M. Fadio, viro optimo et homine doctissimo, familiarissime utor mirificeque eum diligo cum propter summum ingenium eius summamque doctrinam tum propter singularem modestiam. eius negotium sic velim suscipias, ut si esset res mea Novi ego vos magnos patronos; hominem occidat oportet, qui vestra opera uti velit. sed in hoc homine nullam accipio excusationem. omnia relinques, si me amabis, cum tua opera Fadius uti volet. ego res Romanas vehementer exspecto et desidero in primisque quid agas scire cupio; nam iam diu propter hiemis magnitudinem nihil novi ad nos adferebatur.

m fadius vir bonus et homo doceo familiaris uto mirificus is diligo cum propter superus ingenium is summa doctrina tum propter singularis modestia is negotium sic volo suscipio ut si sum res meus novius ego tu magnus patronus homo occaedes oportet qui vester opus uti volo sed in hic homo nullus accipio excusatio omnis relinquo si ego amo cum tuus opus fadius uti volo ego res romanus vehemens exspecto et desidero in primus quis ago scio cupio nam iam diu propter hiems magnitudo nihil nosco ad nos affero


neque hae neque ceterae consolationes, quae sunt a sapientissimis viris usurpatae memoriaeque litteris proditae, tantum videntur proficere debere, quantum status ipse nostrae civitatis et haec 'perturbatio temporum perditorum, cum beatissimi sint qui liberos non susceperunt, minus autem miseri qui his temporibus amiserunt quam si eosdem bona aut denique aliqua re p. perdidissent.

neque hic neque ceterus consolatio qui sum ab sapio vis usurpo memoria littera prodeo tantus video proficio debeo quantus status ipse noster civitas et hic perturbatio tempus perdo cum beatus sum qui liber non suscipio paruus autem miser qui hic tempus amitto quam si idem bonus aut denique aliqui res p perdo


si nos mediocris modo fortuna rei p. adiuverit, et audaciae perditorum et nostrae sollicitudinis hic finem reperiemus. quod si latro praecognito nostro adventu rursus in Italiam se recipere coeperit, Bruti erit officium occurrere ei ; cui scio nec consilium nec animum defuturum. ego tamen, si id acciderit, fratrem cum equitatu mittam qui sequatur Italiamque a vastatione defendat. fac valeas meque mutuo diligas.

si nos mediocris modo fortuna res p adjuvo et audacia perdo et noster sollicitudo hic finis reperio qui si latro praecognosco noster advenio rursus in italia sui recipio coepio brutus sum officium occurro is qui scio neque consilium neque animus desum ego tamen si is accido frater cum equitatus mitto qui sequor italia ab vastatio defendo facio valeo ego mutuus diligo


nam ut illa omittam quae civitate teste fecisti, cum mecum inimicitias communicavisti, cum me contionibus tuis defendisti, cum quaestor in mea atque in publica causa consulum partis suscepisti, cum tribuno plebis quaestor non paruisti, cui tuus praesertim conlega pareret, ut haec recentia quae meminero semper obliviscar, quae tua sollicitudo de me in armis, quae laetitia in reditu, quae cura, qui dolor, quom ad te curae et dolores mei perferrentur, Brundisium denique te ad me venturum fuisse, nisi subito in Hispaniam missus esses—ut haec igitur omittam quae mihi tanti aestimanda sunt quanti vitam aestimo et salutem meam, liber iste, quem mihi misisti, quantam habet declarationem amoris tui! primum quod tibi facetum videtur, quicquid ego dixi, quod aliis fortasse non item ; deinde quod illa, sive faceta sunt sive sic, fiunt narrante te venustissima ; quin etiam ante quam ad me veniatur, risus omnis paene consumitur.

nam ut ille omitto qui civitas testis facio cum ego inimicitia communico cum ego contio tuus defendo cum quaestor in meus atque in publicus causa consul pars suscipio cum tribunus plebs quaestor non pareo qui tuus praesertim collega pareo ut hic recens qui memini semper obliviscor qui tuus sollicitudo de ego in arma qui laetitia in reditus qui cura qui dolor cum ad tu cura et dolor meus perfero brundisium denique tu ad ego venio sum nisi subeo in hispania mitto sum ut hic igitur omitto qui ego tantus aestimo sum quantus vita aestimo et salus meus liber iste qui ego mitto quantus habeo declaratio amor tuus primus qui tu facetus video quisquis ego dico qui alius fortasse non item deinde qui ille sive facetus sum sive sic fio narro tu venustus quin etiam ante quam ad ego venio rideo omnis paene consumo


de hereditate Preciana (quae quidem mihi magno dolori est valde enim illum amavi) sed hoc velim cures, si auctio ante meum adventum fiet, ut Pomponius aut, si is minus poterit, Camillus nostrum negotium curet; nos cum salvi venerimus, reliqua per nos agemus ; sin tu iam Roma profecta eris, tamen curabis ut hoc ita fiat. nos, si dii adiuvabunt, circiter Idus Nov. in Italia speramus fore. vos, mea suavissima et optatissima Terentia, si nos amatis, curate ut valeatis. vale. Athenis a. d. xvii K. Novemb.

de hereditas preciani qui quidem ego magnus dolor sum validus enim ille amo sed hic volo curo si auctio ante meus advenio fio ut pomponius aut si is paruus possum camillus nos negotium curo nos cum salvus venio reliquus per nos ago sin tu iam roma proficio sum tamen curo ut hic ita fio nos si dius adiuvo circiter idus nov in italia spero sum tu meus suavis et opto terentius si nos amo curo ut valeo val athenae ab d xvii k novemb


L. Lucceius, meus familiaris, hQmO omnium gratissimus, mirificas tibi apud me gratias egit, cum diceret omnia te cumulatissime et liberalissime procuratoribus suis pollicitum esse. Cum oratio tua tam ei grata fuerit, quam gratam rem ipsam existimas fore, cum, ut spero, quae pollicitus es feceris! omnino ostenderunt Bulliones sese Lucceio Pompei arbitratu satis facturos ;

l lucceius meus familiaris hqmo omnis gratus mirificus tu apud ego gratia ago cum dico omnis tu cumulo et liberalis procurator suus polliceor sum cos oratio tuus tam is gratus sum quam gratus res ipse existimo sum cum ut spero qui polliceor sum facio omnino ostendo bullio sui lucceius pompejus arbitratus satis facio


Cum Demetrio Mega mihi vetustum hospitium est, familiaritas autem tanta quanta cum Siculo nullo. ei Dolabella rogatu meo civitatem a Caesare impetravit, qua in re ego interfui; itaque nunc P. Cornelius vocatur ; cumque propter quosdam sordidos homines, qui Caesaris beneficia vendebant, tabulam, in qua nomina civitate donatorum incisa essent, revelli iussisset, eidem Dolabellae me audiente Caesar dixit nihil esse quod de Mega vereretur ; beneficium suum in eo manere.

cos demetrius megas ego vetustus hospitium sum familiaritas autem tantus quantus cum siculus nullus is dolabella rogo meus civitas ab caesaris impetro qui in res ego intersum itaque nunc p cornelius voco cum propter quidam sordidus homo qui caesar beneficium vendo tabula in qui nomen civitas donator incido sum revello iubeo idem dolabella ego audio caesar dico nihil sum qui de megas vereor beneficium suus in is maneo


idem ego cum L. Clodium Corcyrae convenissem, hominem ita tibi coniunctum, ut mihi, cum illo cum loquerer, tecum loqui viderer, dixi ei me ita facturum esse, ut in eam partem, quam Phania rogasset, primum venirem. tunc ille, mihi cum gratias egisset, magno opere a me petivit ut Laudiceam protinus irem; te in prima provincia velle esse, ut quam primum decederes; quin, nisi ego successor essem, quem tu cuperes videre, te antea, quam tibi successum esset, decessurum fuisse; quod quidem erat consentaneum cum iis litteris, quas ego Romae acceperam, ex quibus perspexisse mihi videbar, quam festinares decedere. respondi Clodio me ita esse facturum ac multo quidem libentius quam si illud esset faciendum, quod promiseram Phaniae. itaque et consilium mutavi et ad te statim mea manu scriptas litteras misi; quas quidem ex tuis litteris intellexi satis mature ad te esse perlatas.

idem ego cum l claudius corcyra convenio homo ita tu conjungo ut ego cum ille cum loquor tu loquor video dico is ego ita facio sum ut in is pars quam phania rogo primus venio tunc ille ego cum gratia ago magnus opus ab ego peto ut laudiceam protinus eo tu in primus provincia volo sum ut quam primus decedo quin nisi ego successor sum qui tu cupio video tu antea quam tu successus sum decedo sum qui quidem sum consentaneus cum is littera qui ego roma accipio ex qui perspicio ego video quam festinaris decedo respondeo claudius ego ita sum facio atque multus quidem libet quam si ille sum facio qui promitto phania itaque et consilium muto et ad tu statim meus manus scribo littera mitto qui quidem ex tuus littera intellego satis maturus ad tu sum perfero


me scito omnem meum laborem omnem operam, curam, studium in tua salute consumere. nam cum te semper maxime dilexi, tum fratrum tuorum, quos aeque atque te summa benevolentia sum complexus, singularis pietas amorque fraternus nullum me patitur offici erga te studique munus aut tempus praetermittere. sed quae faciam fecerimque pro te, ex illorum te litteris quam ex meis malo cognoscere; quid autem sperem aut confidam et exploratum habeam de salute tua, id tibi a me declarari volo. nam si quisquam est timidus in magnis periculosisque rebus semperque magis adversos rerum exitus metuens quam sperans secundos, is ego sum et, si hoc vitiumst; eo me non carere . confiteor.

ego scio omnis meus labor omnis opera cura studium in tuus salus consumo nam cum tu semper magnus diligo tum frater tuus qui aequus atque tu summus benevolens sum complexus singularis pietas amo fraternus nullus ego patior officio erga tu studium munus aut tempus praetermitto sed qui facio facio pro tu ex ille tu littera quam ex meus malus cognosco quis autem spero aut confido et exploro habeo de salus tuus is tu ab ego declararis volo nam si quisquam sum timidus in magnus periculosus res semper magis adverro res exitus metuo quam spero secundus is ego sum et si hic vitium is ego non careo confiteor


Cum meum factum cum tuo comparo, etsi non magis mihi faveo in nostra amicitia tuenda quam tibi, tamen multo magis meo facto delector quam tuo. ego enim Brundisi quaesivi ex Phania, cuius mihi videbar et fidelitatem erga te perspexisse et nosse locum, quem apud te is teneret, quam in partem provinciae maxime putaret te velle ut in succedendo primum venirem. Cum ille mihi respondisset nihil me tibi gratius facere posse quam si ad Sidam navigassem, etsi minus dignitatis habebat ille adventus et ad multas res mihi minus erat aptus, tamen ita me dixi esse facturum.

cos meus facio cum tuus comparo etsi non magis ego faveo in noster amicitia tueor quam tu tamen multus magis meus facio delecto quam tuus ego enim brundisium quaero ex phania qui ego video et fidelitas erga tu perspicio et nosco locus qui apud tu is teneo quam in pars provincia magnus puto tu volo ut in succedo primus venio cos ille ego respondeo nihil ego tu gratus facio possum quam si ad sida navigo etsi paruus dignitas habeo ille advenio et ad multus res ego paruus sum aptus tamen ita ego dico sum facio


L. quidem Caesar, cum ad eum aegrotum Neapolim venissem, quamquam erat oppressus totius corporis doloribus, tamen, ante quam me plane salutavit, 'O mi Cicero,' inquit, 'gratulor tibi, cum tantum vales apud Dolabellam, quantum si ego apud sororis filium valerem, iam salvi esse possemus ; Dolabellae vero tuo et gratulor et gratias ago, quem quidem post te consulem solum possumus vere consulem dicere.' deinde multa de facto ac de re gesta tua: nihil magnificentius, nihil praeclarius actum umquam, nihil rei p. salutarius. atque haec una vox omnium est.

l quidem caesar cum ad is aegrotus neapolis venio quamquam sum opprimo totus corpus dolor tamen ante quam ego planus saluto o ego cicero inquam gratulor tu cum tantus val apud dolabella quantus si ego apud soror filius valeo iam salvus sum possum dolabella verus tuus et gratulor et gratia ago qui quidem post tu consul solus possum verus consul dico deinde multus de facio atque de res gero tuus nihil magnificentius nihil praeclarus ago umquam nihil res p salutaris atque hic unus vox omnis sum


Aegypta ad me venit pr. Idus Apr. is etsi mihi nuntiavit te plane febri carere et belle habere, tamen, quod negavit te potuisse ad me scribere, curam mi attulit, et eo magis, quod Hermia, quem eodem die venire oportuerat, non venerat. incredibili sum sollicitudine de tua valetudine ; qua si me liberaris, ego te omni cura liberabo. plura scriberem, si iam putarem libenter te legere posse. ingenium tuum, quod ego maximi facio, confer ad te mihi tibique conservandum ; cura te etiam atque etiam diligenter. vale.

aegypta ad ego venio pr idus apr is etsi ego nuntio tu planus febris careo et bellus habeo tamen qui nego tu possum ad ego scribo cura ego affero et is magis qui hermia qui idem dies venio oportet non venio incredibilis sum sollicitudo de tuus valetudo qui si ego liberaris ego tu omnis cura libero multus scribo si iam puto libet tu lego possum ingenium tuus qui ego magnus facio confero ad tu ego tu conservo cura tu etiam atque etiam diligenter val


si aestimationes tuas vendere non potes neque ollam denariorum implere, Romam tibi remigrandum est ; satius est hic cruditate quam istic fame. video te bona perdidisse ; spero idem istuc familiaris tuos. actum igitur de te est, nisi provides. potes mulo isto, quem tibi reliquum dicis esse, quoniam cantherium comedisti, Romam pervehi. sella tibi erit in ludo tamquam hypodidascalo proxima ; eam pulvinus sequetur.

si aestimatio tuus vendo non possum neque ille denarius impleo roma tu remigro sum sero sum hic cruditas quam istic fames video tu bonus perdo spero idem iste familiaris tuus ago igitur de tu sum nisi provideo possum mulus iste qui tu reliquus dico sum quoniam cantherius comedisti roma perveho sella tu sum in ludo tamquam hypodidascalus propior is pulvinus sequor


te, mi Plance, pro paterna necessitudine, pro nostro amore, pro studiis et omni cursu nostro totius vitae simillimo rogo et a te ita peto, ut maiore cura, maiore studio nullam possim, ut hanc rem suscipias, meam putes esse, enitare, contendas, efficias ut mea commendatione, tuo studio, Caesaris beneficio hereditatem propinqui sui C. Capito obtineat. omnia quae potui in hac summa tua gratia ac potentia a te impetrare, si petissem, ultro te ad me detulisse putabo, si hanc rem impetravero.

tu ego plancus pro paternus necessitudo pro noster amor pro studium et omnis cursus noster totus vita similis rogo et ab tu ita peto ut magnus cura magnus studium nullus possum ut hic res suscipio meus puto sum enitaris contendo efficio ut meus commendatio tuus studium caesar beneficium hereditas propinquus suus que capito obtineo omnis qui possum in hic summus tuus gratia atque potentia ab tu impetro si peto ultro tu ad ego defero puto si hic res impetro


ego quamquam ex tuis litteris, quas mihi misisti perspexeram te magis iudicio bonorum quam insignibus gloriae delectari, tamen considerandum nobis existimavi, etiam si tu nihil postulares, quantum tibi a re p. deberetur. tu contexes extrema cum primis. qui enim M. Antonium oppresserit, is bellum confecerit ; itaque Homerus non Aiacem nec Achillem sed Ulixem appellavit ptolipo/rqion.

ego quamquam ex tuus littera qui ego mitto perspicio tu magis iudicium bonus quam insignis gloria delectaris tamen considero nos existimo etiam si tu nihil postularis quantus tu ab res p debeo tu contexo exter cum primus qui enim m antonius opprimo is bellum confacio itaque homerus non ajax neque achilles sed ulixes appello ptolipo rqion


nunc venio ad iocationes tuas, quoniam tu secundum Oenomaum Acci non, ut olim solebat, Atellanam sed, ut nunc fit, mimum introduxisti. quem tu mihi †popillium, quem †denarium narras, quam tyrotarichi patinam? facilitate mea ista ferebantur antea ; nunc mutata res est. Hirtium ego et Dolabellam dicendi discipulos habeo, cenandi magistros ; puto enim te audisse, si forte ad vos omnia perferuntur, illos apud me declamitare, me apud illos cenitare. tu autem quod mihi bonam copiam eiures nihil est ; tum enim, cum rem habebas, quaesticulis te faciebat attentiorem, nunc, cum tam aequo animo bona perdas, † non eo sis consilio, ut, cum me bospitio recipias, aestimationem te aliquam putes accipere ; etiam haec levior est plaga ab amico quam a debitore.

nunc venio ad iocatio tuus quoniam tu secundus oenomaus attius non ut olim soleo atellana sed ut nunc fio mimus introduco qui tu ego popillium qui denarius narro quam tyrotarichos patina facilitas meus iste fero antea nunc muto res sum hirtius ego et dolabella dico discipulus habeo ceno magister puto enim tu audio si fors ad tu omnis perfero ille apud ego declamitaris ego apud ille cenitaris tu autem qui ego bonus copia ejuro nihil sum tum enim cum res habeo quaesticulis tu facio attendo nunc cum tam aequus animus bonus perdo non is sum consilium ut cum ego bospitio recipio aestimatio tu aliqui puto accipio etiam hic levis sum plaga ab amicus quam ab debitor


vide quanta sit in te suavitas. duas horas Thyrrei fuimus. Xenomenes hospes tam te diligit quam si vixerit tecum. is omnia pollicitus est quae tibi essent opus ; facturum puto. mihi placebat, si firmior esses, ut te Leucadem deportaret, ut ibi te plane confirmares. videbis quid Curio, quid Lysoni, quid medico placeat. volebam ad te Marionem remittere quem, cum meliuscule tibi esset, ad me mitteres ; sed cogitavi unas litteras Marionem adferre posse, me autem crebras exspectare.

video quantus sum in tu suavitas duo hora thyrrei sum xenomenes hospes tam tu diligo quam si vivo tu is omnis polliceor sum qui tu sum opus facio puto ego placeo si firmus sum ut tu leucas deporto ut ibi tu planus confirmaris video quis curius quis lyso quis medico placeo volo ad tu mario remitto qui cum meliusculis tu sum ad ego mitto sed cogito unus littera mario affero possum ego autem creber exspectaris


in maximis meis doloribus excruciat me valetudo Tulliae nostrae, de qua nihil est quod ad te plura scribam ; tibi enim aeque magnae curae esse certo scio. quod me propius vultis accedere, video ita esse faciendum et iam ante fecissem, sed me multa impediverunt, quae ne nunc quidem expedita sunt. sed a Pomponio exspecto litteras ; quas ad me quam primum perferendas cures velim. da operam ut valeas.

in magnus meus dolor excrucio ego valetudo tullia noster de qui nihil sum qui ad tu multus scribo tu enim aequus magnus cura sum certus scio qui ego propius volo accedo video ita sum facio et iam ante facio sed ego multus impedio qui ne nunc quidem expedio sum sed ab pomponius exspecto littera qui ad ego quam primus perfero curo volo do opera ut valeo


de me autem suscipe paulisper meas partis et eum te esse finge, qui sum ego. si facile inveneris, quid dicas, noli ignoscere haesitationi meae. ego vero velim mihi Tulliaeque meae, sicut tu amicissime et suavissime optas, prospere evenire ea, quae me insciente facta sunt a meis; sed ita cecidisse, ut agerentur eo tempore! spero omnino cum aliqua felicitate et opto, verum tamen plus me in hac spe tua sapientia et humanitas consolatur quam opportunitas temporis. itaque, quem ad modum expediam exitum huius institutae orationis, non reperio; neque enim tristius dicere quicquam debeo ea de re, quam tu ipse ominibus optimis prosequeris, neque non me tamen mordet aliquid. in quo unum non vereor, ne tu parum perspicias ea, quae gesta sunt, ab aliis esse gesta; quibus ego ita mandaram, ut, cum tam longe afuturus essem, ad me ne referrent; agerent, quod probassent.

de ego autem suscipio paulisper meus pars et is tu sum fingo qui sum ego si facilis invenio quis dico nolo ignosco haesitatio meus ego verus volo ego tullia meus sicut tu amicus et suavis opto prosperus evenio is qui ego insciens facio sum ab meus sed ita cado ut ago is tempus spero omnino cum aliqui felicitas et opto verus tamen multus ego in hic spes tuus sapientia et humanitas consolo quam opportunitas tempus itaque qui ad modus expedio exitus hic instituo oratio non reperio neque enim tristis dico quisquam debeo is de res quam tu ipse omen bonus prosequor neque non ego tamen mordeo aliquis in quo unus non vereor ne tu parum perspicio is qui gero sum ab alius sum gero qui ego ita mando ut cum tam longus asum sum ad ego ne refero ago qui probo


Horum ego sermone non movebar, quin etiam, credas mi velim, si quid tu ageres, levari me putabam molestia et ex annua provincia, quae mihi longa videretur, prope iam undecim mensuum provinciam factam esse gaudebam, si absenti mihi unius mensis labor detractus esset; illud, vere dicam, me movet, in tanta militum paucitate abesse tris cohortis, quae sint plenissimae, nec me scire ubi sint; molestissime autem fero, quod te ubi visurus sim nescio; coque ad te tardius scripsi, quod cotidie te ipsum exspectabam, cum interea ne litteras quidem ullas accepi, quae me docerent, quid ageres aut ubi te visurus essem. itaque virum fortem mihique in primis probatum, D. Antonium, praefectum evocatorum, misi ad te, cui, si tibi videretur, cohortis traderes, ut, dum tempus anni esset idoneum, aliquid negoti gerere possem; in quo, tuo consilio ut me sperarem esse usurum, et amicitia nostra et litterae tuae fecerant, quod ne nunc quidem despero. sed plane, quando aut ubi te visurus sim, nisi ad me scripseris, ne suspicari quidem possum.

horus ego sermo non moveo quin etiam credo ego volo si quis tu ago levaris ego puto molestia et ex annuus provincia qui ego longus video prope iam undecim mensis provincia facio sum gaudeo si absum ego unus mensis labor detraho sum ille verus dico ego moveo in tantus miles paucitas absum tres cohors qui sum plenus neque ego scio ubi sum molestus autem fero qui tu ubi video sum nescio coquo ad tu tardus scribo qui cottidie tu ipse exspecto cum interea ne littera quidem ullus accipio qui ego doceo quis ago aut ubi tu video sum itaque vir fortis ego in primus probo d antonius praeficio evocator mitto ad tu qui si tu video cohors trado ut dum tempus annus sum idoneus aliquis negotium gero possum in quo tuus consilium ut ego speraris sum utor et amicitia noster et littera tuus facio qui ne nunc quidem despero sed planus quando aut ubi tu video sum nisi ad ego scribo ne suspicaris quidem possum


si mihi tecum non et multae et iustae causae amicitiae privatim essent, repeterem initia amicitiae ex parentibus nostris, quod faciendum iis existimo qui paternam amicitiam nullis ipsi officiis prosecuti sunt. itaque contentus ero nostra ipsorum amicitia . cuius fiducia peto a te, ut absentem me, quibuscumque in rebus opus fuerit, tueare, si nullum officium tuum apud me intermoriturum existimas. vale.

si ego tu non et multus et iustus causa amicitia privatim sum repeto initium amicitia ex parens noster qui facio is existimo qui paternus amicitia nullus ipse officium prosequor sum itaque contineo sum noster ipse amicitia qui fiducia peto ab tu ut absum ego quicumque in res opus sum tuearis si nullus officium tuus apud ego intermorior existimo val


M. Fadium unice diligo, summaque mihi cum eo consuetudo et familiaritas est pervetus. in eius controversiis quid decernas a te non peto (servabis, ut tua fides et dignitas postulat, edictum et institutum tuum), sed ut quam facillimos ad te aditus habeat, quae erunt aequa libente te impetret, ut meam amicitiam sibi, etiam cum procul absim, prodesse sentiat, praesertim apud te. hoc te vehementer etiam atque etiam rogo.

m fadius unicus diligo summum ego cum is consuetudo et familiaritas sum pervetus in is controversia quis decerno ab tu non peto servo ut tuus fides et dignitas postulo edictum et institus tuus sed ut quam facilis ad tu aditus habeo qui sum aequus libet tu impetro ut meus amicitia sui etiam cum procul absum prosum sentio praesertim apud tu hic tu vehemens etiam atque etiam rogo


etsi, quantum ex tuis litteris intellegere potui, videbam te hanc epistulam, cum ad urbem esses, esse lecturum refrigerato iam levissimo sermone hominum provincialium, tamen cum tu tam multis verbis ad me de improborum oratione scripsisses, faciendum mihi putavi ut tuis litteris brevi responderem.

etsi quantus ex tuus littera intellego possum video tu hic epistula cum ad urbs sum sum lego refrigero iam levis sermo homo provincialis tamen cum tu tam multus verbum ad ego de improbus oratio scribo facio ego puto ut tuus littera brevis respondeo


noli putare me ad quemquam longiores epistulas scribere, nisi si quis ad me plura scripsit, cui puto rescribi oportere ; nec enim habeo quid scribam nec hoc tempore quicquam difficilius facio ; ad te vero et ad nostram Tulliolam non queo sine plurimis lacrimis scribere ; vos enim video esse miserrimas, quas ego beatissimas semper esse volui, idque praestare debui et, nisi tam timidi fuissemus, praestitissem. Pisonem nostrum merito eius amo plurimum.

nolo puto ego ad quisquam longus epistula scribo nisi si quis ad ego multus scribo qui puto rescribo oportet neque enim habeo quis scribo neque hic tempus quisquam difficilis facio ad tu verus et ad noster tulliola non queo sine multus lacrima scribo tu enim video sum miser qui ego beatus semper sum volo is praesto debeo et nisi tam timidus sum praesto piso nos mereo is amo multus


ego valde suspenso animo exspecto primum te scilicet, deinde Marionem cum tuis litteris. omnes cupimus, ego in primis, quam primum te videre sed, mi Tiro, valentem. qua re nihil properaris ; satis cito te videro, si valebis. utilitatibus tuis possum carere ; te valere tua causa primum volo, tum mea, mi Tiro. vale.

ego validus suspendo animus exspecto primus tu scilicet deinde mario cum tuus littera omnis cupio ego in primus quam primus tu video sed ego tiro valeo qui res nihil properaris satis cito tu video si valeo utilitas tuus possum careo tu valeo tuus causa primus volo tum meus ego tiro val


itaque a Gadibus mense Aprili binis tabellariis in duas navis impositis et tibi et consulibus et Octaviano scripsi ut me faceretis certiorem quonam modo Nurimum possem prodesse rei p. sed, ut rationem ineo, quo die proelium Pansa commisit, eodem a Gadibus naves profectae sunt nulla enim post hiemem fuit ante eam diem navigatio. et ego me hercules longe remotus ab omni suspicione futuri civilis tumultus penitus in Lusitania legiones in hibernis conlocaram. ita porro festinavit uterque confligere, tamquam nihil peius timerent quam ne sine maximo rei p. detrimento bellum componeretur. sed si properandum fuit, nihil non summi ducis consilio gessisse Hirtium video.

itaque ab gades mensis aprilis bini tabellarius in duo navus impono et tu et consul et octavianus scribo ut ego facio certus quonam modo nurimum possum prosum res p sed ut ratio ineo quo dies proelium pansa committo idem ab gades navo proficio sum nullus enim post hiems sum ante is dies navigatio et ego ego herculis longus removeo ab omnis suspicio sum civilis tumultus penitus in lusitania legio in hibernus conlocaram ita porro festino uterque confligo tamquam nihil malus timeo quam ne sine maximus res p detrimentum bellum compono sed si propero sum nihil non superus dux consilium gero hirtius video


in spem venerant, quod neque Planci quattuor legiones omnibus suis copiis paris arbitrabantur neque ex Italia tam celeriter exercitum traici posse credebant. quos ipsi adhuc satis adroganter Allobroges equitatusque omnis, qui eo praemissus erat a nobis, sustinebant, nostroque adventu sustineri facilius posse confidimus. tamen si quo etiam casu Isaram se traiecerint, ne quod detrimentum rei p. iniungant summa a nobis dabitur opera.

in spes venio qui neque plancus quattuor legio omnis suus copia paris arbitror neque ex italia tam celer exercitus traicio possum credo qui ipse adhuc satis arroganter allobroges equito omnis qui is praemitto sum ab nos sustineo noster advenio sustineo facilis possum confido tamen si quo etiam casus isara sui transjacio ne qui detrimentum res p injungo summus ab nos do opus


quod scripsi ad te proximis litteris de nuntio remittendo, quae sit istius vis hoc tempore et quae concitatio multitudinis ignoro. si metuendus iratus est, quiesces ; tamen ab illo fortasse nascetur. totum iudicabis quale sit et, quod in miserrimis rebus minime miserum putabis, id facies. vale. vi Id. Quintilis.

qui scribo ad tu propior littera de nuntio remitto qui sum iste volo hic tempus et qui concitatio multitudo ignoro si metuo irascor sum quiesco tamen ab ille fortasse nasco totus iudico qualis sum et qui in miser res paruus miser puto is facies val vis is quintilis


sed, si tardius fit quam volumus, magnis occupationibus eius, a quo omnia petuntur, aditus ad eum difficiliores fuerunt, et simul Africanae causae iratior diutius velle videtur eos habere sollicitos, a quibus se putat diuturnioribus esse molestiis conflictatum. sed hoc ipsum intellegimus eum cotidie remissius et placatius ferre. qua re mihi crede et memoriae manda me tibi id adfirmasse, te in istis molestiis diutius non futurum.

sed si tardus fio quam volo magnus occupatio is ab quo omnis peto aditus ad is difficilis sum et simul africanus causa irascor diu volo video is habeo sollicitus ab qui sui puto diuturnus sum molestia conflictas sed hic ipse intellego is cottidie remitto et placo fero qui res ego credo et memoria mando ego tu is adfirmo tu in iste molestia diu non sum


atque haec omnia is feci qui sodalis et familiarissimus Dolabellae eram, coniunctissimus sanguine Antoniis, provinciam quoque illorum beneficio habebam, sed patri/da e)mh\n ma=llon filw=n omnibus meis bellum primus indixi. haec etsi adhuc non magno opere mihi tulisse fructum animadverto, tamen non despero nec defetigabor permanere non solum in studio libertatis sed etiam in labore et periculis. at tamen, si etiam aliqua gloria iusta et merita provocabimur senatus et optimi cuiusque officiis, maiore cum auctoritate apud ceteros erimus et eo plus prodesse rei p. poterimus.

atque hic omnis is facio qui sodalis et familiaris dolabella sum conjungo sanguis antonius provincia quoque ille beneficium habeo sed pater do e mh n ma llon filw n omnis meus bellum primus indico hic etsi adhuc non magnus opus ego fero fructus animadverto tamen non despero neque defetigabor permaneo non solus in studium libertas sed etiam in labor et periculum at tamen si etiam aliqui gloria iustus et mereo provoco senatus et bonus quisque officium magnus cum auctoritas apud ceterus sum et is multus prosum res p possum


quanto studio dignitatem tuam et in senatu et ad populum defenderim ex tuis te malo quam ex me cognoscere ; quae mea sententia in senatu facile valuisset, nisi Pansa vehementer obstitisset. ea sententia dicta productus sum in contionem a tr. pl. M. Servilio. dixi de te quae potui tanta contentione quantum forum est, tanto clamore consensuque populi ut nihil umquam simile viderim. id velim mihi ignoscas quod invita socru tua fecerim. mulier timida verebatur ne Pansae animus offenderetur. in contione quidem Pansa dixit matrem quoque tuam et fratrem illam a me sententiam noluisse dici. sed me haec non movebant, alia valebant ; favebam et rei p., cui semper favi, et dignitati ac gloriae tuae.

quantus studium dignitas tuus et in senatus et ad populus defendo ex tuus tu malus quam ex ego cognosco qui meus sententia in senatus facilis valeo nisi pansa vehemens obsto is sententia dictum produco sum in contio ab tr pl m servilius dico de tu qui possum tantus contentio quantus forum sum tantus clamor consentio populus ut nihil umquam similis video is volo ego ignosco qui invito socrus tuus facio mulier timidus vereor ne pansa animus offendo in contio quidem pansa dico mater quoque tuus et frater ille ab ego sententia nolo dico sed ego hic non moveo alius valeo faveo et res p qui semper faveo et dignitas atque gloria tuus


V. B. E. E. V. si tuam consuetudinem in patrociniis tuendis servas, P. Vatinius cliens advenit, qui pro se causam dicier vult. non, puto, repudiabis in honore, quem in periculo recepisti. ego autem quem potius adoptem aut invocem quam illum, quo defendente vincere didici? an verear ne, qui potentissimorum hominum conspirationem neglexerit pro mea salute, is pro honore meo pusillorum ac malevolorum obtrectationes et invidias non prosternat atque obterat? qua re, si me, sicut soles, amas, suscipe meme totum atque hoc, quicquid est oneris ac muneris, pro mea dignitate tibi tuendum ac sustinendum puta. scis meam fortunam nescio quo modo facile obtrectatores invenire non meo quidem me hercules merito, sed quanti id refert, si tamen fato nescio qua accidit? si qui forte fuerit qui nostrae dignitati obesse velit, peto a te ut tuam consuetudinem et liberalitatem in me absente defendendo mihi praestes. Litteras ad senatum de rebus nostris gestis, quo exemplo miseram, infra tibi perscripsi.

v b e e v si tuus consuetudo in patrocinium tueor servo p vatinius cliens advenio qui pro sui causa dico volo non puto repudio in honor qui in periculum recipio ego autem qui potis adopto aut invoco quam ille quo defendo vinco disco an vereor ne qui potens homo conspiratio neglego pro meus salus is pro honor meus pusillus atque malevolus obtrectatio et invidia non prosterno atque obtero qui res si ego sicut soleo amo suscipio ego totus atque hic quisquis sum onus atque munus pro meus dignitas tu tueor atque sustineo puto scio meus fortuna nescio quo modo facilis obtrectator invenio non meus quidem ego herculis mereo sed quantus is refero si tamen fatum nescio qui accido si qui fors sum qui noster dignitas obsum volo peto ab tu ut tuus consuetudo et liberalitas in ego absum defendo ego praesto litterae ad senatus de res noster gero quo exemplum miser infra tu perscribo


nam de dilectibus habitis et pecuniis imperatis, exercitibus sollicitatis et nuntiis trans mare missis quod te questum esse negas, nos quidem tibi credimus optimo animo te fecisse, sed tamen neque agnoscimus quicquam eorum et te miramur, cum haec reticueris, non potuisse continere iracundiam tuam quin nobis de morte Caesaris obiceres.

nam de delectus habeo et pecunia impero exercitus sollicitas et nuntius trans mare mitto qui tu queror sum nego nos quidem tu credo bonus animus tu facio sed tamen neque agnosco quisquam is et tu miror cum hic reticeo non possum contineo iracundia tuus quin nos de mors caesar obicio


Cum et contra voluntatem meam et praeter opinionem accidisset, ut mihi cum imperio in provinciam proficisci necesse esset, in multis et variis molestiis cogitationibusque meis haec una consolatio occurrebat, quod neque tibi amicior, quam ego sum, quisquam posset succedere neque ego ab ullo provinciam accipere, qui mallet eam quam maxime mihi aptam explicatamque tradere. quod si tu quoque eandem de mea voluntate erga te spem habes, ea te profecto numquam fallet. A te maximo opere pro nostra summa coniunctione tuaque singulari humanitate etiam atque etiam quaeso et peto ut, quibuscumque rebus poteris (poteris autem plurimis), prospicias et consulas rationibus meis.

cos et contra voluntas meus et praeter opinio accido ut ego cum imperium in provincia proficisco necesse sum in multus et varius molestia cogitatio meus hic unus consolatio occurro qui neque tu amicus quam ego sum quisquam possum succedo neque ego ab ullus provincia accipio qui malo is quam magnus ego aptus explicatamque trado qui si tu quoque idem de meus voluntas erga tu spes habeo is tu profecto numquam fallo ab tu maximus opus pro noster summus coniunctio tuus singularis humanitas etiam atque etiam quaeso et peto ut quicumque res possum possum autem multus prospicio et consulo ratio meus


Q. Turius, qui in Africa negotiatus est, vir bonus et honestus, heredes fecit similis sui, Cn. Saturninum, Sex. Aufidium, C. Anneum, Q. Considium Gallum, L. Servilium Postumum, C. Rubellium. ex eorum oratione intellexi gratiarum actione eos magis egere quam commendatione. tanta enim liberalitate se tua usos praedicabant ut iis plus a te tributum intellegerem quam ego te auderem rogare.

q turius qui in africanus negotior sum vir bonus et honestus heres facio similis suus cn saturninus sex aufidius que anneus q considius gallus l servilius postumus que rubellius ex is oratio intellego gratia actio is magis ago quam commendatio tantus enim liberalitas sui tuus utor praedico ut is multus ab tu tribuo intellego quam ego tu audeo rogo


sollicitat, ita vivam, me tu a, mi Tiro, valetudo ; sed confido, si diligentiam quam instituisti adhibueris, cito te firmum fore. Libros compone ; indicem cum Metrodoro libebit, quoniam eius arbitratu vivendum est. Cum holitore, ut videtur. tu potes Kalendis spectare gladiatores, postridie redire, et ita censeo ; verum ut videbitur. cura te, si me amas, diligenter. vale.

sollicito ita vivo ego tu ab ego tiro valetudo sed confido si diligentia quam instituo adhibeo cito tu firmum sum liber compono index cum metrodorus libet quoniam is arbitratus vivo sum cos holitor ut video tu possum kalendae specto gladiator postridie redeo et ita censeo verus ut video cura tu si ego amo diligenter val


tu velim tibi ita persuadeas, nullam rem esse minimam, quae ad te pertineat, quae mihi non carior sit quam meae res omnes; idque cum sentiam, sedulitate mihimet ipse satis facere possum, re quidem ipsa ideo mihi non satis facio, quod nullam partem tuorum meritorum non modo referenda, sed ne cogitanda quidem gratia consequi possum.

tu volo tu ita persuadeo nullus res sum minimus qui ad tu pertineo qui ego non carus sum quam meus res omnis is cum sentio sedulitas nos ipse satis facio possum res quidem ipse ideo ego non satis facio qui nullus pars tuus meritor non modo refero sed ne cogito quidem gratia consequor possum


dixi de Caesare; nunc dicam de temporum rerumque natura. nemo est tam inimicus ei causae, quam Pompeius animatus melius quam paratus susceperat, qui nos malos civis dicere aut homines improbos audeat. in quo admirari soleo gravitatem et iustitiam et sapientiam Caesaris. numquam nisi honorificentissime Pompeium appellat. at in eius persona multa fecit asperius. armorum ista et victoriae sunt facta, non Caesaris; at nos quem ad modum est complexus ! Cassium sibi legavit, Brutum Galliae praefecit, Sulpicium Graeciae, Marcellum, cui maxime suscensebat, cum summa illius dignitate restituit.

dico de caesaris nunc dico de tempus res natura nemo sum tam inimicus is causa quam pompejus animo bonus quam paro suscipio qui nos malus civis dico aut homo improbus audeo in quo admiraris soleo gravitas et iustitia et sapientia caesar numquam nisi honorificus pompejus appello at in is persono multus facio asper armus iste et victoria sum facio non caesar at nos qui ad modus sum complexus casseius sui lego brutus gallia praeficio sulpicius graecia marcellus qui magnus suscenseo cum summus ille dignitas restituo


qua re, quoniam, ut augures et astrologi solent, ego quoque augur publicus ex meis superioribus praedictis constitui apud te auctoritatem auguri et divinationis meae, debebit habere fidem nostra praedictio. non igitur ex alitis involatu nec e cantu sinistro oscinis, ut in nostra disciplina est, nec ex tripudiis solistimis aut soniviis tibi auguror, sed habeo alia signa, quae ob servem; quae etsi non sunt certiora illis, minus tamen habent vel obscuritatis vel erroris.

qui res quoniam ut auguro et astrologus soleo ego quoque augur publicus ex meus superus praedico constituo apud tu auctoritas augur et divinatio meus debeo habeo fides noster praedictio non igitur ex alo involo neque e cantus sinister oscen ut in noster disciplina sum neque ex tripudium sollistimus aut sonivius tu auguro sed habeo alius signum qui ob servo qui etsi non sum certus ille paruus tamen habeo vel obscuritas vel error


etsi non dubito quin apud te mea commendatio prima satis valeat, tamen obsequor homini familiarissimo, C. Avianio Flacco, cuius causa omnia cum cupio tum me hercule etiam debeo. de quo et praesens tecum egi diligenter, cum tu mihi humanissime respondisti, et scripsi ad te accurate antea ; sed putat interesse sua me ad te quam so saepissime scribere. qua re velim mihi ignoscas, si illius voluntati obtemperans minus videbor meminisse constantiae tuae.

etsi non dubito quin apud tu meus commendatio primus satis valeo tamen obsequor homo familiaris que avianius flaccus qui causa omnis cum cupio tum ego herculis etiam debeo de quo et praesens tu ago diligenter cum tu ego humanus respondeo et scribo ad tu accuro antea sed puto intersum suus ego ad tu quam so saepis scribo qui res volo ego ignosco si ille voluntas obtempero paruus video memini constantia tuus


Clodium Philhetaerum, quod valetudine oculorum impediebatur, hominem fidelem, remisi. Sallustius officio vincit omnis. Pescennius est perbenevolus nobis ; quem semper spero tui fore observantem. Sicca dixerat se mecum fore sed Brundisio discessit. cura, quod potes, ut valeas et sic existimes, me vehementius tua miseria quam mea commoveri. mea Terentia, fidissima atque optima uxor, et mea carissima filiola et spes reliqua nostra, Cicero, valete. Pr. K. Mai. Brundisio.

claudius philhetaerum qui valetudo oculus impedio homo fidelis remitto sallustius officium vincio omnis pescennius sum perbenevolus nos qui semper spero tuus sum observo sicco dico sui ego sum sed brundisium discedo cura qui possum ut valeo et sic existimo ego vehemens tuus miseria quam meus commoveo meus terentius fidus atque bonus uxor et meus carus filiola et spes reliquus noster cicero valeo pr k maius brundisium


saepius te admoneo de syngrapha Sittiana (cupio enim te intellegere eam rem ad me valde pertinere); item de pantheris, ut Ciburatas accersas curesque ut mi vehantur; praeterea (nuntiatur enim nobis et pro certo iam habetur regem Alexandrinum mortuum), quid mihi suadeas, quo modo regnum illud se habeat, quis procuret, diligenter mihi perscribas. K. Sext.

saepis tu admoneo de syngrapha sittianus cupio enim tu intellego is res ad ego validus pertineo item de panthera ut ciburatas arcesso curo ut ego veho praeterea nuntio enim nos et pro certus iam habeo rex alexandrinus mortuus quis ego suadeo quo modo regnum ille sui habeo quis procuro diligenter ego perscribo k sext


non moleste fero eam necessitudinem, quae mihi tecum est, notam esse quam plurimis neque tamen ob eam causam (quod tu optime existimare potes) te impedio quo minus susceptum negotium pro tua fide et diligentia ex voluntate Caesaris, qui tibi rem magnam difficilemque commisit, gerere possis. nam cum multi a me petant multa, quod de tua erga me voluntate non dubitent, non committo ut ambitione mea conturbem officium tuum.

non molestus fero is necessitudo qui ego tu sum nota sum quam multus neque tamen ob is causa qui tu optume existimaris possum tu impedio quo paruus suscipio negotium pro tuus fides et diligentia ex voluntas caesar qui tu res magnus difficilis committo gero possum nam cum multus ab ego peto multus qui de tuus erga ego voluntas non dubito non committo ut ambitio meus conturbo officium tuus


is igitur Patro cum ad me Romam litteras misisset, uti te sibi placarem peteremque ut nescio quid illud Epicuri parietinarum sibi concederes, nihil scripsi ad te ob eam rem, quod aedificationis tuae consilium commendatione mea nolebam impediri ; idem, ut veni Athenas, cum idem ad te scriberem rogasset, ob eam causam impetravit, quod te abiecisse illam aedificationem constabat inter omnis amicos tuos.

is igitur patro cum ad ego roma littera mitto uti tu sui placaris peto ut nescio quis ille epicurus parietinaris sui concedo nihil scribo ad tu ob is res qui aedificatio tuus consilium commendatio meus nolo impedio idem ut venio athenae cum idem ad tu scribo rogo ob is causa impetro qui tu abicio ille aedificatio consto inter omnis amicus tuus


eadem causa fere est M. Plani heredis, qui est item Calenus, Leptae nostri familiarissimus. hosce igitur ambos tibi sic commendo, ut maiore cura, studio, sollicitudine animi commendare non possim. volo ipsorum causa, meque in eo vehementer et amicitia movet et humanitas ; Lepta vero cum ita laboret, ut eius fortunae videantur in discrimen venire, non possum ego non aut proxime atque ille aut etiam aeque laborare. quapropter, etsi saepe expertus sum quantum me amares, tamen sic velim tibi persuadeas, id me in hac re maxime iudicaturum.

idem causa fere sum m planus heres qui sum item calenus lepta noster familiaris hic igitur ambo tu sic commendo ut magnus cura studium sollicitudo animus commendaris non possum volo ipse causa ego in is vehemens et amicitia moveo et humanitas lepta verus cum ita laboro ut is fortuna video in discrimen venio non possum ego non aut propior atque ille aut etiam aequus laboro quapropter etsi saepe experior sum quantus ego amaris tamen sic volo tu persuadeo is ego in hic res magnus judico


habes augurium meum; quo, si quid addubitarem non potius uterer quam illa consolatione, qua facile fortem virum sustentarem, te, si explorata victoria arma sumpsisses pro re p. (ita enim tum putabas), non nimis esse laudandum, sin propter incertos exitus eventusque bellorum posse accidere ut vinceremur putasses, non debere te ad secundam fortunam bene paratum fuisse, adversam ferre nullo modo posse. disputarem etiam quanto solacio tibi conscientia tui facti, quantae delectationi in rebus adversis litterae esse deberent; commemorarem non solum veterum, sed horum etiam recentium vel ducum vel comitum tuorum gravissimos casus etiam externos multos claros viros nominarem; levat enim dolorem communis quasi legis et humanae condicionis recordatio;

habeo augurium meus quo si quis addubitaris non potis uto quam ille consolatio qui facilis fortis vir sustentaris tu si exploro victoria arma sumo pro res p ita enim tum puto non nimis sum laudo sin propter incertus exitus evenio bellum possum accido ut vinco puto non debeo tu ad secundus fortuna bene paro sum adverro fero nullus modo possum disputaris etiam quantus solacium tu conscientia tuus facio quantus delectatio in res adverro littera sum debeo commemoraris non solus vetus sed hic etiam recens vel dux vel comes tuus gravis casus etiam externus multus clarus vir nominaris levo enim dolor communis quasi lex et humanus condicio recordatio


sed haec sententia sic et illi et nobis probabatur, ut ex eventu homines de tuo consilio existimaturos videremus; si cecidisset ut volumus et optamus, omnis te et sapienter et fortiter, si aliquid esset offensum, eosdem illos et cupide et temere fecisse dicturos. qua re, quid adsequi possis, non tam facile est nobis quam tibi, cuius prope in conspectu Aegyptus est, indicare; nos quidem hoc sentimus, si exploratum tibi sit posse te illius regni potiri, non esse cunctandum, si dubium sit, non esse conandum. illud tibi adfirmo, si rem istam ex sententia gesseris, fore ut absens a multis, cum redieris, ab omnibus conlaudere; offensionem esse periculosam propter interpositam auctoritatem religionemque video. sed ego te, ut ad certam laudem adhortor, sic a dimicatione deterreo redeoque ad illud, quod initio scripsi, totius facti tui iudicium non tam ex consilio tuo quam ex eventu homines esse facturos.

sed hic sententia sic et ille et nos probo ut ex evenio homo de tuus consilium existimo video si cado ut volo et opto omnis tu et sapienter et fortis si aliquis sum offendo idem ille et cupidus et temere facio dico qui res quis assequor possum non tam facilis sum nos quam tu qui prope in conspectus aegyptus sum indico nos quidem hic sentio si exploro tu sum possum tu ille regnum potior non sum cuncto si dubius sum non sum conor ille tu adfirmo si res iste ex sententia gero sum ut absum ab multus cum redeo ab omnis conlaudere offensio sum periculosus propter interpono auctoritas religio video sed ego tu ut ad certus laus adhortor sic ab dimicatio deterreo redeo ad ille qui initium scribo totus facio tuus iudicium non tam ex consilium tuus quam ex evenio homo sum facio


quod ad me de domo scribis iterum, iam id ego proficiscens mandabam meae Tulliae; ea enim ipsa hora acceperam tuas litteras. egeram etiam cum tuo Nicia, quod is utitur, ut scis, familiariter Cassio. ut redii autem prius quam tuas legi has proximas litteras, quaesivi de mea Tullia quid egisset. per Liciniam se egisse dicebat (sed opinor Cassium uti non ita multum sorore); eam porro negare se audere, cum vir abesset (est enim profectus in Hispaniam Dexius), illo et absente et insciente migrare. est mihi gratissimum tanti a te aestimatam consuetudinem vitae victusque nostri, primum ut eam domum sumeres, ut non modo prope me sed plane mecum habitare posses, deinde ut migrare tanto opere festines. sed ne vivam, si tibi concedo ut eius rei tu cupidior sis quam ego sum. itaque omnia experiar; video enim quid mea intersit, quid utriusque nostrum. si quid egero, faciam ut scias. tu et ad omnia rescribes et quando te exspectem facies me, si tibi videtur, certiorem.

qui ad ego de domus scribo iterum iam is ego proficiscor mando meus tullia is enim ipse hora accipio tuus littera ago etiam cum tuus nicias qui is uto ut scio familiaris casseius ut redeo autem prior quam tuus lego hic propior littera quaero de meus tullia quis ago per licinia sui ago dico sed opinor casseius uti non ita multus soror is porro nego sui audeo cum vir absum sum enim proficiscor in hispania dexius ille et absum et insciens migraris sum ego gratus tantus ab tu aestimo consuetudo vita vinco noster primus ut is domus sumo ut non modo prope ego sed planus ego habito possum deinde ut migraris tantus opus festino sed ne vivo si tu concedo ut is res tu cupidus sum quam ego sum itaque omnis experior video enim quis meus intersum quis uterque nos si quis ago facio ut scio tu et ad omnis rescribo et quando tu exspecto facies ego si tu video certus


quoniam id accidit, quod mihi maxime fuit optatum, ut omnium Marcellorum, Marcellinorum etiam (mirificus enim generis ac nominis vestri fuit erga me semper animus) quoniam ergo ita accidit, ut omnium vestrum studio tuus consulatus satis facere posset, in quem meae res gestae lausque et honos earum potissimum incideret, peto a te, id quod facillimum factu est non aspernante, ut confido, senatu, ut quam honorificentissime senatus consultum haeris meis recitatis faciendum cures.

quoniam is accido qui ego magnus sum optas ut omnis marcellus marcellinus etiam mirificus enim genus atque nomen vester sum erga ego semper animus quoniam ergo ita accido ut omnis vester studium tuus consulatus satis facio possum in qui meus res gero laus et honor is potis incido peto ab tu is qui facilis factus sum non aspernor ut confido senatus ut quam honorificus senatus consulo haeris meus recitas facio curo


rursus declaratio animi tui, quem haberes de re p. quemque habiturus esses, mihi erat iucundissima ; eoque maior erat haec laetitia, quod ad illa superiora accedebat. itaque te non hortor solum, mi Plance, sed plane etiam oro, quod feci iis litteris, quibus tu humanissime respondisti, ut tota mente omnique animi impetu in rem p. incumbas. nihil est quod tibi maiori fructui gloriaeque esse possit, nec quicquam ex omnibus rebus humanis est praeclarius aut praestantius quam de re p. bene mereri.

rursus declaratio animus tuus qui habeo de res p quisque habeo sum ego sum jucundus eo magnus sum hic laetitia qui ad ille superus accedo itaque tu non hortor solus ego plancus sed planus etiam oro qui facio is littera qui tu humanus respondeo ut totus mens omne animus impetus in res p incumbo nihil sum qui tu magnus fructus gloria sum possum neque quisquam ex omnis res humanus sum praeclarus aut praesto quam de res p bene mereo


postero die mane a Pansa sum accersitus Bononiam. Cum in itinere essem, nuntiatum mihi est eum mortuum esse. recurri ad meas copiolas ; sic enim vere eas appellare possum ; sunt extenuatissimae et inopia omnium rerum pessime acceptae. biduo me Antonius antecessit, itinera fecit multo maiora fugiens quam ego sequens ; ille enim iit passim, ego ordinatim. quacumque iit, ergastula solvit, homines abripuit, constitit nusquam prius quam ad Vada venit ; quem locum volo tibi esse notum. iacet inter Appenninum et Alpis impeditissimus ad iter faciendum.

posterus dies mane ab pansa sum arcesso bononia cos in iter sum nuntio ego sum is mortuus sum recurro ad meus copiolae sic enim verus is appello possum sum extenuo et inopia omnis res pessime accipio biduus ego antonius antecedo iter facio multus magnus fugio quam ego sequor ille enim eo passim ego ordinatim quicumque eo ergastulum solvo homo abripio consto nusquam prior quam ad vada venio qui locus volo tu sum notus iaceo inter apenninus et alpis impedio ad iter facio


quid ego tibi commendem eum, quem tu ipse diligis? sed tamen, ut scires eum a me non diligi solum verum etiam amari, ob eam rem tibi haec scribo. omnium tuorum officiorum, quae et multa et magna sunt, mihi gratissimum fuerit, si ita tractaris Egnatium, ut sentiat et se a me et me a te amari. hoc te vehementer etiam atque etiam rogo. illa nostra scilicet ceciderunt. utamur igitur vulgari consolatione : 'quid, si hoc melius?' sed haec coram. tu fac, quod facis, ut me ames teque amari a me scias.

quis ego tu commendo is qui tu ipse diligo sed tamen ut scio is ab ego non diligo solus verus etiam amo ob is res tu hic scribo omnis tuus officium qui et multus et magnus sum ego gratus sum si ita tractaris egnatius ut sentio et sui ab ego et ego ab tu amo hic tu vehemens etiam atque etiam rogo ille noster scilicet cado uto igitur vulgaris consolatio quis si hic bonus sed hic coram tu facio qui facio ut ego amo tu amo ab ego scio


ego omni officio ac potius pietate erga te ceteris satis facio omnibus, mihi ipse numquam satis facio; tanta enim magnitudo est tuorum erga me meritorum, ut, quod tu nisi perfecta re de me non conquiesti, ego quia non idem in tua causa efficio, vitam mihi esse acerbam putem. in causa haec sunt: Hammonius, regis legatus, aperte pecunia nos oppugnat; res agitur per eosdem creditores, per quos, cum tu aderas, agebatur; regis causa si qui sunt qui velint, qui pauci sunt, omnes rem ad Pompeium deferri volunt, senatus religionis calumniam non religione, sed malevolentia et illius regiae largitionis invidia comprobat.

ego omnis officium atque potis pietas erga tu ceterus satis facio omnis ego ipse numquam satis facio tantus enim magnitudo sum tuus erga ego meritor ut qui tu nisi perficio res de ego non conquiesco ego quia non idem in tuus causa efficio vita ego sum acerbus puto in causa hic sum hammonius rex legatus apertus pecunia nos oppugno res ago per idem creditor per qui cum tu adsum ago rex causa si qui sum qui volo qui paucus sum omnis res ad pompejus defero volo senatus religio calumnia non religio sed malevolentia et ille regia largitio invidia comprobo


puderet me inconstantiae mearum litterarum, si non haec ex aliena levitate penderent. omnia feci qua re Lepido coniuncto ad rem p. defendendam minore sollicitudine vestra perditis resisterem ; omnia ei et petenti recepi et ultro pollicitus sum scripsique tibi biduo ante confidere me bono Lepido esse usurum communique consilio bellum administraturum. credidi chirographis eius, adfirmationi praesentis Laterensis, qui tum apud me erat reconciliaremque me Lepido fidemque haberem orabat. non licuit diutius bene de eo sperare ; illud certe cavi et cavebo ne mea credulitate rei p. summa fallatur.

pudeo ego inconstantia meus litteraris si non hic ex alienus levitas pendeo omnis facio qui res lepidus conjungo ad res p defendo paruus sollicitudo vester perdo resisto omnis is et peto recipio et ultro polliceor sum scribo tu biduus ante confido ego bonus lepidus sum utor communio consilium bellum administro credo chirographon is adfirmatio praesum laterensis qui tum apud ego sum reconcilio ego lepidus fides habeo oro non licet diu bene de is spero ille certus caveo et cavebo ne meus credulitas res p summus fallo


non ea res me deterruit quo minus, postea quam in Italiam venisti, litteras ad te mitterem, quod tu ad me nullas miseras, sed quia nec quid tibi pollicerer ipse egens rebus omnibus nec quid suaderem, cum mihimet ipsi consilium desset, nec quid consolationis adferrem in tantis malis reperiebam. haec quamquam nihilo meliora sunt nunc etiam atque etiam multo desperatiora, tamen inanis esse meas litteras quam nullas malui.

non is res ego deterreo quo paruus postea quam in italia venio littera ad tu mitto qui tu ad ego nullus miser sed quia neque quis tu polliceo ipse egeo res omnis neque quis suadeo cum nos ipse consilium defleo neque quis consolatio affero in tantus malus reperio hic quamquam nihilum bonus sum nunc etiam atque etiam multus despero tamen inanis sum meus littera quam nullus malo


C. Trebativs, familiaris meus, ad me scripsit te ex se quaesisse, quibus in locis essem, molesteque te ferre, quod me propter valetudinem tuam, cum ad urbem accessissem, non vidisses, et hoc tempore velle te mecum, si propius accessissem, de officio utriusque nostrum communicare. utinam, Servi, salvis rebus (sic enim est dicendum) conloqui potuissemus inter nos! profecto aliquid opis occidenti rei publicae tulissemus. cognoram enim iam absens te haec mala multo ante providentem defensorem pacis et in consulatu tuo et post consulatum fuisse; ego autem, cum consilium tuum probarem et idem ipse sentirem, nihil proficiebam; sero enim veneram, solus eram, rudis esse videbar in causa, incideram in hominum pugnandi cupidorum insanias. . nunc, quoniam nihil iam videmur opitulari posse rei publicae, si quid est, in quo nobismet ipsis consulere possimus, non ut aliquid ex pristino statu nostro retineamus, sed ut quam honestissime lugeamus, nemo est omnium, quicum potius mihi quam tecum communicandum putem; nec enim clarissimorum virorum, quorum similes esse debemus, exempla neque doctissimorum, quos semper coluisti, praecepta te fugiunt. atque ipse antea ad te scripsissem te frustra in senatum sive potius in conventum senatorum esse venturum, ni veritus essem ne eius animum offenderem, qui a me, ut te imitarer, petebat. cui quidem ego, cum me rogaret ut adessem in senatu, eadem omnia, quae a te de pace et de Hispaniis dicta sunt, ostendi me esse dicturum.

que trebativs familiaris meus ad ego scribo tu ex sui quaero qui in locus sum molestus tu fero qui ego propter valetudo tuus cum ad urbs accedo non video et hic tempus volo tu ego si propius accedo de officium uterque nos communicaris utinam servius salvus res sic enim sum dico colloquium possum inter nos profecto aliquis ops occaedes res publicus fero cognosco enim iam absum tu hic malus multus ante provideo defensor pax et in consulatus tuus et post consulatus sum ego autem cum consilium tuus probaris et idem ipse sentio nihil proficio serus enim venio solus sum rudis sum video in causa incido in homo pugno cupidus insanio nunc quoniam nihil iam video opitularis possum res publicus si quis sum in quo nos ipse consulo possum non ut aliquis ex pristinus status noster retineo sed ut quam honestus lugeo nemo sum omnis qui potis ego quam tu communico puto neque enim clarus vir qui similis sum debeo exemplum neque doceo qui semper colo praecipio tu fugio atque ipse antea ad tu scribo tu frustra in senatus sive potis in convenio senator sum venio ni vereor sum ne is animus offendo qui ab ego ut tu imito peto qui quidem ego cum ego rogo ut adsum in senatus idem omnis qui ab tu de pax et de hispania dictum sum ostendo ego sum dico


S. v. b. e. v. Tullia nostra venit ad me pr. Idus Iun. cuius summa virtute et singulari humanitate graviore etiam sum dolore adfectus nostra factum esse neglegentia ut longe alia in fortuna esset atque eius pietas ac dignitas postulabat. nobis erat in animo Ciceronem ad Caesarem mittere et cum eo Cn. Sallustium. si profectus erit, faciam te certiorem. valetudinem tuam cura diligenter. vale. xvii K. Quintilis.

senatus v b e v tullia noster venio ad ego pr idus jus qui summus virtus et singularis humanitas gravis etiam sum dolor affectus noster facio sum neglegentia ut longus alius in fortuna sum atque is pietas atque dignitas postulo nos sum in animus cicero ad caesaris mitto et cum is cn sallustius si proficiscor sum facio tu certus valetudo tuus cura diligenter val xvii k quintilis


nunc id speramus idque molimur, ut rex, cum intellegat sese, quod cogitabat, ut a Pompeio reducatur, adsequi non posse et, nisi per te sit restitutus, desertum se atque abiectum fore, proficiscatur ad te; quod sine ulla dubitatione, si Pompeius paulum modo ostenderit sibi placere, faciet; sed nosti hominis tarditatem et taciturnitatem. nos tamen nihil, quod ad eam rem pertineat, praetermittimus. ceteris iniuriis, quae propositae sunt a Catone, facile, ut spero, resistemus. Amicum ex consularibus neminem tibi esse video praeter Hortensium et Lucullum; ceteri sunt partim obscurius iniqui, partim non dissimulanter irati. tu fac animo forti magnoque sis speresque fore ut fracto impetu levissimi hominis tuam pristinam dignitatem et gloriam consequare.

nunc is spero is molio ut rex cum intellego sui qui cogito ut ab pompejus reduco assequor non possum et nisi per tu sum restituo desertum sui atque abicio sum proficisco ad tu qui sine ullus dubitatio si pompejus paulus modo ostendo sui placeo facio sed nosco homo tarditas et taciturnitas nos tamen nihil qui ad is res pertineo praetermitto ceterus iniuria qui propono sum ab cato facilis ut spero resisto amicus ex consularis nemo tu sum video praeter hortensius et lucullus ceterus sum pars obscurus iniquus pars non dissimulanter irascor tu facio animus fortis magnus sum spero sum ut frango impetus levis homo tuus pristinus dignitas et gloria consequaris


exercitus omnis qui in Syria fuerunt teneo. habui pollulum morae, dum proluissa militibus persolvo ; nunc iam sum expeditus. A te peto ut dignitatem meam commendatam tibi habeas, si me intellegis nullum neque periculum neque laborem patriae denegasse, si contra importunissimos latrones arma cepi te hortante et auctore, si non solum exercitus ad rem p. libertatemque defendendam comparavi sed etiam crudelissimis tyrannis eripui ; quos si occupasset Dolabella, non solum adventu sed etiam opinione et exspectatione exercitus sui Antonium confirmasset.

exercitus omnis qui in syria sum teneo habeo pollulis mora dum proluissa miles persolvo nunc iam sum expedio ab tu peto ut dignitas meus commendo tu habeo si ego intellego nullus neque periculum neque labor patria denego si contra importunus latro arma capio tu horto et auctor si non solus exercitus ad res p libertas defendo comparo sed etiam crudelis tyrannus eripio qui si occupo dolabella non solus advenio sed etiam opinio et exspectatio exercitus suus antonius confirmo


quoniam igitur tum ex me doluisti, nunc ut duplicetur a tuum ex me gaudium praestabo. Cratippo me scito non ut discipulum sed ut filium esse coniunctissimum ; nam cum audio illum libenter tum etiam propriam eius suavitatem vehementer amplector. sum totos dies cum eo noctisque saepe numero partem ; exoro enim ut mecum quam saepissime cenet. hac introducta consuetudine saepe inscientibus nobis et cenantibus obrepit sublataque severitate philosophiae humanissime nobiscum iocatur. qua re da operam ut hunc talem, tam iucundum, tam excellentem virum videas quam primum.

quoniam igitur tum ex ego doleo nunc ut duplico ab tuus ex ego gaudium praesto cratippus ego scio non ut discipulis sed ut filius sum conjungo nam cum audio ille libet tum etiam proprius is suavitas vehemens amplector sum totus dies cum is nox saepe numerus pars exoro enim ut ego quam saepis ceno hic introduco consuetudo saepe insciens nos et ceno obrepo suffero severitas philosophia humanus nos jocor qui res do opera ut hic talis tam iucundus tam excello vir video quam primus


C. Curtio ab ineunte aetate familiarissime sum usus. eius et Sullani temporis iniustissima calamitate dolui et cum iis, qui similem iniuriam acceperant, amissis omnibus fortunis reditus tamen in patriam voluntate omnium concedi videretur, adiutor incolumitatis fui. is habet in Volaterrano possessionem, cum in eam tamquam e naufragio reliquias contulisset. hoc' autem tempore eum Caesar in senatum legit; quem ordinem ille ista possessione amissa tueri vix potest. gravissimum autem est, cum superior factus sit ordine, inferiorem esse fortuna, minimeque convenit ex eo agro, qui Caesaris iussu dividatur, cum moveri, a qui Caesaris beneficio senator sit.

que curtius ab ineo aetas familiaris sum utor is et sullanus tempus injustus calamitas doleo et cum is qui similis iniuria accipio amitto omnis fortuna redeo tamen in patria voluntas omnis concedo video adjuto incolumitas sum is habeo in volaterranus possessio cum in is tamquam e naufragium reliquiae confero hic autem tempus is caesar in senatus lego qui ordo ille iste possessio amitto tueor vix possum gravis autem sum cum superus facio sum ordo inferus sum fortuna minimus convenio ex is ager qui caesar iussus divido cum moveo ab qui caesar beneficium senator sum


sin autem propter verecundiam suam minus se tibi obtulit aut nondum eum satis habes cognitum aut quae causa est cur maioris commendationis indigeat, sic tibi eum commendo, ut neque maiore studio quemquam neque iustioribus de causis commendare possim, faciamque id quod debent facere ii qui religiose et sine ambitione commendant ; spondebo enim tibi vel potius spondeo in meque recipio eos esse M'. Curi mores eamque cum probitatem tum etiam humanitatem, ut eum et amicitia tua et tam accurata commendatione, si tibi sit cognitus, dignum sis existimaturus. mihi certe gratissimum feceris, si intellexero has litteras tantum, quantum scribens confidebam, apud te pondus habuisse.

sin autem propter verecundia suus paruus sui tu offero aut nondum is satis habeo cognosco aut qui causa sum cur magnus commendatio indigeo sic tu is commendo ut neque magnus studium quisquam neque justus de causa commendaris possum facio is qui debeo facio is qui religiosus et sine ambitio commendo spondeo enim tu vel potis spondeo in ego recipio is sum m curius mos eo cum probitas tum etiam humanitas ut is et amicitia tuus et tam accuro commendatio si tu sum cognosco dignus sum existimo ego certus gratus facio si intellego hic littera tantus quantus scribo confido apud tu pondus habeo


quod etsi nihilo minus a te peterem, si nihil audivissem te tale fecisse, tamen maiorem spem impetrandi nactus sum, postea quam mihi dictum est hoc idem a te Regiensis impetravisse ; qui etsi te aliqua necessitudine attingunt, tamen tuus amor in me sperare me cogit te, quod tuis necessariis tribueris, idem esse tributurum meis, praesertim cum ego pro his unis petam, habeam autem qui simili causa laborent compluris necessarios. hoc me non sine causa facere neque aliqua levi ambitione commotum a te contendere etsi te existimare arbitror, tamen mihi adfirmanti credas velim me huic municipio debere plurimum ; nullum umquam fuisse tempus neque honorum nec laborum meorum, in quo non huius municipi studium in me exstiterit singulare.

qui etsi nihilum paruus ab tu peto si nihil audio tu talis facio tamen magnus spes impetro nanciscor sum postea quam ego dico sum hic idem ab tu regienses impetro qui etsi tu aliqui necessitudo attingo tamen tuus amor in ego spero ego cogo tu qui tuus necessarius tribuo idem sum tribuo meus praesertim cum ego pro hic unus peto habeo autem qui similis causa laboro complures necessarius hic ego non sine causa facio neque aliqui levis ambitio commoveo ab tu contendo etsi tu existimaris arbitror tamen ego adfirmo credo volo ego hic municipium debeo multus nullus umquam sum tempus neque honor neque labor meus in quo non hic municipium studium in ego exsisto singularis


Lupus familiaris noster cum a te venisset cumque Romae quosdam dies commoraretur, ego eram in iis locis in quibus maxime tuto me esse arbitrabar. eo factum est ut ad te Lupus sine meis litteris rediret, cum tamen curasset tuas ad me perferendas. Romam autem veni a. d. v Idus Dec. nec habui quicquam antiquius quam ut Pansam statim con-venirem ; ex quo ea de te cognovi quae maxime optabam. qua re hortatione tu quidem non eges, si ne in illa quidem re quae a te gesta est post hominum memoriam maxima hortatorem desiderasti ;

lupus familiaris noster cum ab tu venio cum roma quidam dies commoro ego sum in is locus in qui magnus tueor ego sum arbitror is facio sum ut ad tu lupus sine meus littera redeo cum tamen curo tuus ad ego perfero roma autem venio ab d v idus dec neque habeo quisquam antiquus quam ut pansa statim continuo venio ex quo is de tu cognosco qui magnus opto qui res hortatio tu quidem non egeo si ne in ille quidem res qui ab tu gero sum post homo memoria maximus hortator desidero


accepi perbrevis tuas litteras; quibus id, quod scire cupiebam, cognoscere non potui, cognovi autem id, quod mihi dubium non fuit; nam quam fortiter ferres communis miserias, non intellexi, quam me amares, facile perspexi. sed hoc scieram, illud si scissem, ad id meas litteras accommodavissem.

accipio perbrevis tuus littera qui is qui scio cupio cognosco non possum cognosco autem is qui ego dubius non sum nam quam fortis fero communis miseria non intellego quam ego amaris facilis perspicio sed hic scio ille si scio ad is meus littera accommodo


quod cum speraret te quoque ita existimare, in Hispaniam ad te maxime ille quidem suo consilio sed etiam me auctore est profectus. cui ego commendationem non sum pollicitus, non quin eam valituram apud te arbitrarer, sed neque egere mihi commendatione videbatur, qui et in bello tecum fuisset et propter memoriam Crassi de tuis unus esset, et, si uti commendationibus vellet, etiam per alios eum videbam id consequi posse ; testimonium mei de eo iudici, quod et ipse magni aestimabat et ego apud te valere eram expertus, ei libenter dedi.

qui cum spero tu quoque ita existimaris in hispania ad tu magnus ille quidem suus consilium sed etiam ego auctor sum proficiscor qui ego commendatio non sum polliceor non quin is valeo apud tu arbitror sed neque ago ego commendatio video qui et in bellum tu sum et propter memoria crassus de tuus unus sum et si uti commendatio volo etiam per alius is video is consequor possum testimonium meus de is judicium qui et ipse magnus aestimo et ego apud tu valeo sum experior is libet do


denique, si fuit magni animi non esse supplicem victori, vide ne superbi sit aspernari eiusdem liberalitatem et, si sapientis est carere patria, duri non desiderare; et, si re publica non possis frui, stultum est nolle privata. caput illud est, ut, si ista vita tibi commodior esse videatur, cogitandum tamen sit, ne tutior non sit. Magna gladiorum est licentia, sed in externis locis minor etiam ad facinus verecundia. mihi salus tua tantae cura est, ut Marcello, fratri tuo, aut par aut certe proximus sini; tuum est consulere temporibus et incolumitati et vitae et fortunis tuis

denique si sum magnus animus non sum supplex victor video ne superbus sum aspernaris idem liberalitas et si sapio sum careo patria durus non desideraris et si res publicus non possum fruor stultus sum nolo privo caput ille sum ut si iste vito tu commodus sum video cogito tamen sum ne tueor non sum magnus gladius sum licentia sed in externus locus paruus etiam ad facinus verecundia ego salus tuus tantus cura sum ut marcellus frater tuus aut par aut certus proximus sino tuus sum consulo tempus et incolumitas et vita et fortuna tuus


sed me hercule, mi Paete, extra iocum moneo te, quod pertinere ad beate vivendum arbitror, ut cum viris bonis, iucundis, amantibus tui vivas. nihil est aptius vitae, nihil ad beate vivendum accommodatius. nec id ad voluptatem refero sed ad communitatem vitae atque victus remissionemque animorum, quae maxime sermone efficitur familiari, qui est in conviviis dulcissimus, ut sapientius nostri quam Graeci ; illi sumpo/sia aut su/ndeipna, id est compotationes aut concenationes, nos 'convivia,' quod tum maxime simul vivitur. vides ut te philosophando revocare coner ad cenas. cura ut valeas ; id foris cenitando facillime consequere.

sed ego herculis ego paetus extra iocus moneo tu qui pertineo ad beatus vivo arbitror ut cum vis bonus iucundus amo tuus vivo nihil sum aptus vita nihil ad beatus vivo accommodo neque is ad voluptas refero sed ad communitas vita atque vinco remissio animus qui magnus sermo efficio familiaris qui sum in convivium dulcis ut sapio noster quam graecum ille sumpo sia aut su ndeipna is sum compotatio aut concenatio nos convivium qui tum magnus simul vivo video ut tu philosophor revocaris conor ad ceno cura ut valeo is foris cenito facilis consequor


fratrem meum adsiduis laboribus concursationibusque confectum graviter se habuisse antea tibi scripsi. sed tamen cum primum posse ingredi coepit, non magis sibi quam rei p. se convaluisse existimans ad omnia pericula princeps esse non recusabat. sed ego eum non solum hortatus sum verum etiam coegi isto proficisci, quod et illa valetudine magis conficere se quam me iuvare posset in castris, et quod acerbissimo interitu consulum rem p. nudatam tali cive praetore in urbanis officiis indigere existimabam. quod si qui vestrum non probabit, mihi prudentiam in consilio defuisse sciat, non illi erga patriam fidelitatem.

frater meus assiduus labor concursatio conficio gravis sui habeo antea tu scribo sed tamen cum primus possum ingredior coepio non magis sui quam res p sui convalesco existimo ad omnis periculum princeps sum non recuso sed ego is non solus hortor sum verus etiam cogo iste proficisco qui et ille valetudo magis confacio sui quam ego iuvaris possum in castrum et qui acerbus interitus consul res p nudo talis civis praetor in urbanus officium indigeo existimo qui si qui vester non probo ego prudentia in consilium desum scio non ille erga patria fidelitas


haec si iam expeditis omnibus rebus tranquilloque statu civitatis polliceor, in damno meae laudis rei p. commodo laetabor ; sin ad societatem integerrimorum et maximorum periculorum accedam, consilia mea aequis iudicibus ab obtrectatione invidorum defendenda commendo. mihi quidem ipsi fructus meritorum meorum in rei p. incolumitate satis magnus est paratus ; eos vero, qui meam auctoritatem et multo magis vestram fidem secuti nec ulla spe decipi nec ullo metu terreri potuerunt, ut commendatos vobis habeatis petendum videtur.

hic si iam expeditus omnis res tranquillus status civitas polliceor in damnum meus laus res p commodum laeto sin ad societas integer et magnus periculum accedo consilium meus aequus judex ab obtrectatio invidus defendo commendo ego quidem ipse fructus meritor meus in res p incolumitas satis magnus sum paro is verus qui meus auctoritas et multus magis vester fides sequor neque ullus spes decipio neque ullus metus terreo possum ut commendo tu habeo peto video


quae praeterea providerim praetereo; nolo enim hunc de me optime meritum existimare ea me suasisse Pompeio, quibus ille si paruisset, esset hic quidem clarus in toga et princeps, sed tantas opes, quantas nunc habet, non haberet. eundum in Hispaniam censui. quod si fecisset, civile bellum nullum omnino fuisset. rationem haberi absentis non tam pugnavi ut liceret, quam ut, quoniam ipso consule pugnante populus iusserat, haberetur. causa orta belli est. quid ego praetermisi aut monitorum aut querelarum, cum vel iniquissimam pacem iustissimo bello anteferrem?

qui praeterea provideo praetereo nolo enim hic de ego optume mereo existimaris is ego suadeo pompejus qui ille si pareo sum hic quidem clarus in toga et princeps sed tantus ops quantus nunc habeo non habeo eo in hispania censeo qui si facio civilis bellum nullus omnino sum ratio habeo absum non tam pugno ut licet quam ut quoniam ipse consul pugno populus iubeo habeo causa orior bellum sum quis ego praetermitto aut monitor aut querelaris cum vel iniquus pax justus bellum antefero


Cum Rhodanum copias omnis traiecissem fratremque cum tribus milibus equitum praemisissem, ipse iter ad Mutinam dirigerem, in itinere de proelio facto Brutoque et Mutina obsidione liberatis audivi. animadverti nullum alium receptum Antonium reliquiasque, quae cum eo essent, habere nisi in his partibus, duasque ei spes esse propositas, unam Lepidi ipsius, alteram exercitus. quod quaedam pars exercitus non minus furiosa est quam qui cum Antonio fuerunt, equitatum revocavi ; ipse in Allobrogibus constiti, ut proinde ad omnia paratus essem ac res me moneret. si nudus hoc se Antonius confert, facile mi videor per me sustinere posse remque publicam ex vestra sententia administrare, quamvis ab exercitu Lepidi recipiatur ; si vero copiarum aliquid secum adducet et si decima legio veterana, quae nostra opera revocata cum reliquis est, ad eundem furorem redierit, tamen ne quid detrimenti fiat dabitur opera a me, idque me praestaturum spero, dum istinc copiae traiciantur coniunctaeque nobiscum facilius perditos opprimant.

cos rhodanus copia omnis transjacio frater cum tres mille eques praemitto ipse iter ad mutina dirigo in iter de proelium facio brutus et mutina obsidio libero audio animadverto nullus alius recipio antonius reliquiae qui cum is sum habeo nisi in hic pars duo is spes sum propono unus lepidus ipse alter exercitus qui quidam pars exercitus non paruus furiosus sum quam qui cum antonius sum equitas revoco ipse in allobroges consto ut proinde ad omnis paro sum atque res ego moneo si nudus hic sui antonius confero facilis ego video per ego sustineo possum res publicus ex vester sententia administraris quivis ab exercitus lepidus recipio si verus copia aliquis sui adduco et si decimus legio veteranus qui noster opus revoco cum reliquus sum ad idem furor redeo tamen ne quis detrimentum fio do opus ab ego is ego praesto spero dum istinc copia traicio conjungo nos facilis perdo opprimo


sed tu quid ageres, quid acturus, ubi denique esses, nesciebam ; fama nuntiabat te esse in Syria, auctor erat nemo. de Bruto, quo propius est, eo firmiora videntur esse quae nuntiantur. Dolabella valde vituperabatur ab hominibus non insulsis, quod tibi tam cito succederet, cum tu vixdum xxx dies in Syria fuisses. itaque constabat eum recipi in Syriam non oportere. summa laus et tua et Bruti est, quod exercitum praeter spem existimamini comparasse. scriberem plura, si rem causamque nossem ; nunc quae scribo scribo ex opinione hominum atque fama. tuas litteras avide exspecto. vale.

sed tu quis ago quis ago ubi denique sum nescio fama nuntio tu sum in syria auctor sum nemo de brutus quo propius sum is firmus video sum qui nuntio dolabella validus vitupero ab homo non insulsus qui tu tam cito succedo cum tu vixdum xxx dies in syria sum itaque consto is recipio in syria non oportet summus laus et tuus et brutus sum qui exercitus praeter spes existimo comparo scribo multus si res causa nosco nunc qui scribo scribo ex opinio homo atque fama tuus littera avidus exspecto val


quod si, ut spero, cepero, tum vero litteras publice mittam; haec ad te in praesenti scripsi, ut sperares te adsequi id, quod optasses. sed ut redeam ad Parthos, haec aestas habuit hunc exitum satis felicem; ea, quae sequitur, magno est in timore. qua re, mi Rufe, vigila, primum ut mihi succedatur ; sin id erit, ut scribis et ut ego arbitror, spissius, illud, quod facile est, ne quid mihi temporis prorogetur. de re publica ex tuis litteris, ut antea tibi scripsi, cum praesentia tum etiam futura magis exspecto. qua re, ut ad me omnia quam diligentissime perscribas, te vehementer rogo.

qui si ut spero capio tum verus littera publicus mitto hic ad tu in praesens scribo ut speraris tu assequor is qui opto sed ut redeo ad parthus hic aestas habeo hic exitus satis felix is qui sequor magnus sum in timor qui res ego rufus vigilo primus ut ego succedo sin is sum ut scribo et ut ego arbitror spissus ille qui facilis sum ne quis ego tempus prorogo de res publicus ex tuus littera ut antea tu scribo cum praesens tum etiam sum magis exspecto qui res ut ad ego omnis quam diligens perscribo tu vehemens rogo


quod pro me non facio, id pro te facere amor meus in te tuaque officia cogunt, ut timeam. saepe enim mihi cum esset dictum neque a me contemptum, novissime Labeo Segulius, homo sui simillimus, narrat mihi apud Caesarem se fuisse multumque sermonem de te habitum esse. ipsum Caesarem nihil sane de te questum, nisi dictum quod diceret te dixisse 'laudandum adulescentem, ornandum, tollendum' ; se non esse commissurum ut tolli possit. hoc ego Labeonem credo illi rettulisse aut finxisse dictum, non ab adulescente prolatum. veteranos vero pessime loqui volebat Labeo me credere et tibi ab iis instare periculum maximeque indignari, quod in decem viris neque Caesar neque ego habiti essemus atque omnia ad vestrum arbitrium essent conlata.

qui pro ego non facio is pro tu facio amor meus in tu tuus officium cogo ut timeo saepe enim ego cum sum dico neque ab ego contemno novus labeo segulius homo suus similis narro ego apud caesaris sui sum multus sermo de tu habitus sum ipse caesaris nihil sanus de tu queror nisi dico qui dico tu dico laudo adulescens orno tollo sui non sum committo ut tollo possum hic ego labeo credo ille refero aut fingo dico non ab adulescens profero veteranus verus pessime loquor volo labeo ego credo et tu ab is insto periculum magnus indignor qui in decem vis neque caesar neque ego habeo sum atque omnis ad vester arbitrium sum confero


interea cum meis copiis omnibus vexavi Amaniensis, hostis sempiternos; multi occisi, capti, reliqui dissipati; castella munita improviso adventu capta et incensa. ita victoria iusta imperator appellatus apud Issum, quo in loco, saepe ut ex te audivi, Clitarchus tibi narravit Dareum ab Alexandro esse superatum, abduxi exercitum ad infestissimam Ciliciae partem. ibi quintum et vicesimum iam diem aggeribus, viniis, turribus oppugnabam oppidum munitissimum, Pindenissum, tantis opibus tantoque negotio, ut mihi ad summam gloriam nihil desit nisi nomen oppidi.

interea cum meus copia omnis vexo amanienses hostis sempiternus multus occido capio reliquus dissipati castellum munio improvide advenio capio et incensum ita victoria iustus imperator appello apud issus quo in locus saepe ut ex tu audio clitarchus tu narro dareum ab alexander sum supero abduco exercitus ad infestus cilicia pars ibi quintus et vicesimus iam dies agger viniis turris oppugno oppidum munio pindenissus tantus ops tantus negotium ut ego ad summa gloria nihil desum nisi nomen oppidum


domum tuam atque aedificationem omnem perspexi et vehementer probavi. Antonium, etsi eius in me officia omnes desiderant, tamen in senatu gravissime ac diligentissime defendi senatumque vehementer oratione mea atque auctoritate commovi. tu ad me velim litteras crebrius mittas.

domus tuus atque aedificatio omnis perspicio et vehemens probo antonius etsi is in ego officium omnis desidero tamen in senatus gravis atque diligens defendo senatus vehemens oratio meus atque auctoritas commoveo tu ad ego volo littera creber mitto


meum studium honori tuo pro necessitudine nostra non defuisset, si aut tuto in senatum aut honeste venire potuissem ; sed nec sine periculo quisquam libere de re p. sentiens versari potest in summa impunitate gladiorum, nec nostrae dignitatis videtur esse ibi sententiam de re p. dicere, ubi me et melius et propius audiant armati quam senatores.

meus studium honor tuus pro necessitudo noster non desum si aut tueor in senatus aut honestus venio possum sed neque sine periculum quisquam libo de res p sentio versaris possum in summus impunitas gladius neque noster dignitas video sum ibi sententia de res p dico ubi ego et bonus et propius audio armatus quam senator


succurret fortasse hoc loco alicui vestrum cur novissimum tempus exspectemus potius quam nunc aliquid moliamur. quia ubi consistamus non habemus praeter Sex. Pompeium et Bassum Caecilium ; qui mihi videntur hoc nuntio de Caesare adlato firmiores futuri. satis tempore ad eos accedemus, ubi quid valeant scierimus. pro Cassio et te si quid me velitis recipere recipiam ; postulat enim hoc Hirtius ut faciam.

succurro fortasse hic locus aliqui vester cur novus tempus exspecto potis quam nunc aliquis molio quia ubi consisto non habeo praeter sex pompejus et bassus caecilius qui ego video hic nuntio de caesaris affero firmus sum satis tempus ad is accedo ubi quis valeo scio pro casseius et tu si quis ego volo recipio recipio postulo enim hic hirtius ut facio


quid ergo est? tamen quasi aliquot amicis, qui testes erant meorum in illum meritorum, locutus sum. postea quam illum ne quoi satis faceret quidem me dignum habere sensi, malui conlegae eius, homini alienissimo mihi et propter amicitiam tuam non aequissimo, me obligare quam illius simiae vultum subire. id postquam resciit, excanduit et me causam inimicitiarum quaerere clamitavit, ut, si mihi in pecunia minus satis fecisset, per hanc speciem simultatis eum consectarer. postea non destitit accersere Polam Servium accusatorem, mire cum Domitio consilia.

quis ergo sum tamen quasi aliquot amicus qui testis sum meus in ille meritor loquor sum postea quam ille ne qui satis facio quidem ego dignus habeo sentio malo collega is homo alienus ego et propter amicitia tuus non aequus ego obligaris quam ille simia vultus subeo is postquam rescio excandesco et ego causa inimicitiaris quaero clamito ut si ego in pecunia paruus satis facio per hic species simultas is consector postea non desisto arcesso pola servius accusator mirus cum domitius consilium


volo enim te existimare me, cum universo ordini publicanorum semper libentissime tribuerim idque magnis eius ordinis erga me meritis facere debuerim, tum in primis amicum esse huic Bithynicae societati, quae societas ordine ipso et hominum genere pars est maxima civitatis (constat enim ex ceteris societatibus), et casu permulti sunt in ea societate valde mihi familiares in primisque is, cuius praecipuum officium agitur hoc tempore, P. Rupilius P. f. Men., qui est magister in ea societate.

volo enim tu existimaris ego cum universus ordo publicanus semper libet tribuo is magnus is ordo erga ego meritum facio debeo tum in primus amicus sum hic bithynicus societas qui societas ordo ipse et homo genus pars sum maximus civitas consto enim ex ceterus societas et casus permultus sum in is societas validus ego familiaris in primus is qui praecipuus officium ago hic tempus p rupilius p f ego qui sum magister in is societas


complexus igitur sum cogitatione te absentem, epistulam vero osculatus etiam ipse mihi gratulatus sum; quae enim a cuncto populo, a senatu, a iudicibus ingenio, industriae, virtuti tribuuntur, quia mihi ipse adsentor fortasse, cum ea esse in me fingo, mihi quoque ipsi tribui puto. nec tam gloriosum exitum tui iudici exstitisse, sed tam pravam inimicorum tuorum mentem fuisse mirabar. 'de ambitu vero quid interest,' inquies, 'an de maiestate?' ad rem nihil; alterum enim non attigisti, alteram auxisti. †verum tamen est maiestas, etsi Sulla voluit, ne in quemvis impune declamari liceret; ambitus vero ita apertam vim habet, ut aut accusetur improbe aut defendatur. quid enim? facta necne facta largitio, ignorari potest? tuorum autem honorum cursus cui suspectus umquam fuit?

complexus igitur sum cogitatio tu absum epistula verus osculo etiam ipse ego gratulor sum qui enim ab cuncto populus ab senatus ab judex ingenium industria virtus tribuo quia ego ipse assentor fortasse cum is sum in ego fingo ego quoque ipse tribuo puto neque tam gloriosus exitus tuus judicium exsisto sed tam pravus inimicus tuus mens sum miro de ambitus verus quis intersum inquam an de maiestas ad res nihil alter enim non attingo alter augeo verus tamen sum maiestas etsi sulla volo ne in quivis impunis declamaris licet ambitus verus ita aperio vis habeo ut aut accuso improbus aut defendo quis enim facio necne facio largitio ignoraris possum tuus autem honor curro qui suspicio umquam sum


legi tuas litteras ex quibus intellexi te Caesari nostro valde iure consultum videri. est quod gaudeas te in ista loca venisse, ubi aliquid sapere viderere. quod si in Britanniam quoque profectus esses, profecto nemo in illa tanta insula peritior te fuisset. verum tamen (rideamus licet; sum enim a te invitatus) subinvideo tibi ultro etiam accersitum ab eo, ad quem ceteri non propter superbiam eius sed propter occupationem aspirare non possunt.

lego tuus littera ex qui intellego tu caesaris noster validus ius consulo video sum qui gaudeo tu in iste locum venio ubi aliquis sapio video qui si in britannia quoque proficiscor sum profecto nemo in ille tantus insula pereo tu sum verus tamen rideo licet sum enim ab tu invito subinvideo tu ultro etiam arcesso ab is ad qui ceterus non propter superbia is sed propter occupatio aspiraris non possum


quae cum essent incerta, existimavi tamen faciundum esse ut ad te statores meos et lictores cum litteris mitterem. quas si satis opportuno tempore accepisti, gratissimum mihi feceris, si ad me in Ciliciam quam primum veneris. nam, quod ad me Curius, consobrinus tuus, mihi, ut scis, maxime necessarius, quod item C. Vergilius, propinquus tuus, familiarissimus noster, de te accuratissime scripsit, valet id quidem apud me multum, sicuti debet hominum amicissimorum diligens commendatio, sed tuae litterae de tua praesertim dignitate et de nostra coniunctione maximi sunt apud me ponderis. mihi quaestor optatior obtingere nemo potuit. quam ob rem, quaecumque a me ornamenta †ad te proficiscentur, ut omnes intellegant a me habitam esse rationem tuae maiorumque tuorum dignitatis. sed id facilius consequar, si ad me in Ciliciam veneris; quod ego et mea et rei publicae et maxime tua interesse arbitror.

qui cum sum incertus existimo tamen facio sum ut ad tu stator meus et lictor cum littera mitto qui si satis opportunus tempus accipio gratus ego facio si ad ego in cilicia quam primus venio nam qui ad ego curius consobrinus tuus ego ut scio magnus necessarius qui item que vergilius propinquus tuus familiaris noster de tu accuro scribo valeo is quidem apud ego multus sicut debeo homo amicus diligo commendatio sed tuus littera de tuus praesertim dignitas et de noster coniunctio magnus sum apud ego pondus ego quaestor opto obtingo nemo possum quam ob res quicumque ab ego ornamentum ad tu proficisco ut omnis intellego ab ego habeo sum ratio tuus magnus tuus dignitas sed is facilis consequor si ad ego in cilicia venio qui ego et meus et res publicus et magnus tuus intersum arbitror


nam in eo ipso, quod te ostendis esse facturum quodque et in primis potes et ego a te vehementer exspecto, in sententiis senatoriis et in omni actione atque administratione rei publicae floruissemus (de qua ostendam equidem paulo post qui sit meus sensus et status , et rescribam tibi ad ea, quae quaeris); sed certe et ego te auctore amicissimo ac sapientissimo et tu me consiliario fortasse non imperitissimo, fideli quidem et benevolo certe usus esses. quamquam tua quidem causa te esse imperatorem provinciamque bene gestis rebus cum exercitu victore obtinere, ut debeo, laetor; sed certe, qui tibi ex me fructus debentur, eos uberiores et praesentiores praesens capere potuisses; in eis vero ulciscendis, quos tibi partim inimicos esse intellegis propter tuam propugnationem salutis meae, partim invidere propter illius actionis amplitudinem et gloriam, mirificum me tibi comitem praebuissem; quam quam ille perennis inimicus amicorum suorum, qui tuis maximis beneficiis ornatus in te potissimum fractam illam et debilitatam vim suam contulit, nostram vicem ultus est ipse sese. ea est enim conatus, quibus patefactis nullam sibi in posterum non modo dignitatis sed ne libertatis quidem partem reliquit.

nam in is ipse qui tu ostendo sum facio quisque et in primus possum et ego ab tu vehemens exspecto in sententia senatorius et in omnis actio atque administratio res publicus floreo de qui ostendo equidem paulus post qui sum meus sensus et status et rescribo tu ad is qui quaero sed certus et ego tu auctor amicus atque sapio et tu ego consiliarius fortasse non imperitus fidelis quidem et benevolus certus utor sum quamquam tuus quidem causa tu sum imperator provincia bene gero res cum exercitus victor obtineo ut debeo laeto sed certus qui tu ex ego fructus debeo is uber et praesens praesens capio possum in is verus ulciscor qui tu pars inimicus sum intellego propter tuus propugnatio salus meus pars invideo propter ille actio amplitudo et gloria mirificus ego tu comes praebeo quam quam ille perennis inimicus amicus suus qui tuus magnus beneficium orno in tu potis frango ille et debilito vis suus confero noster vicis ulciscor sum ipse sui is sum enim conor qui patefacio nullus sui in posterus non modo dignitas sed ne libertas quidem pars relinquo


ergo et domestica feremus, ut censes, et publica paulo etiam fortius fortasse quam tu ipse, qui praecipis. te enim aliqua spes consolatur, ut scribis, nos erimus etiam in omnium desperatione fortes, ut tu tamen idem et hortaris et praecipis. das enim mihi iucundas recordationes conscientiae nostrae rerumque earum, quas te in primis auctore gessimus; praestitimus enim patriae non minus certe quam debuimus, plus profecto quam est ab animo cuiusquam aut consilio hominis postulatum.

ergo et domesticus fero ut censeo et publicus paulus etiam fortis fortasse quam tu ipse qui praecipio tu enim aliqui spes consolo ut scribo nos sum etiam in omnis desperatio fortis ut tu tamen idem et hortaris et praecipio do enim ego jucundus recordatio conscientia noster res is qui tu in primus auctor gero praesto enim patria non paruus certus quam debeo multus profecto quam sum ab animus quisquam aut consilium homo postulo


secutum illud tempus est, cum me ad Pompeium proficisci sive pudor meus coegit sive officium sive fortuna. quod officium tuum, quod studium vel in absentem me vel in praesentis meos defuit? quem porro omnes mei et mihi et sibi te amiciorem iudicaverunt? veni Brundisium. oblitumne me putas qua celeritate, ut primum audieris, ad me Tarento advolaris, quae tua fuerit adsessio, oratio, confirmatio animi mei fracti communium miseriarum metu?

sequor ille tempus sum cum ego ad pompejus proficisco sive pudor meus cogo sive officium sive fortuna qui officium tuus qui studium vel in absum ego vel in praesum meus desum qui porro omnis meus et ego et sui tu amicus judico venio brundisium obliviscor ego puto qui celeritas ut primus audio ad ego tarentus advolaris qui tuus sum assessio oratio confirmatio animus meus frango communis miseriaris metus


ad Curium vero, suavissimum hominem et summi offici summaeque humanitatis, multa scripsi, in his etiam ut, si tibi videretur, te ad se traferret ; Lyso enim noster vereor ne neglegentior sit, primum quia omnes Graeci, deinde quod, cum a me litteras accepisset, mihi nullas remisit. sed eum tu laudas ; tu igitur quid faciendum sit iudicabis. illud, mi Tird, te rogo sumptu ne parcas ulla in re, quod ad valetudinem opus sit. scripsi ad Curium quod dixisses daret. Medico ipsi puto aliquid dandum esse, quo sit studiosior.

ad curiatii verus suavis homo et superus officio summa humanitas multus scribo in hic etiam ut si tu video tu ad sui traferret lyso enim noster vereor ne neglego sum primus quia omnis graecum deinde qui cum ab ego littera accipio ego nullus remitto sed is tu laudo tu igitur quis facio sum iudico ille ego tird tu rogo sumo ne parco ullus in res qui ad valetudo opus sum scribo ad curiatii qui dico do maedicus ipse puto aliquis do sum quo sum studiosus


etiam atque etiam, Cicero, cogita ne te tuosque omnis funditus evertas, ne te ciens prudensque eo demittas unde exitum vides nullum esse. quod si te aut voces optimatium commovent aut non nullorum hominum insolentiam et iactationem ferre non potes, eligas censeo aliquod oppidum vacuum a bello, dum haec decernuntur ; quae iam erunt confecta. id si feceris, et ego te sapienter fecisse iudicabo et Caesarem non offendes.

etiam atque etiam cicero cogito ne tu tuus omnis fundus everto ne tu cieo prudens is demitto unde exitus video nullus sum qui si tu aut voco optimas commoveo aut non nullus homo insolentia et iactatio fero non possum eligo censeo aliqui oppidum vacuus ab bellum dum hic decerno qui iam sum conficio is si facio et ego tu sapienter facio iudico et caesaris non offendo


quotiens in eam cogitationem necesse est et tu veneris et nos saepe incidimus, hisce temporibus non pessime cum iis esse actum, quibus sine dolore licitum est mortem cum vita commutare! quid autem fuit quod illam hoc tempore ad vivendum magno opere invitare posset? quae res, quae spes, quod animi solacium? ut cum aliquo adulescente primario coniuncta aetatem gereret? licitum est tibi, credo, pro tua dignitate ex hac iuventute generum deligere, cuius fidei liberos tuos te tuto committere putares. an ut ea liberos ex sese pareret, quos cum florentis videret laetaretur, qui rem a parente traditam per se tenere possent, honores ordinatim petituri essent in re publica, in amicorum negotiis libertate sua usuri? quid horum fuit quod non priusquam datum est ademptum sit? at vero malum est liberos amittere. malum; nisi hoc peius sit, haec sufferre et perpeti.

quotiens in is cogitatio necesse sum et tu venio et nos saepe incido hic tempus non pessime cum is sum ago qui sine dolor liceo sum mors cum vito commutaris quis autem sum qui ille hic tempus ad vivo magnus opus invitaris possum qui res qui spes qui animus solacium ut cum aliquis adulescens primarius conjungo aetas gero liceo sum tu credo pro tuus dignitas ex hic iuventus gener deligo qui fides liber tuus tu tueor committo puto an ut is liber ex sui pareo qui cum floreo video laeto qui res ab pareo trado per sui teneo possum honor ordinatim peto sum in res publicus in amicus negotium libertas suus utor quis hic sum qui non priusquam do sum adimo sum at verus malus sum liber amitto malus nisi hic malus sum hic suffero et perpetior


Paulo facilius putavi posse me ferre desiderium tui, sed plane non fero et, quamquam magni ad honorem nostrum interest quam primum ad urbem me venire, tamen peccasse mihi videor qui a te discesserim ; sed quia tua voluntas ea videbatur esse, ut prorsus nisi confirmato corpore nolles navigare, approbavi tuum consilium neque nunc muto, si tu in eadem es sententia ; sin autem, postea quam cibum cepisti, videris tibi posse me consequi, tuum consilium est. Marionem ad te eo misi, ut aut tecum ad me quam primum veniret aut, si tu morarere, statim ad me rediret.

paulus facilis puto possum ego fero desiderium tuus sed planus non fero et quamquam magnus ad honor nos intersum quam primus ad urbs ego venio tamen pecco ego video qui ab tu discedo sed quia tuus voluntas is video sum ut prorsus nisi confirmo corpus nolo navigaris approbo tuus consilium neque nunc muto si tu in idem sum sententia sin autem postea quam cibus capio video tu possum ego consequor tuus consilium sum mario ad tu is mitto ut aut tu ad ego quam primus venio aut si tu moror statim ad ego redeo


nunc te illud primum rogabo ne quid invitus mea causa facias, sed id, quod mea intelleges multum, tua nullam in partem interesse, ita mihi des, si tibi ut id libenter facias ante persuaseris. Cum zzzPatrone Epicurio mihi omnia sunt, nisi quod in philosophia vehementer ab eo dissentio. sed et initio Romae, cum te quoque et tuos omnis observabat, me coluit in primis et nuper, cum ea quae voluit de suis commodis et praemiis consecutus est, me habuit suorum defensorum et amicorum fere principem et iam a Phaedro, qui nobis, cum pueri essemus, ante quam Philonem cognovimus, valde ut philosophus, postea tamen ut vir bonus et suavis et officiosus probabatur, traditus mihi commendatusque est.

nunc tu ille primus rogo ne quis invitus meus causa facio sed is qui meus intellego multus tuus nullus in pars intersum ita ego do si tu ut is libet facio ante persuadeo cos zzzpatrone epicurio ego omnis sum nisi qui in philosophia vehemens ab is dissentio sed et initium roma cum tu quoque et tuus omnis observo ego colo in primus et nuper cum is qui volo de suus commodus et praemium consequor sum ego habeo suus defensor et amicus fere princeps et iam ab phaedrus qui nos cum puer sum ante quam philo cognosco validus ut philosophus postea tamen ut vir bonus et suavis et officiosus probo trado ego commendo sum