tantum quod ex Arpinati veneram cum mihi a te litterae redditae sunt, ab eodemque accepi Aviani litteras, in quibus hoc inerat liberalissimum, nomina se facturum, cum venisset, qua ego vellem die. fac, quaeso, qui ego sum esse te estne aut tui pudoris aut nostri primum rogare de die, deinde plus annua postulare? sed essent, mi Galle, omnia facilia, si et ea mercatus esses quae ego desiderabam et ad eam summam quam volueram. ac tamen ista ipsa, quae te emisse scribis, non solum rata mihi erunt sed etiam grata; plane enim intellego te non modo studio sed etiam amore usum, quae te delectarint, hominem, ut ego semper iudicavi, in omni iudicio elegantissimum, quae me digna putaris, coemisse.

tantus qui ex arpinas venio cum ego ab tu littera reddo sum ab idem accipio avianius littera in qui hic insum liberalis nomen sui facio cum venio qui ego volo dies facio quaeso qui ego sum sum tu edo aut tuus pudor aut noster primus rogo de dies deinde multus annuus postulo sed sum ego gallus omnis facilis si et is mercor sum qui ego desidero et ad is summa quam volo atque tamen iste ipse qui tu emo scribo non solus reor ego sum sed etiam gratus planus enim intellego tu non modo studium sed etiam amor usus qui tu delecto homo ut ego semper judico in omnis iudicium elego qui ego dignus putaris coemo


S. v. liberique vestri v. b. e. e. q. v. deos hominesque testor, p. c., qua mente et quo animo semper in rem p. fuerim et quam nihil antiquius communi salute ac libertate iudicarim ; quod vobis brevi probassem, nisi mihi fortuna proprium consilium extorsisset. nam exercitus cunctus consuetudinem suam in civibus conservandis communique pace seditione facta retinuit meque tantae multitudinis civium Romanorum salutis atque incolumitatis causam suscipere, ut vere dicam, coegit.

senatus v libet vester v b e e q v deus homo testo p que qui mens et quo animus semper in res p sum et quam nihil antiquus communis salus atque libertas judico qui tu brevis probo nisi ego fortuna proprius consilium extorqueo nam exercitus cunctus consuetudo suus in civis conservo communio pax seditio facio retineo ego tantus multitudo civis romanus salus atque incolumitas causa suscipio ut verus dico cogo


sed aliquantum nobis temporis et magni labores et multae impensae opus fuerunt ut, quae rei p. bonisque omnibus polliceremur, exitu praestaremus neque ad auxilium patriae nudi cum bona voluntate sed cum facultatibus accederemus. confirmandus erat exercitus nobis magnis saepe praemiis sollicitatus, ut a b re p. potius moderata quam ab uno infinita speraret ; confirmandae complures civitates, quae superiore anno largitionibus concessionibusque praemiorum erant obligatae, ut et illa vana putarent et eadem a melioribus auctoribus petenda existimarent; eliciendae etiam voluntates reliquorum, qui finitimis provinciis exercitibusque praefuerunt, ut potius cum pluribus societatem defendendae libertatis iniremus quam cum paucioribus funestam orbi terrarum victoriam partiremur.

sed aliquantus nos tempus et magnus labor et multus impendo opus sum ut qui res p bonus omnis polliceo exeo praesto neque ad auxilium patria nudus cum bonus voluntas sed cum facultas accedo confirmo sum exercitus nos magnus saepe praemium sollicito ut ab b res p potis modero quam ab unus infinitus spero confirmo complures civitas qui superus annus largitio concessio praemium sum obligo ut et ille vanus puto et idem ab bonus auctor peto existimo elicio etiam voluntas reliquus qui finitimus provincia exercitus praesum ut potis cum multus societas defendo libertas ineo quam cum paucus funestus orbus terra victoria partio


quod cum ita esset, tamen litteris tuis, quas Nonis Maiis ex castris datas acceperamus, ita persuasum erat civitati ut illum iam oppressum omnes arbitrarentur, te autem in Italiam venire cum exercitu ut, si haec ex sententia confecta essent, consilio atque auctoritate tua, sin quid forte titubatum, ut fit in bello, exercitu tuo niteremur. quem quidem ego exercitum quibuscumque potuero rebus ornabo ; cuius rei tum tempus erit cum quid opis rei p. laturus is exercitus sit aut quid iam tulerit notum esse coepe4t nam adhuc tantum conatus audiuntur optimi illi quidem et praeclarissimi, sed gesta res exspectatur, quam quidem aut iam esse aliquam aut appropinquare confido. tua virtute, magnitudine animi nihil est nobilius.

qui cum ita sum tamen littera tuus qui nona maia ex castrum do accipio ita persuadeo sum civitas ut ille iam opprimo omnis arbitror tu autem in italia venio cum exercitus ut si hic ex sententia conficio sum consilium atque auctoritas tuus sin quis fors titubo ut fio in bellum exercitus tuus niteo qui quidem ego exercitus quicumque possum res orno qui res tum tempus sum cum quis ops res p fero is exercitus sum aut quis iam fero notus sum coepe t nam adhuc tantus conor audio bonus ille quidem et praeclarus sed gero res exspecto quam quidem aut iam sum aliqui aut appropinquo confido tuus virtus magnitudo animus nihil sum nobilis


postremo (vix veri simile fortasse videatur) oderam multo peius hunc quam illum ipsum Clodium. illum enim oppugnaram, hunc defenderam ; et ille, cum omnis res p. in meo capite discrimen esset habitura, magnum quiddam spectavit, nec sua sponte sed eorum auxilio, qui me stante stare non poterant, hic simiolus animi causa me in quem inveberetur delegerat persuaseratque non nullis invidis meis se in me emissarium semper fore. quam ob rem valde iubeo gaudere te. Magna res gesta est. numquam ulli fortiores cives fuerunt quam qui ausi sunt eum contra tantas opes eius, a quo ipsi lecti iudices erant, condemnare; quod fecissent numquam, nisi iis dolori meus fuisset dolor.

postremo vix verus similis fortasse video odi multus malus hic quam ille ipse claudius ille enim oppugno hic defendo et ille cum omnis res p in meus caput discrimen sum habeo magnus quidam specto neque suus sponte sed is auxilium qui ego sto sto non possum hic simiolus animus causa ego in qui inveberetur deligo persuadeo non nullus invidus meus sui in ego emissarius semper sum quam ob res validus iubeo gaudeo tu magnus res gero sum numquam ullus fortis civis sum quam qui audeo sum is contra tantus ops is ab quo ipse lego iudex sum condemnaris qui facio numquam nisi is dolor meus sum dolor


te vero nolo, nisi ipse rumor iam raucus erit factus, ad Baias venire; erit enim nobis honestius, etiam cum hinc discesserimus, videri venisse in illa loca ploratum potius quam natatum. sed haec tu melius; modo nobis stet illud, una vivere in studiis nostris, a quibus antea delectationem modo petebamus, nunc vero etiam salutem; non deesse, si quis adbibere volet, non modo ut architectos verum etiam ut fabros ad aedificandam rem publicam et potius libenter accurrere; si nemo utetur opera, tamen et scribere et legere politei/as et, si minus in curia atque in foro, at in litteris et libris, ut doctissimi veteres fecerunt, gnavare rem p. et de moribus ac legibus quaerere. mihi haec videntur; tu quid sis acturus et quid tibi placeat pergratum erit si ad me scripseris.

tu verus nolo nisi ipse rumor iam raucus sum facio ad baiae venio sum enim nos honestus etiam cum hinc discedo video venio in ille locum ploro potis quam natas sed hic tu bonus modo nos sto ille unus vivo in studium noster ab qui antea delectatio modo peto nunc verus etiam salus non desum si quis adbibo volo non modo ut architectus verus etiam ut faber ad aedifico res publicus et potis libet accurro si nemo uto opus tamen et scribo et lego politei as et si paruus in curia atque in forum at in littera et liber ut doceo vetus facio gnavaris res p et de mos atque lex quaero ego hic video tu quis sum ago et quis tu placeo pergratus sum si ad ego scribo


septimum iam diem Corcyrae tenebamur, Quintus autem pater et filius Buthroti. solliciti eramus de tua valetudine mirum in modum nec mirabamur nihil a te litterarum ; iis enim ventis istim navigatur, qui si essent, nos Corcyrae non sederemus. cura igitur te et confirma et, cum commode et per valetudinem et per anni tempus navigare poteris, ad nos amantissimos tui veni. nemo nos amat qui te non diligat ; carus omnibus exspectatusque venies. cura ut valeas. etiam atque etiam, Tiro noster, vale. xv K. Dec. Corcyra.

septimus iam dies corcyra teneo quintus autem pater et filius buthrotius sollicitus sum de tuus valetudo mirus in modus neque miro nihil ab tu litteraris is enim venio istim navigo qui si sum nos corcyra non sedeo cura igitur tu et confirmo et cum commodus et per valetudo et per annus tempus navigaris possum ad nos amo tuus venio nemo nos amo qui tu non diligo carus omnis exspecto venio cura ut valeo etiam atque etiam tiro noster val xv k dec corcyra


de tuo autem filio, vereor ne, si nihil ad te scripserim, debitum eius virtuti videar testimonium non dedisse, sin autem omnia, quae sentio, perscripserim, ne refricem meis litteris desiderium ac dolorem tuum. sed tamen prudentissime facies, si illius pietatem, virtutem, industriam, ubicumque eris, tuam esse, tecum esse duces; nec enim minus nostra sunt quae animo complectimur quam quae oculis intuemur.

de tuus autem filius vereor ne si nihil ad tu scribo debeo is virtus video testimonium non do sin autem omnis qui sentio perscribo ne refrico meus littera desiderium atque dolor tuus sed tamen prudens facies si ille pietas virtus industria ubicumque sum tuus sum tu sum dux neque enim paruus noster sum qui animus complector quam qui oculus intueor


illud te non arbitror fugere quin homines in dissensione domestica debeant, quam diu civiliter sine armis certetur, honestiorem sequi partem, ubi ad bellum et castra ventum sit, firmiorem et id melius statuere quod tutius sit. in hac discordia video Cn. Pompeium senatum quique res iudicant secum habiturum, ad Caesarem omnis qui cum timore aut mala spe vivant accessuros ; exercitum conferendum non esse. omnino satis spati est ad considerandas utriusque copias et eligendam partem.

ille tu non arbitror fugio quin homo in dissensio domesticus debeo quam diu civilis sine arma certo honestus sequor pars ubi ad bellum et castrum venio sum firmus et is bonus statuo qui tueor sum in hic discordia video cn pompejus senatus quisque res judico sui habeo ad caesaris omnis qui cum timor aut malus spes vivo accedo exercitus confero non sum omnino satis spatium sum ad considero uterque copia et eligo pars


itane? praeter litigatores nemo ad te meas litteras? multae istae quidem ; tu enim perfecisti ut nemo sine litteris meis tibi se commendatum putaret ; sed quis umquam tuorum mihi dixit esse cui darem, quin dederim? aut quid mi iucundius quam, cum coram tecum loqui non possim, aut scribere ad te aut tuas legere litteras? illud magis mihi solet esse molestum, tantis me impediri occupationibus, ut ad te scribendi meo arbitratu facultas nulla detur. non enim te epistulis sed voluminibus lacesserem ; quibus quidem me a te provocari oportebat. quamvis enim occupatus sis,' oti tamen plus habes ; aut, si ne tu quidem vacas, noli impudens esse nec mihi molestiam exhibere et a me litteras crebriores, cum tu mihi raro mittas, flagitare.

ito praeter litigator nemo ad tu meus littera multus iste quidem tu enim perficio ut nemo sine littera meus tu sui commendo puto sed quis umquam tuus ego dico sum qui do quin do aut quis ego jucundus quam cum coram tu loquor non possum aut scribo ad tu aut tuus lego littera ille magis ego soleo sum molestus tantus ego impedio occupatio ut ad tu scribo meus arbitratus facultas nullus do non enim tu epistula sed volumen lacesso qui quidem ego ab tu provocaris oportet quivis enim occupo sum otium tamen multus habeo aut si ne tu quidem vaco nolo impudens sum neque ego molestia exhibeo et ab ego littera creber cum tu ego rarus mitto flagito


quamquam enim Lamia summo splendore, summa gratia est magnificentissimo munere aedilicio, tamen, quasi ea ita non essent, ego suscepi totum negotium. nunc si me tanti facis quanti certe facis, quoniam equitum centurias tenes, in quis regnas, mitte ad Lupum nostrum ut is nobis eas centurias conficiat. non tenebo te pluribus ; ponam in extremo quod sentio : nihil est, Brute, cum omnia a te exspectem, quod mihi gratius facere possis.

quamquam enim lamia superus splendor summus gratia sum magnificentissimo munus aedilicius tamen quasi is ita non sum ego suscipio totus negotium nunc si ego tantus facio quantus certus facio quoniam eques centurio teneo in quis regno mitto ad lupus nos ut is nos is centurio confacio non teneo tu multus pono in exter qui sentio nihil sum brutus cum omnis ab tu exspecto qui ego gratus facio possum


huic ego tantum modo aditum ad tuam cognitionem patefacio et munio ; cognitum per te ipsum, quae tua natura est, dignum tua amicitia atque hospitio iudicabis. peto igitur a te ut his litteris lectis recipias eum in tuam fidem, polliceare omnia te facturum mea causa. de reliquo si, id quod confido fore, dignum eum tua amicitia hospitioque cognoveris, peto ut eum complectare, diligas, in tuis habeas. erit id mihi maiorem in modum gratum. vale.

hic ego tantus modo aditus ad tuus cognitio patefacio et munio cognosco per tu ipse qui tuus natura sum dignus tuus amicitia atque hospitium iudico peto igitur ab tu ut hic littera lectus recipio is in tuus fides pollicearis omnis tu facio meus causa de reliquus si is qui confido sum dignus is tuus amicitia hospitium cognosco peto ut is complectaris diligo in tuus habeo sum is ego magnus in modus gratus val


reliquum est de sestertiis centum milibus, de quibus memini mihi a te Myrina litteras esse adlatas, non mei errati, sed tui; in quo peccatum videbatur esse, si modo erat, fratris tui et Tulli. sed, cum id corrigi non posset, quod iam depositis rationibus ex provincia decessimus, credo me quidem tibi pro animi mei voluntate proque ea spe facultatum, quam tum habebamus, quam humanissime potuerim, rescripsisse; sed neque tum me humanitate litterarum mearum obligatum puto neque me tuam hodie epistulam de HS c_ sic accepisse, ut ii accipiunt, quibus epistulae per haec tempora molestae sunt.

reliquus sum de sestertius centum mille de qui memini ego ab tu myrinus littera sum affero non meus erro sed tuus in quo peccatum video sum si modo sum frater tuus et tullius sed cum is corrigo non possum qui iam depono ratio ex provincia decedo credo ego quidem tu pro animus meus voluntas pro is spes facultas quam tum habeo quam humanus possum rescribo sed neque tum ego humanitas litteraris meus obligo puto neque ego tuus hodie epistula de sestertius que sic accipio ut is accipio qui epistula per hic tempus molestus sum


tandem aliquando Romae esse coepimus. quid defuit nostrae familiaritati? in maximis rebus quonam modo gererem me adversus Caesarem usus tuo consilio sum, in reliquis officio. cui tu tribuisti excepto Caesare praeter me ut domum ventitares horasque multas saepe suavissimo sermone consumeres, tum cum etiam, si meministi, ut haec filosofou/mena scriberem tu me impulisti? post Caesaris reditum quid tibi maiori curae fuit quam ut essem ego illi quam familiarissimus? quod effeceras.

tandem aliquando roma sum coepio quis desum noster familiaritas in magnus res quonam modo gero ego adverro caesaris utor tuus consilium sum in reliquus officium qui tu tribuo excipio caesaris praeter ego ut domus ventitaris hora multus saepe suavis sermo consumo tum cum etiam si memini ut hic filosofou mena scribo tu ego impello post caesar redeo quis tu magnus cura sum quam ut sum ego ille quam familiaris qui efficio


de villa Seliciana et curasti diligenter et scripsisti facetissime ; itaque puto me praetermissurum ; salis enim satis est, sannionum parum.

de villa seliciana et curo diligenter et scribo facetus itaque puto ego praetermitto sal enim satis sum sannio parum


simul illud cogitare debes, me omnem pecuniam, quae ad me salvis legibus pervenisset, Ephesi apud publicanos deposuisse; id fuisse HS x_x_i_i_; eam omnem pecuniam Pompeium abstulisse. quod ego sive aequo animo sive iniquo fero, tu de HS c_ aequo animo ferre debes et existimare eo minus ad te vel de tuis cibariis vel de mea liberalitate pervenisse. quod si mihi expensa ista HS c tulisses, tamen, quae tua est suavitas quique in me amor, nolles a me hoc tempore aestimationem accipere; nam, numeratum si cuperem, non erat. sed haec iocatum me putato, ut ego te existimo. ego tamen, cum Tullius rure redierit, mittam eum ad te, si quid ad rem putabis pertinere. hanc epistulam cur conscindi velim causa nulla est.

simul ille cogito debeo ego omnis pecunia qui ad ego salvus lex pervenio ephesus apud publicanus depono is sum sestertius decem decem eo eo is omnis pecunia pompejus aufero qui ego sive aequus animus sive iniquus fero tu de sestertius que aequus animus fero debeo et existimaris is paruus ad tu vel de tuus cibarius vel de meus liberalitas pervenio qui si ego expendo iste sestertius que fero tamen qui tuus sum suavitas quisque in ego amor nolo ab ego hic tempus aestimatio accipio nam numero si cupio non sum sed hic jocor ego puto ut ego tu existimo ego tamen cum tullius rus redeo mitto is ad tu si quis ad res puto pertineo hic epistula cur conscindo volo causa nullus sum


sed prima duo capita epistulae tuae tacita mihi quodam modo relinquenda sunt; nihil enim habent, quod definitum sit aut certum, nisi me vultu et taciturnitate significasse tibi non esse amicum, idque, pro tribunali cum aliquid ageretur, et non nullis in conviviis intellegi potuisse. hoc totum nihil esse possum intellegere; sed, cum sit nihil, ne quid dicatur quidem intellego; illud quidem scio, meos multos et inlustris et ex superiore et ex aequo loco sermones habitos cum tua summa laude et cum magna significatione nostrae familiaritatis ad te vere potuisse deferri. nam quod ad legatos attinet, quid a me fieri potuit aut elegantius aut iustius quam ut sumptus egentissimarum civitatum minuerem sine ulla imminutione dignitatis tuae, praesertim ipsis civitatibus postulantibus? nam mihi totum genus legationum tuo nomine proficiscentium notum non erat. Apameae cum essem, multarum civitatum principes ad me detulerunt sumptus decerni legatis nimis magnos, cum solvendo civitates non essent. hic ego multa simul cogitavi.

sed primus duo caput epistula tuus taceo ego quidam modo relinquo sum nihil enim habeo qui definio sum aut certus nisi ego vultus et taciturnitas significo tu non sum amicus is pro tribunal cum aliquis ago et non nullus in convivium intellego possum hic totus nihil sum possum intellego sed cum sum nihil ne quis dico quidem intellego ille quidem scio meus multus et illustris et ex superus et ex aequus locus sermo habeo cum tuus summus laus et cum magnus significatio noster familiaritas ad tu verus possum defero nam qui ad legatus attineo quis ab ego fio possum aut elego aut iustus quam ut sumptus egentissimaris civitas minuo sine ullus imminutio dignitas tuus praesertim ipse civitas postulo nam ego totus genus legatio tuus nomen proficisco notus non sum apamea cum sum multus civitas princeps ad ego defero sumptus decerno legatus nimis magnus cum solvo civitas non sum hic ego multus simul cogito


sed, mi Plance, incumbe ut belli extrema perficias. in hoc erit summa et gratia et gloria. cupio omnia rei p. causa ; sed me hercules in ea conservanda iam defetigatus non multo plus patriae faveo quam tuae gloriae, cuius maximam facultatem tibi di immortales, ut spero, dedere ; quam complectere obsecro. qui enim Antonium oppresserit, is hoc bellum taeterrimum periculosissimumque confecerit.

sed ego plancus incumbo ut bellum exter perficio in hic sum summus et gratia et gloria cupio omnis res p causa sed ego herculis in is conservo iam defatigo non multus multus patria faveo quam tuus gloria qui maximus facultas tu deus immortalis ut spero do quam complector obsecro qui enim antonius opprimo is hic bellum taeter periculosus confacio


sed de Parthorum transitu nuntii varios sermones excitarunt ; alius enim Pompeium mittendum, alius ab urbe Pompeium non removendum, alius Caesarem cum suo exercitu, alius consules, nemo tamen ex senatus consulto privatos. consules autem, quia verentur ne illud senatus consultum fiat ut paludati exeant, et contumeliose praeter eos ad alium res transferatur, omnino senatum haberi nolunt, usque eo ut parum diligentes in re publica videantur ; sed honeste, sive neglegentia sive inertia est sive ille quem proposui metus, latet sub hac temperantiae existimatione nolle provinciam. A te litterae non venerunt et, nisi Deiotari subsecutae essent, in eam opinionem Cassius veniebat, quae diripuisset ipse ut viderentur ab hoste vastata, finxisse bellum et Arabas in provinciam immisisse eosque Parthos esse senatui renuntiasse. qua re tibi suadeo, quicumque est istic status rerum, diligenter et caute perscribas, ne aut velificatus aliquoi dicaris aut aliquid quod referret scire reticuisse.

sed de parthus transeo nuntius varius sermo excito alius enim pompejus mitto alius ab urbs pompejus non removeo alius caesaris cum suus exercitus alius consul nemo tamen ex senatus consultum privo consul autem quia vereor ne ille senatus consulo fio ut paludatus exeo et contumeliosus praeter is ad alius res transfero omnino senatus habeo nolo usque is ut parum diligo in res publicus video sed honestus sive neglegentia sive inertia sum sive ille qui propono metus lateo sub hic temperantia existimatio nolo provincia ab tu littera non venio et nisi deiotaris subsequor sum in is opinio casseius venio qui diripio ipse ut video ab hostis vasto fingo bellum et arabus in provincia immitto is parthus sum senatus renuntio qui res tu suadeo quicumque sum istic status res diligenter et caveo perscribo ne aut velifico aliquoi dicaris aut aliquis qui refero scio reticeo


ego te commendare non desisto, sed quid proficiam ex te scire cupio. spem maximam habeo in Balbo, ad quem de te diligentissime et saepissime scribo. illud soleo mirari, non me totiens accipere tuas litteras, quotiens a Quinto mihi fratre adferantur. in Britannia nihil esse audio neque auri neque argenti.

ego tu commendaris non desisto sed quis proficio ex tu scio cupio spes maximus habeo in balbus ad qui de tu diligens et saepis scribo ille soleo miror non ego totiens accipio tuus littera quotiens ab quintus ego frater affero in britannia nihil sum audio neque aurum neque argentum


Q. Pompeius Sex. f. multis et veteribus causis necessitudinis mihi coniunctus est. is cum antea meis commendationibus et rem et gratiam et auctoritatem suam tueri consuerit, nunc profecto te provinciam obtinente meis litteris adsequi debet ut nemini se intellegat commendatiorem umquam fuisse. quam ob rem a te maiorem in modum peto ut, cum omnis meos aeque ac tuos observare pro necessitudine nostra debeas, hunc in primis ita in tuam fidem recipias, ut ipse intellegat nullam rem sibi maiori usui aut ornamento quam meam commendationem esse potuisse. vale.

q pompejus sex f multus et vetus causa necessitudo ego conjungo sum is cum antea meus commendatio et res et gratia et auctoritas suus tueor consuo nunc profecto tu provincia obtineo meus littera assequor debeo ut nemo sui intellego commendo umquam sum quam ob res ab tu magnus in modus peto ut cum omnis meus aequus atque tuus observaris pro necessitudo noster debeo hic in primus ita in tuus fides recipio ut ipse intellego nullus res sui magnus usus aut ornamentum quam meus commendatio sum possum val


Regis Antiochi Commageni legati primi mihi nuntiarunt is Parthorum magnas copias Euphratem transire coepisse. quo nuptio adlato, cum essent non nulli qui ei regi minorem fidem habendam putarent, statui exspectandum esse si quid certius adferretur. A. d. xiii K. Oct., cum exercitum in Ciliciam ducerem, in finibus Lycaoniae et Cappadociae mihi litterae redditae sunt a Tarcondimoto, qui fidelissimus socius trans Taurum amicissimusque p. R. existimatur, Pacorum Orodi regis Parthorum filium cum permagno equitatu Parthico transisse Euphratem et castra posuisse Tybae, magnumque tumultum esse in provincia Syria excitatum. eodem die ab Iamblicho, phylarcho Arabum, quem homines opinantur bene sentire amicumque esse rei p. nostrae, litterae de isdem rebus mihi redditae sunt.

rex antiochus commagenus legatus primus ego nuntio is parthus magnus copia euphrates transeo coepio quo nuptio affero cum sum non nullus qui is rex paruus fides habeo puto statuo exspecto sum si quis certus affero ab d xiii k oct cum exercitus in cilicia duco in finis lycaonia et cappadocia ego littera reddo sum ab tarcondimotus qui fidelis socius trans taurus amicus p romanus existimo pacorus orodes rex parthus filius cum permagnus equitatus parthicus transeo euphrates et castrum pono tyba magnus tumultus sum in provincia syria excitas idem dies ab iamblichus phylarchus arabus qui homo opinor bene sentio amicus sum res p noster littera de idem res ego reddo sum


peto a te hoc diligentius quam si mea res esset, quo est honestius de amicorum pecunia laborare quam de sua, ut negotium conficiendum cures, ipse suscipias, transigas operamque des, quoad tibi aequum et rectum videbitur, ut quam commodissima condicione libertus Strabonis, qui eius rei causa missus est, negotium conficiat ad nummosque perveniat. id et mihi gratissimum erit et tu ipse L. Titium cognosces amicitia tua dignissimum. quod ut tibi curae sit, ut omnia solent esse quae me velle scis, te vehementer etiam atque etiam rogo.

peto ab tu hic diligo quam si meus res sum quo sum honestus de amicus pecunia laboro quam de suus ut negotium confacio curo ipse suscipio transigo opera do quoad tu aequus et recingo video ut quam commodus condicio libertus strabo qui is res causa mitto sum negotium confacio ad nummus pervenio is et ego gratus sum et tu ipse l titius cognosco amicitia tuus dignus qui ut tu cura sum ut omnis soleo sum qui ego volo scio tu vehemens etiam atque etiam rogo


amo verecundiam †vel potius libertatem loquendi. atqui hoc Zenoni placuit, homini me hercule acuto, etsi Academiae nostrae cum eo magna rixa est—sed, ut dico, placet Stoicis suo quamque rem nomine appellare. sic enim disserunt, nihil esse obscenum, nihil turpe dictu ; nam si quod sit in obscenitate flagitium, id aut in re esse aut in verbo ; nihil esse tertium. in re non est. itaque non modo in comoedus res ipsa narratur (ut ille in Demiurgo: modo forte—— , Nosti canticum ; meministi Roscium: ita mé destituit núdum—— , totus est sermo verbis tectus, re impudentior), sed etiam in tragoediis. quid est enim illud: quae múlier una—— quid, inquam, est: Úsurpat dupléx cubile'? quid? huius †ferei 'híc cubile iníre est ausus'? quid est: virginem me quondam invitam per vim violat Iuppiter'? bene 'violat' ; atqui idem significat, sed alterum nemo tulisset.

amo verecundia vel potis libertas loquor atqui hic zeno placeo homo ego herculis acuo etsi academia noster cum is magnus rixo sum sed ut dico placeo stoicus suus quisque res nomen appello sic enim dissero nihil sum obscenus nihil turpis dico nam si qui sum in obscenitas flagitium is aut in res sum aut in verbum nihil sum tertius in res non sum itaque non modo in comoedus res ipse narro ut ille in demiurgus modo fors nostius canticum memini roscius ita me destituo nudum totus sum sermo verbum tego res impudens sed etiam in tragoedia quis sum enim ille qui mulier unus quis inquam sum usurpat duplex cubile quis hic ferei hic cubile inire sum audeo quis sum virgo ego quondam invitus per vis violo iuppiter bene violo atqui idem significo sed alter nemo fero


si te ratio quaedam mira Tuscae disciplinae, quam a patre, nobilissimo atque optimo viro, acceperas, non fefellit, ne nos quidem nostra divinatio fallet, quam cum sapientissimorum virorum monumentis atque praeceptis plurimoque, ut tu scis, doctrinae studio tum magno etiam usu tractandae rei p. magnaque nostrorum temporum varietate consecuti sumus;

si tu ratio quidam mirus tuscus disciplina quam ab pater nobilis atque bonus vir accipio non fallo ne nos quidem noster divinatio fallo quam cum sapio vir monumentum atque praecipio multus ut tu scio doctrina studium tum magnus etiam usus tracto res p magnus noster tempus varietas consequor sum


A Pausania, Lentuli liberto, accenso meo, audivi, cum diceret te secum esse questum, quod tibi obviam non prodissem. scilicet contempsi te, nec potest fieri me quicquam superbius! Cum puer tuus ad me secunda fere vigilia venisset isque te ante lucem Iconium mihi venturum nuntiasset, incertumque, utra via, cum essent duae, altera Varronem, tuum familiarissimum, altera Q. Leptam, praefectum fabrum meum, tibi obviam misi. mandavi utrique eorum, ut tante ad me excurrerent, ut tibi obviam prodire possem. currens Lepta venit mihique nuntiavit te iam castra praetergressum esse. confestim Iconium veni. cetera iam tibi nota sunt. an ego tibi obviam non prodirem, primum Ap. Claudio, deinde imperatori, deinde more maiorum, deinde, quod caput est, amico, cum in isto genere multo etiam ambitiosius facere soleam, quam honos meus et dignitas postulat? sed haec hactenus.

ab pausanias lentulis libertus accendo meus audio cum dico tu sui sum queror qui tu obvius non proeo scilicet contemno tu neque possum fio ego quisquam superbus cos puer tuus ad ego secundus fere vigil venio eo tu ante lux iconium ego venio nuntio incertus uter via cum sum duo alter varro tuus familiaris alter q lepta praeficio faber meus tu obvius mitto mando uterque is ut tantus ad ego excurro ut tu obvius prodeo possum curro lepta venio ego nuntio tu iam castrum praetergredior sum confestim iconium venio ceterus iam tu nosco sum an ego tu obvius non prodeo primus ap claudius deinde imperator deinde mos magnus deinde qui caput sum amicus cum in iste genus multus etiam ambitiosus facio soleo quam honor meus et dignitas postulo sed hic hactenus


interea in hoc tanto motu tantaque exspectatione maximi belli rex Deiotarus, cui non sine causa plurimum semper et meo et tuo et senatus iudicio tributum est, vir cum benevolentia et fide erga populum R. singulari tum praestanti magnitudine et animi et consili, legatos ad me misit se cum omnibus suis copiis in mea castra esse venturum. cuius ego studio officioque commotus egi ei per litteras gratias idque ut maturaret hortatus sum.

interea in hic tantus motus tantus exspectatio magnus bellum rex deiotarus qui non sine causa multus semper et meus et tuus et senatus iudicium tribuo sum vir cum benevolens et fides erga populus romanus singularis tum praesto magnitudo et animus et consilium legatus ad ego mitto sui cum omnis suus copia in meus castrum sum venio qui ego studium officio commoueo ago is per littera gratia is ut maturo hortor sum


sed quae est 'invidia,' aut quid mihi nunc invideri potest? verum fa,c esse omnia ; sic video philosophis placuisse iis, qui mihi soli videntur vim virtutis tenere, nihil esse sapientis praestare nisi culpam. qua mihi videor dupliciter carere, et quod ea senserim quae rectissima fuerunt, et quod, cum viderem praesidi non satis esse ad ea obtinenda, viribus certandum cum valentioribus non putarim. ergo in officio boni civis certe non sum reprehendendus. reliquum est ne quid stulte, ne quid temere dicam aut faciam contra potentis. id quoque puto esse sapientis. cetera vero, quid quisque me dixisse dicat, aut quo modo ille accipiat, aut qua fide mecum vivant ii qui me assidue colunt et observant, praestare non possum.

sed qui sum invidia aut quis ego nunc invideo possum verus for que sum omnis sic video philosophus placeo is qui ego solus video vis virtus teneo nihil sum sapio praesto nisi culpa qui ego video dupliciter careo et qui is sentio qui recingo sum et qui cum video praesidium non satis sum ad is obtineo vis certo cum valeo non puto ergo in officium bonus civis certus non sum reprehendo reliquus sum ne quis stultus ne quis temere dico aut facio contra possum is quoque puto sum sapio ceterus verus quis quisque ego dico dico aut quo modo ille accipio aut qui fides ego vivo is qui ego assiduus colo et observo praesto non possum


tu, mi Oppi, conservabis amorem tuum (etsi more magis hoc quidem scribo quam quo te admonendum putem) meaque omnia tuebere ; quae tibi ne ignota essent Attico mandavi ; a me autem, cum paulum oti nacti erimus, uberiores litteras exspectato. da operam ut valeas. hoc mihi gratius facere nihil potes.

tu ego oppius conservo amor tuus etsi mos magis hic quidem scribo quam quo tu admoneo puto meo omnis tueor qui tu ne ignotus sum atticus mando ab ego autem cum paulus otium nanciscor sum uber littera exspecto do opera ut valeo hic ego gratus facio nihil possum


sed hac de re alias ad te pluribus. Cum enim haec scribebam, in exspectatione erant omnia ; nondum legati redierant, quos senatus non ad pacem deprecandam sed ad denuntiandum bellum miserat nisi legatorum nuntio paruisset. ego tamen, ut primum occasio data est, meo pristino more rem p. defendi, me principem senatui populoque R. professus sum nec, postea quam suscepi causam libertatis, minimum tempus amisi tuendae salutis libertatisque communis. sed haec quoque te ex aliis malo.

sed hic de res alius ad tu multus cos enim hic scribo in exspectatio sum omnis nondum legatus redeo qui senatus non ad pax deprecor sed ad denuntio bellum mitto nisi legatus nuntio pareo ego tamen ut primus occasio do sum meus pristinus mos res p defendo ego princeps senatus populo romanus profiteor sum neque postea quam suscipio causa libertas paruus tempus amitto tueor salus libertas communis sed hic quoque tu ex alius malus


non dubito quin scias in iis necessariis, qui tibi a patre relicti sunt, me tibi esse vel coniunctissimum non iis modo causis, quae speciem habent magnae coniunctionis, sed iis etiam, quae familiaritate et consuetudine tenentur, quam scis mihi iucundissimam cum patre tuo et summam fuisse. ab his initiis noster in te amor profectus auxit paternam necessitudinem, et eo magis, quod intellexi, ut primum per aetatem iudicium facere potueris quanti quisque tibi faciendus esset, me a te in primis coeptum esse observari, coli, diligi. accedebat non mediocre vinculum cum studio. rum, quod ipsum est per se grave, tum eorum studiorum earumque artium, quae per se ipsae eos qui voluntate eadem sunt etiam familiaritate devinciunt.

non dubito quin scio in is necessarius qui tu ab pater relinquo sum ego tu sum vel conjungo non is modo causa qui species habeo magnus coniunctio sed is etiam qui familiaritas et consuetudo teneo quam scio ego jucundus cum pater tuus et summa sum ab hic initium noster in tu amor proficiscor augeo paternus necessitudo et is magis qui intellego ut primus per aetas iudicium facio possum quantus quisque tu facio sum ego ab tu in primus coepio sum observaris colo diligo accedo non mediocris vinculis cum studium rus qui ipse sum per sui gravis tum is studium is ars qui per sui ipse is qui voluntas idem sum etiam familiaritas devincio


ut optasti, ita est; velles enim, ais, tantum modo ut haberem negoti, quod esset ad laureolam satis, Parthos times, quia diffidis copiis nostris. ergo ita accidit; nam Parthico bello nuntiato locorum quibusdam angustiis et natura montium fretus ad Amanum exercitum adduxi satis probe ornatum auxiliis et quadam auctoritate apud eos, qui me non norant, nominis nostri; multum est enim in his locis: 'hicine est ille, qui urbem? quem senatus?' nosti cetera. Cum venissem ad Amanum, qui mons mihi cum Bibulo communis est divisus aquarum divertiis, Cassius noster, quod mihi magnae voluptati fuit, feliciter ab Antiochea hostem re iecerat, Bibulus provinciam acceperat.

ut opto ita sum volo enim aio tantus modo ut habeo negotium qui sum ad laureola satis parthus timeo quia diffido copia noster ergo ita accido nam parthicus bellum nuntio locus quidam angustia et natura mons fretus ad amanus exercitus adduco satis probus orno auxilium et quidam auctoritas apud is qui ego non norant nomen noster multus sum enim in hic locus hic sum ille qui urbs qui senatus nosco ceterus cos venio ad amanus qui mons ego cum bibulus communis sum divido aqua divertiis casseius noster qui ego magnus voluptas sum feliciter ab antiochea hostis res jacio bibulus provincia accipio


Pansa amisso quantum detrimenti res p. acceperit non te praeterit. nunc auctoritate et prudentia tua prospicias oportet, ne inimici nostri consulibus sublatis sperent se convalescere posse. ego ne consistere possit in Italia Antonius dabo operam ; sequar eum confestim. utrumque me praestaturum spero, ne aut Ventidius elabatur aut Antonius in Italia moretur. in primis rogo te ad hominem ventosissimum, Lepidum, mittas, ne bellum nobis redintegrare possit Antonio sibi coniuncto. nam de Pollione Asinio puto te perspicere quid facturus sit. multae et bonae et firmae sunt legiones Lepidi et Asini.

pansa amitto quantus detrimentum res p accipio non tu praetereo nunc auctoritas et prudentia tuus prospicio oportet ne inimicus noster consul tollo spero sui convalesco possum ego ne consisto possum in italia antonius do opera sequor is confestim uterque ego praesto spero ne aut ventidius elabor aut antonius in italia moror in primus rogo tu ad homo ventosus lepidus mitto ne bellum nos redintegraris possum antonius sui conjungo nam de pollio asinius puto tu perspicio quis facio sum multus et bonus et firmus sum legio lepidus et asinius


qua re, quod scribis te confidere auctoritate et eloquentia nostra aliquid profici posse, non nihil ut in tantis malis est profectum. intellegit enim populus R. tris esse consularis, qui, quia de re p. bene senserint, libere locuti sint, tuto in senatum venire non possint. nec est praeterea quod quicquam exspectes. tuus enim necessarius adfinitate nova delectatur, itaque iam non est studiosus ludorum infinitoque fratris tui plausu diruiupitur ; alter item adfinis novis commentariis Caesaris delenitus est. sed haec tolerabilia, . illud non ferendum, quod est qui vestro anno filium suum consulem futurum putet ob eamque causam se huic latroni deservire prae se ferat.

qui res qui scribo tu confido auctoritas et eloquentia noster aliquis proficio possum non nihil ut in tantus malus sum proficiscor intellego enim populus romanus tres sum consularis qui quia de res p bene sentio libo loquor sum tueor in senatus venio non possum neque sum praeterea qui quisquam exspecto tuus enim necessarius adfinitas novo delecto itaque iam non sum studiosus ludus infinitus frater tuus plaudo diruiupitur alter item affinis novus commentarius caesar delenio sum sed hic tolerabilis ille non fero qui sum qui vester annus filius suus consul sum puto ob eo causa sui hic latro deservio prae sui fero


sed nihil agunt ; nullius umquam periculi terroribus ab officio aut ab humanitate desciscam ; numquam enim honestam mortem fugiendam, saepe etiam oppetendam putavi. sed quid mihi suscensent, si id opto ut paeniteat eos sui facti? cupio enim Caesaris mortem omnibus esse acerbam. 'at debeo pro civili parte rem p. velle salvam.' id quidem me cupere, nisi et ante acta vita et reliqua mea spes tacente me probat, dicendo vincere non postulo.

sed nihil ago nullus umquam periculum terror ab officium aut ab humanitas descisco numquam enim honestus mors fugio saepe etiam oppeto puto sed quis ego suscenseo si is opto ut paeniteo is suus facio cupio enim caesar mors omnis sum acerbus at debeo pro civilis pars res p volo salvus is quidem ego cupio nisi et ante ago vito et reliquus meus spes taceo ego probo dico vinco non postulo


quod quaeris, quid existimem de legionibus quae decretae sunt in Syriam, antea dubitabam venturaene essent; nunc mihi non est dubium quin, si antea auditum erit otium esse in Syria, venturae non sint; Marium quidem successorem tarde video esse venturum, propterea quod senatus ita decrevit, ut cum legionibus iret.

qui quaero quis existimo de legio qui decerno sum in syria antea dubito venio sum nunc ego non sum dubius quin si antea audio sum otium sum in syria venio non sum marius quidem successor tardus video sum venio propterea qui senatus ita decerno ut cum legio eo


nam magni interest cui debeas, debere autem nemini malui quam tibi cui me cum studia communia, beneficia paterna tuaque iam ante coniunxerant, tum accedit mea quidem sententia maximum vinculum, quod ita rem p. geris atque gessisti, qua mihi carius nihil est, ut, quantum tibi omnes boni o debeant, quo minus tantundem ego unus debeam non recusem. quam ob rem tibi velim ii sint exitus, quos mereris et quos fore confido. ego, si me navigatio non morabitur, quae incurrebat in ipsos etesias, propediem te, ut spero, videbo.

nam magnus intersum qui debeo debeo autem nemo malo quam tu qui ego cum studium commune beneficium paternus tuus iam ante conjungo tum accedo meus quidem sententia magnus vinculis qui ita res p gero atque gero qui ego carus nihil sum ut quantus tu omnis bonus o debeo quo paruus tantus ego unus debeo non recuso quam ob res tu volo is sum exitus qui mereo et qui sum confido ego si ego navigatio non moror qui incurro in ipse etesius propediem tu ut spero video


sequitur illud: ipse melior fio primum valetudine, quam intermissis exercitationibus amiseram ; deinde ipsa illa, si qua fuit in me, facultas orationis, nisi me ad has exercitationes rettulissem, exaruisset. extremum illud est, quod tu nescio an primum putes: pluris iam pavones confeci quam tu pullos columbinos. tu istic te Hateriano iure delectas, ego me hic Hirtiano. veni igitur, si vir es, et disce a me prolegome/nas, quas quaeris ; etsi sus Minervam, †sed quo modo video.

sequor ille ipse bonus fio primus valetudo quam intermitto exercitatio amitto deinde ipse ille si qui sum in ego facultas oratio nisi ego ad hic exercitatio refero exaresco exter ille sum qui tu nescio an primus puto multus iam pavones confacio quam tu pullus columbini tu istic tu haterianus ius delecto ego ego hic hirtiano venio igitur si vir sum et disco ab ego prolegome no qui quaero etsi sus minerva sed quo modo video


mihi si spatium fuerit in Tusculanum ante Nonas veniendi, istic te videbo ; si minus, persequar in Cumanum et ante te certiorem faciam, ut lavatio parata sit

ego si spatium sum in tusculanus ante nona venio istic tu video si paruus persequor in cumanum et ante tu certus facio ut lavatio paro sum


rationes mei quaestoris nec verum fuit me tibi mittere, nec tamen erant confectae; eas nos Apameae deponere cogitabamus. de praeda mea praeter quaestores urbanos, id est populum Romanum, terruncium nec attigit nec tacturus est quisquam. Laudiceae me praedes accepturum arbitror omnis pecuniae publicae, ut et mihi et populo cautum sit sine vecturae periculo. quod scribis ad me de drachmum ccciↃↃↃ, nihil est quod in isto genere cuiquam possim commodare; omnis enim pecunia ita tractatur, ut praeda a praefectis, quae autem mihi attributa est, a quaestore curetur.

ratio meus quaestor neque verus sum ego tu mitto neque tamen sum confacio is nos apamea depono cogito de praeda meus praeter quaestor urbanus is sum populus romanus terruncium neque attigo neque tango sum quisquam laodicea ego praedo accipio arbitror omnis pecunia publicus ut et ego et populus caueo sum sine veho periculum qui scribo ad ego de drachmum ccci nihil sum qui in iste genus quisquam possum commodo omnis enim pecunia ita tracto ut praeda ab praefectus qui autem ego attribuo sum ab quaestor curo


nec Lacedaemonios dubitare arbitror quin ipsi sua maiorumque suorum auctoritate satis commendati sint fidei et iustitiae tuae, et ego, qui te optime novissem, non dubitavi quin tibi notissima et iura et merita populorum essent. itaque cum a me peteret Philippus Lacedaemonius ut tibi civitatem commendarem etsi memineram me ei civitati omnia debere, tamen respondi commendatione Lacedaemonios apud te non egere.

neque lacedaemonii dubitaris arbitror quin ipse suus magnus suus auctoritas satis commendo sum fides et justitia tuus et ego qui tu optume nosco non dubito quin tu nosco et ius et mereo populus sum itaque cum ab ego peto philippus lacedaemonius ut tu civitas commendaris etsi memini ego is civitas omnis debeo tamen respondeo commendatio lacedaemonii apud tu non ago


atque haec mihi scribenti veniebat in mentem me esse eum, cuius tu desperationem accusare solitus esses quemque auctoritate tua cunctantem et diffidentem excitare. quo quidem tempore non ego causam nostram sed consilium improbabam. sero enim nos iis armis adversari videbam, quae multo ante confirmata per nosmet ipsos erant, dolebamque pilis et gladiis, non consiliis neque auctoritatibus nostris de iure publico disceptari. neque ego, ea, quae facta sunt, fore cum dicebam, divinabam futura, sed, quod et fieri posse et exitiosum fore, si evenisset, videbam, id ne accideret timebam, praesertim cum, si mihi alterum utrum de eventu atque exitu rerum promittendum esset, id futurum, quod evenit, exploratius possem promittere. Iis enim rebus praestabamus, quae non prodeunt in aciem, usu autem armorum et militum robore inferiores eramus. sed tu illum animum nunc adhibe, quaeso, quo me tum esse oportere censebas.

atque hic ego scribo venio in mens ego sum is qui tu desperatio accuso soleo sum quisque auctoritas tuus cunctor et diffido excitaris quo quidem tempus non ego causa noster sed consilium improbo serus enim nos is arma adversaris video qui multus ante confirmo per nos ipse sum doleo pila et gladius non consilium neque auctoritas noster de ius publicus disceptaris neque ego is qui facio sum sum cum dico divino sum sed qui et fio possum et exitiosus sum si evenio video is ne accido timeo praesertim cum si ego alter utrum de evenio atque exeo res promitto sum is sum qui evenio exploro possum promitto ios enim res praesto qui non proeo in acies usus autem armus et miles robur inferus sum sed tu ille animus nunc adhibeo quaeso quo ego tum sum oportet censeo


sed tamen omnia mihi erunt, si tu veneris, hilariora; quamquam venis, ut ipse intellegis, in maximarum quasi concursum occupationum. quas si, ut volumus, exceperimus, ego vero multam salutem et foro dicam et curiae vivamque tecum multum et cum communibus nostris amatoribus. nam et Cassius tuus et Dolabella noster vel potius uterque noster studiis iisdem tenentur et meis aequissimis utuntur auribus. opus est huc limatulo et polito tuo iudicio et illis interioribus litteris Emeisi, quibus saepe verecundiorem me in loquendo facis. mihi enim iudicatum est, si modo hoc Caesar aut patietur aut volet, deponere illam iam personam, in qua me saepe illi ipsi probavi, ac me totum in litteras abdere tecumque et cum ceteris earum studiosis honestissimo otio perfrui. tu vellem ne veritus esses ne †pluribus legerem tuas litteras, si mihi, quem ad modum scribis, longiores forte misisses, ac velim posthac sic statuas, tuas mihi litteras longissimas quasque gratissimas fore.

sed tamen omnis ego sum si tu venio hilaris quamquam venio ut ipse intellego in maximaris quasi concurro occupatio qui si ut volo exceperimus ego verus multa salus et forum dico et curia vivo tu multus et cum communis noster amator nam et casseius tuus et dolabella noster vel potis uterque noster studium idem teneo et meus aequus uto auris opus sum huc limatulus et polio tuus iudicium et ille interior littera emeisi qui saepe verecundus ego in loquor facio ego enim iudico sum si modo hic caesar aut patior aut volo depono ille iam persona in qui ego saepe ille ipse probo atque ego totus in littera abdo tu et cum ceterus is studiosus honestus otium perfruor tu volo ne vereor sum ne multus lego tuus littera si ego qui ad modus scribo longus fors mitto atque volo posthac sic statua tuus ego littera longus quisque gratus sum


hac accepta tam insigni iniuria tamen illo ipso die misi ad Metellum communis amicos, qui agerent cum eo, ut de illa mente desisteret. quibus ille respondit sibi non esse integrum; etenim paulo ante in contione dixerat ei, qui in alios animum advertisset indicta causa, dicendi ipsi potestatem fieri non oportere. hominem gravem et civem egregium! qui, qua poena senatus consensu bonorum omnium eos adfecerat, qui urbem incendere et magistratus ac senatum trucidare, bellum maximum conflare voluissent, eadem dignum iudicaret eum, qui curiam caede, urbem incendiis, Italiam bello liberasset. itaque ego Metello, fratri tuo, praesenti restiti. nam in senatu K. Ianuariis sic cum eo de re p. disputavi, ut sentiret sibi cum viro forti et constanti esse pugnandum. A. d. tertium non. Ian. cum agere coepisset, tertio quoque verbo orationis suae me appellabat, mihi minabatur, neque illi quicquam deliberatius fuit quam me, quacumque ratione posset, non iudicio neque disceptatione sed vi atque impressione evertere. huius ego temeritati si virtute atque animo non restitissem, quis esset qui me in consulatu non casu potius existimaret quam consilio fortem fuisse?

hic accipio tam insignio iniuria tamen ille ipse dies mitto ad metellus communis amicus qui ago cum is ut de ille mens desisto qui ille respondeo sui non sum integer etenim paulus ante in contio dico is qui in alius animus adverto indico causa dico ipse potestas fio non oportet homo gravis et civis egregius qui qui poena senatus consensus bonus omnis is afficio qui urbs incendo et magistratus atque senatus trucidaris bellum magnus conflaris volo idem dignus iudico is qui curia caedes urbs incendium italia bellum libero itaque ego metellus frater tuus praesens resto nam in senatus k januarius sic cum is de res p disputo ut sentio sui cum vir fortis et consto sum pugno ab d tertius non ian cum ago coepio tertius quoque verbum oratio suus ego appello ego mino neque ille quisquam deliberatus sum quam ego quicumque ratio possum non iudicium neque disceptatio sed vis atque impressio everto hic ego temeritas si virtus atque animus non resto quis sum qui ego in consulatus non casus potis existimo quam consilium fortis sum


L. Manlius est Sosis. is fuit Catinensis, sed est una cum reliquis Neapolitanis civis R. factus decurioque Neapoli ; erat enim adscriptus in id municipium ante civitatem sociis et Latinis datam. eius frater Catinae nuper mortuus est. nullam omnino arbitramur de ea hereditate controversiam eum habiturum, et est hodie in bonis ; sed quoniam habet praeterea negotia vetera in Sicilia sua, et hanc hereditatem fraternam et omnia eius tibi commendo in primisque ipsum, virum optimum mihique familiarissimum, iis studiis litterarum doctrinaeque praeditum, quibus ego maxime delector.

l manlius sum sosis is sum catinensis sed sum unus cum reliquus neapolitanus civis romanus facio decurio neapolis sum enim adscribo in is municipium ante civitas socius et latinum do is frater catina nuper mortuus sum nullus omnino arbitror de is hereditas controversia is habeo et sum hodie in bonus sed quoniam habeo praeterea negotium vetero in sicilia suus et hic hereditas fraternus et omnis is tu commendo in primus ipse vir bonus ego familiaris is studium litteraris doctrina praeditus qui ego magnus delecto


ego si abs te summa officia desiderem mirum nemini videri debeat. omnia enim a me in te profecta sunt, quae ad tuum commodum, quae ad honorem, quae ad dignitatem pertinerent. pro his rebus nullam mihi abs te relatam esse gratiam tu es optimus testis, contra etiam esse aliquid abs te profectum ex multis audivi; nam 'comperisse' me non audeo dicere, ne forte id ipsum verbum ponam, quod abs te aiunt falso in me solere conferri. sed ea, quae ad me delata sunt, malo te ex Pomponio, cui non minus molesta fuerunt, quam ex meis litteris cognoscere. meus in te animus quam singulari officio fuerit, et senatus et p. R. testis est; tu quam gratus erga me fueris, ipse existimare potes; quantum mihi debeas, ceteri .existimant.

ego si abs tu summus officium desidero mirus nemo video debeo omnis enim ab ego in tu proficio sum qui ad tuus commodus qui ad honor qui ad dignitas pertineo pro hic res nullus ego abs tu refero sum gratia tu sum bonus testis contra etiam sum aliquis abs tu proficiscor ex multus audio nam comperio ego non audeo dico ne fors is ipse verbum pono qui abs tu aio fallo in ego soleo confero sed is qui ad ego defero sum malus tu ex pomponius qui non paruus molestus sum quam ex meus littera cognosco meus in tu animus quam singularis officium sum et senatus et p romanus testis sum tu quam gratus erga ego sum ipse existimaris possum quantus ego debeo ceterus existimo


ignosces mihi de me ipso aliquid praedicanti; quarum enim tu rerum cogitatione nos levare aegritudine voluisti, earum etiam commemoratione lenimur. itaque, ut mones, quantum potero, me ab omnibus molestiis et angoribus abducam transferamque animum ad ea, quibus secundae res ornantur, adversae adiuvantur, tecumque et ero tantum quantum patietur utriusque aetas et valetudo, et si esse una minus poterimus quam volemus, animorum tamen coniunctione iisdemque studiis ita fruemur, ut numquam non una esse videamur.

ignosco ego de ego ipse aliquis praedico qui enim tu res cogitatio nos levaris aegritudo volo is etiam commemoratio lenio itaque ut moneo quantus possum ego ab omnis molestia et angor abduco transfero animus ad is qui secundus res orno adverro adjuvo tu et sum tantus quantus patior uterque aetas et valetudo et si sum unus paruus possum quam volo animus tamen coniunctio idem studium ita fruor ut numquam non unus sum video


quae cogitatio cum mihi non omnino excidisset (etenim penitus insederat), vi tamen tempestatum et concursu calamitatum is erat aliquantum labefactata atque convulsa; cui te opitulari et video et id fecisse etiam proximis litteris multumque profecisse sentio. itaque hoc saepius dicendum tibique non significandum solum sed etiam declarandum arbitror, nihil mihi esse potuisse tuis litteris gratius.

qui cogitatio cum ego non omnino excido etenim penitus insedeo vis tamen tempestas et concursus calamitas is sum aliquantus labefacto atque convulsus qui tu opitularis et video et is facio etiam propior littera multus proficio sentio itaque hic saepis dico tu non significo solus sed etiam declaro arbitror nihil ego sum possum tuus littera gratus


permagni interest quo tibi haec tempore epistula reddita sit, utrum cum sollicitudinis aliquid haberes an cum ab omni molestia vacuus esses. itaque ei praecepi, quem ad te misi, ut tempus observaret epistulae tibi reddendae. nam quem ad modum coram qui ad nos intempestive adeunt molesti saepe sunt, sic epistulae offendunt non loco redditae. si autem, ut spero, nihil te perturbat, nihil impedit, et ille cui mandavi satis scite et commode tempus ad te cepit adeundi, confido me quod velim facile a te impetraturum.

permagnus intersum quo tu hic tempus epistula reddo sum utrum cum sollicitudo aliquis habeo an cum ab omnis molestia vacuus sum itaque is praecipio qui ad tu mitto ut tempus observo epistula tu reddo nam qui ad modus coram qui ad nos intempestivus adeo molestus saepe sum sic epistula offendo non locus reddo si autem ut spero nihil tu perturbo nihil impedio et ille qui mando satis scio et commodus tempus ad tu capio adeo confido ego qui volo facilis ab tu impetro


si vales, benest. existimaram pro mutuo inter nos animo et pro reconciliata gratia nec absentem me a te ludibrio laesum in nec Metellum fratrem ob dictum capite ac fortunis per te oppugnatum iri. quem si parum pudor ipsius defendebat, debebat vel familiae nostrae dignitas vel meum studium erga vos remque publicam satis sublevare. nunc video illum circumventum, me desertum, a quibus minime conveniebat.

si val benus existimo pro mutuus inter nos animus et pro reconcilio gratia neque absum ego ab tu ludibrium laedo in neque metellus frater ob dico caput atque fortuna per tu oppugno eo qui si parum pudor ipse defendo debeo vel familia noster dignitas vel meus studium erga tu res publicus satis sublevaris nunc video ille circumvenio ego desertum ab qui paruus convenio


id quoniam non accidit, utemur bono litterarum et eadem fere absentes quae, si coram essemus, consequeremur. unus scilicet animi fructus, qui in te videndo est, percipi litteris non potest, alter gratulationis est is quidem exilior quam si tibi te ipsum intuens gratularer, sed tamen et feci antea et facio nunc tibique cum pro rerum magnitudine quas gessisti, tum pro opportunitate temporis gratulor, quod te de provincia decedentem summa laus et summa gratia provinciae prosecuta est.

is quoniam non accido uto bonus litteraris et idem fere absum qui si coram sum consequor unus scilicet animus fructus qui in tu video sum percipio littera non possum alter gratulatio sum is quidem exilis quam si tu tu ipse intueor gratulor sed tamen et facio antea et facio nunc tu cum pro res magnitudo qui gero tum pro opportunitas tempus gratulor qui tu de provincia decedo summus laus et summus gratia provincia prosequor sum


sic enim tibi persuadeas velim, unum mihi esse solacium qua re facilius possim pati te esse sine nobis, si tibi esse id emolumento sciam; sin autem id non est, nihil duobus nobis est 'stultius, me, qui te non Romam attraham, te, qui non huc advoles. una me hercule nostra vel severa vel iocosa congressio pluris erit quam non modo hostes, sed etiam fratres nostri Haedui. qua re omnibus de rebus fac ut quam primum sciam. aut consolando aut consilio aut re iuvero.

sic enim tu persuadeo volo unus ego sum solacium qui res facilis possum patior tu sum sine nos si tu sum is emolumentum scio sin autem is non sum nihil duo nos sum stultus ego qui tu non roma attraho tu qui non huc advolo unus ego herculis noster vel severus vel jocosus congressio multus sum quam non modo hostis sed etiam frater noster aedui qui res omnis de res facio ut quam primus scio aut consolo aut consilium aut res juvo


accessit eo ut milites eius, cum Lepidus contionaretur, improbi per se, corrupti etiam per eos qui praesunt, Canidios Rufrenosque et ceteros quos cum opus erit scietis, conclamarent viri boni pacem se velle neque esse cum ullis pugnaturos duobus iam consulibus singularibus occisis, tot civibus pro patria amissis, hostibus denique omnibus iudicatis bonisque publicatis ; neque hoc aut vindicarat Lepidus aut sanarat.

accedo is ut miles is cum lepidus contionor improbus per sui corrumpo etiam per is qui praesum canidius rufrenosque et ceterus qui cum opus sum scio conclamo vir bonus pax sui volo neque sum cum ullus pugno duo iam consul singularis occido tot civis pro patria amitto hostis denique omnis judico bonus publico neque hic aut vindico lepidus aut sano


ceteris vero nulla perfunctis propria molestia, casus autem alienos sine ullo dolore intuentibus etiam ipsa misericordia est iucunda. quem enim nostrum ille moriens apud Mantineam Epaminondas non cum quadam miseratione delectat? qui tum denique sibi evelli iubet spiculum, postea quam ei percontanti dictum est clipeum esse salvum, ut etiam in vulneris dolore aequo animo cum laude moreretur. cuius studium in legendo non erectum Themistocli fuga redituque retinetur? etenim ordo ipse annalium mediocriter nos retinet quasi enumeratione fastorum at viri saepe excellentis ancipites variique casus habent admirationem, exspectationem, laetitiam, molestiam, spem, timorem; si vero exitu notabili concluduntur, expletur animus iucundissima lectionis voluptate.

ceterus verus nullus perfungor proprius molestia casus autem alienus sine ullus dolor intueor etiam ipse misericordia sum iucundus qui enim nos ille morior apud mantinea epaminondas non cum quidam miseratio delecto qui tum denique sui evello iubeo spiculis postea quam is perconto dico sum clipeus sum salvus ut etiam in vulnus dolor aequus animus cum laus morior qui studium in lego non erigo themistocles fuga redeo retineo etenim ordo ipse annalis mediocris nos retineo quasi enumeratio fastor at vir saepe excello anceps varius casus habeo admiratio exspectatio laetitia molestia spes timor si verus exeo notabilis concludo expleo animus jucundus lectio voluptas


A. Caecinam, maxime proprium clientem familiae vestrae, non commendarem tibi, cum scirem qua fide in tuos, qua clementia in calamitosos soleres esse, nisi me et patris eius, quo sum familiarissime usus, memoria et huius fortuna ita moveret, ut hominis omnibus mecum studiis officiisque coniunctissimi movere debebat. A te hoc omni contentione peto, sic ut maiore cura, maiore animi labore petere non possim, ut ad ea, quae tua sponte sine cuiusquam commendatione faceres in hominem tantum et talem et calamitosum, aliquem adferant cumulum meae litterae, quo studiosius eum quibuscumque rebus possis iuves.

ab caecina magnus proprius cliens familia vester non commendaris tu cum scio qui fides in tuus qui clemens in calamitosus soleo sum nisi ego et pater is quo sum familiaris utor memoria et hic fortuna ita moveo ut homo omnis ego studium officium conjungo moveo debeo ab tu hic omnis contentio peto sic ut magnus cura magnus animus labor peto non possum ut ad is qui tuus sponte sine quisquam commendatio facio in homo tantus et talis et calamitosus aliquis affero cumulis meus littera quo studiosus is quicumque res possum juvo


equidem ut veni ad urbem, non destiti omnia et sentire et dicere et facere quae ad concordiam pertinerent ; sed mirus invaserat furor non solum improbis sed etiam iis qui boni habentur, ut pugnare cuperent me clamante nihil esse bello civili misenus. itaque cum Caesar amentia quadam raperetur et oblitus nominis atque honorum suorum Ariminum, Pisaurum, Anconam, Arretium occupavisset, urbem reliquimus, quam sapienter aut quam fortiter nihil attinet a disputari.

equidem ut venio ad urbs non desisto omnis et sentio et dico et facio qui ad concordia pertineo sed mirus invado furor non solus improbus sed etiam is qui bonus habeo ut pugno cupio ego clamo nihil sum bellum civilis misenus itaque cum caesar amentia quidam rapio et obliuiscor nomen atque honor suus ariminum pisaurum ancona arretium occupo urbs relinquo quam sapienter aut quam fortis nihil attineo ab disputaris


S. T. E. Q. V. B. E. ex litteris tuis, quas publice misisti, cepi una cum omnibus incredibilem voluptatem; tantam enim spem oti ostendisti, quantam ego semper omnibus te uno fretus pollicebar. sed hoc scito, tuos veteres hostis, novos amicos, vehementer litteris perculsos atque ex magna spe deturbatos iacere.

senatus t e q v b e ex littera tuus qui publicus mitto capio unus cum omnis incredibilis voluptas tantus enim spes otium ostendo quantus ego semper omnis tu unus fretus polliceo sed hic scio tuus vetus hostis novi amicus vehemens littera percello atque ex magnus spes deturbo iacio


ita fit ut et consiliorum superiorum conscientia et praesentis temporis moderatione me consoler et illam Acci similitudinem non iam ad 'invidiam,' sed ad fortunam transferam, quam existimo levem et imbecillam ab animo firmo et gravi 'tamquam fluctum a saxo frangi' oportere. etenim cum plena sint monumenta Graecorum quem ad modum sapientissimi viri regna tulerint vel Athenis vel Syracusis, cum servientibus suis civitatibus fuerint ipsi quodam modo liberi, ego me non putem tueri meum statum sic posse ut neque offendam animum cuiusquam nec frangam dignitatem meam?

ita fio ut et consilium superus conscientia et praesum tempus moderatio ego consolo et ille attius similitudo non iam ad invidia sed ad fortuna transfero quam existimo levo et imbecillus ab animus firmus et gravis tamquam fluctus ab saxum frango oportet etenim cum plenus sum monumentum graecum qui ad modus sapio vir regnum fero vel athenae vel syracusae cum servio suus civitas sum ipse quidam modo liber ego ego non puto tueor meus status sic possum ut neque offendo animus quisquam neque frango dignitas meus


sed me hercules extra iocum: valde mihi tuae litterae facetae elegantesque visae sunt. illa quàmvis ridicula essent, sicut erant, mihi tamen risum non moverunt; cupio enim nostrum illum amicum in tribunatu quam plurimum habere gravitatis, id cum ipsius causa est mihi, ut scis, in amoribus tum me hercule etiam rei p.; quam quidem, quamvis in me ingrata sit, amare non desinam. tu, mi Volumni, quoniam et instituisti et mihi vides esse gratum, scribe ad me quam saepissime de rebus urbanis, de re p. iucundus est mihi sermo litterarum tuarum. praeterea Dolabellam, quem ego perspicio et iudico cupidissimum esse atque amantissimum mei, cohortare et confirma et redde plane meum, non me hercule quo quicquam desit; sed quàa valde ei cupio, non videor nimium laborare.

sed ego herculis extra iocus validus ego tuus littera facetus elego video sum ille quamvis ridicula sum sicut sum ego tamen risus non moveo cupio enim nos ille amicus in tribunatus quam multus habeo gravitas is cum ipse causa sum ego ut scio in amor tum ego herculis etiam res p quam quidem quivis in ego ingratus sum amo non desino tu ego volumnius quoniam et instituo et ego video sum gratus scribo ad ego quam saepis de res urbanus de res p iucundus sum ego sermo litteraris tuus praeterea dolabella qui ego perspicio et judico cupidus sum atque amo meus cohortaris et confirmo et reddo planus meus non ego herculis quo quisquam desum sed quaa validus is cupio non video nimium laboro


legati Appiani mihi volumen a te plenum querelae iniquissimae reddiderunt, quod corum aedificationem litteris meis impedissem. eadem autem epistula petebas ut cos quam primum, ne in hiemem inciderent, ad facultatem aedificandi liberarem, et simul peracute querebare, quod eos tributa exigere vetarem prius quam ego re cognita permisissem; genus enim quoddam fuisse impediendi, cum ego cognoscere non possem, nisi cum ad hiemem me ex

legatus appianus ego volumen ab tu plenus querela iniquus reddo qui corum aedificatio littera meus impedio idem autem epistula peto ut cos quam primus ne in hiems incido ad facultas aedifico libero et simul peracutus querebaris qui is tribuo exigo vetaris prior quam ego res cognosco permitto genus enim quidam sum impedio cum ego cognosco non possum nisi cum ad hiems ego ex


L. Bruttius, eques R., adulescens omnibus rebus ornatus, in meis familiarissimis est meque observat diligentissime ; cuius cum patre magna mihi fuit amicitia iam inde a quaestura mea Siciliensi. omnino nunc ipse Bruttius Romae mecum est ; sed tamen domum eius et rem familiarem et procuratores tibi sic commendo, ut maiore studio commendare non possim. gratissimum mihi feceris, si curaris ut intellegat Bruttius, id quod ei recepi, hanc meam commendationem sibi magno adiumento fuisse.

l bruttius eques romanus adulescens omnis res orno in meus familiaris sum ego observo diligens qui cum pater magnus ego sum amicitia iam inde ab quaestura meus siciliensis omnino nunc ipse bruttius roma ego sum sed tamen domus is et res familiaris et procurator tu sic commendo ut magnus studium commendaris non possum gratus ego facio si curaris ut intellego bruttius is qui is recipio hic meus commendatio sui magnus adjumentum sum


nam de Lucceio est ita actum, ut auctore Cn. Pompeio ista pecunia in fano poneretur. id ego agnovi meo iussu esse factum. qua pecunia Pompeius est usus ut ea, quam tu deposueras, Sestius. sed haec ad te nihil intellego pertinere; illud me non animadvertisse moleste ferrem, ut ascriberem te in fano pecuniam iussu meo deposuisse, nisi ista pecunia gravissimis esset certissimisque monumentis testata, cui data, quo senatus consulto, quibus tuis, quibus meis litteris P. Sestio tradita esset. quae cum viderem tot vestigiis impressa, ut in iis errari non posset, non ascripsi id, quod tua nihil referebat; ego tamen ascripsisse mallem, quoniam id te video desiderare.

nam de lucceius sum ita ago ut auctor cn pompejus iste pecunia in fanum pono is ego anosco meus iussus sum facio qui pecunia pompejus sum utor ut is quam tu depono sestius sed hic ad tu nihil intellego pertineo ille ego non animadverto molestus fero ut ascriberem tu in fanum pecunia iussus meus depono nisi iste pecunia gravis sum certus monumentum testo qui do quo senatus consultum qui tuus qui meus littera p sestius trado sum qui cum video tot vestigium imprimo ut in is erraris non possum non ascribo is qui tuus nihil refero ego tamen ascribo malo quoniam is tu video desideraris


ut igitur debere me facere hoc intellegas, cum primum M. Terentius in forum venit, ad amicitiam se meam contulit ; deinde, ut se corroboravit, duae causae accesserunt quae meam in illum benevolentiam augerent, una, quod versabatur in hoc studio nostro, quo etiam nunc maxime delectamur, et cum ingenio, ut nosti, nec sine industria deinde, quod mature se contulit in societates publicorum quod quidem nollem ; maximis enim damnis adfectus est sed tamen causa communis ordinis mihi commendatissimi fecit amicitiam nostram firmiorem. deinde versatus in utrisque subselliis optima et fide et fama iam ante hanc commutationem rei p. petitioni sese dedit honoremque honestissimum existimavit fructum laboris sui.

ut igitur debeo ego facio hic intellego cum primus m tero in forum venio ad amicitia sui meus confero deinde ut sui corroboro duo causa accedo qui meus in ille benevolentia augeo unus qui verso in hic studium noster quo etiam nunc magnus delecto et cum ingenium ut nosco neque sine industria deinde qui maturus sui confero in societas publicus qui quidem nolo magnus enim damnum affectus sum sed tamen causa communis ordo ego commendo facio amicitia noster firmus deinde verso in uterque subsellium bonus et fides et fama iam ante hic commutatio res p petitio sui do honoro honestus existimo fructus labor suus


tuum tamen studium et consilium gratum acceptumque est mihi. excusationem angustiarum tui temporis accipio ; scio enim quam soleas esse occupatus. emisse te praedium vehementer gaudeo feliciterque tibi rem istam evenire cupio (hoc loco me tibi gratulari noli mirari ; eodem enim fere loco tu quoque emisse te fecisti me certiorem). habes ; deponendae tibi sunt urbanitates ; rusticus Romanus factus es, quo modo ego mihi nunc ante oculos tuum iucundissimum conspectum propono ; videor enim videre ementem te rusticas res, cum vilico loquentem, in lacinia servantem ex mensa secunda semina. sed quod ad rem pertinet, me tum tibi defuisse aeque ac tu doleo. sed noli dubitare, mi Tiro, quin te sublevaturus sim, si modo fortuna me, praesertim cum sciam communem nobis emptum esse istum fundum.

tuus tamen studium et consilium gratus accipio sum ego excusatio angustiaris tuus tempus accipio scio enim quam soleo sum occupo emo tu praedium vehemens gaudeo felicito tu res iste evenio cupio hic locus ego tu gratularis nolo miror idem enim fere locus tu quoque emo tu facio ego certus habeo depono tu sum urbanitas rusticus romanus facio sum quo modo ego ego nunc ante oculus tuus jucundus conspectus propono video enim video emo tu rustica res cum vilicus loquor in lacinia servo ex mensa secundus semen sed qui ad res pertineo ego tum tu desum aequus atque tu doleo sed nolo dubitaris ego tiro quin tu sublevo sum si modo fortuna ego praesertim cum scio communis nos emo sum iste fundus


quod meum consilium exquiris, id est tale, ut capere facilius ipse possim quam alteri dare. quid enim est quod audeam suadere tibi, homini summa auctoritate summaque prudentia? si quid rectissimum sit quaerimus, perspicuum est, si quid maxime expediat, obscurum; sin ii sumus, qui profecto esse debemus, ut nihil arbitremur expedire nisi quod rectum honestumque sit, non potest esse dubium, quid faciendum nobis sit.

qui meus consilium exquiro is sum talis ut capio facilis ipse possum quam alter do quis enim sum qui audeo suadeo tu homo summus auctoritas summum prudentia si quis recingo sum quaero perspicuus sum si quis magnus expedio obscurus sin is sum qui profecto sum debeo ut nihil arbitror expedio nisi qui recingo honestus sum non possum sum dubius quis facio nos sum


nos in hac sententia sumus, ut te cupiamus in libera re p. magnum atque honestum esse, vocemus te ad nullas inimicitias, sed tamen pluris nostram libertatem quam tuam amicitiam aestimemus. tu etiam atque etiam vide quid suscipias, quid sustinere possis, neque quam diu vixerit Caesar sed quam non diu regnarit fac cogites. deos quaesumus consilia tua rei p. salutaria sint ac tibi ; si minus, ut salva atque honesta re p. tibi quam minimum noceant optamus. Pr. non. Sext.

nos in hic sententia sum ut tu cupio in liber res p magnus atque honestus sum voco tu ad nullus inimicitia sed tamen multus noster libertas quam tuus amicitia aestimo tu etiam atque etiam video quis suscipio quis sustineo possum neque quam diu vivo caesar sed quam non diu regno facio cogito deus quaesumus consilium tuus res p salutare sum atque tu si paruus ut salvo atque honestus res p tu quam paruus noceo opto pr non sext


pluribus te hortari non debeo; tantum moneo, neque amicitiae confirmandae clarissimi ac liberalissimi viri neque uberioris provinciae neque aetatis magis idoneum tempus, si hoc amiseris, te esse ullum umquam reperturum. 'hoc,' quem ad modum vos scribere soletis in vestris libris, 'idem Q. Cornelio videbatur.' in Britanniam te profectum non esse gaudeo, quod et labore caruisti et ego te de rebus illis non audiam. Ubi sis hibernaturus et qua spe aut condicione perscribas ad me velim.

multus tu hortor non debeo tantus moneo neque amicitia confirmo clarus atque liberalis vir neque uber provincia neque aetas magis idoneus tempus si hic amitto tu sum ullus umquam reperio hic qui ad modus tu scribo solo in vester liber idem q cornelius video in britannia tu proficiscor non sum gaudeo qui et labor careo et ego tu de res ille non audio ubius sum hiberno et qui spes aut condicio perscribo ad ego volo


S. v. b. e. v. Cum rei p. vel salute vel victoria gaudemus tum instauratione tuarum laudum, quod maximus consularis maximum consulem te ipse vicisti, et laetamur et mirari satis non possumus. fatale nescio quid tuae virtuti datum, id quod saepe iam experti sumus. est enim tua toga omnium armis felicior ; quae nunc quoque nobis paene victam rem p. ex manibus hostium eripuit ac reddidit. nunc ergo vivemus liberi, nunc te, omnium maxime civis et mihi carissime, id quod maximis rei p. tenebris comperisti, nunc te habebimus testem nostri et in te et in coniunctissimam tibi rem p. amoris et, quae saepe pollicitus es te et taciturum dum serviremus, et dicturum de me tum cum mihi profutura essent, nunc illa non ego quidem dici tanto opere desiderabo quam sentiri a te ipso. neque enim omnium iudicio malim me a te commendari quam ipse tuo iudicio digne ac mereor commendatus esse, ut haec novissima nostra facta non subita nec convenientia sed similia illis cogitationibus quarum tu testis es fuisse iudices meque ad optimam spem patriae non minimum tibi ipsi producendum putes.

senatus v b e v cos res p vel salus vel victoria gaudeo tum instauratio tuus laus qui magnus consularis magnus consul tu ipse vinco et laeto et miror satis non possum fatalis nescio quis tuus virtus do is qui saepe iam experior sum sum enim tuus toga omnis arma felix qui nunc quoque nos paene vinco res p ex manus hostis eripio atque reddo nunc ergo vivo liber nunc tu omnis magnus civis et ego carus is qui magnus res p tenebrae comperio nunc tu habeo testo noster et in tu et in conjungo tu res p amor et qui saepe polliceor sum tu et taceo dum servio et dico de ego tum cum ego possum sum nunc ille non ego quidem dico tantus opus desidero quam sentio ab tu ipse neque enim omnis iudicium malo ego ab tu commendaris quam ipse tuus iudicium dignus atque mereo commendo sum ut hic novus noster facio non subeo neque convenio sed similis ille cogitatio qui tu testis sum sum iudex ego ad bonus spes patria non paruus tu ipse produco puto


igitur in verbis honestis obscena ponimus. quid enim? non honestum verbum est 'divisio'? at inest obscenum, cui respondet 'intercapedo.' num haec ergo obscena sunt? nos autem ridicule: si dicimus 'ille patrem strangulavit,' honorem non praefamur ; sin de Aurelia aliquid aut Lollia, honos praefandus est. et quidem iam etiam non obscena verba pro obscenis sunt. '"Batuit," inquit, impudenter, "depsit" multo impudentius.' atqui neutrum est obscenum. stultorum plena sunt omnia. 'testes' verbum honestissimum in iudicio, alio loco non nimis ; et honesti 'colei Lanuvini,' 'Cliternini' non honesti. quid? ipsa res modo honesta, modo turpis ; suppedit, flagitium est ; iam erit nudus in balneo, non reprehendes.

igitur in verbum honestus obscenus pono quis enim non honestus verbum sum divisio at insum obscenus qui respondeo intercapedo num hic ergo obscenus sum nos autem ridiculus si dico ille pater strangulo honor non praefor sin de aurelius aliquis aut lollius honor praefor sum et quidem iam etiam non obscenus verbum pro obscenus sum batuit inquam impudens depso multus impudens atqui neuter sum obscenus stultor plenus sum omnis testis verbum honestus in iudicium alius locus non nimis et honestus colei lanuvinus cliternini non honestus quis ipse res modo honestus modo turpis suppedo flagitium sum iam sum nudus in balneum non reprehendo


sed tamen, qui semei verecundiae finis transierit, eum bene et naviter oportet esse impudentem. itaque te plane etiam atque etiam rogo, ut et ornes ea vehementius etiam quam fortasse sentis, et in eo leges historiae neglegas gratiamque illam, de qua suavissime quodam in prooemio scripsisti, a qua te deflecti non magis potuisse demonstras quam Herculem Xenophontium illum a voluptate, eam, si me tibi vehementius commendabit, ne aspernere amorique nostro plusculum etiam, quam concedet veritas, largiare. quod si te adducemus ut hoc suscipias, erit, ut mihi persuadeo, materies digna facultate et copia tua.

sed tamen qui semeio verecundia finis transeo is bene et naviter oportet sum impudens itaque tu planus etiam atque etiam rogo ut et orno is vehemens etiam quam fortasse sentio et in is lex historia neglego gratia ille de qui suavis quidam in prooemium scribo ab qui tu deflecto non magis possum demonstro quam herculis xenophontium ille ab voluptas is si ego tu vehemens commendo ne aspernor amor noster plusculis etiam quam concedo vereor largiaris qui si tu adduco ut hic suscipio sum ut ego persuadeo materies dignus facultas et copia tuus


itaque quem exercitum neque vendere ullis praemiis volui nec eorum periculorum metu, quae victoribus illis portendebantur, deminuere, debetis existimare retentum et conservatum rei p. esse atque ita credere, quodcumque imperassetis, facturum fuisse, si quod iussistis feci. nam et provinciam in otio et exercitum in mea potestate tenui, finibus meae provinciae nusquam excessi, militem non modo legionarium sed ne auxiliarium quidem ullum quoquam misi et, si quos equites decedentis nactus sum, supplicio adfeci. quarum rerum fructum satis magnum re p. salva tulisse me putabo ; sed res p. si me satis novisset et maior pars senatus, maiores ex me fructus tulisset epistulam, quam Balbo, cum etiam nunc in provincia esset, scripsi, legendam tibi misi ; etiam praetextam si voles legere, Gallum Cornelium, familiarem meum, poscito. vi Idus Iun. Corduba.

itaque qui exercitus neque vendo ullus praemium volo neque is periculum metus qui victor ille portendo deminuo debeo existimaris retendo et conservo res p sum atque ita credo quicumque impero facio sum si qui jubeo facio nam et provincia in otium et exercitus in meus potestas tenuis finis meus provincia nusquam excedo miles non modo legionarius sed ne auxiliaris quidem ullus quoquam mitto et si qui eques decedo nanciscor sum supplicium afficio qui res fructus satis magnus res p salvo fero ego puto sed res p si ego satis nosco et magnus pars senatus magnus ex ego fructus fero epistula quam balbus cum etiam nunc in provincia sum scribo lego tu mitto etiam praetexta si volo lego gallus cornelius familiaris meus posco vis idus jus corduba


te autem quibus mendaciis homines levissimi onerarunt! non modo sublatos sumptus, sed etiam a procuratoribus eorum, qui iam profecti essent, repetitos et ablatos, eamque causam multis omnino non eundi fuisse. quererer tecum atque expostularem, ni, ut supra scripsi, purgare me tibi hoc tuo tempore quam accusare te mallem idque putarem esse rectius. itaque nihil de te, quod credideris, de me, quam ob rem non debueris credere, pauca dicam. nam si me virum bonum, si dignum iis studiis eaque doctrina, cui me a pueritia dedi, si satis magni animi, non minimi consili in maximis rebus perspectum habes, nihil in me non modo perfidiosum et insidiosum et fallax in amicitia, sed ne humile quidem aut ieiunum debes agnoscere.

tu autem qui mendacium homo levis onero non modo suffero sumptus sed etiam ab procurator is qui iam proficiscor sum repeto et aufero eo causa multus omnino non eo sum queror tu atque expostularis ni ut supra scribo purgaris ego tu hic tuus tempus quam accuso tu malo is puto sum rectus itaque nihil de tu qui credo de ego quam ob res non debeo credo paucus dico nam si ego vir bonus si dignus is studium is doctrina qui ego ab pueritia do si satis magnus animus non minimus consilium in magnus res perspicio habeo nihil in ego non modo perfidiosus et insidiosus et fallax in amicitia sed ne humilis quidem aut jejunus debeo agnosco


ego, etsi ipse ita iudicabam et fiebam crebro a meis per litteras certior, tamen maximam laetitiam cepi ex tuis litteris de spe minime dubia et plane explorata triumphi tui, neque vero ob eam causam, quo ipse facilius consequerer (nam id quidem *)epikou/reion est), sed mehercule quod tua dignitas atque amplitudo mihi est ipsa cara per se. qua re, quoniam pluris tu habes quam ceteri, quos scias in hanc provinciam proficisci, quod te adeunt fere omnes, si quid velis, gratissimum mihi feceris, si ad me, simulatque adeptus eris quod et tu confidis et ego opto, litteras miseris. 'longi subselli,' ut noster Pompeius appellat, iudicatio et mora si quem tibi item unum alterumve diem abstulerit (quid enim potest amplius?), tua tamen dignitas suum locum obtinebit; sed, si me diligis, si a me diligi vis, ad me litteras, ut quam primum laetitia adficiar, mittito.

ego etsi ipse ita judico et fio creber ab meus per littera certus tamen maximus laetitia capio ex tuus littera de spes paruus dubius et planus exploro triumphus tuus neque verus ob is causa quo ipse facilis consequor nam is quidem epikou reion sum sed hercules qui tuus dignitas atque amplitudo ego sum ipse carus per sui qui res quoniam multus tu habeo quam ceterus qui scio in hic provincia proficisco qui tu adeo fere omnis si quis velis gratus ego facio si ad ego simulo adipiscor sum qui et tu confido et ego opto littera miser longus subsellium ut noster pompejus appello judicatio et mora si qui tu item unus alter dies aufero quis enim possum amplus tuus tamen dignitas suus locus obtineo sed si ego diligo si ab ego diligo volo ad ego littera ut quam primus laetitia afficio mitto


habes de Vatinio; cognosce de Crasso. ego, cum mihi cum illo magna iam gratia esset, quod eius omnis gravissimas iniurias communis concordiae causa voluntaria quadam oblivione contrieram, repentinam eius defensionem Gabini, quem proximis superioribus diebus acerrime oppugnasset, tamen, si sine ulla mea contumelia suscepisset, tulissem; sed, cum me disputantem, non lacessentem laesisset, exarsi non solum praesenti, credo, iracundia (nam ea tam vehemens fortasse non fuisset), sed, cum inclusum illud odium multarum eius in me iniuriarum, quod ego effudisse me omne arbitrabar, residuum tamen insciente me fuisset, omne repente apparuit. quo quidem tempore ipso quidam homines et eidem illi, quos saepe significo neque appello, cum se maximum fructum cepisse dicerent ex libertate mea meque tum denique sibi esse visum rei publicae, qualis fuissem, restitutum, cumque ea contentio mihi magnum etiam foris fructum tulisset, gaudere se dicebant mihi et illum inimicum et eos, qui in eadem causa essent, numquam amicos futuros. quorum iniqui sermones cum ad me per homines honestissimos perferrentur, cumque Pompeius ita contendisset ut nihil umquam magis, ut cum Crasso redirem in gratiam, Caesarque per litteras maxima se molestia ex illa contentione adfectum ostenderet, habui non temporum solum rationem meorum, sed etiam naturae, Crassusque, ut quasi testata populo Romano esset nostra gratia, paene a meis laribus in provinciam est profectus; nam, cum mihi condixisset, cenavit apud me in mei generi Crassipedis hortis. quam ob rem eius causam, quod te scribis audisse, magna illius commendatione susceptam defendi in senatu, sicut mea fides postulabat.

habeo de vatinius cognosco de crassus ego cum ego cum ille magnus iam gratia sum qui is omnis gravis injuria communis concordia causa voluntarius quidam oblivio contrieram repentinus is defensio gabinus qui propior superus dies acer oppugno tamen si sine ullus meus contumelia suscipio fero sed cum ego disputo non lacesso laedo exardeo non solus praesens credo iracundia nam is tam vehemens fortasse non sum sed cum includo ille odium multus is in ego iniuriaris qui ego effundo ego omnis arbitror residuus tamen insciens ego sum omnis repens appareo quo quidem tempus ipse quidam homo et idem ille qui saepe significo neque appello cum sui magnus fructus capio dico ex libertas meus ego tum denique sui sum video res publicus qualis sum restitus cum is contentio ego magnus etiam foris fructus fero gaudeo sui dico ego et ille inimicus et is qui in idem causa sum numquam amicus sum qui iniquus sermo cum ad ego per homo honestus perfero cum pompejus ita contendo ut nihil umquam magis ut cum crassus redeo in gratia caesar per littera maximus sui molestia ex ille contentio afficio ostendo habeo non tempus solus ratio meus sed etiam natura crassus ut quasi testo populus romanus sum noster gratia paene ab meus laris in provincia sum proficiscor nam cum ego condico ceno apud ego in meus gener crassipedis hortus quam ob res is causa qui tu scribo audio magnus ille commendatio suscipio defendo in senatus sicut meus fides postulo


vicerim? quod si id est maxime astuti, omnia ad suam utilitatem referre, quid mihi tandem erat utilius, quid commodis meis aptius quam hominis nobilissimi atque honoratissimi coniunctio, cuius opes, ingenium, liberi, adfines, propinqui mihi magno vel ornamento vel praesidio esse possent? quae tamen ego omnia in expetenda amicitia tua non astutia quadam, sed aliqua potius sapientia secutus sum. quid? illa vincula, quibus quidem libentissime astringor, quanta sunt, studiorum similitudo, suavitas consuetudinis, delectatio vitae atque victus, sermonis societas, litterae interiores! atque haec domestica; quid illa tandem popularia, reditus inlustris in gratiam, in quo ne per imprudentiam quidem errari potest sine suspicione perfidiae, amplissimi sacerdota collegium, in quo non modo amicitiam violari apud maiores nostros fas non erat, sed ne coptari quidem sacerdotem licebat, qui cuiquam ex collegio esset inimicus?

vinco qui si is sum magnus astus omnis ad suus utilitas refero quis ego tandem sum utilis quis commodus meus aptus quam homo nobilis atque honoro conjunctio qui ops ingenium liber affinis propinquus ego magnus vel ornamentum vel praesidium sum possum qui tamen ego omnis in expeto amicitia tuus non astutia quidam sed aliqui potis sapientia sequor sum quis ille vinculum qui quidem libet astringo quantus sum studium similitudo suavitas consuetudo delectatio vita atque vinco sermo societas littera interior atque hic domesticus quis ille tandem popularis redeo illustris in gratia in quo ne per imprudentia quidem erraris possum sine suspicio perfidia amplus sacerdota collegium in quo non modo amicitia violaris apud magnus noster fas non sum sed ne coptaris quidem sacerdos licet qui quisquam ex collegium sum inimicus


de Hispaniis novi nihil. Magnum tamen exercitum Pompeium habere constat ; nam Caesar ipse ad suos misit exemplum Paciaeci litterarum, in quo erat illas xi esse legiones. scripserat etiam Messalla Q. Salasso P. Curtium, fratrem eius, iussu Pompei inspectante exercitu interfectum, quod consensisset cum Hispanis quibusdam, si in oppidum nescio quod Pompeius rei frumentariae causa venisset, eum comprehendere ad Caesaremque deducere

de hispania nosco nihil magnus tamen exercitus pompejus habeo consto nam caesar ipse ad suus mitto exemplum paciaecus litteraris in quo sum ille xi sum legio scribo etiam messalla q salasso p curtius frater is iussus pompejus inspecto exercitus interficio qui consentio cum hispanus quidam si in oppidum nescio qui pompejus res frumentarius causa venio is comprehendo ad caesar deduco


de tuis velim ut eo sis animo, quo debes esse, id est ut ne quid tibi praecipue timendum putes. si enim status erit aliquis civitatis, quicumque erit, te omnium periculorum video expertem fore; nam alteros tibi iam placatos' esse intellego, alteros numquam iratos fuisse. de mea autem in ite voluntate sic velim iudices, me, quibuscumque rebus opus esse intellegam, quamquam videam, qui sini hoc tempore et quid possim, opera tamen et consilio, studio quidem certe rei, famae, saluti tuae praesto futurum. tu velim, et quid agas et quid acturum te putes, facias me quam diligentissime certiorem. vale.

de tuus volo ut is sum animus quo debeo sum is sum ut ne quis tu praecipuus timeo puto si enim status sum aliquis civitas quicumque sum tu omnis periculum video expers sum nam alter tu iam placo sum intellego alter numquam irascor sum de meus autem in eo voluntas sic volo iudex ego quicumque res opus sum intellego quamquam video qui sino hic tempus et quis possum opus tamen et consilium studium quidem certus res fama salus tuus praesto sum tu volo et quis ago et quis ago tu puto facio ego quam diligens certus val


dei isti Segulio male faciant, homini nequissimo omnium, qui sunt, qui fuerunt, qui futuri sunt! quid? tu illum tecum solum aut cum Caesare? qui neminem praetermiserit, quicum loqui potuerit, cui non eadem ista dixerit. te tamen, mi Brute, sic amo ut debeo, quod istud quicquid esset nugarum me scire voluisti ; signum enim magnum amoris dedisti.

deus iste segulius malus facio homo nequissimo omnis qui sum qui sum qui sum sum quis tu ille tu solus aut cum caesaris qui nemo praetermitto qui loquor possum qui non idem iste dico tu tamen ego brutus sic amo ut debeo qui iste quisquis sum nugae ego scio volo signum enim magnus amor do


praecipue autem tibi commendo negotia eius, quae sunt in Hellesponto, primum ut obtineat id iuris in agris, quod ei Pariana civitas decrevit et dedit et quod semper obtinuit sine ulla controversia, deinde, si quid habebit cum aliquo Hellespontio controversiae, ut in illam dioi/khsin reicias. sed non mihi videor, cum tibi totum hominem diligentissime commendarim, singulas ad te eius causas perscribere debere. summa illa est : quicquid offici, benefici, honoris in Genucilium contuleris, id te existimabo in me ipsum atque in rem meam contulisse.

praecipuus autem tu commendo negotium is qui sum in hellespontus primus ut obtineo is ius in ager qui is parianus civitas decerno et do et qui semper obtineo sine ullus controversia deinde si quis habeo cum aliquis hellespontius controversia ut in ille dioi khsin reicio sed non ego video cum tu totus homo diligens commendo singulus ad tu is causa perscribo debeo summus ille sum quisquis officio beneficus honor in genucilius confero is tu existimo in ego ipse atque in res meus confero


sed cave, si me amas, existimes me, quod iocosius scribam, abiecisse curam rei p. sic tibi, mi Paete, persuade, me dies et noctes nihil aliud agere, nihil curare, nisi ut mei cives salvi liberique sint. nullum locum praetermitto monendi, agendi, providendi ; hoc denique animo sum ut, si in hac cura atque administratione vita mihi ponenda sit, praeclare actum mecum putem. etiam atque etiam vale.

sed caveo si ego amo existimo ego qui jocosus scribo abicio cura res p sic tu ego paetus persuadeo ego dies et nox nihil alius ago nihil curo nisi ut meus civis salvus libet sum nullus locus praetermitto moneo ago provideo hic denique animus sum ut si in hic cura atque administratio vito ego pono sum praeclaris ago ego puto etiam atque etiam val


Diogenes tuus, homo modestus, a me cum Philone Pessinunte discessit. iter habebant ad Adiatorigem, quamquam omnia nec benigna nec copiosa cognorant. urbem, urbem, mi Rufe, cole et in ista luce vive; omnis peregrinatio, quod ego ab adulescentia iudicavi, obscura et sordidast iis, quorum industria Romae potest inlustris esse. quod cum probe scirem, utinam in sententia permansissem! cum una me hercule ambulatiuncula atque uno sermone nostro omnis fructus provinciae non confero.

diogenes tuus homo modestus ab ego cum philo pessinus discedo iter habeo ad adiatorigem quamquam omnis neque benignus neque copiosus cognosco urbs urbs ego rufus colo et in iste lux vivo omnis peregrinatio qui ego ab adulescentia judico obscurus et sordidast is qui industria roma possum illustris sum qui cum probus scio utinam in sententia permaneo cum unus ego herculis ambulatiuncula atque unus sermo noster omnis fructus provincia non confero


scripta iam epistula Hermia venit. accepi tuam epistulam vacillantibus litterulis, nec mirum tam gravi morbo. ego ad te Aegyptam misi, quod nec inhumanus est et te visus est mihi diligere, ut is tecum esset, et cum eo cocum, quo uterere. vale.

scribo iam epistula hermia venio accipio tuus epistula vacillo litterulis neque mirus tam gravis morbus ego ad tu aegypta mitto qui neque inhumanus sum et tu video sum ego diligo ut is tu sum et cum is coquus quo uto val


tu vero confice professionem, si potes ; etsi haec pecunia ex eo genere est, ut professione non egeat. verum tamen-. Balbus ad me scripsit tanta se e)pifora=| oppressum, ut loqui non possit. Antonius de lege quod egerit—liceat modo rusticari. ad Bithynicum scripsi.

tu verus confacio professio si possum etsi hic pecunia ex is genus sum ut professio non egeo verus tamen balbus ad ego scribo tantus sui e pifora opprimo ut loquor non possum antonius de lex qui ago licet modo rusticaris ad bithynicus scribo


Magno cum dolore parricidarum elapsus sum iis ; veniebant enim eodem furore in me quo in patriam incitati, iracundias autem harum rerum recentis habebant, quod Lepidum castigare non destiteram ut exstingueret bellum, quod conloquia facta improbabam, quod legatos fide Lepidi missos ad me in conspectum venire vetueram, quod C. Catium Vestinum, tr. mil., missum ab Antonio ad eum cum litteris exceperam numeroque hostis habueram. in quo hanc capio voluptatem, quod certe, quo magis me petiverunt, tanto maiorem iis frustratio dolorem attulit.

magnus cum dolor parricida elabor sum is venio enim idem furor in ego quo in patria incitas iracundia autem haris res recens habeo qui lepidus castigaris non desisto ut exstinguo bellum qui colloquium facio improbo qui legatus fides lepidus mitto ad ego in conspectus venio veto qui que catius vestinus tr mil mitto ab antonius ad is cum littera excipio numero hostis habeo in quo hic capio voluptas qui certus quo magis ego peto tantus magnus is frustratio dolor affero


scelus adfinis tui Lepidi summamque levitatem et inconstantiam ex actis, quae ad te mitti certo scio, cognosse te arbitror. itaque nos confecto bello, ut arbitrabamur, renovatum bellum gerimus spemque omnem in D. Bruto et Planco habemus, si verum quaeris, in te et in M. Bruto non solum ad praesens perfugium, si, quod nolim, adversi quid acciderit, sed etiam ad confirmationem perpetuae libertatis.

scelus affinis tuus lepidus summa levitas et inconstantia ex ago qui ad tu mitto certus scio cogo tu arbitror itaque nos conficio bellum ut arbitror renovo bellum gero spes omnis in d brutus et plancus habeo si verus quaero in tu et in m brutus non solus ad praesens perfugium si qui nolo adverro quis accido sed etiam ad confirmatio perpetuus libertas


itaque in luctu et squalore sum, qui provinciae, qui exercitui praesum, qui bellum gero. quae quoniam nec ratione nec maiorum nostrorum clementia administrastis, non erit mirandum, si vos paenitebit. te tam mobili in me meosque esse animo non sperabam. me interea nec domesticus dolor nec cuiusquam iniuria ab re p. abducet.

itaque in luctus et squalor sum qui provincia qui exercitus praesum qui bellum gero qui quoniam neque ratio neque magnus noster clemens administro non sum miror si tu paeniteo tu tam mobilis in ego mei sum animus non spero ego interea neque domesticus dolor neque quisquam iniuria ab res p abduco


etiam tu ab hisce rebus animum ac cogitationem tuam avoca atque ea potius reminiscere, quae digna tua persona sunt, illam, quam diu ei opus fuerit, vixisse, una cum re publica fuisse, te, patrem suum, praetorem, consulem, augurem vidisse, adulescentibus primariis nuptam fuisse, omnibus bonis prope perfunctam esse, cum res publica occideret vita excessisse. quid est quod tu aut illa cum fortuna hoc nomine queri possitis? denique noli te oblivisci Ciceronem esse et eum, qui aliis consueris praecipere et dare consilium, neque imitare malos medicos, qui in alienis morbis profitentur tenere se medicinae scientiam, ipsi se curare non possunt, sed potius, quae aliis tute praecipere soles, ea tute tibi subiace atque apud animum propone.

etiam tu ab hic res animus atque cogitatio tuus avoco atque is potis reminisco qui dignus tuus persono sum ille quam diu is opus sum vivo unus cum res publicus sum tu pater suus praetor consul auguro video adulescens primarius nupta sum omnis bonus prope perfungor sum cum res publicus occaedes vito excedo quis sum qui tu aut ille cum fortuna hic nomen queror possum denique nolo tu obliviscor cicero sum et is qui alius consuo praecipio et do consilium neque imitaris malus medicus qui in alienus morbus profiteor teneo sui medicina scientia ipse sui curo non possum sed potis qui alius tueor praecipio soleo is tueor tu subjaceo atque apud animus propono


de tuo negotio, quod sponsor es pro Pompeio, si Galba, consponsor tuus, redierit, homo in re familiari non parum diligens, non desinam cum illo communicare, si quid expediri possit ; quod videbatur mihi ille confidere

de tuus negotium qui sponsor sum pro pompejus si galba consponsor tuus redeo homo in res familiaris non parum diligo non desino cum ille communicaris si quis expedio possum qui video ego ille confido


A quo studio te abduci negotiis intellego ex tuis litteris, sed tamen aliquid iam noctes te adiuvabunt. Servius tuus vel potius noster summa me observantia colit; cuius ego cum omni probitate summaque virtute tum studiis doctrinaque delector. is mecum saepe de tua mansione aut decessione communicat. adhuc in hac sum sententia, nihil ut faciamus nisi quod maxime Caesar velle videatur. res sunt eius modi, ut, si Romae sis, nihil praeter tuos delectare possit. de reliquis nihil melius ipso est Caesare, cetera sunt eius modi, ut, si alterum utrum necesse sit, audire ea malis quam videre. hoc nostrum consilium nobis minime iucundum est, qui te videre cupimus, sed consulimus tibi. vale.

ab quo studium tu abduco negotium intellego ex tuus littera sed tamen aliquis iam nox tu adiuvo servus tuus vel potis noster summus ego observo colo qui ego cum omnis probitas summum virtus tum studium doctrina delecto is ego saepe de tuus mansio aut decessio communico adhuc in hic sum sententia nihil ut facio nisi qui magnus caesar volo video res sum is modus ut si roma sum nihil praeter tuus delecto possum de reliquus nihil bonus ipse sum caesaris ceterus sum is modus ut si alter utrum necesse sum audio is malus quam video hic nos consilium nos paruus iucundus sum qui tu video cupio sed consulo tu val