Epistulae ad Familiares

CC BY 4.0 (estate-derived fields); included text keeps its per-record source license

Reuse requires the attribution line above (CC BY 4.0). Text records carry their own license_id; only open-display licenses appear in this file.

Licensed lexica and citation-only authorities are excluded from bulk dumps by construction — cite the authority, never reprint it.


estne? vici et tibi saepe, quod negaras discedens curaturum tibi, litteras mitto? est, si quidem perferuntur, quas do. atque hoc eo diligentius facio quod, cum otiosus sum, plane ubi delectem otiolum meum non habeo. tu cum Romae eras, hoc mihi certum ac iucundissimum vacanti negotium erat, tecum id oti tempus consumere idque non mediocriter desidero, ut mihi non modo solus esse sed Romae te profecto solitudo videatur facta, et, qui, quae mea neglegentia est, multos saepe dies ad te, cum hic eras, non accedebam, nunc cotidie non esse te ad quem cursitem discrucior. maxime vero ut te dies noctesque quaeram competitor Hirrus curat. quo modo illum putas auguratus tuum competitorem dolere et dissimulare me certiorem quam se candidatum? de quo ut quem optas quam primum nuntium accipias, tua medius fidius magis quam mea causa cupio; nam mea, si fio, forsitan cum locupletiore referam; sed hoc usque eo suave est ut, si acciderit, tota vita risus nobis desse non possit. †sed tanti sed me hercules non multum M. Octavius eorum odia quae Hirrum premunt, quae permulta sunt, sublevat.

edo vinco et tu saepe qui nego discedo curo tu littera mitto sum si quidem perfero qui do atque hic is diligo facio qui cum otiosus sum planus ubi delecto otiolum meus non habeo tu cum roma sum hic ego certus atque jucundus vaco negotium sum tu is otium tempus consumo is non mediocris desidero ut ego non modo solus sum sed roma tu profecto solitudo video facio et qui qui meus neglegentia sum multus saepe dies ad tu cum hic sum non accedo nunc cottidie non sum tu ad qui cursito discrucio magnus verus ut tu dies nox quaero competitor hirrus curo quo modo ille puto auguro tuus competitor doleo et dissimulo ego certus quam sui candido de quo ut qui opto quam primus nuntius accipio tuus medius fidus magis quam meus causa cupio nam meus si fio forsitan cum locupletiore refero sed hic usque is suavis sum ut si accido totus vito rideo nos defleo non possum sed tantus sed ego herculis non multus m octavus is odium qui hirrus premo qui permultus sum sublevo


sed, amice magne, noli hanc epistulam Attico ostendere. Sine eum errare et putare me virum bonum esse nec solere duo parietes de eadem fidelia dealbare. ergo, patrone mi, bene vale Tironemque meum saluta nostris verbis. data a. d. iiii K. Nov.

sed amicus magnus nolo hic epistula atticus ostendo sinis is erro et puto ego vir bonus sum neque soleo duo paries de idem fidelis dealbaris ergo patronus ego bene val tiro meus saluto noster verbum do ab d quattuor k nov


praeposteros habes tabellarios ; etsi me quidem non offendunt ; sed tamen, cum a me discedunt, flagitant litteras, cum ad me veniunt, nullas adferunt. atque id ipsum facerent commodius, si mihi aliquid spati ad scribendum darent ; sed petasati veniunt, comites ad portam exspectare dicunt. ergo ignosces ; alteras iam habebis has brevis ; sed exspecta pa/nta peri\ pa/ntwn. etsi quid ego me tibi purgo, Cum tui ad me inanes veniant, ad te cum epistulis revertantur?

praeposterus habeo tabellarius etsi ego quidem non offendo sed tamen cum ab ego discedo flagito littera cum ad ego venio nullus affero atque is ipse facio commodus si ego aliquis spatium ad scribo do sed petasatus venio comes ad porta exspectaris dico ergo ignosco alter iam habeo hic brevis sed exspecto pa nta other pa ntwn etsi quis ego ego tu purgo cos tuus ad ego inanis venio ad tu cum epistula revorto


sed longius progredior ; scribo enim ad te. hoc tamen scito non modo me qui consiliis non intersum sed ne ipsum quidem principem scire quid futurum sit ; nos enim illi servimus, ipse temporibus. ita nec ille, quid tempora postulatura sint, nec nos, quid ille cogitet, scire possumus. haec tibi antea non rescripsi, non quo cessator esse solerem, praesertim in litteris, sed, cum explorati nihil haberem, nec tibi sollicitudinem ex dubitatione mea nec spem ex adfirmatione adferre volui. illud tamen adscribam, quod est verissimum, me his temporibus adhuc de isto periculo nihil audisse. tu tamen pro tua sapientia debebis optare optima, cogitare difficillima, ferre quaecumque erunt.

sed longus progredio scribo enim ad tu hic tamen scio non modo ego qui consilium non intersum sed ne ipse quidem princeps scio quis sum sum nos enim ille servio ipse tempus ita neque ille quis tempus postulo sum neque nos quis ille cogito scio possum hic tu antea non rescribo non quo cessator sum soleo praesertim in littera sed cum exploro nihil habeo neque tu sollicitudo ex dubitatio meus neque spes ex adfirmatio affero volo ille tamen adscribo qui sum verus ego hic tempus adhuc de iste periculum nihil audio tu tamen pro tuus sapientia debeo optaris bonus cogito difficilis fero quicumque sum


quod scribis te, si velim, ad me venturam, ego vero, cum sciam magnam partem istius oneris abs te sustineri, te istic esse volo. si perficitis quod agitis, me ad vos venire oportet ; sin autem sed nihil opus est reliqua scribere. ex primis aut summum secundis litteris tuis constituere poterimus quid nobis faciendum sit tu modo ad me velim omnia diligentissime perscribas ; etsi magis iam rem quam litteras debeo exspectare. cura ut valeas et ita tibi persuadeas, mihi te carius nihil esse nec umquam fuisse. vale, mea Terentia ; quam ego videre videor itaque debilitor lacrimis. vale. Pr. K. Dec.

qui scribo tu si volo ad ego venio ego verus cum scio magnus pars iste onus abs tu sustineo tu istic sum volo si perficio qui ago ego ad tu venio oportet sin autem sed nihil opus sum reliquus scribo ex primus aut superus secundus littera tuus constituo possum quis nos facio sum tu modo ad ego volo omnis diligens perscribo etsi magis iam res quam littera debeo exspectaris cura ut valeo et ita tu persuadeo ego tu carus nihil sum neque umquam sum val meus terentius quam ego video video itaque debilito lacrima val pr k dec


quod ni ita putarem, ipse perscriberem in primisque Caesaris Octaviani conatum ; de quo multitudini fictum ab Antonio crimen videtur, ut in pecuniam adulescentis impetum faceret ; prudentes autem et boni viri et credunt factum et probant. quid quaeris? magna spes est in eo ; nihil est quod non existimetur laudis et gloriae causa facturus. Antonius autem, noster familiaris, tanto se odio esse intellegit ut, cum interfectores suos domi comprenderit, rem proferre non audeat. A. d. vii Id. Oct. Brundisium erat profectus obviam legionibus Macedonicis quattuor, quas sibi conciliare pecunia cogitabat easque ad urbem adducere et in cervicibus nostris conlocare.

qui ni ita puto ipse perscribo in primus caesar octavianus conor de quo multitudo fingo ab antonius crimen video ut in pecunia adulescens impetus facio prudens autem et bonus vir et credo facio et probo quis quaero magnus spes sum in is nihil sum qui non existimo laus et gloria causa facio antonius autem noster familiaris tantus sui odium sum intellego ut cum interfector suus domus comprenderit res profero non audeo ab d vii is oct brundisium sum proficiscor obvius legio macedonicus quattuor qui sui conciliaris pecunia cogito eo ad urbs duco et in cervix noster conlocaris


Cum A. Caecina tanta mihi familiaritas consuetudoque semper fuit, ut nulla maior esse possit; nam et patre eius, claro homine et forti viro, plurimum usi sumus et hunc a puero, quod et spem magnam mihi adferebat summae probitatis summaeque eloquentiae et vivebat mecum coniunctissime non solum officiis amicitiae sed etiam studiis communibus, sic semper dilexi, nullo ut cum homine coniunctius viverem.

cos ab caecina tantus ego familiaritas consuetudo semper sum ut nullus magnus sum possum nam et pater is clarus homo et fortis vir multus utor sum et hic ab puer qui et spes magnus ego affero summa probitas summa eloquentia et vivo ego conjungo non solus officium amicitia sed etiam studium communis sic semper diligo nullus ut cum homo conjungo vivo


plura tibi de meis consiliis scriberem rationemque omnium rerum redderem verbosius, quo magis iudicares omnia me rei p. praestitisse, quae et tua exhortatione excepi et mea adfirmatione tibi recepi (non minus enim a te probari quam diligi semper volui, nec te magis in culpa defensorem mihi paravi quam praedicatorem meritorum meorum esse volui) ; sed breviorem me duae res faciunt, una, quod publicis litteris omnia sum persecutus, altera, quod M. Varisidium, equitem R., familiarem meum, ipsum ad te transire iussi ex quo omnia cognoscere posses.

multus tu de meus consilium scribo ratio omnis res reddo verbosus quo magis iudicaris omnis ego res p praesto qui et tuus exhortatio excipio et meus adfirmatio tu recipio non paruus enim ab tu probaris quam diligo semper volo neque tu magis in culpa defensor ego paro quam praedicator meritor meus sum volo sed brevis ego duo res facio unus qui publicus littera omnis sum persequor alter qui m varisidius eques romanus familiaris meus ipse ad tu transeo iubeo ex quo omnis cognosco possum


peto igitur abs te ut eum, sive aderit sive non venerit in Siciliam, in meis intimis maximeque necessariis scias esse itaque tractes, ut intellegat meam sibi commendationem magno adiumento fuisse.

peto igitur abs tu ut is sive adsum sive non venio in sicilia in meus intimus magnus necessarius scio sum itaque tracto ut intellego meus sui commendatio magnus adjumentum sum


ego te afuisse tam diu a nobis et dolui, quod carui fructu iucundissimae consuetudinis, et laetor, quod absens omnia cum maxima dignitate es consecutus quodque in omnibus tuis rebus meis optatis fortuna respondit. breve est, quod me tibi praecipere meus incredibilis in te amor cogit. tanta est exspectatio vel animi vel ingeni tui, ut ego te obsecrare obtestarique non dubitem, sic ad nos conformatus revertare, ut, quam exspectationem tui concitasti, hanc sustinere ac tueri possis; et, quoniam meam tuorum erga me meritorum memoriam nulla umquam delebit oblivio, te rogo ut memineris, quantaecumque tibi accessiones fient et fortunae et dignitatis, eas te non potuisse consequi, nisi meis puer olim fidelissimis atque amantissimis consiliis paruisses. qua re hoc animo in nos esse debebis, ut, aetas nostra iam ingravescens in amore atque in adulescentia tua conquiescat.

ego tu asum tam diu ab nos et doleo qui careo fructus jucundus consuetudo et laeto qui absum omnis cum maximus dignitas sum consequor quisque in omnis tuus res meus opto fortuna respondeo brevis sum qui ego tu praecipio meus incredibilis in tu amor cogo tantus sum exspectatio vel animus vel ingenium tuus ut ego tu obsecraris obtestor non dubito sic ad nos conformo revertaris ut quam exspectatio tuus concito hic sustineo atque tueor possum et quoniam meus tuus erga ego meritor memoria nullus umquam deleo oblivio tu rogo ut memini quantus tu accessio fio et fortuna et dignitas is tu non possum consequor nisi meus puer olim fidelis atque amo consilium pareo qui res hic animus in nos sum debeo ut aetas noster iam ingravesco in amor atque in adulescentia tuus conquiesco


S. v. b. Athenas veni a. d. xi K. Iun. atque ibi, quod maxime optabam, vidi filium tuum deditum optimis studiis summaque modestiae fama. qua ex re quantam voluptatem ceperim scire potes etiam me tacente ; non enim nescis quanti te faciam et quam pro nostro veterrimo verissimoque amore omnibus tuis etiam minimis commodis, non modo tanto bono gaudeam. noli putare, mi Cicero, me hoc auribus tuis dare ; nihil adulescente tuo atque adeo nostro (nihil enim mihi a te potest esse seiunctum) aut amabilius omnibus iis qui Athenis sunt est aut studiosius earum artium quas tu maxime amas, hoc est optimarum. itaque tibi, quod vere facere possum, libenter quoque gratulor nec minus etiam nobis quod eum, quem necesse erat diligere qualiscumque esset, talem habemus ut libenter quoque diligamus.

senatus v b athenae venio ab d xi k jus atque ibi qui magnus opto video filius tuus dedo bonus studium summum modestia fama qui ex res quantus voluptas capio scio possum etiam ego taceo non enim nescio quantus tu facio et quam pro noster vetus verus amor omnis tuus etiam paruus commodus non modo tantus bonus gaudeo nolo puto ego cicero ego hic auris tuus do nihil adulescens tuus atque adeo noster nihil enim ego ab tu possum sum sejungo aut amabilis omnis is qui athenae sum sum aut studiosus is ars qui tu magnus amo hic sum optimaris itaque tu qui verus facio possum libet quoque gratulor neque paruus etiam nos qui is qui necesse sum diligo qualiscumque sum talis habeo ut libet quoque diligo


etsi perpaucis ante diebus dederam Q. Mucio litteras ad te pluribus verbis scriptas, quibus declaraveram, quo te animo censerem esse oportere et quid tibi faciendum arbitrarer, tamen, cum Theophilus, libertus tuus, proficisceretur, cuius ego fidem erga te benevolentiamque perspexeram, sine meis litteris eum ad te venire nolui. isdem igitur te rebus etiam atque etiam hortor, quibus superioribus litteris hortatus sum, ut in ea re publica, quaecumque est, quam primum velis esse. multa videbis fortasse, quae nolis, non plura tamen, quam audis cotidie. non est porro tuum uno sensu solum oculorum moveri, cum idem illud auribus percipias, quod etiam maius videri solet, minus laborare.

etsi perpaucus ante dies do q mucius littera ad tu multus verbum scribo qui declaro quo tu animus censeo sum oportet et quis tu facio arbitror tamen cum theophilus libertus tuus proficiscor qui ego fides erga tu benevolentia perspicio sine meus littera is ad tu venio nolo idem igitur tu res etiam atque etiam hortor qui superus littera hortor sum ut in is res publicus quicumque sum quam primus velis sum multus video fortasse qui nolo non multus tamen quam audio cottidie non sum porro tuus unus sentio solus oculus moveo cum idem ille auris percipio qui etiam magnus video soleo paruus laboro


qua mente etiam ante nostrum adventum post Treboni indignissimam caedem ceteraque tot tamque nefaria facinora binae profectae erant ad Dolabellam legationes eorum, et quidem novo exemplo, contra leges ipsorum, prohibentibus iis qui tum magistratus gerebant. † haec sive timore, ut dictitant, de agris quos in continenti habent sive furore sive patientia paucorum, qui et antea pari contumelia viros clarissimos adfecerant et nunc maximos magistratus gerentes nullo exemplo neque nostra ex parte neque nostro praesentium neque imminenti Italiae urbique nostrae periculo, si ille parricida cum suis latronibus navibus ex Asia Syriaque expulsus Italiam petisset, mederi, cum facile possent, noluerunt†.

qui mens etiam ante nos advenio post trebonius indignus caedes ceter tot tam nefarius facinus bini proficio sum ad dolabella legatio is et quidem novo exemplum contra lex ipse prohibeo is qui tum magistratus gero hic sive timor ut dictito de ager qui in contineo habeo sive furor sive patientia paucus qui et antea par contumelia vir clarus afficio et nunc magnus magistratus gero nullus exemplum neque noster ex pars neque noster praesens neque immineo italia urbs noster periculum si ille parricida cum suus latro navis ex asia syria expello italia peto medeor cum facilis possum nolo


singula persequi non est necesse ; universum studium meum et benevolentiam ad te defero. sed magni mea interest hoc tuos omnis scire, quod tuis litteris fieri potest ut intellegant, omnia Ciceronis patere Trebiano. hoc eo pertinet, ut nihil existiment esse tam difficile quod non pro te mihi susceptum iucundum sit futurum.

singulus persequor non sum necesse universus studium meus et benevolentia ad tu defero sed magnus meus intersum hic tuus omnis scio qui tuus littera fio possum ut intellego omnis cicero pateo trebianus hic is pertineo ut nihil existimo sum tam difficilis qui non pro tu ego suscipio iucundus sum sum


L. Lamia praeturam petit. hoc ego utor uno omnium plurimum ; magna vetustas, magna consuetudo intercedit, quodque plurimum valet, nihil mihi eius est familiaritate iucundius. Magno praeterea beneficio eius magnoque merito sum obligatus. nam Clodianis temporibus, cum equestris ordinis princeps esset proque mea salute acerrime propugnaret, a Gabinio consule relegatus est, quod ante id tempus civi Romano Romae contigit nemini. hoc cum populus Romanus meminit, me ipsum non meminisse turpissimum est. quapropter persuade tibi, mi Brute, me petere praeturam.

l lamia praetorqueo peto hic ego uto unus omnis multus magnus vetustus magnus consuetudo intercedo quisque multus valeo nihil ego is sum familiaritas jucundus magnus praeterea beneficium is magnus mereo sum obligo nam clodianus tempus cum equester ordo princeps sum pro meus salus acer propugno ab gabinius consul relego sum qui ante is tempus cieo romanus roma contingo nemo hic cum populus romanus memini ego ipse non memini turpis sum quapropter persuadeo tu ego brutus ego peto praetorqueo


renuntiatum nobis erat Hirrum diutius dicturum. prendimus eum; non modo non fecit sed, cum de hostiis ageretur et posset rem impedire si ut numeraretur postularet, tacuit; tantum Catoni adsensus est, qui de te locutus honorifice non decrerat supplicationes. tertius ad hos Favonius accessit. qua re pro cuiusque natura et instituto gratiae sunt agendae, his, quod tantum voluntatem ostenderunt, pro sententia cum impedire possent non pugnarunt, Curioni vero, quod de suarum actionum cursu tua causa deflexit. nam Furnius et Lentulus, ut debuerunt, quasi eorum res esset, una nobiscum circumierunt et laborarunt. Balbi quoque Corneli operam et sedulitatem laudare possum; nam cum Curione vehementer locutus est et eum, si aliter fecisset, iniuriam Caesari facturum dixit, tum eius fidem in suspicionem adduxit. decrerant quidem neque transigi volebant Domitii, Scipiones. quibus hac re ad intercessionem evocandam interpellantibus venustissime Curio respondit se eo libentius non intercedere, quod quosdam qui decernerent videret confici nolle.

renuntio nos sum hirrus diu dico prehendo is non modo non facio sed cum de hostia ago et possum res impedio si ut numero postulo taceo tantus cato assensus sum qui de tu loquor honorificus non decerno supplicatio tertius ad hic favonius accedo qui res pro quisque natura et instituo gratia sum ago hic qui tantus voluntas ostendo pro sententia cum impedio possum non pugno curio verus qui de suus actio cursus tuus causa deflecto nam furnius et lentulus ut debeo quasi is res sum unus nos circumeo et laboro balbus quoque cornelis opera et sedulitas laudo possum nam cum curio vehemens loquor sum et is si aliter facio iniuria caesaris facio dico tum is fides in suspicio adduco decerno quidem neque transigo volo domitius scipio qui hic res ad intercessio evoco interpello venustus curius respondeo sui is libet non intercedo qui quidam qui decerno video conficio nolo


vellem Idibus Martiis me ad cenam invitasses ; reliquiarum nihil fuisset. nunc me reliquiae vestrae exercent et quidem praeter ceteros me hercule. quamquam egregios consules habemus sed turpissimos consularis, senatum fortem sed infimo quemque honore fortissimum ; populo vero nihil fortius, nihil melius Italiaque universa : nihil autem foedius Philippo et Pisone legatis, nihil flagitiosius. qui cum essent missi ut Antonio ex senatus sententia certas res nuntiarent, cum ille earum rerum nulli paruisset, ultro ab illo ad nos intolerabilia postulata rettulerunt. itaque ad nos concurritur factique iam in re salutari populares sumus.

volo idus martius ego ad cena invito reliquiaris nihil sum nunc ego reliquiae vester exerceo et quidem praeter ceterus ego herculis quamquam egregius consul habeo sed turpis consularis senatus fortis sed infimus quisque honor fortis populus verus nihil fortis nihil bonus italia universus nihil autem foedus philippus et piso legatus nihil flagitiosus qui cum sum mitto ut antonius ex senatus sententia certo res nuntio cum ille is res nullus pareo ultro ab ille ad nos intolerabilis postulo refero itaque ad nos concurro facio iam in res salutaris popularis sum


ego minus saepe do ad vos litteras quam possum, propterea quod cum omnia mihi tempora sunt misera, tum vero, cum aut scribo ad vos aut vestras lego, conficior lacrimis sic ut ferre non possim. quod utinam minus vitae cupidi fuissemus! certe nihil aut non multum in vita mali vidissemus. quod si nos ad aliquam alicuius commodi aliquando reciperandi spem fortuna reservavit, minus est erratum a nobis ; si haec mala fixa sunt, ego vero te quam primum, mea vita, cupio videre et in tuo complexu emori, quoniam neque dii, quos tu castissime coluisti, neque homines, quibus ego semper servivi, nobis gratiam rettulerunt.

ego paruus saepe do ad tu littera quam possum propterea qui cum omnis ego tempus sum misero tum verus cum aut scribo ad tu aut vester lego confacio lacrima sic ut fero non possum qui utinam paruus vita cupidus sum certus nihil aut non multus in vito malus video qui si nos ad aliqui aliquis commodus aliquando recipero spes fortuna reservo paruus sum erro ab nos si hic malus figo sum ego verus tu quam primus meus vito cupio video et in tuus complexus emorior quoniam neque dius qui tu castus colo neque homo qui ego semper servio nos gratia refero


nos confectum bellum quom putaremus, repente a Lepido tuo in summam sollicitudinem sumus adducti. itaque tibi persuade maximam rei p. spem in te et in tuis copiis esse. firmos omnino exercitus habemus, sed tamen ut omnia, ut spero, prospere procedant multum interest te venire. exigua enim spes est rei p. (nam nullam non libet dicere), sed, quaecumque est, ea despondetur anno consulatus tui. vale.

nos conficio bellum cum puto repens ab lepidus tuus in summa sollicitudo sum adduco itaque tu persuadeo maximus res p spes in tu et in tuus copia sum firmus omnino exercitus habeo sed tamen ut omnis ut spero prosperus procedo multus intersum tu venio exiguus enim spes sum res p nam nullus non libet dico sed quicumque sum is despondeo annus consulatus tuus val


hic te unius sollicitudines, unius etiam multae et assiduae lacrimae, C. Marcelli, fratris optimi, deprecantur. nos cura et dolore proximi sumus, precibus tardiores, quod ius adeundi, cum ipsi deprecatione eguerimus, non habemus ; gratia tantum possumus quantum victi ; sed tamen consilio, studio Marcello non desumus. A tuis reliquis non adhibemur ; ad omnia parati sumus.

hic tu unus sollicitudo unus etiam multus et assiduus lacrima que marcellus frater bonus deprecor nos cura et dolor propior sum prex tardus qui ius adeo cum ipse deprecatio egeo non habeo gratia tantus possum quantus vinco sed tamen consilium studium marcellus non desum ab tuus reliquus non adhibeo ad omnis paro sum


sed tamen, mi Paete, qui tibi venit in mentem negare Papirium quemquam umquam nisi plebeium fuisse? fuerunt enim patricii minorum gentium, quorum princeps L. Papirius Mugillanus, qui censor cum L. Sempronio Atratino fuit, cum ante consui cum eodem fuisset, annis post R. c. cccxii; sed tum Papisii dicebamini. post hunc xiii fuerunt sella curuli ante L. Papirium Crassum, qui primum Papisius est vocari desitus. is dictator cum L. Papirio Cursore magistro equitum factus est annis post Romam conditam ccccxv et quadriennio post consui cum K. Duilio. hunc secutus est Cursor, homo valde honoratus ; deinde L. Masso aedilicius ; inde multi Massones. quorum quidem tu omnium patriciorum imagines habeas volo. deinde Carbones et Turdi insequuntur.

sed tamen ego paetus qui tu venio in mens nego papirius quisquam umquam nisi plebeius sum sum enim patricius paruus gens qui princeps l papirius mugillanus qui censor cum l sempronius atratinus sum cum ante consuo cum idem sum annus post romanus que cccxii sed tum papisius dico post hic xiii sum sella curulis ante l papirius crassus qui primus papisius sum vocaris desino is dictator cum l papirius cursor magister eques facio sum annus post roma condo ccccxv et quadriennium post consuo cum k duilio hic sequor sum cursor homo validus honoro deinde l maso aedilicius inde multus maso qui quidem tu omnis patricius imago habeo volo deinde carbo et turdus insequor


quanto fuerim dolore meministi. in quo prima illa consolatio est, vidisse me plus quam ceteros, cum cupiebam quamvis iniqua condicione pacem; quod etsi casu, non divinatione mea factum est, tamen in hac mani prudentiae laude delector. deinde, quod mihi ad consolationem commune tecum est, si iam vocer ad exitum vitae, non ab ea re p. avellar, qua carendum esse doleam, praesertim cum id sine ullo sensu futurum sit. adiuvat etiam aetas et acta iam vita, quae cum cursu suo bene confecto delectat tum vetat in eo vim timere, quo nos iam natura ipsa paene perduxerit. postremo is vir vel etiam ii viri hoc bello occiderunt, ut impudentia videatur eandem fortunam, si res cogat, recusare. equidem mihi omnia propono, nec ullum est tantum malum quod non putem impendere. sed, cum plus in metuendo mali sit quam in ipso illo, quod timetur, desino, praesertim cum id impendeat, in quo non modo dolor nullus, verum finis etiam doloris futurus sit. sed haec satis multa, vel plura potius quam necesse fuit; facit autem non loquacitas mea, sed benevolentia longiores epistulas.

quantus sum dolor memini in quo primus ille consolatio sum video ego multus quam ceterus cum cupio quivis iniquus condicio pax qui etsi casus non divinatio meus facio sum tamen in hic manon prudentia laus delecto deinde qui ego ad consolatio communis tu sum si iam voco ad exitus vita non ab is res p avello qui careo sum doleo praesertim cum is sine ullus sentio sum sum adjuvo etiam aetas et ago iam vito qui cum cursus suus bene conficio delecto tum veto in is vis timeo quo nos iam natura ipse paene perduco postremo is vir vel etiam is vir hic bellum occido ut impudens video idem fortuna si res cogo recusaris equidem ego omnis propono neque ullus sum tantus malus qui non puto impendeo sed cum multus in metuo malus sum quam in ipse ille qui timeo desino praesertim cum is impendeo in quo non modo dolor nullus verus finis etiam dolor sum sum sed hic satis multus vel multus potis quam necesse sum facio autem non loquacitas meus sed benevolens longus epistula


T. Pinarium, familiarissimum meum, tanto tibi studio commendo ut maiore non possim ; cui cum propter omnis virtutes tum etiam propter studia communia sum amicissimus. is procurat rationes negotiaque Dionysi nostri, quem et tu multum amas et ego omnium plurimum. ea tibi ego non debeo commendare, sed commendo tamen. facies igitur ut ex Pinari, gratissimi hominis, litteris tuum et erga illum et erga Dionysium studium perspiciamus.

t pinarius familiaris meus tantus tu studium commendo ut magnus non possum qui cum propter omnis virtus tum etiam propter studium commune sum amicus is procuro ratio negotior dionysius noster qui et tu multus amo et ego omnis multus is tu ego non debeo commendaris sed commendo tamen facies igitur ut ex pinaris gratus homo littera tuus et erga ille et erga dionysius studium perspicio


huius rei timore, p. c., percitus iniurias perpeti et cum contumelia etiam nostra omnia prius experiri malui. itaque ad illorum voluntatem introductus in urbem et in senatum eorum quam diligentissime potui causam rei p. egi periculumque omne quod instaret si ille latro cum suis omnibus navis conscendisset exposui. Rhodios autem tanta in pravitate animadverti ut omnis firmiores putarent quam bonos, ut hanc concordiam et conspirationem omnium ordinum ad defendendam libertatem propense non crederent esse factam, ut patientiam senatus et optimi cuiusque manere etiam nunc confiderent nec potuisse audere quemquam Dolabellam hostem iudicare, ut denique omnia quae improbi fingebant magis vera existimarent quam quae vere facta erant et a nobis docebantur.

hic res timor p que percio injuria perpetior et cum contumelia etiam noster omnis prior experior malo itaque ad ille voluntas introduco in urbs et in senatus is quam diligens possum causa res p ago periculum omnis qui insto si ille latro cum suus omnis navus conscendo expono rhodii autem tantus in pravitas animadverto ut omnis firmus puto quam bonus ut hic concordia et conspiratio omnis ordo ad defendo libertas propendeo non credo sum facio ut patientia senatus et bonus quisque maneo etiam nunc confido neque possum audeo quisquam dolabella hostis iudicaris ut denique omnis qui improbus fingo magis verus existimo quam qui verus facio sum et ab nos doceo


qua in causa (non modo non negabo, sed etiam semper et meminero et praedicabo libenter) usus es quibus dam nobilissimis hominibus fortioribus in me restituendo, quam fuerant idem in tenendo. qua in sententia si constare voluissent, suam auctoritatem simul cum salute mea reciperassent. recreatis enim bonis viris consulatu tuo et constantissimis atque optimis actionibus tuis excitatis, Cn. Pompeio praesertim ad causam adiuncto, cum etiam Caesar rebus maximis gestis singularibus ornatus et novis honoribus ac iudiciis senatus ad auctoritatem eius ordinis adiungeretur, nulli improbo civi locus ad rem publicam violandam esse potuisset.

qui in causa non modo non nego sed etiam semper et memini et praedico libet utor sum qui dam nobilis homo fortis in ego restituo quam sum idem in teneo qui in sententia si constaris volo suus auctoritas simul cum salus meus recipero recreo enim bonus vis consulatus tuus et consto atque bonus actio tuus excitas cn pompejus praesertim ad causa adjungo cum etiam caesar res magnus gero singularis orno et novus honor atque iudicium senatus ad auctoritas is ordo adjungo nullus improbus cieo locus ad res publicus violo sum possum


nos a te, ut scis, discessimus a. d. iiii Non. Nov. Leucadem venimus a. d. viii Id. Nov., a. d. vii Actium. ibi propter tempestatem a. d. vi Id. morati sumus. Inde a. d. v Id. Corcyram bellissime navigavimus. Corcyrae fuimus usque ad a. d. xvi K. Dec. tempestatibus retenti. A. d. xv K. in portum Corcyraeorum ad Cassiopen stadia cxx processimus. ibi retenti ventis sumus usque ad a. d. viiii K. interea, qui cupide profecti sunt, multi naufragia fecerunt.

nos ab tu ut scio discedo ab d quattuor non nov leucas venio ab d viii is nov ab d vii actius ibi propter tempestas ab d vis is moror sum indus ab d v is corcyra bellus navigo corcyra sum usque ad ab d xvi k dec tempestas retendo ab d xv k in portus corcyraeus ad cassiope stadium cxx procedo ibi retendo venio sum usque ad ab d viiii k interea qui cupidus proficiscor sum multus naufragium facio


C. Anicius, familiaris meus, vir omnibus rebus ornatus, negotiorum suorum causa legatus est in Africam legatione libera. Eum velim rebus omnibus adiuves operamque des ut quam commodissime sua negotia conficiat, in primisque, quod ei carissimum est, dignitatem eius tibi commendo idque a te peto, quod ipse in provincia facere sum solitus non rogatus, ut omnibus senatoribus lictores darem ; quod idem acceperam et id cognoveram a summis viris factitatum. hoc igitur, mi Cornifici, facies ceterisque rebus omnibus eius dignitati reique, si me amas, consules. erit id mihi gratissimum. da operam ut valeas.

que anicius familiaris meus vir omnis res orno negotium suus causa legatus sum in africa legatio liber eos volo res omnis adjuvo opera do ut quam commodus suus negotium confacio in primus qui is carus sum dignitas is tu commendo is ab tu peto qui ipse in provincia facio sum soleo non rogo ut omnis senator lictor do qui idem accipio et is cognosco ab summus vis factitas hic igitur ego cornificius facies ceter res omnis is dignitas redeo si ego amo consul sum is ego gratus do opera ut valeo


S. v. b. e. v. etsi eius modi tempora nostra sunt ut nihil habeam quod aut a te litterarum exspectem aut ipse ad te scribam, tamen nescio quo modo et ipse vestras litteras exspecto et scribo ad vos, cum habeo qui ferat. Volumnia debuit in ' te officiosior esse quam fuit, et id ipsum quod fecit potuit diligentius facere et cautius. quamquam alia sunt quae magis curemus magisque doleamus quae me ita conficiunt, ut ii voluerunt qui me de mea sententia detruserunt. cura ut valeas. Pr. non. Ian.

senatus v b e v etsi is modus tempus noster sum ut nihil habeo qui aut ab tu litteraris exspecto aut ipse ad tu scribo tamen nescio quo modo et ipse vester littera exspecto et scribo ad tu cum habeo qui fero volumnia debeo in tu officiosus sum quam sum et is ipse qui facio possum diligo facio et caveo quamquam alius sum qui magis curo magus doleo qui ego ita confacio ut is volo qui ego de meus sententia detrudo cura ut valeo pr non ian


Coram me tecum eadem haec agere saepe conantem deterruit pudor quidam paene subrusticus, quae nunc expromam absens audacius; epistula enim non erubescit. ardeo cupiditate incredibili neque, ut ego arbitror, reprehendenda, nomen ut nostrum scriptis inlustretur et celebretur tuis. quod etsi mihi saepe ostendisti te esse facturum, tamen ignoscas velim huic festinationi meae. genus enim scriptorum tuorum etsi erat semper a me vehementer exspectatum, tamen vicit opinionem meam meque ita vel cepit vel incendit, ut cuperem quam celerrime res nostras monumentis commendari tuis. neque enim me solum commemoratio posteritatis ad spem quandam immortalitatis rapit, sed etiam illa cupiditas, ut vel auctoritate testimoni tui vel indicio benevolentiae vel suavitate ingeni vivi perfruamur.

cora ego tu idem hic ago saepe conor deterreo pudor quidam paene surrusticus qui nunc expromo absum audax epistula enim non erubesco ardeo cupiditas incredibilis neque ut ego arbitror reprehendo nomen ut nos scribo inlustretur et celebro tuus qui etsi ego saepe ostendo tu sum facio tamen ignosco volo hic festinatio meus genus enim scriptor tuus etsi sum semper ab ego vehemens exspectas tamen vinco opinio meus ego ita vel capio vel incendo ut cupio quam celer res noster monumentum commendaris tuus neque enim ego solus commemoratio posteritas ad spes quidam immortalitas rapio sed etiam ille cupiditas ut vel auctoritas testimonium tuus vel indicium benevolentia vel suavitas ingenium vivo perfruor


etsi opportunitatem operae tuae omnibus locis desidero, tamen non tam mea quam tua causa doleo te non valere ; sed quoniam in quartanam conversa vis est morbi (sic enim scribit Curius), spero te diligentia adhibita iam firmiorem fore ; modo fac, id quod est humanitatis tuae, ne quid aliud cures hoc tempore nisi ut quam commodissime convalescas. non ignoro quantum ex desiderio labores ; sed erunt omnia facilia si valebis. festinare te nolo, ne nauseae molestiam suscipias aeger et periculose hieme naviges. ego ad urbem accessi pr. Non. Ian.

etsi opportunitas opera tuus omnis locus desidero tamen non tam meus quam tuus causa doleo tu non valeo sed quoniam in quartana converro volo sum morbus sic enim scribo curius spero tu diligentia adhibeo iam firmus sum modo facio is qui sum humanitas tuus ne quis alius curo hic tempus nisi ut quam commodus convalesco non ignoro quantus ex desiderium labor sed sum omnis facilis si valeo festino tu nolo ne nausea molestia suscipio aeger et periculosus hiems navigo ego ad urbs accedo pr non ian


quae sint acta quaeque agantur, domesticorum tibi litteris declarari puto. de me sic existimes ac tibi persuadeas vehementer velim, non me repentina aliqua voluntate aut fortuito ad tuam amplitudinem meis officiis amplectendam incidisse, sed, ut primum forum attigerim, spectasse semper, ut tibi possem quam maxime esse coniunctus. quo quidem ex tempore memoria teneo neque meam tibi observantiam neque mihi tuam summam benevolentiam ac liberalitatem defuisse. si quae inciderunt non tam re quam suspicione violata, ea, cum fuerint et falsa et mania, sint evulsa ex omni memoria vitaque nostra. is enim tu vir es et eum me esse cupio, ut, quoniam in eadem rei p. tempora incidimus, coniunctionem amicitiamque nostram utrique nostrum laudi sperem fore.

qui sum ago quisque ago domesticus tu littera declararis puto de ego sic existimo atque tu persuadeo vehemens volo non ego repentinus aliqui voluntas aut fortuitus ad tuus amplitudo meus officium amplector incido sed ut primus forum attingo specto semper ut tu possum quam magnus sum conjungo quo quidem ex tempus memoria teneo neque meus tu observantia neque ego tuus summa benevolentia atque liberalitas desum si qui incido non tam res quam suspicio violo is cum sum et fallo et mania sum evello ex omnis memoria vito noster is enim tu vir sum et is ego sum cupio ut quoniam in idem res p tempus incido coniunctio amicitia noster uterque nos laus spero sum


postea quam mihi renuntiatum est de obitu Tulliae, filiae tuae, sane quam pro eo ac debui, graviter molesteque tuli communemque eam calamitatem existimavi; qui, si istic adfuissem, neque tibi defuissem coramque meum dolorem tibi declarassem. etsi genus hoc consolationis miserum atque acerbum est, propterea quia, per quos ea confieri debet, propinquos ac familiaris, ii ipsi pari molestia adficiuntur neque sine lacrimis multis id conari possunt, uti magis ipsi videantur aliorum consolatione indigere quam aliis posse suum officium praestare, tamen, quae in praesentia in mentem mihi venerunt, decrevi brevi ad te perscribere, non quo ea te fugere existimem, sed quod forsitan dolore impeditus minus ea perspicias.

postea quam ego renuntio sum de obeo tullia filia tuus sanus quam pro is atque debeo gravis molestus fero communis is calamitas existimo qui si istic adsum neque tu desum cora meus dolor tu declaro etsi genus hic consolatio miser atque acerbus sum propterea quia per qui is conficio debeo propinquus atque familiaris is ipse par molestia afficio neque sine lacrima multus is conor possum uti magis ipse video alius consolatio indigeo quam alius possum suus officium praesto tamen qui in praesens in mens ego venio decerno brevis ad tu perscribo non quo is tu fugio existimo sed qui forsitan dolor impedio paruus is perspicio


in Italiam euntibus omnibus ad me litteras dabis, ut ego euntem Patras neminem praetermitto ; cura, cura te, mi Tiro. quoniam non contigit ut simul navigares, nihil est quod festines nec quicquam cures nisi ut valeas. etiam atque etiam vale. viI Idus Nov. Actio vesperi.

in italia eo omnis ad ego littera do ut ego eo patrae nemo praetermitto cura cura tu ego tiro quoniam non contingo ut simul navigaris nihil sum qui festino neque quisquam curo nisi ut valeo etiam atque etiam val vii idus nov actius vesperus


praeterea Philocles Alabandensis u(poqh/kas Cluvio dedit. eae commissae sunt. velim cures ut aut de hypothecis decedat easque procuratoribus Cluvi tradat aut pecuniam solvat, praeterea Heracleotae et Bargylietae, qui item debent, aut pecuniam solvant aut fructibus suis satis faciant.

praeterea philocles alabandensis quintus poqh kas cluvius do is committo sum volo curo ut aut de hypotheca decedo eo procurator cluvius trado aut pecunia solvo praeterea heracleotes et bargylietae qui item debeo aut pecunia solvo aut fructus suus satis facio


quod si tu per eos dies operam dedisti Protogeni tuo, dum modo is tibi quidvis potius quam orationes meas legerit, ne tu haud paulo plus quam quisquam nostrum delectationis habuisti. non enim te puto Graecos aut Oscos ludos desiderasse, praesertim cum Oscos vel in senatu vestro spectare possis, Graecos ita non ames ut ne ad villam quidem tuam via Graeca ire soleas. nam quid ego te athletas putem desiderare, qui gladiatores contempseris? in quibus ipse Pompeius confitetur se et operam et oleum perdidisse. reliquae sunt venationes binae per dies quinque, magnificae, nemo negat; sed quae potest homini esse polito delectatio, cum aut homo imbecillus a valentissima bestia laniatur aut praeclara bestia venabulo transverberatur? quae tamen, si videnda sunt, saepe vidisti; neque nos, qui haec spectamus, quicquam novi vidimus. extremus elephantorum dies fuit. in quo admiratio magna vulgi atque turbae, delectatio nulla exstitit; quin etiam misericordia quaedam consecuta est atque opinio eius modi, esse quandam illi beluae cum genere humano societatem.

qui si tu per is dies opera do protogenes tuus dum modo is tu quivis potis quam oratio meus lego ne tu haud paulus multus quam quisquam nos delectatio habeo non enim tu puto graeci aut osci ludus desidero praesertim cum osci vel in senatus vester specto possum graeci ita non amo ut ne ad villa quidem tuus via graecum eo soleo nam quis ego tu athleta puto desideraris qui gladiator contemno in qui ipse pompejus confiteor sui et opera et oleum perdo reliquus sum venatio bini per dies quinque magnificus nemo nego sed qui possum homo sum polio delectatio cum aut homo imbecillus ab valeo bestia lanio aut praeclarus bestia venabulum transverbero qui tamen si video sum saepe video neque nos qui hic specto quisquam nosco video extremus elephantor dies sum in quo admiratio magnus vulgus atque turba delectatio nullus exsisto quin etiam misericordia quidam consequor sum atque opinio is modus sum quidam ille belua cum genus humanus societas


scis profecto (nihil enim te fugere potuit) fuisse quoddam tempus, cum homines existimarent te nimis servire temporibus, quod ego quoque existimarem, te si ea quae patiebare probare etiam arbitrarer ; sed cum intellegerem quid sentires, prudenter te arbitrabar videre quid posses. nunc alia ratio est. omnium rerum tuum iudicium est, idque liberum. consul es designatus, optima aetate, summa eloquentia, maxima orbitate rei p. virorum talium. incumbe, per deos immortalis! in eam curam et cogitationem, quae tibi summam dignitatem et gloriam adferat ; unus autem est, hoc praesertim tempore, per tot annos re p. divexata, rei p. bene gerendae cursus ad gloriam.

scio profecto nihil enim tu fugio possum sum quidam tempus cum homo existimo tu nimis servio tempus qui ego quoque existimaris tu si is qui patiebaris probaris etiam arbitror sed cum intellego quis sentio prudens tu arbitror video quis possum nunc alius ratio sum omnis res tuus iudicium sum is liber consul sum designo bonus aetas summus eloquentia maximus orbitas res p vir talis incumbo per deus immortal in is cura et cogitatio qui tu summa dignitas et gloria affero unus autem sum hic praesertim tempus per tot annus res p divexo res p bene gero curro ad gloria


nam de Appio quod scribis sicuti de Caesare te non reprehendere, gaudeo tibi consilium probari meum. de Vatinio autem primum reditus intercesserat in gratiam per Pompeium, statim ut ille praetor est factus, cum quidem ego eius petitionem gravissimis in senatu sententiis oppugnassem, neque tam illius laedendi causa quam defendendi atque ornandi Catonis; post autem Caesaris, ut illum defenderem, mira contentio est consecuta. cur autem laudarim, peto a te, ut id a me neve in hoc reo neve in aliis requiras, ne tibi ego idem reponam, cum veneris. tametsi possum vel absenti: recordare enim, quibus laudationem ex ultimis terris miseris; nec hoc pertimueris, nam a me ipso laudantur et laudabuntur idem. sed tamen defendendi Vatini fuit etiam ille stimulus, de quo in iudicio, quom illum defenderem, dixi me facere quiddam, quod in Eunucho parasitus suaderet militi: Ubi nóminabit Phaédriam, tu Pámphilam contínuo; si quando ílla dicet "Phaédriam intrómittamus cómissatum," Pámphilam cantátum provocémus; si laudábit haec illíus formam, tu húius contra dénique par pró pari reférto, quod eam mórdeat. sic petivi a iudicibus, ut, quoniam quidam nobiles homines et de me optime meriti nimis amarent inimicum meum meque inspectante saepe eum in senatu modo severe seducerent, modo familiariter atque hilare amplexarentur, quoniamque illi haberent suum Publium, darent mihi ipsi alium Publium, in quo possem illorum animos mediocriter lacessitus leviter repungere; neque solum dixi, sed etiam saepe facio deis hominibusque adprobantibus.

nam de appius qui scribo sicut de caesaris tu non reprehendo gaudeo tu consilium probaris meus de vatinius autem primus redeo intercedo in gratia per pompejus statim ut ille praetor sum facio cum quidem ego is petitio gravis in senatus sententia oppugno neque tam ille laedo causa quam defendo atque orno cato post autem caesar ut ille defendo mirus contentio sum consequor cur autem laudo peto ab tu ut is ab ego neve in hic reor neve in alius requiro ne tu ego idem repono cum venio tametsi possum vel absum recordaris enim qui laudatio ex ulter terra miser neque hic pertimeo nam ab ego ipse laudo et laudo idem sed tamen defendo vatinius sum etiam ille stimulus de quo in iudicium cum ille defendo dico ego facio quidam qui in eunuchus parasitus suadeo miles ubius nomino phaedriam tu pamphilam continuo si quando illa dico phaedriam intromittamus comissatum pamphilam cantatum provocemus si laudabit hic illius forma tu huius contra denique par pro par referto qui is mordeat sic peto ab judex ut quoniam quidam nobilis homo et de ego optume mereo nimis amo inimicus meus ego inspecto saepe is in senatus modo sero seduco modo familiaris atque hilaris amplexor quoniam ille habeo suus publius do ego ipse alius publius in quo possum ille animus mediocris lacesso levis repungo neque solus dico sed etiam saepe facio deus homo adprobo


consilia Antoni haec sint necesse est, aut ad Lepidum ut se conferat, si recipitur, aut Appennino Alpibusque se teneat et decursionibus per equites, quos habet multos, vastet ea loca in quae incurrerit, aut rusus se in Etruriam referat, quod ea pars Italiae sine exercitu est. quod si me Caesar audisset atque Appenninum transisset, in tantas angustias Antonium compulissem, ut inopia potius quam ferro conficeretur. sed neque Caesari imperari potest nec Caesar exercitui suo, quod utrumque pessimum est Cum haec talia sint, quo minus, quod ad me pertinebit, homines interpellent, ut supra scripsi, non impedio. haec quem ad modum explicari possint aut, a te cum explicabuntur, ne impediantur timeo.

consilium antonius hic sum necesse sum aut ad lepidus ut sui confero si recipio aut apenninus alpis sui teneo et decursio per eques qui habeo multus vasto is locum in qui incurro aut rusus sui in etruria refero qui is pars italia sine exercitus sum qui si ego caesar audio atque apenninus transeo in tantus angustiae antonius compello ut inopia potis quam ferrum confacio sed neque caesaris imperaris possum neque caesar exercitus suus qui uterque malus sum cos hic talis sum quo paruus qui ad ego pertineo homo interpello ut supra scribo non impedio hic qui ad modus explicaris possum aut ab tu cum explico ne impedio timeo


omnis amor tuus ex omnibus partibus se ostendit in iis litteris, quas a te proxime accepi, non ille quidem mihi ignotus, sed tamen gratus et optatus (dicerem 'iucundus,' nisi id verbum in omne tempus perdidissem), neque ob eam unam causam, quam tu suspicaris et in qua me lenissimis et amantissimis verbis utens re graviter accusas, sed quod, illius tanti vulneris quae remedia esse debebant, ea nulla sunt.

omnis amor tuus ex omnis pars sui ostendo in is littera qui ab tu propior accipio non ille quidem ego ignosco sed tamen gratus et opto dico iucundus nisi is verbum in omnis tempus perdo neque ob is unus causa quam tu suspicaris et in qui ego lenis et amo verbum uto res gravis accuso sed qui ille tantus vulnus qui remedio sum debeo is nullus sum


me miserum, qui non, adfuerim! quos ego risus excitassem! sed de maiestatis iudicio duo mihi illa ex tuis litteris iucundissima fuerunt, unum, quod te ab ipsa re publica defensum scribis, quae quidem etiam in summa bonorum et fortium civium copia tueri talis viros deberet, nunc vero eo magis, quod tanta penuria est in omni vel honoris vel aetatis gradu, ut tam orba civitas talis tutores complecti debeat; alterum, quod Pompei et Bruti fidem benevolentiamque mirifice laudas. laetor virtute et officio quom tuorum necessariorum, meorum amicissimorum, tum alterius omnium saeculorum et gentium principis, alterius iam pridem iuventutis, celeriter, ut spero, civitatis. de mercennariis testibus a suis civitatibus notandis nisi iam factum aliquid est per Flaccum, fiet a me, cum per Asiam decedam.

ego miser qui non adsum qui ego rideo excito sed de maiestas iudicium duo ego ille ex tuus littera jucundus sum unus qui tu ab ipse res publicus defendo scribo qui quidem etiam in summus bonus et fors civis copia tueor talis vir debeo nunc verus is magis qui tantus penuria sum in omnis vel honor vel aetas gradus ut tam orbo civitas talis tutor complector debeo alter qui pompejus et brutus fides benevolentia mirificus laudo laeto virtus et officium cum tuus necessarius meus amicus tum alter omnis saeculum et gens princeps alter iam pridem iuventus celer ut spero civitas de mercenarius testis ab suus civitas noto nisi iam facio aliquis sum per flaccus fio ab ego cum per asia decedo


itaque sic velim existimes, me omnis Achaiae civitates arbitrari pro horum temporum perturbatione felicis, quod iis tu praesis, eundemque me ita iudicasse, te, quod unus optime nosses non nostra solum sed etiam Graeciae monumenta omnia, tua ponte amicum Lacedaemoniis et esse et fore. qua re tantum a te peto ut, quom ea facies Lacedaemoniorum causa quae tua fides, amplitudo, iustitia postulabit, iis, si tibi videbitur, significes te non moleste ferre, quod intellegas ea quae facias mihi quoque grata esse. pertinet enim ad officium meum eos existimare curae mihi suas res esse. hoc te vehementer etiam atque etiam rogo.

itaque sic volo existimo ego omnis achaia civitas arbitraris pro hic tempus perturbatio felix qui is tu praesum idem ego ita judico tu qui unus optume nosco non noster solus sed etiam graecia monumentum omnis tuus pons amicus lacedaemonius et sum et sum qui res tantus ab tu peto ut cum is facies lacedaemonius causa qui tuus fides amplitudo iustitia postulo is si tu video significo tu non molestus fero qui intellego is qui facio ego quoque gratus sum pertineo enim ad officium meus is existimaris cura ego suus res sum hic tu vehemens etiam atque etiam rogo


tu quod me hortaris ut animo sim magno et spem habeam reciperandae salutis, id velim sit eius modi ut recte sperare possimus. nunc miser quando tuas iam litteras accipiam? quis ad me perferet? quas ego exspectassem Brundisi, si esset licitum per nautas, qui tempestatem praetermittere noluerunt. quod reliquum est, sustenta te, mea Terentia, ut potes honestissime. viximus, floruimus ; non vitium nostrum sed virtus nostra nos adflixit ; peccatum est nullum, nisi quod non una animam cum ornamentis amisimus. sed si hoc fuit liberis nostris gratius nos vivere, cetera, quamquam ferenda non sunt, feramus. atque ego, qui te confirmo, ipse me non possum.

tu qui ego hortaris ut animus sum magnus et spes habeo recipero salus is volo sum is modus ut rectus spero possum nunc miser quando tuus iam littera accipio quis ad ego perfero qui ego exspecto brundisium si sum liceo per nauta qui tempestas praetermitto nolo qui reliquus sum sustineo tu meus terentius ut possum honestus vivo floreo non vitium nos sed virtus noster nos affligo peccatum sum nullus nisi qui non unus anima cum ornamentum amitto sed si hic sum liber noster gratus nos vivo ceterus quamquam fero non sum fero atque ego qui tu confirmo ipse ego non possum


S. v. b. e. v. credo te memoria tenere me et coram P. Cuspio tecum locutum esse, cum te prosequerer paludatum, et item postea pluribus verbis tecum egisse ut, quoscumque tibi eius necessarios commendarem, haberes eos in numero meorum necessariorum. id tu pro tua summa erga me benevolentia perpetuaque observantia mihi liberalissime atque humanissime recepisti.

senatus v b e v credo tu memoria teneo ego et coram p cuspius tu loquor sum cum tu prosequor paludatus et item postea multus verbum tu ago ut quicumque tu is necessarius commendaris habeo is in numerus meus necessarius is tu pro tuus summus erga ego benevolens perpetuus observo ego liberalis atque humanus recipio


reliquum est ut te hoc rogem et a te petam ne temere naviges (solent nautae festinare quaestus sui causa), cautus sis, mi Tiro (mare magnum et difficile tibi restat), si poteris, cum Mescinio (caute is solet navigare), si minus, cum honesto aliquo homine, cuius auctoritate navicularius moveatur. in hoc omnem diligentiam si adhibueris teque nobis incolumem steteris, omnia a te habebo. etiam atque etiam, noster Tiro, vale. Medico, Curio, Lysoni de te scripsi diligentissime. vale, salve.

reliquus sum ut tu hic rogo et ab tu peto ne temere navigo soleo nauta festino quaestus suus causa caveo sum ego tiro mare magnus et difficilis tu resto si possum cum mescinius caveo is soleo navigaris si paruus cum honestus aliquis homo qui auctoritas navicularius moveo in hic omnis diligentia si adhibeo tu nos incolumis sto omnis ab tu habeo etiam atque etiam noster tiro val maedicus curius lyso de tu scribo diligens val salvus


extremum illud est, ut quasi diffidens rogationi meae philosophiam ad te adlegem, qua nec mihi carior ulla umquam res in vita fuit nec hominum generi maius a deis munus ullum est datum. haec igitur, quae mihi tecum communis est, societas studiorum atque artium nostrarum, quibus a pueritia dediti ac devincti soli prope modum nos philosophiam veram illam et antiquam, quae quibusdam oti esse ac desidiae videtur, in forum atque in rem p. atque in ipsam aciem paene deduximus, tecum agit de mea laude ; cui negari a Catone fas esse non puto. quam ob rem tibi sic persuadeas velim, si mihi tua sententia tributus honos ex meis litteris fuerit, me sic existimaturum, cum auctoritate & tua tum benevolentia erga me mihi quod maxime cupierim contigisse.

exter ille sum ut quasi diffido rogatio meus philosophia ad tu adlego qui neque ego carus ullus umquam res in vito sum neque homo gener magnus ab deus munus ullus sum do hic igitur qui ego tu communis sum societas studium atque ars nostraris qui ab pueritia dedo atque devincio solus prope modus nos philosophia verus ille et antiquus qui quidam otium sum atque desidia video in forum atque in res p atque in ipse acies paene deduco tu ago de meus laus qui negaris ab cato fas sum non puto quam ob res tu sic persuadeo volo si ego tuus sententia tributus honor ex meus littera sum ego sic existimo cum auctoritas tuus tum benevolens erga ego ego qui magnus cupio contingo


S. v. v. h. e. e. q. v. etsi non dubie mihi nuntiabatur Parthos transisse Euphratem cum omnibus fere suis copiis, tamen, quod arbitrabar a M. Bibulo procos. certiora de his rebus ad vos scribi posse, statuebam mihi non necesse esse publice scribere ea quae de alterius provincia nuntiarentur. postea vero quam certissimis auctoribus, legatis, nuntiis, 10 litteris, sum certior factus, vel quod tanta res erat vel quod nondum audieramus Bibulum in Syriam venisse vel quia administratio huius belli mihi cum Bibulo paene est communis, quae ad me delata essent scribenda ad vos putavi.

senatus v v h e e q v etsi non dubius ego nuntio parthus transeo euphrates cum omnis fere suus copia tamen qui arbitror ab m bibulus procus certus de hic res ad tu scribo possum statuo ego non necesse sum publicus scribo is qui de alter provincia nuntio postea verus quam certus auctor legatus nuntius littera sum certus facio vel qui tantus res sum vel qui nondum audio bibulis in syria venio vel quia administratio hic bellum ego cum bibulus paene sum communis qui ad ego defero sum scribo ad tu puto


nondum erat auditum te ad Italiam adventare, cum Sex. Villium, Milonis mei familiarem, cum his ad te litteris misi. sed tamen, cum adpropinquare tuus adventus putaretur, et te iam ex Asia Romam versus profectum esse constaret, magnitudo rei fecit, ut non vereremur ne nimis cito mitteremus, cum has quam primum ad te perferri litteras magno opere vellemus. ego, si mea in te essent officia solum, Curio, tanta, quanta magis a te ipso praedicari quam a me ponderari solent, verecundius a te, si quae magna res mihi petenda esset, contenderem; grave est enim homini pudenti petere aliquid magnum ab eo, de quo se bene meritum putet, ne id, quod petat, exigere magis quam rogare et in mercedis potius quam benefici loco numerare videatur.

nondum sum audio tu ad italia adventaris cum sex villius milo meus familiaris cum hic ad tu littera mitto sed tamen cum adpropinquaris tuus advenio puto et tu iam ex asia roma verro proficiscor sum consto magnitudo res facio ut non vereor ne nimis cito mitto cum hic quam primus ad tu perfero littera magnus opus volo ego si meus in tu sum officium solus curius tantus quantus magis ab tu ipse praedicaris quam ab ego ponderaris soleo verecundus ab tu si qui magnus res ego peto sum contendo gravis sum enim homo pudeo peto aliquis magnus ab is de quo sui bene mereo puto ne is qui peto exigo magis quam rogo et in merces potis quam beneficus locus numeraris video


tu autem hoc tibi persuade, si commodo valetudinis tuae fieri possit, nihil me malle quam te esse mecum ; si autem intelleges opus esse te Patris convalescendi causa paulum commorari, nihil me malle quam te valere. si statim navigas, nos Leucade consequere ; sin te confirmare vis, et comites et tempestates et navem idoneam ut habeas diligenter videbis. unum illud, mi Tiro, videto, si me amas, ne te Marionis adventus et hae litterae moveant. quod valetudini tuae maxime conducet si feceris, maxime obtemperaris voluntati meae.

tu autem hic tu persuadeo si commodum valetudo tuus fio possum nihil ego malo quam tu sum ego si autem intellego opus sum tu patrae convalesco causa paulus commoraris nihil ego malo quam tu valeo si statim navigo nos leucas consequor sin tu confirmo volo et comes et tempestas et navo idoneus ut habeo diligenter video unus ille ego tiro video si ego amo ne tu mario advenio et hic littera moveo qui valetudo tuus magnus conduco si facio magnus obtemperaris voluntas meus


alere iam milites non possum. Cum ad rem p. liberandam accessi, HS mihi fuit pecuniae cccc amplius. tantum abest ut meae rei familiaris liberum sit quicquam, ut omnis iam meos amicos aere alieno obstrinxerim. septem numerum nunc legionum alo, qua difficultate tu arbitrare ; non, si Varronis thensauros haberem, subsistere sumptui possem. Cum primum de Antonio exploratum habuero, faciam te certiorem. tu me amabis ita, si hoc idem me in te facere senseris. III non. Mai. ex castris Dertona.

alo iam miles non possum cos ad res p libero accedo sestertius ego sum pecunia cccc amplus tantus absum ut meus res familiaris liber sum quisquam ut omnis iam meus amicus aer alienus obstringo septem numerus nunc legio alo qui difficultas tu arbitraris non si varro thesaurus habeo subsisto sumptus possum cos primus de antonius exploro habeo facio tu certus tu ego amo ita si hic idem ego in tu facio sentio iii non maius ex castrum dertona


in qua re ego vos, p. c., oro atque obsecro ut privatis offensionibus omissis summae rei p. consulatis neve misericordiam nostram exercitusque nostri in civili dissensione sceleris loco ponatis. quod si salutis omnium ac dignitatis rationem habueritis, melius et vobis et rei p. consuletis. D. iii Kal. Jun. a Ponte Argenteo.

in qui res ego tu p que oro atque obsecro ut privo offensio omitto summa res p consulo neve misericordia noster exerceo noster in civilis dissensio scelus locus pono qui si salus omnis atque dignitas ratio habeo bonus et tu et res p consulo d iii kal jun ab pontus argenteus


'oratorem' meum (sic enim inscripsi) Sabino tuo commendavi. natio me hominis impulit ut ei recte putarem ; nisi forte candidatorum licentia hic quoque usus hoc subito cognomen arripuit; etsi modestus eius vultus sermoque constans habere quiddam a Curibus videbatur. sed de Sabino satis.

orator meus sic enim inscribo sabinum tuus commendo natio ego homo impello ut is rectus puto nisi fors candidator licentia hic quoque utor hic subeo cognomen arripio etsi modestus is vultus sermo consto habeo quidam ab cures video sed de sabinum satis


qui si ita se habet ut, quem ad modum audiebam de Graeceio, confligi cum eo sine periculo non possit, non ille mihi fugisse a Mutina videtur sed locum belli gerendi mutasse. itaque homines alii facti sunt ; non nulli etiam queruntur, quod persecuti non sitis ; opprimi potuisse, si celeritas adhibita esset, existimant. omnino est hoc populi maximeque nostri, in eo potissimum abuti libertate per quem eam consecutus sit ; sed tamen providendum est ne quae iusta querela esse possit. res se sic habet : is bellum confecerit, qui Antonium oppresserit. hoc quam vim habeat te existimare malo quam me apertius scribere.

qui si ita sui habeo ut qui ad modus audio de graeceius confligo cum is sine periculum non possum non ille ego fugio ab mutina video sed locus bellum gero muto itaque homo alius facio sum non nullus etiam queror qui persequor non sum opprimo possum si celeritas adhibeo sum existimo omnino sum hic populus magnus noster in is potis abutor libertas per qui is consequor sum sed tamen provideo sum ne qui iustus querela sum possum res sui sic habeo is bellum confacio qui antonius opprimo hic quam vis habeo tu existimaris malus quam ego aperio scribo


de reliquo mihi me hercule diu dubium fuit quid ad te potissimum scriberem. ius enim quem ad modum dicas clarum et magna cum tua laude notum est ; nobis autem in hac causa nihil aliud opus est nisi te ius instituto tuo dicere. sed tamen cum me non fugiat quanta' sit in praetore auctoritas, praesertim ista integritate, gravitate, clementia, qua te esse inter omnes constat, peto abs te pro nostra coniunctissima necessitudine plurimisque officiis paribus ac mutuis ut voluntate, auctoritate, studio tuo perficias ut M. Anneius intellegat te et sibi amicum esse (quod non dubitat ; saepe enim mecum locutus est) et multo amiciorem his meis litteris esse factum. in tuo toto imperio atque provincia nihil est quod mihi gratius facere possis ; nam apud ipsum gratissimum hominem atque optimum virum quam bene positurus sis studium tuum atque officium dubitare te non existimo.

de reliquus ego ego herculis diu dubius sum quis ad tu potis scribo ius enim qui ad modus dico clarus et magnus cum tuus laus notus sum nos autem in hic causa nihil alius opus sum nisi tu ius instituo tuus dico sed tamen cum ego non fugio quantus sum in praetor auctoritas praesertim iste integritas gravitas clemens qui tu sum inter omnis consto peto abs tu pro noster conjungo necessitudo multus officium par atque mutuus ut voluntas auctoritas studium tuus perficio ut m anneius intellego tu et sui amicus sum qui non dubito saepe enim ego loquor sum et multus amicus hic meus littera sum facio in tuus totus imperium atque provincia nihil sum qui ego gratus facio possum nam apud ipse gratus homo atque bonus vir quam bene pono sum studium tuus atque officium dubitaris tu non existimo


veni etiam consulis Antoni domum saepe salutandi causa ; ad quem qui me parum patriae amantem esse existimant rogandi quidem aliquid aut auferendi causa frequentis ventitare reperies. sed quae haec est adrogantia, quod Caesar numquam interpellavit quin quibus vellem atque etiam quos ipse non diligebat tamen iis uterer, eos qui mihi amicum eripuerunt carpendo me efficere conari ne quos velim diligam?

venio etiam consul antonius domus saepe saluto causa ad qui qui ego parum patria amo sum existimo rogo quidem aliquis aut aufero causa frequens ventitaris reperio sed qui hic sum arrogantia qui caesar numquam interpello quin qui volo atque etiam qui ipse non diligo tamen is uto is qui ego amicus eripio carpo ego efficio conor ne qui volo diligo


liberasti igitur et urbem periculo et civitatem metu neque solum ad tempus maximam utilitatem attulisti sed etiam ad exemplum. quo facto intellegere debes in te positam esse rem p. tibique non modo tuendos, sed etiam ornandos esse illos viros, a quibus initium libertatis profectum est. sed his de rebus coram plura propediem, ut spero. tu quoniam rem p. nosque conservas, fac ut diligentissime te ipsum, mi Dolabella, custodias.

libero igitur et urbs periculum et civitas metus neque solus ad tempus maximus utilitas affero sed etiam ad exemplum quo facio intellego debeo in tu pono sum res p tu non modo tueor sed etiam orno sum ille vir ab qui initium libertas proficiscor sum sed hic de res coram multus propediem ut spero tu quoniam res p nos conservo facio ut diligens tu ipse ego dolabella custodio


notantur autem mihi ad divinandum signa duplici quadam via; quarum alteram duco e Caesare ipso, alteram e temporum civilium natura atque ratione. in Caesare haec sunt: mitis clemensque natura, qualis exprimitur praeclaro illo libro 'querelarum' tuarum. accedit quod mirifice ingeniis excellentibus, quale est tuum, delectatur. praeterea cedit multorum iustis et officio incensis, non inanibus aut ambitiosis voluntatibus;

noto autem ego ad divino signum duplex quidam via qui alter duco e caesaris ipse alter e tempus civilis natura atque ratio in caesaris hic sum mitis clemens natura qualis exprimo praeclarus ille liber querelaris tuus accedo qui mirificus ingenium excello qualis sum tuus delecto praeterea cedo multus iustus et officium incendo non inanis aut ambitiosus voluntas


haec novi ; alia quae possunt accidere non cerno. multa tempus adferre et praeparata mutare scio ; sed intra finis hos quaecumque acciderint vertentur. illud addo ad actiones C. Curionis, de agro Campano ; de quo negant Caesarem laborare, sed Pompeium valde nolle, ne vacuus advenienti Caesari pateat. quod ad tuum decessum attinet, illud tibi non possum polliceri, me curaturum ut tibi succedatur ; illud certe praestabo ne amplius prorogetur. tui consili est, si tempus, si senatus coget, si honeste a nobis recusari non poterit, velisne perseverare ; mei offici est meminisse qua obtestatione discedens mihi ne paterer fieri mandaris.

hic nosco alius qui possum accido non cerno multus tempus affero et praeparo muto scio sed intra finis hic quicumque accido verto ille addo ad actio que curio de ager campanus de quo nego caesaris laboro sed pompejus validus nolo ne vacuus advenio caesaris pateo qui ad tuus decedo attineo ille tu non possum polliceor ego curo ut tu succedo ille certus praesto ne amplus prorogo tuus consilium sum si tempus si senatus cogo si honestus ab nos recusaris non possum volo perseveraris meus officio sum memini qui obtestatio discedo ego ne pateo fio mandaris


si enim mihi Stati fidelitas est tantae voluptati, quanti esse in isto haec eadem bona debent additis litteris, sermonibus humanitate, quae sunt his ipsis commodis potiora! amo te omnibus equidem de maximis causis, verum etiam propter hanc vel quod mihi sic ut debuisti nuntiasti. te totum in litteris vidi. Sabini pueris et promisi omnia et faciam.

si enim ego stas fidelitas sum tantus voluptas quantus sum in iste hic idem bonus debeo addo littera sermo humanitas qui sum hic ipse commodus potis amo tu omnis equidem de magnus causa verus etiam propter hic vel qui ego sic ut debeo nuntio tu totus in littera video sabinum puer et promitto omnis et facio


ac ne ignores quid ego in tuis litteris desiderarim, scribam aperte, sicut et mea natura et nostra amicitia postulat. res eas gessi, quarum aliquam in tuis litteris et nostrae necessitudinis et rei p. causa gratulationem exspectavi; quam ego abs te praetermissam esse arbitror, quod vererere ne cuius animum offenderes. sed scito ea, quae nos pro salute patriae gessimus, orbis terrae iudicio ac testimonio comprobari; quae, cum veneris, tanto consilio tantaque animi magnitudine a me gesta esse cognosces, ut tibi multo maiori, quam Africanus fuit, me non multo minorem quam Laelium facile et in re p. et in amicitia adiunctum esse patiare.

atque ne ignoro quis ego in tuus littera desidero scribo apertus sicut et meus natura et noster amicitia postulo res is gero qui aliqui in tuus littera et noster necessitudo et res p causa gratulatio exspecto quam ego abs tu praetermitto sum arbitror qui vereor ne qui animus offendo sed scio is qui nos pro salus patria gero orbis terra iudicium atque testimonium comprobaris qui cum venio tantus consilium tantus animus magnitudo ab ego gero sum cognosco ut tu multus magnus quam africanus sum ego non multus paruus quam laelius facilis et in res p et in amicitia adjungo sum patior


vix in ipsis tectis et oppidis frigus infirma valetudine vitatur, nedum in mari et via sit facile abesse ab iniuria temporis. yu=xos de\ leptw=| xrwti\ polemiw/taton, inquit Euripides ; cui tu quantum credas nescio ; ego certe singulos eius versus singula testimonia puto. effice, si me diligis, ut valeas et ut ad nos firmus ac valens quam primum venias. ama nos et vale. Quintus f. tibi salutem dicit.

vix in ipse tectum et oppidum frigus infirmo valetudo vito nedum in mare et via sum facilis absum ab iniuria tempus yu xos de leptw xrwti polemiw taton inquam euripides qui tu quantus credo nescio ego certus singuli is verro singulus testimonium puto efficio si ego diligo ut valeo et ut ad nos firmus atque valeo quam primus venio amo nos et val quintus f tu salus dico


ad ceteras meas miserias accessit dolor et de Dolabellae valetudine et de Tulliae. omnino de omnibus rebus nec quid consili capiam nec quid faciam scio. tu velim tuam et Tulliae valetudinem cures. vale.

ad ceterus meus miseria accedo dolor et de dolabella valetudo et de tullia omnino de omnis res neque quis consilium capio neque quis facio scio tu volo tuus et tullia valetudo curo val


nos hic cum homine gladiatore omnium nequissimo, conlega nostro, Antonio, bellum gerimus, sed non pari condicione, contra arma verbis. at etiam de te contionatur, nec impune ; nam sentiet quos lacessierit. ego autem acta ad te omnia arbitror perscribi ab aliis ; a me futura debes cognoscere ; quorum quidem non est difficilis coniectura. oppressa omnia sunt, nec habent ducem boni, nostrique tyrannoctoni longe gentium absunt. Pansa et sentit bene et loquitur fortiter ; Hirtius noster tardius convalescit. quid futurum sit plane nescio ; spes tamen una est aliquando p. R. maiorum similem fore. ego certe rei p. non deero et, quicquid acciderit a quo mea culpa absit, animo forti feram ; illud profecto, quoad potero, tuam famam et dignitatem tuebor.

nos hic cum homo gladiator omnis nequissimo collega noster antonius bellum gero sed non par condicio contra arma verbum at etiam de tu contionor neque impunis nam sentio qui lacesso ego autem ago ad tu omnis arbitror perscribo ab alius ab ego sum debeo cognosco qui quidem non sum difficilis conicio opprimo omnis sum neque habeo dux bonus noster tyrannoctonus longus gens absum pansa et sentio bene et loquor fortis hirtius noster tardus convalesco quis sum sum planus nescio spes tamen unus sum aliquando p romanus magnus similis sum ego certus res p non desum et quisquis accido ab quo meus culpa absum animus fortis fero ille profecto quoad possum tuus fama et dignitas tueor


his rebus adlatis, etsi intellegebam socios infirme animatos esse et novarum rerum exspectatione suspensos, sperabam tamen eos, ad quos iam accesseram quique nostram mansuetudinem integritatemque perspexerant, amiciores p. R. esse factos, Ciliciam autem firmiorem fore, si aequitatis nostrae particeps facta esset. et ob eam causam et ut opprimerentur ii qui ex Cilicum gente in armis essent, et ut hostis is qui esset in Syria sciret exercitum p. R. non modo non cedere iis nuntiis adlatis sed etiam propius accedere, exercitum ad Taurum institui ducere.

hic res affero etsi intellego socius infirmis animo sum et novaris res exspectatio suspendo spero tamen is ad qui iam accedo quisque noster mansuetudo integritas perspicio amicus p romanus sum facio cilicia autem firmus sum si aequitas noster particeps facio sum et ob is causa et ut opprimo is qui ex cilices gens in arma sum et ut hostis is qui sum in syria scio exercitus p romanus non modo non cedo is nuntius affero sed etiam propius accedo exercitus ad taurus instituo duco


Iis me omnibus usum putato. tantum velim existimes, si negotia Lamiae, procuratores, libertos, familiam quibuscumque rebus opus erit defenderis, gratius mihi futurum quam si ea tua liberalitas pertinuisset ad rem familiarem meam ; nec dubito quin sine mea commendatione, quod tuum est iudicium de hominibus, ipsius Lamiae causa studiose omnia facturus sis. quamquam erat nobis dictum te existimare alicui s. c., quod contra dignitatem tuam fieret, scribendo Lamiam adfuisse ; qui omnino consulibus illis numquam fuit ad scribendum ; deinde omnia tum falsa senatus consulta deferebantur. Nisi forte etiam illi Semproniano s. c. me censes adfuisse qui ne Romae quidem fui, ut tum de eo ad te scripsi re recenti.

ios ego omnis usus puto tantus volo existimo si negotium lamia procurator libertus familia quicumque res opus sum defendo gratus ego sum quam si is tuus liberalitas pertineo ad res familiaris meus neque dubito quin sine meus commendatio qui tuus sum iudicium de homo ipse lamia causa studiosus omnis facio sum quamquam sum nos dico tu existimaris aliqui senatus que qui contra dignitas tuus fio scribo lamia adsum qui omnino consul ille numquam sum ad scribo deinde omnis tum fallo senatus consulo defero nisus fors etiam ille sempronianus senatus que ego censeo adsum qui ne roma quidem sum ut tum de is ad tu scribo res recens


ego a non malus homo hoc suspicabar. at Laterensis, vir sanctis simus suo chirographo mittit mihi litteras nimisque desperans de se, de exercitu, de Lepidi fide querensque se destitutum, in quibus aperte denuntiat videam ne fallar ; suam fidem solutam esse ; rei p. ne desim. exemplar eius chirographi Titio misi ; ipsa chirographa omnia, et ea quibus credidi, et ea quibus fidem non habendam putavi, Laevo Cispio dabo perferenda, qui omnibus iis interfuit rebus.

ego ab non malus homo hic suspicor at laterensis vir sanctus sum suus chirographon mitto ego littera nimis despero de sui de exercitus de lepidus fides queror sui destitus in qui apertus denuntio video ne fallo suus fides solvo sum res p ne desum exemplar is chirographon titius mitto ipse chirographon omnis et is qui credo et is qui fides non habeo puto laevus cispius do perfero qui omnis is intersum res


neque ego non videbam quanto usui rei p. essem futurus, si ad Lepidum venissem ; omnem enim cunctationem eius discussissem, praesertim adiutore Planco ; sed scribenti ad me eius modi litteras quas leges et contionibus videlicet, quas Narbone habuisse dicitur, similis palparer necesse erat, si vellem commeatus per provinciam eius iter faciens habere. praeterea verebar ne, si ante quam ego incepta perficerem proelium confectum esset, pium consilium meum raperent in contrariam partem obtrectatores mei propter amicitiam, quae mihi cum Antonio non maior tamen quam Planco fuit

neque ego non video quantus usus res p sum sum si ad lepidus venio omnis enim cunctatio is discutio praesertim adiutor plancus sed scribo ad ego is modus littera qui lex et contio videlicet qui narbo habeo dico similis palpo necesse sum si volo commeatus per provincia is iter facio habeo praeterea vereor ne si ante quam ego inceptum perficio proelium conficio sum pius consilium meus rapio in contrarius pars obtrectator meus propter amicitia qui ego cum antonius non magnus tamen quam plancus sum


plane te rogo, sic ut olim matrem nostram facere memini, quae lagonas etiam inanis obsignabat, ne dicerentur inanes aliquae fuisse quae furtim essent exsiccatae, sic tu etiam si quod scribas non habebis, scribito tamen, n e furtum cessationis quaesivisse videaris. valde enim mi semper et vera et dulcia tuis epistulis nuntiantur. ama nos et vale.

planus tu rogo sic ut olim mater noster facio memini qui lagena etiam inanis obsigno ne dico inanis aliqui sum qui furtim sum exsicco sic tu etiam si qui scribo non habeo scribo tamen n e furtum cessatio quaero videaris validus enim ego semper et verus et dulcis tuus epistula nuntio amo nos et val


de nostris rebus quod scire vis, Tarso Nonis Octobribus ad Amanum versus profecti sumus; haec scripsi postridie eius dici, cum castra haberem in agro Mopsuhestiae si quid egero, scribam ad te neque domum umquam ad me litteras mittam, quin adiungam eas, quas tibi reddi velim. de Parthis quod quaeris, fuisse nullos puto; Arabes qui fuerunt admixto Parthico ornatu, dicuntur omnes revertisse; hostem esse in Syria negant ullum. tu velim ad me quam saepissime et de tuis rebus scribas et de meis et de omni rei publicae statu; de quo sum sollicitus eo magis, quod ex tuis litteris cognovi Pompeium nostrum in Hispaniam iturum.

de noster res qui scio volo tarsus nona october ad amanus verro proficiscor sum hic scribo postridie is dico cum castrum habeo in ager mopsuhestiae si quis ago scribo ad tu neque domus umquam ad ego littera mitto quin adjungo is qui tu reddo volo de parthus qui quaero sum nullus puto arabs qui sum admisceo parthicus orno dico omnis revorto hostis sum in syria nego ullus tu volo ad ego quam saepis et de tuus res scribo et de meus et de omnis res publicus status de quo sum sollicitus is magis qui ex tuus littera cognosco pompejus nos in hispania eo


de tua fide et benevolentia in nos nisi persuasum esset nobis, non scripsissemus haec tibi ; quae profecto, quoniam istum animum habes, in optimam partem accipies. scribitur nobis magnam veteranorum multitudinem Romam convenisse iam et ad K. Iun. futuram multo maiorem. de te si dubitemus aut vereamur, simus nostri dissimiles ; sed certe, cum ipsi in tua potestate fuerimus tuoque adducti consilio dimiserimus ex municipiis nostros necessarios neque solum edicto sed etiam litteris id fecerimus, digni sumus quos habeas tui consili participes, in ea praesertim re quae ad nos pertinet.

de tuus fides et benevolens in nos nisi persuadeo sum nos non scribo hic tu qui profecto quoniam iste animus habeo in bonus pars accipio scribo nos magnus veteranus multitudo roma convenio iam et ad k jus sum multus magnus de tu si dubito aut vereor sum noster dissimilis sed certus cum ipse in tuus potestas sum tuus adduco consilium dimitto ex municipium noster necessarius neque solus edictum sed etiam littera is facio dignus sum qui habeo tuus consilium particeps in is praesertim res qui ad nos pertineo


S. v. h. e. e. q. v. legi tuas litteras, in quibus mirificum tuum erga me amorem recognovi ; videbaris enim non solum favere nobis, id quod et nostra et rei p. causa semper fecisti, sed etiam gravem curam suscepisse vehementerque esse de nobis sollicitus. itaque quod te primum existimare putabam nos oppressa re p. quiescere non posse, deinde, .cum suspicarere nos moliri, quod te sollicitum esse et de salute nostra et de rerum eventu putabam, simul ac legiones accepi quas A. Allienus eduxerat ex Aegypto, scripsi ad te tabellariosque compluris Romam misi ; scripsi etiam ad senatum litteras, quas reddi vetui prius quam tibi recitatae essent, si forte mei obtemperare mihi voluerint. quod si litterae perlatae non sunt, non dubito quin Dolabella, qui nefarie Trebonio occiso Asiam occupavit, tabellarios meos deprenderit litterasque interceperit.

senatus v h e e q v lego tuus littera in qui mirificus tuus erga ego amor recognosco videbaris enim non solus faveo nos is qui et noster et res p causa semper facio sed etiam gravis cura suscipio vehemens sum de nos sollicitus itaque qui tu primus existimaris puto nos opprimo res p quiesco non possum deinde cum suspicor nos molior qui tu sollicitus sum et de salus noster et de res evenio puto simul atque legio accipio qui ab allienus educo ex aegyptus scribo ad tu tabellarius complures roma mitto scribo etiam ad senatus littera qui reddo veto prior quam tu recito sum si fors meus obtemperaris ego volo qui si littera perfero non sum non dubito quin dolabella qui nefarius trebonius occido asia occupo tabellarius meus deprenderit littera intercipio


ego te Balbo, cum ad vos proficiscetur, more Romano commendabo. tu si intervallum longius erit mearum litterarum ne sis admiratus; eram enim afuturus mense Aprili. has litteras scripsi in Pomptino, cum ad villam M. Aemili Philemonis devertissem, ex qua iam audieram fremitum clientium meorum, quos quidem tu mihi conciliasti; nam Ulubris honoris mei causa vim maximam ranunculorum se commosse constabat. cura ut valeas. VI id. April. de Pomptino.

ego tu balbus cum ad tu proficisco mos romanus commendo tu si intervallum longus sum meus litteraris ne sum admiror sum enim asum mensis aprilis hic littera scribo in pomptinus cum ad villa m aemilis philemonis deverto ex qui iam audio fremo cliens meus qui quidem tu ego concilio nam ulubrae honor meus causa vis maximus ranunculus sui commosse consto cura ut valeo vis is april de pomptinus


Precilium tibi commendo unice, tui necessari, mei familiarissimi, viri optimi filium. quem cum adulescentem ipsum propter eius modestiam, humanitatem, animum et amorem erga me singularem mirifice diligo, tum patrem eius re doctus intellexi et didici mihi fuisse semper amicissimum. em hic ille est , maxime qui inridere atque obiurgare me solitus est, quod me non tecum, praesertim cum abs te honorificentissime invitarer, coniungerem ; a)ll' e)mo\n ou)/ pote qumo\n e)ni\ sth/qessin e)/peiqen. audiebam enim nostros proceres clamitantis : a)/lkimos e)/ss', i(/na ti/s se kai\ o)yigo/nwn e)u\ ei)/ph|. w(\s fa/to, to\n d' a)/xeos nefe/lh e)ka/luye me/laina.

precilius tu commendo unicus tuus necessaris meus familiaris vir bonus filius qui cum adulescens ipse propter is modestia humanitas animus et amor erga ego singularis mirificus diligo tum pater is res doceo intellego et disco ego sum semper amicus em hic ille sum magnus qui irrideo atque obiurgaris ego soleo sum qui ego non tu praesertim cum abs tu honorificus invito conjungo ab ll e mo n ou potis qumo n e ni sth qessin e peiqen audio enim noster proceres clamito ab lkimos e ss eo no tiberius senatus sui kai o yigo nwn e quintus is ph w senatus for to to n d ab xeos nefe lh e ka luye ego laina


extremum illud est de iis quae proposueram confirmatio nostrae amicitiae ; de qua pluribus verbis nihil opus est. tu puer me appetisti, ego autem semper ornamento te mihi fore duxi ; fuisti etiam praesidio tristissimis meis temporibus ; accessit post tuum discessum familiaritas mihi cum Bruto tuo maxima. itaque in vestro ingenio et industria mihi plurimum et suavitatis et dignitatis constitutum puto. id tu ut tuo studio confirmes te vehementer rogo, litteras quo ad me et continuo mittas et, cum Romam veneris, quam saepissime.

exter ille sum de is qui propono confirmatio noster amicitia de qui multus verbum nihil opus sum tu puer ego appeto ego autem semper ornamentum tu ego sum duco sum etiam praesidium tristis meus tempus accedo post tuus discedo familiaritas ego cum brutus tuus maximus itaque in vester ingenium et industria ego multus et suavitas et dignitas constituo puto is tu ut tuus studium confirmo tu vehemens rogo littera quo ad ego et continuo mitto et cum roma venio quam saepis


itaque, cum omnes ante me rogati gratias Caesari egissent praeter Volcacium (is enim, si eo loco esset, negavit se facturum fuisse), ego rogatus mutavi meum consilium. nam statueram non me hercule inertia, sed desiderio pristinae dignitatis in perpetuum tacere. fregit hoc meum consilium et Caesaris magnitudo animi et senatus officium; itaque pluribus verbis egi Caesari gratias, meque metuo ne etiam in ceteris rebus honesto otio privarim, quod erat unum solacium in malis. sed tamen, quoniam effugi eius offensionem, qui fortasse arbitraretur me hanc rem publicam non putare, si perpetuo tacerem, modice hoc faciam aut etiam intra modum, ut et illius voluntati et meis studiis serviam. nam, etsi a prima aetate me omnis ars et doctrina liberalis et maxime philosophia delectavit, tamen hoc studium cotidie ingravescit, credo, et aetatis maturitate ad prudentiam et iis temporum vitiis, ut nulla res alia levare animum molestiis possit.

itaque cum omnis ante ego rogo gratia caesaris ago praeter volcacius is enim si is locus sum nego sui facio sum ego rogo muto meus consilium nam statuo non ego herculis inertia sed desiderium pristinus dignitas in perpetuus taceo frango hic meus consilium et caesar magnitudo animus et senatus officium itaque multus verbum ago caesaris gratia ego metuo ne etiam in ceterus res honestus otium privo qui sum unus solacium in malus sed tamen quoniam effugio is offensio qui fortasse arbitror ego hic res publicus non puto si perpetuus taceo modicus hic facio aut etiam intra modus ut et ille voluntas et meus studium servio nam etsi ab primus aetas ego omnis ars et doctrina liberalis et magnus philosophia delecto tamen hic studium cottidie ingravesco credo et aetas maturitas ad prudentia et is tempus vitium ut nullus res alius levaris animus molestia possum


mandatum tuum curabo diligenter. sed homo acutus ei mandasti potissimum, cui expediret illud venire quam plurimo. sed eo vidisti multum, quod praefinisti quo ne pluris emerem. quod si mihi permisisses, qui meus amor in te est, confecissem cum coheredibus; nunc, quoniam tuum pretium novi, inlicitatorem potius ponam quam illud minoris veneat. sed de ioco satis est. tuum negotium agam, sicuti debeo, diligenter.

mando tuus curo diligenter sed homo acutus is mando potis qui expedio ille venio quam multus sed is video multus qui praefinio quo ne multus emo qui si ego permitto qui meus amor in tu sum confacio cum coheres nunc quoniam tuus pretium nosco inlicitator potis pono quam ille paruus veneat sed de iocus satis sum tuus negotium ago sicut debeo diligenter


maximo timore de nobis adficiuntur amici nostri ; quibus etsi tua fides explorata est, tamen illud in mentem venit, multitudinem veteranorum facilius impelli ab aliis quolibet quam a te retineri posse. rescribas nobis ad omnia rogamus ; nam illud valde leve est ac nugatorium, ea re denuntiatum esse veteranis, quod is de commodis eorum mense Iunio laturus esses. quem enim impedimento futurum putas, cum de nobis certum sit nos quieturos? non debemus cuiquam videri nimium cupidi vitae, cum accidere nobis nihil possit sine pernicie et confusione omnium rerum.

maximus timor de nos afficio amicus noster qui etsi tuus fides exploro sum tamen ille in mens venio multitudo veteranus facilis impello ab alius quilibet quam ab tu retineo possum rescribo nos ad omnis rogo nam ille validus levis sum atque nugatorius is res denuntio sum veteranus qui is de commodus is mensis junius fero sum qui enim impedimentum sum puto cum de nos certus sum nos quiesco non debeo quisquam video nimium cupidus vita cum accido nos nihil possum sine pernicies et confusio omnis res


numquam maiore in periculo civitas fuit, numquam improbi cives habuerunt paratiorem ducem. omnino ex hac quoque parte diligentissime comparatur. id fit auctoritate et studio Pompei nostri, qui Caesarem sero coepit timere. nobis inter has turbas senatus tamen frequens flagitavit triumphum ; sed Lentulus consul, quo maius suum beneficium faceret, simul atque expedisset quae essent necessaria de re p. dixit se relaturum. nos agimus nihil cupide eoque est nostra pluris auctoritas. Italiae regiones discriptae sunt, quam quisque partem tueretur. nos Capuam sumpsimus. haec te scire volui. tu etiam atque etiam cura ut valeas litterasque ad me mittas, quotienscumque habebis cui des. etiam atque etiam vale. D. pr. Idus Ian.

numquam magnus in periculum civitas sum numquam improbus civis habeo paro dux omnino ex hic quoque pars diligens comparo is fio auctoritas et studium pompejus noster qui caesaris serus coepio timeo nos inter hic turbo senatus tamen frequens flagito triumphus sed lentulus consul quo magnus suus beneficium facio simul atque expedio qui sum necessarius de res p dico sui refero nos ago nihil cupidus eo sum noster multus auctoritas italia regio discribo sum quam quisque pars tueor nos capua sumo hic tu scio volo tu etiam atque etiam cura ut valeo littera ad ego mitto quotienscumque habeo qui do etiam atque etiam val d pr idus ian


sed ne plura (dicendum enim aliquando est), Pomponium Atticum sic amo ut alterum fratrem. nihil est illo mihi nec carius nec iucundius. is (non quo sit ex istis ; est enim omni liberali doctrina politissimus, sed valde diligit Patronem, valde Phaedrum amavit) sic a me hoc contendit, homo minime ambitiosus, minime in rogando molestus, ut nihil umquam magis, nec dubitat quin ego a te nutu hoc consequi possem, etiam si aedificaturus esses. nunc vero, si audierit te aedificationem deposuisse neque tamen me a te impetrasse non te in me inliberalem sed me in se neglegentem putabit. quam ob rem peto a te ut scribas ad tuos posse tua voluntate decretum illud Areopagitarum, quem u(pomnhmatismo\n illi vocant, tolli. sed redeo ad prima.

sed ne multus dico enim aliquando sum pomponius atticus sic amo ut alter frater nihil sum ille ego neque carus neque jucundus is non quo sum ex iste sum enim omnis liberal doctrina polio sed validus diligo patro validus phaedrus amo sic ab ego hic contendo homo paruus ambitiosus paruus in rogo molestus ut nihil umquam magis neque dubito quin ego ab tu nutus hic consequor possum etiam si aedifico sum nunc verus si audio tu aedificatio depono neque tamen ego ab tu impetro non tu in ego inliberal sed ego in sui neglego puto quam ob res peto ab tu ut scribo ad tuus possum tuus voluntas decretum ille areopagitaris qui quintus pomnhmatismo n ille voco tollo sed redeo ad primus


omnis tibi commendo Cyprios, sed magis Paphios (quibus tu quaecumque commodaris erunt mihi gratissima), eoque facio libentius ut eos tibi commendem, quod et tuae laudi, cuius ego fautor sum, conducere arbitror, cum primus in eam insulam quaestor veneris, ea te instituere quae sequantur alii ; quae, ut spero, facilius consequere, si et P. Lentuli, necessari tui, legem et ea quae a me constituta sunt sequi volueris ; quam rem tibi confido magnae laudi fore.

omnis tu commendo cyprii sed magis paphii qui tu quicumque commodaris sum ego gratus eo facio libet ut is tu commendo qui et tuus laus qui ego fautor sum conduco arbitror cum primus in is insula quaestor venio is tu instituo qui sequor alius qui ut spero facilis consequor si et p lentulis necessaris tuus lex et is qui ab ego constituo sum sequor volo quam res tu confido magnus laus sum


haec scripsi, non ut de me ipse dicerem, sed ut tu, qui coniunctissima fuisti mecum et sententia et voluntate, eadem cogitares. Magna enim consolatio est cum recordare, etiamsi secus acciderit, te tamen recte vereque sensisse. atque utinam liceat aliquando aliquo rei p. statu nos frui inter nosque conferre sollicitudines nostras, quas pertulimus tum cum timidi putabamur, quia dicebamus ea futura quae facta sunt.

hic scribo non ut de ego ipse dico sed ut tu qui conjungo sum ego et sententia et voluntas idem cogitaris magnus enim consolatio sum cum recordaris etiamsi secus accido tu tamen rectus verus sentio atque utinam licet aliquando aliquis res p status nos fruor inter nos confero sollicitudo noster qui perfero tum cum timidus puto quia dico is sum qui facio sum


cui quidem divinationi hoc plus confidimus, quod ea nos nihil in his tam obscuris rebus tamque perturbatis umquam omnino fefellit. dicerem, quae ante futura dixissem, ni vererer ne ex eventis fingere viderer. sed tamen plurimi sunt testes me et initio, ne coniungeret se cum Caesare, monuisse Pompeium et postea, ne seiungeret. coniunctione frangi senatus opes, diiunctione civile bellum excitari videbam. atque utebar familiarissime Caesare, Pompeium faciebam plurimi, sed erat meum consilium cum fidele Pompeio tum salutare utrique.

qui quidem divinatio hic multus confido qui is nos nihil in hic tam obscurus res tam perturbo umquam omnino fallo dico qui ante sum dico ni vereor ne ex evenio fingo video sed tamen plurimus sum testis ego et initium ne conjungo sui cum caesaris moneo pompejus et postea ne sejungo coniunctio frango senatus ops diiunctio civilis bellum excito video atque uto familiaris caesaris pompejus facio plurimus sed sum meus consilium cum fidelis pompejus tum salutaris uterque


T. Furfanio Postumo, familiari meo, legatisque eius, item meis familiaribus, diligentissime te commendabo, cum venerint. erant enim omnes Mutinae. viri sunt optimi et tui similium studiosi et mei necessarii. quae mihi venient in mentem quae ad te pertinere arbitrabor, ea mea sponte faciam; si quid ignorabo, de eo admonitus omnium studia vincam. ego etsi coram de te cum Furfanio ita loquar, ut tibi litteris meis ad eum nihil opus sit, tamen, quoniam tuis placuit te habere meas litteras, quas ei redderes, morem iis gessi. earum litterarum exemplum infra scriptum est.

t furfanius postumus familiaris meus lego is item meus familiaris diligens tu commendo cum venio sum enim omnis mutina vir sum bonus et tuus similis studiosus et meus necessarius qui ego venio in mens qui ad tu pertineo arbitror is meus sponte facio si quis ignoro de is admonitus omnis studium vinco ego etsi coram de tu cum furfanius ita loquor ut tu littera meus ad is nihil opus sum tamen quoniam tuus placeo tu habeo meus littera qui is reddo mos is gero is litteraris exemplum infra scribo sum


Helico nequissimus HS co dabat nullo aprico horto, nullo emissario, nulla maceria, nulla casa. iste nos tanta impensa derideat? Calface hominem ut ego Mothonem ; itaque abutor coronis.

helico nequam sestertius co do nullus apricus horto nullus emissarius nullus maceria nullus cado iste nos tantus impensa derideo calface homo ut ego mothonem itaque abutor corona


quo quidem in casu simus vides. feruntur omnino condiciones ab illo, ut Pompeius eat in Hispaniam, dilectus qui sunt habiti et praesidia nostra dimittantur ; se ulteriorem Galliam Domitio, citeriorem Considio Noniano (his enim obtigerunt) traditurum ; ad consulatus petitionem is se venturum, neque se iam velle absente se rationem haberi suam ; se praesentem trinum nundinum petiturum. accepimus condiciones, sed ita, ut removeat praesidia ex iis locis quae occupavit, ut sine metu de his ipsis condicionibus

quo quidem in casus sum video fero omnino condicio ab ille ut pompejus eo in hispania delectus qui sum habeo et praesidium noster dimitto sui ulter gallia domitius citer considius noniano hic enim obtingo trado ad consulatus petitio is sui venio neque sui iam volo absum sui ratio habeo suus sui praesens terni nundo peto accipio condicio sed ita ut removeo praesidium ex is locus qui occupo ut sine metus de hic ipse condicio


Qvo in statu simus cognoscite. heri vesperi apud me Hirtius fuit ; qua mente esset Antonius demonstravit, pessima scilicet et infidelissima. nam se neque mihi provinciam dare posse aiebat neque arbitrari tuto in urbe esse quemquam nostrum ; adeo esse militum concitatos animos et plebis. quod utrumque esse falsum puto vos animadvertere atque illud esse verum, quod Hirtius demonstrabat, timere eum ne, si mediocre auxilium dignitatis nostrae habuissemus, nullae partes iis in re p. relinquerentur.

qvo in status sum cognosco heri vesperus apud ego hirtius sum qui mens sum antonius demonstro malus scilicet et infidelis nam sui neque ego provincia do possum aio neque arbitraris tueor in urbs sum quisquam nos adeo sum miles concito animus et plebs qui uterque sum falsus puto tu animadverto atque ille sum verus qui hirtius demonstro timeo is ne si mediocris auxilium dignitas noster habeo nullus pars is in res p relinquo


qui status rerum fuerit tum cum has litteras dedi scire poteris ex C. Titio Strabone, viro bono et optime de re p. sentiente ; nam quid dicam 'cupidissimo tui, qui domo et fortunis relictis ad te potissimum profectus sit? itaque eum tibi ne commendo quidem ; adventus ipsius ad te satis eum commendabit.

qui status res sum tum cum hic littera do scio possum ex que titius strabo vir bonus et optume de res p sentio nam quis dico cupidus tuus qui domus et fortuna relinquo ad tu potis proficiscor sum itaque is tu ne commendo quidem advenio ipse ad tu satis is commendo


itaque tota iam sapientium civium, qualem me et esse et numerari volo, et sententia et voluntas mutata esse debet. id enim iubet idem ille Plato, quem ego vehementer auctorem sequor, tantam contendere in re publica, quantum probare tuis civibus possis; vim neque parenti nec patriae adferre oportere. atque hanc quidem ille causam sibi ait non attingendae rei publicae fuisse, quod, cum offendisset populum Atheniensem prope iam desipientem senectute, cumque eum nec persuadendo nec cogendo regi posse vidisset, cum persuaderi posse diffideret, cogi fas esse non arbitraretur. mea ratio fuit alia, quod neque desipiente populo nec integra re mihi ad consulendum, capesseremne rem publicam, implicatus tenebar, sed laetatus tamen sum, quod mihi liceret in eadem causa et mihi utilia et cuivis bono recta defendere. huc accessit commemoranda quaedam et divina Caesaris in me fratremque meum liberalitas; qui mihi, quascumque res gereret, tuendus esset, nunc in tanta felicitate tantisque victoriis, etiam si in nos non is esset, qui est, tamen ornandus videretur. sic enim te existimare velim, cum a vobis meae salutis auctoribus discesserim, neminem esse, cuius officiis me tam esse devinctum non solum confitear, sed etiam gaudeam. quod quoniam tibi exposui, facilia sunt ea, quae a me de Vatinio et de Crasso requiris.

itaque totus iam sapiens civis qual ego et sum et numeraris volo et sententia et voluntas muto sum debeo is enim iubeo idem ille plato qui ego vehemens auctor sequor tantus contendo in res publicus quantus probaris tuus civis possum vis neque parens neque patria affero oportet atque hic quidem ille causa sui aio non attingo res publicus sum qui cum offendo populus atheniensis prope iam desipio senectus cum is neque persuadeo neque cogo rex possum video cum persuadeo possum diffido cogo fas sum non arbitror meus ratio sum alius qui neque desipio populus neque integer res ego ad consulo capesso res publicus implicatus teneo sed laeto tamen sum qui ego licet in idem causa et ego utilis et quivis bonus recta defendo huc accedo commemoro quidam et divino caesar in ego frater meus liberalitas qui ego quicumque res gero tueor sum nunc in tantus felicitas tantus victoria etiam si in nos non is sum qui sum tamen orno video sic enim tu existimaris volo cum ab tu meus salus auctor discedo nemo sum qui officium ego tam sum devincio non solus confiteor sed etiam gaudeo qui quoniam tu expono facilis sum is qui ab ego de vatinius et de crassus requiro


itaque neque ego hunc Hispaniensem casum exspecto, de quo mihi exploratum est ita esse, ut tu scribis, neque quicquam astute cogito. si quando erit civitas, erit profecto nobis locus; sin autem non erit, in easdem solitudines tu ipse, ut arbitror, venies, in quibus nos consedisse audies. sed ego fortasse vaticinor et haec omnia meliores habebunt exitus. recordor enim desperationes eorum, qui senes erant adulescente me. Eos ego fortasse nunc imitor et utor aetatis vitio. velim ita sit; sed tamen—.

itaque neque ego hic hispaniensis casus exspecto de quo ego exploro sum ita sum ut tu scribo neque quisquam astus cogo si quando sum civitas sum profecto nos locus sin autem non sum in idem solitudo tu ipse ut arbitror venio in qui nos consido audio sed ego fortasse vaticinor et hic omnis bonus habeo exitus recordor enim desperatio is qui senex sum adulescens ego is ego fortasse nunc imito et uto aetas vitio volo ita sum sed tamen


atque haec ego idcirco ad te contra consuetudinem meam pluribus scripsi ut, quod maxime volo, existimes me laborare ut tibi persuadeam me et voluisse de tua maiestate quod amplissimum sim arbitratus et quod tu maluisti factum esse gaudere. vale et nos dilige et instituto itinere severitatem diligentiamque sociis et rei p. praesta.

atque hic ego idcirco ad tu contra consuetudo meus multus scribo ut qui magnus volo existimo ego laboro ut tu persuadeo ego et volo de tuus maiestas qui amplus sum arbitror et qui tu malo facio sum gaudeo val et nos diligo et instituo iter severitas diligentia socius et res p praesto