ego quanti te faciam semperque fecerim quantique me a te fieri intellexerim, sum mihi ipse testis. nam et consilium tuum vel casus potius diutius in armis civilibus commorandi semper mihi magno dolori fuit, et hic eventus, quod tardius quam est aequum et quam ego vellem reciperas fortunam et dignitatem tuam, mihi non minori curae est quam tibi semper fuerunt casus mei. itaque et Postumuleno et Sestio et saepissime Attico nostro proximeque Theudae, liberto tuo, totum me patefeci et haec iis singulis saepe dixi, quacumque re possem, me tibi et liberis tuis satis facere cupere, idque tu ad tuos velim scribas, haec quidem certe, quae in potestate mea sunt, ut operam, consilium, rem, fidem meam sibi ad omnis res paratam putent.

ego quantus tu facio semper facio quantus ego ab tu fio intellego sum ego ipse testis nam et consilium tuus vel casus potis diu in arma civilis commoro semper ego magnus dolor sum et hic evenio qui tardus quam sum aequus et quam ego volo recipero fortuna et dignitas tuus ego non parvus cura sum quam tu semper sum casus meus itaque et postumuleno et sestius et saepis atticus noster proximus theudae libertus tuus totus ego patefacio et hic is singuli saepe dico quicumque res possum ego tu et liber tuus satis facio cupio is tu ad tuus volo scribo hic quidem certus qui in potestas meus sum ut opera consilium res fides meus sui ad omnis res paro puto


publice propter duas causas nihil scripsi, quod et ipsum Commagenum legati dicebant ad senatum statim nuntios litterasque misisse et existimabam M. Bibulum procos., qui circiter Idus Sext. ab Epheso in Syriam navibus profectus erat, quod secundos ventos habuisset, iam in provinciam suam pervenisse ; cuius litteris omnia certiora perlatum iri ad senatum putabam. mihi, ut in eius modi re tantoque bello, maximae curae est ut, quae copiis et opibus tenere vix possumus, ea mansuetudine et continentia nostra, sociorum fidelitate teneamus. tu velim, ut consuesti, nos absentis diligas et defendas.

publicus propter duo causa nihil scribo qui et ipse commagenus legatus dico ad senatus statim nuntius littera mitto et existimo m bibulis procus qui circiter idus sext ab ephesus in syria navis proficiscor sum qui secundus venio habeo iam in provincia suus pervenio qui littera omnis certus perfero eo ad senatus puto ego ut in is modus res tantus bellum magnus cura sum ut qui copia et ops teneo vix possum is mansuetudo et continentia noster socius fidelitas teneo tu volo ut consuesti nos absum diligo et defendo


quae ad me de tuis rebus domesticis scribis quaeque mihi commendas ea tantae mihi curae sunt, ut me nolim admoneri, rogari vero sine magno dolore vix possim. quod de Quinti fratris negotio scribis, te priore aestate, quod morbo impeditus in Ciliciam non transieris, conficere non potuisse, nunc autem omnia facturum, ut conficias, id scito esse eius modi, ut frater meus vere existimet adiuncto isto fundo patrimonium fore suum per te constitutum. tu me de tuis rebus omnibus et de Lentuli tui nostrique studiis et exercitationibus velim quam familiarissime certiorem et quam saepissime facias existimesque neminem cuiquam neque cariorem neque iucundiorem umquam fuisse quam te mihi, idque me non modo ut tu sentias, sed ut omnes gentes, etiam ut posteritas omnis intellegat esse facturum.

qui ad ego de tuus res domesticus scribo quisque ego commendo is tantus ego cura sum ut ego nolo admoneo rogaris verus sine magnus dolor vix possum qui de quintius frater negotium scribo tu prior aestas qui morbus impedio in cilicia non transeo confacio non possum nunc autem omnis facio ut confacio is scio sum is modus ut frater meus verus existimo adjungo iste fundo patrimonium sum suus per tu constituo tu ego de tuus res omnis et de lentulis tuus noster studium et exercitatio volo quam familiaris certus et quam saepis facio existimo nemo quisquam neque carus neque jucundus umquam sum quam tu ego is ego non modo ut tu sentio sed ut omnis gens etiam ut posteritas omnis intellego sum facio


haec scripsi a. d. xvi K. Februarias ante lucem; eo die senatus erat futurus. nos in senatu, quem ad modum spero, dignitatem nostram, ut potest in tanta hominum perfidia et iniquitate, retinebimus; quod ad popularem rationem attinet, hoc videmur esse consecuti, ut ne quid agi cum populo aut salvis auspiciis aut salvis legibus aut denique sine vi posset. de his rebus pridie, quam haec scripsi, senatus auctoritas gravissima intercessit, cui quom Cato et Caninius intercessissent, tamen est perscripta; eam ad te missam esse arbitror. de ceteris rebus quicquid erit actum, scribam ad te et, ut quam rectissime agantur omnia mea cura, opera, diligentia, gratia providebo.

hic scribo ab d xvi k februarius ante lux is dies senatus sum sum nos in senatus qui ad modus spero dignitas noster ut possum in tantus homo perfidia et iniquitas retineo qui ad popularis ratio attineo hic video sum consequor ut ne quis ago cum populus aut salvus auspicium aut salvus lex aut denique sine vis possum de hic res pridie quam hic scribo senatus auctoritas gravis intercedo qui cum cato et caninus intercedo tamen sum perscribo is ad tu mitto sum arbitror de ceterus res quisquis sum ago scribo ad tu et ut quam recingo ago omnis meus cura opus diligentia gratia provideo


de Servilio tu videris, qui senectutem non contemnis. etsi Atticus noster, quia quondam me commoveri panikoi=s intellexit, idem semper putat nec videt quibus praesidiis philosophiae saeptus sim ; et hercle, quod timidus ipse est, qorubopoiei=. ego tamen Antoni inveteratam sine ulla offensione amicitiam retinere sane volo scribamque ad eum, sed non ante quam te videro. nec tamen te avoco a syngrapha ; go/nu knh/mhs. cras exspecto Leptam et †n. ad cuius rutam puleio mihi tui sermonis utendum est. vale.

de servilius tu video qui senectus non contemno etsi atticus noster quia quondam ego commoveo panikoi senatus intellego idem semper puto neque video qui praesidium philosophia saepio sum et hercules qui timidus ipse sum qorubopoiei ego tamen antonius invetero sine ullus offensio amicitia retineo sanus volo scribo ad is sed non ante quam tu video neque tamen tu avoco ab syngrapha go nu knh mhs creo exspecto lepta et n ad qui ruo puleium ego tuus sermo utor sum val


eodem exemplo a te mi litterae redditae sunt, quo pueri mei attulerunt. tantum me tibi debere existimo, quantum persolvere difficile est. scripsi tibi quae hic gererentur. in itinere est Antonius, ad Lepidum proficiscitur ; ne de Planco quidem spem adhuc abiecit, ut ex libellis eius animadverti qui in me inciderunt ; in quibus, quos ad Asinium, quos ad Lepidum, quos ad Plancum mitteret scribebat. ego tamen non habui ambiguum et statim ad Plancum misi et biduo ab Allobrogibus et totius Galliae legatos exspecto ; quos confirmatos domum remittam.

idem exemplum ab tu ego littera reddo sum quo puer meus affero tantus ego tu debeo existimo quantus persolvo difficilis sum scribo tu qui hic gero in iter sum antonius ad lepidus proficisco ne de plancus quidem spes adhuc abicio ut ex libellus is animadverto qui in ego incido in qui qui ad asinius qui ad lepidus qui ad plancus mitto scribo ego tamen non habeo ambiguus et statim ad plancus mitto et biduus ab allobroges et totus gallia legatus exspecto qui confirmo domus remitto


itaque utor eodem perfugio, quo tibi utendum censeo, litterulis nostris, praeterea conscientia etiam consiliorum meorum. ego enim is sum, quem ad modum tu facillime potes existimare, qui nihil umquam mea potius quam meorum civium causa fecerim. cui nisi invidisset is, quem tu numquam amasti (me enim amabas), et ipse beatus esset et omnes boni. ego sum, qui nullius vim plus valere volui quam honestum otium idemque, cum illa ipsa arma, quae semper timueram, plus posse sensi quam illum consensum bonorum, quem ego idem effeceram, quavis tuta condicione pacem accipere malui quam viribus cum valentiore pugnare. sed et haec et multa alia coram brevi tempore licebit.

itaque uto idem perfugio quo tu utor censeo litterulis noster praeterea conscientia etiam consilium meus ego enim is sum qui ad modus tu facilis possum existimaris qui nihil umquam meus potis quam meus civis causa facio qui nisi invideo is qui tu numquam amo ego enim amo et ipse beatus sum et omnis bonus ego sum qui nullus vis multus valeo volo quam honestus otium idem cum ille ipse arma qui semper timeo multus possum sentio quam ille consensus bonus qui ego idem efficio quivis tueor condicio pax accipio malo quam vis cum valeo pugno sed et hic et multus alius coram brevis tempus liceo


Dyrrhachium veni, quod et libera civitas est et in me officiosa et proxima Italiae ; sed si offendet me loci celebritas, alio me conferam, ad te scribam.

dyrrhachium venio qui et liber civitas sum et in ego officiosus et propior italia sed si offendo ego locus celebritas alius ego confero ad tu scribo


hoc ego idcirco nosse te volui, ut scires hospitium tibi ubi parares, vel potius ut utrubique (quid enim ille facturus sit incertum est), et simul ostentavi tibi me istis esse familiarem et consiliis eorum interesse. quod ego cur nolim nihil video ; non enim est idem ferre, si quid ferendum est, et probare, si quid non probandum est. etsi quid non probem equidem iam nescio, praeter initia rerum ; nam haec in voluntate fuerunt. vidi enim (nam tu aberas) nostros amicos cupere bellum, hunc autem non tam cupere quam non timere (ergo haec consili fuerunt, reliqua necessaria), vincere autem aut hos aut illos necesse esse.

hic ego idcirco nosco tu volo ut scio hospitium tu ubi pararis vel potis ut utrobique quis enim ille facio sum incertus sum et simul ostento tu ego iste sum familiaris et consilium is intersum qui ego cur nolo nihil video non enim sum idem fero si quis fero sum et probaris si quis non probo sum etsi quis non probo equidem iam nescio praeter initium res nam hic in voluntas sum video enim nam tu absum noster amicus cupio bellum hic autem non tam cupio quam non timeo ergo hic consilium sum reliquus necessarius vinco autem aut hic aut ille necesse sum


te quidem, mi Cicero, in dies me hercules habeo cariorem, sollicitudinesque meas cotidie magis tua merita exacuunt ne quid aut ex amore aut ex iudicio tuo perdam. opto ut mihi liceat iam praesenti pietate meorum officiorum tua beneficia tibi facere iucundiora. viii Idus Iun. Cularone ex finibus Allobrogum.

tu quidem ego cicero in dies ego herculis habeo carus sollicitudo meus cottidie magis tuus mereo exacuo ne quis aut ex amor aut ex iudicium tuus perdo opto ut ego licet iam praesens pietas meus officium tuus beneficium tu facio jucundus viii idus jus cularo ex finis allobroges


id quoniam adsequi non possum, tu re velim efficias ut ille genere mearum litterarum incredibile quiddam perfectum arbitretur. id facies, si omne genus liberalitatis, quod et ab humanitate et potestate tua proficisci poterit, non modo re sed etiam verbis, vultu denique exprompseris ; quae quantum in provincia valeant vellem expertus esse, sed tamen suspicor. ipsum hominem, quem tibi commendo, perdignum esse tua amicitia, non solum quia mihi Cuspius dicit, credo, tametsi id satis esse debebat, sed quia novi eius iudicium in hominibus et amicis deligendis.

is quoniam assequor non possum tu res volo efficio ut ille genus meus litteraris incredibilis quidam perficio arbitror is facies si omnis genus liberalitas qui et ab humanitas et potestas tuus proficisco possum non modo res sed etiam verbum vultus denique expromo qui quantus in provincia valeo volo experior sum sed tamen suspicor ipse homo qui tu commendo perdignus sum tuus amicitia non solus quia ego cuspius dico credo tametsi is satis sum debeo sed quia nosco is iudicium in homo et amicus deligo


delectarunt me tuae litterae, in quibus primum amavi amorem tuum, qui te ad scribendum incitavit verentem ne Silius suo nuntio aliquid mihi sollicitudinis attulisset ; de quo et tu mihi antea scripseras bis quidem eodem exemplo, facile ut intellegerem te esse commotum, et ego tibi accurate rescripseram, ut quo modo in tali re atque tempore aut liberarem te ista cura aut certe levarem.

delecto ego tuus littera in qui primus amo amor tuus qui tu ad scribo incito vereor ne silus suus nuntio aliquis ego sollicitudo affero de quo et tu ego antea scribo bis quidem idem exemplum facilis ut intellego tu sum commoveo et ego tu accuro rescribo ut quo modo in talis res atque tempus aut libero tu iste cura aut certus levaris


nos eo die cenati solvimus ; inde austro lenissimo caelo sereno nocte illa et die postero in Italiam ad Hydruntem ludibundi pervenimus eodemque vento postridie (id erat a. d. vii K. Dec.) hora iiii Brundisium venimus, eodemque tempore simul nobiscum in oppidum introiit Terentia, quae te facit plurimi. A. d. v K. Dec. servus Cn. Planci Brundisi tandem aliquando mihi a te exspectatissimas litteras reddidit datas Idibus Nov., quae me molestia valde levarunt utinam omnino liberassent! sed tamen Asclapo medicus plane confirmat propediem te valentem fore.

nos is dies ceno solvo inde auster lenis caelum serenus nox ille et dies posterus in italia ad hydrus ludibundus pervenio idem venio postridie is sum ab d vii k dec hora quattuor brundisium venio idem tempus simul nos in oppidum introeo terentius qui tu facio plurimus ab d v k dec servus cn plancus brundisium tandem aliquando ego ab tu exspecto littera reddo do idus nov qui ego molestia validus levo utinam omnino libero sed tamen asclapo medicus planus confirmo propediem tu valeo sum


ego quae tua causa antea feci, voluntate sum adductus posteaque constantia; sed reliqua, mihi crede, multo maius meum studium maioremque gravitatem et laborem desiderant. quae ego si non profundere ac perdere videbor, omnibus meis viribus sustinebo; sin autem ingrata esse sentiam, non committam ut tibi ipsi insanire videar. ea quae sint et cuius modi, poteris ex Pomponio cognoscere. atque ipsum tibi Pomponium ita commendo, ut, quamquam ipsius causa confido' te facturum esse omnia, tamen abs te hoc petam, ut, si quid in te residet amoris erga me, id omne in Pomponi negotio ostendas. hoc mihi nihil gratius facere potes.

ego qui tuus causa antea facio voluntas sum adduco postea constantia sed reliquus ego credo multus magnus meus studium magnus gravitas et labor desidero qui ego si non profundo atque perdo video omnis meus vis sustineo sin autem ingratus sum sentio non committo ut tu ipse insanio video is qui sum et qui modus possum ex pomponius cognosco atque ipse tu pomponius ita commendo ut quamquam ipse causa confido tu facio sum omnis tamen abs tu hic peto ut si quis in tu resideo amor erga ego is omnis in pomponius negotium ostendo hic ego nihil gratus facio possum


sera gratulatio reprehendi non solet, praesertim si nulla neglegentia praetermissa est; longe enim absum, audio sero; sed tibi et gratulor et, ut sempiternae laudi tibi sit iste tribunatus, exopto teque hortor, ut omnia gubernes et moderere prudentia tua, ne te auferant aliorum consilia. nemo est qui tibi sapientius suadere possit te ipso; numquam labere, si te audies. non scribo hoc temere; cui scribam, video; novi animum, novi consilium tuum; non vereor ne quid timide, ne quid stulte facias, si ea defendes, quae ipse recta esse senties.

serus gratulatio reprehendo non soleo praesertim si nullus neglegentia praetermitto sum longus enim absum audio serus sed tu et gratulor et ut sempiternus laus tu sum iste tribunatus exopto tu hortor ut omnis guberno et modero prudentia tuus ne tu aufero alius consilium nemo sum qui tu sapio suadeo possum tu ipse numquam labor si tu audio non scribo hic temere qui scribo video nosco animus nosco consilium tuus non vereor ne quis timidus ne quis stultus facio si is defendo qui ipse recta sum sentio


neque me tamen ulla res alia Romae tenet nisi exspectatio rerum Africanarum; videtur enim mihi res in propinquum adducta discrimen. puto autem mea non nihil interesse, quamquam id ipsum, quid intersit, non sane intellego, verum tamen, quicquid illinc nuntiatum sit, non longe abesse a consiliis amicorum. est enim res iam in eum locum adducta, ut, quamquam multum intersit inter eorum causas qui dimicant, tamen inter victorias non multum interfuturum putem. sed plane animus, qui dubiis rebus forsitan fuerit infirmior, desperatis confirmatus est multum; quem etiam tuae superiores litterae confirmarunt, quibus intellexi, quam fortiter iniuriam ferres; iuvitque me tibi cum summam humanitatem tum etiam tuas litteras profuisse. verum enim scribam: teneriore mihi animo videbare sicut omnes fere, qui vitam ingenuam in beata civitate et in libera re p. viximus.

neque ego tamen ullus res alius roma teneo nisi exspectatio res africanaris video enim ego res in propinquus adduco discrimen puto autem meus non nihil intersum quamquam is ipse quis intersum non sanus intellego verus tamen quisquis illinc nuntio sum non longus absum ab consilium amicus sum enim res iam in is locus adduco ut quamquam multus intersum inter is causa qui dimico tamen inter victoria non multus intersum puto sed planus animus qui dubius res forsitan sum infirmus despero confirmo sum multus qui etiam tuus superus littera confirmo qui intellego quam fortis iniuria fero juvo ego tu cum summa humanitas tum etiam tuus littera prosum verus enim scribo tener ego animus videbaris sicut omnis fere qui vita ingenua in beatus civitas et in liber res p vivo


de domesticis rebus hactenus, de publicis omnia mihi certa, quid Octavianus, quid Antonius, quae hominum opinio, quid futurum putes. ego vix teneor quin accurram ; sed litteras tuas exspecto. et scito Balbum tum fuisse Aquini cum tibi est dictum, et postridie Hirtium. puto utrumque ad aquas ; sed quod egerint—. Dolabellae procuratores fac ut admoneantur. appellabis etiam Papiam. vale.

de domesticus res hactenus de publicus omnis ego certus quis octavianus quis antonius qui homo opinio quis sum puto ego vix teneo quin accurro sed littera tuus exspecto et scio balbus tum sum aquinum cum tu sum dico et postridie hirtius puto uterque ad aqua sed qui ago dolabella procurator facio ut admoneo appello etiam papius val


non dubito quin perlatum ad te sit Appium a Dolabella reum factum sane quam non ea qua existimaveram invidia; neque enim stulte Appius, qui, simul atque Dolabella accessit ad tribunal, introierat in urbem triumphique postulationem abiecerat; quo facto rettudit sermones paratiorque visus est quam speraverat accusator. is nunc in te maximam spem habet. scio tibi eum non esse odio; quam velis eum obligare in tua manu est. Cum quo si simultas tibi non fuisset, liberius tibi de tota re esset; nunc si ad illam summam veritatem legitimum ius exegeris, cavendum tibi erit ne parum simpliciter et candide posuisse inimicitias videaris. in hanc partem porro tutum tibi erit si quid volueris gratificari; nemo enim necessitudine et amicitia te deterritum ab officio dicet. illud mihi occurrit, quod inter postulationem et nominis delationem uxor a Dolabella discessit.

non dubito quin perfero ad tu sum appius ab dolabella reus facio sanus quam non is qui existimo invidia neque enim stultus appius qui simul atque dolabella accedo ad tribunal introeo in urbs triumphus postulatio abicio quo facio rettundo sermo paro video sum quam spero accusator is nunc in tu maximus spes habeo scio tu is non sum odium quam velis is obligaris in tuus manus sum cos quo si simultas tu non sum liber tu de totus res sum nunc si ad ille summa veritas legitimus ius exigo caveo tu sum ne parum simplex et candidus pono inimicitia videaris in hic pars porro tueor tu sum si quis volo gratificaris nemo enim necessitudo et amicitia tu deterreo ab officium dico ille ego occurro qui inter postulatio et nomen delatio uxor ab dolabella discedo


hominis importunissimi contumeliae, quibus crebris contionibus me onerat, tuis erga me officiis leniuntur et, ut sunt leves ab eius modi homine, a me despiciuntur, libenterque commutata persona te mihi fratris loco esse duco.

homo importunus contumelia qui creber contio ego onero tuus erga ego officium lenio et ut sum levo ab is modus homo ab ego despicio libet commuto persono tu ego frater locus sum duco


haec cum audissem et iam iri itinere essem, committendum non putavi prius ut Alpis transgrederer quam quid istic ageretur scirem ; nam de tuo periculo crede mihi iactatione verborum et denuntiatione periculi sperare eos te pertimefacto, adulescente impulso, posse magna consequi praemia, et totam istam cantilenam ex hoc pendere ut quam plurimum lucri faciant. neque tamen non te cautum esse volo et insidias vitantem ; nihil enim tua mihi vita potest esse iucundius neque carius.

hic cum audio et iam eo iter sum committo non puto prior ut alpis transgredior quam quis istic ago scio nam de tuus periculum credo ego iactatio verbum et denuntiatio periculum spero is tu pertimefacio adulescens impello possum magnus consequor praemium et totus iste cantilena ex hic pendeo ut quam multus lucrum facio neque tamen non tu caueo sum volo et insidiae vito nihil enim tuus ego vito possum sum jucundus neque carus


de illo ne meminisse quidem volo, tametsi bis eum invitum servavi. de meis rebus, ne vobis multitudine litterarum molestior essem, ad Lollium perscripsi, de rationibus provinciae quid vellem fieri, ut is vos doceret et commonefaceret. si poteris, velim pristinam tuam erga me voluntatem conserves.

de ille ne memini quidem volo tametsi bis is invitus servo de meus res ne tu multitudo litteraris molestus sum ad lollius perscribo de ratio provincia quis volo fio ut is tu doceo et commonefacio si possum volo pristinus tuus erga ego voluntas conservo


proxima erat Hortensi sententia, cum Lupus tr. pl., quod ipse de Pompeio retulisset, intendere coepit ante se oportere discessionem facere quam consules. eius orationi vehementer ab omnibus reclamatum est erat enim et iniqua et nova. consules neque concedebant neque valde repugnabant, diem consumi volebant, id quod est factum; perspiciebant enim in Hortensi sententiam multis partibus pluris ituros, quamquam aperte Volcacio adsentirentur. multi rogabantur, atque id ipsum consulibus non invitis, nam ei Bibuli sententiam valere cupierunt.

propior sum hortensius sententia cum lupus tr pl qui ipse de pompejus refero intendo coepio ante sui oportet discessio facio quam consul is oratio vehemens ab omnis reclamo sum sum enim et iniquus et novo consul neque concedo neque validus repugno dies consumo volo is qui sum facio perspicio enim in hortensius sententia multus pars multus eo quamquam apertus volcacius adsentio multus rogo atque is ipse consul non invitus nam is bibulis sententia valeo cupio


fere litteris omnibus tibi de pantheris scripsi. turpe tibi erit Patiscum Curioni decem pantheras misisse, te non multis partibus pluris ; quas ipsas Curio mihi et alias Africanas decem donavit, ne putes illum tantum praedia rustica dare scire. tu si modo memoria tenueris et Ciburatas arcessieris itemque in Pamphyliam litteras miseris (nam ibi pluris capi aiunt), quod voles efficies. hoc vehementius laboro nunc, quod seorsus a conlega puto mihi omnia paranda. amabo te, impera tibi hoc. curare soles libenter, ut ego maiorem partem nihil curare. in hoc negotio nulla tua nisi loquendi cura est, hoc est imperandi et mandandi ; nam simul atque erunt captae, qui alant eas et deportent habes eos, quos ad Sittianam syngrapham misi. puto etiam, si ullam spem mihi litteris ostenderis, me isto missurum alios.

fere littera omnis tu de panthera scribo turpis tu sum patiscus curio decem panthera mitto tu non multus pars multus qui ipse curius ego et alius africanae decem dono ne puto ille tantus praedium rusticus do scio tu si modo memoria teneo et ciburatas arcesso ito in pamphylia littera miser nam ibi multus capio aio qui volo efficio hic vehemens laboro nunc qui seorsus ab collega puto ego omnis paro amo tu impero tu hic curo soleo libet ut ego magnus pars nihil curo in hic negotium nullus tuus nisi loquor cura sum hic sum impero et mando nam simul atque sum capio qui alo is et deporto habeo is qui ad sittianus syngrapha mitto puto etiam si ullus spes ego littera ostendo ego iste mitto alius


quam ob rem et illius eximia virtus summusque in te amor magnae tibi consolationi debet esse et nos ceterique, qui te non ex fortuna, sed ex virtute tua pendimus semperque pendemus, et maxime animi tui conscientia, cum tibi nihil merito accidisse reputabis et illud adiunges, homines sapientis turpitudine, non casu et delicto suo, non aliorum iniuria commoveri. ego et memoria nostrae veteris amicitiae et virtute atque observantia fili tui monitus nullo loco dero neque ad consolandam neque ad levandam fortunam tuam. tu si quid ad me forte scripseris, perficiam ne te frustra scripsisse arbitrere.

quam ob res et ille eximius virtus summus in tu amor magnus tu consolatio debeo sum et nos ceter qui tu non ex fortuna sed ex virtus tuus pendo semper pendeo et magnus animus tuus conscientia cum tu nihil mereo accido reputo et ille adjungo homo sapio turpitudo non casus et delinquo suus non alius iniuria commoveo ego et memoria noster veto amicitia et virtus atque observo filis tuus moneo nullus locus desum neque ad consolo neque ad levo fortuna tuus tu si quis ad ego fors scribo perficio ne tu frustra scribo arbitror


ego vero, Servi, vellem, ut scribis, in meo gravissimo casu adfuisses; quantum enim praesens me adiuvare potueris et consolando et prope aeque dolendo, facile ex eo intellego, quod litteris lectis aliquantum adquievi. nam et ea scripsisti, quae levare luctum possent, et in me consolando non mediocrem ipse animi dolorem adhibuisti. Servius tamen tuus omnibus officiis, quae illi tempori tribui potuerunt, declaravit et quanti ipse me faceret et quam suum talem erga me animum tibi gratum putaret fore. cuius officia iucundiora scilicet saepe mihi fuerunt, numquam tamen gratiora. me autem non oratio tua solum et societas paene aegritudinis, sed etiam auctoritas consolatur; turpe enim esse existimo me non ita ferre casum meum, ut tu tali sapientia praeditus ferendum putas. sed opprimor interdum et vix resisto dolori, quod ea me solacia deficiunt, quae ceteris, quorum mihi exempla propono, simili in fortuna non defuerunt. nam et Q. Maximus, qui filium consularem clarum virum et magnis rebus gestis, amisit, et L. Paullus, qui duo septem diebus, et vester Galus et M. Cato, qui summo ingenio, summa virtute filium perdidit, iis temporibus fuerunt, ut eorum luctum ipsorum dignitas consolaretur ea, quam ex re publica consequebantur;

ego verus servius volo ut scribo in meus gravis casus adsum quantus enim praesens ego adiuvaris possum et consolo et prope aequus doleo facilis ex is intellego qui littera lectus aliquantus adquiesco nam et is scribo qui levaris luctus possum et in ego consolo non mediocris ipse animus dolor adhibeo servus tamen tuus omnis officium qui ille tempus tribuo possum declaro et quantus ipse ego facio et quam suus talis erga ego animus tu gratus puto sum qui officium jucundus scilicet saepe ego sum numquam tamen gratus ego autem non oratio tuus solus et societas paene aegritudo sed etiam auctoritas consolo turpis enim sum existimo ego non ita fero casus meus ut tu talis sapientia praeditus fero puto sed opprimo interdum et vix resisto dolor qui is ego solacium deficio qui ceterus qui ego exemplum propono similis in fortuna non desum nam et q magnus qui filius consularis clarus vir et magnus res gero amitto et l paulus qui duo septem dies et vester galus et m cato qui superus ingenium summus virtus filius perdo is tempus sum ut is luctus ipse dignitas consolo is quam ex res publicus consequor


nos, si quid erit istic opus, defendes. Caesar adhuc mi iniuriam facit; de meis supplicationibus et rebus gestis Dalmaticis adhuc non refert, quasi vero non iustissimi triumphi in Dalmatia res gesserim ! nam, si hoc exspectandumst, dum totum bellum conficiam, viginti oppida sunt Dalmatiae antiqua, quae ipsi sibi asciverunt, amplius sexaginta. haec nisi omnia expugno, si mihi supplicationes non decernuntur, longe alia condicione ego sum ac ceteri imperatores

nos si quis sum istic opus defendo caesar adhuc ego iniuria facio de meus supplicatio et res gero dalmaticus adhuc non refero quasi verus non justus triumphus in dalmatia res gero nam si hic exspectandumst dum totus bellum confacio viginti oppidum sum dalmatia antiquus qui ipse sui asciverunt amplus sexaginta hic nisi omnis expugno si ego supplicatio non decerno longus alius condicio ego sum atque ceterus imperator


magnam voluptatem ex tuis litteris cepi, quod quam speraram atque optaram habere te de me opinionem cognovi ; de qua etsi non dubitabam, tamen, quia maximi aestimabam ut incorrupta maneret laborabam. conscius autem mihi eram nihil a me commissum esse quod boni cuiusquam offenderet animum. eo minus credebam plurimis atque optimis artibus ornato tibi temere quicquam persuaderi potuisse, praesertim in quem mea propensa et perpetua fuisset atque esset benevolentia. quod quoniam ut volui scio esse, respondebo criminibus, quibus tu pro me, ut par erat tua singulari bonitate et amicitia nostra, saepe restitisti.

magnus voluptas ex tuus littera capio qui quam spero atque opto habeo tu de ego opinio cognosco de qui etsi non dubito tamen quia magnus aestimo ut incorruptus maneo laboro conscius autem ego sum nihil ab ego committo sum qui bonus quisquam offendo animus is paruus credo multus atque bonus ars orno tu temere quisquam persuadeo possum praesertim in qui meus propendeo et perpetuus sum atque sum benevolens qui quoniam ut volo scio sum respondeo crimen qui tu pro ego ut par sum tuus singularis bonitas et amicitia noster saepe resto


duabus tuis epistulis respondebo, uni, quam quadriduo ante acceperam a Zetho, alteri, quam attulerat Phileros tabellarius. ex prioribus tuis litteris inteflexi pergratam tibi esse curam meam valetudinis tuae, quam tibi perspectam esse gaudeo ; sed, mihi crede, non perinde, ut est reapse, ex litteris perspicere potuisti. nam cum a satis multis (non enim possum aliter dicere) et coli me videam et diligi, nemo est illorum omnium mihi te iucundior. nam quod me amas, quod id et iam pridem et constanter facis, est id quidem magnum atque haud scio an maximum, sed tibi commune cum multis ; quod tu ipse tam amandus es tamque dulcis tamque in omni genere iucundus, id est proprie tuum.

duo tuus epistula respondeo unus quam quadriduum ante accipio ab zethus alter quam affero phileros tabellarius ex prior tuus littera inteflexi pergratus tu sum cura meus valetudo tuus quam tu perspicio sum gaudeo sed ego credo non perinde ut sum reapse ex littera perspicio possum nam cum ab satis multus non enim possum aliter dico et colo ego video et diligo nemo sum ille omnis ego tu jucundus nam qui ego amo qui is et iam pridem et consto facio sum is quidem magnus atque haud scio an magnus sed tu communis cum multus qui tu ipse tam amo sum tam dulcis tam in omnis genus iucundus is sum proprius tuus


ex iis litteris, quas Atticus a te missas mihi legit, quid ageres et ubi esses cognovi; quando autem te visuri essemus, nihil sane ex isdem litteris potui suspicari; in spem tamen venio appropinquare tuum adventum; qui mihi utinam solacio sit! etsi tot tantisque rebus urgemur, ut nullam adlevationem quisquam non stultissimus sperare debeat; sed tamen aut tu potes me aut ego te fortasse aliqua re iuvare.

ex is littera qui atticus ab tu mitto ego lego quis ago et ubi sum cognosco quando autem tu video sum nihil sanus ex idem littera possum suspicaris in spes tamen venio appropinquo tuus advenio qui ego utinam solacium sum etsi tot tantus res urgeo ut nullus adlevatio quisquam non stultus spero debeo sed tamen aut tu possum ego aut ego tu fortasse aliqui res iuvaris


tempora autem rei publicae qualia futura sint, quis scit? mihi quidem turbulenta videntur fore. cur ego te velim incidere in terrores tribunicios, praesertim cum sine cuiusquam reprehensione quaestoriis legatis quaestorem possis anteferre? qui si dignum se maioribus suis praebuerit, ut spero et opto, tua laus ex aliqua parte fuerit; sin quid offenderit, sibi totum, nihil tibi offenderit. quae mihi veniebant in mentem, quae ad te pertinere arbitrabar, quod in Ciliciam proficiscebar, existimavi me ad te oportere scribere; tu quod egeris, id velim di adprobent; sed, si me audies, vitabis inimicitias et posteritatis otio consules.

tempus autem res publicus qualis sum sum quis scio ego quidem turbulentus video sum cur ego tu volo incido in terror tribunicius praesertim cum sine quisquam reprehensio quaestorius legatus quaestor possum antefero qui si dignus sui magnus suus praebeo ut spero et opto tuus laus ex aliqui pars sum sin quis offendo sui totus nihil tu offendo qui ego venio in mens qui ad tu pertineo arbitror qui in cilicia proficisco existimo ego ad tu oportet scribo tu qui ago is volo deus adprobo sed si ego audio vito inimicitia et posteritas otium consul


verberavi te cogitationis tacito dumtaxat convicio, quod fasciculus alter ad me iam sine tuis litteris perlatus est. non potes effugere huius culpae poenam te patrono ; Marcus' est adhibendus, isque diu et multis lucubrationibus commentata oratione vide ut probare possit te non peccasse.

verbero tu cogitatio taceo dumtaxat convicior qui fasciculus alter ad ego iam sine tuus littera perfero sum non possum effugio hic culpa poena tu patronus marcus sum adhibeo eo diu et multus lucubratio commento oratio video ut probaris possum tu non pecco


quapropter (redeo nunc ad querelam) ego te suffragium tulisse in illa lege primum non credidi ; deinde, si credidissem, numquam id sine aliqua iusta causa existimarem te fecisse. dignitas tua facit ut animadvertatur quicquid facias, malevolentia autem hominum ut non nulla durius quam a te facta sint proferantur. ea tu si non audis, quid dicam nescio ; equidem, si quando audio, tam defendo quam me scio a te contra iniquos meos solere defendi. defensio autem est duplex ; alia sunt quae liquido negare soleam, ut de isto ipso suffragio, alia quae defendam a te pie fieri et humane, ut de curatione ludorum.

quapropter redeo nunc ad querela ego tu suffragium fero in ille lex primus non credo deinde si credo numquam is sine aliqui iustus causa existimaris tu facio dignitas tuus facio ut animadverto quisquis facio malevolentia autem homo ut non nullus durus quam ab tu facio sum profero is tu si non audio quis dico nescio equidem si quando audio tam defendo quam ego scio ab tu contra iniquus meus soleo defendo defensio autem sum duplex alius sum qui liquidus nego soleo ut de iste ipse suffragium alius qui defendo ab tu pius fio et humanus ut de curatio ludus


Litterae Quinti fratris et T. Pomponi, necessarii mei, tantum spei dederant, ut in te non minus auxili quam in tuo conlega mihi constitutum fuerit. itaque ad te litteras statim misi, per quas, ut fortuna postulabat, et gratias tibi egi et de reliquo tempore auxilium petii. postea mihi non tam meorum litterae quam sermones eorum, qui hac iter faciebant, animum tuum immutatum significabant; quae res fecit ut tibi litteris obstrepere non auderem.

littera quintius frater et t pomponius necessarius meus tantus spes do ut in tu non paruus auxilium quam in tuus collega ego constituo sum itaque ad tu littera statim mitto per qui ut fortuna postulo et gratia tu ago et de reliquus tempus auxilium peto postea ego non tam meus littera quam sermo is qui hic iter facio animus tuus immutas significo qui res facio ut tu littera obstrepo non audeo


maxime mihi fuit optatum Romae esse tecum multas ob causas sed praecipue ut et in petendo et in gerendo consulatu meum tibi debitum studium perspicere posses. ac petitionis quidem tuae ratio mihi semper fuit explorata, sed tamen navare operam volebam ; in consulatu vero cupio equidem te minus habere negoti, sed moleste fero me consulem tuum studium adulescentis perspexisse, te meum, cum id aetatis sim, perspicere non posse.

magnus ego sum optas roma sum tu multus ob causa sed praecipuus ut et in peto et in gero consulatus meus tu debeo studium perspicio possum atque petitio quidem tuus ratio ego semper sum exploro sed tamen navaris opera volo in consulatus verus cupio equidem tu paruus habeo negotium sed molestus fero ego consul tuus studium adulescens perspicio tu meus cum is aetas sum perspicio non possum


accedit huc quod successionem futuram propter Galliarum controversiam non video. tametsi hac de re puto te constitutum quid facturus esses habere, tamen, quo maturius constitueres, cum hunc eventum providebam, visum est ut te facerem certiorem. Nosti enim haec tralaticia: de Galliis constituetur; erit qui intercedat; deinde alius exsistet qui, nisi libere liceat de omnibus provinciis decernere senatui, reliquas impediat. sic multum ac diu ludetur, atque ita diu ut plus biennium in his tricis moretur.

accedo huc qui successio sum propter galliaris controversia non video tametsi hic de res puto tu constituo quis facio sum habeo tamen quo maturus constituo cum hic evenio provideo video sum ut tu facio certus nostius enim hic translaticius de gallia constituo sum qui intercedo deinde alius exsisto qui nisi libo licet de omnis provincia decerno senatus reliquus impedio sic multus atque diu ludo atque ita diu ut multus biennium in hic tricae moror


haec tibi ridicula videntur; non enim ades. quae si videres, lacrimas non teneres. quid, si cetera scribam? sunt enim innumerabilia generis eiusdem; quae quidem ego non ferrem, nisi me in philosophiae portum contulissem et nisi haberem socium studiorum meorum Atticum nostrum. cuius quoniam proprium te esse scribis mancipio et nexo, meum autem usu et fructu, contentus isto sum. id enim est cuiusque proprium, quo quisque fruitur atque utitur. sed haec alias pluribus.

hic tu ridicula video non enim adsum qui si video lacrima non teneo quis si ceterus scribo sum enim innumerabilis genus idem qui quidem ego non fero nisi ego in philosophia portus confero et nisi habeo socius studium meus atticus nos qui quoniam proprius tu sum scribo mancipium et necto meus autem usus et fructus contineo iste sum is enim sum quisque proprius quo quisque fruor atque uto sed hic alius multus


Nisi ante Roma profectus esses, nunc eam certe relinqueres; quis enim tot interregnis iure consultum desiderat? ego omnibus, unde petitur, hoc consili dederim, ut a singulis interregibus binas advocationes postulent. satisne tibi videor abs te ius civile didicisse?

nisus ante roma proficiscor sum nunc is certus relinquo quis enim tot interregnum ius consulo desidero ego omnis unde peto hic consilium do ut ab singuli interregibus bini advocatio postulo sero tu video abs tu ius civilis disco


qui non idem consilium quod tu secuti sunt, eos video in duo genera esse distractos ; aut enim renovare bellum conati sunt, ii qui se in Africam contulerunt, aut quem ad modum nos victori sese crediderunt. medium quoddam tuum consilium fuit qui hoc fortasse humilis animi duceres, illud pertinacis. fateor a plerisque vel dicam ab omnibus sapiens tuum consilium, a multis etiam magni ac fortis animi iudicatum ; sed habet ista ratio, ut mihi quidem videtur, quendam modum, praesertim cum nihil tibi deesse arbitrer ad tuas fortunas omnis obtinendas praeter voluntatem. sic enim intellexi, nihil aliud esse quod dubitationem adferret ei, penes quem est potestas, nisi quod vereretur ne tu illud beneficium omnino non putares. de quo quid sentiam nihil attinet dicere, cum appareat, ipse quid fecerim.

qui non idem consilium qui tu sequor sum is video in duo genus sum distraho aut enim renovaris bellum conor sum is qui sui in africa confero aut qui ad modus nos victor sui credo medius quidam tuus consilium sum qui hic fortasse humilis animus duco ille pertinax fateor ab plerusque vel dico ab omnis sapio tuus consilium ab multus etiam magnus atque fortis animus iudico sed habeo iste ratio ut ego quidem video quidam modus praesertim cum nihil tu desum arbitror ad tuus fortuna omnis obtineo praeter voluntas sic enim intellego nihil alius sum qui dubitatio affero is penis qui sum potestas nisi qui vereor ne tu ille beneficium omnino non puto de quo quis sentio nihil attineo dico cum appareo ipse quis facio


Cum ad me legati missi ab Antiocho Commageno venissent in castra ad Iconium a. d. iii AS Sept. iique mihi nuntiassent regis Parthorum filium, quocum esset nupta regis Armeniorum soror, a d Euphratem cum maximis Parthorum copiis multarumque praeterea gentium magna manu venisse Euphratemque iam transire coepisse dicique Armenium regem in Cappadociam impetum esse facturum, putavi pro nostra necessitudine me hoc ad te scribere oportere.

cos ad ego legatus mitto ab antiochus commagenus venio in castrum ad iconium ab d iii as sept eo ego nuntio rex parthus filius qui sum nubo rex armenius soror ab d euphrates cum magnus parthus copia multa praeterea gens magnus manus venio euphrates iam transeo coepio dico armenius rex in cappadocia impetus sum facio puto pro noster necessitudo ego hic ad tu scribo oportet


quod nos quoque imitamur, ut possumus, et in nostris studiis libentissime conquiescimus. quis enim hoc non dederit nobis ut, cum opera nostra patria sive non possit uti sive nolit, ad eam vitam revertamur, quam multi docti homines fortasse non recte, sed tamen multi etiam rei p. praeponendam putaverunt? quae igitur studia magnorum hominum sententia vacationem habent quandam publici muneris, iis concedente re p. cur non abutamur?

qui nos quoque imito ut possum et in noster studium libet conquiesco quis enim hic non do nos ut cum opus noster patria sive non possum uti sive nolo ad is vita revorto quam multus doceo homo fortasse non rectus sed tamen multus etiam res p praepono puto qui igitur studium magnus homo sententia vacatio habeo quidam publicus munus is concedo res p cur non abutor


placuit nobis ut statim ad Cornutum, pr. urb., litteras deferremus, qui, quod consules aberant, consulare munus sustinebat more maiorum. senatus est continuo convocatus frequensque convenit propter famam atque exspectationem tuarum litterarum. recitatis litteris oblata religio Cornuto est pullariorum admonitu non satis diligenter eum auspiciis operam dedisse, idque a nostro conlegio comprobatum est. itaque res dilata est in posterum. eo autem die magna mihi pro tua dignitate contentio cum Servilio ; qui cum gratia effecisset ut sua sententia prima pronuntiaretur, frequens eum senatus reliquit et in alia omnia discessit, meaeque sententiae, quae secunda pronuntiata erat, cum frequenter adsentiretur senatus, rogatu . Servili P. Titius intercessit. res in posterum dilata.

placeo nos ut statim ad cornutus pr urb littera defero qui qui consul absum consularis munus sustineo mos magnus senatus sum continuo convoco frequens convenio propter fama atque exspectatio tuus litteraris recitas littera offertor religio cornutus sum pullarius admoneo non satis diligenter is auspicium opera do is ab noster collegium comprobo sum itaque res differo sum in posterus is autem dies magnus ego pro tuus dignitas contentio cum servilius qui cum gratia efficio ut suus sententia primus pronuntio frequens is senatus relinquo et in alius omnis discedo meus sententia qui secundus pronuntio sum cum frequens adsentio senatus rogo servilis p titius intercedo res in posterus differo


mirabar quid esset, quod tu mihi litteras mittere intermisisses: indicavit mihi Pansa meus Epicureum te esse factum. O castra praeclara! quid tu fecisses, si te Tarentum et non Samarobrivam misissem? iam tum mihi non placebas, cum idem tuebare quod †Zeius, familiaris meus.

miro quis sum qui tu ego littera mitto intermitto indico ego pansa meus epicureus tu sum facio o castrum praeclarus quis tu facio si tu tarentus et non samarobriva mitto iam tum ego non placeo cum idem tuebaris qui zeius familiaris meus


Laterensis nostri et fidem et animum singularem in re p. semper fatebor ; sed certe nimia eius indulgentia in Lepidum ad haec pericula perspicienda fecit eum minus sagacem. qui quidem cum in fraudem se deductum videret, manus, quas iustius in Lepidi perniciem armasset, sibi adferre conatus est ; in quo casu tamen interpellatus et adhuc vivit et dicitur victurus ; sed tamen de hoc parum mihi certum est.

laterensis noster et fides et animus singularis in res p semper fateor sed certus nimius is indulgeo in lepidus ad hic periculum perspicio facio is paruus sagax qui quidem cum in fraudo sui deduco video manus qui iustus in lepidus pernicies armo sui affero conor sum in quo casus tamen interpello et adhuc vivo et dico vinco sed tamen de hic parum ego certus sum


Tertium est ut id, quod de nostris rebus coram communicassemus inter nos, conficiamus idem litteris. ego ceterarum rerum causa tibi Romam properandum magno opere censeo ; nam et ea quae reliqui tranquilla de to erant et hac tua recenti victoria tanta clarum tuum adventum fore intellego ; sed si quae sunt onera tuorum, si tanta sunt ut ea sustinere possis, propera ; nihil tibi erit lautius, nihil gloriosus ; sin maiora, considera ne in alienissimum tempus cadat adventus tuus. . huius rei totum consilium tuum est ; tu enim scis quid sustinere possis. si potes, laudabile atque populare est ; sin plane non potes, absens hominum sermones facilius sustinebis. .

tertius sum ut is qui de noster res coram communico inter nos confacio idem littera ego ceteraris res causa tu roma propero magnus opus censeo nam et is qui reliquus tranquillus de to sum et hic tuus recens victoria tantus clarus tuus advenio sum intellego sed si qui sum onus tuus si tantus sum ut is sustineo possum propero nihil tu sum lavo nihil gloriosus sin magnus considero ne in alienus tempus cado advenio tuus hic res totus consilium tuus sum tu enim scio quis sustineo possum si possum laudabilis atque popularis sum sin planus non possum absum homo sermo facilis sustineo


sed ut ad rem redeam, me tibi non amicum modo, verum etiam amicissimum existimes velim. profecto omnibus officiis meis efficiam, ut ita esse vere possis iudicare. tu autem si id agis, ut minus mea causa, dum ego absim, debere videaris, quam ego tua laborarim, libero te ista cura; pa/r' e)/moige kai\ a)/lloi oi(/ ke/ me timh/sousi, ma/lista de\ mhti/eta *zeu/s. si autem natura es filai/tios, illud non perficies, quo minus tua causa velim; hoc adsequere, ut, quam in partem tu accipias, minus laborem. haec ad te scripsi liberius fretus conscientia offici mei benevolentiaeque, quam a me certo iudicio susceptam, quoad tu voles, conservabo.

sed ut ad res redeo ego tu non amicus modo verus etiam amicus existimo volo profecto omnis officium meus efficio ut ita sum verus possum iudicaris tu autem si is ago ut paruus meus causa dum ego absum debeo videaris quam ego tuus laboro liber tu iste cura pa romanus e moige kai ab lloi oi ke ego timh sousi ma lista de mhti expleo zeu senatus si autem natura sum filai tios ille non perficio quo paruus tuus causa volo hic assequor ut quam in pars tu accipio paruus labor hic ad tu scribo liber fretus conscientia officio meus benevolentia quam ab ego certus iudicium suscipio quoad tu volo conservo


certiorem te per litteras scribis esse factum me cum Caesare et cum Appio esse in gratia teque id non reprehendere adscribis; Vatinium autem scire te velle ostendis quibus rebus adductus defenderim et laudarim. quod tibi ut planius exponam, altius paulo rationem consiliorum meorum repetam necesse est. ego me, Lentule, initio rerum atque actionum tuarum non solum meis sed etiam rei publicae restitutum putabam et, quoniam tibi incredibilem quendam amorem et omnia in te ipsum summa ac singularia studia deberem, rei publicae, quae te in me restituendo multum adiuvisset, eum certe me animum merito ipsius debere arbitrabar, quem antea tantum modo communi officio civium, non aliquo erga me singulari beneficio debitum praestitissem. hac me mente fuisse et senatus ex me te consule audivit et tu in nostris sermonibus conlocutionibusque vidisti.

certus tu per littera scribo sum facio ego cum caesaris et cum appius sum in gratia tu is non reprehendo adscribo vatinius autem scio tu volo ostendo qui res adduco defendo et laudo qui tu ut planus expono altus paulus ratio consilium meus repeto necesse sum ego ego lentulis initium res atque actio tuus non solus meus sed etiam res publicus restitus puto et quoniam tu incredibilis quidam amor et omnis in tu ipse summus atque singularis studium debeo res publicus qui tu in ego restituo multus adjuvo is certus ego animus mereo ipse debeo arbitror qui antea tantus modo communis officium civis non aliquis erga ego singularis beneficium debeo praesto hic ego mens sum et senatus ex ego tu consul audio et tu in noster sermo conlocutionibusque video


in Halaesina civitate tam lauta tamque nobili coniunctissimos habeo et hospitio et familiaritate M. et C. Clodios Archagathum et Philonem. sed vereor ne, quia compluris tibi praecipue commendo, exaequare videar ambitione quadam commendationes meas ; quamquam a te quidem cumulate satis fit et mihi et meis omnibus.

in halaesina civitas tam lauo tam nobilis conjungo habeo et hospitium et familiaritas m et que claudius archagathus et philo sed vereor ne quia complures tu praecipuus commendo exaequaris video ambitio quidam commendatio meus quamquam ab tu quidem cumulo satis fio et ego et meus omnis


sed haec posterius ; tempto enim te quo animo accipias. si enim stomachabere et moleste feres, plura dicemus postulabimusque, ex qua ai(re/sei 'VI HOMINIBVS ARMATIS' deiectus sis, in eam restituare. in hoc interdicto non solet addi 'IN HOC ANNO.' qua re si iam biennium aut triennium est cum virtuti nuntium remisisti delenitus inlecebris voluptatis, in integro res nobis erit. quamquam quicum loquor? Cum uno fortissimo viro qui, postea quam forum attigisti, nihil fecisti nisi plenissimum amplissimae dignitatis. in ista ipsa ai(re/sei metuo ne plus nervorum sit quam ego putarim, si modo eam tu probas. 'qui id tibi in mentem venit?' inquies. quia nihil habebam aliud quod scriberem ; de re p. enim nihil scribere possum ; nec enim quod sentio is libet scribere.

sed hic posterus tento enim tu quo animus accipio si enim stomachor et molestus fero multus dico postulo ex qui ai res seeo vis hominibvs armo deicio sum in is restituaris in hic interdictum non soleo addo in hic annus qui res si iam biennium aut triennium sum cum virtus nuntius remitto delenio illecebra voluptas in integer res nos sum quamquam qui loquor cos unus fortis vir qui postea quam forum attingo nihil facio nisi plenus amplus dignitas in iste ipse ai res seeo metuo ne multus nervus sum quam ego puto si modo is tu probo qui is tu in mens venio inquam quia nihil habeo alius qui scribo de res p enim nihil scribo possum neque enim qui sentio is libet scribo


scio te semper mecum in luctu fuisse, cum videremus quom illud ingens malum, alterius utrius exercitus et ducum interitum, tum vero extremum malorum omnium esse civilis belli victoriam ; quam quidem ego etiam illorum timebam, ad quos veneramus ; crudeliter enim otiosissimi minabantur, eratque iis et tua invisa voluntas et mea oratio ; nunc vero, si essent nostri potiti, valde intemperantes fuissent, erant enim nobis perirati ; quasi quicquam de nostra salute decrevissemus, quod non idem illis censuissemus, aut quasi utilius rei p. fuerit eos etiam ad bestiarum auxilium confugere quam vel emori vel cum spe,

scio tu semper ego in luctus sum cum video cum ille ingens malus alter uter exercitus et dux interitus tum verus exter malus omnis sum civilis bellum victoria quam quidem ego etiam ille timeo ad qui venio crudeliter enim otiosissimi mino sum is et tuus invideo voluntas et meus oratio nunc verus si sum noster potior validus intempero sum sum enim nos periratus quasi quisquam de noster salus decerno qui non idem ille censeo aut quasi utilis res p sum is etiam ad bestia auxilium confugio quam vel emorior vel cum spes


sed casu nescio quo in ea tempora nostra aetas incidit, ut cum maxime florere nos oporteret, tum vivere etiam puderet. quod enim esse poterat mihi perfugium spoliato et domesticis et forensibus ornamentis atque solaciis? Litterae, credo, quibus utor adsidue; quid enim aliud facere possum? sed nescio quo modo ipsae illae excludere me a portu et perfugio videntur et quasi exprobrare, quod in ea vita maneam, in qua nihil insit nisi propagatio miserrimi temporis

sed casus nescio quo in is tempus noster aetas incido ut cum magnus floreo nos oportet tum vivo etiam pudeo qui enim sum possum ego perfugium spolio et domesticus et forensis ornamentum atque solacium littera credo qui uto assiduus quis enim alius facio possum sed nescio quo modo ipse ille excludo ego ab portus et perfugio video et quasi exprobraris qui in is vito maneo in qui nihil insum nisi propagatio miser tempus


quod dicturus sum, puto equidem non valde ad rem pertinere, sed tamen nihil obest dicere: res familiaris alteri eorum valde exigua est, a_eri vix equestris. quapropter, quoniam iis Caesar vitam sua liberalitate concessit nec est quod iis praeterea magno opere possit adimi, reditum, si me tantum amas quantum certe amas, hominibus confice ; in quo nihil est praeter viam longam, quam idcirco non fugiunt, ut et vivant cum suis et moriantur domi. quod ut enitare contendasque vel potius ut perficias (posse enim te mihi persuasi), vehementer te etiam atque etiam rogo.

qui dico sum puto equidem non validus ad res pertineo sed tamen nihil obsum dico res familiaris alter is validus exiguus sum ab erus vix equester quapropter quoniam is caesar vita suus liberalitas concedo neque sum qui is praeterea magnus opus possum adimo redeo si ego tantus amo quantus certus amo homo confacio in quo nihil sum praeter via longus quam idcirco non fugio ut et vivo cum suus et morior domus qui ut enitaris contendo vel potis ut perficio possum enim tu ego persuadeo vehemens tu etiam atque etiam rogo


Cum optatissimum nuntium accepissem te mihi quaestorem obtigisse, eo iucundiorem mihi eam sortem sperabam fore, quo diutius in provincia mecum fuisses; magni enim videbatur interesse ad eam necessitudinem, quam nobis sors tribuisset, consuetudinem quoque accedere. postea, quom mihi nihil neque a te ipso neque ab ullo alio de adventu tuo scriberetur, verebar ne ita caderet, quod etiam nunc vereor, ne, ante quam tu in provinciam venisses, ego de provincia decederem. accepi autem a te missas litteras in Cilicia, cum essem in castris, a. d. x K. Quintilis scriptas humanissime, quibus facile et officium et ingenium tuum perspici posset, sed neque unde nec quo die datae essent aut quo tempore te exspectarem significabant, nec is, qui attulerat, a te acceperat, ut ex eo scirem, quo ex loco aut quo tempore essent datae.

cos opto nuntius accipio tu ego quaestor obtingo is jucundus ego is sors spero sum quo diu in provincia ego sum magnus enim video intersum ad is necessitudo quam nos sors tribuo consuetudo quoque accedo postea cum ego nihil neque ab tu ipse neque ab ullus alius de advenio tuus scribo vereor ne ita cado qui etiam nunc vereor ne ante quam tu in provincia venio ego de provincia decedo accipio autem ab tu mitto littera in cilicium cum sum in castrum ab d decem k quintilis scribo humanus qui facilis et officium et ingenium tuus perspicio possum sed neque unde neque quo dies do sum aut quo tempus tu exspecto significo neque is qui affero ab tu accipio ut ex is scio quo ex locus aut quo tempus sum do


Caninius noster me tuis verbis admonuit, ut scriberem ad te, si quid esset quod putarem te scire oportere. est igitur adventus Caesaris scilicet in exspectatione, neque tu id ignoras. sed tamen, cum ille scripsisset, ut opinor, se in Alsiense venturum, scripserunt ad eum sui ne id faceret ; multos ei molestos fore ipsumque multis ; Ostiae videri commodius eum exire posse. id ego non intellegebam quid interesset ; sed tamen Hirtius mihi dixit et se ad eum et Balbum et Oppium scripsisse ut ita faceret, homines, ut cognovi, amantis tui.

caninus noster ego tuus verbum admoneo ut scribo ad tu si quis sum qui puto tu scio oportet sum igitur advenio caesar scilicet in exspectatio neque tu is ignoro sed tamen cum ille scribo ut opinor sui in alsiensis venio scribo ad is suus ne is facio multus is molestus sum ipse multus ostia video commodus is exeo possum is ego non intellego quis intersum sed tamen hirtius ego dico et sui ad is et balbus et oppius scribo ut ita facio homo ut cognosco amo tuus


nam cum antea distinebar maximis occupationibus, propterea quod omnibus curis rem p. mihi tuendam putabam, tum hoc tempore multo distineor vehementius. ut enim gravius aegrotant ii qui, cum levati morbo videntur, in eum de integro inciderunt, sic vehementius nos laboramus, qui profligato bello ac paene sublato renovatum bellum gerere conamur. sed haec hactenus. .

nam cum antea distineo magnus occupatio propterea qui omnis cura res p ego tueor puto tum hic tempus multus distineo vehemens ut enim gravis aegroto is qui cum levo morbus video in is de integer incido sic vehemens nos laboro qui profligo bellum atque paene tollo renovo bellum gero conor sed hic hactenus


sin autem, sicut hinc discesseras, lacrimis ac tristitiae te tradidisti, doleo, quia doles et angere, non possum te non, si concedis, quod sentimus, ut liberius dicamus, accusare. quid enim? tu solus aperta non videbis, qui propter acumen occultissima perspicis? tu non intelleges te querelis cotidianis nihil proficere ? non intelleges duplicari sollicitudines, quas elevare tua te prudentia postulat?

sin autem sicut hinc discedo lacrima atque tristitia tu trado doleo quia doleo et ango non possum tu non si concedo qui sentio ut liber dico accuso quis enim tu solus apertus non video qui propter acumen occulo perspicio tu non intellego tu querela cottidianus nihil proficio non intellego duplicaris sollicitudo qui elevaris tuus tu prudentia postulo


si vales, bene est. constitueramus, ut ad te antea scripseram, obviam Ciceronem Caesari mittere, sed mutavimus consilium, quia de illius adventu nihil audiebamus. de ceteris rebus, etsi nihil erat novi, tamen quid velimus et quid hoc tempore putemus opus esse ex Sicca poteris cognoscere. Tulliam adhuc mecum teneo. valetudinem tuam cura diligenter. vale. xii K. Quintilis.

si val bene sum constituo ut ad tu antea scribo obvius cicero caesaris mitto sed muto consilium quia de ille advenio nihil audio de ceterus res etsi nihil sum nosco tamen quis volo et quis hic tempus puto opus sum ex sicco possum cognosco tullia adhuc ego teneo valetudo tuus cura diligenter val duodecim k quintilis


ex iis litteris, quarum ad me exemplum misisti, quas in senatu recitari voluisti, sic intellexeram, permultos a te milites esse dimissos; sed mihi Fabius idem demonstravit te id cogitasse facere, sed, cum ipse a te discederet, integrum militum numerum fuisse. id si ita est, pergratum mihi feceris, si istas exiguas copias, quas habuisti, quam minime imminueris. qua de re senatus consulta quae facta sunt, ad te missa esse arbitror. equidem pro eo, quanti te facio, quicquid feceris, approbabo, sed te quoque confido ea facturum, quae mihi intelleges maxime esse accommodata. ego C. Pomptinum, legatum meum, Brundisi exspectabam eumque ante K. Iun. Brundisium venturum arbitrabar. qui cum venerit, quae primum navigandi nobis facultas data erit, utemur.

ex is littera qui ad ego exemplum mitto qui in senatus recitaris volo sic intellego permultus ab tu miles sum dimitto sed ego fabius idem demonstro tu is cogito facio sed cum ipse ab tu discedo integer miles numerus sum is si ita sum pergratus ego facio si iste exiguus copia qui habeo quam paruus imminuo qui de res senatus consulo qui facio sum ad tu mitto sum arbitror equidem pro is quantus tu facio quisquis facio approbo sed tu quoque confido is facio qui ego intellego magnus sum accommodo ego que pomptinus legatus meus brundisium exspecto is ante k jus brundisium venio arbitror qui cum venio qui primus navigo nos facultas do sum uto


quod quidem hoc vehementius laetor, quod ex ipso Mescinio te video magnam capturum voluptatem ; est enim in eo cum virtus et probitas et summum officium summaque observantia tum studia illa nostra, quibus antea delectabamur nunc etiam vivimus. quod reliquum est, velim augeas tua in eum beneficia omnibus quae te erunt dignae ; sed duo, quae te nominatim rogo, primum ut, si quid satis dandum erit 'AMPLIVS EO NOMINE NON PETI,' cures ut satis detur fide mea ; deinde, cum fere consistat hereditas in iis rebus, quas avertit Oppia, quae uxor Mindi fuit, adiuves ineasque rationem quem ad modum ea mulier Romam perducatur. quod si putarit illa fore, ut opinio nostra est, negotium conficiemus. hoc ut adsequamur, te vehementer etiam atque etiam rogo.

qui quidem hic vehemens laeto qui ex ipse mescinius tu video magnus capio voluptas sum enim in is cum virtus et probitas et superus officium summum observo tum studium ille noster qui antea delecto nunc etiam vivo qui reliquus sum volo augeo tuus in is beneficium omnis qui tu sum dignus sed duo qui tu nominatim rogo primus ut si quis satis do sum amplivs is nomen non peto curo ut satis do fides meus deinde cum fere consisto hereditas in is res qui averto oppius qui uxor mindius sum adjuvo ineo ratio qui ad modus is mulier roma perduco qui si puto ille sum ut opinio noster sum negotium confacio hic ut assequor tu vehemens etiam atque etiam rogo


haec tamen opinio. est populi Romani, a tuis invidis atque obtrectatoribus nomen inductum fictae religionis, non tam ut te impediret, quam ut ne quis propter exercitus cupiditatem Alexandriam vellet ire. dignitatis autem tuae nemo est quin existimet habitam esse rationem ab senatu; nemo est enim, qui nesciat, quo minus discessio fieret, per adversarios tuos esse factum; qui nunc populi nomine, re autem vera sceleratissimo tribunorum latrocinio si quae conabuntur agere, satis mi provisum est, ut ne quid salvis auspiciis aut legibus aut etiam sine vi agere possent.

hic tamen opinio sum populus romanus ab tuus invidus atque obtrectator nomen induco fingo religio non tam ut tu impedio quam ut ne quis propter exercitus cupiditas alexandrea volo eo dignitas autem tuus nemo sum quin existimo habeo sum ratio ab senatus nemo sum enim qui nescio quo paruus discessio fio per adversarius tuus sum facio qui nunc populus nomen res autem verus scelero tribunus latrocinium si qui conor ago satis ego provideo sum ut ne quis salvus auspicium aut lex aut etiam sine vis ago possum


Q. Servilius perbrevis mihi a te litteras reddidit, quae mihi tamen nimis longae visae sunt; iniuriam enim mihi fieri putabam, cum rogabar. nollem accidisset tempus, in quo perspicere posses, quanti te, quanti Pompeium, quem unum ex omnibus facio, ut debeo, plurimi, quanti Brutum facerem (quamquam in consuetudine cotidiana perspexisses, sicuti perspicies); sed, quoniam accidit, si quid a me praetermissum erit, commissum facinus et admissum dedecus confitebor.

q servilis perbrevis ego ab tu littera reddo qui ego tamen nimis longus video sum iniuria enim ego fio puto cum rogo nolo accido tempus in quo perspicio possum quantus tu quantus pompejus qui unus ex omnis facio ut debeo plurimus quantus brutus facio quamquam in consuetudo cottidianus perspicio sicut perspicio sed quoniam accido si quis ab ego praetermitto sum committo facinus et admitto dedecus confiteor


qua re non puto Pansam et Hirtium in consulatu properaturos in provincias exire sed Romae acturos consulatum. itaque si ab iis petieris ut interea nobis procurationem Asiae dent, spero te posse impetrare. praeterea mihi promiserunt Pansa et Hirtius coram et absenti mihi scripserunt Verrioque nostro Pansa adfirmavit se daturum operam ne in suo consulatu mihi succedatur. ego porro non medius fidius cupiditate provinciae produci longius spatium mihi volo ; nam mihi fuit ista provincia plena laboris, periculi, detrimenti ; quae ego ne frustra subierim nive, prius quam reliquias meae diligentiae consequar, decedere cogar valde laboro. nam si potuissem quam exegeram pecuniam universam mittere, postularem ut mihi succederetur ; nunc, quod Cassio dedi, quod Treboni morte amisimus, quod etiam crudelitate Dolabellae aut perfidia eorum, qui fidem mihi reique publicae non praestiterunt, id consequi et reficere volo ; quod aliter non potest fieri, nisi spatium habuero. id ut per te consequar velim, ut solet, tibi curae sit.

qui res non puto pansa et hirtius in consulatus propero in provincia exeo sed roma ago consulatus itaque si ab is peto ut interea nos procuratio asia do spero tu possum impetro praeterea ego promitto pansa et hirtius coram et absum ego scribo verrius noster pansa adfirmo sui do opera ne in suus consulatus ego succedo ego porro non medius fidus cupiditas provincia produco longus spatium ego volo nam ego sum iste provincia plenus labor periculum detrimentum qui ego ne frustra subeo nivit prior quam reliquiae meus diligentia consequor decedo cogo validus laboro nam si possum quam exigo pecunia universus mitto postularis ut ego succedo nunc qui casseius do qui trebonius mors amitto qui etiam crudelitas dolabella aut perfidia is qui fides ego redeo publicus non praesto is consequor et reficio volo qui aliter non possum fio nisi spatium habeo is ut per tu consequor volo ut soleo tu cura sum


ego nullum locum praetermitto (nec enim debeo) non modo laudandi tui sed ne ornandi quidem ; sed mea studia erga te et officia malo tibi ex tuorum litteris quam ex meis esse nota. te tamen hortor ut omni cura in rem p. incumbas. hoc est animi, hoc est ingeni tui, hoc eius spei quam habere debes amplificandae dignitatis tuae.

ego nullus locus praetermitto neque enim debeo non modo laudo tuus sed ne orno quidem sed meus studium erga tu et officium malus tu ex tuus littera quam ex meus sum nosco tu tamen hortor ut omnis cura in res p incumbo hic sum animus hic sum ingenium tuus hic is spes quam habeo debeo amplifico dignitas tuus


sed sic me et liberalitatis fructu privas et diligentiae et, quod minime tamen laboro, mediocris etiam prudentiae: liberalitatis, quod mavis scribae mei beneficio quam meo legatum meum praefectumque Q. Leptam maxima calamitate levatos, cum praesertim non deberent esse obligati; diligentiae, quod existimas de tanto officio meo, tanto etiam periculo, nec scisse me quicquam nec cogitavisse, scribam, quicquid voluisset, cum id mihi ne recitavisset quidem, rettulisse; prudentiae, †cum rem a me non insipienter excogitatam quidem putas. nam et Volusi liberandi meum fuit consilium, et, ut multa tam gravis Valerianis praedibus ipsique T. Mario depelleretur, a me inita ratio est; quam quidem omnes non solum probant, sed etiam laudant, et, si verum scire vis, hoc uni scribae meo intellexi non nimium placere. sed ego putavi esse viri boni, cum populus suum servaret, consulere fortunis tot vel amicorum vel civium.

sed sic ego et liberalitas fructus privo et diligentia et qui paruus tamen laboro mediocris etiam prudentia liberalitas qui malo scriba meus beneficium quam meus legatus meus praeficio q lepta maximus calamitas levo cum praesertim non debeo sum obligo diligentia qui existimo de tantus officium meus tantus etiam periculum neque scio ego quisquam neque cogito scribo quisquis volo cum is ego ne recito quidem refero prudentia cum res ab ego non insipiens excogito quidem puto nam et volusius libero meus sum consilium et ut multus tam gravis valerianus praedibus ipse t marius depello ab ego ineo ratio sum quam quidem omnis non solus probo sed etiam laudo et si verus scio volo hic unus scriba meus intellego non nimium placeo sed ego puto sum vir bonus cum populus suus servo consulo fortuna tot vel amicus vel civis


sed praeter furta et rapinas et virgis caesos socios haec quoque fecit, ut ipse gloriari solet, eadem quae Q. Caesar : ludis, quos Gadibus fecit, Herennium Gallum histrionem summo ludorum die anulo aureo donatum in xiiii sessum deduxit (tot enim fecerat ordines equestris loci); quattuorviratum sibi prorogavit; comitia bienni biduo habuit, hoc est renuntiavit quos ei visum est ; exsules reduxit non horum temporum sed illorum quibus a seditiosis senatus trucidatus aut expulsus est Sex. Varo procos.

sed praeter furtum et rapina et virga caedo socius hic quoque facio ut ipse glorior soleo idem qui q caesar ludus qui gades facio herennius gallus histrio superus ludus dies anulus aureus dono in xiiii sedeo deduco tot enim facio ordo equester locus quattuorviratus sui prorogo comitium biennium biduus habeo hic sum renuntio qui is video sum exsulis reduco non hic tempus sed ille qui ab seditiosus senatus trucido aut expello sum sex varus procus


Cumque eo animo venissem ut utrique provinciae, si ita tempus ferret, subvenirem, tum id, quod iam ante statueram vehementer interesse utriusque provinciae, pacare Amanum et perpetuum hostem ex eo monte tollere, agere perrexi. Cumque me discedere ab eo monte simulassem et alias partis Ciliciae petere abessemque ab Amano iter unius diei et castra apud Epiphaneam fecissem, a. d. iiii Id. Oct., cum advesperasceret, expedito exercitu ita noctu iter feci, ut a. d. iii Id. Oct., cum lucisceret, in Amanum ascenderem distributisque cohortibus et auxiliis, cum aliis Quintus frater legatus mecum simul, aliis C. Pomptinus legatus, reliquis M. Anneius et L. Tullius legati praeessent, plerosque nec opinantis oppressimus, qui occisi captique sunt interclusi fuga,

cos is animus venio ut uterque provincia si ita tempus fero subvenio tum is qui iam ante statuo vehemens intersum uterque provincia pacaris amanus et perpetuus hostis ex is mons tollo ago pergo cos ego discedo ab is mons simulo et alius pars cilicia peto absum ab amanus iter unus dies et castrum apud epiphaneam facio ab d quattuor is oct cum advesperasceret expedio exercitus ita nox iter facio ut ab d iii is oct cum lucisceret in amanus ascendo distribuo cohors et auxilium cum alius quintus frater legatus ego simul alius que pomptinus legatus reliquus m anneius et l tullius legatus praesum plerus neque opinor opprimo qui occido capio sum intercludo fuga


'Liberis dare operam' quam honeste dicitur ! etiam patres rogant filios ; eius operae nomen non audent dicere. Socraten fidibus docuit nobilissimus fidicen ; 'Connus' vocitatus est ; num id obscenum putas? Cum loquimur 'terni,' nihil flagiti dicimus ; at cum 'bini,' obscenum est. 'Graecis quidem,' inquies. nihil est ergo in verbo, quoniam et ego Graece scio et tamen tibi dico 'bini,' idque tu facis, quasi ego Graece, non Latine dixerim. 'ruta' et 'menta' recte utrumque ; volo mentam pusillam ita appellare ut 'rutulam ; non licet. belle 'tectoriola ; dic ergo etiam 'pavimenta' isto modo ; non potes. Viden igitur nihil esse nisi ineptias, turpitudinem nec in verbo esse nec in re, itaque nusquam esse?

libera do opera quam honestus dico etiam pater rogo filius is opera nomen non audeo dico socrates fides doceo nobilis fidicen connus vocito sum num is obscenus puto cos loquor terni nihil flagitium dico at cum bini obscenus sum graecum quidem inquam nihil sum ergo in verbum quoniam et ego graecum scio et tamen tu dico bini is tu facio quasi ego graecum non latinum dico ruo et mentum rectus uterque volo menta pusillus ita appello ut rutula non licet bellus tectoriolum dico ergo etiam pavimentum iste modo non possum video igitur nihil sum nisi ineptia turpitudo neque in verbum sum neque in res itaque nusquam sum


ego, ut me tibi amicissimum esse et aequi et iniqui intellegant, curabo; de tuo in me animo iniquis secus existimandi videris non nihil loci dedisse. id si correxeris, mihi valde gratum erit. et ut habere rationem possis, quo loco me salva lege Cornelia convenias, ego in provinciam veni pridie K. Sextilis, iter in Ciliciam facio per Cappadociam, castra movi ab Iconio pridie K. Septembris. nunc tu et ex diebus et ex ratione itineris, si putabis me esse conveniendum, constitues, quo loco id commodissime fieri possit et quo die.

ego ut ego tu amicus sum et aequum et iniquus intellego curo de tuus in ego animus iniquus secus existimo video non nihil locus do is si corrigo ego validus gratus sum et ut habeo ratio possum quo locus ego salvo lex cornelius convenio ego in provincia venio pridie k sextilis iter in cilicia facio per cappadocia castrum moveo ab iconium pridie k september nunc tu et ex dies et ex ratio iter si puto ego sum convenio constituo quo locus is commodus fio possum et quo dies


'at ludos quos Caesaris victoriae Caesar adulescens fecit curavi.' at id ad privatum officium, non ad statum rei p. pertinet ; quod tamen munus et hominis amicissimi memoriae atque honoribus praestare etiam mortui debui et optimae spei adulescenti ac dignissimo Caesare petenti negare non potui.

at ludus qui caesar victoria caesar adulescens facio curo at is ad privo officium non ad status res p pertineo qui tamen munus et homo amicus memoria atque honor praesto etiam mortuus debeo et bonus spes adulescens atque dignus caesaris peto nego non possum


tu fac habeas fortem animum quem semper habuisti, primum ob eas causas quas scripsi, deinde quod ea de re p. semper voluisti atque sensisti, ut non modo nunc secunda sperare debeas sed etiam, si omnia adversa essent, tamen conscientia et factorum et consiliorum tuorum, quaecumque acciderent, fortissimo et maximo animo ferre deberes.

tu facio habeo fortis animus qui semper habeo primus ob is causa qui scribo deinde qui is de res p semper volo atque sentio ut non modo nunc secundus spero debeo sed etiam si omnis adverso sum tamen conscientia et factor et consilium tuus quicumque accido fortis et maximus animus fero debeo


quapropter etsi a te ita tractatur, ut iam non desideret commendationem meam unisque se litteris meis omnia consecutum putet, tamen a te peto in maiorem modum ut eum etiam atque etiam tuis officiis, liberalitate conplectare. scriberem ad te qualis vir esset, ut superioribus litteris feceram, nisi eum iam per se ipsum tibi satis notum esse arbitrarer.

quapropter etsi ab tu ita tracto ut iam non desidero commendatio meus unus sui littera meus omnis consequor puto tamen ab tu peto in magnus modus ut is etiam atque etiam tuus officium liberalitas conplectaris scribo ad tu qualis vir sum ut superus littera facio nisi is iam per sui ipse tu satis notus sum arbitror


quam vellem ad illas pulcherrimas epulas me Idibus Martiis invitasses! reliquiarum nihil haberemus. at nunc cum iis tantum negoti est, ut vestrum illud divinum in rem p. beneficium non nullam habeat querelam. quod vero a te, viro optimo, seductus est tuoque beneficio adhuc vivit haec pestis, interdum, quod mihi vix fas est, tibi subirascor ; mihi enim negoti plus reliquisti uni quam praeter me omnibus. ut enim primum post Antoni foedissimum discessum senatus haberi libere potuit, ad illum animum meum reverti pristinum, quem tu cum civi acerrimo, patre tuo, in ore et amore semper habuisti.

quam volo ad ille pulcher epulae ego idus martius invito reliquiaris nihil habeo at nunc cum is tantus negotium sum ut vester ille divinus in res p beneficium non nullus habeo querela qui verus ab tu vir bonus seduco sum tuus beneficium adhuc vivo hic pestis interdum qui ego vix fas sum tu subirascor ego enim negotium multus relinquo unus quam praeter ego omnis ut enim primus post antonius foedus discedo senatus habeo libo possum ad ille animus meus revorto pristinus qui tu cum cieo acer pater tuus in os et amor semper habeo


S. v. h. e. v. si quid haberem quod ad te scriberem, facerem id et pluribus verbis et saepius. nunc quae sint negotia vides ; ego autem quo modo sim adfectus ex Lepta et Trebatio poteris cognoscere. tu fac ut tuam et Tulliae valetudinem cures. vale.

senatus v h e v si quis habeo qui ad tu scribo facio is et multus verbum et saepis nunc qui sum negotium video ego autem quo modo sum affectus ex lepta et trebatius possum cognosco tu facio ut tuus et tullia valetudo curo val


Cum Brutum nostrum convenissem eumque tardius in Asiam venturum animadverterem, in Asiam redii ut reliquias mei laboris conligerem et pecuniam quam primum Romam mitterem. interim cognovi in Lycia esse classem Dolabellae ampliusque centum navis onerarias in quas exercitus eius imponi posset, idque Dolabellam ea mente comparasse ut, si Syriae spes eum frustrata esset, conscenderet in navis et Italiam peteret seque cum Antoniis et reliquis latronibus coniungeret. cuius rei tanto in timore fui, ut omnibus rebus relictis cum paucioribus et minoribus navibus ad illas ire conatus sim.

cos brutus nos convenio is tardus in asia venio animadverto in asia redeo ut reliquiae meus labor conligerem et pecunia quam primus roma mitto interim cognosco in lycia sum classis dolabella amplus centum navus oneraria in qui exercitus is impono possum is dolabella is mens comparo ut si syria spes is frustro sum conscendo in navus et italia peto sequor cum antonius et reliquus latro conjungo qui res tantus in timor sum ut omnis res relinquo cum paucus et paruus navis ad ille eo conor sum


etsi quid scriberem non habebam, tamen Caninio. ad te eunti non potui nihil dare. quid ergo potissimum scribam? quod velle te puto, cito me ad te esse venturum; etsi vide, quaeso, satisne rectum sit nos hoc tanto incendio civitatis in istis locis esse ; dabimus sermonem iis, qui nesciunt nobis, quocumque in loco simus, eundem cultum, eundem victum esse. 'quid refert? tamen in sermonem incidemus. valde id, credo, laborandum est ne, cum omnes in omni genere et scelerum et flagitiorum volutentur, nostra nobiscum aut inter nos cessatio vituperetur. ego vero neglecta barbarorum inscitia persequar; quamvis enim sint haec misera, quae sunt miserrima, tamen artes nostrae nescio quo modo nunc uberiores fructus ferre videntur quam olim ferebant, sive quia nulla nunc in re alia adquiescimus, sive quod gravitas morbi facit ut medicinae egeamus, eaque nunc appareat, cuius vim non sentiebamus cum valebamus. sed quid ego nunc haec ad te, cuius domi nascuntur glau=k' ei)s *)aqh/nas? nihil scilicet nisi ut rescriberes aliquid, me exspectares. sic igitur facies.

etsi quis scribo non habeo tamen caninius ad tu eo non possum nihil do quis ergo potis scribo qui volo tu puto cito ego ad tu sum venio etsi video quaeso sero recingo sum nos hic tantus incendium civitas in iste locus sum do sermo is qui nescio nos quicumque in locus sum idem cultus idem vinco sum quis refero tamen in sermo incido validus is credo laboro sum ne cum omnis in omnis genus et scelus et flagitium voluto noster nos aut inter nos cessatio vitupero ego verus neglego barbarus inscitia persequor quivis enim sum hic misero qui sum miser tamen ars noster nescio quo modo nunc uber fructus fero video quam olim fero sive quia nullus nunc in res alius adquiesco sive qui gravitas morbus facio ut medicina egeo is nunc appareo qui vis non sentio cum valeo sed quis ego nunc hic ad tu qui domus nascor glau k is senatus aqh no nihil scilicet nisi ut rescribo aliquis ego exspectaris sic igitur facies


quid mihi discedens mandaris memini; quid ego tibi scripserim te non arbitror oblitum. non est iam tempus plura narrandi; unum illud monere te possum, si res tibi non displicebit, tamen hoc tempore nihil de tua voluntate ostendas et exspectes quem ad modum exeat ex hac causa. denique invidiosum tibi sit, si emanarit porro significatio ulla intercessit, clarius, quam deceat aut expediat, fiat. neque ille tacere eam rem poterit, quae suae spei tam opportuna acciderit quaeque in negotio conficiendo tanto inlustrior erit, cum praesertim is sit qui, si perniciosum sciret esse loqui de hac re, vix tamen se contineret.

quis ego discedo mandaris memini quis ego tu scribo tu non arbitror obliuiscor non sum iam tempus multus narro unus ille moneo tu possum si res tu non displiceo tamen hic tempus nihil de tuus voluntas ostendo et exspecto qui ad modus exeo ex hic causa denique invidiosus tu sum si emano porro significatio ullus intercedo clarus quam decet aut expedio fio neque ille taceo is res possum qui suus spes tam opportunus accido quisque in negotium confacio tantus illustris sum cum praesertim is sum qui si perniciosus scio sum loquor de hic res vix tamen sui contineo


erat in eadem epistula 'veternus civitatis.' gaudebam sane et congelasse nostrum amicum laetabar otio. extrema pagella pupugit me tuo chirographo. quid ais? Caesarem nunc defendit 'Curio? quis hoc putaret praeter me? nam, ita vivam, putavi. di immortales, quam ego risum nostrum desidero! mihi erat in animo, quoniam iuris dictionem confeceram, civitates locupletaram, publicanis etiam superioris lustri reliqua sine sociorum ulla querela conservaram, privatis, summis infimis, fueram iucundus, proficisci in Ciliciam Nonis Mais et, cum prima aestiva attigissem militemque conlocassem, decedere ex senatus consulto. cupio te aedilem videre, miroque desiderio me urbs adficit et omnes mei tuque in primis.

sum in idem epistula veternus civitas gaudeo sanus et congelo nos amicus laeto otium exter pagella pungo ego tuus chirographon quis aio caesaris nunc defendo curius quis hic puto praeter ego nam ita vivo puto deus immortalis quam ego risus nos desidero ego sum in animus quoniam ius dictio confacio civitas locupleto publicanus etiam superus lustrum reliquus sine socius ullus querela conservo privo summus infimus sum iucundus proficisco in cilicia nona maus et cum primus aestivus attingo milito conloco decedo ex senatus consultum cupio tu aedilis video miro desiderium ego urbs afficio et omnis meus tu in primus


quod epistulam conscissam doles, noli laborare, salva est; domo petes, cum libebit. quod autem me mones, valde gratum est, idque ut semper facias rogo; videris enim mihi vereri, †nisi istum habuerimus, rideamus ge/lwta sarda/nion. sed heus tu, manum de tabula! magister adest citius quam putaramus; vereor ne in catomum Catonianos.

qui epistula conscissam doleo nolo laboro salvo sum domus peto cum libet qui autem ego moneo validus gratus sum is ut semper facio rogo video enim ego vereor nisi iste habeo rideo ge lwta sarda nion sed heus tu manus de tabula magister adsum cieo quam puto vereor ne in catomus catonianos


binas a te accepi litteras eodem exemplo, quod ipsum argumento mihi fuit diligentiae tuae intellexi enim te laborare ut ad me mihi exspectatissimae litterae perferrentur. ex quibus cepi fructum duplicem mihique in comparatione difficilem ad iudicandum, amoremne erga me tuum an animum in rem p. pluris aestimandum putarem. est omnino patriae caritas meo quidem iudicio maxima, sed amor voluntatisque coniunctio plus certe habet suavitatis. itaque commemoratio tua paternae necessitudinis benevolentiaeque eius, quam erga me a pueritia contulisses, ceterarumque rerum, quae ad eam sententiam pertinebant incredibilem mihi laetitiam attulerunt ;

bini ab tu accipio littera idem exemplum qui ipse argumentum ego sum diligentia tuus intellego enim tu laboro ut ad ego ego exspecto littera perfero ex qui capio fructus duplico ego in comparatio difficilis ad judico amor erga ego tuus an animus in res p multus aestimo puto sum omnino patria careo meus quidem iudicium maximus sed amor voluntas conjunctio multus certus habeo suavitas itaque commemoratio tuus paternus necessitudo benevolentia is quam erga ego ab pueritia confero ceter res qui ad is sententia pertineo incredibilis ego laetitia affero


itaque et Pansa, qui h(donh\n sequitur, virtutem retinet, et ii, qui a vobis filh/donoi vocantur, sunt filo/kaloi et filodi/kaioi omnisque virtutes et colunt et retinent. itaque Sulla, cuius iudicium probare debemus, cum dissentire philosophos videret, non quaesiit quid bonum esset sed omnia bona coemit. cuius ego mortem forti me hercules animo tuli. nec tamen Caesar diutius nos eum desiderare patietur ; nam habet damnatos quos pro illo nobis restituat, nec ipse sectorem desiderabit, cum filium viderit.

itaque et pansa qui h donh n sequor virtus retineo et is qui ab tu filh donoi voco sum filum kaloi et filodi kaioi omne virtus et colo et retineo itaque sulla qui iudicium probaris debeo cum dissentio philosophus video non quaero quis bonus sum sed omnis bonus coemo qui ego mors fortis ego herculis animus fero neque tamen caesar diu nos is desideraris patior nam habeo damno qui pro ille nos restituo neque ipse sector desidero cum filius video


Appius in sermonibus antea dictitabat, postea dixit etiam in senatu palam sese, si licitum esset legem curiatam ferre, sortiturum esse cum conlega provinciam; si curiata lex non esset, se paraturum cum conlega tibique successurum; legemque curiatam consuli ferri opus esse, necesse non esse; se, quoniam ex senatus consulto provinciam haberet, lege Cornelia imperium habiturum, quoad in urbem introisset. ego, quid ad te tuorum quisque necessariorum scribat, nescio; varias esse opiniones intellego. sunt, qui putant posse te non decedere, quod sine lege curiata tibi succedatur; sunt etiam, qui, si decedas, a te relinqui posse, qui provinciae praesit. mihi non tam de incertum est (quamquam ne id quidem valde dubium est) quam illud, ad tuam summam amplitudinem, dignitatem, libertatem, qua te scio libentissime frui solere, pertinere te sine ulla mora provinciam successori concedere, praesertim cum sine suspicione tuae cupiditatis non possis illius cupiditatem refutare. ego utrumque meum puto esse, et quid sentiam ostendere et quod feceris defendere.

appius in sermo antea dictito postea dico etiam in senatus palam sui si liceo sum lex curiatus fero sortio sum cum collega provincia si curiatus lex non sum sui paro cum collega tu succedo lego curiatus consul fero opus sum necesse non sum sui quoniam ex senatus consultum provincia habeo lex cornelius imperium habeo quoad in urbs introisset ego quis ad tu tuus quisque necessarius scribo nescio vario sum opinio intellego sum qui puto possum tu non decedo qui sine lex curiatus tu succedo sum etiam qui si decedo ab tu relinquo possum qui provincia praesum ego non tam de incertus sum quamquam ne is quidem validus dubius sum quam ille ad tuus summa amplitudo dignitas libertas qui tu scio libet fruor soleo pertineo tu sine ullus mora provincia successor concedo praesertim cum sine suspicio tuus cupiditas non possum ille cupiditas refutaris ego uterque meus puto sum et quis sentio ostendo et qui facio defendo


ego si mei commodi rationem ducerem, te mecum esse maxime vellem; non enim mediocri adficiebar vel voluptate ex consuetudine nostra vel utilitate ex consilio atque opera tua; sed cum te ex adulescentia tua in amicitiam et fidem meam contulisses; semper te non modo tuendum mihi sed etiam augendum atque ornandum putavi. itaque quoad opinatus sum me in provinciam exiturum, quae ad te ultro detulerim meminisse te credo. postea quam ea mutata ratio est, cum viderem me a Caesare honorificentissime tractari et unice diligi hominisque liberalitatem incredibilem et singularem fidem nossem, sic ei te commendavi et tradidi, ut gravissime diligentissimeque potui. quod ille ita et accepit et mihi saepe litteris significavit et tibi et verbis et re ostendit mea commendatione sese valde esse commotum. hunc tu virum nactus, si me aut sapere aliquid aut velle tua causa putas, ne dimiseris et, si quae te forte res aliquando offenderit, cum ille aut occupatione aut difficultate tardior tibi erit visus, perferto et ultima exspectato; quae ego tibi iucunda et honesta praestabo.

ego si meus commodus ratio duco tu ego sum magnus volo non enim mediocris afficio vel voluptas ex consuetudo noster vel utilitas ex consilium atque opus tuus sed cum tu ex adulescentia tuus in amicitia et fides meus confero semper tu non modo tueor ego sed etiam augeo atque orno puto itaque quoad opinor sum ego in provincia exeo qui ad tu ultro defero memini tu credo postea quam is muto ratio sum cum video ego ab caesaris honorificus tractaris et unicus diligo homo liberalitas incredibilis et singularis fides nosco sic is tu commendo et trado ut gravis diligens possum qui ille ita et accipio et ego saepe littera significo et tu et verbum et res ostendo meus commendatio sui validus sum commoveo hic tu vir nanciscor si ego aut sapio aliquis aut volo tuus causa puto ne dimitto et si qui tu fors res aliquando offendo cum ille aut occupatio aut difficultas tardus tu sum video perfero et ulter exspecto qui ego tu iucundus et honestus praesto


nec saepe est cui litteras demus nec rem habemus ullam quam scribere velimus. ex tuis litteris, quas proxime accepi, cognovi praedium nullum venire potuisse. qua re videatis velim quo modo satis fiat ei, cui scitis me satis fieri velle. quod nostra tibi gratias agit, id ego non miror te mereri ut ea tibi merito tuo gratias agere possit. Pollicem, si adhuc non est profectus, quam primum fac extrudas. cura ut valeas. Idib. Quint.

neque saepe sum qui littera do neque res habeo ullus quam scribo volo ex tuus littera qui propior accipio cognosco praedium nullus venio possum qui res video volo quo modo satis fio is qui scio ego satis fio volo qui noster tu gratia ago is ego non miro tu mereo ut is tu mereo tuus gratia ago possum pollex si adhuc non sum proficiscor quam primus facio extrudo cura ut valeo idib quint


ac mihi quidem iam pridem venit in mentem bellum esse aliquo exire, ut ea, quae agebantur hic quaeque dicebantur, nec viderem nec audirem. sed calumniabar ipse; putabam, qui obviam mihi venisset, ut cuique commodum esset, suspicaturum aut dicturum, etiam si non suspicaretur: 'hic aut metuit et ea re fugit aut aliquid cogitat et hàbet navem paratam.' denique, levissime qui suspicaretur et qui fortasse me optime novisset, putaret me idcirco discedere, quod quosdam homines oculi mei ferre non possent. haec ego suspicans adhuc Romae maneo, et tamen lelhqo/tws consuetudo diurna callum iam obduxit stomacho meo. habes rationem mei consili.

atque ego quidem iam pridem venio in mens bellum sum aliquis exeo ut is qui ago hic quisque dico neque video neque audio sed calumniabar ipse puto qui obvius ego venio ut quisque commodus sum suspicor aut dico etiam si non suspicor hic aut metuo et is res fugio aut aliquis cogito et habet navo paro denique levis qui suspicor et qui fortasse ego optume nosco puto ego idcirco discedo qui quidam homo oculus meus fero non possum hic ego suspicor adhuc roma maneo et tamen lelhqo tws consuetudo diurnus callus iam obduco stomachus meus habeo ratio meus consilium


maximo meo dolore hoc solacio utor, quod intellegunt homines non sine causa me timuisse ista quae acciderunt. deliberent utrum traiciant legiones ex Africa necne et ex Sardinia, et Brutum accersant necne, et mihi stipendium dent an decernant. ad senatum litteras misi. crede mihi, nisi ista omnia ita fiant quem ad modum scribo, magnum nos omnis adituros periculum. rogo te, videte quibus hominibus negotium detis qui ad me legiones adducant. et fide opus est et celeritate. iii Non. Iun. ex castris.

maximus meus dolor hic solacium uto qui intellego homo non sine causa ego timeo iste qui accido delibero utrum traicio legio ex africanus necne et ex sardinia et brutus arcesso necne et ego stipendium do an decerno ad senatus littera mitto credo ego nisi iste omnis ita fio qui ad modus scribo magnus nos omnis adeo periculum rogo tu video qui homo negotium do qui ad ego legio adduco et fides opus sum et celeritas iii non jus ex castrum


quod nisi res urbanas actaque omnia ad te perferri arbitrarer, ipse perscriberem, quamquam eram maximis occupationibus impeditus. sed illa cognosces ex aliis ; a me pauca, et ea summatim. habemus fortem senatum, consularis partim timidos, partim male sentientis; magnum damnum factum est in Servio ; L. Caesar optime sentit sed, quod avunculus est, non acerrimas dicit sententias ; consules egregii, praeclarus D. Brutus, egregius puer Caesar, de quo spero equidem reliqua ; hoc vero certum habeto, nisi ille veteranos celeriter conscripsisset legionesque duae de exercitu Antoni ad eius se auctoritatem contulissent atque is oppositus esset terror Antonio, nihil Antonium sceleris, nihil crudelitatis praeteriturum fuisse. haec tibi, etsi audita esse arbitrabar, volui tamen notiora esse. plura scribam, si plus oti habuero.

qui nisi res urbanus ago omnis ad tu perfero arbitror ipse perscribo quamquam sum magnus occupatio impedio sed ille cognosco ex alius ab ego paucus et is summatim habeo fortis senatus consularis pars timidus pars malus sentio magnus damnum facio sum in servius l caesar optume sentio sed qui avunculus sum non acer dico sententia consul egregius praeclarus d brutus egregius puer caesar de quo spero equidem reliquus hic verus certus habeo nisi ille veteranus celer conscribo legio duo de exercitus antonius ad is sui auctoritas confero atque is oppono sum terror antonius nihil antonius scelus nihil crudelitas praetereo sum hic tu etsi audio sum arbitror volo tamen nosco sum multus scribo si multus otium habeo


mea quidem, ut ad te saepius scripsi, haec sententia est, qui reliquias huius belli oppresserit, eum totius belli confectorem fore ; quem te et opto esse et confido futurum. studia mea erga te, quibus certe nulla esse maiora potuerunt, tibi tam grata esse quam ego putavi fore, minime miror vehementerque laetor. quae quidem tu, si recte istic erit, maiora et graviora cognosces. iiii K. Iun.

meus quidem ut ad tu saepis scribo hic sententia sum qui reliquiae hic bellum opprimo is totus bellum confector sum qui tu et opto sum et confido sum studium meus erga tu qui certus nullus sum magnus possum tu tam gratus sum quam ego puto sum paruus miro vehemens laeto qui quidem tu si rectus istic sum magnus et gravis cognosco quattuor k jus


ne movear eius sermonibus quem tametsi nemo est qui videre velit, tamen nequaquam proinde ac dignus est oderunt homines, periculum non est ; adeo est enim invisus mihi, ut nihil non acerbum putem, quod commune cum illo sit. natura autem mea et studia trahunt me ad pacis et libertatis cupiditatem. itaque illud initium civilis belli saepe deflevi ; cum vero non liceret mihi nullius partis esse, quia utrubique magnos inimicos habebam, ea castra fugi, in quibus plane tutum me ab insidiis inimici sciebam non futurum ; compulsus eo quo minime volebam, ne in extremis essem, plane pericula non dubitanter adii.

ne moveo is sermo qui tametsi nemo sum qui video volo tamen nequaquam proinde atque dignus sum odi homo periculum non sum adeo sum enim invideo ego ut nihil non acerbus puto qui communis cum ille sum natura autem meus et studium traho ego ad pax et libertas cupiditas itaque ille initium civilis bellum saepe defleo cum verus non licet ego nullus pars sum quia utrobique magnus inimicus habeo is castrum fugio in qui planus tueor ego ab insidiae inimicus scio non sum compello is quo paruus volo ne in exter sum planus periculum non dubitanter adeo


etsi de re p. quae tibi scribam habeo, tamen nihil quod magis gavisurum te putem habeo quam hoc: scito C. Sempronium Rufum, mel ac delicias tuas, calumniam maximo plausu tulisse. qua quaeris in causa. M. Tuccium, accusatorem silum, post ludos Romanos reum lege Plotia de vi fecit hoc consilio, quod videbat, si extraordinarius reus nemo accessisset, sibi hoc anno causam esse dicendam. Dubium porro illi non erat quid futurum esset. nemini hoc deferre munusculum maluit quam suo accusatori; itaque sine ullo subscriptore descendit et Tuccium reum fecit. at ego, simul atque audivi, invocatus ad subsellia rei occurro; surgo neque verbum de re facio; totum Sempronium usque eo perago ut Vestorium quoque interponam et illam fabulam narrem, quem ad modum tibi pro beneficio dederit, †si quod iniuriis suis esset, ut Vestorius teneret.

etsi de res p qui tu scribo habeo tamen nihil qui magis gaudeo tu puto habeo quam hic scio que sempronius rufus mel atque deliquia tuus calumnia maximus plaudo fero qui quaero in causa m tuccius accusator silis post ludus romanus reus lex plautius de vis facio hic consilium qui video si extraordinarius reus nemo accedo sui hic annus causa sum dico dubis porro ille non sum quis sum sum nemo hic defero munusculis malo quam suus accusator itaque sine ullus subscriptor descendo et tuccius reus facio at ego simul atque audio invoco ad subsellium res occurro surgo neque verbum de res facio totus sempronius usque is perago ut vestorius quoque interpono et ille fabula narro qui ad modus tu pro beneficium do si qui iniuria suus sum ut vestorius teneo


de illo autem, quem penes est omnis potestas, nihil video quod timeam, nisi quod omnia sunt incerta, cum a iure discessum est, nec praestari quicquam potest quale futurum sit, quod positum est in alterius voluntate, ne dicam libidine. sed tamen eius ipsius nulla re a me offensus est animus ; est enim adhibita in ea re ipsa summa a nobis moderatio. ut enim olim arbitrabar esse meum libere loqui, cuius opera esset in civitate libertas, sic ea nunc amissa nihil loqui quod offendat aut illius aut eorum, qui ab illo diliguntur, voluntatem. effugere autem si velim non nullorum acute aut facete dictorum opinionem, fama ingeni mihi sit abicienda ; quod si possem, non recusarem.

de ille autem qui penis sum omnis potestas nihil video qui timeo nisi qui omnis sum incertus cum ab ius discedo sum neque praestaris quisquam possum qualis sum sum qui pono sum in alter voluntas ne dico libido sed tamen is ipse nullus res ab ego offendo sum animus sum enim adhibeo in is res ipse summus ab nos moderatio ut enim olim arbitror sum meus libo loquor qui opus sum in civitas libertas sic is nunc amitto nihil loquor qui offendo aut ille aut is qui ab ille diligo voluntas effugio autem si volo non nullus acuo aut facetus dico opinio fama ingenium ego sum abicio qui si possum non recusaris


itaque illud alterum, quod dixi, litterarum genus cotidie mihi, ut spero, fiet proclivius, ut etiam polliceri possim. id re quam verbis faciam libentius. tu velim existimes et pluris te amicos habere quam qui in isto casu sint ac fuerint, quantum quidem ego intellegere potuerim, et me concedere eorum nemini. fortem fac animum habeas et magnum, quod est in uno te; quae sunt in fortuna, temporibus regentur et consiliis nostris providebuntur.

itaque ille alter qui dico litteraris genus cottidie ego ut spero fio proclivis ut etiam polliceor possum is res quam verbum facio libet tu volo existimo et multus tu amicus habeo quam qui in iste casus sum atque sum quantus quidem ego intellego possum et ego concedo is nemo fortis facio animus habeo et magnus qui sum in unus tu qui sum in fortuna tempus rego et consilium noster provideo


illa praeterea Cn. Pompei sunt animadversa, quae maxime confidentiam attulerunt hominibus, ut diceret se ante K. Martias non posse sine iniuria de provinciis Caesaris statuere, post K. Martias se non dubitaturum. Cum interrogaretur, si qui tum intercederent, dixit hoc nihil interesse utrum C. Caesar senatui dicto audiens futurus non esset an pararet qui senatum decernere non pateretur. 'quid, si,' inquit alius, 'et consul esse et exercitum habere volet?' at ille quam clementer: 'quid, si filius meus fustem mihi impingere volet?' his vocibus, ut existimarent homines Pompeio cum Caesare esse negotium, effecit. itaque iam, ut video, alteram utram ad condicionem descendere vult Caesar, ut aut maneat neque hoc anno sua ratio habeatur aut, si designari poterit, decedat.

ille praeterea cn pompejus sum animadverto qui magnus confidentiam affero homo ut dico sui ante k martius non possum sine iniuria de provincia caesar statuo post k martius sui non dubito cos interrogo si qui tum intercedo dico hic nihil intersum utrum que caesar senatus dico audio sum non sum an paro qui senatus decerno non pateo quis si inquam alius et consul sum et exercitus habeo volo at ille quam clemens quis si filius meus fustis ego impingo volo hic vox ut existimo homo pompejus cum caesaris sum negotium efficio itaque iam ut video alter uter ad condicio descendo volo caesar ut aut maneo neque hic annus suus ratio habeo aut si designaris possum decedo