasi consultum ad iste legatio impedio sum accommodo iam non tantus ego video iniuria facio is qui hic disputo quam si qui auris ad hic disputatio pateo


Cilicia recepissem. ad omnia accipe et cognosce aequitatem expostulationis tuae. primum, cum ad me aditum esset ab iis, qui dicerent a se intolerabilia tributa exigi, quid habuit iniquitatis me scribere, ne facerent, ante quam ego rem causamque cognossem? non poteram, credo, ante hiemem; sic enim scribis. quasi vero ad cognoscendum ego ad illos, non illi ad me venire debuerint. 'tam longe?' inquis. quid? cum dabas iis litteras, per quas mecum agebas, ne eos impedirem, quo minus ante hiemem aedificarent, non eos ad me venturos arbitrabare? tametsi id quidem fecerunt ridicule; quas enim litteras adferebant, ut opus aestate facere possent, eas mihi post brumam reddiderunt. sed scito et multo pluris esse, qui de tributis recusent, quam qui exigi velint, et me tamen, quod te velle existimem, esse facturum. de Appianis hactenus.

cilicium recipio ad omnis accipio et cognosco aequitas expostulatio tuus primus cum ad ego aditus sum ab is qui dico ab sui intolerabilis tribuo exigo quis habeo iniquitas ego scribo ne facio ante quam ego res causa cognosco non possum credo ante hiems sic enim scribo quasi verus ad cognosco ego ad ille non ille ad ego venio debeo tam longus inquam quis cum do is littera per qui ego ago ne is impedio quo paruus ante hiems aedifico non is ad ego venio arbitrabaris tametsi is quidem facio ridiculus qui enim littera affero ut opus aestas facio possum is ego post bruma reddo sed scio et multus multus sum qui de tribuo recuso quam qui exigo volo et ego tamen qui tu volo existimo sum facio de appianus hactenus


L. Nostius Zoilus est coheres meus, heres autem patroni sui. ea re utrumque scripsi, ut et mihi cum illo causam amicitiae scires esse et hominem probum existimares, qui patroni iudicio ornatus esset. Eum tibi igitur sic commendo ut unum ex nostra domo. valde mihi gratum erit, si curaris ut intellegat hanc commendationem sibi apud te magno adiumento fuisse.

l nostius zoilus sum coheres meus heres autem patronus suus is res uterque scribo ut et ego cum ille causa amicitia scio sum et homo probus existimaris qui patronus iudicium orno sum eos tu igitur sic commendo ut unus ex noster domus validus ego gratus sum si curaris ut intellego hic commendatio sui apud tu magnus adjumentum sum


de Dionysio, si me amas, confice. quamcumque ei fidem dederis, praestabo; si vero improbus fuerit, ut est, duces eum captivum in triumpho. Dalmatis di male faciant, qui tibi molesti sunt ! sed, ut scribis, brevi capientur et inlustrabunt res tuas gestas; semper enim habiti sunt bellicosi.

de dionysius si ego amo confacio quicumque is fides do praesto si verus improbus sum ut sum dux is captivus in triumphus dalmatae deus malus facio qui tu molestus sum sed ut scribo brevis capio et inlustro res tuus gero semper enim habeo sum bellicosus


prope oblitus sum quod maxime fuit scribendum. scis Appium censorem hic ostenta facere, de signis et tabulis, de agri modo, de acre alieno acerrime agere? persuasum est ei censuram lomentum aut nitrum esse. errare mihi videtur ; nam sordis eluere vult, venas sibi omnis et viscera aperit. curre, per deos atque homines! et quam primum haec risum veni, legis Scantiniae iudicium apud Drusum fieri, Appium de tabulis et signis agere ; crede mihi, est monerandum. Curio noster sapienter id, quod remisit de stipendio Pompei, fecisse existimatur. ad summam, quaeris quid putem futurum. si alter uter eorum ad Parthicum bellum non eat, video magnas impendere discordias, quas ferrum et vis iudicabit ; uterque et animo et copiis est paratus. si sine summo periculo fieri posset, magnum et iucundum tibi Fortuna spectaculum parabat.

prope obliuiscor sum qui magnus sum scribo scio appius censor hic ostendo facio de signum et tabula de ager modo de acer alienus acer ago persuadeo sum is censeo lomentum aut nitrum sum erro ego video nam sordes eluo volo vena sui omnis et viscera aperio curro per deus atque homo et quam primus hic risus venio lex scantiniae iudicium apud drusus fio appius de tabula et signum ago credo ego sum monerandum curius noster sapienter is qui remitto de stipendium pompejus facio existimo ad summa quaero quis puto sum si alter uter is ad parthicus bellum non eo video magnus impendeo discordia qui ferrum et volo iudico uterque et animus et copia sum paro si sine superus periculum fio possum magnus et iucundus tu fortuna spectaculum paro


Alia epistula communiter commendavi tibi legatos Arpinatium, ut potui diligentissime, hac separatim Q. Fufidium, quocum mihi omnes necessitudines sunt, diligentius commendo, non ut aliquid de illa commendatione deminuam, sed ut ad hanc addam. nam et privignus est M. Caesi, mei maxime et familiaris et necessari, et fuit in Cilicia mecum tribunus militum ; quo in munere ita se tractavit, ut accepisse ab eo beneficium viderer, non dedisse.

alius epistula communis commendo tu legatus arpinas ut possum diligens hic separatim q fufidius qui ego omnis necessitudo sum diligo commendo non ut aliquis de ille commendatio deminuo sed ut ad hic addo nam et privignus sum m caesius meus magnus et familiaris et necessaris et sum in cilicium ego tribunus miles quo in munus ita sui tracto ut accipio ab is beneficium video non do


poteris igitur et facies, si me diligis, ut cotidie sit Acastus in portu. multi erunt quibus recte litteras dare possis, qui ad me libenter perferant ; equidem Patras euntem neminem praetermittam. ego omnem spem tui diligenter curandi in Curio habeo. nihil potest illo fieri humanius, nihil nostri amantius. ei te totum trade. malo te paulo post valentem quam statim imbecillum videre. cura igitur nihil aliud nisi ut valeas ; cetera ego curabo. etiam atque etiam vale. Leucade so proficiscens vii Id. Nov.

possum igitur et facies si ego diligo ut cottidie sum acastus in portus multus sum qui rectus littera do possum qui ad ego libet perfero equidem patrae eo nemo praetermitto ego omnis spes tuus diligenter curo in curius habeo nihil possum ille fio humanus nihil noster amo is tu totus trado malus tu paulus post valeo quam statim imbecillus video cura igitur nihil alius nisi ut valeo ceterus ego curo etiam atque etiam val leucas so proficiscor vii is nov


quae de hominum atque ordinum omnium erga te studiis scribis ad me, minime mihi miranda et maxime iucunda acciderunt, eademque ad me perscripta sunt a familiaribus meis. itaque capio magnam voluptatem, cum tibi, cuius mihi amicitia non solum ampla sed etiam iucunda est, ea tribui, quae debeantur, tum vero remanere etiam nunc in civitate nostra studia prope omnium consensu erga fortis et industrios viros, quae mihi ipsi una semper tributa merces est laborum et vigiliarum mearum.

qui de homo atque ordo omnis erga tu studium scribo ad ego paruus ego miro et magnus iucundus accido idem ad ego perscribo sum ab familiaris meus itaque capio magnus voluptas cum tu qui ego amicitia non solus amplus sed etiam iucundus sum is tribuo qui debeo tum verus remaneo etiam nunc in civitas noster studium prope omnis consensus erga fortis et industrius vir qui ego ipse unus semper tribuo merces sum labor et vigiliaris meus


consilium omne autem hoc est illorum, ut mortem Caesaris persequantur. itaque ante diem vi Non. Oct. productus in contionem a Cannutio turpissime ille quidem discessit, sed tamen ea dixit de conservatoribus patriae quae dici deberent de proditoribus ; de me quidem non dubitanter quin omnia de meo consilio et vos fecissetis et Cannutius faceret. cetera cuius modi sint ex hoc iudica quod legato tuo viaticum eripuerunt. quid eos interpretari putas, cum hoc faciunt? ad hostem scilicet portari. O rem miseram! dominum ferre non potuimus, conservo servimus. et tamen me quidem favente magis quam sperante etiam nunc residet spes in virtute tua. sed ubi sunt copiae? de reliquo malo te ipsum tecum loqui quam nostra dicta cognoscere. vale.

consilium omnis autem hic sum ille ut mors caesar persequor itaque ante dies vis non oct produco in contio ab cannutius turpis ille quidem discedo sed tamen is dico de conservator patria qui dico debeo de proditor de ego quidem non dubitanter quin omnis de meus consilium et tu facio et cannutius facio ceterus qui modus sum ex hic judico qui legatus tuus viaticus eripio quis is interpretaris puto cum hic facio ad hostis scilicet porto o res miser dominus fero non possum conservo servio et tamen ego quidem faveo magis quam spero etiam nunc resideo spes in virtus tuus sed ubi sum copia de reliquus malus tu ipse tu loquor quam noster dictum cognosco val


etenim omnis Caesaris familiaris satis opportune habeo implicatos consuetudine et benevolentia sic ut, cum ab illo discesserint, me habeant proximum. hoc Pansa, Hirtius, Balbus, Oppius, Matius, Postumius plane ita faciunt ut me unice diligant. quod si mihi per me efficiendum fuisset, non me paeniteret pro ratione temporum ita esse molitum; sed nihil est a me inservitum temporis causa. veteres mihi necessitudines cum his omnibus intercedunt, quibuscum ego agere de te non destiti; principem tamen habuimus Pansam, tui studiosissimum, mei cupidum, qui valeret apud illum non minus auctoritate quam gratia. Cimber autem Tillius mihi plane satis fecit. valent tamen apud Caesarem non tam ambitiosae rogationes quam necessariae; quam quia Cimber habebat, plus valuit quam pro ullo alio valere potuisset.

etenim omnis caesar familiaris satis opportunus habeo implicatos consuetudo et benevolens sic ut cum ab ille discedo ego habeo propior hic pansa hirtius balbus oppius mattus postumus planus ita facio ut ego unicus diligo qui si ego per ego efficio sum non ego paeniteo pro ratio tempus ita sum molio sed nihil sum ab ego inservio tempus causa vetus ego necessitudo cum hic omnis intercedo qui ego ago de tu non desisto princeps tamen habeo pansa tuus studiosus meus cupidus qui valeo apud ille non paruus auctoritas quam gratia cimber autem tillius ego planus satis facio valeo tamen apud caesaris non tam ambitiosus rogatio quam necessaria quam quia cimber habeo multus valeo quam pro ullus alius valeo possum


summa tua auctoritas fecit meumque perpetuum de tua singulari virtute iudicium ut magni mea interesse putarem et res eas quas gessissem tibi notas esse et non ignorari a te qua aequitate et continentia tuerer socios provinciamque administrarem. Iis enim a te cognitis arbitrabar facilius me tibi quae vellem probaturum.

summus tuus auctoritas facio meus perpetuus de tuus singularis virtus iudicium ut magnus meus intersum puto et res is qui gero tu nosco sum et non ignoraris ab tu qui aequitas et continentia tueor socius provincia administraris ios enim ab tu cognosco arbitror facilis ego tu qui volo probo


ex Africa legiones exspectantur ; sed bellum istuc renatum mirantur homines. nihil tam praeter spem umquam ; nam die tuo natali victoria nuntiata in multa saecula videbamus rem p. liberatam, hi novi timores retexunt superiora. scripsisti autem ad me litteris iis, quas Idibus . Maus dedisti, modo te accepisse a Planco litteras non recipi Antonium a Lepido. id si ita est, omnia faciliora ; sin aliter, magnum negotium, cuius exitum non extimesco. tuae partes sunt ; ego plus quam feci facere non possum. te tamen, id quod spero, omnium maximum et clarissimum videre cupio.

ex africanus legio exspecto sed bellum iste reno miror homo nihil tam praeter spes umquam nam dies tuus natalis victoria nuntio in multus saeculum video res p libero hic nosco timor retexunt superus scribo autem ad ego littera is qui idus maus do modo tu accipio ab plancus littera non recipio antonius ab lepidus is si ita sum omnis facilis sin aliter magnus negotium qui exitus non extimesco tuus pars sum ego multus quam facio facio non possum tu tamen is qui spero omnis magnus et clarus video cupio


Regis Deiotari et voluntatem et copias, quantaecumque sunt, nostras esse duco ; Cappadocia est inanis, reliqui reges tyrannique neque opibus satis firmi nec voluntate sunt. mihi in hac paucitate ' militum animus certe non deerit, spero ne consilium quidem ; quid casurum sit incertum est. utinam saluti nostrae consulere possimus! dignitati certe consulemus.

rex deiotaris et voluntas et copia quantus sum noster sum duco cappadocia sum inanis reliquus rex tyrannus neque ops satis firmus neque voluntas sum ego in hic paucitas miles animus certus non desum spero ne consilium quidem quis cado sum incertus sum utinam salus noster consulo possum dignitas certus consulo


quod si id egissemus ego atque tu, quod ne in mentem quidem nobis veniebat propter cotidianos metus, omne tempus una fuissemus, neque me valetudo tua offenderet neque te maeror meus. quod quantum fieri poterit consequamur; quid enim est utrique nostrum aptius? propediem te igitur videbo.

qui si is ago ego atque tu qui ne in mens quidem nos venio propter cottidianus metus omnis tempus unus sum neque ego valetudo tuus offendo neque tu maeror meus qui quantus fio possum consequor quis enim sum uterque nos aptus propediem tu igitur video


gratae mihi tuae litterae fuerunt; ex quibus intellexi, quod etiam sine litteris arbitrabar, te summa cupiditate adfectum esse videndi mei. quod ego ita libenter accipio, ut tamen tibi non concedam; nam tecum esse, ita mihi commoda omnia quae opto, contingant, ut vehementer velim! etenim, cum esset maior et virorum et civium bonorum et iucundorum hominum et amantium mei copia, tamen erat nemo, quicum essem libentius quam tecum, et pauci, quibuscum essem aeque libenter; hoc vero tempore cum alii interierint, alii absint, alii mutati voluntate sint, unum medius fidius tecum diem libentius posuerim quam hoc omne tempus cum plerisque eorum, quibuscum vivo necessario. noli enim existimare mihi non solitudinem iucundiorem esse, qua tamen ipsa uti non licet, quam sermones eorum, qui frequentant domum meam, excepto uno aut summum altero.

gratus ego tuus littera sum ex qui intellego qui etiam sine littera arbitror tu summus cupiditas afficio sum video meus qui ego ita libet accipio ut tamen tu non concedo nam tu sum ita ego commodus omnis qui opto contingo ut vehemens volo etenim cum sum magnus et vir et civis bonus et jucundus homo et amo meus copia tamen sum nemo qui sum libet quam tu et paucus qui sum aequus libet hic verus tempus cum alius intereo alius absum alius muto voluntas sum unus medius fidus tu dies libet pono quam hic omnis tempus cum plerusque is qui vivo necessarius nolo enim existimaris ego non solitudo jucundus sum qui tamen ipse uti non licet quam sermo is qui frequento domus meus excipio unus aut superus alter


si te dolor aliqui corporis aut infirmitas valetudinis tuae tenuit quo minus ad ludos venires, fortunae magis tribuo quam sapientiae tuae; sin haec, quae ceteri mirantur, contemnenda duxisti et, cum per valetudinem posses, venire tamen noluisti, utrumque laetor, et sine dolore corporis te fuisse et animo valuisse, cum ea, quae sine causa mirantur alii, neglexeris, modo ut tibi constiterit fructus oti tui; quo quidem tibi perfrui mirifice licuit, cum esses in ista amoenitate paene solus relictus. neque tamen dubito quin tu in illo cubiculo tuo, ex quo tibi Stabianum perforasti et patefecisti sinum, per eos dies matutina tempora lectiunculis consumpseris, cum illi interea, qui te istic reliquerunt, spectarent communis mimos semisomni. reliquas vero partis dici tu consumebas iis delectationibus, quas tibi ipse ad arbitrium tuum compararas; nobis autem erant ea perpetienda, quae Sp. Maecius probavisset.

si tu dolor aliqui corpus aut infirmitas valetudo tuus teneo quo paruus ad ludus venio fortuna magis tribuo quam sapientia tuus sin hic qui ceterus miror contemno duco et cum per valetudo possum venio tamen nolo uterque laeto et sine dolor corpus tu sum et animus valeo cum is qui sine causa miror alius neglego modo ut tu consto fructus otium tuus quo quidem tu perfruor mirificus licet cum sum in iste amoenitas paene solus relinquo neque tamen dubito quin tu in ille cubiculum tuus ex quo tu stabianum perforasti et patefacio sinum per is dies matutinus tempus lectiunculis consumo cum ille interea qui tu istic relinquo specto communis mimus semisomnus reliquus verus pars dico tu consumo is delectatio qui tu ipse ad arbitrium tuus comparo nos autem sum is perpetior qui spurius maecius probo


S. v. b. e. v. redditae mihi tandem sunt a Caesare litterae satis liberales, et ipse opinione celerius venturus esse dicitur. cui utrum obviam procedam an hic eum exspectem cum constituero, faciam te certiorem. tabellarios mihi velim quam primum remittas. valetudinem tuam cura diligenter. vale. D. pr. Id. Sext.

senatus v b e v reddo ego tandem sum ab caesaris littera satis liberalis et ipse opinio celer venio sum dico qui utrum obvius procedo an hic is exspecto cum constituo facio tu certus tabellarius ego volo quam primus remitto valetudo tuus cura diligenter val d pr is sext


quod scribis non oportuisse 'Metellum, fratrem tuum, ob dictum a me oppugnari,' primum hoc velim existimes, animum mihi istum tuum vehementer probari et fraternam plenam humanitatis ac pietatis voluntatem; deinde, si qua ego in re fratri tuo rei publicae causa restiterim, ut mihi ignoscas (tam enim sum amicus rei p. quam qui maxime); si vero meam salutem contra illius impetum in me crudelissimum defenderim, satis habeas nihil me etiam tecum de tui fratris iniuria conqueri. quem ego cum comperissem omnem sui tribunatus conatum in meam perniciem parare atque meditari, egi cum Claudia, uxore tua, et cum vestra sorore Mucia, cuius erga me studium pro Cn. Pompei necessitudine multis in rebus perspexeram, ut eum ab illa iniuria deterrerent.

qui scribo non oportet metellus frater tuus ob dico ab ego oppugnaris primus hic volo existimo animus ego iste tuus vehemens probaris et fraternus plenus humanitas atque pietas voluntas deinde si qui ego in res frater tuus res publicus causa resto ut ego ignosco tam enim sum amicus res p quam qui magnus si verus meus salus contra ille impetus in ego crudelis defendo satis habeo nihil ego etiam tu de tuus frater iniuria conqueror qui ego cum comperio omnis suus tribunatus conor in meus pernicies paro atque meditaris ago cum claudius uxor tuus et cum vester soror mucius qui erga ego studium pro cn pompejus necessitudo multus in res perspicio ut is ab ille iniuria deterreo


ego eum te esse, qui horum malorum initia multo ante videris, consulatum magnificentissime atque optime gesseris, praeclare memini; sed idem etiam illa vidi, neque te consilium civilis belli ita gerendi nec copias Cn. Pompei nec genus exercitus probare semperque summe diffidere; qua in sententia me quoque fuisse memoria tenere te arbitror. itaque neque tu multum interfuisti rebus gerendis et ego id semper egi, ne interessem ; non enim iis rebus pugna bamus, quibus valere poteramus, consilio, auctoritate, causa, quae erant in nobis superiora, sed lacertis et viribus, quibus pares non eramus. victi sumus igitur aut, si vinci dignitas non potest, fracti certe et abiecti. in quo tuum consilium nemo potest non maxime laudare, quod cum spe vincendi simul abiecisti certandi etiam cupiditatem ostendistique sapientem et bonum civem initia belli civilis invitum suscipere, extrema libenter non persequi.

ego is tu sum qui hic malus initium multus ante video consulatus magnificentissime atque optume gero praeclaris memini sed idem etiam ille video neque tu consilium civilis bellum ita gero neque copia cn pompejus neque genus exercitus probaris semper summus diffido qui in sententia ego quoque sum memoria teneo tu arbitror itaque neque tu multus intersum res gero et ego is semper ago ne intersum non enim is res pugno bamus qui valeo possum consilium auctoritas causa qui sum in nos superus sed lacertus et vis qui par non sum vinco sum igitur aut si vinco dignitas non possum frango certus et abicio in quo tuus consilium nemo possum non magnus laudo qui cum spes vinco simul abicio certo etiam cupiditas ostendo sapio et bonus civis initium bellum civilis invitus suscipio exter libet non persequor


etsi libenter petere a te soleo, si quid opus est meorum cuipiam, tamen multo libentius gratias tibi ago, cum fecisti aliquid commendatione mea, quod semper facis. incredibile est enim quas mihi gratias omnes agant, etiam mediocriter a me tibi commendati. quae mihi omnia grata, sed de L. Mescinio gratissimum. sic enim est mecum locutus, te, ut meas litteras legeris, statim procuratoribus suis pollicitum esse omnia, multo vero plura et maiora fecisse. id igitur (puto enim etiam atque etiam mihi dicendum esse) velim existimes mihi te fecisse gratissimum.

etsi libet peto ab tu soleo si quis opus sum meus qui tamen multus libet gratia tu ago cum facio aliquis commendatio meus qui semper facio incredibilis sum enim qui ego gratia omnis ago etiam mediocris ab ego tu commendo qui ego omnis gratus sed de l mescinius gratus sic enim sum ego loquor tu ut meus littera lego statim procurator suus polliceor sum omnis multus verus multus et magnus facio is igitur puto enim etiam atque etiam ego dico sum volo existimo ego tu facio gratus


scribis enim, si ita sit, te mecum esse victurum. gratissima mihi tua voluntas est facisque nihil alienum necessitudine nostra iudiciisque patris tui de me, summi viri. nam sic habeto, beneficiorum magnitudine eos, qui temporibus valuerunt ut valeant, coniunctiores tecum esse quam me, . necessitudine neminem. quam ob rem grata mihi est et memoria tua nostrae coniunctionis et eius etiam augendae voluntas

scribo enim si ita sum tu ego sum vinco gratus ego tuus voluntas sum facio nihil alienus necessitudo noster judicium pater tuus de ego superus vir nam sic habeo beneficus magnitudo is qui tempus valeo ut valeo conjungo tu sum quam ego necessitudo nemo quam ob res gratus ego sum et memoria tuus noster coniunctio et is etiam augeo voluntas


Demetrius venit ad me a quo quidem comitatu a)fwmi/lhsa satis scite. tu eum videlicet non potuisti videre. cras aderit ; videbis igitur ; nam ego hinc perendie mane cogito. valetudo tua me valde sollicitat ; sed inservi et fac omnia. tum te mecum esse, tum mihi cumulatissime satis facere putato. Cuspio quod operam dedisti mihi gratum est ; valde enim eius causa volo. vale.

demetrius venio ad ego ab quo quidem comito ab fwmi lhsa satis scio tu is videlicet non possum video creo adsum video igitur nam ego hinc perendie mane cogo valetudo tuus ego validus sollicito sed inservio et facio omnis tum tu ego sum tum ego cumulo satis facio puto cuspius qui opera do ego gratus sum validus enim is causa volo val


ego, mi Cornifici, quo die primum in spem libertatis ingressus sum et cunctantibus ceteris a. d. xiii K. Ian. fundamenta ieci rei p. eo ipso die providi multum atque habui rationem dignitatis tuae ; mihi enim est adsensus senatus de obtinendis provinciis. nec vero postea destiti labefactare eum qui summa cum tua iniuria contumeliaque rei p. provinciam absens obtinebat. itaque crebras vel potius cotidianas compellationes meas non tulit seque in urbem recepit invitus neque solum spe sed certa re iam et possessione deturbatus est meo iustissimo honestissimoque convicio. te tuam dignitatem summa tua virtute tenuisse provinciaeque honoribus amplissimis adfectum vehementer gaudeo .

ego ego cornificius quo dies primus in spes libertas ingredior sum et cuncto ceterus ab d xiii k ian fundamentum jacio res p is ipse dies provideo multus atque habeo ratio dignitas tuus ego enim sum assensus senatus de obtineo provincia neque verus postea desisto labefactaris is qui summus cum tuus iniuria contumelia res p provincia absum obtineo itaque creber vel potis cottidianus compellatio meus non fero sequor in urbs recipio invitus neque solus spes sed certus res iam et possessio deturbo sum meus justus honestus convicior tu tuus dignitas summus tuus virtus teneo provincia honor amplus afficio vehemens gaudeo


Cum multa mihi grata sunt, quae tu adductus mea commendatione fecisti, tum 'in primis, quod M. Marcilium, amici atque interpretis mei filium, liberalissime tractavisti ; venit enim Laudiceam et tibi apud me mihique propter te gratias maximas egit. qua re, quod reliquum est, a te peto, quoniam apud gratos homines beneficium ponis, ut eo libentius iis commodes operamque des, quoad fides tua patietur, ut socrus adulescentis rea ne fiat. ego cum antea studiose commendabam Marcilium tum multo nunc studiosius, quod in longa apparitione singularem et prope incredibilem patris Marcili fidem, abstinentiam modestiamque cognovi.

cos multus ego gratus sum qui tu adduco meus commendatio facio tum in primus qui m marcilium amicus atque interpres meus filius liberalis tracto venio enim laudiceam et tu apud ego ego propter tu gratia magnus ago qui res qui reliquus sum ab tu peto quoniam apud gratus homo beneficium pono ut is libet is commodo opera do quoad fides tuus patior ut socrus adulescens rea ne fio ego cum antea studiosus commendo marcilium tum multus nunc studiosus qui in longus apparitio singularis et prope incredibilis pater marcilis fides abstinentia modestia cognosco


qua re hoc unum tibi persuade, quantum viribus eniti, consilio providere, auctoritate monere potuero, hoc omne rei p. semper futurum. non est ignotus mihi sensus tuus. neque si facultas optabilis mihi quidem tui praesentis esset, umquam a tuis consiliis discreparem nec nunc committam ut ullum meum factum reprehendere iure possis.

qui res hic unus tu persuadeo quantus vis enitor consilium provideo auctoritas moneo possum hic omnis res p semper sum non sum ignosco ego sensus tuus neque si facultas optabilis ego quidem tuus praesum sum umquam ab tuus consilium discreparis neque nunc committo ut ullus meus facio reprehendo ius possum


A. d. iii K. Maias cum essem in Cumano, accepi tuas litteras; quibus lectis cognovi non satis prudenter fecisse Philotimum, qui, cum abs te mandata haberet, ut scribis de omnibus rebus, ipse ad me non venisset, litteras tuas misisset, quas intellexi breviores fuisse, quod eum perlaturum putasses. sed tamen, postquam tuas litteras legi, Postumia tua me convenit et Servius noster. his placuit ut tu in Cumanum venires, quod etiam mecum ut ad te scriberem egerunt

ab d iii k maia cum sum in cumanum accipio tuus littera qui lectus cognosco non satis prudens facio philotimus qui cum abs tu mandatum habeo ut scribo de omnis res ipse ad ego non venio littera tuus mitto qui intellego brevis sum qui is perfero puto sed tamen postquam tuus littera lego postumius tuus ego convenio et servus noster hic placeo ut tu in cumanum venio qui etiam ego ut ad tu scribo egero


illud fore tibi adiumento spero, cuius ipse Caesar optimus esse iudex potest : semper Caesarem Capito coluit et dilexit. sed ipse huius rei testis est ; novi hominis memoriam. itaque nihil te doceo ; tantum tibi sumito pro Capitone apud Caesarem quantum ipsum meminisse senties.

ille sum tu adjumentum spero qui ipse caesar bonus sum iudex possum semper caesaris capito colo et diligo sed ipse hic res testis sum nosco homo memoria itaque nihil tu doceo tantus tu sumo pro capito apud caesaris quantus ipse memini sentio