qui cum mihi in sermone iniecisset se velle Asiam visere, non modo invitatus sed etiam rogatus est a me ut id potis simum nobis obtinentibus provinciam faceret ; cui nos et caritate et amore tuum officium praestaturos non debes dubitare. illud quoque erit nobis curae ut Cratippus una cum eo sit, ne putes in Asia feriatum illum ab iis studiis in quae tua cohortatione incitatur futurum ; nam illum paratum, ut video, et ingressum pleno gradu cohortari non intermittemus, quo in dies longius discendo exercendoque se procedat.

qui cum ego in sermo injacio sui volo asia viso non modo invito sed etiam rogo sum ab ego ut is potio simus nos obtineo provincia facio qui nos et caritas et amor tuus officium praesto non debeo dubitaris ille quoque sum nos cura ut cratippus unus cum is sum ne puto in asia ferior ille ab is studium in qui tuus cohortatio incito sum nam ille paro ut video et ingredior plenus gradus cohortor non intermitto quo in dies longus disco exerceo sui procedo


quod autem altera epistula purgas te non dissuasorem mihi emptionis Neapolitanae fuisse sed auctorem moderationis, urbane, neque ego aliter accepi ; intellexi tamen idem, quod his intellego litteris, non existimasse te mihi licere, id quod ego arbitrabar, res has non omnino quidem sed magnam partem relinquere. Catulum mihi narras et illa tempora. quid simile?' ne mi quidem ipsi tunc placebat diutius abesse ab rei p. custodia ; sedebamus enim in puppi et clavum tenebamus ; nunc autem vix est in sentina locus.

qui autem alter epistula purgo tu non dissuasor ego emptio neapolitanus sum sed auctor moderatio urbanus neque ego aliter accipio intellego tamen idem qui hic intellego littera non existimo tu ego licet is qui ego arbitror res hic non omnino quidem sed magnus pars relinquo catulis ego narro et ille tempus quis similis ne ego quidem ipse tunc placeo diu absum ab res p custodia sedeo enim in puppis et clavus teneo nunc autem vix sum in sentina locus


filium tuum, ad Brutum cum veni, videre non potui, ideo is quod iam in hiberna cum equitibus erat profectus, sed medius fidius ea esse eum opinione et tua et ipsius et in primis mea causa gaudeo ; fratris enim loco mihi est qui ex te natus teque dignus est. vale. D. iiii K. Iun. Pergae.

filius tuus ad brutus cum venio video non possum ideo is qui iam in hibernus cum eques sum proficiscor sed medius fidus is sum is opinio et tuus et ipse et in primus meus causa gaudeo frater enim locus ego sum qui ex tu nascor tu dignus sum val d quattuor k jus perga


non tu homo ridiculus es qui, cum Balbus noster apud te fuerit, ex me quaeras quid de istis municipiis et agris futurum putem? quasi aut ego quicquam sciam quod iste nesciat, aut, si quid aliquando scio, non ex isto soleam scire. immo vero, si me amas, tu fac ut sciam, quid de nobis futurum sit ; habuisti enim in tua potestate, ex quo vel ex sobrio vel certe ex ebrio scire posses. sed ego ista, mi Paete, non quaero, primum quia de lucro prope iam quadriennium vivimus, si aut hoc lucrum est aut haec vita, superstitem rei p. vivere ; deinde quod scire quoque mihi videor, quid futurum sit. fiet enim quodcumque volent, qui valebunt ; valebunt autem semper arma. satis igitur nobis esse debet, quicquid conceditur. hoc si qui pati non potuit, mori debuit.

non tu homo ridiculus sum qui cum balbus noster apud tu sum ex ego quaero quis de iste municipium et ager sum puto quasi aut ego quisquam scio qui iste nescio aut si quis aliquando scio non ex iste soleo scio immo verus si ego amo tu facio ut scio quis de nos sum sum habeo enim in tuus potestas ex quo vel ex sobrius vel certus ex ebrius scio possum sed ego iste ego paetus non quaero primus quia de lucrum prope iam quadriennium vivo si aut hic lucrum sum aut hic vito superstito res p vivo deinde qui scio quoque ego video quis sum sum fio enim quicumque volo qui valeo valeo autem semper arma satis igitur nos sum debeo quisquis concedo hic si qui patior non possum morior debeo


quamquam, nisi me fallebat, res se sic habebat ut totius belli omne discrimen in D. Bruto positum videretur qui si, ut sperabamus, erupisset Mutina, nihil belli reliqui fore videbatur. parvis omnino iam copiis obsidebatur, quod magno praesidio Bononiam tenebat Antonius. erat autem Claternae noster Hirtius, ad forum Corneli Caesar, uterque cum firmo exercitu, magnasque Romae Pansa copias ex dilectu Italiae compararat. hiems adhuc rem geri prohibuerat. Hirtius nihil nisi considerate, ut mihi crebris litteris significat, acturus videbatur. praeter Bononiam, Regium Lepidi, Parmam totam Galliam tenebamus studiosissimam rei publicae ; tuos etiam clientis Transpadanos mirifice coniunctos cum causa habebamus. erat firmissimus senatus exceptis consularibus, ex quibus unus L. Caesar a firmus est et rectus. Ser. Sulpici morte magnum praesidium amisimus ; reliqui partim inertes, partim improbi ; non nulli invident eorum laudi quos in re p. probari vident ; populi vero Romani totiusque Italiae mira consensio est. haec erant fere quae tibi nota esse vellem ; nunc autem opto ut ab istis Orientis partibus virtutis tuae lumen eluceat. vale.

quamquam nisi ego fallo res sui sic habeo ut totus bellum omnis discrimen in d brutus pono video qui si ut spero erumpo mutina nihil bellum reliquus sum video parvus omnino iam copia obsido qui magnus praesidium bononia teneo antonius sum autem claterna noster hirtius ad forum cornelis caesar uterque cum firmus exercitus magnus roma pansa copia ex delectus italia comparo hiems adhuc res gero prohibeo hirtius nihil nisi considero ut ego creber littera significo ago video praeter bononia regius lepidus parma totus gallia teneo studiosus res publicus tuus etiam cliens transpadani mirificus coniungo cum causa habeo sum firmus senatus excipio consularis ex qui unus l caesar ab firmus sum et rectus seruius sulpicius mors magnus praesidium amitto reliquus pars iners pars improbus non nullus invideo is laus qui in res p probaris video populus verus romanus totus italia mirus consensio sum hic sum fere qui tu nosco sum volo nunc autem opto ut ab iste oriens pars virtus tuus lumen eluceo val


vehementer laetor tibi probari sententiam et orationem meam. qua si saepius uti liceret, nihil esset negoti libertatem et rem p. reciperare ; sed homo amens et perditus multoque nequior quam ille ipse quem tu nequissimum occisum esse dixisti caedis initium quaerit nullamque aliam ob causam me auctorem fuisse Caesaris interficiendi criminatur, nisi ut in me veterani incitentur ; quod ego periculum non extimesco, modo vestri facti gloriam cum mea laude communicet. ita nec Pisoni qui in eum primus invectus est nullo adsentiente, nec mihi qui idem tricesimo post die feci, nec P. Servilio qui me est consecutus, tuto in senatum venire licet. caedem enim gladiator quaerit eiusque initium a. d. xiii K. Octobr. a me se facturum putavit ; ad quem paratus venerat, cum in villa Metelli compluris dies commentatus esset. quae autem in lustris et in vino commentatio potuit esse? itaque omnibus est visus, ut ad te antea scripsi, vomere suo more, non dicere. .

vehemens laeto tu probaris sententia et oratio meus qui si saepis uti licet nihil sum negotium libertas et res p reciperaris sed homo amens et perdo multus nequior quam ille ipse qui tu nequissimum occido sum dico caedes initium quaero nullus alius ob causa ego auctor sum caesar interficio criminor nisi ut in ego veteranus incito qui ego periculum non extimesco modo vester facio gloria cum meus laus communico ita neque piso qui in is primus inveho sum nullus adsentio neque ego qui idem tricesimo post dies facio neque p servilius qui ego sum consequor tueor in senatus venio licet caedes enim gladiator quaero is initium ab d xiii k octobr ab ego sui facio puto ad qui paro venio cum in villa metellus complures dies commento sum qui autem in lustrum et in vinum commentatio possum sum itaque omnis sum video ut ad tu antea scribo vomo suus mos non dico


haec ad te pluribus verbis scripsi quam soleo, non oti abundantia sed amoris erga te, quod me quadam epistula subinvitaras, si memoria tenes, ut ad te aliquid eius modi scriberem, quo minus te praetermisisse ludos paeniteret. quod si adsecutus sum, gaudeo; sin minus, hoc me tamen consolor, quod posthac ad ludos venies nosque vises neque in epistulis relinques meis spem aliquam delectationis tuae.

hic ad tu multus verbum scribo quam soleo non otium abundantia sed amor erga tu qui ego quidam epistula subinvito si memoria teneo ut ad tu aliquis is modus scribo quo paruus tu praetermitto ludus paeniteo qui si assequor sum gaudeo sin paruus hic ego tamen consolo qui posthac ad ludus venio nos viso neque in epistula relinquo meus spes aliqui delectatio tuus


in 'Equo Troiano' scis esse in extremo 'sero sapiunt.' tu tamen, mi vetule, non sero. primas illas rabiosulas sat fatuas dedisti; deinde quod in Britannia non nimis filoqe/wron te praebuisti, plane non reprehendo. nunc vero in hibernis iniectus mihi videris itaque te commovere non curas. Usquequaque sapere oportet; id erit telum acerrimum.

in equus trojanus scio sum in exter serus sapio tu tamen ego vetulis non serus primus ille rabiosulus satis fatua do deinde qui in britannia non nimis filoqe wron tu praebeo planus non reprehendo nunc verus in hibernus injectus ego video itaque tu commoveo non cura usquequaque sapio oportet is sum telis acer


de Asiatico itinere, quamquam summa necessitas premebat, ut imperasti, feci. te pro me quid horter? vides tempus venisse, quo necesse sit de nobis constitui. nihil est, mi Cicero, quod filium meum exspectes. adulescens est; omnia excogitare vel studio vel aetate vel metu non potest. totum negotium tu sustineas oportet; in te mihi omnis spes est. tu pro tua prudentia, quibus rebus gaudeat, quibus capiatur Caesar, tenes; a te omnia proficiscantur et per te ad exitum perducantur necesse est; apud ipsum multum, apud eius omnis plurimum potes.

de asiaticus iter quamquam summus necessitas premo ut impero facio tu pro ego quis horto video tempus venio quo necesse sum de nos constituo nihil sum ego cicero qui filius meus exspecto adulescens sum omnis excogitaris vel studium vel aetas vel metus non possum totus negotium tu sustineo oportet in tu ego omnis spes sum tu pro tuus prudentia qui res gaudeo qui capio caesar teneo ab tu omnis proficiscor et per tu ad exitus perduco necesse sum apud ipse multus apud is omnis multus possum


quoniam quid sentirem exposui, quid velim tua causa re potius declarabo quam oratione. si tantum possem quantum in ea re p., de qua ita sum meritus ut tu existimas, posse debebam, ne tu quidem in istis incommodis esses; eadem enim causa opes meas fregit quae tuam salutem in discrimen adduxit. sed tamen, quicquid imago veteris meae dignitatis, quicquid reliquiae gratiae valebunt, studium, consilium, opera, gratia, fides mea nullo loco deerit tuis is optimis fratribus.

quoniam quis sentio expono quis volo tuus causa res potis declaro quam oratio si tantus possum quantus in is res p de qui ita sum mereor ut tu existimo possum debeo ne tu quidem in iste incommodus sum idem enim causa ops meus frango qui tuus salus in discrimen adduco sed tamen quisquis imago veto meus dignitas quisquis reliquiae gratia valeo studium consilium opus gratia fides meus nullus locus desum tuus is bonus frater


et primum velim existimes, quod res est, municipi fortunas omnis in isto vectigali consistere, his autem temporibus hoc municipium maximis oneribus pressum summis adfectum esse difficultatibus. hoc etsi commune videtur esse cum multis, tamen mihi crede singularis huic municipio calamitates accidisse ; quas idcirco non commemoro, ne de miseriis meorum necessariorum conquerens homines quos nolo videar offendere.

et primus volo existimo qui res sum municipium fortuna omnis in iste vectigal consisto hic autem tempus hic municipium magnus onus premo summus afficio sum difficultas hic etsi communis video sum cum multus tamen ego credo singularis hic municipium calamitas accido qui idcirco non commemoro ne de miseria meus necessarius conqueror homo qui nolo video offendo


verum haec hactenus. ab aliis te de me quam a me ipso malo cognoscere. de te audiebamus ea quae maxime vellemus. de Cn. Minucio, quem tu quibusdam litteris ad caelum laudibus extulisti, rumores duriores erant. id quale sit omninoque quid istic agatur facias me velim certiorem.

verus hic hactenus ab alius tu de ego quam ab ego ipse malus cognosco de tu audio is qui magnus volo de cn minucius qui tu quidam littera ad caelum laus effero rumor durus sum is qualis sum omnino quis istic ago facio ego volo certus


equidem et haec et omnia quae homini accidere possunt sic fero ut philosophiae magnam habeam gratiam, quae me non modo ab sollicitudine abducit sed etiam contra omnis fortunae impetus armat, tibique idem censeo faciendum nec a quo culpa absit quicquam in malis numerandum. sed haec tu melius. Tratorium nostrum cum semper probassem, tum maxime in tuis rebus summam eius fidem, diligentiam prudentiamque cognovi. da operam ut valeas ; hoc mihi gratius facere nihil potes.

equidem et hic et omnis qui homo accido possum sic fero ut philosophia magnus habeo gratia qui ego non modo ab sollicitudo abduco sed etiam contra omnis fortuna impetus armo tu idem censeo facio neque ab quo culpa absum quisquam in malus numero sed hic tu bonus tratorius nos cum semper probo tum magnus in tuus res summa is fides diligentia prudentia cognosco do opera ut valeo hic ego gratus facio nihil possum


muniendi vero nosmet ipsi fuimus aucto exercitu auxiliisque multiplicatis ut, cum praeferremus sensus aperte, tum etiam invitis quibusdam sciri quid defensuri essemus non esset periculosum. ita numquam diffitebor multa me, ut ad effectum horum consiliorum pervenirem, et simulasse invitum et dissimulasse cum dolore, quod praematura denuntiatio boni civis imparati quam periculosa esset ex casu conlegae videbam.

munio verus nos ipse sum augeo exercitus auxilia multiplico ut cum praefero sensus apertus tum etiam invitus quidam scio quis defendo sum non sum periculosus ita numquam diffiteor multus ego ut ad efficio hic consilium pervenio et simulo invitus et dissimulo cum dolor qui praematurus denuntiatio bonus civis imparatus quam periculosus sum ex casus collega video


sane quam litteris C. Cassi et Deiotari sumus commoti ; nam Cassius cis Euphraten copias Parthorum esse scripsit, Deiotarus profectas per Commagenen in provinciam nostram. ego quidem praecipuum metum, quod ad te attinebat, habui, qui scirem quam paratus ab exercitu esses, ne quod hic tumultus dignitati tuae periculum adferret ; nam de vita, si paratior ab exercitu esses, timuissem ; nunc haec exiguitas copiarum recessum, non dimicationem mihi tuam praesagiebat. hoc quo modo acciperent homines, quam probabilis necessitas futura esset, vereor etiam nunc neque prius desinam formidare, quam tetigisse te Italiam audiero.

sanus quam littera que casseius et deiotaris sum commoveo nam casseius cis euphrates copia parthus sum scribo deiotarus proficio per commagene in provincia noster ego quidem praecipuus metus qui ad tu attineo habeo qui scio quam paro ab exercitus sum ne qui hic tumultus dignitas tuus periculum affero nam de vito si paro ab exercitus sum timeo nunc hic exiguitas copia recedo non dimicatio ego tuus praesagio hic quo modo accipio homo quam probabilis necessitas sum sum vereor etiam nunc neque prior desino formidaris quam tango tu italia audio


D. Tullius, cui mandata ad me dedisti, non convenerat me; nec erat iam quisquam mecum tuorum praeter omnis meos, qui sunt omnes tui. 'stomachosiores' meas litteras quas dicas esse, non intellego. Bis ad te scripsi me purgans diligenter, te leviter accusans in eo, quod de me cito credidisses. quod genus querelae mihi quidem videbatur esse amici; sin tibi displicet, non utar eo posthac. sed si, ut scribis, eae litterae non fuerunt 'disertae,' scito meas non fuisse. ut enim Aristarchus Homeri versum negat, quem non probat, sic tu (libet enim mihi iocari), quod disertum non erit, ne putaris meum. vale et in censura, si iam es censor, ut spero, de proavo multum cogitato tuo.

d tullius qui mandatum ad ego do non convenio ego neque sum iam quisquam ego tuus praeter omnis meus qui sum omnis tuus stomachosus meus littera qui dico sum non intellego bis ad tu scribo ego purgo diligenter tu levis accuso in is qui de ego cito credo qui genus querela ego quidem video sum amicus sin tu displiceo non uto is posthac sed si ut scribo is littera non sum dissero scio meus non sum ut enim aristarchus homerus verro nego qui non probo sic tu libet enim ego iocor qui dissero non sum ne putaris meus val et in censeo si iam sum censor ut spero de proavus multus cogito tuus


de nostra dignitate velim tibi ut semper curae sit et,quocumque tempore occasionem habueris, et in senatu et ceteris rebus laudi nostrae suffragere. quoniam consulibus decreta est Asia et permissum est iis ut, dum ipsi venirent, darent negotium qui Asiam optineant, rogo te petas ab iis ut hanc dignitatem potissimum nobis tribuant et mihi dent negotium ut Asiam obtineam, dum ipsorum alter uter venit ; nam quod hoc properent in magistratu venire aut exercitum mittere causam non habent. Dolabella enim in Syria est et, ut tu divina tua mente prospexisti et praedicasti, dum isti veniunt, Cassius eum opprimet ; exclusus enim ab Antiochia Dolabella et in oppugnando male acceptus nulla alia confisus urbe Laudiceam, quae est in Syria, ad mare se contulit. ibi spero celeriter eum poenas daturum ; nam neque quo refugiat habet neque diutius ibi poterit tantum exercitum Cassi sustinere. spero etiam confectum esse iam et oppressum Dolabellam.

de noster dignitas volo tu ut semper cura sum et quicumque tempus occasio habeo et in senatus et ceterus res laus noster suffrago quoniam consul decretum sum asia et permitto sum is ut dum ipse venio do negotium qui asia obtineo rogo tu peto ab is ut hic dignitas potis nos tribuo et ego do negotium ut asia obtineo dum ipse alter uter venio nam qui hic propero in magistratus venio aut exercitus mitto causa non habeo dolabella enim in syria sum et ut tu divino tuus mens prospicio et praedico dum iste venio casseius is opprimo excludo enim ab antiochea dolabella et in oppugno malus accipio nullus alius confido urbs laudiceam qui sum in syria ad mare sui confero ibi spero celer is poena do nam neque quo refugio habeo neque diu ibi possum tantus exercitus casseius sustineo spero etiam conficio sum iam et opprimo dolabella


A. Licinius Aristoteles Melitensis antiquissimus est hospes meus et praeterea coniunctus magno usu familiaritatis. haec cum ita sint, non dubito quin tibi satis commendatus sit ; etenim ex multis cognosco meam commendationem plurimum apud te valere. hunc ego a Caesare liberavi ; frequens enim fuerat nobiscum atque etiam diutius in causa est quam nos commoratus ; quo melius te de eo existimaturum arbitror. fac igitur, mi Rex, ut intellegat has sibi litteras plurimum profuisse.

ab licinius aristotelis melitensis antiquus sum hospes meus et praeterea conjungo magnus usus familiaritas hic cum ita sum non dubito quin tu satis commendo sum etenim ex multus cognosco meus commendatio multus apud tu valeo hic ego ab caesaris libero frequens enim sum nos atque etiam diu in causa sum quam nos commoro quo bonus tu de is existimo arbitror facio igitur ego rex ut intellego hic sui littera multus prosum


quo in periculo non nihil me consolatur, cum recordor haec me tum vidisse, cum secundas etiam res nostras, non modo adversas pertimescebam videbamque, quanto periculo de iure publico disceptaretur armis quibus si ii vicissent, ad quos ego pacis spe, non belli cupiditate adductus accesseram, tamen intellegebam, et iratorum hominum et cupidorum et insolentium quam crudelis esset futura victoria, sin autem victi essent, quantus interitus esset futurus civium partim amplissimorum, partim etiam optimorum, qui me haec praedicentem atque optime consulentem saluti suae malebant nimium timidum quam satis prudentem existimari.

quo in periculum non nihil ego consolo cum recordor hic ego tum video cum secundus etiam res noster non modo adverso pertimesco video quantus periculum de ius publicus discepto arma qui si is vinco ad qui ego pax spes non bellum cupiditas adduco accedo tamen intellego et irator homo et cupidus et insolens quam crudelis sum sum victoria sin autem vinco sum quantus intereo sum sum civis pars amplus pars etiam bonus qui ego hic praedico atque optume consulo salus suus malo nimium timidus quam satis prudens existimo


ego vero iam te nec hortor nec rogo ut domum redeas; quin hinc ipse evolare cupio et aliquo pervenire, 'ubi nec Pelopidarum nomen nec facta audiam.' incredibile est quam turpiter mihi facere videar, qui his rebus intersim. ne tu videris multo ante providisse quid impenderet, tum cum hinc profugisti. quamquam haec etiam auditu acerba sunt, tamen audire tolerabilius est quam videre. in campo certe non fuisti, cum hora secunda comitiis quaestoriis institutis sella Q. Maximi, quem illi consulem esse dicebant, posita esset; quo mortuo nuntiato sella sublata est. ille autem, qui comitiis tributis esset auspicatus, centuriata habuit, consulem hora septima renuntiavit, qui usque ad K. Ian. esset quae erant futurae mane postridie. ita Caninio consule scito neminem prandisse. nihil tamen eo consule mali factum est; fuit enim mirifica vigilantia, qui suo toto consulatu somnum non viderit.

ego verus iam tu neque hortor neque rogo ut domus redeo quin hinc ipse evolaris cupio et aliquis pervenio ubi neque pelopidaris nomen neque facio audio incredibilis sum quam turpis ego facio video qui hic res intersum ne tu video multus ante provideo quis impendeo tum cum hinc profugio quamquam hic etiam auditus acerbus sum tamen audio tolerabilis sum quam video in campus certus non sum cum hora secundus comitium quaestorius institus sella q magnus qui ille consul sum dico pono sum quo mortuus nuntio sella tollo sum ille autem qui comitium tribuo sum auspico centurio habeo consul hora septimus renuntio qui usque ad k ian sum qui sum sum mane postridie ita caninius consul scio nemo prandeo nihil tamen is consul malus facio sum sum enim mirificus vigilo qui suus totus consulatus somnus non video


sed mihi minus libet multa de aequitate rei scribere, ne causa potius apud te valuisse videar quam gratia. quam ob rem te in maiorem modum rogo ut C. Curti rem meam putes esse, quicquid mea causa faceres, ut, id C. Curti causa cum feceris, existimes, quod ille per me habuerit, id me habere abs te. hoc te vehementer etiam atque etiam rogo.

sed ego paruus libet multus de aequitas res scribo ne causa potis apud tu valeo video quam gratia quam ob res tu in magnus modus rogo ut que curtius res meus puto sum quisquis meus causa facio ut is que curtius causa cum facio existimo qui ille per ego habeo is ego habeo abs tu hic tu vehemens etiam atque etiam rogo


peto igitur a te ut in ea controversia, quam habet de fundo cum quodam Colophonio, et in ceteris rebus quantum fides tua patietur quantumque tuo commodo poteris tantum ei honoris mei causa commodes ; etsi ut eius modestiam cognovi, gravis tibi nulla in re erit. si et mea commendatione et sua probitate adsecutus erit ut de se bene existimes, omnia se adeptum arbitrabitur. ut igitur eum recipias in fidem habeasque in numero tuorum te vehementer etiam atque etiam rogo. ego quae te velle quaeque ad te pertinere arbitrabor omnia studiose diligenterque curabo.

peto igitur ab tu ut in is controversia quam habeo de fundo cum quidam colophonius et in ceterus res quantus fides tuus patior quantus tuus commodum possum tantus is honor meus causa commodo etsi ut is modestia cognosco gravis tu nullus in res sum si et meus commendatio et suus probitas assequor sum ut de sui bene existimo omnis sui adeptum arbitror ut igitur is recipio in fides habeo in numerus tuus tu vehemens etiam atque etiam rogo ego qui tu volo quisque ad tu pertineo arbitror omnis studiosus diligens curo


tu primum valetudinem tuam velim cures ; deinde, si tibi videbitur, villis iis utere quae longissime aberunt a militibus. fundo Arpinati bene poteris uti cum familia urbana, si annona carior fuerit. Cicero bellissimus tibi salutem plurimam dicit. etiam atque etiam vale. D. Vii. Idus Iun.

tu primus valetudo tuus volo curo deinde si tu video villa is utor qui longus abeo ab miles fundo arpinas bene possum uti cum familia urbanus si annona carus sum cicero bellus tu salus multus dico etiam atque etiam val d vii idus jus


A te idem illud peto ut de loco, quo deportet frumentum, et de tempore Avianio commodes, quorum utrumque per eundem me obtinuit triennium, dum Pompeius isti negotio praefuit. summa est, in quo mihi gratissimum facere possis, si curaris ut Avianius, quoniam se a me amari putat, me a te amari sciat. erit id mihi pergratum.

ab tu idem ille peto ut de locus quo deporto frumentum et de tempus avianius commodo qui uterque per idem ego obtineo triennium dum pompejus iste negotium praesum summus sum in quo ego gratus facio possum si curaris ut avianius quoniam sui ab ego amo puto ego ab tu amo scio sum is ego pergratus


gratos tibi optatosque esse qui de me rumores adferuntur non dubito, mi dulcissime Tiro, praestaboque et enitar ut in dies magis magisque haec nascens de me duplicetur opinio. qua re, quod polliceris te bucinatorem fore existiluationis meae, firmo id constantique animo facias licet ; tantum enim mihi dolorem cruciatumque attulerunt errata aetatis meae, ut non solum animus a factis sed aures quoque a commemoratione abhorreant. cuius te sollicitudinis et doloris participem fuisse notum exploratumque est mihi, nec id mirum ; nam cum omnia mea causa velles mihi successa tum etiam tua ; socium enim te meorum commodorum semper esse volui.

gratus tu opto sum qui de ego rumor affero non dubito ego dulcis tiro praesto et enitor ut in dies magis magus hic nascor de ego duplico opinio qui res qui polliceo tu bucinator sum existiluatio meus firmus is consto animus facio licet tantus enim ego dolor crucio affero erro aetas meus ut non solus animus ab facio sed auris quoque ab commemoratio abhorreo qui tu sollicitudo et dolor participo sum notus exploro sum ego neque is mirus nam cum omnis meus causa volo ego succedo tum etiam tuus socius enim tu meus commodus semper sum volo


sed me hercule et tum rem publicam lugebam, quae non solum suis erga me sed etiam meis erga se beneficiis erat mihi vita mea carior, et hoc tempore, quamquam me non ratio solum consolatur, quae plurimum debet valere, sed etiam dies, quae stultis quoque mederi solet, tamen doleo ita rem communem esse dilapsam ut ne spes quidem melius aliquando fore relinquatur. nec vero nunc quidem culpa in eo est in cuius potestate omnia sunt (nisi forte id ipsum esse non debuit), sed alia casu, alia etiam nostra culpa sic acciderunt ut de praeteritis non sit querendum. reliquam spem nullam video. qua re ad prima redeo: sapienter haec reliquisti, si consilio, feliciter. si casu.

sed ego herculis et tum res publicus lugeo qui non solus suus erga ego sed etiam meus erga sui beneficium sum ego vito meus carus et hic tempus quamquam ego non ratio solus consolo qui multus debeo valeo sed etiam dies qui stultus quoque medeor soleo tamen doleo ita res communis sum dilabor ut ne spes quidem bonus aliquando sum relinquo neque verus nunc quidem culpa in is sum in qui potestas omnis sum nisi fors is ipse sum non debeo sed alius casus alius etiam noster culpa sic accido ut de praetereo non sum queror reliquus spes nullus video qui res ad primus redeo sapienter hic relinquo si consilium feliciter si casus


post diem tertium eius diei cum ab Athenis proficisci in animo haberem, circiter hora decima noctis P. Postumius, familiaris eius, ad me venit et mihi nuntiavit M. Marcellum, conlegam nostrum, post cenae tempus a P. Magio Cilone, familiare eius, pugione percussum esse et duo vulnera accepisse, unum in stomacho, alterum in capite secundum aurem sperare tamen eum vivere posse; Magium se ipsum interfecisse postea; se a Marcello ad me missum esse, qui haec nuntiaret et rogaret, uti medicos ei mitterem. itaque medicos coegi et e vestigio eo sum profectus prima luce. cum non longe a Piraeo abessem, puer Acidim obviam mihi venit cum codicillis, in quibus erat scriptum paulo ante lucem Marcellum diem suum obisse.

post dies tertius is dies cum ab athenae proficisco in animus habeo circiter hora decimus nox p postumus familiaris is ad ego venio et ego nuntio m marcellus collega nos post cena tempus ab p magius cilo familiaris is pugio percutio sum et duo vulnero accipio unus in stomachus alter in caput secundus auris spero tamen is vivo possum magius sui ipse interfacio postea sui ab marcellus ad ego mitto sum qui hic nuntio et rogo uti medicus is mitto itaque medicus cogo et e vestigium is sum proficiscor primus lux cum non longus ab piraceus absum puer acidim obvius ego venio cum codicilli in qui sum scribo paulus ante lux marcellus dies suus obeo


de Gorgia autem quod mihi scribis, erat quidem ille in cotidiana declamatione utilis, sed omnia postposui, dum modo praeceptis patris parerem ; diarrh/dhn enim scripserat ut eum dimitterem statim. tergiversari nolui, ne mea nimia modo praeceptis patris parerem; diarrh/dhn spoudh\ suspicionem ei aliquam importaret ; deinde illud etiam mihi succurrebat, grave esse me de iudicio patris iudicare.

de gorgias autem qui ego scribo sum quidem ille in cottidianus declamatio utilis sed omnis postpono dum modo praecipio pater pareo diarrh dhn enim scribo ut is dimitto statim tergiversaris nolo ne meus nimius modo praecipio pater pareo diarrh dhn spoudh suspicio is aliqui importo deinde ille etiam ego succurro gravis sum ego de iudicium pater iudicaris


quod declamationibus nostris cares, damni nihil facis; quod Hirtio invideres, nisi eum amares non erat causa invidendi, nisi forte ipsius eloquentiae magis quam quod me audiret invideres. nos enim plane, mi suavissime Volumni, aut nihil sumus aut nobis quidem ipsis displicemus gregalibus illis, quibus te plaudente vigebamus, ami_is, ut etiam, si quando aliquid dignum nostro nomine emisimus, ingemescamus, quod haec 'pinnigero, non armigero in corpore tela exerceantur,' ut ait Philoctetes apud Accium, 'abiecta gloria.'

qui declamatio noster caris damnum nihil facio qui hirtius invideo nisi is amaris non sum causa invideo nisi fors ipse eloquentia magis quam qui ego audio invideo nos enim planus ego suavis volumnius aut nihil sum aut nos quidem ipse displiceo gregal ille qui tu plaudo vigeo ami is ut etiam si quando aliquis dignus noster nomen emitto ingemescamus qui hic pinnigero non armiger in corpus telum exerceo ut aio philoctetes apud attius abicio gloria


quaerenti mihi iam diu, quid ad te potissimum scriberem, non modo certa res nulla, sed ne genus quidem litterarum usitatum veniebat in mentem. unam enim partem et consuetudinem earum epistularum, quibus secundis rebus uti solebamus, tempus eripuerat, perfeceratque fortuna, ne quid tale scribere possem aut omnino cogitare. relinquebatur triste quoddam et miserum et his temporibus consentaneum genus litterarum. id quoque deficiebat me, in quo debebat esse aut promissio auxili alicuius aut consolatio doloris tui. quod pollicerer, non erat; ipse enim pari fortuna †adiectus aliorum opibus casus meos sustentabam, saepiusque mihi veniebat in mentem queri, quod ita viverem, quam gaudere, quod viverem.

quaero ego iam diu quis ad tu potis scribo non modo certus res nullus sed ne genus quidem litteraris usitas venio in mens unus enim pars et consuetudo is epistularis qui secundus res uti soleo tempus eripio perficio fortuna ne quis talis scribo possum aut omnino cogito relinquo tristis quidam et miser et hic tempus consentaneus genus litteraris is quoque deficio ego in quo debeo sum aut promissio auxilium aliquis aut consolatio dolor tuus qui polliceo non sum ipse enim par fortuna adicio alius ops casus meus sustento saepis ego venio in mens queror qui ita vivo quam gaudeo qui vivo


quantum memoria repetere praeterita possum, nemo est mihi te amicus antiquior. sed vetustas habet aliquid commune cum multis, amor non habet. dilexi te quo die cognovi meque a te diligi iudicavi. tuus deinde discessus isque diuturnus ambitio nostra et vitae dissimilitudo non est passa voluntates nostras consuetudine conglutinari ; tuum tamen erga me animum agnovi multis annis ante bellum civile, cum Caesar esset in Gallia. quod enim vehementer mihi utile esse putabas nec inutile ipsi Caesari perfecisti, ut ille me diligeret, coleret, haberet in suis. multa praetereo quae temporibus illis inter nos familiarissime dicta, scripta, communicata sunt ; graviora enim consecuta sunt.

quantus memoria repeto praetereo possum nemo sum ego tu amicus antiquus sed vetustus habeo aliquis communis cum multus amor non habeo diligo tu quo dies cognosco ego ab tu diligo judico tuus deinde discedo eo diuturnus ambitio noster et vita dissimilitudo non sum patior voluntas noster consuetudo conglutinaris tuus tamen erga ego animus anosco multus annus ante bellum civilis cum caesar sum in gallia qui enim vehemens ego utilis sum puto neque inutilis ipse caesaris perficio ut ille ego diligo colo habeo in suus multus praetereo qui tempus ille inter nos familiaris dictum scribo communico sum gravis enim consequor sum


quod tibi destinaras trapezophorum, si te delectat, habebis; sin autem sententiam mutasti, ego habebo scilicet. ista quidem summa ne ego multo libentius emerim deversorium Tarracinae, ne semper hospiti molestus sim. omnino liberti mei video esse culpam, cui plane res certas mandaram, itemque Iuni, quem puto tibi notum esse, Aviani familiarem. Exhedria quaedam mihi nova sunt instituta in porticula Tusculam. ea volebam tabellis ornare; etenim si quid generis istius modi me delectat, pictura delectat. sed tamen si ista mihi sunt habenda, certiorem velim me facias ubi sint, quando arcessantur, quo genere vecturae. si enim Damasippus in sententia non manebit, aliquem Pseudodamasippum vel cum iactura reperiemus.

qui tu destino trapezophoron si tu delecto habeo sin autem sententia muto ego habeo scilicet iste quidem summus ne ego multus libet emo deversorium tarracina ne semper hospes molestus sum omnino libertus meus video sum culpa qui planus res certo mando ito junius qui puto tu notus sum avianius familiaris exhedria quidam ego novo sum institutum in porticula tusculam is volo tabella ornaris etenim si quis genus iste modus ego delecto pingo delecto sed tamen si iste ego sum habeo certus volo ego facio ubi sum quando arcesso quo genus veho si enim damasippus in sententia non maneo aliquis pseudodamasippus vel cum iactura reperio


A. Trebonio, qui in tua provincia magna negotia et ampla I et expedita habet, multos annos utor valde familiariter. is cum antea semper et suo splendore et nostra ceterorumque amicorum commendatione gratiosissimus in provincia fuit, tum hoc tempore propter tuum in me amorem nostramque necessitudinem vehementer confidit his meis litteris se apud te gratiosum fore;

ab trebonius qui in tuus provincia magnus negotium et amplus eo et expedio habeo multus annus uto validus familiaris is cum antea semper et suus splendor et noster ceter amicus commendatio gratiosissimus in provincia sum tum hic tempus propter tuus in ego amor noster necessitudo vehemens confido hic meus littera sui apud tu gratiosus sum


reliqua sunt eius modi, quibus ego, quoniam haec erant tempora, facile et aequo animo carebam; hoc vero eius modi esse statuo, ut sine talium virorum et amicorum benevolentia neque in adversa neque in secunda fortuna quisquam vivere possit. itaque in hoc ego mihi gratulor; tu vero ut intellegas homini amicissimo te tribuisse officium, re tibi praestabo. vale.

reliquus sum is modus qui ego quoniam hic sum tempus facilis et aequus animus careo hic verus is modus sum statuo ut sine talis vir et amicus benevolens neque in adverso neque in secundus fortuna quisquam vivo possum itaque in hic ego ego gratulor tu verus ut intellego homo amicus tu tribuo officium res tu praesto val


'laetus sum laudari me,' inquit Hector, opinor, apud Naevium 'abs te, pater, a laudato viro.' ea est enim profecto iucunda laus, quae ab iis proficiscitur qui ipsi in laude vixerunt. ego vero vel gratulatione litterarum tuarum vel testimoniis sententiae dictae nihil est quod me non adsecutum putem, idque mihi cum amplissimum tum gratissimum est, te libenter amicitiae dedisse quod liquido veritati dares. et, si non modo omnes verum etiam multi Catones essent in civitate nostra, in qua unum exstitisse mirabile est, quem ego currum aut quam lauream cum tua laudatione conferrem? nam ad meum sensum et ad illud sincerum ac subtile iudicium nihil potest esse laudabilius quam ea tua oratio, quae est ad me perscripta a meis necessariis.

laetus sum laudo ego inquam hector opinor apud naevius abs tu pater ab laudo vir is sum enim profecto iucundus laus qui ab is proficisco qui ipse in laus vivo ego verus vel gratulatio litteraris tuus vel testimonium sententia dico nihil sum qui ego non adsequor puto is ego cum amplus tum gratus sum tu libet amicitia do qui liquidus veritas do et si non modo omnis verus etiam multus cato sum in civitas noster in qui unus exsisto mirabilis sum qui ego currus aut quam laurea cum tuus laudatio confero nam ad meus sensus et ad ille sincerus atque subtilis iudicium nihil possum sum laudabilis quam is tuus oratio qui sum ad ego perscribo ab meus necessarius


Parmensis miserrimos


et velim, reliquum quod est promissi ac muneris tui, mihi persolvas. Cum ipsam cognitionem iuris auguri consequi cupio tum mehercule tuis incredibiliter studiis erga me muneribusque delector. quod autem a me tale quiddam desideras, sane mihi considerandum est, quonam te remunerer potissimum genere. nam profecto non est meum, qui in scribendo, ut soles admirari, tantum industriae ponam, committere ut neglegens in scribendo fuisse videar, praesertim cum id non modo neglegentis, sed etiam ingrati animi crimen futurum sit.

et volo reliquus qui sum promitto atque munus tuus ego persolvo cos ipse cognitio ius augur consequor cupio tum hercules tuus incredibilis studium erga ego munus delecto qui autem ab ego talis quidam desidero sanus ego considero sum quonam tu remunero potis genus nam profecto non sum meus qui in scribo ut soleo admiraris tantus industria pono committo ut neglego in scribo sum video praesertim cum is non modo neglego sed etiam ingratus animus crimen sum sum