C. Avianio Evandro, qui habitat in tuo sacrario, et ipso multum utor et patrono eius M. Aemilio familiarissime. peto igitur a te in maiorem modum, quod sine tua molestia fiat, ut ei de habitatione accommodes. nam propter opera instituta multa multorum subitum est ei remigrare K. Quintilibus. impedior verecundia ne te pluribus verbis rogem ; neque tamen dubito quin, si tua nihil aut non multum intersit, eo sis animo, quo ego essem si quid tu me rogares. mihi certe gratissimum feceris.

que avianius euander qui habito in tuus sacrarium et ipse multus uto et patronus is m aemilius familiaris peto igitur ab tu in magnus modus qui sine tuus molestia fio ut is de habitatio accommodo nam propter opus institutum multus multus subeo sum is remigraris k quintilis impedio verecundia ne tu multus verbum rogo neque tamen dubito quin si tuus nihil aut non multus intersum is sum animus quo ego sum si quis tu ego rogaris ego certus gratus facio


ego Appium, ut saepe tecum locutus sum, valde diligo meque ab eo diligi statim coeptum esse, ut simultatem deposuimus, sensi; nam et honorificus in me cos. fuit et suavis amicus et studiosus studiorum etiam meorum; mea vero officia ei non defuisse tu es testis, quoi iam kwmiko\s martu/s ut opinor, accedit Phania, et me hercule etiam pluris eum feci, quod te amari ab eo sensi. iam me Pompei totum esse scis; Brutum a me amari intellegis. quid est causae cur mihi non in optatis sit complecti hominem florentem aetate, opibus, honoribus, ingenio, liberis, propinquis, adfinibus, amicis, conlegam meum praesertim et in ipsa collegi laude et scientia studiosum mei? haec eo pluribus scripsi, quod non nihil significabant tuae litterae subdubitare, qua essem erga illum voluntate. credo te audisse aliquid. falsum est, mihi crede, si quid audisti. genus institutorum et rationum mearum dissimilitudinem non nullam habet cum illius administratione provinciae; ex eo quidam suspicati fortasse sunt animorum contentione, non opinionum dissensione me ab eo discrepare; nihil autem feci umquam neque dixi, quod contra illius existimationem esse vellem, post hoc negotium autem et temeritatem nostri Dolabellae deprecatorem me pro illius periculo praebeo.

ego appius ut saepe tu loquor sum validus diligo ego ab is diligo statim coepio sum ut simultas depono sentio nam et honorificus in ego cos sum et suavis amicus et studiosus studium etiam meus meus verus officium is non desum tu sum testis qui iam kwmiko senatus martu senatus ut opinor accedo phania et ego herculis etiam multus is facio qui tu amo ab is sentio iam ego pompejus totus sum scio brutus ab ego amo intellego quis sum causa cur ego non in opto sum complector homo floreo aetas ops honor ingenium liber propinquus affinis amicus collega meus praesertim et in ipse collegium laus et scientia studiosus meus hic is multus scribo qui non nihil significo tuus littera subdubitaris qui sum erga ille voluntas credo tu audio aliquis falsus sum ego credo si quis audio genus institutor et ratio meus dissimilitudo non nullus habeo cum ille administratio provincia ex is quidam suspicor fortasse sum animus contentio non opinio dissensio ego ab is discreparis nihil autem facio umquam neque dico qui contra ille existimatio sum volo post hic negotium autem et temeritas noster dolabella deprecator ego pro ille periculum praebeo


etsi iusta et idonea usus es excusatione intermissionis litterarum tuarum, tamen id ne saepius facias rogo. nam etsi de re p. rumoribus et nuntiis certior fio et de sua in me voluntate semper ad me perscribit pater, tamen de quavis minima re scripta a te ad me epistula semper fuit gratissima. qua re cum in primis tuas desiderem litteras, noli committere ut excusatione potius expleas officium scribendi quam assiduitate epistularum. vale. .

etsi iustus et idoneus utor sum excusatio intermissio litteraris tuus tamen is ne saepis facio rogo nam etsi de res p rumor et nuntius certus fio et de suus in ego voluntas semper ad ego perscribo pater tamen de quivis minimus res scribo ab tu ad ego epistula semper sum gratus qui res cum in primus tuus desidero littera nolo committo ut excusatio potis expleo officium scribo quam assiduitas epistularis val


quorsum igitur haec oratio longior quam putaram? quia sum admiratus te, qui haec nosse deberes, quicquam a me commissum, quod esset alienum nostra amicitia, credidisse. nam praeter haec quae commemoravi, quae testata sunt et inlustria, habeo multa occultiora, quae vix verbis exsequi possum. omnia me tua delectant sed maxime maxima cum fides in amicitia, consilium, gravitas, constantia tum lepos, humanitas, litterae.

quorsum igitur hic oratio longus quam puto quia sum admiror tu qui hic nosco debeo quisquam ab ego committo qui sum alienus noster amicitia credo nam praeter hic qui commemoro qui testo sum et illustris habeo multus occulo qui vix verbum exsequor possum omnis ego tuus delecto sed magnus maximus cum fides in amicitia consilium gravitas constantia tum lepos humanitas littera


'in eo igitur,' inquis, 'convivio Cicero ille, quem aspectabant, cuius ob os Graii ora obvertebant sua? non me hercule suspicatus sum illam adfore. sed tamen ne Aristippus quidem ille Socraticus erubuit, cum esset obiectum habere eum Laida. 'habeo,' inquit, 'non habeor a Laide' (Graece hoc melius ; tu, si voles, interpretabere) ; me vero nihil istorum ne iuvenem quidem movit umquam, ne nunc senem ; convivio delector ; ibi loquor quod in solum, ut dicitur, et gemitum in risus maximos transfero.

in is igitur inquam convivium cicero ille qui aspecto qui ob os graius os obverto suus non ego herculis suspicor sum ille adsum sed tamen ne aristippus quidem ille socraticus erubesco cum sum obicio habeo is laida habeo inquam non habeo ab laide graecum hic bonus tu si volo interpretor ego verus nihil iste ne juvenis quidem moveo umquam ne nunc senex convivium delecto ibi loquor qui in solus ut dico et gemitus in rideo magnus transfero


de re p. iam novi quicquam exspectare desieramus; sed cum senatus habitus esset ad Apollinis a. d. xi K. Sext. et referretur de stipendio Cn. Pompei, mentio facta est de legione ea, quam expensam tulit C. Caesari Pompeius, quo numero esset, quoad pateretur eam Pompeius esse in Gallia. coactus est dicere Pompeius se legionem abducturum, sed non statim sub mentionem et convicium obtrectatorum; inde interrogatus de successione C. Caesaris; de qua, hoc est de provinciis, placitum est ut quam primum ad urbem reverteretur Cn. Pompeius, ut coram eo de successione provinciarum ageretur; nam Ariminum ad exercitum Pompeius erat iturus et statim iit. puto Idibus Sext. de ea re actum iri. profecto aut transigetur aliquid aut turpiter interce.detur; nam in disputando coiecit illam vocem Cn. Pompeius, omnis oportere senatui dicto audientis esse. ego tamen sic nihil exspecto quo modo Paulum, cos. designatum, primum sententiam dicentem.

de res p iam nosco quisquam exspectaris desino sed cum senatus habitus sum ad apollo ab d xi k sext et refero de stipendium cn pompejus mentior facio sum de legio is quam expendo fero que caesaris pompejus quo numerus sum quoad pateo is pompejus sum in gallia cogo sum dico pompejus sui legio abduco sed non statim sub mentio et convicium obtrectator inde interrogo de successio que caesar de qui hic sum de provincia placeo sum ut quam primus ad urbs revorto cn pompejus ut coram is de successio provinciaris ago nam ariminum ad exercitus pompejus sum eo et statim eo puto idus sext de is res ago eo profecto aut transigo aliquis aut turpis interce do nam in disputo cojacio ille voco cn pompejus omnis oportet senatus dico audio sum ego tamen sic nihil exspecto quo modo paulis cos designo primus sententia dico


Cum antea capiebam ex officio meo voluptatem, quod memineram quam tibi diligenter Lysonem, hospitem et familiarem meum, commendassem, tum vero, postea quam ex litteris eius cognovi tibi eum falso suspectum fuisse, vehementissime laetatus sum me tam diligentem in eo commendando fuisse. ita enim scripsit ad me, sibi meam commendationem maximo adiumento fuisse, quod ad te delatum diceret sese contra dignitatem tuam Romae de te loqui solitum esse.

cos antea capio ex officium meus voluptas qui memini quam tu diligenter lyso hospes et familiaris meus commendo tum verus postea quam ex littera is cognosco tu is fallo suspicio sum vehemens laeto sum ego tam diligo in is commendo sum ita enim scribo ad ego sui meus commendatio maximus adjumentum sum qui ad tu defero dico sui contra dignitas tuus roma de tu loquor soleo sum


animadvertis Cn. Pompeium nec nominis sui nec rerum gestarum gloria neque etiam regum ac nationum clientelis, quas ostentare crebro solebat; esse tutum, et hoc etiam, quod infimo cuique contigit, illi non posse contingere, ut honeste effugere possit, pulso Italia, amissis Hispaniis, capto exercitu veterano, circumvallato nunc denique, quod nescio an nulli umquam nostro acciderit imperatori. quam ob rem quid aut ille sperare possit aut tu animum adverte pro tua prudentia ; sic enim facillime quod tibi utilissimum erit consili capies. illud autem a te peto, ut, si iam ille evitaverit hoc periculum et se abdiderit in classem, tu tuis rebus consulas et aliquando tibi potius quam cuivis sis amicus. satis factum est iam a te vel officio vel familiaritati, satis factum etiam partibus et ei rei p., quam tu probabas ;

animadverto cn pompejus neque nomen suus neque res gero gloria neque etiam rex atque natio clientelis qui ostentaris creber soleo sum tueor et hic etiam qui infimus quisque contingo ille non possum contingo ut honestus effugio possum pulso italia amitto hispania capio exercitus veteranus circumvallo nunc denique qui nescio an nullus umquam noster accido imperator quam ob res quis aut ille spero possum aut tu animus adverto pro tuus prudentia sic enim facilis qui tu utilis sum consilium capio ille autem ab tu peto ut si iam ille evito hic periculum et sui abdo in classis tu tuus res consulo et aliquando tu potis quam quivis sum amicus satis facio sum iam ab tu vel officium vel familiaritas satis facio etiam pars et is res p quam tu probo


posthac autem, mi Varro, quam plurima, si videtur, et de nobis inter nos, sero fortasse ; sed superiorum temporum Fortuna rei p. causam sustineat, haec ipsi praestare debemus. atque utinam quietis temporibus 'atque aliquo, si non bono, at saltem certo statu civitatis haec inter nos studia exercere possemus! quamquam tum quidem vel aliae quaepiam rationes honestas nobis et curas et actiones darent ; nunc autem quid est sine his cur vivere velimus? mihi vero cum his ipsis vix, his autem detractis ne vix quidem. sed haec coram et saepius. migrationem et emptionem feliciter evenire volo tuumque in ea re consilium probo. cura ut valeas.

posthac autem ego varro quam multus si video et de nos inter nos serus fortasse sed superus tempus fortuna res p causa sustineo hic ipse praesto debeo atque utinam quiesco tempus atque aliquis si non bonus at saltem certus status civitas hic inter nos studium exerceo possum quamquam tum quidem vel alius qui ratio honestus nos et cura et actio do nunc autem quis sum sine hic cur vivo volo ego verus cum hic ipse vix hic autem detraho ne vix quidem sed hic coram et saepis migratio et emptio feliciter evenio volo tuus in is res consilium probo cura ut valeo


facile secundo loco me consolatur recordatio meorum temporum, quorum imaginem video in rebus tuis; nam etsi minore in re violatur tua dignitas quam mea adflictast, tamen est tanta similitudo, ut sperem te mihi ignoscere, si ea non timuerim, quae ne tu quidem umquam timenda duxisti. sed praesta te eum, qui mihi 'a teneris,' ut Graeci dicunt, unguiculis' es cognitus; inlustrabit, mihi crede, tuam amplitudinem hominum iniuria. A me omnia summa in te studia officiaque ex specta; non fallam opinionem tuam.

facilis secundus locus ego consolo recordatio meus tempus qui imago video in res tuus nam etsi paruus in res violo tuus dignitas quam meus adflictast tamen sum tantus similitudo ut spero tu ego ignosco si is non timeo qui ne tu quidem umquam timeo duco sed praesto tu is qui ego ab teneo ut graecum dico unguiculis sum cognosco inlustro ego credo tuus amplitudo homo iniuria ab ego omnis summus in tu studium officium ex specto non fallo opinio tuus


sed consules neque senatus consulto neque litteris suis praeceperant mihi quid facerem ; unas enim post Idus Mart. demum a Pansa litteras accepi, in quibus hortatur me ut senatu scribam me et exercitum in potestate eius futurum. quod, cum Lepidus contionaretur atque omnibus scriberet se consentire cum Antonio, maxime contrarium fuit ; nam quibus commeatibus invito illo per illius provinciam legiones ducerem? aut si cetera transissem, num etiam Alpis poteram transvolare, quae praesidio illius tenentur? adde huc quod perferri litterae nulla condicione potuerunt ; sescentis enim locis excutiuntur, deinde etiam retinentur ab Lepido tabellarii.

sed consul neque senatus consultum neque littera suus praecipio ego quis facio unus enim post idus mart demum ab pansa littera accipio in qui hortor ego ut senatus scribo ego et exercitus in potestas is sum qui cum lepidus contionor atque omnis scribo sui consentio cum antonius magnus contrarius sum nam qui commeatus invito ille per ille provincia legio duco aut si ceterus transeo num etiam alpis possum transvolaris qui praesidium ille teneo addo huc qui perfero littera nullus condicio possum sescenti enim locus excutio deinde etiam retineo ab lepidus tabellarius


omnino plura me scribere, cum tuum tantum consilium iudiciumque sit, non ita necesse arbitrabar ; sed tamen sententiam meam tibi ignotam esse nolebam ; cuius est haec summa, ut omnia te metiri dignitate malim quam ambitione maioremque fructum ponere in perpetuitate laudis quam in celeritate praeturae. haec eadem locutus sum domi meae adhibito Quinto, fratre meo et Caecina et Calvisio studiosissimis tui, cum Dardanus, libertus tuus, interesset. omnibus probari videbatur oratio mea ; sed tu optime iudicabis.

omnino multus ego scribo cum tuus tantus consilium judicium sum non ita necesse arbitror sed tamen sententia meus tu ignosco sum nolo qui sum hic summus ut omnis tu metior dignitas malo quam ambitio magnus fructus pono in perpetuitas laus quam in celeritas praetura hic idem loquor sum domus meus adhibeo quintus frater meus et caecina et calvisius studiosus tuus cum dardanus libertus tuus intersum omnis probaris video oratio meus sed tu optume iudico


haec pro tuo ingenio considera. nos ita te desideramus, ut amemus ; amor ut valentem videamus hortatur, desiderium ut quam primum ; illud igitur potius. cura ergo potissimum ut valeas. de tuis innumerabilibus in me officiis erit hoc gratissimum. III non. non

hic pro tuus ingenium considero nos ita tu desidero ut amo amor ut valeo video hortor desiderium ut quam primus ille igitur potis cura ergo potis ut valeo de tuus innumerabilis in ego officium sum hic gratus iii non non


quia semper animadverti studiose te operam dare ut ne quid meorum tibi esset ignotum, propterea non dubito quin scias non solum cuius municipi sim, sed etiam quam diligenter soleam meos municipes Arpinatis tueri. quorum quidem omnia commoda omnesque facultates, quibus et sacra conficere et sarta tecta aedium sacrarum locorumque communium tueri possint, consistunt in iis vectigalibus, quae habent in provincia Gallia. ad ea visenda pecuniasque, quae a colonis debentur, exigendas totamque rem et cognoscendam et administrandam legatos equites Romanos misimus, Q. Fufidium Q. f., M. Faucium M. f., Q. Mamercium Q. f.

quia semper animadverto studiosus tu opera do ut ne quis meus tu sum ignotus propterea non dubito quin scio non solus qui municipium sum sed etiam quam diligenter soleo meus municipes arpinas tueor qui quidem omnis commodus omnes facultas qui et sacer confacio et sarcio tectum aedes sacraris locus communis tueor possum consisto in is vectigal qui habeo in provincia gallia ad is viso pecunia qui ab colonia debeo exigo totus res et cognosco et administro legatus eques romanus mitto q fufidius q f m faucius m f q mamercium q f


hoc te scire volui, ut eum in civium Romanorum numero haberes, ceterisque in rebus tibi eum ita commendo, ut maiore studio neminem commendarim. gratissimum mihi feceris, si eum ita tractaris, ut intellegat meam commendationem magno sibi ornamento fuisse.

hic tu scio volo ut is in civis romanus numerus habeo ceter in res tu is ita commendo ut magnus studium nemo commendo gratus ego facio si is ita tractaris ut intellego meus commendatio magnus sui ornamentum sum


nos adhuc hic omnia integra sustinuimus. quod consilium nostrum, etsi quanta sit aviditas hominum non sine causa †talis victoriae scio, tamen vobis probari spero. non enim, si quid in his exercitibus sit offensum, magna subsidia res p. habet expedita, quibus subito impetu ac latrocinio parricidarum resistat. copias vero nostras notas tibi esse arbitror. in castris meis legiones sunt veteranae . . tres, tironum vel luculentissima ex omnibus una, in castris Bruti una veterana legio, altera bima, octo tironum. ita universus exercitus numero amplissimus est, firmitate exiguus. quantum autem in acie tironi sit committendum, nimium saepe expertum habemus.

nos adhuc hic omnis integer sustineo qui consilium nos etsi quantus sum aviditas homo non sine causa talis victoria scio tamen tu probaris spero non enim si quis in hic exercitus sum offendo magnus subsidium res p habeo expedio qui subeo impetus atque latrocinium parricida resisto copia verus noster nosco tu sum arbitror in castrum meus legio sum veteranus tres tiro vel luculentus ex omnis unus in castrum brutus unus veteranus legio alter bimus octo tiro ita universus exercitus numerus amplus sum firmitas exiguus quantus autem in acies tiro sum committo nimium saepe experior habeo


vehementer te esse sollicitum et in communibus miseriis praecipuo quodam dolore angi multi ad nos cotidie deferunt. quod quamquam minime miror et meum quodam modo agnosco, doleo tamen te sapientia praeditum prope singulari non tuis bonis delectari potius quam alienis malis laborare. me quidem, etsi nemini concedo, qui maiorem ex pernicie et peste rei publicae molestiam traxerit, tamen multa iam consolantur maximeque conscientia consiliorum meorum. multo enim ante tamquam ex aliqua specula prospexi tempestatem futuram, neque id solum mea sponte, sed multo etiam magis monente et denuntiante te. etsi enim afui magnam partem consulatus tui, tamen et absens cognoscebam, quae esset tua in hoc pestifero bello cavendo et praedicendo sententia, et ipse adfui primis temporibus tui consulatus, cum accuratissime monuisti senatum conlectis omnibus bellis civilibus, ut et illa timerent, quae meminissent, et scirent, cum superiores nullo tali exemplo antea in re publica cognito tam crudeles fuissent, quicumque postea rem publicam oppressisset armis, multo intolerabiliorem futurum. nam, quod exemplo fit, id etiam iure fieri putant, ipsi aliquid atque adeo multa addunt et adferunt de suo.

vehemens tu sum sollicitus et in communis miseria praecipuus quidam dolor ango multus ad nos cottidie defero qui quamquam paruus miro et meus quidam modo agnosco doleo tamen tu sapientia praeditus prope singularis non tuus bonus delectaris potis quam alienus malus laboro ego quidem etsi nemo concedo qui magnus ex pernicies et pestis res publicus molestia traho tamen multus iam consolo magnus conscientia consilium meus multus enim ante tamquam ex aliqui speculum prospicio tempestas sum neque is solus meus sponte sed multus etiam magis moneo et denuntio tu etsi enim asum magnus pars consulatus tuus tamen et absum cognosco qui sum tuus in hic pestifer bellum caveo et praedico sententia et ipse adsum primus tempus tuus consulatus cum accuro moneo senatus collecta omnis bellum civilis ut et ille timeo qui memini et scio cum superus nullus talis exemplum antea in res publicus cognosco tam crudelis sum quicumque postea res publicus opprimo arma multus intolerabilis sum nam qui exemplum fio is etiam ius fio puto ipse aliquis atque adeo multus addo et affero de suus


me Romae tenuit omnino Tulliae meae partus. sed cum ea, quem ad modum spero, satis firma sit, teneor tamen, dum a Dolabellae procuratoribus exigam primam pensionem ; et me hercule non tam sum peregrinator iam quam solebam. aedificia mea me delectant, et otium ; domus est quae nulli mearum villarum cedat, otium omni desertissima regione maius. itaque ne litterae quidem meae impediuntur, in quibus sine ulla interpellatione versor. qua re, ut arbitror, prius hic te nos quam istic tu nos videbis. Lepta suavissimus ediscat Hesiodum et habeat in ore th=s d' a)reth=s i(drw=ta et cetera.

ego roma teneo omnino tullia meus pario sed cum is qui ad modus spero satis firmo sum teneo tamen dum ab dolabella procurator exigo primus pensio et ego herculis non tam sum peregrinator iam quam soleo aedificium meus ego delecto et otium domus sum qui nullus meus villaris cedo otium omnis desero regio magnus itaque ne littera quidem meus impedio in qui sine ullus interpellatio verso qui res ut arbitror prior hic tu nos quam istic tu nos video lepta suavis edisco hesiodus et habeo in os th senatus d ab reth senatus eo drw ta et ceterus


sed quoniam acta omnia mitti ad te arbitrabar, nihil erat quod singulis de rebus scriberem ; illud autem erat amoris mei, quem a tua pueritia susceptum non servavi solum sed etiam auxi, monere te atque hortari ut in rem p. omni . cogitatione curaque incumberes. quae si ad tuum tempus perducitur, facilis gubernatio est ut perducatur autem magnae cum diligentiae est tum etiam fortunae.

sed quoniam ago omnis mitto ad tu arbitror nihil sum qui singuli de res scribo ille autem sum amor meus qui ab tuus pueritia suscipio non servo solus sed etiam augeo moneo tu atque hortor ut in res p omnis cogitatio curo incumbo qui si ad tuus tempus perduco facilis gubernatio sum ut perduco autem magnus cum diligentia sum tum etiam fortuna


summa huius epistulae haec est, ut ornes omnibus rebus Neronem, sicuti instituisti atque fecisti. Magnum theatrum habet ista provincia, non ut haec nostra, ad adulescentis nobilis, ingeniosi, abstinentis commendationem atque gloriam. qua re si te fautore usus erit, sicuti profecto et utetur et usus est, amplissimas clientelas acceptas a maioribus confirmare poterit et beneficiis suis obligare. hoc in genere si eum adiuveris eo studio quo ostendisti, apud ipsum praeclarissime posueris sed mihi etiam gratissimum feceris.

summus hic epistula hic sum ut orno omnis res nero sicut instituo atque facio magnus theatrum habeo iste provincia non ut hic noster ad adulescens nobilis ingeniosus abstineo commendatio atque gloria qui res si tu fautor utor sum sicut profecto et uto et utor sum amplus clientela accipio ab magnus confirmo possum et beneficium suus obligaris hic in genus si is adjuvo is studium quo ostendo apud ipse praeclarus pono sed ego etiam gratus facio


quod existimas meam causam coniunctam esse cum tua, certe similis in utroque nostrum, cum optime sentiremus, error fuit. nam omnia utriusque consilia ad concordiam spectaverunt; qua quom ipsi Caesari nihil esset utilius, gratiam quoque nos mire ab eo defendenda pace arbitrabamur. quantum nos fefellerit et quem in locum res deducta sit, vides. neque solum ea perspicis, quae geruntur quaeque iam gesta sunt, sed etiam qui cursus rerum, qui exitus futurus sit. ergo aut probare oportet ea, quae fiunt, aut interesse, etiam si non probes; quorum altera mihi turpis, altera etiam periculosa ratio videtur.

qui existimo meus causa conjungo sum cum tuus certus similis in uterque nos cum optume sentio error sum nam omnis uterque consilium ad concordia specto qui cum ipse caesaris nihil sum utilis gratia quoque nos mirus ab is defendo pax arbitror quantus nos fallo et qui in locus res deduco sum video neque solus is perspicio qui gero quisque iam gero sum sed etiam qui curro res qui exitus sum sum ergo aut probaris oportet is qui fio aut intersum etiam si non probo qui alter ego turpis alter etiam periculosus ratio video


quae locutus est Furnius noster de animo tuo in rem p., ea gratissima fuerunt senatui, p. R. probatissima ; quae autem tuae recitatae litterae sunt in senatu, nequaquam consentire cum Furni oratione visae sunt. pacis enim auctor eras; cum conlega tuus, vir clarissimus, a foedissimis, latronibus obsideretur, qui aut positis armis pacem petere debent aut, si pugnantes eam postulant, victoria pax non pactione parienda est. sed de pace litterae vel Lepidi vel tuae quam in partem acceptae sint, ex viro optimo, fratre tuo, et ex C. Furnio poteris cognoscere.

qui loquor sum furnius noster de animus tuus in res p is gratus sum senatus p romanus probo qui autem tuus recito littera sum in senatus nequaquam consentio cum furnius oratio video sum pax enim auctor sum cum collega tuus vir clarus ab foedus latro obsido qui aut pono arma pax peto debeo aut si pugno is postulo victoria pax non pactio pario sum sed de pax littera vel lepidus vel tuus quam in pars accipio sum ex vir bonus frater tuus et ex que furnius possum cognosco


sed de illo plura coram nunc, quod praestat, quid me velitis facere constituite. tris legiones firmas habeo, quarum unam, xxviii, cum ad se initio belli arcessisset Antonius hac pollicitatione, quo die in castra venisset, denarios quingenos singulis militibus daturum, in victoria vero eadem praemia quae suis legionibus (quorum quis ullam finem aut modum futurum putabit ?) incitatissimam is retinui aegre me hercules, nec retinuissem si uno loco habuissem, utpote cum singulae quaedam cohortes seditionem fecerint. reliquas quoque legiones non destitit litteris atque infinitis pollicitationibus incitare. nec vero minus Lepidus ursit me et suis et Antoni litteris ut legionem xxx mitterem sibi.

sed de ille multus coram nunc qui praesto quis ego volo facio constituo tres legio firmo habeo qui unus xxviii cum ad sui initium bellum arcesso antonius hic pollicitatio quo dies in castrum venio denarius quingeni singuli miles do in victoria verus idem praemium qui suus legio qui quis ullus finis aut modus sum puto incito is retineo aeger ego herculis neque retineo si unus locus habeo utpote cum singulus quidam cohors seditio facio reliquus quoque legio non desisto littera atque infinitus pollicitatio incitaris neque verus paruus lepidus ursit ego et suus et antonius littera ut legio xxx mitto sui


quod eo liberius ad te scribo, quia non solum temporibus his, quae per te sum adeptus, sed iam olim nascenti prope nostrae laudi dignitatique favisti, simulque quod video non, ut antehac putabam, novitati esse invisum meae in te enim, homine omnium nobilissimo, similia invidorum vitia perspexi, quem tamen illi esse in principibus facile sunt passi, evolare altius certe noluerunt. gaudeo tuam dissimilem fuisse fortunam; multum enim interest, utrum laus imminuatur an salus deseratur; me meae tamen ne nimis paeniteret, tua virtute perfectum est; curasti enim, ut plus additum ad memoriam nominis nostri quam demptum de fortuna videretur.

qui is liber ad tu scribo quia non solus tempus hic qui per tu sum adipiscor sed iam olim nasco prope noster laus dignitas faveo simul qui video non ut antehac puto novitas sum invideo meus in tu enim homo omnis nobilis similis invidus vitio perspicio qui tamen ille sum in princeps facilis sum patior evolaris altus certus nolo gaudeo tuus dissimilis sum fortuna multus enim intersum utrum laus imminuo an salus desero ego meus tamen ne nimis paeniteo tuus virtus perficio sum curo enim ut multus addo ad memoria nomen noster quam demptum de fortuna video


hoc si verbis adsecutus es, auris ad te adferam non minus elegantis ; sin autem obsonio, peto a te ne pluris esse balbos quam disertos putes. me cotidie aliud ex alio impedit ; sed si me expediero ut in ista loca venire possim, non committam ut te sero a me certiorem factum putes.

hic si verbum assequor sum auris ad tu affero non paruus elego sin autem obsonium peto ab tu ne multus sum balbus quam dissero puto ego cottidie alius ex alius impedio sed si ego expedio ut in iste locum venio possum non committo ut tu serus ab ego certus facio puto


ego post supplicationes mihi decretas in Dalmatiam profectus sum; sex oppida vi oppugnando cepi; unum hoc, quod erat maximum, quater a me iam captum; quattuor enim turris et quattuor muros cepi et arcem eorum totam; ex qua me nives, frigora, imbres detruserunt, indigneque, mi Cicero, oppidum captum et bellum confectum is relinquere sum coactus. qua re te rogo, si opus erit, ad Caesarem meam causam agas meque tibi in omnis partis defendendum putes, hoc existimans, neminem te tui amantiorem habere. vale. D. N. Decembr. Narona.

ego post supplicatio ego decerno in dalmatia proficiscor sum sex oppidum vis oppugno capio unus hic qui sum magnus quater ab ego iam capio quattuor enim turris et quattuor murus capio et arx is totus ex qui ego nix frigus imber detrudo indignus ego cicero oppidum capio et bellum conficio is relinquo sum cogo qui res tu rogo si opus sum ad caesaris meus causa ago ego tu in omnis pars defendo puto hic existimo nemo tu tuus amo habeo val d n decembr narona


si ipsa res p. tibi narrare posset, quo modo sese haberet, non facilius ex ea cognoscere posses quam ex liberto tuo Phania; ita est homo non modo prudens, verum etiam, quod iuvet; curiosus. quapropter ille tibi omnia explanabit; id enim mihi et ad brevitatem est aptius et ad reliquas res providentius. de mea autem benevolentia erga te etsi potes ex eodem Phania cognoscere, tamen videntur etiam aliquae meae partes; sic enim tibi persuade, carissimum te mihi esse cum propter multas suavitates ingeni, offici, humanitatis tuae, tum quod ex tuis litteris et ex multorum sermonibus intellego omnia, quae a me profecta sunt in te, tibi accidisse gratissima. quod cum ita sit, perficiam profecto, ut longi temporis usuram, qua caruimus intermissa nostra consuetudine, et gratia et crebritate et magnitudine officiorum meorum sarciam, idque me, quoniam tu ita vis, puto non invita Minerva esse facturum; quam quidem ego, si forte de tuis sumpsero, non solum *polia/da, sed etiam *)appia/da nominabo.

si ipse res p tu narro possum quo modo sui habeo non facilis ex is cognosco possum quam ex libertus tuus phania ita sum homo non modo prudens verus etiam qui juvo curiosus quapropter ille tu omnis explano is enim ego et ad brevitas sum aptus et ad reliquus res provideo de meus autem benevolens erga tu etsi possum ex idem phania cognosco tamen video etiam aliqui meus pars sic enim tu persuadeo carus tu ego sum cum propter multus suavitas ingenium officio humanitas tuus tum qui ex tuus littera et ex multus sermo intellego omnis qui ab ego proficio sum in tu tu accido gratus qui cum ita sum perficio profecto ut longus tempus usura qui careo intermissus noster consuetudo et gratia et crebritas et magnitudo officium meus sarcio is ego quoniam tu ita volo puto non invito minerva sum facio quam quidem ego si fors de tuus sumo non solus polion do sed etiam adpio do nomino


te, mi Curio, pro tua incredibili in me benevolentia meaque item in te singulari rogo atque oro, ne patiare quicquam mihi ad hanc provincialem molestiam temporis prorogari. praesens tecum egi, cum te tr. pl. isto anno fore non putarem, itemque petivi saepe per litteras, sed tum quasi a †senatuore, nobilissimo tamen adulescente et gratiosissimo, nunc a tr. pl. et a Curione tribuno, non ut decernatur aliquid novi, quod solet esse difficilius, sed ut ne quid novi decernatur, ut et senati consultum et leges defendas, eaque mihi condicio maneat, qua profectus sum. hoc te vehementer etiam atque etiam rogo.

tu ego curius pro tuus incredibilis in ego benevolens meo item in tu singularis rogo atque oro ne patior quisquam ego ad hic provincial molestia tempus prorogaris praesens tu ago cum tu tr pl iste annus sum non puto ito peto saepe per littera sed tum quasi ab senatuore nobilis tamen adulescens et gratiosus nunc ab tr pl et ab curio tribunus non ut decerno aliquis nosco qui soleo sum difficilis sed ut ne quis nosco decerno ut et senatus consulo et lex defendo is ego condicio maneo qui proficiscor sum hic tu vehemens etiam atque etiam rogo


quod societatem rei p. conservandae tibi mecum a patre acceptam renovas gratum est ; quae societas inter nos semper, mi Cornifici, manebit. gratum etiam illud, quod mihi tuo nomine gratias agendas non putas ; nec enim id inter nos facere debemus. senatus saepius pro dignitate tua appellaretur, si absentibus consulibus umquam nisi ad rem novam cogeretur. itaque nec de HS X_X_ nec de HS D_C_C_ quicquam agi nunc per senatum potest. tibi autem ex s. c. imperandum mutuumve sumendum censeo. in re p. quid agatur credo a te ex eorum litteris cognoscere, qui ad te acta debent perscribere. ego sum spe bona consilio, cura, labore non desum ; omnibus inimicis rei publicae esse me acerrimum hostem prae me fero. res neque nunc difficili loco mihi videtur esse et fuisset facillimo, si culpa a quibusdam afuisset.

qui societas res p conservo tu ego ab pater accipio renovo gratus sum qui societas inter nos semper ego cornificius maneo gratus etiam ille qui ego tuus nomen gratia ago non puto neque enim is inter nos facio debeo senatus saepis pro dignitas tuus appello si absum consul umquam nisi ad res novus cogo itaque neque de sestertius decem decem neque de sestertius d que que quisquam ago nunc per senatus possum tu autem ex senatus que impero mutuus sumo censeo in res p quis ago credo ab tu ex is littera cognosco qui ad tu ago debeo perscribo ego sum spes bonus consilium cura labor non desum omnis inimicus res publicus sum ego acer hostis prae ego fero res neque nunc difficilis locus ego video sum et sum facilis si culpa ab quidam asum


Caesarem vero, quod me in tanta fortuna modo cognitum vetustissimorum familiarium loco habuit, dilexi summa cum pietate et fide. quae mea sententia gerere mihi licuit, ita feci ut optimus quisque maxime probarit; quod iussus sum, eo tempore atque ita feci ut appareret invito imperatum esse. cuius facti iniustissima invidia erudire me potuit quam iucunda libertas et quam misera sub dominatione vita esset. ita si id agitur ut rursus in potestate omnia unius sint, quicumque is est, ei me profiteor inimicum, nec periculum est ullum quod pro libertate aut refugiam aut deprecer.

caesaris verus qui ego in tantus fortuna modo cognosco vetustus familiaris locus habeo diligo summus cum pietas et fides qui meus sententia gero ego licet ita facio ut bonus quisque magnus probo qui iubeo sum is tempus atque ita facio ut appareo invito impero sum qui facio injustus invidia erudio ego possum quam iucundus libertas et quam misero sub dominatio vito sum ita si is ago ut rursus in potestas omnis unus sum quicumque is sum is ego profiteor inimicus neque periculum sum ullus qui pro libertas aut refugio aut deprecor


quasi divinarem tali in officio fore mihi aliquando ex petendum studium tuum, sic, cum de tuis rebus gestis agebatur, inserviebam honori tuo; dicam tamen vere: plus quam acceperas reddidisti. quis enim ad me non perscripsit te non solum auctoritate orationis, sententia tua, quibus ego a tali viro contentus eram, sed etiam opera, consilio, domum veniendo, conveniendis meis nullum onus offici cuiquam reliquum fecisse? haec mihi ampliora multo sunt quam illa ipsa, propter quae haec laborantur.

quasi divinaris talis in officium sum ego aliquando ex peto studium tuus sic cum de tuus res gero ago inservio honor tuus dico tamen verus multus quam accipio reddo quis enim ad ego non perscribo tu non solus auctoritas oratio sententia tuus qui ego ab talis vir contineo sum sed etiam opus consilium domus venio convenio meus nullus onus officio quisquam reliquus facio hic ego amplus multus sum quam ille ipse propter qui hic laboro


mi Galle, cave putes quicquam melius quam epistulae tuae partem ab eo loco: 'cetera labuntur.' secreto hoc audi, tecum habeto, ne Apellae quidem, liberto tuo, dixeris. praeter duo nos loquitur isto modo nemo; bene malene videro, sed, quicquid est, nostrum est. urge igitur nec 'transversum unguem,' quod aiunt, a stilo; is enim est dicendi opifex. atque equidem aliquantum iam etiam noctis adsumo.

ego gallus caveo puto quisquam bonus quam epistula tuus pars ab is locus ceterus labor secretum hic audio tu habeo ne apella quidem libertus tuus dico praeter duo nos loquor iste modo nemo bene malus video sed quisquis sum nos sum urgeo igitur neque transverto unguis qui aio ab stilus is enim sum dico opifex atque equidem aliquantus iam etiam nox adsumo


S. v. b. non me hercule in hac mea peregrinatione quicquam libentius facio quam scribo ad te ; videor enim, cum praesente loqui et iocari. nec tamen hoc usu venit propter 'spectra Catiana' ; pro quo tibi proxima epistula tot rusticos Stoicos regeram, ut Catium Athenis natum esse dicas.

senatus v b non ego herculis in hic meus peregrinatio quisquam libet facio quam scribo ad tu video enim cum praesens loquor et iocor neque tamen hic usus venio propter spectrum catiana pro quo tu propior epistula tot rusticus stoicus regero ut catius athenae natus sum dico


adsentior tibi eos quos scribis Lilybaeo minari istic poenas dare debuisse ; sed metuisti, ut ais, ne nimis liber in ulciscendo viderere. metuisti igitur ne gravis civis, ne nimis fortis, ne nimis te dignus viderere.

adsentio tu is qui scribo lilybaeum mino istic poena do debeo sed metuo ut aio ne nimis liber in ulciscor video metuo igitur ne gravis civis ne nimis fortis ne nimis tu dignus video


etsi mihi videor intellexisse, cum tecum Ephesi de re M. Annei, legati mei, locutus sum, te ipsius causa vehementer omnia velle, tamen et M. Anneium tanti facio, ut mihi nihil putem praetermittendum quod illius intersit, et me a te tanti fieri puto, ut non dubitem quin ad tuam voluntatem magnus cumulus accedat commendationis meae. nam cum iam diu diligerem M. Anneium deque eo sic existimarem, ut res declarat, qui ultro ei detulerim legationem, cum multis petentibus denegassem, tum vero, postea quam mecum in bello atque in re militari fuit, tantam in eo virtutem, prudentiam, fidem tantamque erga me benevolentiam cognovi, ut hominem neminem pluris faciam. Eum cum Sardianis habere controversiam scis. causam tibi exposuimus Ephesi ; quam tu tamen coram facilius meliusque cognosces.

etsi ego video intellego cum tu ephesus de res m anneius legatus meus loquor sum tu ipse causa vehemens omnis volo tamen et m anneius tantus facio ut ego nihil puto praetermitto qui ille intersum et ego ab tu tantus fio puto ut non dubito quin ad tuus voluntas magnus cumulus accedo commendatio meus nam cum iam diu diligo m anneius de is sic existimaris ut res declaro qui ultro is defero legatio cum multus peto denego tum verus postea quam ego in bellum atque in res militaris sum tantus in is virtus prudentia fides tantus erga ego benevolentia cognosco ut homo nemo multus facio eos cum sardianus habeo controversia scio causa tu expono ephesus quam tu tamen coram facilis bonus cognosco


itemque senatui placere in Ciliciam provinciam, in VIII reliquas provincias, quas praetorii pro praetore obtinerent, eos, qui praetores fuerunt neque in provincia cum imperio fuerunt, quos eorum ex s. c. cum imperio in provincias pro praetore mitti oporteret, eos sortito in provincias mitti placere; si ex eo numero, quos ex s. c. in provincias ire oporteret, ad numerum non essent qui in eas provincias proficiscerentur, tum, uti quodque conlegium primum praetorum fuisset neque in provincias profecti essent, ita sorte in provincias proficiscerentur; si ii ad numerum non essent, tum deinceps proximi cuiusque conlegii qui praetores fuissent neque in provincias profecti essent, in sortem coicerentur, quoad is numerus effectus esset, quem ad numerum in provincias mitti oporteret si quis huic s. c. intercessisset, auctoritas perscriberetur. huic s. c. intercessit C. Caelius, C. Pansa, tr. pl.

ito senatus placeo in cilicia provincia in viii reliquus provincia qui praetorius pro praetor obtineo is qui praetor sum neque in provincia cum imperium sum qui is ex senatus que cum imperium in provincia pro praetor mitto oportet is sortior in provincia mitto placeo si ex is numerus qui ex senatus que in provincia eo oportet ad numerus non sum qui in is provincia proficisco tum uti quisque collegium primus praetor sum neque in provincia proficiscor sum ita sors in provincia proficisco si is ad numerus non sum tum deinceps propior quisque collegium qui praetor sum neque in provincia proficiscor sum in sors cojacio quoad is numerus efficio sum qui ad numerus in provincia mitto oportet si quis hic senatus que intercedo auctoritas perscribo hic senatus que intercedo que caelius que pansa tr pl


primum omnium quantam perturbationem rerum urbanarum adferat obitus consulum quantamque cupiditatem hominibus iniciat vacuitas non te fugit. satis me multa scripsisse, quae litteris commendari possint, arbitror ; scio enim cui scribam.

primus omnis quantus perturbatio res urbanaris affero obeo consul quantus cupiditas homo inicio vacuitas non tu fugio satis ego multus scribo qui littera commendaris possum arbitror scio enim qui scribo


Dolabellam a te gaudeo primum laudari, deinde etiam amari; nam ea, quae speras Tulliae meae prudentia temperari posse, scio cui tuae epistulae respondeant. quid, si meam legas, quam ego tum ex tuis litteris misi ad Appium? sed quid agas? sic vivitur. quod actum est, di adprobent. spero fore iucundum generum nobis, multumque in eo tua nos humanitas adiuvabit.

dolabella ab tu gaudeo primus laudo deinde etiam amo nam is qui spero tullia meus prudentia temperaris possum scio qui tuus epistula respondeo quis si meus lego quam ego tum ex tuus littera mitto ad appius sed quis ago sic vivo qui ago sum deus adprobo spero sum iucundus gener nos multus in is tuus nos humanitas adiuvo


multum in hac re mihi videntur necessarii eius et rei p. et ipsius causa proficere posse, plurimum, ut puto, tu quoque, cuius ille tanta merita habet, quanta nemo praeter me. numquam enim obliviscar maxima ac plurima me tibi debere. de his rebus ut exigeret cum eo Furnio mandavi. quod si quantam debeo habuero apud eum auctoritatem, plurimum ipsum iuvero.

multus in hic res ego video necessarius is et res p et ipse causa proficio possum multus ut puto tu quoque qui ille tantus mereo habeo quantus nemo praeter ego numquam enim obliviscor maximus atque multus ego tu debeo de hic res ut exigo cum is furnius mando qui si quantus debeo habeo apud is auctoritas multus ipse juvo


quas ob res milites tuere, si eos mirifice de re p. meritos esse animadvertis, et effice ne quem paeniteat rem p. quam spem praedae et rapinarum sequi maluisse. item Murci et Crispi imperatorum dignitatem, quantum est in te, tuere. nam Bassus misere noluit mihi legionem tradere. quod nisi milites invito eo legatos ad me misissent, clausam Apameam tenuisset, quoad vi esset expugnata. haec a te peto non solum rei p. quae tibi semper fuit carissima, sed etiam amicitiae nostrae nomine, quam confido apud te plurimum posse.

qui ob res miles tueor si is mirificus de res p mereo sum animadverto et efficio ne qui paeniteo res p quam spes praeda et rapina sequor malo item murcus et crispus imperator dignitas quantus sum in tu tueor nam bassus mitto nolo ego legio trado qui nisi miles invito is legatus ad ego mitto claudo apamea teneo quoad vis sum expugno hic ab tu peto non solus res p qui tu semper sum carus sed etiam amicitia noster nomen quam confido apud tu multus possum


itaque per Laterensem internuntium fidem mihi dedit se Antonium, si prohibere provincia sua non potuisset, bello persecuturum, me ut venirem copiasque coniungerem rogavit, eoque magis, quod et Antonius ab equitatu firmus esse dicebatur et Lepidus ne mediocrem quidem equitatum habebat ; nam etiam ex paucitate eius non multis ante diebus decem qui optimi fuerant ad me transierunt. quibus rebus ego cognitis cunctatus non sum ; in cursu bonorum consiliorum Lepidum adiuvandum putavi.

itaque per laterensis internuntius fides ego do sui antonius si prohibeo provincia suus non possum bellum persequor ego ut venio copia conjungo rogo eo magis qui et antonius ab equitatus firmus sum dico et lepidus ne mediocris quidem equitas habeo nam etiam ex paucitas is non multus ante dies decem qui bonus sum ad ego transeo qui res ego cognosco cunctor non sum in cursus bonus consilium lepidus adjuvo puto


C. Subernius Calenus et meus est familiaris et Leptae nostri familiarissimi pernecessarius. is cum vitandi belli causa profectus esset in Hispaniam cum M. Varrone ante bellum, ut in ea provincia esset, in qua nemo nostrum post Afranium superatum bellum ullum fore putaret, incidit in ea ipsa mala, quae summo studio vitaverat ; oppressus est enim bello repentino, quod bellum commotum a Scapula ita postea confirmatum est a Pompeio, ut nulla ratione ab illa miseria se eripere posset.

que subernius calenus et meus sum familiaris et lepta noster familiaris pernecessarius is cum vito bellum causa proficiscor sum in hispania cum m varro ante bellum ut in is provincia sum in qui nemo nos post afranius supero bellum ullus sum puto incido in is ipse malus qui superus studium vito opprimo sum enim bellum repentinus qui bellum commoveo ab scapula ita postea confirmo sum ab pompejus ut nullus ratio ab ille miseria sui eripio possum


veni domum, non quo optima vivendi condicio esset, sed tamen, si esset aliqua forma rei p. tamquam in patria ut essem, si nulla, tamquam in exsilio. mortem mihi cur consciscerem causa non visa est, cur optarem multae causae. vetus est enim, ubi non sis qui fueris, non esse cur velis vivere. sed tamen vacare culpa magnum est solacium, praesertim cum habeam duas res quibus me sustentem, optimarum artium scientiam et maximarum rerum gloriam; quarum altera mihi vivo numquam eripietur, altera ne mortuo quidem.

venio domus non quo bonus vivo condicio sum sed tamen si sum aliqui forma res p tamquam in patria ut sum si nullus tamquam in exsilium mors ego cur conscisco causa non video sum cur optaris multus causa vetus sum enim ubi non sum qui sum non sum cur velis vivo sed tamen vacaris culpa magnus sum solacium praesertim cum habeo duo res qui ego sustento optimaris ars scientia et maximaris res gloria qui alter ego vivo numquam eripio alter ne mortuus quidem


mihi consilium captum iam diu est; de quo ad te, non quo celandus esses, nihil scripsi antea, sed quia communicatio consili tali tempore quasi quaedam admonitio videtur esse offici vel potius efflagitatio ad coeundam societatem vel periculi vel laboris. Cum vero ea tua sit voluntas, humanitas, benevolentia erga me, libenter amplector talem animum, sed ita (non enim dimittam pudorem in rogando meum): si feceris id, quod ostendis, magnam habebo gratiam, si non feceris, ignoscam et alterum timori, alterum mihi te negare non potuisse arbitrabor. est enim res profecto maxima. quid rectum sit apparet, quid expediat obscurum est, ita tamen, ut si nos ii sumus, qui esse debemus, id est studio digni ac litteris nostris, dubitare non possimus quin ea maxime conducant, quae sunt rectissima. qua re tu, si simul placebit, statim ad me venies; sin idem placebit atque eodem, nec continuo poterit, omnia tibi ut nota sint faciam. quicquid statueris, te mihi amicum, sin id, quod opto, etiam amicissimum iudicabo.

ego consilium capio iam diu sum de quo ad tu non quo celo sum nihil scribo antea sed quia communicatio consilium talis tempus quasi quidam admonitio video sum officio vel potis efflagitatio ad coeo societas vel periculum vel labor cos verus is tuus sum voluntas humanitas benevolens erga ego libet amplector talis animus sed ita non enim dimitto pudor in rogo meus si facio is qui ostendo magnus habeo gratia si non facio ignosco et alter timor alter ego tu nego non possum arbitror sum enim res profecto maximus quis recingo sum appareo quis expedio obscurus sum ita tamen ut si nos is sum qui sum debeo is sum studium dignus atque littera noster dubitaris non possum quin is magnus conduco qui sum recingo qui res tu si simul placeo statim ad ego venio sin idem placeo atque idem neque continuo possum omnis tu ut nosco sum facio quisquis statuo tu ego amicus sin is qui opto etiam amicus iudico


nos apud Alyziam, ex quo loco tibi litteras ante dederamus, unum diem commorati sumus, quod Quintus nos consecutus non erat. is dies fuit non. Nov. Inde ante lucem proficiscentes ante diem viii Idus Nov. has litteras dedimus. tu si nos omnis amas et praecipue me, magistrum tuum, confirma te.

nos apud alyzia ex quo locus tu littera ante do unus dies commoro sum qui quintus nos consequor non sum is dies sum non nov indus ante lux proficisco ante dies viii idus nov hic littera do tu si nos omnis amo et praecipuus ego magister tuus confirmo tu


L. Mescinius ea mecum necessitudine coniunctus est, quod mihi quaestor fuit ; sed hanc causam, quam ego, ut a maioribus accepi, semper gravem duxi, fecit virtute et humanitate sua iustiorem. itaque eo sic utor ut nec familiarius ullo nec libentius. is quamquam confidere videbatur te sua causa quae honeste posses libenter esse facturum, magnum esse tamen speravit apud te meas quoque litteras pondus habituras. id cum ipse ita iudicabat tum pro familiari consuetudine saepe ex me audierat quam suavis esset inter nos et quanta coniunctio.

l mescinius is ego necessitudo conjungo sum qui ego quaestor sum sed hic causa quam ego ut ab magnus accipio semper gravis duco facio virtus et humanitas suus justus itaque is sic uto ut neque familiaris ullus neque libet is quamquam confido video tu suus causa qui honestus possum libet sum facio magnus sum tamen spero apud tu meus quoque littera pondus habeo is cum ipse ita judico tum pro familiaris consuetudo saepe ex ego audio quam suavis sum inter nos et quantus conjunctio


consili nostri, ne si eos quidem, qui id secuti non sunt, non paeniteret, nobis paenitendum putarem ; secuti enim sumus non spem sed officium, reliquimus autem non officium sed desperationem. ita verecundiores fuimus quam qui se domo non commoverunt, saniores quam qui amissis opibus. domum non reverterunt. sed nihil minus fero quam severitatem otiosorum et, quoquo modo se res habet, magis illos vereor, qui in bello occiderunt, quam hos curo, quibus non satis facimus, quia vivimus.

consilium noster ne si is quidem qui is sequor non sum non paeniteo nos paeniteo puto sequor enim sum non spes sed officium relinquo autem non officium sed desperatio ita verecundus sum quam qui sui domus non commoveo sanus quam qui amitto ops domus non revorto sed nihil paruus fero quam severitas otiosus et quisquis modo sui res habeo magis ille vereor qui in bellum occido quam hic curo qui non satis facio quia vivo


hanc rem, mi Plance, si effeceris, meam de tua erga me benevolentia spem confirmaveris, ipsum Capitonem, gratissimum, officiosissimum, optimum virum, ad tuam necessitudinem tuo summo beneficio adiunxeris.

hic res ego plancus si efficio meus de tuus erga ego benevolens spes confirmo ipse capito gratus officiosus bonus vir ad tuus necessitudo tuus superus beneficium adjungo


etsi unus ex omnibus minime sum ad te consolandum accommodatus, quod tantum ex tuis molestiis cepi doloris, ut consolatione ipse egerem, tamen, cum longius a summi luctus acerbitate meus abesset dolor quam tuus, statui nostrae necessitudinis esse meaeque in te benevolentiae non tacere tanto in tuo maerore tam diu, sed adhibere aliquam modicam consolationem, quae levare dolorem tuum posset, si minus sanare potuisset.

etsi unus ex omnis paruus sum ad tu consolo accommodo qui tantus ex tuus molestia capio dolor ut consolatio ipse egeo tamen cum longus ab superus luctus acerbitas meus absum dolor quam tuus statuo noster necessitudo sum meus in tu benevolentia non taceo tantus in tuus maeror tam diu sed adhibeo aliqui modicus consolatio qui levaris dolor tuus possum si paruus sano possum


ego quidem, ut debeo et ut tute mihi praecepisti et ut me pietas utilitasque cogit, me ad eius rationes adiungo, quem tu in meis rationibus tibi esse adiungendum putasti sed te non praeterit, quam sit difficile sensum in re publica, praesertim rectum et confirmatum, deponere. verum tamen ipse me conformo ad eius voluntatem, a quo honeste dissentire non possum, neque id facio, ut forsitan quibusdam videar, simulatione; tantum enim animi inductio et me hercule amor erga Pompeium apud me valet, ut, quae illi utilia sunt, et quae ille vult, ea mihi omnia iam et recta et vera videantur; neque, ut ego arbitror, errarent ne adversarii quidem eius, si, cum pares esse non possent, pugnare desisterent.

ego quidem ut debeo et ut tueor ego praecipio et ut ego pietas utilitas cogo ego ad is ratio adjungo qui tu in meus ratio tu sum adjungo puto sed tu non praetereo quam sum difficilis sensus in res publicus praesertim recingo et confirmo depono verus tamen ipse ego conformo ad is voluntas ab quo honestus dissentio non possum neque is facio ut forsitan quidam video simulatio tantus enim animus inductio et ego herculis amor erga pompejus apud ego valeo ut qui ille utilis sum et qui ille volo is ego omnis iam et recta et verus video neque ut ego arbitror erro ne adversarius quidem is si cum par sum non possum pugno desisto


ad consolandum autem cum illa valent, quae eleganter copioseque conlegisti, tum nihil plus quam quod firmitudinem gravitatemque animi tui perspexi; quam non imitari turpissimum existimo. itaque hoc etiam fortiorem me puto quam te ipsum, praeceptorem fortitudinis, quod tu mihi videre spem non nullam habere haec aliquando futura meliora casus enim gladiatorii similitudinesque eae, tum rationes in ea disputatione a te conlectae vetabant me rei p. penitus diffidere. itaque alterum minus mirum, fortiorem te esse, cum aliquid speres, alterum mirum, spe ulla teneri. quid est enim non ita adfectum, ut id non deletum exstinctumque esse fateare? circumspice omnia membra rei p., quae notissima sunt tibi; nullum reperies profecto, quod non fractum debilitatumve sit. quae persequerer, si aut melius ea viderem quam tu vides, aut commemorare possem sine dolore; quamquam tuis monitis praeceptisque omnis est abiciendus dolor.

ad consolo autem cum ille valeo qui eleganter copiosus conlego tum nihil multus quam qui firmitudo gravitas animus tuus perspicio quam non imitor turpis existimo itaque hic etiam fortis ego puto quam tu ipse praeceptor fortitudo qui tu ego video spes non nullus habeo hic aliquando sum bonus casus enim gladiatorius similitudo is tum ratio in is disputatio ab tu collecta veto ego res p penitus diffido itaque alter paruus mirus fortis tu sum cum aliquis spero alter mirus spes ullus teneo quis sum enim non ita afficio ut is non deleo exstinguo sum fatearis circumspicio omnis membrum res p qui nosco sum tu nullus reperio profecto qui non frango debilito sum qui persequor si aut bonus is video quam tu video aut commemoraris possum sine dolor quamquam tuus moneo praecipio omnis sum abicio dolor


iam diu ignoro quid agas; nihil enim scribis; neque ego ad te bis duobus mensibus scripseram. quod cum Quinto fratre meo non eras, quo mitterem aut cui darem nesciebam. cupio scire quid agas et ubi sis hiematurus; equidem velim cum Caesare, sed ad eum propter eius luctum nihil sum ausus scribere; ad Balbum tamen scripsi.

iam diu ignoro quis ago nihil enim scribo neque ego ad tu bis duo mensis scribo qui cum quintus frater meus non sum quo mitto aut qui do nescio cupio scio quis ago et ubi sum hiemo equidem volo cum caesaris sed ad is propter is luctus nihil sum audeo scribo ad balbus tamen scribo


quae cum ita sint, si ullam in amicitia mea spem habes, si ea, quae in me officia et studia Brundisi, contulisti, vis mihi etiam gratiora efficere (quamquam sunt gratissima), si me a tuis omnibus amari vides, hoc mihi da atque largire, ut M'. Curium 'sartum et tectum,' ut aiunt, ab omnique incommodo, des trimento, molestia sincerum integrumque conserves. et ipse spondeo et omnes hoc tibi tui pro me recipient, ex mea amicitia et ex tuo in me officio maximum te fructum summamque voluptatem esse capturum. vale.

qui cum ita sum si ullus in amicitia meus spes habeo si is qui in ego officium et studium brundisium confero volo ego etiam gratus efficio quamquam sum gratus si ego ab tuus omnis amo video hic ego do atque largior ut m curiatii sarcio et tectum ut aio ab omne incommodus do trimento molestia sincerus integer conservo et ipse spondeo et omnis hic tu tuus pro ego recipio ex meus amicitia et ex tuus in ego officium magnus tu fructus summa voluptas sum capio val


tibi gratulor, mihi gaudeo; te amo, tua tueor; a te amari et quid agas quidque agatur certior fieri volo.

tu gratulor ego gaudeo tu amo tuus tueor ab tu amo et quis ago quisque ago certus fio volo


quibus ego quamquam verissime possum respondere te, quae facias, tuo iudicio et tua sponte facere nec cuiusquam egere consilio, tamen neque plane adsentior, ne imminuam tuam laudem, si omnis a meis consiliis profecta videatur, neque valde nego ; sum enim avidior etiam quam satis est gloriae ; et tamen non alienum est dignitate tua, quod ipsi Agamemnoni, regum regi, fuit honestum, habere aliquem in consiliis capiendis Nestorem, mihi vero gloriosum te iuvenem consulem florere laudibus quasi alumnum disciplinae meae.

qui ego quamquam verus possum respondeo tu qui facio tuus iudicium et tuus sponte facio neque quisquam ago consilium tamen neque planus adsentio ne imminuo tuus laus si omnis ab meus consilium proficio video neque validus nego sum enim avidus etiam quam satis sum gloria et tamen non alienus sum dignitas tuus qui ipse agamemnonius rex rex sum honestus habeo aliquis in consilium capio nestor ego verus gloriosus tu juvenis consul floreo laus quasi alumnus disciplina meus


atque utinam praesens illum diem mihi optatissimum videre potuissem proque tuis amplissimis erga me studiis atque beneficiis tibi operam meam studiumque navare! quam mihi facultatem quoniam hic nec opinatus et improvisus provinciae casus eripuit, tamen ut te consulem rem p. pro tua dignitate gerentem videre possim, magno opere a te peto ut operam des efficiasque ne quid mihi fiat iniuriae neve quid temporis ad meum annuum munus accedat. quod si feceris, magnus ad tua pristina erga me studia cumulus accedet.

atque utinam praesens ille dies ego opto video possum pro tuus amplus erga ego studium atque beneficium tu opera meus studium navaris quam ego facultas quoniam hic neque opinor et improvide provincia casus eripio tamen ut tu consul res p pro tuus dignitas gero video possum magnus opus ab tu peto ut opera do efficio ne quis ego fio iniuria neve quis tempus ad meus annuus munus accedo qui si facio magnus ad tuus pristinus erga ego studium cumulus accedo


sed vereor ne iam superesse mihi verba putes, quae dixeram defutura. commendo tibi hominem sic, ut intellegis me eum de quo ea supra scripserim debere commendare, a teque vehementer etiam atque etiam peto ut quod habet in tua provincia negoti expedias, quod tibi videbitur rectum esse ipsi dicas. hominem facillimum liberalissimumque cognosces. itaque te rogo ut eum solutum, liberum confectis eius negotiis per te quam primum ad me remittas. id mihi fratrique meo gratissimum feceris.

sed vereor ne iam supersum ego verbum puto qui dico desum commendo tu homo sic ut intellego ego is de quo is supra scribo debeo commendaris ab tu vehemens etiam atque etiam peto ut qui habeo in tuus provincia negotium expedio qui tu video recingo sum ipse dico homo facilis liberalis cognosco itaque tu rogo ut is soluo liber conficio is negotium per tu quam primus ad ego remitto is ego frater meus gratus facio


ego de provincia decedens quaestorem Coelium praeposui provinciae. 'puerum?' inquis. at quaestorem, at nobilem adulescentem, at omnium fere exemplo. neque erat superiore honore usus, quem praeficerem. Pomptinus multo ante discesserat; a Quinto fratre impetrari non poterat; quem tamen si reliquissem, dicerent iniqui non me plane post annum, ut senatus voluisset, de provincia decessisse, quoniam alterum me reliquissem. fortasse etiam illud adderent, senatum eos voluisse provinciis praeesse, qui antea non praefuissent, fratrem meum triennium Asiae praefuisse. denique nunc sollicitus non sum; si fratrem reliquissem, omnia timerem. postremo non tam mea sponte quam potentissimorum duorum exemplo, qui omnis Cassios Antoniosque complexi sunt, hominem adulescentem non tam allicere volui quam alienare nolui. hoc tu meum consilium laudes necessest, mutari enim non potest. de Ocella parum ad me plane scripseras et in actis non erat. tuae res gestae ita notae sunt, ut trans montem Taurum etiam de Matrinio sit auditum. ego, nisi quid me etesiae morabuntur, celeriter, ut spero, vos videbo.

ego de provincia decedo quaestor caelius praepono provincia puer inquam at quaestor at nobilis adulescens at omnis fere exemplum neque sum superus honor utor qui praeficio pomptinus multus ante discedo ab quintus frater impetraris non possum qui tamen si relinquo dico iniquus non ego planus post annus ut senatus volo de provincia decedo quoniam alter ego relinquo fortasse etiam ille addo senatus is volo provincia praesum qui antea non praesum frater meus triennium asia praesum denique nunc sollicitus non sum si frater relinquo omnis timeo postremo non tam meus sponte quam potens duo exemplum qui omnis casseius antonius complector sum homo adulescens non tam allicio volo quam alienaris nolo hic tu meus consilium laus necesse muto enim non possum de ocella parum ad ego planus scribo et in ago non sum tuus res gero ita nosco sum ut trans mons taurus etiam de matrinius sum audio ego nisi quis ego etesius moror celer ut spero tu video


res ante Idus acta sic est (nam haec Idibus mane scripsi): Hortensi et mea et Luculli sententia cedit religioni de exercitu; teneri enim res aliter non potest; sed ex illo senatus consulto, quod te referente factum est, tibi decernit, ut regem reducas, quod commodo rei p. facere possis, ut exercitum religio tollat, te auctorem senatus retineat. Crassus tris legatos decernit nec excludit Pompeium, censet enim etiam ex iis, qui cum imperio sint; Bibulus tris legatos ex iis, qui privati sunt. huic adsentiuntur reliqui consulares praeter Servilium, qui omnino reduci negat oportere, et Volcacium, qui Lupo referente Pompeio decernit, et Afranium, qui adsentitur Volcacio. quae res auget suspicionem Pompei voluntatis, nam advertebatur Pompei familiaris adsentiri Volcacio. laboratur vehementer; inclinata res est. Libonis et Hypsaei non obscura concursatio et contentio omniumque Pompei familiarium studium in eam opinionem rem adduxerunt, ut Pompeius cupere videatur; cui qui nolunt, idem tibi, quod eum ornasti, non sunt amici;

res ante idus ago sic sum nam hic idus mane scribo hortensius et meus et lucullus sententia cedo religio de exercitus teneo enim res aliter non possum sed ex ille senatus consultum qui tu refero facio sum tu decerno ut rex reduco qui commodum res p facio possum ut exercitus religio tollo tu auctor senatus retineo crassus tres legatus decerno neque excludo pompejus censeo enim etiam ex is qui cum imperium sum bibulus tres legatus ex is qui privo sum hic adsentio reliquus consularis praeter servilius qui omnino reduco nego oportet et volcacius qui lupus refero pompejus decerno et afranius qui adsentio volcacius qui res augeo suspicio pompejus voluntas nam adverto pompejus familiaris adsentio volcacius laboro vehemens inclino res sum libo et hypsaeus non obscurus concursatio et contentio omne pompejus familiaris studium in is opinio res adduco ut pompejus cupio video qui qui nolo idem tu qui is orno non sum amicus


C. Curtius Mithres est ille quidem, ut scis, libertus Postumi, familiarissimi mei, sed me colit et observat aeque is atque illum ipsum patronum suum. apud eum ego sic Ephesi fui, quotienscumque fui, tamquam domi meae, multaque acciderunt in quibus et benevolentiam eius erga me experirer et fidem. itaque si quid aut mihi aut meorum cuipiam in Asia opus est, ad hunc scribere consuevi, huius cum opera et fide tum domo et re uti tamquam mea. haec ad te eo pluribus scripsi ut intellegeres me non †vulgare nec ambitiose, sed ut pro homine intimo ac mihi pernecessario scribere.

que curtus mithres sum ille quidem ut scio libertus postumius familiaris meus sed ego colo et observo aequus is atque ille ipse patronus suus apud is ego sic ephesus sum quotienscumque sum tamquam domus meus multo accido in qui et benevolentia is erga ego experior et fides itaque si quis aut ego aut meus qui in asia opus sum ad hic scribo consuesco hic cum opus et fides tum domus et res uti tamquam meus hic ad tu is multus scribo ut intellego ego non vulgaris neque ambitiosus sed ut pro homo intimo atque ego pernecessarius scribo


restat, ut discedendum putem; in quo reliqua videtur esse deliberatio, quod consilium in discessu, quae loca sequamur. omnino cum miserior res numquam accidit tum ne deliberatio quidem difficilior; nihil enim constitui potest, quod non incurrat in magnam aliquam difficultatem. tu, si videbitur, ita censeo facias, ut, si habes iam statutum, quid tibi agendum putes, in quo non sit coniunctum consilium tuum cum meo, supersedeas hoc labore itineris. sin autem est quod mecum communicare velis, ego te exspectabo; tu, quod tuo commodo fiat, quam primum velim venias, sicut intellexi et Servio et Postumiae placere. vale.

resto ut discedo puto in quo reliquus video sum deliberatio qui consilium in discessus qui locum sequor omnino cum miser res numquam accido tum ne deliberatio quidem difficilis nihil enim constituo possum qui non incurro in magnus aliqui difficultas tu si video ita censeo facio ut si habeo iam status quis tu ago puto in quo non sum conjungo consilium tuus cum meus supersedeo hic labor iter sin autem sum qui ego communicaris velis ego tu exspecto tu qui tuus commodum fio quam primus volo venio sicut intellego et servius et postumia placeo val


si quid in re p. maius actum erit, quod isti operarii minus commode persequi possint, et quem ad modum actum sit et quae existimatio secuta quae que de eo spes sit diligenter tibi perscribemus. ut nunc est, nulla magno opere exspectatio est. nam et illi rumores de comitiis Transpadanorum Cumarum tenus caluerunt, Romam cum venissem, ne tenuissimam quidem auditionem de ea re accepi; praeterea Marcellus, quod adhuc nihil rettulit de successione provinciarum Galliarum et in K. Iun., ut mihi ipse dixit, eam distulit relationem, sane quam eos sermones expressit, qui de eo tum fuerant cum Romae nos essemus.

si quis in res p magnus ago sum qui iste operarius paruus commodus persequor possum et qui ad modus ago sum et qui existimatio sequor qui que de is spes sum diligenter tu perscribo ut nunc sum nullus magnus opus exspectatio sum nam et ille rumor de comitium transpadanus cumaris tenus caleo roma cum venio ne tenuis quidem auditio de is res accipio praeterea marcellus qui adhuc nihil refero de successio provinciaris galliaris et in k jus ut ego ipse dico is differo relatio sanus quam is sermo exprimo qui de is tum sum cum roma nos sum


quod mihi de nostro statu, de Milonis familiaritate; de levitate et imbecillitate Clodi gratularis, minime miramur te tuis ut egregium artificem praeclaris operibus laetari; quamquam est incredibilis hominum perversitas (graviore enim verbo uti non libet), qui nos, quos favendo in communi causa retinere potuerunt, invidendo abalienarunt; quorum malevolentissimis obtrectationibus nos scito de vetere illa nostra diuturnaque sententia prope iam esse depulsos, non nos quidem ut nostrae dignitatis simus obliti, sed ut habeamus rationem aliquando etiam salutis. poterat utrumque praeclare, si esset fides, si gravitas in hominibus consularibus; sed tanta est in plerisque levitas, ut eos non tam constantia in re publica nostra delectet, quam splendor offendat.

qui ego de noster status de milo familiaritas de levitas et imbecillitas claudius gratularis paruus miror tu tuus ut egregius artifex praeclaris opus laetor quamquam sum incredibilis homo perversitas gravis enim verbum uti non libet qui nos qui faveo in communis causa retineo possum invideo abalieno qui malevolens obtrectatio nos scio de veto ille noster diuturnus sententia prope iam sum depello non nos quidem ut noster dignitas sum obliuiscor sed ut habeo ratio aliquando etiam salus possum uterque praeclaris si sum fides si gravitas in homo consularis sed tantus sum in plerusque levitas ut is non tam constantia in res publicus noster delecto quam splendor offendo


tu, mi Cicero, quod adhuc fecisti, idem praesta, ut vigilanter nervoseque nos, qui stamus in acie, subornes. veniat Caesar cum copiis quas habet firmissimas, aut, si ipsum aliqua res impedit, exercitus mittatur ; cuius ipsius magnum periculum agitur. quicquid aliquando futurum fuit in castris perditorum contra patriam, hoc omne iam convenit pro urbis vero salute cur non omnibus facultatibus quas habemus utamur? quod si vos istic non defueritis, profecto, quod ad me attinet, omnibus rebus abunde rei p. satis faciam.

tu ego cicero qui adhuc facio idem praesto ut vigilanter nervosus nos qui sto in acies suborno venio caesar cum copia qui habeo firmus aut si ipse aliqui res impedio exercitus mitto qui ipse magnus periculum ago quisquis aliquando sum sum in castrum perdo contra patria hic omnis iam convenio pro urbs verus salus cur non omnis facultas qui habeo uto qui si tu istic non desum profecto qui ad ego attineo omnis res abunde res p satis facio


reliquum est, ut consoler et adferam rationes, quibus te a molestiis coner abducere. at ea quidem facultas vel tui vel alterius consolandi in te summa est, si umquam in ullo fuit. itaque eam partem, quae ab exquisita quadam ratione et doctrina proficiscitur, non attingam, tibi totam relinquam. quid sit forti et sapienti homine dignum, quid gravitas, quid altitudo animi, quid acta tua vita, quid studia, quid artes, quibus a pueritia floruisti, a te flagitent, tu videbis; ego, quod intellegere et sentire, quia sum Romae et quia curo attendoque, possum, id tibi adfirmo, te in istis molestiis, in quibus es hoc tempore, non diutius futurum, in iis autem, in quibus etiam nos sumus, fortasse semper fore.

reliquus sum ut consolo et affero ratio qui tu ab molestia conor abduco at is quidem facultas vel tuus vel alter consolor in tu summus sum si umquam in ullus sum itaque is pars qui ab exquaero quidam ratio et doctrina proficisco non attingo tu totus relinquo quis sum fortis et sapio homo dignus quis gravitas quis altitudo animus quis ago tuus vito quis studium quis ars qui ab pueritia floreo ab tu flagito tu video ego qui intellego et sentio quia sum roma et quia curo attendo possum is tu adfirmo tu in iste molestia in qui sum hic tempus non diu sum in is autem in qui etiam nos sum fortasse semper sum


etenim, si nulla fuit umquam liberis amissis tam imbecillo mulier .animo quae non aliquando lugendi modum fecerit, certe nos, quod est dies adlatura, id consilio anteferre debemus neque exspectare temporis medicinam, quam repraesentare ratione possimus. his ego litteris si quid profecissem, existimabam optandum quiddam me esse adsecutum; sin minus forte valuissent, officio tamen esse functum viri benevolentissimi atque amicissimi. quem me tibi et fuisse semper existimes velim et futurum esse confidas.

etenim si nullus sum umquam liber amitto tam imbecillus mulier animus qui non aliquando lugeo modus facio certus nos qui sum dies affero is consilium antefero debeo neque exspectaris tempus medicina quam repraesentaris ratio possum hic ego littera si quis proficio existimo opto quidam ego sum adsequor sin paruus fors valeo officium tamen sum fungor vir benevolens atque amicus qui ego tu et sum semper existimo volo et sum sum confido


gratissimae mihi tuae litterae fuerunt, quas ex Furni sermone te scripsisse animadverti. ego autem praeteriti temporis excusationem adfero, quod te profectum audieram nec multo ante redisse scii quam ex epistula tua cognovi. nullum enim in te officium ne minimum quidem sine maxima culpa videor posse praeterire, in quo tuendo habeo causas plurimas vel paternae necessitudinis vel meae a pueritia observantiae vel tui erga me . . mutui amoris.

gratus ego tuus littera sum qui ex furnius sermo tu scribo animadverto ego autem praetereo tempus excusatio affero qui tu proficiscor audio neque multus ante redeo scio quam ex epistula tuus cognosco nullus enim in tu officium ne paruus quidem sine maximus culpa video possum praetereo in quo tueor habeo causa multus vel paternus necessitudo vel meus ab pueritia observantia vel tuus erga ego mutuus amor


quod scribis te velle scire, qui sit rei publicae status, summa dissensio est, sed contentio dispar; nam, qui plus opibus, armis, potentia valent, perfecisse tamen mihi videntur stultitia et inconstantia adversariorum , ut etiam auctoritate iam plus valerent. itaque perpaucis adversantibus omnia, quae ne per populum quidem sine seditione se adsequi arbitrabantur, per senatum consecuti sunt; nam et stipendium Caesari decretum est et decem legati, et, ne lege Sempronia succederetur, facile perfectum est. quod ego ad te brevius scribo, quia me status hic rei publicae non delectat; scribo tamen, ut te admoneam, quod ipse litteris omnibus a pueritia deditus experiendo tamen magis quam discendo cognovi, tu tuis rebus integris discas, neque salutis nostrae rationem habendam nobis esse sine dignitate neque dignitatis sine salute.

qui scribo tu volo scio qui sum res publicus status summus dissensio sum sed contentio dispar nam qui multus ops arma potentia valeo perficio tamen ego video stultitia et inconstantia adversarius ut etiam auctoritas iam multus valeo itaque perpaucus adverso omnis qui ne per populus quidem sine seditio sui assequor arbitror per senatus consequor sum nam et stipendium caesaris decretum sum et decem legatus et ne lex sempronius succedo facilis perficio sum qui ego ad tu brevis scribo quia ego status hic res publicus non delecto scribo tamen ut tu admoneo qui ipse littera omnis ab pueritia dedo experior tamen magis quam disco cognosco tu tuus res integer disco neque salus noster ratio habeo nos sum sine dignitas neque dignitas sine salus


S. v. b. e. v. nos neque de Caesaris adventu neque de litteris, quas Philotimus habere dicitur, quicquam adhuc certi habemus. si quid erit certi, faciam te statim certiorem. valetudinem tuam fac ut cures. vale. iii Idus Sextilis.

senatus v b e v nos neque de caesar advenio neque de littera qui philotimus habeo dico quisquam adhuc certus habeo si quis sum certus facio tu statim certus valetudo tuus facio ut curo val iii idus sextilis


quamquam tibi praesens commendavi, ut potui diligentissime, socios Bithyniae teque cum mea commendatione tum etiam tua sponte intellexi cupere ei societati quibuscumque rebus posses commodare, tamen cum ii, quorum res agitur, magni sua interesse arbitrarentur me etiam per litteras declarare tibi qua essem erga ipsos voluntate, non dubitavi haec ad te scribere.

quamquam tu praesens commendo ut possum diligens socius bithynia tu cum meus commendatio tum etiam tuus sponte intellego cupio is societas quicumque res possum commodo tamen cum is qui res ago magnus suus intersum arbitror ego etiam per littera declararis tu qui sum erga ipse voluntas non dubito hic ad tu scribo


etsi ex tuis et ex L. Oppi, familiaris mei, litteris cognovi te memorem commendationi meae fuisse idque pro tua summa erga me benevolentia proque nostra necessitudine minime sum admiratus, tamen etiam atque etiam tibi L. Oppium praesentem et L. Egnati, mei familiarissimi, absentis negotia commendo. tanta mihi cum eo necessitudo est familiaritasque ut, si mea res esset, non magis laborarem. quapropter gratissimum mihi feceris, si curaris ut is intellegat me a te tantum amari quantum ipse existimo. hoc mihi gratius facere nihil potes, idque ut facias vehementer te rogo.

etsi ex tuus et ex l oppius familiaris meus littera cognosco tu memoro commendatio meus sum is pro tuus summus erga ego benevolens pro noster necessitudo paruus sum admiror tamen etiam atque etiam tu l oppius praesens et l egnatius meus familiaris absum negotium commendo tantus ego cum is necessitudo sum familiaritas ut si meus res sum non magis laboraris quapropter gratus ego facio si curaris ut is intellego ego ab tu tantus amo quantus ipse existimo hic ego gratus facio nihil possum is ut facio vehemens tu rogo


haec si tu Metellum cogitare de me nescisti, debes existimare te maximis de rebus a fratre esse celatum; sin autem aliquid impertivit tibi sui consili, lenis a te et facilis existimari debeo, qui nihil tecum de his ipsis rebus expostulem. et, si intellegis non me 'dicto' Metelli, ut scribis, sed consilio eius animoque in me inimicissimo esse commotum, cognosce nunc humanitatem meam, si humanitas appellandast in acerbissima iniuria remissio animi ac dis solutio. nullast a me umquam sententia dicta in fratrem tuum; quotienscumque aliquid est actum, sedens iis adsensi, qui mihi lenissime sentire visi sunt. addam illud etiam, quod iam ego curare non debui, sed tamen fieri non moleste tuli atque etiam, ut ita fieret, pro mea parte adiuvi, ut senati consulto meus inimicus, quia tuus frater erat, sublevaretur.

hic si tu metellus cogito de ego nescio debeo existimaris tu magnus de res ab frater sum celo sin autem aliquis impertio tu suus consilium lenis ab tu et facilis existimo debeo qui nihil tu de hic ipse res expostulis et si intellego non ego dico metellus ut scribo sed consilium is animo in ego inimicus sum commoveo cognosco nunc humanitas meus si humanitas appellandast in acerbus iniuria remissio animus atque deus solutio nullus ab ego umquam sententia dictum in frater tuus quotienscumque aliquis sum ago sedeo is adsentio qui ego lenis sentio video sum addo ille etiam qui iam ego curo non debeo sed tamen fio non molestus fero atque etiam ut ita fio pro meus pars adjuvo ut senatus consultum meus inimicus quia tuus frater sum sublevo


tu velim sic existimes tibique persuadeas, omne perfugium bonorum in te et Bruto esse positum, si, quod nolim, adversi quid evenerit. res, cum haec scribebam, erat in extremum adducta discrimen ; Brutus enim Mutinae vix iam sustinebat. qui si conservatus erit, vicimus ; sin, quod di omen avertant! omnis omnium cursus est ad vos. proinde fac animum tantum habeas tantumque apparatum quanto opus est ad universam rem p reciperandam. vale.

tu volo sic existimo tu persuadeo omnis perfugium bonus in tu et brutus sum pono si qui nolo adverro quis evenio res cum hic scribo sum in exter adduco discrimen brutus enim mutina vix iam sustineo qui si conservo sum vinco sin qui deus omen averto omnis omnis curro sum ad tu proinde facio animus tantus habeo tantus appario quantus opus sum ad universus res p recipero val


Eranam autem, quae fuit non vici instar sed urbis, quod erat Amani caput, itemque Sepyram et Commorim, acriter et diu repugnantibus Pomptino illam partem Amani tenente, ex antelucano tempore usque ad horam diei x magna multitudine hostium occisa cepimus castellaque vi capta complura $(9) incendimus. his rebus ita gestis castra in radicibus Amani habuimus apud aras Alexandri quadriduum et in reliquus Amani delendis agrisque vastandis, quae pars eius montis meae provinciae est, id tempus omne consumpsimus.

erana autem qui sum non vinco instar sed urbs qui sum amanus caput ito sepyra et commoris acer et diu repugno pomptinus ille pars amanus teneo ex antelucanus tempus usque ad hora dies decem magnus multitudo hostis occaedes capio castellum vis capio complures incendo hic res ita gero castrum in radix amanus habeo apud ara alexander quadriduum et in reliquus amanus deleo ager vasto qui pars is mons meus provincia sum is tempus omnis consumo


in hac sententia complectendus erat mihi Caesar, ut vides, in coniuncta et causa et dignitate. hic multum valuit cum vetus amicitia, quam tu non ignoras mihi et Quinto fratri cum Caesare fuisse, tum humanitas eius ac liberalitas brevi tempore et litteris et officiis perspecta nobis et cognita. vehementer etiam res ipsa publica me movit, quae mihi videbatur contentionem, praesertim maximis rebus a Caesare gestis, cum illis viris nolle fieri et, ne fieret, vehementer recusare. gravissime autem me in hac mente impulit et Pompei fides, quam de me Caesari dederat, et fratris mei, quam Pompeio. erant praeterea haec animadvertenda in civitate, quae sunt apud Platonem nostrum scripta divinitus, quales in re publica principes essent, talis reliquos solere esse civis. tenebam memoria nobis consulibus ea fundamenta iacta iam ex K. Ianuariis confirmandi senatus, ut neminem mireari oporteret Nonis Decembri tantum vel animi fuisse in illo ordine vel auctoritatis, idemque memineram nobis privatis usque ad Caesarem et Bibulum consules, cum sententiae nostrae magnum in senatu pondus haberent, unum fere e sensum fuisse bonorum omnium.

in hic sententia complector sum ego caesar ut video in conjungo et causa et dignitas hic multus valeo cum vetus amicitia quam tu non ignoro ego et quintus frater cum caesaris sum tum humanitas is atque liberalitas brevis tempus et littera et officium perspicio nos et cognosco vehemens etiam res ipse publicus ego moveo qui ego video contentio praesertim magnus res ab caesaris gero cum ille vis nolo fio et ne fio vehemens recusaris gravis autem ego in hic mens impello et pompejus fides quam de ego caesaris do et frater meus quam pompejus sum praeterea hic animadverto in civitas qui sum apud plato nos scribo divinitus qualis in res publicus princeps sum talis reliquus soleo sum civis teneo memoria nos consul is fundamentum jacto iam ex k januarius confirmo senatus ut nemo mirearis oportet nona december tantus vel animus sum in ille ordo vel auctoritas idem memini nos privo usque ad caesaris et bibulis consul cum sententia noster magnus in senatus pondus habeo unus fere e sensus sum bonus omnis


epistularum genera multa esse non ignoras, sed unum illud certissimum, cuius causa inventa res ipsa est, ut certiores faceremus absentis, si quid esset, quod eos scire aut nostra aut ipsorum interesset. huius generis litteras a me profecto non exspectas; tuarum enim rerum domesticos habes et scriptores et nuntios, in meis autem rebus nihil est sane novi. reliqua sunt epistularum genera duo, quae me magno opere delectant, unum familiare et iocosum, alterum severum et grave. utro me minus deceat uti, non intellego. iocerne tecum per litteras? civem mehercule non puto esse, qui temporibus his ridere possit. an gravius aliquid scribam? quid est quod possit graviter a Cicerone scribi ad Curionem nisi de re publica? atqui in hoc genere haec mea causa est, ut neque ea, quae sentio, audeam neque ea, quae non sentio, velim scribere.

epistularis genus multus sum non ignoro sed unus ille certus qui causa invenio res ipse sum ut certus facio absum si quis sum qui is scio aut noster aut ipse intersum hic genus littera ab ego profecto non exspecto tuus enim res domesticus habeo et scriptor et nuntius in meus autem res nihil sum sanus nosco reliquus sum epistularis genus duo qui ego magnus opus delecto unus familiaris et jocosus alter severus et gravis uter ego paruus decet uti non intellego jocor tu per littera civis hercules non puto sum qui tempus hic rideo possum an gravis aliquis scribo quis sum qui possum gravis ab cicero scribo ad curio nisi de res publicus atqui in hic genus hic meus causa sum ut neque is qui sentio audeo neque is qui non sentio volo scribo


ego cum Athenis decem ipsos dies fuissem multumque mecum Gallus noster Caninius, proficiscebar inde pridie Nonas Quintilis, cum hoc ad te litterarum dedi. tibi cum omnia mea commendatissima esse cupio tum nihil magis quam ne tempus nobis provinciae prorogetur; in eo mihi sunt omnia. quod quando et quo modo et per quos agendum sit, tu optime constitues.

ego cum athenae decem ipse dies sum multus ego gallus noster caninus proficisco inde pridie nona quintilis cum hic ad tu litteraris do tu cum omnis meus commendo sum cupio tum nihil magis quam ne tempus nos provincia prorogo in is ego sum omnis qui quando et quo modo et per qui ago sum tu optume constituo


illud tamen breviter significandum videtur, populum Romanum omnia a te exspectare atque in te aliquando reciperandae libertatis omnem spem ponere. tu si dies noctesque memineris, quod te facere certo scio, quantam rem gesseris, non obliviscere profecto quantae tibi etiam nunc gerendae sint. si enim iste provinciam nactus erit, cui quidem ego semper amicus fui, ante quam illum intellexi non modo aperte sed etiam libenter cum re p. bellum gerere, spem reliquam nullam video salutis. quam ob rem te obsecro iisdem precibus quibus senatus populusque Romanus ut in perpetuum rem p. dominatu regio liberes, ut principiis consentiant exitus.

ille tamen brevis significo video populus romanus omnis ab tu exspectaris atque in tu aliquando recipero libertas omnis spes pono tu si dies nox memini qui tu facio certus scio quantus res gero non obliviscor profecto quantus tu etiam nunc gero sum si enim iste provincia nanciscor sum qui quidem ego semper amicus sum ante quam ille intellego non modo apertus sed etiam libet cum res p bellum gero spes reliquus nullus video salus quam ob res tu obsecro idem prex qui senatus populus romanus ut in perpetuus res p dominor regius libero ut principia consentio exitus


quod in rei publicae tempus non incideris, sed veneris (iudicio enim tuo, non casu in ipsum discrimen rerum contulisti tribunatum tuum), profecto vides; quanta vis in re publica temporum sit, quanta varietas rerum, quam incerti exitus, quam flexibiles hominum voluntates, quid insidiarum, quid vanitatis in vita, non dubito quin cogites. sed, amabo te, cura et cogita, Curio,—nihil novi, sed illud idem, quod initio scripsi : tecum o loquere, te adhibe in consilium, te audi, tibi obtempera. alteri qui melius consilium dare possit quam tu, non facile. inveniri potest; tibi vero ipsi certe nemo melius dabit. Dii immortales! cur ego absum vel spectator laudum tuarum vel particeps vel socius vel minister consiliorum? tametsi hoc minime. tibi deest; sed tamen efficeret magnitudo et vis amoris mei, consilio te ut possem luvare.

qui in res publicus tempus non incido sed venio iudicium enim tuus non casus in ipse discrimen res confero tribunatus tuus profecto video quantus volo in res publicus tempus sum quantus varietas res quam incertus exitus quam flexibilis homo voluntas quis insidiaris quis vanitas in vito non dubito quin cogito sed amo tu cura et cogito curius nihil nosco sed ille idem qui initium scribo tu o loquor tu adhibeo in consilium tu audio tu obtempero alter qui bonus consilium do possum quam tu non facilis invenio possum tu verus ipse certus nemo bonus do dius immortalis cur ego absum vel spectator laus tuus vel particeps vel socius vel minister consilium tametsi hic paruus tu desum sed tamen efficio magnitudo et volo amor meus consilium tu ut possum luvaris


hoc loco si videor augere dolorem tuum, quem consolando levare debeam, fateor me communium malorum consolationem nullam invenire praeter illam, quae tamen, si possis eam suscipere, maxima est, quaque ego cotidie magis utor, conscientiam rectae voluntatis maximam consolationem esse rerum incommodarum nec esse ullum magnum malum praeter culpam. A qua quoniam tantum absumus, ut etiam optime senserimus eventusque magis nostri consili quam consilium reprehendatur, et quoniam praestitimus quod debuimus, moderate quod evenit feramus. sed hoc mihi tamen non sumo, ut te consoler de communibus miseriis, quae ad consolandum maioris ingeni et ad ferendum singularis virtutis indigent; illud cuivis facile est docere cur praecipue tu dolere nihil debeas. eius enim, qui tardior in te levando fuit quam fore putaremus, non est mihi dubia de tua salute sententia, de illis autem non arbitror te exspectare quid sentiam.

hic locus si video augeo dolor tuus qui consolo levaris debeo fateor ego communis malus consolatio nullus invenio praeter ille qui tamen si possum is suscipio maximus sum quisque ego cottidie magis uto conscientia recingo voluntas maximus consolatio sum res incommodaris neque sum ullus magnus malus praeter culpa ab qui quoniam tantus absum ut etiam optume sentio evenio magis noster consilium quam consilium reprehendo et quoniam praesto qui debeo modero qui evenio fero sed hic ego tamen non sumo ut tu consolo de communis miseria qui ad consolo magnus ingenium et ad fero singularis virtus indigeo ille quivis facilis sum doceo cur praecipuus tu doleo nihil debeo is enim qui tardus in tu levo sum quam sum puto non sum ego dubius de tuus salus sententia de ille autem non arbitror tu exspectaris quis sentio


equidem et ante hoc tempus te dilexi et semper me a te diligi sensi et, cum abessem atque in magnis periculis essem, et me absentem et meos praesentis a te cultos et defensos esse memini et, post meum reditum quam familiariter mecum vixeris quaeque ego de te et senserim et praedicarim, omnis qui solent haec animadvertere testis habemus. gravissimum vero iudicium de mea fide et constantia fecisti, cum post mortem Caesaris totum te ad amicitiam meam contulisti ; quod tuum iudicium nisi mea summa bene volentia erga te omnibusque meritis comprobaro, ipse me hominem non putabo.

equidem et ante hic tempus tu diligo et semper ego ab tu diligo sentio et cum absum atque in magnus periculum sum et ego absum et meus praesum ab tu colo et defendo sum memini et post meus redeo quam familiaris ego vivo quisque ego de tu et sentio et praedico omnis qui soleo hic animadverto testis habeo gravis verus iudicium de meus fides et constantia facio cum post mors caesar totus tu ad amicitia meus confero qui tuus iudicium nisi meus summus bene volo erga tu omne meritum comprobaro ipse ego homo non puto


haec nos vitare cupimus et, si recipis causam nostram, vitabimus, idque ut facias rogamus. ac ne forte mirere cur, cum mihi saepe ostenderis te accuratissime nostrorum temporum consilia atque eventus litteris mandaturum, a te id nunc tanto opere et tam multis verbis petamus, illa nos cupiditas incendit, de qua initio scripsi, festinationis, quod alacres animo sumus, ut et ceteri viventibus nobis ex libris tuis nos cognoscant et nosmet ipsi vivi gloriola nostra perfruamur.

hic nos vitaris cupio et si recipio causa noster vito is ut facio rogo atque ne fors miro cur cum ego saepe ostendo tu accuro noster tempus consilium atque evenio littera mando ab tu is nunc tantus opus et tam multus verbum peto ille nos cupiditas incendo de qui initium scribo festinatio qui alacer animus sum ut et ceterus vivo nos ex liber tuus nos cognosco et nos ipse vivo gloriola noster perfruor


auget tuus amicus furorem in dies. primum in statua quam posuit in rostris inscripsit 'PARENTI OPTIME MERITO,' ut non modo sicarii sed iam etiam parricidae iudicemini, quid dico 'iudicemini'? iudicemur potius ; vestri enim pulcherrimi facti ille furiosus me principem dicit fuisse. utinam quidem fuissem! molestus nobis non esset. sed hoc vestrum est ; quod quoniam praeteriit, utinam haberem quid vobis darem consili! sed ne mihi quidem ipsi reperio quid faciendum sit. quid enim est quod contra vim sine vi fieri possit?

augeo tuus amicus furor in dies primus in statua quam pono in rostrum inscribo parens optume mereo ut non modo sicarius sed iam etiam parricida judico quis dico judico judico potis vester enim pulcher facio ille furiosus ego princeps dico sum utinam quidem sum molestus nos non sum sed hic vester sum qui quoniam praetereo utinam habeo quis tu do consilium sed ne ego quidem ipse reperio quis facio sum quis enim sum qui contra vis sine vis fio possum


quod ad Caesarem, crebri et non belli de eo rumores, sed susurratores dumtaxat, veniunt. Alius equitem perdidisse, quod, opinor, certe factum est, alius septimam legionem vapulasse, ipsum apud Bellovacos circumsederi interclusum ab reliquo exercitu; neque adhuc certi quicquam est, neque haec incerta tamen vulgo iactantur, sed inter paucos quos tu nosti palam secreto narrantur at Domitius, cum manus ad os apposuit. te a. d. viiii K. Iun. subrostrani (quod illorum capiti sit!) dissiparant perisse. urbe ac foro toto maximus rumor fuit te a Q. Pompeio in itinere occisum. ego qui scirem Q. Pompeium Baulis embaeneticam facere et usque eo ut ego misererer eius esurire, non sum commotus et hoc mendacio, si qua pericula tibi impenderent, ut defungeremur optavi. Plancus quidem tuus Ravennae est et magno congiario donatus a Caesare nec beatus nec bene instructus est. tui politici libri omnibus vigent. .

qui ad caesaris creber et non bellum de is rumor sed susurrator dumtaxat venio alius eques perdo qui opinor certus facio sum alius septimus legio vapulo ipse apud bellovaci circumsedeo intercludo ab reliquus exercitus neque adhuc certus quisquam sum neque hic incertus tamen vulgo iacto sed inter paucus qui tu nosco palam secretum narro at domitius cum manus ad os applumbo tu ab d viiii k jus surrostrani qui ille caput sum dissiparant pereo urbs atque forum totus magnus rumor sum tu ab q pompejus in iter occido ego qui scio q pompejus baulis embaenetica facio et usque is ut ego misereo is exsurio non sum commoueo et hic mendacium si qui periculum tu impendeo ut defungor opto plancus quidem tuus ravenna sum et magnus congiarius dono ab caesaris neque beatus neque bene instruo sum tuus politicus liber omnis vigeo


etsi nihil erat novi, quod ad te scriberem, magisque litteras tuas iam exspectare incipiebam vel te potius ipsum, tamen, cum Theophilus proficisceretur, non potui nihil ei litterarum dare. cura igitur ut quam primum venias venies enim, mihi crede, exspectatus, neque solum nobis, id est tuis, sed prorsus omnibus. venit enim mihi in mentem subvereri interdum, ne te delectet tarda decessio. quod nullum haberes sensum nisi oculorum, prorsus tibi ignoscerem, si quosdam nolles videre; sed, cum leviora non multo essent, quae audirentur, quam quae viderentur, suspicarer autem multum interesse rei familiaris tuae te quam primum venire, idque in omnis partis valeret, putavi ea de re te esse admonendum. sed quoniam, quid mihi placeret, ostendi, reliqua tu pro tua prudentia considerabis; me tamen velim, quod ad tempus te exspectemus, certiorem facias.

etsi nihil sum nosco qui ad tu scribo magus littera tuus iam exspectaris incipio vel tu potis ipse tamen cum theophilus proficiscor non possum nihil is litteraris do cura igitur ut quam primus venio venio enim ego credo exspecto neque solus nos is sum tuus sed prorsus omnis venio enim ego in mens subvereor interdum ne tu delecto tardus decessio qui nullus habeo sensus nisi oculus prorsus tu ignosco si quidam nolo video sed cum levis non multus sum qui audio quam qui video suspicor autem multus intersum res familiaris tuus tu quam primus venio is in omnis pars valeo puto is de res tu sum admoneo sed quoniam quis ego placeo ostendo reliquus tu pro tuus prudentia considero ego tamen volo qui ad tempus tu exspecto certus facio


etsi mane Harpalum miseram tamen cum haberem cui recte darem litteras, etsi novi nihil erat, isdem de rebus volui ad te saepius scribere, non quin confiderem diligentiae tuae, sed rei me magnitudo movebat. mihi 'prora et puppis,' ut Graecorum proverbium est, fuit a me tui dimittendi ut rationes nostras explicares. Ofilio et Aurelio utique satis fiat. A Flamma, si non potes omne, partem aliquam velim extorqueas, in primisque ut expedita sit pensio K. Ian. de attributione conficies, de repraesentatione videbis.

etsi mane harpal miser tamen cum habeo qui rectus do littera etsi nosco nihil sum idem de res volo ad tu saepis scribo non quin confido diligentia tuus sed res ego magnitudo moveo ego prora et puppis ut graecum proverbium sum sum ab ego tuus dimitto ut ratio noster explicaris offilius et aurelius utique satis fio ab flamma si non possum omnis pars aliqui volo extorqueo in primus ut expedio sum pensio k ian de attributio confacio de repraesentatio video


hac controversia usque ad noctem ducta senatus dimissus est. ego eo die casu apud Pompeium cenavi nactusque tempus hoc magis idoneum quam umquam antea, quod post tuum discessum is dies honestissimus nobis fuerat in senatu, ita sum cum illo locutus, ut mihi viderer animum hominis ab omni alia cogitatione ad tuam dignitatem tuendam traducere. quem ego ipsum cum audio, prorsus eum libero omni suspicione cupiditatis; cum autem eius familiaris omnium ordinum video, perspicio, id quod iam omnibus est apertum, totam rem istam iam pridem a certis hominibus non invito rege ipso consiliariisque eius esse corruptam.

hic controversia usque ad nox duco senatus dimitto sum ego is dies casus apud pompejus ceno nanciscor tempus hic magis idoneus quam umquam antea qui post tuus discedo is dies honestus nos sum in senatus ita sum cum ille loquor ut ego video animus homo ab omnis alius cogitatio ad tuus dignitas tueor traduco qui ego ipse cum audio prorsus is liber omnis suspicio cupiditas cum autem is familiaris omnis ordo video perspicio is qui iam omnis sum aperio totus res iste iam pridem ab certus homo non invito rex ipse consiliarius is sum corrumpo


de te autem ipso, Torquate, est tuum sic agitare animo, ut non adhibeas in consilium cogitationum tuarum desperationem aut timorem. nec enim is, qui in te adhuc iniustior quam tua dignitas postulabat fuit, non magna signa dedit animi erga te mitigati, nec tamen is ipse, a quo salus petitur, habet explicatam aut exploratam rationem salutis suae; cumque omnium bellorum exitus incerti sint, ab altera victoria tibi periculum nullum esse perspicio, quod quidem seiunctum sit ab omnium interitu, ab altera te ipsum numquam timuisse certo scio.

de tu autem ipse torquatus sum tuus sic agito animus ut non adhibeo in consilium cogitatio tuus desperatio aut timor neque enim is qui in tu adhuc injustus quam tuus dignitas postulo sum non magnus signum do animus erga tu mitigo neque tamen is ipse ab quo salus peto habeo explicatam aut exploro ratio salus suus cum omnis bellum exitus incertus sum ab alter victoria tu periculum nullus sum perspicio qui quidem sejungo sum ab omnis interitus ab alter tu ipse numquam timeo certus scio


haec ego non rideo, quamvis tu rideas, sed de re severissima tecum, ut soleo, iocor. remoto ioco tibi hoc amicissimo animo praecipio, ut, si istic mea commendatione tuam dignitatem obtinebis, perferas nostri desiderium, honestatem et facultates tuas augeas, sin autem ista frigebunt, recipias te ad nos. omnia tamen quae vis et tua virtute profecto et nostro summo erga te studio consequere.

hic ego non rideo quivis tu rideo sed de res severus tu ut soleo jocor removeo iocus tu hic amicus animus praecipio ut si istic meus commendatio tuus dignitas obtineo perfero noster desiderium honestas et facultas tuus augeo sin autem iste frigeo recipio tu ad nos omnis tamen qui volo et tuus virtus profecto et noster superus erga tu studium consequor