fratrem meum tibi, fortissimum civem et ad omnia paratissimum, excusem litteris? qui ex labore in febriculam incidit adsiduam et satis molestam. Cum primum poterit, istoc recurrere non dubitabit, ne quo loco rei p. desit. meam dignitatem commendatam habeas rogo. concupiscere me nihil oportet ; habeo te et amantissimum mei et, quod optavi, summae auctoritatis ; tu videris quantum et quando tuum munus apud me velis esse. tantum te rogo, in Hirti locum me subdas et ad tuum amorem et ad meam observantiam.

frater meus tu fortis civis et ad omnis paro excuso littera qui ex labor in febricula incido assiduus et satis molestus cos primus possum istoc recurro non dubito ne quo locus res p desum meus dignitas commendo habeo rogo concupisco ego nihil oportet habeo tu et amo meus et qui opto summa auctoritas tu video quantus et quando tuus munus apud ego velis sum tantus tu rogo in hirtius locus ego subdo et ad tuus amor et ad meus observantia


sollicitus equidem eram de rebus urbanis; ita tumultuosae contiones, ita molestae Quinquatrus adferebantur (nam citeriora nondum audiebamus); sed tamen nihil me magis sollicitabat quam in iis molestiis non me, si quae ridenda essent, ridere tecum; sunt enim multa, sed ea non audeo scribere. illud moleste fero, nihil me adhuc his de rebus habere tuarum litterarum. qua re etsi, cum tu haec leges, ego iam annuum munus confecero, tamen obviae mihi velim sint tuae litterae, quae me erudiant de omni re publica, ne hospes plane veniam. hoc melius quam tu facere nemo potest.

sollicitus equidem sum de res urbanus ita tumultuosus contio ita molestus quinquatrus affero nam citer nondum audio sed tamen nihil ego magis sollicito quam in is molestia non ego si qui rideo sum rideo tu sum enim multus sed is non audeo scribo ille molestus fero nihil ego adhuc hic de res habeo tuus litteraris qui res etsi cum tu hic lex ego iam annuus munus confacio tamen obvius ego volo sum tuus littera qui ego erudio de omnis res publicus ne hospes planus venio hic bonus quam tu facio nemo possum


nos interea duriore condicione bellum sustinemus, quod neque expeditissimam dimicationem putamus neque tamen refugiendo commissuri sumus ut maius detrimentum res p. accipere possit. quod si aut Caesar se respexerit, aut Africanae legiones celeriter venerint, securos vos ab hac parte reddemus. tu, ut instituisti, me diligas rogo proprieque tuum esse tibi persuadeas. v. K. Sext. ex castris.

nos interea durus condicio bellum sustineo qui neque expedio dimicatio puto neque tamen refugio committo sum ut magnus detrimentum res p accipio possum qui si aut caesar sui respicio aut africanus legio celer venio securus tu ab hic pars reddo tu ut instituo ego diligo rogo proprius tuus sum tu persuadeo v k sext ex castrum


illud praeterea, si non alienum tua dignitate putabis a esse, feceris mihi pergratum, si qui difficiliores erunt, ut rem sine controversia confici nolint, si eos, quoniam cum senatore res est, Romam reieceris. quod quo minore dubitatione facere possis, litteras ad te a M. Lepido consule, non quae te aliquid iuberent (neque enim id tuae dignitatis esse arbitramur) sed quodam modo quasi commendaticias sumpsimus.

ille praeterea si non alienus tuus dignitas puto ab sum facio ego pergratus si qui difficilis sum ut res sine controversia conficio nolo si is quoniam cum senator res sum roma reicio qui quo paruus dubitatio facio possum littera ad tu ab m lepidus consul non qui tu aliquis iubeo neque enim is tuus dignitas sum arbitror sed quidam modo quasi commendaticius sumo


nam cum senatum a. d. xiii K. Ian. tr. pl. vocavissent deque alia re referrent, totam rem p. sum complexus egique acerrime senatumque iam languentem et defessum ad pristinam virtutem consuetudinemque revocavi magis animi quam ingeni viribus. hic dies meaque contentio atque actio spem primum populo R. attulit libertatis reciperandae ; nec vero ipse postea tempus ullum intermisi de re p. non cogitandi solum sed etiam agendi.

nam cum senatus ab d xiii k ian tr pl voco de alius res refero totus res p sum complexus ago acer senatus iam langueo et defatiscor ad pristinus virtus consuetudo revoco magis animus quam ingenium vis hic dies meo contentio atque actium spes primus populus romanus affero libertas recipero neque verus ipse postea tempus ullus intermitto de res p non cogito solus sed etiam ago


Hirtius in ea castra redit, unde Pansa exierat, ubi duas legiones reliquerat, quae ab Antonio erant oppugnatae. sic partem maiorem suarum copiarum Antonius amisit veteranarum ; nec id tamen sine aliqua iactura cohortium praetoriarum nostrarum et legionis Martiae fieri potuit. Aquilae duae, signa Lx sunt relata Antoni ; res bene gesta est. A. d. xvii K. Mai. ex castris.

hirtius in is castrum redeo unde pansa exeo ubi duo legio relinquo qui ab antonius sum oppugno sic pars magnus suus copia antonius amitto veteranaris neque is tamen sine aliqui iactura cohors praetoriaris nostraris et legio martius fio possum aquila duo signum lx sum refero antonius res bene gero sum ab d xvii k maius ex castrum


accepi ab Aristocrito tris epistulas, quas ego lacrimis prope delevi ; conficior enim maerore, mea Terentia, nec meae me miseriae magis excruciant quam tuae vestraeque ; ego autem hoc miserior sum quam tu, quae es miserrima, quod ipsa calamitas communis est utriusque nostrum, sed culpa mea propria est. meum fuit officium vel legatione vitare periculum vel diligentia et copiis resistere vel cadere fortiter. hoc miserius, turpius, indignius nobis nihil fuit.

accipio ab aristocritus tres epistula qui ego lacrima prope deleo confacio enim maeror meus terentius neque meus ego miseria magis excrucio quam tuus vester ego autem hic miser sum quam tu qui sum miser qui ipse calamitas communis sum uterque nos sed culpa meus proprius sum meus sum officium vel legatio vitaris periculum vel diligentia et copia resisto vel cado fortis hic miser turpis indignus nos nihil sum


quod nos in Italiam salvos venisse gaudes, perpetuo gaudeas velim ; sed perturbati dolore animi magnisque iniuriis metuo ne id consili ceperimus, quod non facile explicare possimus. qua re quantum potes adiuva ; quid autem possis mihi in mentem non venit. in viam quod te des hoc tempore nihil est. et longum est iter et non tutum, et non video quid prodesse possis, si veneris. vale. D. pr. Non. Nov. Brundisio.

qui nos in italia salvus venio gaudeo perpetuus gaudeo volo sed perturbo dolor animus magnus iniuria metuo ne is consilium capio qui non facilis explicaris possum qui res quantus possum adjuvo quis autem possum ego in mens non venio in via qui tu do hic tempus nihil sum et longus sum iter et non tueor et non video quis prosum possum si venio val d pr non nov brundisium


nota enim mihi sunt quae in me post Caesaris mortem contulerint. vitio mihi dant quod mortem hominis necessari graviter fero atque eum quem dilexi perisse indignor ; aiunt enim patriam amicitiae praeponendam esse, proinde ac si iam vicerint obitum eius rei p. fuisse utilem. sed non agam astute ; fateor me ad istum gradum sapientiae non pervenisse ; neque enim Caesarem in dissensione civili sum secutus sed amicum ; quamquam re offendebar, tamen non deserui, neque bellum umquam civile aut etiam causam dissensionis probavi, quam etiam nascentem exstingui summe studui. itaque in victoria hominis necessari neque honoris neque pecuniae dulcedine sum captus, quibus praemiis reliqui, minus apud eum quam ego cum possent, immoderate sunt abusi. atque etiam res familiaris mea lege Caesaris de minuta est, cuius beneficio plerique, qui Caesaris morte laetantur remanserunt, in civitate. civibus victis ut parceretur aeque ac pro mea salute laboravi.

nosco enim ego sum qui in ego post caesar mors confero vitio ego do qui mors homo necessaris gravis fero atque is qui diligo pereo indignor aio enim patria amicitia praepono sum proinde atque si iam vinco obeo is res p sum utilis sed non ago astus fateor ego ad iste gradus sapientia non pervenio neque enim caesaris in dissensio civilis sum sequor sed amicus quamquam res offendo tamen non desero neque bellum umquam civilis aut etiam causa dissensio probo quam etiam nascor exstinguo summus studeo itaque in victoria homo necessaris neque honor neque pecunia dulcedo sum capio qui praemium reliquus paruus apud is quam ego cum possum immoderatus sum abutor atque etiam res familiaris meus lex caesar de minuo sum qui beneficium plerusque qui caesar mors laeto remaneo in civitas civis vinco ut parco aequus atque pro meus salus laboro


reliquum est ut te id ipsum, quod ego quasi consolationis loco pono, maxime excruciet, commune periculum rei publicae. cuius tanti mali, quamvis docti viri multa dicant, tamen vereor ne consolatio nulla possit vera reperiri praeter illam, quae tanta est, quantum in cuiusque animo roboris est atque nervorum. si enim bene sentire recteque facere satis est ad bene beateque vivendum, vereor ne eum, qui se optimorum consiliorum conscientia sustentare possit, miserum esse nefas sit dicere. nec enim nos arbitror victoriae praemiis ductos patriam olim et liberos et fortunas reliquisse; sed quoddam nobis officium iustum et pium et debitum rei p. nostraeque dignitati videbamur sequi nec, cum id faciebamus, tam eramus amentes, ut explorata nobis

reliquus sum ut tu is ipse qui ego quasi consolatio locus pono magnus excrucio communis periculum res publicus qui tantus malus quivis doceo vir multus dico tamen vereor ne consolatio nullus possum verus reperio praeter ille qui tantus sum quantus in quisque animus robur sum atque nervus si enim bene sentio recingo facio satis sum ad bene beatus vivo vereor ne is qui sui bonus consilium conscientia sustentaris possum miser sum nefas sum dico neque enim nos arbitror victoria praemium duco patria olim et liber et fortuna relinquo sed quidam nos officium iustus et pius et debeo res p noster dignitas video sequor neque cum is facio tam sum amens ut exploro nos


Trallis veni a. d. vi K. Sext. ibi mihi praesto fuit L. Lucilius cum litteris mandatisque tuis; quo quidem hominem neminem potuisti nec mihi amiciorem nec, ut arbitror, ad ea cognoscenda, quae scire volebam, aptiorem prudentioremve mittere. ego autem et tuas litteras legi libenter et audivi Lucilium diligenter. nunc, quoniam et tu ita sentis (scribis enim, quae de nostris officiis ego ad te scripserim, etsi tibi iucunda fuerint, tamen, quoniam ex alto repetita sint, non necessaria te putasse), et re vera con-firmata amicitia et perspecta fide commemoratio officiorum supervacanea est, eam partem orationis praetermittam, tibi tamen agam, ut debeo, gratias; animadverti enim et didici ex tuis litteris te omnibus in rebus habuisse rationem, ut mihi consuleres restitueresque et parares quodam modo omnia, quo mea ratio facilior et solutior esse posset.

tralles venio ab d vis k sext ibi ego praesto sum l lucilius cum littera mando tuus quo quidem homo nemo possum neque ego amicus neque ut arbitror ad is cognosco qui scio volo aptus prudens mitto ego autem et tuus littera lego libet et audio lucilius diligenter nunc quoniam et tu ita sentio scribo enim qui de noster officium ego ad tu scribo etsi tu iucundus sum tamen quoniam ex altus repeto sum non necessarius tu puto et res verus continuo firmo amicitia et perspicio fides commemoratio officium supervacaneus sum is pars oratio praetermitto tu tamen ago ut debeo gratia animadverto enim et disco ex tuus littera tu omnis in res habeo ratio ut ego consulo restitueresque et pararis quidam modo omnis quo meus ratio facilis et solvo sum possum


omnino, si quaeris, ludi apparatissimi, sed non tui stomachi; coniecturam enim facio de meo. nam primum honoris causa in scaenam redierant ii quos ego honoris causa de scaena decessisse arbitrabar. deliciae vero tuae, noster Aesopus, eius modi fuit ut ei desinere per omnis homines liceret. is iurare cum coepisset, vox eum defecit in illo loco : 'si sciens fallo.' quid tibi ego alia narrem? nosti enim reliquos ludos; qui ne id quidem leporis habuerunt, quod solent mediocres ludi. apparatus enim spectatio tollebat omnem hilaritatem, quo quidem apparatu non dubito quin animo aequissimo carueris. quid enim delectationis habent sescenti muli in 'Clytaemestra' aut in 'Equo Troiano' creterrarum tria milia aut armatura varia peditatus et equitatus in aliqua pugna? quae popularem admirationem habuerunt, delectationem tibi nullam attulissent.

omnino si quaero ludo appario sed non tuus stomachus conicio enim facio de meus nam primus honor causa in scaena redeo is qui ego honor causa de scaena decedo arbitror deliciae verus tuus noster aesopus is modus sum ut is desino per omnis homo licet is iuro cum coepio vox is deficio in ille locus si scio fallo quis tu ego alius narro nosco enim reliquus ludus qui ne is quidem lepor habeo qui soleo mediocris ludo apparatus enim spectatio tollo omnis hilaritas quo quidem apparatus non dubito quin animus aequus careo quis enim delectatio habeo sescenti mulus in clytaemestra aut in equus trojanus creterraris tres mille aut armo vario pedito et equito in aliqui pugno qui popularis admiratio habeo delectatio tu nullus affero


ita erant omnia quae istim adferebantur incerta, ut quid ad te scriberem non occurreret. modo enim quae vellemus de Lepido, modo contra nuntiabantur ; de te tamen fama constans nec decipi posse nec vinci ; quorum alterius fortuna partem habet quandam, alterum proprium est prudentiae tuae.

ita sum omnis qui istim affero incertus ut quis ad tu scribo non occurro modo enim qui volo de lepidus modo contra nuntio de tu tamen fama consto neque decipio possum neque vinco qui alter fortuna pars habeo quidam alter proprius sum prudentia tuus


nunc ut ad rem p. redeam, quid in Hispaniis geratur rescribe. peream nisi sollicitus sum ac malo veterem et clementem dominum habere quam novum et crudelem experiri. scis Gnaeus quam sit fatuus ; scis quo modo crudelitatem virtutem putet ; scis quam se semper a nobis derisum putet ; vereor ne nos rustice gladio velit a)ntimukthri/sai. quid fiat, si me diligis, rescribe. Hui, quam velim scire utrum ista sollicito animo an soluto legas ! sciam enim eodem tempore quid me facere oporteat. ne longior sim, vale ; me, ut facis, ama. si Caesar vicit, celeriter me exspecta.

nunc ut ad res p redeo quis in hispania gero rescribo pereo nisi sollicitus sum atque malus vetus et clemens dominus habeo quam novus et crudelis experior scio gnaeus quam sum fatuus scio quo modo crudelitas virtus puto scio quam sui semper ab nos derideo puto vereor ne nos rusticus gladius volo ab ntimukthri sai quis fio si ego diligo rescribo hui quam volo scio utrum iste sollicito animus an solvo lego scio enim idem tempus quis ego facio oportet ne longus sum val ego ut facio amo si caesar vinco celer ego exspecto


Sili causam te docui. is postea fuit apud me. Cum ei dicerem tibi videri sponsionem illam nos sine periculo facere posse, 'SI BONORVM TVRPILIAE POSSESSIONEM Q. CAEPIO PRAETOR EX EDICTO SVO MIHI DEDIT,' negare aiebat Servium tabulas testamenti esse eas, quas instituisset is qui factionem testamenti non habuerit; hoc idem Ofilium dicere; tecum se locutum negabat meque rogavit ut se et causam suam tibi commendarem. nec vir melior, mi Testa, nec mihi amicior P. Silio quisquam est, te tamen excepto. gratissimum mihi igitur feceris si ad eum ultro veneris eique pollicitus eris, sed, si me amas, quam primum. hoc te vehementer etiam atque etiam rogo.

silis causa tu doceo is postea sum apud ego cos is dico tu video sponsio ille nos sine periculum facio possum si bonorvm tvrpiliae possessio q caepio praetor ex edictum svo ego do nego aio servius tabula testamentum sum is qui instituo is qui factio testamentum non habeo hic idem offilius dico tu sui loquor nego ego rogo ut sui et causa suus tu commendaris neque vir bonus ego testa neque ego amicus p silius quisquam sum tu tamen excipio gratus ego igitur facio si ad is ultro venio is polliceor sum sed si ego amo quam primus hic tu vehemens etiam atque etiam rogo


Vicetini me et M. Brutum praecipue observant. his ne quam patiare iniuriam fieri in senatu vernarum causa a te peto. causam habent optimam, officium in re p. summum, genus hominum adversariorum seditiosum et incertissimum. xii K. Iun. Vercellis.

vicetini ego et m brutus praecipuus observo hic ne quam patior iniuria fio in senatus vernaris causa ab tu peto causa habeo bonus officium in res p superus genus homo adversarius seditiosus et incertus duodecim k jus vercellae


si cui forte videor diutius et hominum exspectationem et spem rei p. de mea voluntate tenuisse suspensam, huic prius excusandum me esse arbitror quam de insequenti officio quicquam ulli pollicendum ; non enim praeteritam culpam : videri volo redemisse, sed optimae mentis cogitata iam pridem maturo tempore enuntiare.

si qui fors video diu et homo exspectatio et spes res p de meus voluntas teneo suspendo hic prior excuso ego sum arbitror quam de insequor officium quisquam ullus polliceo non enim praetereo culpa video volo reemo sed bonus mens cogito iam pridem maturo tempus enuntiaris


tu, mi Treboni, quoniam ad amorem meum aliquantum olei discedens addidisti, quo tolerabilius feramus igniculum desideri tui, crebris nos litteris appellato, atque ita, si idem fiet a nobis. quamquam duae causae sunt cur tu frequentior in isto officio esse debeas quam nos, primum quod olim solebant qui Romae erant ad provincialis amicos de re p. scribere, nunc tu nobis scribas oportet (res enim publica istic est) ; deinde quod nos aliis officiis tibi absenti satis facere possumus, tu nobis nisi litteris non video qua re alia satis facere possis.

tu ego trebonius quoniam ad amor meus aliquantus oleum discedo addo quo tolerabilis fero igniculis desideo tuus creber nos littera appello atque ita si idem fio ab nos quamquam duo causa sum cur tu frequens in iste officium sum debeo quam nos primus qui olim soleo qui roma sum ad provincial amicus de res p scribo nunc tu nos scribo oportet res enim publicus istic sum deinde qui nos alius officium tu absum satis facio possum tu nos nisi littera non video qui res alius satis facio possum


sed de Fadio faciemus studiose quae rogas ; tu multis de causis vellem me convenire potuisses, primum ut te, quem iam diu plurimi facio, tanto intervallo viderem, deinde ut tibi, quod feci per litteras, possem praesens gratulari, tum ut quibus de rebus vellemus, tu tuis, ego meis, inter nos communicaremus, postremo ut amicitia nostra, quae summis officiis a utroque culta est sed longis intervallis temporum interruptam consuetudinem habuit, confirmaretur vehementius.

sed de fadius facio studiosus qui rogo tu multus de causa volo ego convenio possum primus ut tu qui iam diu plurimus facio tantus intervallum video deinde ut tu qui facio per littera possum praesens gratularis tum ut qui de res volo tu tuus ego meus inter nos communico postremo ut amicitia noster qui summus officium ab uterque colo sum sed longus intervallum tempus interrumpo consuetudo habeo confirmo vehemens


S. V. B. E. V., sicut soleo, paululo tamen etiam deterius quam soleo. te requisivi saepius, ut viderem; Romae quia postea non fuisti quam discesseram miratus sum; quod item nunc miror. non habeo certum quae te res hinc maxime retrahat. si solitudine delectare, cum scribas et aliquid agas eorum, quorum consuesti, gaudeo neque reprehendo tuum consilium. nam nihil isto potest esse iucundius non modo miseris his temporibus et luctuosis, sed etiam tranquillis et optatis, praesertim vel animo defetigato tuo, qui nunc requiem quaerat ex magnis occupationibus, vel erudito, qui semper aliquid ex se promat, quod alios delectet, ipsum laudibus inlustret.

senatus v b e v sicut soleo paululus tamen etiam deterior quam soleo tu requaero saepis ut video roma quia postea non sum quam discedo miror sum qui item nunc miro non habeo certus qui tu res hinc magnus retraho si solitudo delecto cum scribo et aliquis ago is qui consuesti gaudeo neque reprehendo tuus consilium nam nihil iste possum sum jucundus non modo miser hic tempus et luctuosus sed etiam tranquillus et opto praesertim vel animus defetigato tuus qui nunc requies quaero ex magnus occupatio vel erudio qui semper aliquis ex sui promo qui alius delecto ipse laus inlustro


video quid agas ; tuas quoque epistulas vis referri in volumina. sed heus tu, qui kanw/n esse meorum scriptorum soles, unde illud tam a)/kuron 'valetudini fideliter inserviendo'? unde in istum locum 'fideliter' venit? cui verbo domicilium est proprium in officio, migrationes in alienum multae ; nam et doctrina et domus et ars et ager etiam. 'fidelis' dici potest, ut sit, quo modo Theophrasto placet, verecunda tralatio. sed haec coram.

video quis ago tuus quoque epistula volo refero in volumen sed heus tu qui kanw n sum meus scriptor soleo unde ille tam ab kuron valetudo fidelis inservio unde in iste locus fidelis venio qui verbum domicilium sum proprius in officium migratio in alienus multus nam et doctrina et domus et ars et ager etiam fidelis dico possum ut sum quo modo theophrastus placeo verecundus translatio sed hic coram


sed quoniam tanta faex est in urbe ut nihil tam sit a)ku/qhron quod non alicui venustum esse videatur, pugna, si me amas, nisi acuta a)mfiboli/a, nisi elegans u(perbolh/, nisi para/gramma bellum, nisi ridiculum para\ prosdoki/an, nisi cetera, quae sunt a me in secundo libro 'de oratore' per Antoni personam disputata de ridiculis, e)/ntexna et arguta apparebunt, ut sacramento contendas mea non esse. nam de iudiciis quod quereris, multo laboro minus. Trabantur per me pedibus omnes rei, sit vel Selius tam eloquens ut possit probare se liberum; non laboro; urbanitatis possessionem, amabo, quibusvis interdictis defendamus; in qua te unum metuo, contemno ceteros. derideri te putas; nunc demum intellego te sapere.

sed quoniam tantus faex sum in urbs ut nihil tam sum ab ku qhron qui non aliqui venustus sum video pugno si ego amo nisi acutus ab mfiboli ab nisi elego quintus perbolh nisi paro gramma bellum nisi ridiculus paro prosdoki an nisi ceterus qui sum ab ego in secundus liber de orator per antonius persona disputo de ridiculis e ntexna et arguo appareo ut sacramentum contendo meus non sum nam de iudicium qui queror multus laboro paruus trabantur per ego pes omnis res sum vel selius tam eloquor ut possum probaris sui liber non laboro urbanitas possessio amo quivis interdictum defendo in qui tu unus metuo contemno ceterus derideo tu puto nunc demum intellego tu sapio


deinde sententiam meam tu facillime perspicere potuisti iam ab illo tempore, cum in Cumanum mihi obviam venisti. non enim te celavi sermonem T. Ampi; vidisti, quam abhorrerem ab urbe relinquenda, cum audissem; nonne tibi adfirmavi quidvis me potius perpessurum quam ex Italia ad bellum civile exiturum? quid ergo accidit, cur consilium mutarem? nonne omnia potius, ut in sententia permanerem? credas hoc mihi velim, quod puto te existimare, me ex his miseriis nihil aliud quaerere nisi ut homines aliquando intellegant me nihil maluisse quam pacem, ea desperata nihil tam fugisse quam arma civilia. huius me constantiae puto fore ut numquam paeniteat. etenim memini in hoc genere gloriari solitum esse familiarem nostrum, Q Hortensium, quod numquam bello civili interfuisset; hoc nostra laus erit inlustrior, quod illi tribuebatur ignaviae, de nobis id existimari posse non arbitror.

deinde sententia meus tu facilis perspicio possum iam ab ille tempus cum in cumanum ego obvius venio non enim tu celo sermo t ampius video quam abhorreo ab urbs relinquo cum audio nonne tu adfirmo quivis ego potis perpetior quam ex italia ad bellum civilis exeo quis ergo accido cur consilium mutaris nonne omnis potis ut in sententia permaneo credo hic ego volo qui puto tu existimaris ego ex hic miseria nihil alius quaero nisi ut homo aliquando intellego ego nihil malo quam pax is despero nihil tam fugio quam arma civile hic ego constantia puto sum ut numquam paeniteo etenim memini in hic genus glorior soleo sum familiaris nos q hortensius qui numquam bellum civilis intersum hic noster laus sum illustris qui ille tribuo ignavia de nos is existimo possum non arbitror


quam ob rem, quoniam mihi nullum scribendi argumentum relictum est, utar ea clausula, qua soleo, teque ad studium summae laudis cohortabor. est enim tibi gravis adversaria constituta et parata incredibilis quaedam exspectatio; quam tu una re facillime vinces, si hoc statueris, quarum laudum gloriam adamaris, quibus artibus eae laudes comparantur, in iis esse laborandum. in hanc. sententiam scriberem plura, nisi te tua sponte satis incitatum esse confiderem; et hoc, quicquid attigi, non feci inflammandi tui causa, sed testificandi amoris mei.

quam ob res quoniam ego nullus scribo argumentum relinquo sum uto is clausula qui soleo tu ad studium summa laus cohorto sum enim tu gravis adversarius constituo et paro incredibilis quidam exspectatio quam tu unus res facilis vinco si hic statuo qui laus gloria adamaris qui ars is laus comparo in is sum laboro in hic sententia scribo multus nisi tu tuus sponte satis incitas sum confido et hic quisquis attingo non facio inflammo tuus causa sed testificor amor meus


et afui proficiscens in Graeciam et, postea quam de medio cursu rei p. sum voce revocatus, numquam per M. Antonium quietus fui ; cuius tanta est non insolentia (nam id quidem vulgare vitium est) sed immanitas, non modo ut vocem sed ne vultum quidem liberum possit ferre cuiusquam. itaque mihi maximae curae est non de mea quidem vita cui satis feci vel aetate vel factis vel, si quid etiam hoc ad rem pertinet, gloria, sed me patria sollicitat in primisque, mi Plance, exspectatio consulatus tui, quae ita longa est, ut optandum sit ut possimus ad id tempus rei p. spiritum ducere. quae potest enim spes esse in ea re p., in qua hominis impotentissimi atque intemperantissimi armis oppressa sunt omnia, et in qua nec senatus nec populus vim habet ullam nec leges ullae sunt nec iudicia nec omnino simulacrum aliquod ac vestigium civitatis?

et asum proficiscor in graecia et postea quam de medium cursus res p sum vox revoco numquam per m antonius quiesco sum qui tantus sum non insolentia nam is quidem vulgaris vitium sum sed immanitas non modo ut voco sed ne vultus quidem liber possum fero quisquam itaque ego magnus cura sum non de meus quidem vito qui satis facio vel aetas vel facio vel si quis etiam hic ad res pertineo gloria sed ego patria sollicito in primus ego plancus exspectatio consulatus tuus qui ita longus sum ut opto sum ut possum ad is tempus res p spiritus duco qui possum enim spes sum in is res p in qui homo impotens atque intempero arma opprimo sum omnis et in qui neque senatus neque populus vis habeo ullus neque lex ullus sum neque iudicium neque omnino simulacrum aliqui atque vestigium civitas


abs te, mi Cicero, magno opere peto, si meam vitam, studium diligentissime superioribus temporibus in re p. administranda, quae Lepido digna sunt, perspecta habes, ut paria aut eo ampliora reliquo tempore exspectes et proinde tua auctoritate me tuendum existimes, quo tibi plura tuo merito debeo. vale. D. xi K. Iun. ex castris ex Ponte Argenteo.

abs tu ego cicero magnus opus peto si meus vita studium diligens superus tempus in res p administro qui lepidus dignus sum perspicio habeo ut par aut is amplus reliquus tempus exspecto et proinde tuus auctoritas ego tueor existimo quo tu multus tuus mereo debeo val d xi k jus ex castrum ex pontus argenteus


quod autem ita scribis: 'pro mutuo inter nos animo,' quid tu existimes esse in amicitia mutuum, nescio, equidem hoc arbitror, cum par voluntas accipitur et redditur. ego si hoc dicam, me tua causa praetermisisse provinciam tibi ipse levior videar esse; meae enim rationes ita tulerunt, atque eius mei consili maiorem in dies singulos fructum voluptatemque capio; illud dico, me, ut primum in contione provinciam deposuerim, statim, quem ad modum eam tibi traderem, cogitare coepisse. nihil dico de sortitione vestra; tantum te suspicari volo, nihil in ea re per conlegam meum me insciente esse factum. recordare cetera, quam cito senatum illo die facta sortitione coegerim, quam multa de te verba fecerim, cum tu ipse mihi dixisti orationem meam non solum in te honorificam sed etiam in conlegas tuos contumeliosam fuisse.

qui autem ita scribo pro mutuus inter nos animus quis tu existimo sum in amicitia mutuus nescio equidem hic arbitror cum par voluntas accipio et reddo ego si hic dico ego tuus causa praetermitto provincia tu ipse levis video sum meus enim ratio ita fero atque is meus consilium magnus in dies singuli fructus voluptas capio ille dico ego ut primus in contio provincia depono statim qui ad modus is tu trado cogito coepio nihil dico de sortitio vester tantus tu suspicaris volo nihil in is res per collega meus ego insciens sum facio recordaris ceterus quam cito senatus ille dies facio sortitio cogo quam multus de tu verbum facio cum tu ipse ego dico oratio meus non solus in tu honorificus sed etiam in collega tuus contumeliosus sum


huius propinquus fuit T. Antistius. qui cum sorte quaestor Macedoniam obtineret neque ei successum esset, Pompeius in eam provinciam cum exercitu venit. facere Antistius nihil potuit ; nam si potuisset, nihil ei fuisset antiquius quam ad Capitonem, quem ut parentem diligebat, reverti, praesertim cum sciret quanti is Caesarem faceret semperque fecisset. sed oppressus tantum attigit negoti quantum recusare non potuit.

hic propinquus sum t antistius qui cum sors quaestor macedonia obtineo neque is successus sum pompejus in is provincia cum exercitus venio facio antistius nihil possum nam si possum nihil is sum antiquus quam ad capito qui ut parens diligo revorto praesertim cum scio quantus is caesaris facio semper facio sed opprimo tantus attigo negotium quantus recusaris non possum


Varie sum adfectus tuis litteris, valde priore pagina perturbatus, paulum altera recreatus. qua re nunc quidem non dubito quin, quoad plane valeas, te neque navigationi neque viae committas. satis te mature videro, si plane confirmatum videro. de medico et tu bene existimari scribis et ego sic audio ; sed plane curationes eius non probo ; ius enim dandum tibi non fuit, quom kakosto/maxos esses. sed tamen et ad illum scripsi accurate et ad Lysonem.

varius sum affectus tuus littera validus prior pagina perturbo paulus alter recreo qui res nunc quidem non dubito quin quoad planus valeo tu neque navigatio neque via committo satis tu maturus video si planus confirmo video de medico et tu bene existimo scribo et ego sic audio sed planus curatio is non probo ius enim do tu non sum cum kakosto maxos sum sed tamen et ad ille scribo accuro et ad lyso


complures in perturbatione rei p. consules dicti, quorum nemo consularis habitus est, nisi qui animo exstitit in rem p. consularis. talem igitur te esse oportet, qui primum te ab impiorum civium tui dissimillimorum societate seiungas, deinde te senatui bonisque omnibus auctorem, principem, ducem praebeas, postremo ut pacem esse iudices non in armis positis sed in abiecto armorum et servitutis metu. haec si et ages et senties, tum eris non modo consul et consularis, sed magnus etiam consul et consularis ; sin aliter, tum in istis amplissimis nominibus honorum non modo dignitas nulla erit sed erit summa deformitas. haec impulsus benevolentia scripsi paulo severius ; quae tu in experiendo ea ratione, quae te digna est, vera esse cognosces. D. xiii K. Apr.

complures in perturbatio res p consul dictum qui nemo consularis habitus sum nisi qui animus exsisto in res p consularis talis igitur tu sum oportet qui primus tu ab impii civis tuus dissimilis societas sejungo deinde tu senatus bonus omnis auctor princeps dux praebeo postremo ut pax sum iudex non in arma pono sed in abicio armus et servitus metus hic si et ago et sentio tum sum non modo consul et consularis sed magnus etiam consul et consularis sin aliter tum in iste amplus nomen honor non modo dignitas nullus sum sed sum summus deformitas hic impello benevolens scribo paulus severus qui tu in experior is ratio qui tu dignus sum verus sum cognosco d xiii k apr


Romae dilectus habetur totaque Italia, si hic dilectus appellandus est, cum ultro se offerunt omnes tantus ardor animos hominum occupavit desiderio libertatis odioque diutinae servitutis. de reliquis rebus a te iam exspectare litteras debemus quid ipse agas, quid noster Hirtius, quid Caesar meus ; quos spero brevi tempore societate victoriae tecum copulatos fore. reliquum est ut de me id scribam, quod te ex tuorum litteris et spero et malo cognoscere, me neque deesse ulla in re neque umquam defuturum dignitati tuae.

roma delectus habeo totus italia si hic delectus appello sum cum ultro sui offertor omnis tantus ardor animus homo occupo desiderium libertas odium diutinus servitus de reliquus res ab tu iam exspectaris littera debeo quis ipse ago quis noster hirtius quis caesar meus qui spero brevis tempus societas victoria tu copulo sum reliquus sum ut de ego is scribo qui tu ex tuus littera et spero et malus cognosco ego neque desum ullus in res neque umquam desum dignitas tuus


Cum P. Terentio Hispone, qui operas in scriptura pro magistro dat, mihi summa familiaritas consuetudoque est, multaque et magna inter nos officia paria et mutua intercedunt. eius summa existimatio agitur in eo ut pactiones cum civitatibus reliquis conficiat. non me praeterit nos eam rem Ephesi expertos esse neque ab Ephesiis ullo modo impetrare potuisse ; sed quoniam, quem ad modum omnes existimant et ego intellego, tua cum summa integritate tum singulari humanitate et mansuetudine consecutus es ut libentissimis Graecis nutu quod velis consequare, peto a te in maiorem modum ut honoris mei causa hac laude Hisponem adfici velis.

cos p terentius hispo qui opera in scribo pro magister do ego summus familiaritas consuetudo sum multo et magnus inter nos officium par et mutuus intercedo is summus existimatio ago in is ut pactio cum civitas reliquus confacio non ego praetereo nos is res ephesus experior sum neque ab ephesius ullus modo impetro possum sed quoniam qui ad modus omnis existimo et ego intellego tuus cum summus integritas tum singularis humanitas et mansuetudo consequor sum ut libet graecum nutus qui velis consequaris peto ab tu in magnus modus ut honor meus causa hic laus hispo afficio velis


sed quoniam proximis quoque litteris ostendis quantae tibi curae sit ea res, sic, mi Paete, habeto, quicquid arte fieri potuerit (non enim iam satis est consilio pugnare ; artificium quoddam excogitandum est), sed tamen, quicquid elaborari aut effici potuerit ad istorum benevolentiam conciliandam et conligendam, summo studio me consecutum esse, nec frustra, ut arbitror ; sic enim color, sic observor ab omnibus iis, qui a Caesare diliguntur, ut ab iis me amari putem ; nam etsi non facile diiudicatur amor verus et fictus, nisi aliquod incidit eius modi tempus, ut quasi aurum igni sic benevolentia fidelis periculo aliquo perspici possit ; cetera sunt signa communia, sed ego' uno utor argumento quam ob rem me ex animo vereque arbitrer diligi, quia et nostra fortuna ea est et illorum ut simulandi causa non sit.

sed quoniam propior quoque littera ostendo quantus tu cura sum is res sic ego paetus habeo quisquis ars fio possum non enim iam satis sum consilium pugno artificium quidam excogito sum sed tamen quisquis elaboraris aut efficio possum ad iste benevolentia concilio et conligendam superus studium ego consequor sum neque frustra ut arbitror sic enim color sic observo ab omnis is qui ab caesaris diligo ut ab is ego amo puto nam etsi non facilis dijudico amor verus et fingo nisi aliqui incido is modus tempus ut quasi aurum ignis sic benevolens fidelis periculum aliquis perspicio possum ceterus sum signum commune sed ego unus uto argumentum quam ob res ego ex animus verus arbitror diligo quia et noster fortuna is sum et ille ut simulo causa non sum


sed hoc non dubito quin existimes mihi esse gratum ; illud te rogo ut illos quoque gratos esse homines putes, quod ita esse tibi promitto atque confirmo. qua re velim, quicquid habent negoti, des operam, quod commodo tuo fiat, ut te obtinente Achaiam conficiant.

sed hic non dubito quin existimo ego sum gratus ille tu rogo ut ille quoque gratus sum homo puto qui ita sum tu promitto atque confirmo qui res volo quisquis habeo negotium do opera qui commodum tuus fio ut tu obtineo achaia confacio


querar cum Vacerra et Manilio; nam Cornelio nihil audeo dicere, cuius tu periculo stultus es, quoniam te ab eo sapere didicisse profiteris. quin tu urges istam occasionem et facultatem, qua melior numquam reperietur? quod scribis de illo Preciano iure consulto, ego te ei non desino commendare; scribit enim ipse mihi te sibi gratias agere debere. de eo quid sit, cura ut sciam. ego vestras Britannicas litteras exspecto.

queror cum vacerra et manilius nam cornelius nihil audeo dico qui tu periculum stultus sum quoniam tu ab is sapio disco profiteor quin tu urgeo iste occasio et facultas qui bonus numquam reperio qui scribo de ille preciani ius consultum ego tu is non desino commendaris scribo enim ipse ego tu sui gratia ago debeo de is quis sum cura ut scio ego vester britannicus littera exspecto


his litteris scriptis quae postea accidissent scire te ad rem p. putavi pertinere. sedulitas mea, ut spero, et mihi et rei p. tulit fructum. namque adsiduis internuntiis cum Lepido egi ut omissa omni contentione reconciliataque voluntate nostra communi consilio rei p. succurreret, se, liberos urbemque pluris quam unum perditum abiectumque latronem putaret obsequioque meo, si ita faceret, ad omnis res abuteretur. profeci.

hic littera scribo qui postea accido scio tu ad res p puto pertineo sedulitas meus ut spero et ego et res p fero fructus namque assiduus internuntius cum lepidus ago ut omitto omnis contentio reconcilio voluntas noster communis consilium res p succurro sui liber urbs multus quam unus perdo abicio latro puto obsequium meus si ita facio ad omnis res abutor proficio


de curatione aliqua munerum regiorum cum Oppio locutus sum; nam Balbum, postea quam tu es profectus, non vidi. tantis pedum doloribus adficitur, ut se conveniri nolit. omnino de tota re, ut mihi videris, sapientius faceres, si non curares. quod enim eo labore adsequi vis, nullo modo adsequere. tanta est enim intimorum multitudo, ut ex iis aliquis potius effluat quam novo sit aditus, praesertim qui nihil adferat praeter operam, in qua ille se dedisse beneficium putabit (si modo ipsum sciet), non accepisse. sed tamen aliquid videbimus, in quo sit species; aliter quidem non modo non adpetendum sed etiam fugiendum puto. ego me Asturae diutius arbitror commoraturum, quoad ille quandoque veniat. vale.

de curatio aliqui munus regius cum oppius loquor sum nam balbus postea quam tu sum proficiscor non video tantus pes dolor afficio ut sui convenio nolo omnino de totus res ut ego video sapio facio si non curaris qui enim is labor assequor volo nullus modo assequor tantus sum enim intimus multitudo ut ex is aliquis potis effluo quam novo sum aditus praesertim qui nihil affero praeter opera in qui ille sui do beneficium puto si modo ipse scio non accipio sed tamen aliquis video in quo sum species aliter quidem non modo non adpeto sed etiam fugio puto ego ego astura diu arbitror commoro quoad ille quandoque venio val


praeterea declamitare Graece apud Cassium institui, Latine autem apud Bruttium exerceri volo. utor familiaribus et cotidianis convictoribus, quos secum Mitylenis Cratippus adduxit, hominibus et doctis et illi probatissimis. multum etiam mecum est Epicrates, princeps Atheniensium, et Leonides et horum ceteri similes. ta\ me\n ou)=n kaq' h(ma=s ta/de.

praeterea declamitaris graecum apud casseius instituo latinum autem apud bruttius exerceo volo uto familiaris et cottidianus convictor qui sui mitylenis cratippus adduco homo et doceo et ille probo multus etiam ego sum epicrates princeps atheniensis et leonides et hic ceterus similis ta ego n ou n kaq h ma senatus ta de


caput autem est hoc, quod te diligentissime percipere et meminisse volo, ut ne in libertate et salute p. R. conservanda auctoritatem senatus exspectes nondum liberi, ne et tuum factum condemnes (nullo enim publico consilio rem p. liberavisti, quo etiam est res illa maior et clarior) et adulescentem vel puerum potius Caesarem iudices temere fecisse, qui tantam causam publicam privato consilio susceperit, denique homines rusticos, sed fortissimos viros civisque optimos, dementis fuisse iudices, primum milites veteranos commilitones tuos, deinde legionem Martiam, legionem quartam, quae suum consulem hostem iudicaverunt seque ad salutem rei p. defendendam contulerunt. voluntas senatus pro auctoritate haberi debet, cum auctoritas impeditur metu.

caput autem sum hic qui tu diligens percipio et memini volo ut ne in libertas et salus p romanus conservo auctoritas senatus exspecto nondum liber ne et tuus facio condemno nullus enim publicus consilium res p libero quo etiam sum res ille magnus et clarus et adulescens vel puer potis caesaris iudex temere facio qui tantus causa publicus privo consilium suscipio denique homo rusticus sed fortis vir civis bonus demo sum iudex primus miles veteranus commilito tuus deinde legio martius legio quartus qui suus consul hostis judico sequor ad salus res p defendo confero voluntas senatus pro auctoritas habeo debeo cum auctoritas impedio metus


tanti non fuit Arsacen capere et Seleuceam expugnare, ut earum rerum quae hic gestae sunt spectaculo careres ; numquam tibi oculi doluissent, si in repulsa Domiti vultum vidisses. Magna illa comitia fuerunt, et plane studia ex partium sensu apparuerunt ; perpauci necessitudinem secuti officium praestiterunt. itaque mihi est Domitius inimicissimus ut ne familiarem quidem suum quemquam tam oderit quam me, atque eo magis quod per iniuriam sibi putat ereptum auguratum, quoius ego auctor fuerim. nunc furit tam gavisos homines suum dolorem †unumque move studiosiorem Antoni ; nam Cn. Saturninum adulescentem ipse Cn. Domitius reum fecit sane quam superiore a vita invidiosum ; quod iudicium nunc in exspectatione est, etiam in bona spe post Sex. Peducaei absolutionem.

tantus non sum arsaces capio et seleucia expugnaris ut is res qui hic gero sum spectaculum careo numquam tu oculus doleo si in repello domitius vultus video magnus ille comitium sum et planus studium ex pars sentio appareo perpaucus necessitudo sequor officium praesto itaque ego sum domitius inimicus ut ne familiaris quidem suus quisquam tam odi quam ego atque is magis qui per iniuria sui puto eripio auguro qui ego auctor sum nunc furio tam gaudeo homo suus dolor unus moveo studiosus antonius nam cn saturninus adulescens ipse cn domitius reus facio sanus quam superus ab vito invidiosus qui iudicium nunc in exspectatio sum etiam in bonus spes post sex peducaeus absolutio


Lectis tuis litteris, quibus declarabas aut omittendos Narbonensis aut cum periculo dimicandum, illud magis timui; quod vitatum non moleste fero. quod de Planci et Bruti concordia scribis, in eo vel maximam spem pono victoriae. de Gallorum studio nos aliquando cognoscemus, ut scribis, cuius id opera maxime excitatum sit ; sed iam, mihi crede, cognovimus. itaque iucundissimis tuis litteris stomachatus sum in extremo ; scribis enim, si in Sextilem comitia, cito te, sin iam confecta, citius, ne diutius cum periculo fatuus sis.

lecton tuus littera qui declaro aut omitto narbonensis aut cum periculum dimico ille magis timeo qui vitas non molestus fero qui de plancus et brutus concordia scribo in is vel maximus spes pono victoria de gallus studium nos aliquando cognosco ut scribo qui is opus magnus excitas sum sed iam ego credo cognosco itaque jucundus tuus littera stomachor sum in exter scribo enim si in sextilis comitium cito tu sin iam conficio cieo ne diu cum periculum fatuus sum


si vos valetis, nos valemus. vestrum iam consilium est non solum meum quid sit vobis faciendum. si ille Romam modeste venturus est, recte in praesentia domi esse potestis in homo amens diripiendam urbem daturus est, vereor ut Dolabella ipse satis nobis prodesse possit. etiam illud metuo ne iam intercludamur, ut cum velitis exire non liceat. reliquum est, quod ipsae optime considerabitis, vestri similes feminae sintne Romae ; si enim non sunt, videndum est ut honeste vos esse possitis. quo modo quidem nunc se res habet, modo ut haec nobis loca tenere liceat, bellissime vel mecum vel in nostris praediis esse poteritis. etiam illud verendum est ne brevi tempore fames in urbe sit.

si tu valeo nos valeo vester iam consilium sum non solus meus quis sum tu facio si ille roma modestus venio sum rectus in praesens domus sum possum in homo amens diripio urbs do sum vereor ut dolabella ipse satis nos prosum possum etiam ille metuo ne iam intercludo ut cum volo exeo non licet reliquus sum qui ipse optume considero vester similis femina sum roma si enim non sum video sum ut honestus tu sum possum quo modo quidem nunc sui res habeo modo ut hic nos locum teneo licet bellus vel ego vel in noster praedium sum possum etiam ille vereor sum ne brevis tempus fames in urbs sum


qua re meminisse debes eos, qui auctoritatem et consilium tuum non sint secuti, sua stultitia occidisse, cum tua prudentia salvi esse potuissent. dices : 'quid me ista res consolatur in tantis tenebris et quasi parietinis rei publicae?' est omnino vix consolabilis dolor; tanta est omnium rerum amissio et desperatio reciperandi; sed tamen et Caesar ipse ita de te iudicat et omnes cives sic existimant, quasi lumen aliquod exstinctis ceteris elucere sanctitatem et prudentiam et dignitatem tuam. haec tibi ad levandas molestias magna esse debent. quod autem a tuis abes, id eo levius ferendum est, quod eodem tempore a multis et magnis molestiis abes; quas ad te omnis perscriberem, nisi vererer ne ea cognosceres absens, quae quia non vides, mihi videris meliore esse condicione quam nos, qui videmus.

qui res memini debeo is qui auctoritas et consilium tuus non sum sequor suus stultitia occido cum tuus prudentia salvus sum possum dico quis ego iste res consolo in tantus tenebrae et quasi parietinae res publicus sum omnino vix consolabilis dolor tantus sum omnis res amissio et desperatio recipero sed tamen et caesar ipse ita de tu iudico et omnis civis sic existimo quasi lumen aliqui exstinguo ceterus eluceo sanctitas et prudentia et dignitas tuus hic tu ad levo molestia magnus sum debeo qui autem ab tuus absum is is levis fero sum qui idem tempus ab multus et magnus molestia absum qui ad tu omnis perscribo nisi vereor ne is cognosco absum qui quia non video ego video bonus sum condicio quam nos qui video


ego ad quos scribam nescio, nisi ad eos qui ad me scribunt, aut ad eos de quibus ad me vos aliquid scribitis. longius, quoniam ita vobis placet, non discedam ; sed velim quam saepissime litteras mittatis, praesertim si quid est firmius quod speremus. valete, mea desideria, valete. D. a. d. iii Non. Oct. Thessalonica.

ego ad qui scribo nescio nisi ad is qui ad ego scribo aut ad is de qui ad ego tu aliquis scribo longus quoniam ita tu placeo non discedo sed volo quam saepis littera mittas praesertim si quis sum firmus qui spero valeo meus desiderium valeo d ab d iii non oct thessalonica


nullus dolor est, quem non longinquitas temporis minuat ac molliat. hoc te exspectare tempus tibi turpe est ac non ei rei sapientia tua te occurrere. quod si qui etiam inferis sensus est, qui illius in te amor fuit pietasque in omnis suos, hoc certe illa te facere non vult. da hoc illi mortuae, da ceteris amicis ac familiaribus, qui tuo dolore maerent, da patriae, ut, si qua in re opus sit, opera et consilio tuo uti possit. denique, quoniam in eam fortunam devenimus, ut etiam huic rei nobis serviendum sit, noli committere ut quisquam te putet non tam filiam quam rei publicae tempora et aliorum victoriam lugere. plura me ad te de hac re scribere pudet, ne videar prudentiae tuae diffidere. qua re, si hoc unum proposuero, finem faciam scribendi: vidimus aliquotiens secundam pulcherrime te ferre fortunam magnamque ex ea re te laudem apisci; fac aliquando intellegamus adversam quoque te aeque ferre posse neque id maius, quam debeat, tibi onus videri, ne ex omnibus virtutibus haec una tibi videatur deesse. quod ad me attinet, cum te tranquilliorem animo esse cognoro, de iis rebus, quae hic geruntur, quemadmodumque se provincia habeat, certiorem faciam. vale.

nullus dolor sum qui non longinquitas tempus minuo atque mollio hic tu exspectaris tempus tu turpis sum atque non is res sapientia tuus tu occurro qui si qui etiam inferi sensus sum qui ille in tu amor sum pietas in omnis suus hic certus ille tu facio non volo do hic ille morior do ceterus amicus atque familiaris qui tuus dolor maereo do patria ut si qui in res opus sum opus et consilium tuus uti possum denique quoniam in is fortuna devenio ut etiam hic res nos servio sum nolo committo ut quisquam tu puto non tam filia quam res publicus tempus et alius victoria lugeo multus ego ad tu de hic res scribo pudeo ne video prudentia tuus diffido qui res si hic unus propono finis facio scribo video aliquoties secundus pulcher tu fero fortuna magnus ex is res tu laus apisci facio aliquando intellego adverro quoque tu aequus fero possum neque is magnus quam debeo tu onus video ne ex omnis virtus hic unus tu video desum qui ad ego attineo cum tu tranquillus animus sum cognosco de is res qui hic gero quemadmodumque sui provincia habeo certus facio val


quamquam ipsa consolatio litterarum tuarum mihi gratissima est (declarat enim summam benevolentiam coniunctam pari prudentia), tamen illum fructum ex iis litteris vel maximum cepi, quod te praeclare res humanas contemnentem et optime contra fortunam paratum arma tumque cognovi; quam quidem laudem sapientiae statuo esse maximam, non aliunde pendere nec extrinsecus aut bene aut male vivendi suspensas habere rationes.

quamquam ipse consolatio litteraris tuus ego gratus sum declaro enim summa benevolentia conjungo par prudentia tamen ille fructus ex is littera vel magnus capio qui tu praeclaris res humanus contemno et optume contra fortuna paro arma tum cognosco quam quidem laus sapientia statuo sum maximus non aliunde pendeo neque extrinsecus aut bene aut malus vivo suspendo habeo ratio


utrum nescis quam alte ascenderis, an pro nihilo id putas? si nescis, tibi ignosco, nos in culpa sumus ; sin intellegis, ulla tibi est praetura vel officio, quod pauci, vel gloria, quam omnes sequuntur, dulcior? hac de re et ego et Calvisius, homo magni iudici tuique amantissimus, te accusamus cotidie. comitia tamen, quoniam ex iis pendes, quantum facere possumus, quod multis de causis rei p. arbitramur conducere, in Ianuarium mensem protrudimus. vince igitur et vale.

utrum nescio quam altus ascendo an pro nihilum is puto si nescio tu ignosco nos in culpa sum sin intellego ullus tu sum praetura vel officium qui paucus vel gloria quam omnis sequor dulcis hic de res et ego et calvisius homo magnus judicium tu amo tu accuso cottidie comitium tamen quoniam ex is pendeo quantus facio possum qui multus de causa res p arbitror conduco in januarius mensis protrudo vinco igitur et val


has ego tibi litteras eo maiore misi intervallo, quod comitiorum dilationes occupatiorem me habebant et exspectare in dies exitum cogebant, ut confectis omnibus te facerem certiorem. ad K. Sext. usque exspectavi. praetoriis morae quaedam inciderunt. mea porro comitia quem eventum sint habitura nescio; opinionem quidem, quod ad Hirrum attinet, incredibilem aed. pl. comitiis nacta sunt. nam M. Coelium Vinicianum mentio illa fatua, quam deriseramus olim, et promulgatio de dictatore subito deiecit et deiectum magno clamore insecuta est. Inde Hirrum cuncti iam non faciendum flagitare. spero te celeriter et de nobis, quod sperasti, et de illo, quod vix sperare ausus es, auditurum.

hic ego tu littera is magnus mitto intervallum qui comitium dilatio occupo ego habeo et exspectaris in dies exitus cogo ut conficio omnis tu facio certus ad k sext usque exspecto praetorius mora quidam incido meus porro comitium qui evenio sum habeo nescio opinio quidem qui ad hirrus attineo incredibilis aed pl comitium nanciscor sum nam m caelius vinicianum mentior ille fatuus quam deriseramus olim et promulgatio de dictator subeo deicio et deicio magnus clamor insequor sum indus hirrus cunctus iam non facio flagito spero tu celer et de nos qui spero et de ille qui vix spero audeo sum audio


qua re, sit modo aliqua res p. in qua honos elucere possit, omnibus; mihi crede, amplissimis honoribus abundabis. is autem, qui vere appellari potest honos, non invitamentum ad tempus sed perpetuae virtutis est praemium. quam ob rem, mi Plance, incumbe toto pectore ad laudem, subveni patriae, opitulare conlegae, omnium gentium consensum et incredibilem conspirationem adiuva. me tuorum consiliorum adiutorem, dignitatis fautorem, omnibus in rebus tibi amicissimum fidelissimumque cognosces. ad eas enim causas, quibus inter nos amore sumus, officiis, vetustate coniuncti, patriae cantas accessit, eaque effecit ut tuam vitam anteferrem meae. iii K. Apr.

qui res sum modo aliqui res p in qui honor eluceo possum omnis ego credo amplus honor abundo is autem qui verus appello possum honor non invitamentum ad tempus sed perpetuus virtus sum praemium quam ob res ego plancus incumbo totus pectus ad laus subvenio patria opitularis collega omnis gens consensus et incredibilis conspiratio adjuvo ego tuus consilium adiutor dignitas fautor omnis in res tu amicus fidelis cognosco ad is enim causa qui inter nos amor sum officium vetustas conjungo patria canto accedo is efficio ut tuus vita antefero meus iii k apr


etsi omni tempore summa studia offici mutuo inter nos certatim constiterunt pro nostra inter nos familiaritate et proinde diligenter ab utroque conservata sunt, tamen non dubito in tanto et tam repentino motu rei p. quin non nulla de me falsis rumoribus a meis obtrectatoribus me indigna ad te delata sint, quae tuum animum magno opere moverent pro tuo amore in rem p. ea te moderate accepisse neque temere credendum iudicasse a meis procuratoribus certior sum factus. quae mihi, ut debent, gratissima sunt ; memini enim et illa superiora, quae abs tua voluntate profecta sunt ad meam dignitatem augendam et ornandam, quae perpetuo animo meo fixa manebunt.

etsi omnis tempus summus studium officio mutuus inter nos certatim consto pro noster inter nos familiaritas et proinde diligenter ab uterque conservo sum tamen non dubito in tantus et tam repentinus motus res p quin non nullus de ego falsum rumor ab meus obtrectator ego indignus ad tu defero sum qui tuus animus magnus opus moveo pro tuus amor in res p is tu modero accipio neque temere credo judico ab meus procurator certus sum facio qui ego ut debeo gratus sum memini enim et ille superus qui abs tuus voluntas proficio sum ad meus dignitas augeo et orno qui perpetuus animus meus figo maneo


qua re cum dolore conficior tum etiam pudore ; pudet enim me uxori meae optimae, suavissimis liberis virtutem et diligentiam non praestitisse. nam mi ante oculos dies noctesque versatur squalor vester et maeror et infirmitas valetudinis tuae, spes autem salutis pertenuis ostenditur. inimici sunt multi, invidi paene omnes ; eicere nos magnum fuit, excludere facile est. sed tamen quam diu vos eritis in spe, non deficiam, ne omnia mea culpa cecidisse videantur.

qui res cum dolor confacio tum etiam pudor pudeo enim ego uxor meus bonus suavis liber virtus et diligentia non praesto nam ego ante oculus dies nox verso squalor vester et maeror et infirmitas valetudo tuus spes autem salus pertenuis ostendo inimicus sum multus invideo paene omnis eicio nos magnus sum excludo facilis sum sed tamen quam diu tu sum in spes non deficio ne omnis meus culpa cado video


magnae nobis est sollicitudini valetudo tua. nam tametsi qui veniunt a)ki/nduna me\n xroniw/tera de\ nuntiant, tamen in magna consolatione ingens inest sollicitudo, si diutius a nobis afuturus es is, cuius usum et suavitatem desiderando sentimus. at tamen quamquam videre te tota cogitatione cupio, tamen te penitus rogo ne te tam longae navigationi et viae per hiemem nisi bene firmum committas neve naviges nisi explorate.

magnus nos sum sollicitudo valetudo tuus nam tametsi qui venio ab ki nduna ego n xroniw terra de nuntio tamen in magnus consolatio ingens insum sollicitudo si diu ab nos asum sum is qui usus et suavitas desidero sentio at tamen quamquam video tu totus cogitatio cupio tamen tu penitus rogo ne tu tam longus navigatio et via per hiems nisi bene firmum committo neve navigo nisi exploro


sed nimis haec multa de me, praesertim ad te, a quo uno omnium sociorum querelae audiuntur. cognosces ex iis, qui meis institutis se recreatos putant ; cumque omnes uno is prope consensu de me apud te ea quae mihi optatissima sunt praedicabunt, tum duae maxime clientelae tuae, Cyprus insula et Cappadociae regnum, tecum de me loquentur, puto etiam regem Deiotarum, qui uni tibi est maxime necessarius. quae si etiam maiora sunt et in omnibus saeculis pauciores viri reperti sunt qui suas cupiditates quam qui hostium copias vincerent, est profecto tuum, cum ad res bellicas haec quae rariora et difficiliora sunt genera virtutis adiunxeris, ipsas etiam illas res gestas iustiores esse et maiores putare.

sed nimis hic multus de ego praesertim ad tu ab quo unus omnis socius querela audio cognosco ex is qui meus institus sui recreo puto cum omnis unus is prope consensus de ego apud tu is qui ego opto sum praedico tum duo magnus clientela tuus cyprus insula et cappadocia regnum tu de ego loquor puto etiam rex deiotaris qui unus tu sum magnus necessarius qui si etiam magnus sum et in omnis saeculis paucus vir reperio sum qui suus cupiditas quam qui hostis copia vinco sum profecto tuus cum ad res bellicus hic qui rarus et difficilis sum genus virtus adjungo ipse etiam ille res gero justus sum et magnus puto


C. Avianius Philoxenus antiquus est hospes meus et praeter hospitium valde etiam familiaris ; quem Caesar meo beneficio in Novocomensis rettulit; nomen autem Aviani secutus est, quod homine nullo plus est usus quam Flacco Avianio, meo, quem ad modum te scire arbitror, familiarissimo. quae ego omnia conlegi, ut intellegeres non vulgarem esse commendationem hanc meam.

que avianius philoxenus antiquus sum hospes meus et praeter hospitium validus etiam familiaris qui caesar meus beneficium in novocomensis refero nomen autem avianius sequor sum qui homo nullus multus sum utor quam flaccus avianius meus qui ad modus tu scio arbitror familiaris qui ego omnis collegium ut intellego non vulgaris sum commendatio hic meus


quod mihi de filia et de Crassipede gratularis, agnosco humanitatem tuam speroque et opto nobis hanc coniunctionem voluptati fore. Lentulum nostrum, eximia spe summae virtutis adulescentem, cum ceteris artibus, quibus studuisti semper ipse, tum in primis imitatione tui fac erudias; nulla enim erit hac praestantior disciplina. quem nos, et quia tuus et quia te dignus est filius et quia nos diligit semperque dilexit, in primis amamus carumque habemus.

qui ego de filia et de crassipede gratularis agnosco humanitas tuus spero et opto nos hic coniunctio voluptas sum lentulis nos eximius spes summa virtus adulescens cum ceterus ars qui studeo semper ipse tum in primus imitatio tuus facio erudio nullus enim sum hic praesto disciplina qui nos et quia tuus et quia tu dignus sum filius et quia nos diligo semper diligo in primus amo carus habeo


Lepidus, tuus adfinis, meus familiaris, pr. K. Quintilis sententiis omnibus hostis a senatu iudicatus est ceterique qui una cum illo a re p. defecerunt; quibus tamen ad sanitatem redeundi ante K. Sept. potestas facta est. fortis sane senatus, sed maxime spe subsidi tui. bellum quidem, cum haec scribebam, sane magnum erat scelere et levitate Lepidi. nos de Dolabella cotidie quae volumus audimus, sed adhuc sine capite, sine auctore, rumore nuntio.

lepidus tuus affinis meus familiaris pr k quintilis sententia omnis hostis ab senatus iudico sum ceter qui unus cum ille ab res p deficio qui tamen ad sanitas redeo ante k sept potestas facio sum fortis sanus senatus sed magnus spes subsido tuus bellum quidem cum hic scribo sanus magnus sum scelus et levitas lepidus nos de dolabella cottidie qui volo audio sed adhuc sine caput sine auctor rumor nuntio


Rhodii nos et rem p. quam valde desperaverint ex litteris quas publice ruisi cognosces. et quidem multo parcius scripsi quam re vera furere eos inveni. quod vero aliquid de iis scripsi, mirari noli ; mira est eorum amentia. † nec me meae ullae privatim iniuriae umquam malus animus eorum in nostra salute, cupiditas partium aliarum, perseverantia in contemptione optimi cuiusque ferenda mihi non fuit. nec tamen omnis perditos esse puto ; sed idem illi qui tum fugientem patrem meum, qui L. Lentulum, qui Pompeium, qui ceteros viros clarissimos non receperunt, idem tamquam aliquo fato et nunc aut magistratum gerunt aut eos qui sunt in magistratu in sua habent potestate ; itaque eadem superbia in pravitate utuntur ; quorum improbitatem aliquando retundi et non pati impunitate augeri non solum utile est rei p. nostrae sed etiam necessarium.

rhodius nos et res p quam validus despero ex littera qui publicus ruisi cognosco et quidem multus parcus scribo quam res verus furo is invenio qui verus aliquis de is scribo miror nolo mirus sum is amentia neque ego meus ullus privatim iniuria umquam malus animus is in noster salus cupiditas pars alius persevero in contemptio bonus quisque fero ego non sum neque tamen omnis perdo sum puto sed idem ille qui tum fugio pater meus qui l lentulis qui pompejus qui ceterus vir clarus non recipio idem tamquam aliquis fatum et nunc aut magistratus gero aut is qui sum in magistratus in suus habeo potestas itaque idem superbia in pravitas uto qui improbitas aliquando retundo et non patior impunitas augeo non solus utilis sum res p noster sed etiam necessarius


quae fecisti L. Luccei causa, scire te plane volo te homini gratissimo commodasse, et cum ipsi quae fecisti pergrata sunt, tu m Pompeius, quotienscumque me videt (videt autem saepe), gratias tibi agit singularis. addo etiam illud, quod tibi iucundissimum esse certo scio, me ipsum ex tua erga Lucceium benignitate maxima voluptate adfici.

qui facio l lucceius causa scio tu planus volo tu homo gratus commodo et cum ipse qui facio pergratus sum tu m pompejus quotienscumque ego video video autem saepe gratia tu ago singularis addo etiam ille qui tu jucundus sum certus scio ego ipse ex tuus erga lucceius benignitas maximus voluptas afficio


in ea re quantum me possis adiuvare facile perspicio nec vero quantum mea causa velis dubito. velim igitur, mi Brute, tibi persuadeas nihil me maiore studio a te petere, nihil te mihi gratius facere posse quam si omnibus tuis opibus, omni studio Lamiam in petitione iuveris. quod ut facias vehementer te rogo.

in is res quantus ego possum adiuvaris facilis perspicio neque verus quantus meus causa velis dubito volo igitur ego brutus tu persuadeo nihil ego magnus studium ab tu peto nihil tu ego gratus facio possum quam si omnis tuus ops omnis studium lamia in petitio juvo qui ut facio vehemens tu rogo


litterulae meae sive nostrae tui desiderio oblanguerunt, hac tamen epistula, quam Acastus attulit, oculos paulum sustulerunt. Pompeius erat apud me, cum haec scribebam, hilare et libenter. ei cupienti audire nostra dixi sine te omnia mea muta esse. tu Musis nostris para ut operas reddas. nostra ad diem dictam fient; docui enim te fides e)/tumon quod haberet. fac plane ut valeas. nos adsumus. vale. xiiii K.

litterula meus sive noster tuus desiderium oblanguesco hic tamen epistula quam acastus affero oculus paulus tollo pompejus sum apud ego cum hic scribo hilaris et libet is cupio audio noster dico sine tu omnis meus muto sum tu musa noster paro ut opera reddo noster ad dies dico fio doceo enim tu fides e tumon qui habeo facio planus ut valeo nos adsum val xiiii k


Pompeium et hortari et orare et iam liberius accusare et monere, ut magnam infamiam fugiat, non desistimus; sed plane nec precibus nostris nec admonitionibus relinquit locum, nam cum in sermone cotidiano tum in senatu palam sic egit causam tuam, ut neque eloquentia maiore quisquam nec gravitate nec studio nec contentione agere potuerit, cum summa testificatione tuorum in se officiorum et amoris erga te sui. Marcellinum tibi esse iratum scis; is hac regia causa excepta ceteris in rebus se acerrimum tui defensorem fore ostendit. quod dat, accipimus; quod instituit referre de religione et saepe iam retulit, ab eo deduci non potest.

pompejus et hortor et oro et iam liber accuso et moneo ut magnus infamia fugio non desisto sed planus neque prex noster neque admonitio relinquo locus nam cum in sermo cottidianus tum in senatus palam sic ago causa tuus ut neque eloquentia magnus quisquam neque gravitas neque studium neque contentio ago possum cum summus testificatio tuus in sui officium et amor erga tu suus marcellinus tu sum irascor scio is hic regius causa excipio ceterus in res sui acer tuus defensor sum ostendo qui do accipio qui instituo refero de religio et saepe iam refero ab is deduco non possum


sed cetera scribes ad nos postea ; nunc haec primo cupio cognoscere iter tuum cuius modi sit, ubi Brutum nostrum videris, quam diu simul fueris ; deinde cum processeris longius, de bellicis rebus, de toto negotio, ut existimare possumus quo statu simus. ego tantum me scire putabo quantum ex tuis litteris habebo cognitum. cura ut valeas meque ames amore illo tuo singulari.

sed ceterus scribo ad nos postea nunc hic primus cupio cognosco iter tuus qui modus sum ubi brutus nos video quam diu simul sum deinde cum procedo longus de bellicus res de totus negotium ut existimaris possum quo status sum ego tantus ego scio puto quantus ex tuus littera habeo cognosco cura ut valeo ego amo amor ille tuus singularis


A. d. xiiii K. in Cumanum veni cum Libone tuo vel nostro potius; in Pompeianum statim cogito, sed faciam ante te certiorem. te cum semper valere cupio tum certe, dum hic sumus; vides enim quanto post una futuri simus. qua re, si quod constitutum cum podagra habes, fac ut in alium diem differas. cura igitur ut valeas, et me hoc biduo aut triduo exspecta.

ab d xiiii k in cumanum venio cum libo tuus vel noster potis in pompejanus statim cogo sed facio ante tu certus tu cum semper valeo cupio tum certus dum hic sum video enim quantus post unus sum sum qui res si qui constituo cum podagra habeo facio ut in alius dies differo cura igitur ut valeo et ego hic biduus aut triduum exspecto


repente Antonius in aciem suas copias de vico produxit et sine mora concurrit. primo ita pugnatum est, ut acrius non posset ex utraque parte pugnari; etsi dexterius cornu, in quo ego eram cum Martiae legionis cohortibus octo, impetu primo fugaverat legionem xxxv Antoni, ut amplius passus D ultra aciem, quo loco steterat, processerit. itaque cum equites nostrum cornu circumire vellent, recipere me coepi et levem armaturam opponere Maurorum equitibus, ne aversos nostros adgrederentur. interim video me esse inter Antonianos Antoniumque post me esse aliquanto. repente equum immisi ad eam legionem tironum, quae veniebat ex castris, scuto reiecto. Antoniani me insequi; nostri pila coicere velle. ita nescio quo fato sum servatus, quod sum cito a nostris cognitus.

repens antonius in acies suus copia de vicus produco et sine mora concurro primus ita pugno sum ut acer non possum ex uter pars pugno etsi dexter cornu in quo ego sum cum martius legio cohors octo impetus primus fugo legio xxxv antonius ut amplus patior d ultra acies quo locus sto procedo itaque cum eques nos cornu circumeo volo recipio ego coepio et levo armo oppono maurus eques ne averto noster aggredior interim video ego sum inter antonianus antonius post ego sum aliquantus repens equus immitto ad is legio tiro qui venio ex castrum scutum reicio antonianus ego insequor noster pilum cojacio volo ita nescio quo fatum sum servo qui sum cito ab noster cognosco


Chrysippus Vettius, Cyri architecti libertus fecit ut te non immemorem putarem mei; salutem enim verbis tuis mihi nuntiarat. valde iam lautus es qui gravere litteras ad me dare homini praesertim prope domestico. quod si scribere oblitus es, minus multi iam te advocato causa cadent si nostri oblitus es, dabo operam ut istuc veniam ante quam plane ex animo tuo effluo; sin aestivorum timor te debilitat, aliquid excogita, ut fecisti de Britannia.

chrysippus vettius cyrus architectus libertus facio ut tu non immemor puto meus salus enim verbum tuus ego nuntio validus iam lavo sum qui gravo littera ad ego do homo praesertim prope domesticus qui si scribo obliuiscor sum paruus multus iam tu advoco causa cado si noster obliuiscor sum do opera ut iste venio ante quam planus ex animus tuus effluo sin aestivus timor tu debilito aliquis excogito ut facio de britannia


oratiunculam pro Deiotaro, quam requirebas, habebam mecum, quod non putaram. itaque eam tibi misi ; quam velim sic legas ut causam tenuem et inopem nec scriptione magno opere dignam ; sed ego hospiti veteri et amico munusculum mittere volui levidense crasso filo, cuius modi ipsius solent esse munera. tu velim animo sapienti fortique sis, ut tua moderatio et gravitas aliorum infamet iniuriam.

oratiuncula pro deiotarus quam requiro habeo ego qui non puto itaque is tu mitto quam volo sic lego ut causa tenuis et inops neque scriptio magnus opus dignus sed ego hospes vetus et amicus munusculis mitto volo levidensis crassus filum qui modus ipse soleo sum munus tu volo animus sapio fortis sum ut tuus moderatio et gravitas alius infamo iniuria


etsi iam primis temporibus illis multis rebus meus offendebatur animus, cum te agente de reliqua nostra dignitate aut occulta non nullorum odia aut obscura in me studia cernebam; nam neque de monimentis meis ab iis adiutus es, a quibus debuisti, neque de vi nefaria, qua cum fratre eram domo expulsus, neque hercule in iis ipsis rebus, quae quamquam erant mihi propter rei familiaris naufragia necessariae, tamen a me minimi putabantur, in meis damnis ex auctoritate senatus sarciendis eam voluntatem, quam exspectaram, praestiterunt. quae cum viderem (neque erant obscura), non tamen tam acerba mihi haec accidebant, quam erant illa grata, quae fecerant.

etsi iam primus tempus ille multus res meus offendo animus cum tu ago de reliquus noster dignitas aut occulo non nullus odium aut obscurus in ego studium cerno nam neque de monumentum meus ab is adiutus sum ab qui debeo neque de vis nefarius qui cum frater sum domus expello neque herculis in is ipse res qui quamquam sum ego propter res familiaris naufragium necessaria tamen ab ego minimus puto in meus damnum ex auctoritas senatus sarcio is voluntas quam exspecto praesto qui cum video neque sum obscurus non tamen tam acerbus ego hic accido quam sum ille gratus qui facio


illud vero mihi permirum accidit, tantam temeritatem fuisse in eo adulescente, cuius ego salutem in duobus capitis iudiciis summa contentione defendi, ut tuis inimicitiis suscipiendis oblivisceretur prope omnium fortunarum ac rationum suarum, praesertim cum tu omnibus vel ornamentis vel praesidiis redundares, ipsi, ut levissime dicam, multa dessent. cuius sermo stultus et puerilis erat iam ante ad me a M. Caelio, familiari nostro, perscriptus; de quo item sermone multa scripta sunt abs te. ego autem citius cum eo, qui tuas inimicitias suscepisset, veterem coniunctionem diremissem quam novam conciliassem; neque enim de meo erga te studio dubitare debes, neque id est obscurum cuiquam in provincia nec Romae fuit.

ille verus ego permirus accido tantus temeritas sum in is adulescens qui ego salus in duo capio iudicium summus contentio defendo ut tuus inimicitia suscipio obliviscor prope omnis fortuna atque ratio suus praesertim cum tu omnis vel ornamentum vel praesidium redundaris ipse ut levis dico multus dessent qui sermo stultus et puerilis sum iam ante ad ego ab m caelius familiaris noster perscribo de quo item sermo multus scribo sum abs tu ego autem cieo cum is qui tuus inimicitia suscipio vetus coniunctio disredimo quam novus concilio neque enim de meus erga tu studium dubitaris debeo neque is sum obscurus quisquam in provincia neque roma sum


senatus consultum, auctoritates. Pr. K. Octobris in aede Apollinis scrib. adfuerunt L. Domitius Cn. f. Fab. Ahenobarbus, Q. Caecilius Q. f. Fab. Metellus Pius Scipio, L. Villius L. f. pom. annalis, C. Septimius T. f. qui., C. Lucilius C. f. Pup. Hirrus, C. Scribonius C. f. Pop. Curio, L. Ateius L. f. an. Capito, M. Eppius M. f. ter. quod M. Marcellus cos. v.f. de provinciis consularibus, d. e. r. l. c., uti L. Paulus, C. Marcellus coss., cum magistratum inissent, ex K. Mart., quae in suo magistratu futurae essent, de consularibus provinciis ad senatum referrent, neve quid prius ex K. Mart. ad senatum referrent neve quid coniunctim , utique eius rei causa per dies comitialis senatum haberent senatusque cons. facerent et, cum de ea re ad senatum referretur, a consiliis, qui eorum in CCC iudicibus essent, s.f. s. adducere liceret; si quid de ea re ad populum pl. ve lato opus esset, uti Ser. Sulpicius, AL Marcellus coss., praetores tr. q. pl., quibus eorum videretur, ad populum pl. ve ferrent;

senatus consulo auctoritas pr k october in aedes apollo scrib adsum l domitius cn f fab ahenobarbus q caecilius q f fab metellus pius scipio l villius l f pom annal que septimus t f qui que lucilius que f pup hirrus que scribonius que f pop curius l atteius l f an capito m eppius m f ter qui m marcellus cos v f de provincia consularis d e romanus l que uti l paulus que marcellus coss cum magistratus ineo ex k mart qui in suus magistratus sum sum de consularis provincia ad senatus refero neve quis prior ex k mart ad senatus refero neve quis conjunctim utique is res causa per dies comitial senatus habeo senatus cons facio et cum de is res ad senatus refero ab consilium qui is in ccc judex sum senatus f senatus duco licet si quis de is res ad populus pl ve fero opus sum uti seruius sulpicius al marcellus coss praetor tr q pl qui is video ad populus pl ve fero


qua re, mi Cicero, quod mea tuaque patitur aetas, persuade tibi te unum esse in quo ego colendo patriam mihi constituerim sanctitatem. omnia igitur tua consilia mihi non magis prudentiae plena, quae summa est, videntur quam fidelitatis, quam ego ex mea conscientia metior. qua re, si aut aliter sentirem, certe admonitio tua me reprimere aut, si dubitarem, hortatio impellere posset ut id sequerer, quod tu optimum putares ; nunc vero quid est quid me in aliam partem trahere possit? quaecumque in me bona sunt aut fortunae beneficio tributa aut meo labore parta, etsi a te propter amorem carius sunt aestimata, tamen vel inimicissimi iudicio tanta sunt ut praeter bonam famam nihil desiderare videantur.

qui res ego cicero qui meus tuus patior aetas persuadeo tu tu unus sum in quo ego colo patria ego constituo sanctitas omnis igitur tuus consilium ego non magis prudentia plenus qui summus sum video quam fidelitas quam ego ex meus conscientia metior qui res si aut aliter sentio certus admonitio tuus ego reprimo aut si dubitaris hortatio impello possum ut is sequor qui tu bonus puto nunc verus quis sum quis ego in alius pars traho possum quicumque in ego bonus sum aut fortuna beneficium tribuo aut meus labor pario etsi ab tu propter amor carus sum aestimo tamen vel inimicus iudicium tantus sum ut praeter bonus fama nihil desideraris video


de Attio Dionysio nihil puto esse, quoniam mihi nihil dixit Tratorius. de P. Lucceio nihil tibi concedo, quo studiosior tu sis quam ego sum ; est enim nobis necessarius. sed a magistris cum contenderem de praeterendo die, probarunt mihi sese quo minus id facerent et compromisso et iure iurando impediri. qua re veniendum arbitror Lucceio ; quamquam, si meis litteris obtemperavit, cum tu haec leges illum Romae esse oportebit.

de attius dionysius nihil puto sum quoniam ego nihil dico tratorius de p lucceius nihil tu concedo quo studiosus tu sum quam ego sum sum enim nos necessarius sed ab magister cum contendo de praeterendo dies probo ego sui quo paruus is facio et compromitto et ius iuro impedio qui res venio arbitror lucceius quamquam si meus littera obtempero cum tu hic lex ille roma sum oportet


quae vis insit in his paucis verbis (plura enim committenda epistulae non erant), si attendes, quod facis, profecto etiam sine meis litteris intelleges te aliquid habere, quod speres, nihil, quod aut hoc aut aliquo rei p. statu timeas; omnia si interierint, cum superstitem te esse rei publicae ne si liceat quidem velis, ferendam esse fortunam, praesertim quae absit a culpa. sed haec hactenus. tu velim scribas ad me quid agas et ubi futurus sis, ut aut quo scribam aut quo veniam scire possim.

qui volo insum in hic paucus verbum multus enim committo epistula non sum si attendo qui facio profecto etiam sine meus littera intellego tu aliquis habeo qui spero nihil qui aut hic aut aliquis res p status timeo omnis si intereo cum superstito tu sum res publicus ne si licet quidem velis fero sum fortuna praesertim qui absum ab culpa sed hic hactenus tu volo scribo ad ego quis ago et ubi sum sum ut aut quo scribo aut quo venio scio possum


itaque cum exercitu per Cappadociae partem eam quae cum Cilicia continens est iter feci castraque ad Cybistra, quod oppidum est ad montem Taurum, locavi, ut Artuasdes, rex Armenius, quocumque animo esset, sciret non procul a suis finibus exercitum p. R. esse, et Deiotarum fidelissimum regem atque amicissimum rei p. nostrae, maxime coniunctum haberem, cuius et consilio et opibus adiuvari posset res p.

itaque cum exercitus per cappadocia pars is qui cum cilicium contineo sum iter facio castro ad cybistra qui oppidum sum ad mons taurus loco ut artuasdes rex armenius quicumque animus sum scio non procul ab suus finis exercitus p romanus sum et deiotaris fidelis rex atque amicus res p noster magnus conjungo habeo qui et consilium et ops adiuvaris possum res p


adventus meus quid profecturus esset vidi, vel quod equitatu meo persequi atque opprimere equitatum eius possem, vel quod exercitus Lepidi eam partem; quae corrupta est et ab re p. alienata, et corrigere et coercere praesentia mei exercitus possem. itaque in Isara, flumine maximo, quod in finibus est Allobrogum, ponte uno die facto exercitum a. d. iiii Idus Mai. traduxi. Cum vero mihi nuntiatum esset L. Antonium praemissum cum equitibus et cohortibus ad forum Iuli venisse, fratrem cum equitum quattuor milibus ut occurreret ei misi a. d. iii Idus Mai. ; ipse maximis itineribus cum iiii legionibus expeditis et reliquo equitatu subsequar.

advenio meus quis proficio sum video vel qui equitatus meus persequor atque opprimo equitas is possum vel qui exercitus lepidus is pars qui corrumpo sum et ab res p alieno et corrigo et coerceo praesens meus exercitus possum itaque in isara flumen maximus qui in finis sum allobroges pons unus dies facio exercitus ab d quattuor idus maius traduco cos verus ego nuntio sum l antonius praemitto cum eques et cohors ad forum iulis venio frater cum eques quattuor mille ut occurro is mitto ab d iii idus maius ipse magnus iter cum quattuor legio expeditus et reliquus equitatus subsequor


peream, si minima causa est properandi isto mihi, quod te videre et omnia intima conferre discupio, habeo autem quam multa. Hui vereor, quod solet fieri, ne cum te videro omnia obliviscar. sed tamen quod ob scelus iter mihi necessarium retro ad Alpis versus incidit? ideo quod Intimilii in armis sunt, neque de magna causa. Bellienus, verna Demetri, qui ibi cum praesidio erat, Domitium quendam, nobilem illi, Caesaris hospitem, a contraria factione nummis acceptis comprendit et strangulavit ; civitas ad arma iit ; eo †num cohortibus mihi per nivis eundum est. 'usque quaque,' inquis, 'se Domitii male dant.' vellem quidem Venere prognatus tantum animi habuisset in vestro Domitio quantum Psecade natus in hoc habuit. Ciceroni f. s. d.

pereo si minimus causa sum propero iste ego qui tu video et omnis intimo confero discupio habeo autem quam multus hui vereor qui soleo fio ne cum tu video omnis obliviscor sed tamen qui ob scelus iter ego necessarius retro ad alpis verro incido ideo qui intimilii in arma sum neque de magnus causa bellienus vernus demetrius qui ibi cum praesidium sum domitius quidam nobilis ille caesar hospes ab contrarius factio nummus accipio comprehendo et strangulo civitas ad arma eo is num cohors ego per nix eo sum usque quisque inquam sui domitius malus do volo quidem venus prognatus tantus animus habeo in vester domitius quantus psecas nascor in hic habeo cicero f senatus d


Asclapone Patrensi medico utor familiariter, eiusque cum consuetudo mihi iucunda fuit tum ars etiam, quam sum expertus in valetudine meorum ; in qua mihi cum ipsa scientia tum etiam fidelitate benevolentiaque satis fecit. hunc igitur tibi commendo et a te peto ut des operam ut intellegat diligenter me scripsisse de sese meamque commendationem usui magno sibi fuisse. erit id mihi vehementer gratum.

asclapo patrensis medico uto familiaris is cum consuetudo ego iucundus sum tum ars etiam quam sum experior in valetudo meus in qui ego cum ipse scientia tum etiam fidelitas benevolens satis facio hic igitur tu commendo et ab tu peto ut do opera ut intellego diligenter ego scribo de sui meus commendatio usus magnus sui sum sum is ego vehemens gratus


Cn. Octavius est an Cn. Cornelius quidam, tuus familiaris, summo genere natus, terrae filius. is me quia scit tuum familiarem esse, crebro ad cenam invitat. adhuc non potuit perducere, sed mihi tamen gratum est.

cn octavus sum an cn cornelius quidam tuus familiaris superus genus nascor terra filius is ego quia scio tuus familiaris sum creber ad cena invito adhuc non possum perduco sed ego tamen gratus sum


cum ipsum Furnium per se vidi libentissime, tum hoc libentius quod illum audiens te videbar audire; nam et in re militari virtutem et in administranda provincia iustitiam et in omni genere prudentiam mihi tuam exposuit et praeterea mihi non ignaram in consuetudine et familiaritate suavitatem tuam ; adiunxit praeterea summam erga se liberalitatem. quae omnia mihi iucunda, hoc extremum etiam gratum fuit.

cum ipse furnius per sui video libet tum hic libet qui ille audio tu video audio nam et in res militaris virtus et in administro provincia iustitia et in omnis genus prudentia ego tuus expono et praeterea ego non ignarus in consuetudo et familiaritas suavitas tuus adjungo praeterea summa erga sui liberalitas qui omnis ego iucundus hic exter etiam gratus sum


et in Atili negotio te amavi (cum enim sero venissem, tamen honestum equitem R. beneficio tuo conservavi) et me hercule semper sic in animo habui, te in meo aere esse propter Lamiae nostri coniunctionem et singularem necessitudinem. itaque primum tibi ago gratias quod me omni molestia liberas, deinde impudentia prosequor, sed idem sarciam te enim semper sic colam et tuebor ut quem diligentissime. Quintum, fratrem meum, si me diligis, eo numero cura ut habeas quo me. ita magnum beneficium tuum magno cumulo auxeris.

et in atilis negotium tu amo cum enim serus venio tamen honestus eques romanus beneficium tuus conservo et ego herculis semper sic in animus habeo tu in meus aer sum propter lamia noster coniunctio et singularis necessitudo itaque primus tu ago gratia qui ego omnis molestia libero deinde impudens prosequor sed idem sarcio tu enim semper sic colo et tueor ut qui diligens quintus frater meus si ego diligo is numerus cura ut habeo quo ego ita magnus beneficium tuus magnus cumulo augeo


Romae senatus haberi possit. id ille si fecerit, spes est pacis, non honestae (leges enim imponuntur) ; sed quidvis est melius quam sic esse ut sumus. sin autem ille suis condicionibus stare noluerit, bellum paratum est, eius modi tamen quod sustinere ille non possit, praesertim cum a suis condicionibus ipse fugerit; tantum modo ut eum intercludamus ne ad urbem possit accedere, quod sperabamus fieri posse. dilectus enim magnos habebamus putabamusque illum metuere, si ad urbem ire coepisset, ne Gallias amitteret, quas ambas habet inimicissimas praeter Transpadanos, ex Hispaniaque sex legiones et magna auxilia Afranio et Petreio ducibus habet a tergo. videtur, si insaniet, posse opprimi, modo ut urbe salva. maximam autem plagam accepit quod, is qui summam auctoritatem in illius exercitu habebat, T. Labienus socius sceleris esse noluit. reliquit illum et est nobiscum multique idem facturi esse dicuntur.

roma senatus habeo possum is ille si facio spes sum pax non honestus lex enim impono sed quivis sum bonus quam sic sum ut sum sin autem ille suus condicio sto nolo bellum paro sum is modus tamen qui sustineo ille non possum praesertim cum ab suus condicio ipse fugio tantus modo ut is intercludo ne ad urbs possum accedo qui spero fio possum delectus enim magnus habeo puto ille metuo si ad urbs eo coepio ne gallia amitto qui ambo habeo inimicus praeter transpadani ex hispania sex legio et magnus auxilium afranius et petreius dux habeo ab tergum video si insanio possum opprimo modo ut urbs salvo maximus autem plaga accipio qui is qui summa auctoritas in ille exercitus habeo t labienus socius scelus sum nolo relinquo ille et sum nos multus idem facio sum dico


quod si ii non tulissent, uti quicumque deinceps essent ad populum pl. ve ferrent C. Pr. K. Octobris in aede Apollinis scrib. adfuerunt L. Domitius Cn. f. Fab. Ahenobarbus, Q. Caecilius Q. f. Fab. Metellus Pius Scipio, L. Villius L. f. pom. annalis, C. Septimius T. f. qui., C. Lucilius C. f. Pup. Hirrus, C. Scribonius C. f. Pop. Curio, L. Ateius L .f. an. Capito, M. Eppius M.f. ter. quod M. Marcellus cos. v. f. de provinciis, d. e. r. l. c., senatum existimare neminem eorum, qui potestatem habent intercedendi, impediendi, moram adferre oportere quo minus de r. p. p. R. q. p. ad senatum referri senatique consultum fieri possit; qui impedierit, prohibuerit, eum senatum existimare contra rem publicam fecisse. si quis huic s. c. intercesserit, senatui placere auctoritatem perscribi et de ea re ad senatum p. q. t. referri. huic s. c. intercessit C. Caelius, L. Vinicius, P. Cornelius, C. Vibius Pansa, tr. pl.

qui si is non fero uti quicumque deinceps sum ad populus pl ve fero que pr k october in aedes apollo scrib adsum l domitius cn f fab ahenobarbus q caecilius q f fab metellus pius scipio l villius l f pom annal que septimus t f qui que lucilius que f pup hirrus que scribonius que f pop curius l atteius l f an capito m eppius m f ter qui m marcellus cos v f de provincia d e romanus l que senatus existimaris nemo is qui potestas habeo intercedo impedio mora affero oportet quo paruus de romanus p p romanus q p ad senatus refero senatus consulo fio possum qui impedio prohibeo is senatus existimaris contra res publicus facio si quis hic senatus que intercedo senatus placeo auctoritas perscribo et de is res ad senatus p q t refero hic senatus que intercedo que caelius l vinicius p cornelius que vibius pansa tr pl


quid enim? ad amicosne confugiam? quam multi sunt? habuimus enim fere communis; quorum alii occiderunt, alii nescio quo pacto obduruerunt. tecum vivere possem equidem et maxime vellem; vetustas, . amor, consuetudo, studia paria; quod vinclum, quaeso, dest nostrae coniunctionis? possumusne igitur esse una? nec me hercule intellego quid impediat; sed certe adhuc non fuimus, cum essemus vicini in Tusculano, in Puteolano; nam quid dicam in urbe? in qua cum forum commune sit, vicinitas non requiritur.

quis enim ad amicus confugio quam multus sum habeo enim fere communis qui alius occido alius nescio quo pacisco obduresco tu vivo possum equidem et magnus volo vetustus amor consuetudo studium par qui vinclum quaeso de noster coniunctio possum igitur sum unus neque ego herculis intellego quis impedio sed certus adhuc non sum cum sum vicinus in tusculanus in puteolanus nam quis dico in urbs in qui cum forum communis sum vicinitas non requiro


an mihi de te nihil esse dictum umquam putas? ne hoc quidem, quod, cum me Laudiceam venire voluisses, Taurum ipse transisti? quod isdem diebus meus conventus crat Apameae, Synnade, Philomeli, tuus Tarsi? non dicam plura, ne, in quo te obiurgem, id ipsum videar imitari; illud dicam ut sentio: si ista, quae alios loqui dicis, ipse sentis, tua summa culpa est; sin autem alii tecum haec loquuntur, tua tamen, quod audis, culpa non nulla est. mea ratio in tota amicitia nostra constans et gravis reperietur. quod si qui me astutiorem fingit, quid potest esse callidius quam, cum te absentem semper defenderem, cum praesertim mihi usu venturum non arbitrarer, ut ego quoque a te absens defendendus essem, nunc committere, ut tu iure optimo me absentem deserere posses?

an ego de tu nihil sum dico umquam puto ne hic quidem qui cum ego laudiceam venio volo taurus ipse transeo qui idem dies meus convenio creo apamea synnas philomelis tuus tarsus non dico multus ne in quo tu objurgo is ipse video imitor ille dico ut sentio si iste qui alius loquor dico ipse sentio tuus summus culpa sum sin autem alius tu hic loquor tuus tamen qui audio culpa non nullus sum meus ratio in totus amicitia noster consto et gravis reperio qui si qui ego astutus fingo quis possum sum callidus quam cum tu absum semper defendo cum praesertim ego usus venio non arbitror ut ego quoque ab tu absum defendo sum nunc committo ut tu ius bonus ego absum desero possum


quamquam enim nulla me ipsum privatim pepulit insignis iniuria nec mihi quicquam tali tempore in mentem venit optare, quod non ultro mihi Caesar detulerit, tamen non nihil eis conficior curis, ut ipsum, quod maneam in vita, peccare me existimem. careo enim cum familiarissimis multis, quos aut mors eripuit nobis aut distraxit fuga, tum omnibus amicis, quorum benevolentiam nobis conciliarat per me quondam te socio defensa res publica, versorque in eorum naufragiis et bonorum direptionibus nec audio solum, quod ipsum esset miserum, sed etiam id ipsum video, quo nihil est acerbius, eorum fortunas dissipari, quibus nos olim adiutoribus illud incendium exstinximus, et, in qua urbe modo gratia, auctoritate, gloria floruimus, in ea nunc his quidem omnibus caremus; obtinemus ipsius Caesaris summam erga nos humanitatem, sed ea plus non potest quam vis et mutatio omnium rerum atque temporum.

quamquam enim nullus ego ipse privatim pello insignis iniuria neque ego quisquam talis tempus in mens venio optaris qui non ultro ego caesar defero tamen non nihil is confacio cura ut ipse qui maneo in vito peccaris ego existimo careo enim cum familiaris multus qui aut mors eripio nos aut distraho fuga tum omnis amicus qui benevolentia nos concilio per ego quondam tu socius defendo res publicus verso in is naufragium et bonus direptio neque audio solus qui ipse sum miser sed etiam is ipse video quo nihil sum acerbus is fortuna dissiparis qui nos olim adiutor ille incendium exstinguo et in qui urbs modo gratia auctoritas gloria floreo in is nunc hic quidem omnis careo obtineo ipse caesar summa erga nos humanitas sed is multus non possum quam volo et mutatio omnis res atque tempus


et epistulam tuam legi libenter et librum libentissime ; sed tamen in ea voluptate hunc accepi dolorem, quod, cum incendisses cupiditatem meam consuetudinis augendae nostrae (nam ad amorem quidem nihil poterat accedere), tum discedis a nobis meque tanto desiderio adficis, ut unam mihi consolationem relinquas, fore ut utriusque nostrum absentis desiderium crebris et longis epistulis leniatur ; quod ego non modo de me tibi spondere possum sed de te etiam mihi ; nullam enim apud me reliquisti dubitationem quantum me amares.

et epistula tuus lego libet et liber libet sed tamen in is voluptas hic accipio dolor qui cum incendo cupiditas meus consuetudo augeo noster nam ad amor quidem nihil possum accedo tum discedo ab nos ego tantus desiderium afficio ut unus ego consolatio relinquo sum ut uterque nos absum desiderium creber et longus epistula lenio qui ego non modo de ego tu spondeo possum sed de tu etiam ego nullus enim apud ego relinquo dubitatio quantus ego amaris


illud idem Pausania dicebat te dixisse: 'quidni? Appius Lentulo, Lentulus Ampio processit obviam, Cicero Appio noluit ?' quaeso, etiamne tu has ineptias, homo mea sententia summa prudentia, multa etiam doctrina, plurimo rerum usu, addo urbanitatem, quae est virtus, ut Stoici rectissime putant? ullam Appietatem aut Lentulitatem valere apud me plus quam ornamenta virtutis existimas? Cum ea consecutus nondum eram, quae sunt hominum opinionibus amplissima, tamen ista vestra nomina numquam sum admiratus; viros eos, qui ea vobis reliquissent, magnos arbitrabar. postea vero quam ita et cepi et gessi maxima imperia, ut mihi nihil neque ad honorem neque ad gloriam adquirendum putarem, superiorem quidem numquam, sed parem vobis me speravi esse factum. nec mehercule aliter vidi existimare vel Cn. Pompeium, quem omnibus, qui umquam fuerunt, vel P. Lentulum, quem mihi ipsi antepono; tu si aliter existimas, nihil errabis, si paulo diligentius, ut, quid sit eu)ge/neia, quid sit nobilitas, intellegas, Athenodorus, Sandonis filius, quid de his rebus dicat, attenderis.

ille idem pausanias dico tu dico quis appius lentulus lentulus ampius procedo obvius cicero appius nolo quaeso etiam tu hic ineptia homo meus sententia summus prudentia multus etiam doctrina multus res usus addo urbanitas qui sum virtus ut stoicus recingo puto ullus appietas aut lentulitas valeo apud ego multus quam ornamentum virtus existimo cos is consequor nondum sum qui sum homo opinio amplus tamen iste vester nomen numquam sum admiror vir is qui is tu relinquo magnus arbitror postea verus quam ita et capio et gero maximus imperium ut ego nihil neque ad honor neque ad gloria acquiro puto superus quidem numquam sed par tu ego spero sum facio neque hercules aliter video existimaris vel cn pompejus qui omnis qui umquam sum vel p lentulis qui ego ipse antepono tu si aliter existimo nihil erro si paulus diligo ut quis sum eu ge neia quis sum nobilitas intellego athenodorus sandonis filius quis de hic res dico attendo


Cum signaretur argentum Apolloniae, non possum dicere eum praefuisse neque possum negare adfuisse, sed non plus duobus aut tribus mensibus. deinde afuit a castris ; fugit omne negotium. hoc mihi ut testi velim credas ; meam enim ille maestitiam in illo bello videbat, mecum omnia communicabat. itaque abdidit se in intimam Macedoniam, quo potuit longissime a castris, non modo ut non praeesset ulli negotio sed etiam ut ne interesset quidem. is post proelium se ad hominem necessarium, A. Plautium, in Bithyniam contulit. ibi eum Caesar cum vidisset, nihil aspere, nihil acerbe dixit, Romam iussit venire. ille in morbum continuo incidit, ex quo non convaluit. aeger Corcyram venit ibi est mortuus. testamento, quod Romae Paulo et Marcello consulibus fecerat, heres ex parte dimidia et tertia est Capito ; in sextante sunt ii quorum pars sine ulla cuiusquam querela publica potest esse ea est ad HS X_X_X_. sed de hoc Caesar viderit.

cos signo argentum apollonia non possum dico is praesum neque possum nego adsum sed non multus duo aut tres mensis deinde asum ab castrum fugio omnis negotium hic ego ut testis volo credo meus enim ille maestitia in ille bellum video ego omnis communico itaque abdo sui in intimus macedonia quo possum longus ab castrum non modo ut non praesum ullus negotium sed etiam ut ne intersum quidem is post proelium sui ad homo necessarius ab plautius in bithynia confero ibi is caesar cum video nihil asper nihil acerbus dico roma iubeo venio ille in morbus continuo incido ex quo non convalesco aeger corcyra venio ibi sum mortuus testamentum qui roma paulus et marcellus consul facio heres ex pars dimidio et tertius sum capito in sextante sum is qui pars sine ullus quisquam querela publicus possum sum is sum ad sestertius decem decem decem sed de hic caesar video


haec quoque magna nunc contentio forum tenet: M. Servilius postquam, ut coeperat, omnibus in rebus turbarat nec quod non venderet quicquam reliquerat maximaeque nobis traditus erat invidiae, neque Laterensis praetor postulante Pausania nobis patronis QVO EA PECVNIA PERVENISSET recipere voluit, Q. Pilius, necessarius Attici nostri, de repetundis eum postulavit. Magna ilico fama surrexit et de damnatione ferventer loqui est coeptum. quo vento proicitur Appius minor, ut †inpicet depecuniam ex bonis patris pervenisse ad Servilium praevaricationisque causa diceret depositum HS LXXXI. admiraris amentiam immo, si actionem stultissimasque de se, nefarias de patre confessiones audisses.

hic quoque magnus nunc contentio forum teneo m servilis postquam ut coepio omnis in res turbo neque qui non vendo quisquam relinquo magnus nos trado sum invidia neque laterensis praetor postulo pausanias nos patronus qvo is pecvnia pervenio recipio volo q pilius necessarius atticus noster de repeto is postulo magnus ilico fama surgo et de damnatio ferventer loquor sum coepio quo venio proicio appius paruus ut inpicet depecuniam ex bonus pater pervenio ad servilius praevaricatio causa dico depono sestertius lxxxi admiraris amentia immo si actio stultus de sui nefarius de pater confessio audio


quod extremum fuit in ea epistula quam a te proxime accepi, ad id primum respondebo ; animum adverti enim hoc vos magnos oratores facere non numquam. epistulas requiris meas ; ego autem numquam, cum mihi denuntiatum esset a tuis ire aliquem, non dedi. quod mihi videor ex tuis litteris intellegere te nihil commissurum esse temere nec ante quam scisses quo iste nescio qui Caecilius Bassus erumperet quicquam certi constituturum, id ego et speraram prudentia tua fretus et ut confiderem fecerunt tuae gratissimae mihi litterae, idque ut facias quam saepissime, ut et quid tu agas et quid agatur scire possim et etiam quid acturus sis, valde te rogo. etsi periniquo patiebar animo te a me digredi, tamen eo tempore me consolabar, quod et in summum otium te ire arbitrabar et ab impendentibus magnis negotiis discedere

qui exter sum in is epistula quam ab tu propior accipio ad is primus respondeo animus adverto enim hic tu magnus orator facio non numquam epistula requiro meus ego autem numquam cum ego denuntio sum ab tuus eo aliquis non do qui ego video ex tuus littera intellego tu nihil committo sum temere neque ante quam scio quo iste nescio qui caecilius bassus erumpo quisquam certus constituo is ego et spero prudentia tuus fretus et ut confido facio tuus gratus ego littera is ut facio quam saepis ut et quis tu ago et quis ago scio possum et etiam quis ago sum validus tu rogo etsi periniquus patior animus tu ab ego digredior tamen is tempus ego consolo qui et in superus otium tu eo arbitror et ab impendeo magnus negotium discedo


Silanus et Culleo ab eo discesserunt. nos etsi graviter ab iis laesi eramus, quod contra nostram voluntatem ad Antonium ierant, tamen nostrae humanitatis et necessitudinis .causa eorum salutis rationem habuimus nec tamen eorum opera utimur neque in castris habemus neque ulli negotio praefecimus. quod ad bellum hoc attinet, nec senatui nec rei p. derimus. quae postea egerimus faciam te certiorem.

silanus et culleus ab is discedo nos etsi gravis ab is laedo sum qui contra noster voluntas ad antonius eo tamen noster humanitas et necessitudo causa is salus ratio habeo neque tamen is opus utor neque in castrum habeo neque ullus negotium praeficio qui ad bellum hic attineo neque senatus neque res p derimus qui postea ago facio tu certus