itaque potius periclitari volui, a si possem mea praesentia et Lepidum tueri et exercitum facere meliorem quam nimis cautus videri. sollicitiorem certe hominem non suis contractis neminem puto fuisse. nam quae res nullam habebat dubitationem, si exercitus Lepidi absit, ea nunc magnam adfert sollicitudinem magnumque habet casum. mihi enim si contigisset ut, prior occurrerem Antonio, non me hercules horam constitisset tantum ego et mihi confido et sic perculsas illius copias Ventidique mulionis castra despicio ; sed non possum non exhorrescere, si quid intra cutem subest vulneris, quod prius nocere potest quam sciri curarique possit. sed certe, nisi uno loco me tenerem, magnum periculum ipse Lepidus, magnum' ea pars exercitus adiret, quae bene de re p. sentit. magnam etiam perditi hostes accessionem sibi fecissent, si quas copias a Lepido abstraxissent. quae si adventus meus represserit, agam gratias fortunae constantiaeque meae, quae me ad hanc experientiam excitavit.

itaque potis periclitaris volo ab si possum meus praesens et lepidus tueor et exercitus facio bonus quam nimis caveo video sollicitus certus homo non suus contraho nemo puto sum nam qui res nullus habeo dubitatio si exercitus lepidus absum is nunc magnus affero sollicitudo magnus habeo casus ego enim si contingo ut prior occurro antonius non ego herculis hora consto tantus ego et ego confido et sic percello ille copia ventidius mulio castrum despicio sed non possum non exhorresco si quis intra cutis subsum vulnus qui prior noceo possum quam scio curo possum sed certus nisi unus locus ego teneo magnus periculum ipse lepidus magnus is pars exercitus adeo qui bene de res p sentio magnus etiam perdo hostis accessio sui facio si qui copia ab lepidus abstraho qui si advenio meus reprimo ago gratia fortuna constantia meus qui ego ad hic experientia excito


tantum dicam, quod te spero approbaturum, me, postea quam illi arti, cui studueram, nihil esse loci neque in curia neque in foro viderem, omnem meam curam atque operam ad philosophiam contulisse. tuae scientiae excellenti ac singulari non multo plus quam nostrae relictum est loci. qua re non equidem te moneo, sed mihi ita persuasi, te quoque in isdem versari rebus, quae etiam si minus prodessent, animum tamen a sollicitudine abducerent. Servius quidem tuus in omnibus ingenuis artibus in primisque in hac, in qua ego me scripsi adquiescere, ita versatur, ut excellat; a me vero sic diligitur, ut tibi, uni concedam, praeterea nemini; mihique ab eo gratia refertur, in quo ille existimat, quod facile appareat, cum me colat et observet, tibi quoque in eo se facere gratissimum.

tantus dico qui tu spero approbo ego postea quam ille artus qui studeo nihil sum locus neque in curia neque in forum video omnis meus cura atque opera ad philosophia confero tuus scientia excello atque singularis non multus multus quam noster relinquo sum locus qui res non equidem tu moneo sed ego ita persuadeo tu quoque in idem versaris res qui etiam si paruus prosum animus tamen ab sollicitudo abduco servus quidem tuus in omnis ingenuus ars in primus in hic in qui ego ego scribo adquiesco ita verso ut excello ab ego verus sic diligo ut tu unus concedo praeterea nemo ego ab is gratia refero in quo ille existimo qui facilis appareo cum ego colo et observo tu quoque in is sui facio gratus


navem spero nos valde bonam habere. in eam simul atque conscendi, haec scripsi. deinde conscribam ad nostros familiaris multas epistulas, quibus te et Tulliolam nostram diligentissime commendabo. cohortarer vos quo animo fortiores essetis, nisi vos fortiores cognossem quam quemquam virum. et tamen eius modi spero negotia esse, ut et vos istic commodissime sperem esse et me aliquando cum similibus nostri rem p. defensuros.

navo spero nos validus bonus habeo in is simul atque conscendo hic scribo deinde conscribo ad noster familiaris multus epistula qui tu et tulliola noster diligens commendo cohorto tu quo animus fortis edo nisi tu fortis cognosco quam quisquam vir et tamen is modus spero negotium sum ut et tu istic commodus spero sum et ego aliquando cum similis noster res p defendo


peto a te ne me putes oblivione tui rarius ad te scribere, quam solebam, sed aut gravitate valetudinis, qua tamen iam paulum videor levari, aut quod absim ab urbe, ut, qui ad te proficiscantur, scire non possim. qua re velim ita statutum habeas, me tui memoriam cum summa benevolentia tenere tuasque omnis res non minori mihi curae quam meas esse.

peto ab tu ne ego puto oblivio tuus rarus ad tu scribo quam soleo sed aut gravitas valetudo qui tamen iam paulus video levaris aut qui absum ab urbs ut qui ad tu proficiscor scio non possum qui res volo ita status habeo ego tuus memoria cum summus benevolens teneo tuus omnis res non parvus ego cura quam meus sum


Cum in provinciam pr. K. Sext. venissem et propter anni tempus ad exercitum mihi confestim esse eundum viderem, biduum Laudiceae fui, deinde Apameae quadriduum, triduum Synnadis, totidem dies Philomeli. quibus in oppidis cum magni conventus fuissent, multas civitates acerbissimis tributis et gravissimis usuris et falso aere alieno liberavi. Cumque ante adventum meum seditione quadam exercitus esset dissipatus, quinque cohortes sine legato, sine tribuno militum, denique etiam sine centurione ullo apud Philo melium consedissent, reliquus exercitus esset in Lycaonia, M. Anneio legato imperavi ut eas quinque cohortis ad reliquum exercitum duceret coactoque in unum locum a exercitu castra in Lycaonia apud Iconium faceret.

cos in provincia pr k sext venio et propter annus tempus ad exercitus ego confestim sum eo video biduus laodicea sum deinde apamea quadriduum triduum synnas totidem dies philomelis qui in oppidum cum magnus convenio sum multus civitas acerbus tribuo et gravis usura et fallo aer alienus libero cos ante advenio meus seditio quidam exercitus sum dissipatus quinque cohors sine legatus sine tribunus miles denique etiam sine centurio ullus apud philus melium consido reliquus exercitus sum in lycaonius m anneius legatus impero ut is quinque cohors ad reliquus exercitus duco cogo in unus locus ab exercitus castrum in lycaonius apud iconium facio


Cum adhibuisset domi meae Lupus me et Libonem et Servium, consobrinum tuum, quae mea fuerit sententia cognosse te ex M. Seio arbitror, qui nostro sermoni interfuit ; reliqua, quamquam statim Seium Graeceius est subsecutus, tamen ex Graeceio poteris cognoscere.

cos adhibeo domus meus lupus ego et libo et servius consobrinus tuus qui meus sum sententia cogo tu ex m sejus arbitror qui noster sermo intersum reliquus quamquam statim sejus graeceius sum subsequor tamen ex graeceius possum cognosco


si non optima, at aliqua tamen vivere. at in perturbata re p. vivimus. quis negat? sed hoc viderint ii, qui nulla sibi subsidia ad omnis vitae status paraverunt ; huc enim ut venirem, superior longius quam volui fluxit oratio. Cum enim te semper magnum hominem duxi, tum quod his tempestatibus es prope solus in portu fructusque doctrinae percipis eos qui maximi sunt, ut ea consideres eaque tractes, quorum et usus et delectatio est omnibus istorum et actis et voluptatibus anteponenda. equidem hos tuos Tusculanensis dies instar esse vitae puto libenterque omnibus omnis opes concesserim, ut mihi liceat vi nulla interpellante isto modo vivere ;

si non bonus at aliqui tamen vivo at in perturbo res p vivo quis nego sed hic video is qui nullus sui subsidium ad omnis vita status paro huc enim ut venio superus longus quam volo fluo oratio cos enim tu semper magnus homo duco tum qui hic tempestas sum prope solus in portus fruor doctrina percipio is qui magnus sum ut is considero is tracto qui et utor et delectatio sum omnis iste et ago et voluptas antepono equidem hic tuus tusculanensis dies instar sum vita puto libet omnis omnis ops concedo ut ego licet vis nullus interpello iste modo vivo


amoris quidem tui, quoquo me verti, vestigia, vel proxime de Tigellio; sensi enim ex litteris tuis valde te laborasse. amo igitur voluntatem. sed pauca de re. Cipius opinor, olim: 'non omnibus dormio.' sic ego non omnibus, mi Galle, servio. etsi quae est haec servitus? olim cum regnare existimabamur, non tam ab ullis quam hoc tempore observor a familiarissimis Caesaris omnibus praeter istum. id ego in lucris pono, non ferre hominem pestilentiorem patria sua; eumque addictum iam totum puto esse Calvi

amor quidem tuus quisquis ego verto vestigium vel propior de tigellius sentio enim ex littera tuus validus tu laboro amo igitur voluntas sed paucus de res cipius opinor olim non omnis dormio sic ego non omnis ego gallus servio etsi qui sum hic servio olim cum regno existimo non tam ab ullus quam hic tempus observo ab familiaris caesar omnis praeter iste is ego in lucrum pono non fero homo pestilens patria suus is addico iam totus puto sum calvus


semper amavi, ut scis, M. Brutum propter eius summum ingenium, suavissimos mores, singularem probitatem atque constantiam ; tamen Idibus Martiis tantum accessit ad amorem ut mirarer locum fuisse augendi in eo, quod mihi iam pridem cumulatum etiam videbatur. quis erat qui putaret ad eum amorem, quem erga te habebam, pesse aliquid accedere? tantum accessit ut mihi nunc denique amare videar, antea dilexisse.

semper amo ut scio m brutus propter is superus ingenium suavis mos singularis probitas atque constantia tamen idus martius tantus accedo ad amor ut miro locus sum augeo in is qui ego iam pridem cumulo etiam video quis sum qui puto ad is amor qui erga tu habeo pesse aliquis accedo tantus accedo ut ego nunc denique amo video antea diligo


neque monere te audeo, praestanti prudentia virum, nec confirmare, maximi animi hominem unumque fortissimum, consolari vero nullo modo. nam, si ea, quae acciderunt, ita fers, ut audio, gratulari magis virtuti debeo quam consolari dolorem tuum; sin te tanta mala rei publicae frangunt, non ita abundo ingenio, ut te consoler, cum ipse me non possim. reliquum est igitur, ut tibi me in omni re eum praebeam praestemque et ad omnia, quae tui velint, ita sim praesto, ut me non solum omnia debere †tua causa, sed causa quoque, etiam quae non possim, putem.

neque moneo tu audeo praesto prudentia vir neque confirmo magnus animus homo unus fortis consolaris verus nullus modo nam si is qui accido ita fero ut audio gratularis magis virtus debeo quam consolaris dolor tuus sin tu tantus malus res publicus frango non ita abundo ingenium ut tu consolo cum ipse ego non possum reliquus sum igitur ut tu ego in omnis res is praebeo praesto et ad omnis qui tuus volo ita sum praesto ut ego non solus omnis debeo tuus causa sed causa quoque etiam qui non possum puto


fortasse iam senescentis morbi remissio profuisse. ac tamen ne mirere unde hoc acciderit quo modove commiserim, lex sumptuaria quae videtur lito/thta attulisse ea mihi fraudi fuit. nam dum volunt isti lauti terra nata, quae lege excepta sunt, in honorem adducere, fungos, helvellas, herbas omnis ita condiunt ut nihil possit esse suavius. in eas cum incidissem in cena augurali apud Lentulum, tanta me dia/rroia adripuit ut hodie primum videatur coepisse consistere. ita ego, qui me ostreis et murenis facile abstinebam, a beta et a malva deceptus sum. posthac igitur erimus cautiores. tu tamen cum audisses ab Anicio (vidit enim me nauseantem), non modo mittendi causam iustam habuisti sed etiam visendi. ego hic cogito commorari quoad me reficiam, nam et viris et corpus amisi; sed si morbum depulero, facile, ut spero, illa revocabo.

fortasse iam senesco morbus remissio prosum atque tamen ne miro unde hic accido quo modus committo lex sumptuarius qui video lito thta affero is ego fraus sum nam dum volo iste lavo terra nata qui lex excipio sum in honor duco fungus helvella herba omnis ita condio ut nihil possum sum suavis in is cum incido in cena augural apud lentulis tantus ego dius rroia adrapio ut hodie primus video coepio consisto ita ego qui ego ostrea et murena facilis abstineo ab beta et ab malva decipio sum posthac igitur sum caveo tu tamen cum audio ab anicius video enim ego nauseo non modo mitto causa iustus habeo sed etiam viso ego hic cogo commoraris quoad ego reficio nam et vis et corpus amitto sed si morbus depello facilis ut spero ille revoco


sed praeterea tibi adfirmo (neque id ambitione adductus facio sed cum familiaritate et necessitudine tum etiam veritate) te ex C. Flavi officio et observantia et praeterea splendore atque is inter suos gratia magnam voluptatem esse capturum. vale.

sed praeterea tu adfirmo neque is ambitio adduco facio sed cum familiaritas et necessitudo tum etiam veritas tu ex que flavius officium et observo et praeterea splendor atque is inter suus gratia magnus voluptas sum capio val


de provinciis quod tibi scripseram Idibus Sext. actum iri, interpellat iudicium Marcelli, consulis designati. in Kal. res reiecta est ; ne frequentiam quidem efficere potuerant. has litteras a. d. iiii Non. Septembris dedi, cum ad eam diem ne profligatum quidem quicquam erat. ut video, causa haec integra in proximum annum transferetur et, quantum divino, relinquendus tibi erit qui provinciam obtineat ; nam non expeditur successio, quoniam Galliae, quae habent intercessorem, in eandem condicionem quam ceterae provinciae vocantur. hoc mihi non est dubium ; quo tibi magis scripsi ut ad hunc eventum te parares.

de provincia qui tu scribo idus sext ago eo interpello iudicium marcellus consul designo in kal res rejecto sum ne frequentia quidem efficio possum hic littera ab d quattuor non september do cum ad is dies ne profligo quidem quisquam sum ut video causa hic integer in propior annus transfero et quantus divino relinquo tu sum qui provincia obtineo nam non expedio successio quoniam gallia qui habeo intercessor in idem condicio quam ceterus provincia voco hic ego non sum dubius quo tu magis scribo ut ad hic evenio tu pararis


vos quid ageretis in re p., cum has litteras dabam, non sciebam ; audiebam quaedam turbulenta, quae scilicet cupio esse falsa ut aliquando otiosa libertate fruamur ; quod vel minime mihi adhuc contigit. ego tamen nactus in navigatione nostra pusillum laxamenti concinnavi tibi munusculum ex instituto meo et dictum cum magno nostro honore a te dictum conclusi et tibi infra subscripsi. in quibus versiculis si tibi quibusdam verbis eu)qurrhmone/steros videbor, turpitudo personae eius in quam liberius invehimur nos vindicabit. ignosces etiam iracundiae nostrae, quae iusta est in eius modi et homines et civis. deinde qui magis hoc Lucilio licuerit adsumere libertatis quam nobis? cum etiam si odio pari fuerit in eos quos laesit, tamen certe non magis dignos habuerit in quos tanta libertate verborum incurreret.

tu quis ago in res p cum hic littera do non scio audio quidam turbulentus qui scilicet cupio sum fallo ut aliquando otiosus libertas fruor qui vel paruus ego adhuc contingo ego tamen nanciscor in navigatio noster pusillus laxamentum concinno tu munusculis ex instituo meus et dico cum magnus noster honor ab tu dico concludo et tu infra subscribo in qui versiculis si tu quidam verbum eu qurrhmone steros video turpitudo persona is in quam liber inveho nos vindico ignosco etiam iracundia noster qui iustus sum in is modus et homo et civis deinde qui magis hic lucilius liceo adsumo libertas quam nos cum etiam si odium par sum in is qui laedo tamen certus non magis dignus habeo in qui tantus libertas verbum incurro


his ego consiliis, si te praesentem habuissem, ut opinio mea fert, essem usus eisdem; novi enim temperantiam et moderationem naturae tuae, novi animum cum mihi amicissimum tum nulla in ceteros malevolentia suffusum contraque cum magnum et excelsum tum etiam apertum et simplicem. vidi ego quosdam in te talis, qualis tu eosdem in me videre potuisti; quae me moverunt, movissent eadem te profecto. sed, quocumque tempore mihi potestas praesentis tui fuerit, tu eris omnium moderator consiliorum meorum, tibi erit eidem, cui salus mea fuit, etiam dignitas curae; me quidem certe tuarum actionum, sententiarum, voluntatum, rerum denique omnium socium comitemque habebis, neque mihi in omni vita res tam erit ulla proposita, quam ut cotidie vehementius te de me optime meritum esse laetere.

hic ego consilium si tu praesens habeo ut opinio meus fero sum utor idem nosco enim temperantia et moderatio natura tuus nosco animus cum ego amicus tum nullus in ceterus malevolentia suffundo contra cum magnus et excello tum etiam aperio et simplex video ego quidam in tu talis qualis tu idem in ego video possum qui ego moveo moveo idem tu profecto sed quicumque tempus ego potestas praesum tuus sum tu sum omnis moderator consilium meus tu sum idem qui salus meus sum etiam dignitas cura ego quidem certus tuus actio sententiaris voluntas res denique omnis socius comito habeo neque ego in omnis vito res tam sum ullus propono quam ut cottidie vehemens tu de ego optume mereo sum laeto


haec negotia quo modo se habeant, ne epistula quidem narrare audeo. tibi, etsi, ubicumque es, ut scripsi ad te ante, in eadem es navi, tamen, quod abes, gratulor, vel quia non vides ea quae nos, vel quod excelso et inlustri loco sita est laus tua in plurimorum et sociorum et civium conspectu, quae ad nos nec obscuro nec vario sermone, sed et clarissima et una omnium voce perfertur.

hic negotium quo modo sui habeo ne epistula quidem narro audeo tu etsi ubicumque sum ut scribo ad tu ante in idem sum no tamen qui absum gratulor vel quia non video is qui nos vel qui excelsum et illustris locus sino sum laus tuus in multus et socius et civis conspectus qui ad nos neque obscurum neque vario sermo sed et clarus et unus omnis vox perfero


Cum autem ad Cybistra propter rationem belli quinque dies essem moratus, regem Ariobarzanem, cuius salutem a senatu te auctore commendatam habebam, praesentibus insidiis nec opinantem liberavi neque solum ei saluti fui sed etiam curavi ut cum auctoritate regnaret. Metram et eum quem tu mihi diligenter commendaras, Athenaeum, importunitate Athenaidis exsilio multatos in maxima apud regem auctoritate gratiaque constitui, cumque magnum bellum in Cappadocia concitaretur, si sacerdos armis se, quod facturus putabatur, defenderet, adulescens et equitatu et peditatu et pecunia paratus †et toto iis, qui novari aliquid volebant, perfeci ut e regno ille discederet rexque sine tumultu ac sine armis omni auctoritate aulae communita regnum cum dignitate obtineret.

cos autem ad cybistra propter ratio bellum quinque dies sum moror rex ariobarzanes qui salus ab senatus tu auctor commendo habeo praesens insidiae neque opinor libero neque solus is salus sum sed etiam curo ut cum auctoritas regno metram et is qui tu ego diligenter commendo athenaeus importunitas athenais exsilium multo in maximus apud rex auctoritas gratia constituo cum magnus bellum in cappadocia concito si sacerdos arma sui qui facio puto defendo adulescens et equitatus et pedito et pecunia paro et totus is qui novaris aliquis volo perficio ut e regnum ille discedo rex sine tumultus atque sine arma omnis auctoritas aula communio regnum cum dignitas obtineo


at tibi ipsi dicendum erit aliquid, quod non sentias, aut faciendum, quod non probes. primum tempori cedere, id est necessitati parere, semper. sapientis est habitum; deinde non habet, ut nunc quidem est, id viti res. dicere fortasse quae sentias non licet, tacere plane licet. omnia enim delata ad unum sunt; is utitur consilio ne suorum quidem, sed suo. quod non multo secus fieret, si is rem publicam teneret, quem secuti sumus. an, qui in bello, cum omnium nostrum coniunctum esset periculum, suo et certorum hominum minime prudentium consilio uteretur, eum magis communem censemus in victoria futurum fuisse, quam incertis in rebus fuisset? et, qui nec te consule tuum sapientissimum consilium secutus esset nec fratre tuo consulatum ex auctoritate tua gerente vobis auctoribus uti voluerit, nunc omnia tenentem nostras sententias desideraturum censes fuisse?

at tu ipse dico sum aliquis qui non sentio aut facio qui non probo primus tempus cedo is sum necessitas pareo semper sapio sum habitus deinde non habeo ut nunc quidem sum is vitium res dico fortasse qui sentio non licet taceo planus licet omnis enim defero ad unus sum is uto consilium ne suus quidem sed suus qui non multus secus fio si is res publicus teneo qui sequor sum an qui in bellum cum omnis nos conjungo sum periculum suus et certor homo paruus prudens consilium uto is magis communis censeo in victoria sum sum quam incertus in res sum et qui neque tu consul tuus sapio consilium sequor sum neque frater tuus consulatus ex auctoritas tuus gero tu auctor uti volo nunc omnis teneo noster sententia desidero censeo sum


ergo me potius in Hispania fuisse tum quam Formiis, quom tu profectus es ad Pompeium! quod utinam taut Appius Claudius in ista parte C. Curio, quoius amicitia me paulatim in hanc perditam causam imposuit ; nam mihi sentio bonam mentem iracundia et amore ablatam. tu: tu porro, cum ad te proficiscens Ariminum noctu venissem, dum mihi pacis mandata das ad Caesarem et mirificum civem agis, amici officium neglexisti neque mi consuluisti.

ergo ego potis in hispania sum tum quam formiae cum tu proficiscor sum ad pompejus qui utinam taut appius claudus in iste pars que curius qui amicitia ego paulatim in hic perdo causa impono nam ego sentio bonus mens iracundia et amor aufero tu tu porro cum ad tu proficiscor ariminum nox venio dum ego pax mandatum do ad caesaris et mirificus civis ago amicus officium neglego neque ego consulo


dubitanti mihi, quod scit Atticus noster, de hoc toto consilio profectionis, quod in utramque partem in mentem multa veniebant, magnum pondus accessit ad tollendam dubitationem iudicium et consilium tuum ; nam et scripsisti aperte quid tibi videretur et Atticus ad me sermonem tuum pertulit. semper iudicavi in te et in capiendo consilio prudentiam summam esse et in dando fidem maximeque sum expertus, cum initio civilis belli per litteras te consuluissem quid mihi faciendum esse censeres, eundumne ad Pompeium an manendum in Italia. suasisti ut consulerem dignitati meae ; ex quo quid sentires intellexi et sum admiratus fidem tuam et in consilio dando religionem, quod, cum aliud malle amicissimum tuum putares, antiquius tibi officium meum quam illius voluntas fuit.

dubito ego qui scio atticus noster de hic totus consilium profectio qui in uter pars in mens multus venio magnus pondus accedo ad tollo dubitatio iudicium et consilium tuus nam et scribo apertus quis tu video et atticus ad ego sermo tuus perfero semper judico in tu et in capio consilium prudentia summa sum et in do fides magnus sum experior cum initium civilis bellum per littera tu consulo quis ego facio sum censeo eo ad pompejus an maneo in italia suadeo ut consulo dignitas meus ex quo quis sentio intellego et sum admiror fides tuus et in consilium do religio qui cum alius malo amicus tuus puto antiquus tu officium meus quam ille voluntas sum


in quo ego spem fefelli non modo invidorum, sed etiam inimicorum meorum, qui de uno acerrimo et fortissimo viro meoque iudicio omnium magnitudine animi et constantia praestantissimo, Q. Metello L. f., quondam falsam opinionem acceperunt, quem post reditum dictitant fracto animo et demisso fuisse (est vero probandum, qui et summa voluntate cesserit et egregia animi alacritate afuerit neque sane redire curarit, eum ob id ipsum fractum fuisse, in quo cum omnis homines tum M. illum Scaurum, singularem virum, constantia et gravitate superasset !)—sed, quod de illo acceperant aut etiam suspicabantur, de me idem cogitabant, abiectiore animo me futurum, cum res publica maiorem etiam mihi animum quam umquam habuissem, daret, cum declarasset se non potuisse me uno civi carere, cumque Metellum unius tr. pl. rogatio, me universa res publica duce senatu, comitante Italia, promulgantibus omnibus magistratibus, te ferente consule, comitiis centuriatis, cunctis ordinibus hominibus incumbentibus, omnibus denique suis viribus reciperavisset.

in quo ego spes fallo non modo invidus sed etiam inimicus meus qui de unus acer et fortis vir meo iudicium omnis magnitudo animus et constantia praesto q metellus l f quondam falsus opinio accipio qui post redeo dictito frango animus et demitto sum sum verus probo qui et summus voluntas cedo et egregius animus alacritas asum neque sanus redeo curo is ob is ipse frango sum in quo cum omnis homo tum m ille scaurus singularis vir constantia et gravitas supero sed qui de ille accipio aut etiam suspicor de ego idem cogito abicio animus ego sum cum res publicus magnus etiam ego animus quam umquam habeo do cum declaro sui non possum ego unus cieo careo cum metellus unus tr pl rogatio ego universus res publicus dux senatus comito italia promulgo omnis magistratus tu fero consul comitium centurio cunctus ordo homo incumbo omnis denique suus vis recipero


non diu sed acriter nos tuae supplicationes torserunt ; incideramus enim in difficilem nodum. nam Curio tui cupidissimus, quoi omnibus rationibus comitiales dies eripiebantur, negabat se ullo modo pati posse decerni supplicationes, ne quod furore Pauli adeptus esset boni sua culpa videretur amisisse et praevaricator causae publicae existimaretur. itaque ad pactionem descendimus, et confirmarunt consules se his supplicationibus in hunc annum non usuros. plane quod utrasque consulibus gratias agas est, Paulo magis certe; nam Marcellus sic respondit ei, spem in istis supplicationibus non habere, Paulus, se omnino in hunc annum non edicturum.

non diu sed acer nos tuus supplicatio torqueo incido enim in difficilis nodus nam curius tuus cupidus qui omnis ratio comitial dies eripiebantur nego sui ullus modo patior possum decerno supplicatio ne qui furor paulis adipiscor sum bonus suus culpa video amitto et praevaricator causa publicus existimo itaque ad pactio descendo et confirmo consul sui hic supplicatio in hic annus non utor planus qui utrasque consul gratia ago sum paulus magis certus nam marcellus sic respondeo is spes in iste supplicatio non habeo paulus sui omnino in hic annus non edico


itaque, quamquam et Pompeio plurimum te quidem ipso praedicatore ac teste debebam et eum non solum beneficio, sed amore etiam et perpetuo quodam iudicio meo diligebam, tamen non reputans, quid ille vellet, in omnibus meis sententiis de re publica pristinis permanebam.

itaque quamquam et pompejus multus tu quidem ipse praedicator atque testis debeo et is non solus beneficium sed amor etiam et perpetuus quidam iudicium meus diligo tamen non reputo quis ille volo in omnis meus sententia de res publicus pristinus permanebam


sed (quicquid tibi scribo, dolenter me hercules magis quam inimice facio) quod vivit Antonius hodie, quod Lepidus una est, quod exercitus habent non contemnendos, quod sperant, quod audent, omne Caesari acceptum referre possunt. neque ego superiora repetam ; sed ex eo tempore, quo ipse mihi professus est se venire, si venire voluisset, aut oppressum iam bellum esset aut in aversissimam illis Hispaniam cum detrimento eorum maximo extrusum. quae mens eum aut quorum consilia a tanta gloria, sibi vero etiam necessaria ac salutari, avocarit et ad cogitationem consulatus bimestris summo cum terrore hominum et insulsa cum efflagitatione transtulerit, exputare non possum.

sed quisquis tu scribo dolenter ego herculis magis quam inimicus facio qui vivo antonius hodie qui lepidus unus sum qui exercitus habeo non contemno qui spero qui audeo omnis caesaris accipio refero possum neque ego superus repeto sed ex is tempus quo ipse ego profiteor sum sui venio si venio volo aut opprimo iam bellum sum aut in averto ille hispania cum detrimentum is maximus extrudo qui mens is aut qui consilium ab tantus gloria sui verus etiam necessarius atque salutaris avoco et ad cogitatio consulatus bimestris superus cum terror homo et insulsus cum efflagitatio transfero exputaris non possum


C. Flavio, honesto et ornato equite R., utor valde familiariter fuit enim generi mei, C. Pisonis, pernecessarius meque diligentissime observant et ipse et L. Flavius, frater eius. quapropter velim honoris mei causa, quibus rebus honeste et pro tua dignitate poteris, quam honorificentissime et quam liberalissime C. Flavium tractes. id mihi sic erit gratum, ut gratius esse nihil possit.

que flavius honestus et orno eques romanus uto validus familiaris sum enim gener meus que piso pernecessarius ego diligens observo et ipse et l flavus frater is quapropter volo honor meus causa qui res honestus et pro tuus dignitas possum quam honorificus et quam liberalis que flavius tracto is ego sic sum gratus ut gratus sum nihil possum


si de tua in me voluntate dubitarem, multis a te verbis peterem ut dignitatem meam tuerere, sed profecto est ita ut mihi persuasi, me tibi esse curae. progressus sum ad Inalpinos cum exercitu non tam nomen imperatorium captans quam cupiens militibus satis facere firmosque eos ad tuendas nostras res efficere ;

si de tuus in ego voluntas dubitaris multus ab tu verbum peto ut dignitas meus tueor sed profecto sum ita ut ego persuadeo ego tu sum cura progredior sum ad inalpini cum exercitus non tam nomen imperatorius capto quam cupio miles satis facio firmus is ad tueor noster res efficio


quia non est obscura tua in me benevolentia, sic fit ut multi per me tibi velint commendari ; ego autem tribuo non numquam in vulgus, sed plerumque necessariis, ut hoc tempore. nam cum T. Ampio Balbo mihi summa familiaritas necessitudoque est. eius libertum, T. Ampium Menandrum, hominem frugi et modestum et patrono et nobis vehementer probatum, tibi commendo maiorem in modum. vehementer mihi gratum feceris, si quibuscumque rebus sine tua molestia poteris ei commodaris. quod ut facias te vehementer etiam atque etiam rogo.

quia non sum obscurus tuus in ego benevolens sic fio ut multus per ego tu volo commendaris ego autem tribuo non numquam in vulgus sed plerusque necessarius ut hic tempus nam cum t ampius balbus ego summus familiaritas necessitudo sum is libertus t ampius menandrum homo frugi et modestus et patronus et nos vehemens probo tu commendo magnus in modus vehemens ego gratus facio si quicumque res sine tuus molestia possum is commodaris qui ut facio tu vehemens etiam atque etiam rogo


etsi mihi numquam dubium fuit quin tibi essem carissimus, tamen cotidie magis id perspicio, exstatque id, quod mihi ostenderas quibusdam litteris, hoc te studiosiorem in me colendo fore quam in provincia fuisses (etsi meo iudicio nihil ad tuum provinciale officium addi potest), quo liberius iudicium esse posset tuum. itaque me et superiores litterae tuae admodum delectaverunt, quibus et exspectatum meum adventum abs te amanter videbam et, cum aliter res cecidisset ac putasses, te meo consilio magno opere esse laetatum, et ex his proximis litteris magnum cepi fructum et iudici et offici tui, iudici, quod intellego te, id quod omnes fortes ac boni viri facere debent, nihil putare utile esse nisi quod rectum honestumque sit, offici, quod te mecum, quodcumque cepissem consili, polliceris fore; quo neque mihi gratius neque, ut ego arbitror, tibi honestius esse quicquam potest.

etsi ego numquam dubius sum quin tu sum carus tamen cottidie magis is perspicio exsto is qui ego ostendo quidam littera hic tu studiosus in ego colo sum quam in provincia sum etsi meus iudicium nihil ad tuus provincial officium addo possum quo liber iudicium sum possum tuus itaque ego et superus littera tuus admodum delecto qui et exspectas meus advenio abs tu amanter video et cum aliter res cado atque puto tu meus consilium magnus opus sum laetas et ex hic propior littera magnus capio fructus et judicium et officio tuus judicium qui intellego tu is qui omnis fortis atque bonus vir facio debeo nihil puto utilis sum nisi qui recingo honestus sum officio qui tu ego quicumque capio consilium polliceo sum quo neque ego gratus neque ut ego arbitror tu honestus sum quisquam possum


eo tempore Polla tua misit ut ad te si quid vellem darem litterarum, cum quid scriberem non habebam ; omnia enim erant suspensa propter exspectationem legatorum, qui quid egissent nihildum nuntiabatur. haec tamen scribenda existimavi, primum senatum populumque R. de te laborare non solum salutis suae causa sed etiam dignitatis tuae. admirabilis enim est quaedam tui nominis caritas amorque in te singularis omnium civium ; ita enim sperant atque confidunt, ut antea rege sic hoc tempore regno te rem p. liberaturum.

is tempus polla tuus mitto ut ad tu si quis volo do litteraris cum quis scribo non habeo omnis enim sum suspendo propter exspectatio legatus qui quis ago nihildum nuntio hic tamen scribo existimo primus senatus populus romanus de tu laboro non solus salus suus causa sed etiam dignitas tuus admirabilis enim sum quidam tuus nomen careo amo in tu singularis omnis civis ita enim spero atque confido ut antea rex sic hic tempus regnum tu res p libero


peto a te in maiorem modum pro nostra necessitudine ut tibi ea res curae sit operamque des ut per te quam commodissime negotium municipi administretur quam primumque conficiatur, ipsosque, quorum nomina scripsi, ut quam honorificentissime pro tua natura et quam liberalissime tractes.

peto ab tu in magnus modus pro noster necessitudo ut tu is res cura sum opera do ut per tu quam commodus negotium municipium administro quam primus confacio ipse qui nomen scribo ut quam honorificus pro tuus natura et quam liberalis tracto


accipio excusationem tuam, qua usus es, cur saepius ad me litteras uno exemplo dedisses, sed accipio ex ea parte, quatenus aut neglegentia aut improbitate eorum, qui epistulas accipiant, fieri scribis ne ad nos perferantur; illam partem excusationis, qua te scribis orationis paupertate' (sic enim appellas) isdem verbis epistulas saepius mittere, nec nosco nec probo, et ego ipse, quem tu per iocum (sic enim accipio) divitias orationis ' habere dicis, me non esse verborum admodum inopem agnosco (ei)rwneu/esqai enim non necesse est), . sed tamen idem (nec hoc ei)rwneuo/menos facile cedo tuorum scriptorum subtilitati et elegantiae.

accipio excusatio tuus qui utor sum cur saepis ad ego littera unus exemplum do sed accipio ex is pars quatenus aut neglegentia aut improbitas is qui epistula accipio fio scribo ne ad nos perfero ille pars excusatio qui tu scribo oratio paupertas sic enim appello idem verbum epistula saepis mitto neque nosco neque probo et ego ipse qui tu per iocus sic enim accipio divitiae oratio habeo dico ego non sum verbum admodum inops agnosco is rwneu esqai enim non necesse sum sed tamen idem neque hic is rwneuo menos facilis cedo tuus scriptor subtilitas et elegantia


A te autem peto ut me hanc quasi falsam hereditatem alienae gloriae sinas cernere meque aliqua ex parte in societatem tuarum laudum venire patiare. quamquam, mi Dolabella (haec enim iocatus sum) libentius omnis meas, si modo sunt aliquae meae laudes, ad te transfuderim quam aliquam partem exhauserim ex tuis. nam cum te semper tantum dilexerim, quantum tu intellegere potuisti, tum his tuis factis sic incensus sum, ut nihil umquam in amore fuerit ardentius. nihil est enim, mihi crede, virtute formosius, nihil pulchrius, nihil amabilius.

ab tu autem peto ut ego hic quasi falsus hereditas alienus gloria sino cerno ego aliqui ex pars in societas tuus laus venio patior quamquam ego dolabella hic enim jocor sum libet omnis meus si modo sum aliqui meus laus ad tu transfundo quam aliqui pars exhaurio ex tuus nam cum tu semper tantus diligo quantus tu intellego possum tum hic tuus facio sic incendo sum ut nihil umquam in amor sum ardeo nihil sum enim ego credo virtus formosus nihil pulcher nihil amabilis


hic quae agantur quaeque acta sint, ea te et litteris multorum et nuntiis cognosse arbitror; quae autem posita sunt in coniectura quaeque videntur fore, ea puto tibi a me scribi oportere. postea quam Pompeius et apud populum a. d. viii Idus Februarias, quom pro Milone diceret, clamore convicioque iactatus est in senatuque a Catone aspere et acerbe inimicorum magno silentio est accusatus, visus est mihi vehementer esse perturbatus. itaque Alexandrina causa, quae nobis adhuc integra est (nihil enim tibi detraxit senatus nisi id, quod per eandem religionem dari alteri non potest), videtur ab illo plane esse deposita.

hic qui ago quisque ago sum is tu et littera multus et nuntius cogo arbitror qui autem pono sum in conicio quisque video sum is puto tu ab ego scribo oportet postea quam pompejus et apud populus ab d viii idus februarius cum pro milo dico clamor convicior jacto sum in senatus ab cato asper et acerbus inimicus magnus silentium sum accuso video sum ego vehemens sum perturbo itaque alexandrinus causa qui nos adhuc integer sum nihil enim tu detraho senatus nisi is qui per idem religio do alter non possum video ab ille planus sum depono


et te scire arbitror quanti fecerim C. Avianium Flaccum, et ego ex ipso audiveram, optimo et gratissimo homine, quam a te liberaliter esset tractatus. eius filios dignissimos illo patre meosque necessarios, quos ego unice diligo, commendo tibi sic, ut maiore studio nullos commendare possim. C. Avianius in Sicilia est; Marcus est nobiscum. ut illius dignitatem praesentis ornes, rem utriusque defendas te rogo. hoc mihi gratius in ista provincia facere nihil potes, idque ut facias te vehementer etiam atque etiam rogo.

et tu scio arbitror quantus facio que avianius flaccus et ego ex ipse audio bonus et gratus homo quam ab tu liberalis sum tracto is filius dignus ille pater mei necessarius qui ego unicus diligo commendo tu sic ut magnus studium nullus commendaris possum que avianius in sicilia sum marcus sum nos ut ille dignitas praesum orno res uterque defendo tu rogo hic ego gratus in iste provincia facio nihil possum is ut facio tu vehemens etiam atque etiam rogo


quod mihi videor consecutus ; nam et liberalitatem nostram et animum sunt experti. Cum omnium bellicosissimis bellum gessi ; multa castella cepi, multa vastavi. non sine causa ad senatum litteras misi. adiuva nos tua sententia ; quod cum facies, ex magna parte communi commodo inservieris.

qui ego video consequor nam et liberalitas noster et animus sum experior cos omnis bellicosus bellum gero multus castellum capio multus vasto non sine causa ad senatus littera mitto adjuvo nos tuus sententia qui cum facies ex magnus pars communis commodum inservio


ita confirmato illo ex eo loco castra movi ; iter in Ciliciam facere institui, cum hac opinione e Cappadocia discederem, ut consilio vestro, casu incredibili ac paene divino regem, quem vos honorificentissime appellassetis nullo postulante quemque meae fidei commendassetis et cuius salutem magnae vobis curae esse decressetis, meus adventus praesentibus insidiis liberarit. quod ad vos a me scribi non alienum putavi, ut intellegeretis ex iis, quae paene acciderunt, vos multo ante ne ea acciderent providisse, eoque vos studiosius feci certiores, quod in rege Ariobarzane ea mihi signa videor virtutis, ingeni, fidei benevolentiaeque erga vos perspexisse, ut non sine causa tantam curam in eius vos salutem diligentiamque videamini contulisse.

ita confirmo ille ex is locus castrum moveo iter in cilicia facio instituo cum hic opinio e cappadocia discedo ut consilium vester casus incredibilis atque paene divino rex qui tu honorificus appello nullus postulo quisque meus fides commendo et qui salus magnus tu cura sum decerno meus advenio praesens insidiae libero qui ad tu ab ego scribo non alienus puto ut intellego ex is qui paene accido tu multus ante ne is accido provideo eo tu studiosus facio certus qui in rex ariobarzanes is ego signum video virtus ingenium fides benevolentia erga tu perspicio ut non sine causa tantus cura in is tu salus diligentia video confero


quae mihi de Parthis nuntiata sunt, quia non putabam a me etiam nunc scribenda esse publice, propterea ne pro familiaritate quidem nostra volui ad te scribere, ne, cum ad consulem scripsissem, publice viderer scripsisse.

qui ego de parthus nuntio sum quia non puto ab ego etiam nunc scribo sum publicus propterea ne pro familiaritas quidem noster volo ad tu scribo ne cum ad consul scribo publicus video scribo


ego A. Varroni, quem quom amantissimum mei cognovi tum etiam valde tui studiosum, diligentissime te commendavi, ut et valetudinis tuae rationem haberet et navigationis et totum te susciperet ac tueretur. quem omnia facturum confido ; recepit enim et mecum locutus est suavissime. tu quoniam eo tempore mecum esse non potuisti, quo ego maxime operam et fidelitatem desideravi tuam, cave festines aut committas ut aut aeger aut hieme naviges. numquam sero te venisse putabo, si salvus veneris. adhuc neminem videram qui te postea vidisset quam M. Volusius, a quo tuas litteras accepi. quod non mirabar ; neque enim meas puto ad te litteras tanta hieme perferri. sed da operam ut valeas et, si valebis, cum recte navigari poterit, tum naviges. Cicero meus in Formiano erat, Terentia et Tullia Romae. cura ut valeas. iiii K. Febr. Capua.

ego ab varro qui cum amo meus cognosco tum etiam validus tuus studiosus diligens tu commendo ut et valetudo tuus ratio habeo et navigatio et totus tu suscipio atque tueor qui omnis facio confido recipio enim et ego loquor sum suavis tu quoniam is tempus ego sum non possum quo ego magnus opera et fidelitas desidero tuus caveo festino aut committo ut aut aeger aut hiems navigo numquam serus tu venio puto si salvus venio adhuc nemo video qui tu postea video quam m volusius ab quo tuus littera accipio qui non miro neque enim meus puto ad tu littera tantus hiems perfero sed do opera ut valeo et si valeo cum rectus navigaris possum tum navigo cicero meus in formianus sum terentius et tullia roma cura ut valeo quattuor k febr capua


insignia enim virtutis multi etiam sine virtute adsecuti sunt, talium virorum tanta studia adsequi sola virtus potest. itaque mihi propono fructum amicitiae nostrae ipsam amicitiam, qua nihil est uberius, praesertim in iis studiis, quibus uterque nostrum devinctus est. nam tibi me profiteor et in re publica socium, de qua idem sentimus, et in cotidiana vita coniunctum, quam his artibus studiisque colimus. vellem ita fortuna tulisset, ut, quanti ego omnis tuos facio, tanti tu meos facere posses, quod tamen ipsum nescio qua permotus animi divinatione non despero. sed hoc nihil ad te; nostrum est onus. illud velim sic habeas, quod intelleges hac re novata additum potius aliquid ad meum erga te studium, quo nihil videbatur addi posse, quam quicquam esse detractum Cum haec scribebam, censorem iam te esse sperabam. eo brevior est epistula et ut adversus magistrum morum modestior.

insigne enim virtus multus etiam sine virtus adsequor sum talis vir tantus studium assequor solus virtus possum itaque ego propono fructus amicitia noster ipse amicitia qui nihil sum uber praesertim in is studium qui uterque nos devincio sum nam tu ego profiteor et in res publicus socius de qui idem sentio et in cottidianus vito conjungo quam hic ars studium colo volo ita fortuna fero ut quantus ego omnis tuus facio tantus tu meus facio possum qui tamen ipse nescio qui permoueo animus divinatio non despero sed hic nihil ad tu nos sum onus ille volo sic habeo qui intellego hic res novo addo potis aliquis ad meus erga tu studium quo nihil video addo possum quam quisquam sum detraho cos hic scribo censor iam tu sum spero is brevis sum epistula et ut adverro magister mos modestus


ad hoc robur nostrorum exercituum sive Africanus exercitus, qui est veteranus, sive Caesaris accessisset, aequo animo summam rem p. in discrimen deduceremus ; aliquanto autem propius esse, quod ad Caesarem attinet, videbamus. nihil destiti eum litteris hortari, neque ille intermisit adfirmare se sine mora venire, cum interim aversum illum ab hac cogitatione ad alia consilia video se contulisse. ego tamen ad eum Furnium nostrum cum mandatis litterisque misi, si quid forte proficere posset.

ad hic robur noster exercitus sive africanus exercitus qui sum veteranus sive caesar accedo aequus animus summa res p in discrimen deduco aliquantus autem propius sum qui ad caesaris attineo video nihil desisto is littera hortor neque ille intermitto adfirmaris sui sine mora venio cum interim averto ille ab hic cogitatio ad alius consilium video sui confero ego tamen ad is furnius nos cum mandatum littera mitto si quis fors proficio possum


officium meum erga Rhodonem ceteraque mea studia, quae tibi ac tuis praestiti, tibi, homini gratissimo, grata esse vehementer gaudeo, mihique scito in dies maiori curae esse dignitatem tuam; quae quidem a te ipso integritate et clementia tua sic amplificata est, ut nihil addi posse videatur.

officium meus erga rhodo ceter meus studium qui tu atque tuus praesto tu homo gratus gratus sum vehemens gaudeo ego scio in dies magnus cura sum dignitas tuus qui quidem ab tu ipse integritas et clemens tuus sic amplifico sum ut nihil addo possum video


vix tandem legi litteras dignas Ap. Claudio, plenas humanitatis, offici, diligentiae. aspectus videlicet urbis tibi tuam pristinam urbanitatem reddidit; nam quas ex itinere ante quam ex Asia egressus es ad me litteras misisti, unas de legatis a me prohibitis proficisci, alteras de Appianorum aedificatione impedita, legi perinvitus; itaque conscientia meae constantis erga te voluntatis rescripsi tibi subiratus. Iis vero litteris lectis, quas Philotimo, liberto meo, dedisti, cognovi intellexique in provincia multos fuisse, qui nos, quo animo inter nos sumus, esse nollent, ad urbem vero ut accesseris vel potius ut primum tuos videris, cognosse te ex iis, qua in te absentem fide, qua in omnibus officiis tuendis erga te observantia et constantia fuissem. itaque quanti illud me aestimare putas, quod est in tuis litteris scriptum, si quid inciderit, quod ad meam dignitatem pertineat, etsi vix fieri possit, tamen te parem mihi gratiam relaturum? tu vero facile facies; nihil est enim quod studio et benevolentia vel amore potius effici non possit.

vix tandem lego littera digno ap claudius plenus humanitas officio diligentia aspicio videlicet urbs tu tuus pristinus urbanitas reddo nam qui ex iter ante quam ex asia egredior sum ad ego littera mitto unus de legatus ab ego prohibeo proficisco alter de appianorum aedificatio impedio lego perinvitus itaque conscientia meus consto erga tu voluntas rescribo tu subirascor ios verus littera lectus qui philotimus libertus meus do cognosco intellego in provincia multus sum qui nos quo animus inter nos sum sum nolo ad urbs verus ut accedo vel potis ut primus tuus video cogo tu ex is qui in tu absum fides qui in omnis officium tueor erga tu observo et constantia sum itaque quantus ille ego aestimaris puto qui sum in tuus littera scribo si quis incido qui ad meus dignitas pertineo etsi vix fio possum tamen tu par ego gratia refero tu verus facilis facies nihil sum enim qui studium et benevolens vel amor potis efficio non possum


in te et in conlega omnis spes est dis adprobantibus. Concordia vestra, quae senatui declarata litteris vestris est, mirifice et senatus et cuncta civitas delectata est. quod ad me scripseras de re agraria, si consultus senatus esset, ut quisque honorificentissimam de te sententiam dixisset, eam secutus esset ; qui certe ego fuissem. sed propter tarditatem sententiarum moramque rerum cum ea, quae consule bantur, ad exitum non pervenirent, commodissimum mihi Plancoque fratri visum est uti eo s.c., quod ne nostro arbitratu componeretur, quis fuerit impedimento, arbitror te ex Planci litteris cognovisse.

in tu et in collega omnis spes sum deus adprobo concordia vester qui senatus declaro littera vester sum mirificus et senatus et cunctus civitas delecto sum qui ad ego scribo de res agrarius si consulo senatus sum ut quisque honorificus de tu sententia dico is sequor sum qui certus ego sum sed propter tarditas sententiaris mora res cum is qui consul bantur ad exitus non pervenio commodus ego plancus frater video sum uti is senatus que qui ne noster arbitratus compono quis sum impedimentum arbitror tu ex plancus littera cognosco


'sic tu,' inquis, ' Hirrum tractasti?' immo, si scias quam facile, quam ne contentionis quidem minimae fuerit, pudeat te ausum illum umquam esse incedere tamquam tuum competitorem. post repulsam vero risus facit ; civem bonum ludit et contra Caesarem sententias dicit, exspectationem corripit, †Curionem prorsus Curionem non mediocriter obiurgatus ac repulsa se mutavit. praeterea, qui numquam in foro apparuerit, non multum in iudiciis versatus sit, agit causas liberalis, sed raro post meridiem.

sic tu inquam hirrus tracto immo si scio quam facilis quam ne contentio quidem minimus sum pudeo tu audeo ille umquam sum incedo tamquam tuus competitor post repello verus rideo facio civis bonus ludo et contra caesaris sententia dico exspectatio corripio curio prorsus curio non mediocris objurgo atque repello sui muto praeterea qui numquam in forum appareo non multus in iudicium verso sum ago causa liberalis sed rarus post meridio


si tu et Tullia, lux nostra, valetis, ego et suavissimus Cicero valemus. Pr. Idus Oct. Athenas venimus, cum sane adversis ventis usi essemus tardeque et incommode navigassemus. de nave exeuntibus nobis Acastus cum litteris praesto fuit uno et vicesimo die sane strenue. accepi tuas litteras, quibus intellexi te vereri ne superiores mihi redditae non essent. omnes sunt redditae diligentissimeque a te perscripta sunt omnia, idque mihi gratissimum fuit. neque sum admiratus hanc epistulam, quam Acastus attulit, brevem fuisse ; iam enim me ipsum exspectas sive nos ipsos, qui quidem quam primum ad vos venire cupimus, etsi in quam rem p. veniamus intellego. cognovi enim ex multorum amicorum litteris, quas attulit Acastus, ad arma rem spectare, ut mihi, cum venero, dissimulare non liceat quid sentiam. sed quoniam subeunda fortuna est, eo citius dabimus operam ut veniamus, quo facilius de tota re deliberemus. tu velim, quod commodo valetudinis tuae fiat, quam longissime poteris obviam nobis prodeas.

si tu et tullia lux noster valeo ego et suavis cicero valeo pr idus oct athenae venio cum sanus adverro venio utor sum tardus et incommodus navigo de navus exeo nos acastus cum littera praesto sum unus et vicesimus dies sanus strenuus accipio tuus littera qui intellego tu vereor ne superus ego reddo non sum omnis sum reddo diligens ab tu perscribo sum omnis is ego gratus sum neque sum admiror hic epistula quam acastus affero brevis sum iam enim ego ipse exspecto sive nos ipse qui quidem quam primus ad tu venio cupio etsi in quam res p venio intellego cognosco enim ex multus amicus littera qui affero acastus ad arma res specto ut ego cum venio dissimulo non licet quis sentio sed quoniam subeo fortuna sum is cieo do opera ut venio quo facilis de totus res delibero tu volo qui commodum valetudo tuus fio quam longus possum obvius nos proeo


vehementer igitur vos etiam atque etiam rogo ut honoris mei causa quam liberalissime C. Valgium Hippianum tractetis remque cum eo conficiatis, ut quam possessionem habet in agro Fregellano a vobis emptam eam liberam et immunem habere possit. id si a vobis impetraro, summo me beneficio vestro adfectum arbitrabor.

vehemens igitur tu etiam atque etiam rogo ut honor meus causa quam liberalis que valgius hippianum tracto res cum is confacio ut quam possessio habeo in ager fregellanus ab tu emo is liber et immunis habeo possum is si ab tu impetraro superus ego beneficium vester afficio arbitror


post novissimum Hirti sermonem placitum est mihi postulare ut liceret nobis Romae esse publico praesidio. quod illos nobis concessuros non puto ; magnam enim invidiam iis faciemus. nihil tamen non postulandum putavi quod aequum esse statuerem.

post novus hirtius sermo placeo sum ego postulo ut licet nos roma sum publicus praesidium qui ille nos concedo non puto magnus enim invidia is facio nihil tamen non postulo puto qui aequus sum statuo


L. Genucilio Curvo iam pridem utor familiarissime, optimo viro et homine gratissimo. Eum tibi penitus commendo atque trado, primum ut omnibus in rebus ei commodes, quoad fides tua dignitasque patietur ; patietur autem in omnibus ; nihil enim abs te umquam, quod sit alienum tuis aut etiam suis moribus, postulabit.

l genucilius curvus iam pridem uto familiaris bonus vir et homo gratus eos tu penitus commendo atque trado primus ut omnis in res is commodo quoad fides tuus dignitas patior patior autem in omnis nihil enim abs tu umquam qui sum alienus tuus aut etiam suus mos postulo


conturbat me mora servi huius qui tibi litteras attulit ; nam acceptis prioribus litteris amplius dies quadraginta mansit. quid tibi scribam nescio. scis Domitio comitiorum diem timori esse. te exspecto valde et quam primum videre cupio. A te peto ut meas iniurias proinde doleas, ut me existimas et dolere et ulcisci tuas solere.

conturbo ego mora servio hic qui tu littera affero nam accipio prior littera amplus dies quadraginta maneo quis tu scribo nescio scio domitius comitium dies timor sum tu exspecto validus et quam primus video cupio ab tu peto ut meus injuria proinde doleo ut ego existimo et doleo et ulciscor tuus soleo


habemus etiam rationem rei familiaris tuae, quam dissipari nolumus. nam, etsi nullam potest accipere iniuriam, quae futura perpetua sit, propterea quod neque is, qui tenet rem publicam, patietur neque ipsa res publica, tamen impetum praedonum in tuas fortunas fieri nolo ; ii autem qui essent, auderem scribere, nisi te intellegere confiderem.

habeo etiam ratio res familiaris tuus quam dissiparis nolo nam etsi nullus possum accipio iniuria qui sum perpetuus sum propterea qui neque is qui teneo res publicus patior neque ipse res publicus tamen impetus praedo in tuus fortuna fio nolo is autem qui sum audeo scribo nisi tu intellego confido


in ipsa Aemilia, ubi cohors Caesaris praetoria erat, diu pugnatum est. cornu sinisterius, quod erat infirmius, ubi Martiae legionis duae cohortes erant et to cohors praetoria, pedem referre coeperunt, quod ab equitatu circumibantur, quo vel plurimum valet Antonius. Cum omnes se recepissent nostri ordines, recipere me novissimus coepi ad castra. Antonius tamquam victor castra putavit se posse capere. quo cum venit, compluris ibi amisit nec egit quicquam. audita re Hirtius cum cohortibus xx veteranis redeunti Antonio in sua castra occurrit copiasque eius omnis delevit, fugavit eodemque loco, ubi erat pugnatum, ad forum Gallorum ; Antonius cum equitibus hora noctis quarta se in castra sua ad Mutinam recepit ;

in ipse aemilius ubi cohors caesar praetorius sum diu pugno sum cornu sinisterius qui sum infirmis ubi martius legio duo cohors sum et to cohors praetorius pedis refero coepio qui ab equitatus circumeo quo vel multus valeo antonius cos omnis sui recipio noster ordo recipio ego novus coepio ad castrum antonius tamquam victor castrum puto sui possum capio quo cum venio complures ibi amitto neque ago quisquam audio res hirtius cum cohors xx veteranus redeo antonius in suus castrum occurro copia is omnis deleo fugo idem locus ubi sum pugno ad forum gallus antonius cum eques hora nox quartus sui in castrum suus ad mutina recipio


rupae studium non defuit declarandorum munerum tuo nomine, sed nec mihi placuit nec cuiquam tuorum quicquam te absente fieri, quod tibi, cum venisses, non esset integrum. meam quidem sententiam aut scribam ad te postea pluribus aut, ne ad eam meditere, imparatum te offendam coramque contra istam rationem meam dicam, ut aut te ad meam sententiam adducam aut certe testatum apud animum tuum relinquam, quid senserim, ut, si quando, quod nolim, displicere tibi tuum consilium coeperit, possis meum recordari. brevi tamen sic habeto, in eum statum temporum tuum reditum incidere, ut iis bonis, quae tibi natura, studio, fortuna data sunt, facilius omnia, quae sunt amplissima in re publica, consequi possis quam muneribus. quorum neque facultatem quisquam admiratur (est enim copiarum, non virtutis), neque quisquam est quin satietate iam defessus sit.

rupa studium non desum declaro munus tuus nomen sed neque ego placeo neque quisquam tuus quisquam tu absum fio qui tu cum venio non sum integer meus quidem sententia aut scribo ad tu postea multus aut ne ad is meditor imparatus tu offendo cora contra iste ratio meus dico ut aut tu ad meus sententia adduco aut certus testas apud animus tuus relinquo quis sentio ut si quando qui nolo displiceo tu tuus consilium coepio possum meus recordaris brevis tamen sic habeo in is status tempus tuus redeo incido ut is bonus qui tu natura studium fortuna do sum facilis omnis qui sum amplus in res publicus consequor possum quam munus qui neque facultas quisquam admiror sum enim copia non virtus neque quisquam sum quin satietas iam defatiscor sum


etsi statueram nullas ad te litteras mittere nisi commendaticias (non quo eas intellegerem satis apud te valere, sed ne iis, qui me rogarent, aliquid de nostra coniunctione imminutum esse ostenderem), tamen, cum T. Pomponius, homo omnium meorum in te studiorum et officiorum maxime conscius, tui cupidus, nostri amantissimus, ad te proficisceretur, aliquid mihi scribendum putavi, praesertim cum aliter ipsi Pomponio satis facere non possem.

etsi statuo nullus ad tu littera mitto nisi commendaticius non quo is intellego satis apud tu valeo sed ne is qui ego rogo aliquis de noster coniunctio imminuo sum ostendo tamen cum t pomponius homo omnis meus in tu studium et officium magnus conscius tuus cupidus noster amo ad tu proficiscor aliquis ego scribo puto praesertim cum aliter ipse pomponius satis facio non possum


non mihi rem p. plus debere arbitror quam me tibi. gratiorem me esse in te posse, quam isti perversi sint in me, exploratum habes †sit an hoc temporis videatur dici causat, malle me tuum iudicium quam ex altera parte omnium istorum; tu enim a certo sensu et vero iudicas de nobis ; quod isti ne faciant summa malevolentia et livore impediuntur. interpellent me quo minus honoratus sim, dum ne interpellent quo minus res p. a me commode administrari possit. quae quanto sit in periculo quam potero brevissime exponam.

non ego res p multus debeo arbitror quam ego tu gratus ego sum in tu possum quam iste perverto sum in ego exploro habeo sum an hic tempus video dico causat malo ego tuus iudicium quam ex alter pars omnis iste tu enim ab certus sentio et verus iudico de nos qui iste ne facio summus malevolentia et livor impedio interpello ego quo paruus honoro sum dum ne interpello quo paruus res p ab ego commodus administraris possum qui quantus sum in periculum quam possum brevis expono


de Crabra quid agatur, etsi nunc quidem etiam nimium est aquae, tamen velim scire. horologium mittam et libros, si erit sudum. sed tu nullosne tecum libellos? an pangis aliquid Sophocleum? fac opus appareat. A. Ligurius, Caesaris familiaris, mortuus est, bonus homo et nobis amicus. te quando exspectemus fac ut sciam. cura te diligenter. vale.

de crabra quis ago etsi nunc quidem etiam nimium sum aqua tamen volo scio horologium mitto et liber si sum sudus sed tu nullus tu libellus an pango aliquis sophocleus facio opus appareo ab ligurius caesar familiaris mortuus sum bonus homo et nos amicus tu quando exspecto facio ut scio cura tu diligenter val


itaque orbus iis rebus omnibus quibus et natura me et voluntas et consuetudo adsuefecerat, cum ceteris, ut quidem videor, tum mihi ipse displiceo. natus enim ad agendum semper aliquid dignum viro nunc non modo agendi rationem nullam habeo, sed ne cogitandi quidem et, qui antea aut obscuris hominibus aut etiam sontibus opitulari poteram, nunc P. Nigidio, uni omnium doctissimo et sanctissimo et maxima quondam gratia et mihi certe amicissimo, ne benigne quidem polliceri possum. ergo hoc ereptum est litterarum genus.

itaque orbus is res omnis qui et natura ego et voluntas et consuetudo assuefacio cum ceterus ut quidem video tum ego ipse displiceo nascor enim ad ago semper aliquis dignus vir nunc non modo ago ratio nullus habeo sed ne cogito quidem et qui antea aut obscurus homo aut etiam sons opitularis possum nunc p nigidius unus omnis doceo et sancio et maximus quondam gratia et ego certus amicus ne benignus quidem polliceor possum ergo hic eripio sum litteraris genus


exponerem etiam quem ad modum hic et quanta in turba quantaque in confusione rerum omnium viveremus; necesse est enim minore desiderio perdita re p. carere quam bona. sed hoc genere nihil opus est. incolumem te cito, ut spero, vel potius ut perspicio, videbimus. interea tibi absenti et huic, qui adest, imagini animi et corporis tui, constantissimo atque optimo filio tuo, studium, officium, operam, laborem meum iam pridem et pollicitus sum et detuli, nunc hoc amplius, quod me amicissime cotidie magis Caesar amplectitur, familiares quidem eius sicuti neminem. apud quem quicquid valebo vel auctoritate vel gratia, valebo tibi. tu cura ut cum firmitudine te animi tum etiam spe optima sustentes.

expono etiam qui ad modus hic et quantus in turba quantus in confusio res omnis vivo necesse sum enim paruus desiderium perdo res p careo quam bonus sed hic genus nihil opus sum incolumis tu cito ut spero vel potis ut perspicio video interea tu absum et hic qui adsum imago animus et corpus tuus consto atque bonus filius tuus studium officium opera labor meus iam pridem et polliceor sum et defero nunc hic amplus qui ego amicus cottidie magis caesar amplector familiaris quidem is sicut nemo apud qui quisquis valeo vel auctoritas vel gratia valeo tu tu cura ut cum firmitudo tu animus tum etiam spes bonus sustento


cuius me mei facti paenituit non tam propter periculum meum quam propter vitia multa, quae ibi offendi quo veneram, primum neque magnas copias neque bellicosas; deinde extra ducem paucosque praeterea (de principibus loquor) reliqui primum in ipso bello rapaces, deinde in oratione ita crudeles ut ipsam victoriam horrorem; maximum autem aes alienum amplissimorum virorum. quid quaeris? nihil boni praeter causam. quae cum vidissem, desperans victoriam primum coepi suadere pacem cuius fueram semper auctor; deinde, cum ab ea sententia Pompeius valde abhorreret, suadere institui ut bellum duceret. hoc interdum probabat et in ea sententia videbatur fore et fuisset fortasse, nisi quadam ex pugna coepisset suis militibus confidere. ex eo tempore vir ille summus nullus imperator fuit. signa tirone et collecticio exercitu cum legionibus robustissimis contulit; victus turpissime amissis etiam castris solus fugit.

qui ego meus facio paeniteo non tam propter periculum meus quam propter vitio multus qui ibi offendo quo venio primus neque magnus copia neque bellicosus deinde extra dux pauci praeterea de princeps loquor reliquus primus in ipse bellum rapax deinde in oratio ita crudelis ut ipse victoria horror magnus autem aes alienus amplus vir quis quaero nihil bonus praeter causa qui cum video despero victoria primus coepio suadeo pax qui sum semper auctor deinde cum ab is sententia pompejus validus abhorreo suadeo instituo ut bellum duco hic interdum probo et in is sententia video sum et sum fortasse nisi quidam ex pugno coepio suus miles confido ex is tempus vir ille summus nullus imperator sum signum tiro et collecticius exercitus cum legio robustus confero vinco turpis amitto etiam castrum solus fugio


ego si te intellegerem plus conatum esse suscipere rei p. causa muneris quam quantum praestare potuisses, tamen, quibuscumque rebus possem, ad eam condicionem te vivendi, quae daretur quaeque esset, hortarer; sed cum consili tui bene fortiterque suscepti eum tibi finem statueris quem ipsa fortuna terminum nostrarum contentionum esse voluisset, oro obtestorque te pro vetere nostra coniunctione ac necessitudine proque summa mea in te benevolentia et tua in me pari, te ut nobis, parenti, coniugi tuisque omnibus quibus es fuistique semper carissimus, salvum conserves, incolumitati tuae tuorumque, qui ex te pendent, consulas, quae didicisti quaeque ab adulescentia pulcherrime a sapientissimis viris tradita memoria et scientia comprehendisti, iis hoc tempore utare, quos coniunctos summa benevolentia plurimisque officiis amisisti, eorum desiderium, si non aequo animo, at forti feras.

ego si tu intellego multus conor sum suscipio res p causa munus quam quantus praesto possum tamen quicumque res possum ad is condicio tu vivo qui do quisque sum horto sed cum consilium tuus bene fortis suscipio is tu finis statuo qui ipse fortuna terminus nostraris contentio sum volo oro obtestor tu pro veto noster coniunctio atque necessitudo pro summus meus in tu benevolens et tuus in ego par tu ut nos parens conjunx tuus omnis qui sum sum semper carus salvus conservo incolumitas tuus tuus qui ex tu pendeo consulo qui disco quisque ab adulescentia pulcher ab sapio vis trado memoria et scientia comprehendo is hic tempus utaris qui coniungo summus benevolens multus officium amitto is desiderium si non aequus animus at fortis ferus


atqui ille, quod te audisse certo scio, pr. K. Ian., qua iniuria nemo umquam in aliquo magistratu improbissimus civis adfectus est, ea me consulem adfecit, cum rem p. conservassem, atque abeuntem magistratu contionis habendae potestate privavit. cuius iniuria mihi tamen honori summo fuit; nam cum ille mihi nihil nisi ut iurarem permitteret, magna voce iuravi verissimum pulcherrimumque ius iurandum, quod populus idem magna voce me vere iurasse iuravit.

atqui ille qui tu audio certus scio pr k ian qui iniuria nemo umquam in aliquis magistratus improbus civis affectus sum is ego consul afficio cum res p conservo atque abeo magistratus contio habeo potestas privo qui iniuria ego tamen honor superus sum nam cum ille ego nihil nisi ut iuraris permitto magnus vox juro verus pulcher ius iuro qui populus idem magnus vox ego verus iuro juro


doctum igitur hominem cognovi et studiis optimis deditum, idque a puero ; nam domi meae cum Diodoto Stoico, homine meo iudicio eruditissimo, multum a puero fuit. nunc autem incensus studio rerum tuarum eas litteris Graecis mandare cupiebat. posse arbitror ; valet ingenio, habet usum, iam pridem in eo genere studi litterarumque versatur, satis facere immortalitati laudum tuarum mirabiliter cupit. habes opinionis meae testimonium, sed tu hoc facilius multo pro tua singulari prudentia iudicabis. et tamen, quod negaveram, commendo tibi eum. quicquid ei coin-modaveris, erit id mihi maiorem in modum gratum.

doceo igitur homo cognosco et studium bonus dedo is ab puer nam domus meus cum diodotus stoicus homo meus iudicium erudio multus ab puer sum nunc autem incendo studium res tuus is littera graecum mando cupio possum arbitror valeo ingenium habeo usus iam pridem in is genus studium littera verso satis facio immortalitas laus tuus mirabilis cupio habeo opinio meus testimonium sed tu hic facilis multus pro tuus singularis prudentia iudico et tamen qui nego commendo tu is quisquis is coin modaveris sum is ego magnus in modus gratus


quae gerantur, accipies ex Pollione, qui omnibus negotiis non interfuit solum, sed praefuit. me in summo dolore, quem in tuis rebus capio, maxime scilicet consolatur spes, quod valde suspicor fore ut infringatur hominum improbitas et consiliis tuorum amicorum et ipsa die, quae debilitat cogitationes et inimicorum et proditorum tuorum

qui gero accipio ex pollio qui omnis negotium non intersum solus sed praesum ego in superus dolor qui in tuus res capio magnus scilicet consolo spes qui validus suspicor sum ut infringo homo improbitas et consilium tuus amicus et ipse dies qui debilito cogitatio et inimicus et proditor tuus


quod ad Philotimi liberti officium et bona Milonis attinet, dedimus operam ut et Philotimus quam honestissime Miloni absenti eiusque necessariis satis faceret et secundum eius fidem et sedulitatem existimatio tua conservaretur.

qui ad philotimus libertus officium et bonus milo attineo do opera ut et philotimus quam honestus milo absum is necessarius satis facio et secundus is fides et sedulitas existimatio tuus conservo


Mitto quod invidiam, quod pericula, quod omnis meas tempestates et subieris et multo etiam magis, si per me licuisset, subire paratissimus fueris, quod denique inimicum meum tuum inimicum putaris, cuius etiam interitum, cum facile intellegerem mihi quantum tribueres, Milonis causa in senatu defendenda approbaris. A me autem haec sunt profecta, quae non ego in benefici loco pono sed in veri testimoni atque iudici, ut praestantissimas tuas virtutes non tacitus admirarer (quis enim id non facit?), sed in omnibus orationibus, sententiis dicendis, causis agendis omnibus scriptis Graecis, Latinis, omni denique varietate litterarum mearum te non modo iis quos vidissemus sed iis de quibus audissemus omnibus anteferrem.

mitto qui invidia qui periculum qui omnis meus tempestas et subeo et multus etiam magis si per ego licet subeo paro sum qui denique inimicus meus tuus inimicus putaris qui etiam interitus cum facilis intellego ego quantus tribuo milo causa in senatus defendo approbaris ab ego autem hic sum proficio qui non ego in beneficus locus pono sed in verus testimonium atque judicium ut praesto tuus virtus non taceo admiror quis enim is non facio sed in omnis oratio sententia dico causa ago omnis scribo graecum latinum omnis denique varietas litteraris meus tu non modo is qui video sed is de qui audio omnis antefero


peto igitur a te tanto scilicet studio, quanto intellegis debere me petere pro homine tam mihi necessario et tam familiari, ut eius negotia, quae sunt in Achaia ex eo quod heres est M. Mindio, fratri suo, qui Elide negotiatus est, explices et expedias cum iure et potestate, quam habes, tum etiam auctoritate et consilio tuo. sic enim praescripsimus iis, quibus ea negotia mandavimus, ut omnibus in rebus, quae in aliquam controversiam vocarentur, te arbitro et, quod commodo tuo fieri posset, te disceptatore uterentur. id ut honoris mei causa suscipias, vehementer te etiam atque etiam rogo.

peto igitur ab tu tantus scilicet studium quantus intellego debeo ego peto pro homo tam ego necessarius et tam familiaris ut is negotium qui sum in achaia ex is qui heres sum m mindius frater suus qui elis negotior sum explico et expedio cum ius et potestas quam habeo tum etiam auctoritas et consilium tuus sic enim praescribo is qui is negotium mando ut omnis in res qui in aliqui controversia voco tu arbiter et qui commodum tuus fio possum tu disceptator uto is ut honor meus causa suscipio vehemens tu etiam atque etiam rogo


quae tibi superioribus litteris mea manu scripsi, terrendi tui causa homines loquuntur. si frenum momorderis, peream si te omnes quot sunt conantem loqui ferre poterunt. ego, tibi ut antea scripsi, dum mihi a te litterae veniant, in Italia morabor. viii K. Iunias Eporedia.

qui tu superus littera meus manus scribo terreo tuus causa homo loquor si frenum mordeo pereo si tu omnis quot sum conor loquor fero possum ego tu ut antea scribo dum ego ab tu littera venio in italia moror viii k junius eporedia


tu tibi, mi Cornifici, fac ut persuadeas non esse me tam imbecillo animo, ne dicam inhumano, ut a te vinci possim aut officiis aut amore. non dubitabam equidem, verum tamen multo mihi notiorem amorem tuum effecit Chaerippus. O hominem semper illum quidem mihi aptum, nunc vero etiam suavem! vultus me hercule tuos mihi expressit omnis, non solum animum ac verba pertulit. itaque noli vereri ne tibi suscensuerim, quod eodem exemplo ad me quo ad ceteros. requisivi equidem proprias ad me unum litteras, sed neque vehementer et amanter.

tu tu ego cornificius facio ut persuadeo non sum ego tam imbecillus animus ne dico inhumanus ut ab tu vinco possum aut officium aut amor non dubito equidem verus tamen multus ego nosco amor tuus efficio chaerippus o homo semper ille quidem ego aptus nunc verus etiam suavis vultus ego herculis tuus ego exprimo omnis non solus animus atque verbum perfero itaque nolo vereor ne tu suscenseo qui idem exemplum ad ego quo ad ceterus requaero equidem proprius ad ego unus littera sed neque vehemens et amanter


est autem consolatio pervulgata quidem illa maxime, quam semper in ore atque in animo habere debemus, homines nos ut esse meminerimus ea lege natos, ut omnibus telis fortunae proposita sit vita nostra, neque esse recusandum quo minus ea, qua nati sumus, condicione vivamus, neve tam graviter eos casus feramus, quos nullo consilio vitare possimus, eventisque aliorum memoria repetendis nihil accidisse novi nobis cogitemus.

sum autem consolatio pervulgo quidem ille magnus quam semper in os atque in animus habeo debeo homo nos ut sum memini is lex nascor ut omnis telum fortuna propono sum vito noster neque sum recuso quo paruus is qui nascor sum condicio vivo neve tam gravis is casus fero qui nullus consilium vitaris possum evenio alius memoria repeto nihil accido nosco nos cogito


ceteris de rebus maximeque de pecunia, cum Pansae mortem ignorares, scripsisti quae per nos ab eo consequi te posse arbitrarere. quae te non fefellissent, si viveret ; nam te diligebat ; post mortem autem eius quid fieri posset non videbamus. de Venuleio, Latino, Horatio valde laudo ; illud non nimium probo, quod scribis, quo illi animo aequiore ferrent, te tuis etiam legatis lictores ademisse (honore enim cum ignominia dignis non erant comparandi), eosque, ex s. c. si non decedunt, cogendos ut decedant existimo. haec fere ad eas litteras, quas eodem exemplo is binas accepi ; de reliquo velim tibi persuadeas non esse mihi meam dignitatem tua cariorem.

ceterus de res magnus de pecunia cum pansa mors ignoraris scribo qui per nos ab is consequor tu possum arbitror qui tu non fallo si vivo nam tu diligo post mors autem is quis fio possum non video de venuleius latinum horatius validus laudo ille non nimium probo qui scribo quo ille animus aequus fero tu tuus etiam legatus lictor adimo honor enim cum ignominia dignus non sum comparo is ex senatus que si non decedo cogo ut decedo existimo hic fere ad is littera qui idem exemplum is bini accipio de reliquus volo tu persuadeo non sum ego meus dignitas tuus carus


exspectanti mihi tuas cotidie litteras Lupus noster subito denuntiavit ut ad te scriberem si quid vellem. ego autem, etsi quid scriberem non habebam (acta enim ad te mitti sciebam, inanem autem sermonem litterarum tibi iniucundum esse audiebam), brevitatem secutus sum te magistro. scito igitur in te et in conlega spem omnem esse.

exspecto ego tuus cottidie littera lupus noster subeo denuntio ut ad tu scribo si quis volo ego autem etsi quis scribo non habeo ago enim ad tu mitto scio inanis autem sermo litteraris tu injucundus sum audio brevitas sequor sum tu magister scio igitur in tu et in collega spes omnis sum


te autem etsi mallem in meis rebus expertum quam etiam in tuis, tamen in molestia gaudeo eam fidem cognosse hominum non ita magna mercede quam ego maximo dolore cognoram. de qua ratione tota iam videtur mihi exponendi tempus dari, ut tibi rescribam ad ea, quae quaeris.

tu autem etsi malo in meus res experior quam etiam in tuus tamen in molestia gaudeo is fides cogo homo non ita magnus merces quam ego maximus dolor cognosco de qui ratio totus iam video ego expono tempus do ut tu rescribo ad is qui quaero


quod superest, quamquam mihi non est dubium quin, cum antea nostra causa, nunc iam etiam tuae constantiae gratia mansurus sis in eadem ista liberalitate, tamen abs te vehementer etiam atque etiam peto ut ea, quae initio ostendisti, deinceps fecisti, ad exitum augeri et cumulari per te velis. id et Lucceio et Pompeio valde gratum fore teque apud eos praeclare positurum confirmo et spondeo. de re p. deque his negotiis cogitationibusque nostris perscripseram ad te diligenter paucis ante diebus easque litteras dederam pueris tuis. vale.

qui supersum quamquam ego non sum dubius quin cum antea noster causa nunc iam etiam tuus constantia gratia mando sum in idem iste liberalitas tamen abs tu vehemens etiam atque etiam peto ut is qui initium ostendo deinceps facio ad exitus augeo et cumularis per tu velis is et lucceius et pompejus validus gratus sum tu apud is praeclaris pono confirmo et spondeo de res p de hic negotium cogitatio noster perscribo ad tu diligenter paucus ante dies eo littera do puer tuus val


sed haec hactenus. te, mi Cornifici, etiam atque etiam rogo ut omnia Lamiae negotia mea putes esse curesque ut intellegat hanc commendationem maximo sibi usui fuisse. hoc mihi gratius facere nihil potes. cura ut valeas.

sed hic hactenus tu ego cornificius etiam atque etiam rogo ut omnis lamia negotium meus puto sum curo ut intellego hic commendatio maximus sui usus sum hic ego gratus facio nihil possum cura ut valeo


gravi teste privatus sum amoris summi erga te mei patre tuo, clarissimo viro. qui cum suis laudibus tum vero te filio superasset omnium fortunam, si ei contigisset ut te ante videret, quam a vita discederet. sed spero nostram amicitiam non egere testibus. tibi patrimonium dei fortunent; me certe habebis, cui et carus aeque sis et iucundus ac fuisti patri.

gravis testis privo sum amor superus erga tu meus pater tuus clarus vir qui cum suus laus tum verus tu filius supero omnis fortuna si is contingo ut tu ante video quam ab vito discedo sed spero noster amicitia non ago testis tu patrimonium deus fortuno ego certus habeo qui et carus aequus sum et iucundus atque sum pater


quod ad me attinet, mi Cicero, (ita ab imminentibus malis res p. me adiuvante liberetur!) sic honores praemiaque vestra suspicio conferenda certe cum immortalitate, ut sine iis nihil de meo studio perseverantiaque sim remissurus. Nisi in multitudine optimorum civium impetus animi mei fuerit singularis et opera praecipua, nihil ad meam dignitatem accedere volo suffragatione vestra.

qui ad ego attineo ego cicero ita ab immineo malus res p ego adjuvo libero sic honor praemium vester suspicio confero certus cum immortalitas ut sine is nihil de meus studium persevero sum remitto nisus in multitudo bonus civis impetus animus meus sum singularis et opus praecipuus nihil ad meus dignitas accedo volo suffragatio vester


harum litterarum vis quanta fuerit propediem iudicabo tibique, ut confido, gratias agam. ego quae te velle quaeque ad te pertinere arbitrabor, omnia studiose diligenterque curabo. cura ut valeas.

haris litteraris volo quantus sum propediem iudico tu ut confido gratia ago ego qui tu volo quisque ad tu pertineo arbitror omnis studiosus diligens curo cura ut valeo


nunc mihi Quintus frater meus mitissimam tuam orationem, quam in senatu habuisses, perscripsit; qua inductus ad te scribere sum conatus et abs te, quantum tua fert voluntas, peto quaesoque, ut tuos mecum serves potius quam propter adrogantem crudelitatem tuorum me oppugnes. tu, tuas inimicitias ut rei p. donares, te vicisti, alienas ut contra rem p. confirmes, adduceris? quod si mihi tua clementia opem tuleris, omnibus in rebus me fore in tua potestate tibi confirmo. si mihi neque magistratum neque senatum neque populum auxiliari propter eam vim, quae me cum re p. vicit, licuerit, vide ne, cum velis revocare tempus omnium servandorum, cum qui servetur non erit, non possis.

nunc ego quintus frater meus mitis tuus oratio quam in senatus habeo perscribo qui induco ad tu scribo sum conor et abs tu quantus tuus fero voluntas peto quaeso ut tuus ego servo potis quam propter adrogo crudelitas tuus ego oppugno tu tuus inimicitia ut res p donaris tu vinco alienus ut contra res p confirmo adduco qui si ego tuus clemens ops fero omnis in res ego sum in tuus potestas tu confirmo si ego neque magistratus neque senatus neque populus auxiliaris propter is vis qui ego cum res p vinco liceo video ne cum velis revocaris tempus omnis servo cum qui servo non sum non possum


Cum Lysone Patrensi est mihi quidem hospitium vetus, quam ego necessitudinem sancte colendam puto ; sed ea causa est etiam cum aliis compluribus, familiaritas tanta nullo cum hospite, et ea cum officiis eius multis tum etiam consuetudine cotidiana sic est aucta, ut nihil sit familiaritate nostra coniunctius. is cum Romae annum prope ita fuisset, ut mecum viveret, etsi eramus in magna spe te meis litteris commendationeque diligentissime facturum id, quod fecisti, ut eius rem et fortunas absentis tuerere, tamen, quod in unius potestate erant omnia et quod Lyso fuerat in nostra causa nostrisque praesidiis, cotidie aliquid timebamus. effectum tamen est et ipsius splendore et nostro reliquorumque hospitum studio ut omnia quae vellemus a Caesare impetrarentur, quod intelleges ex iis litteris, quas Caesar ad te dedit.

cos lyso patrensis sum ego quidem hospitium vetus quam ego necessitudo sancio colo puto sed is causa sum etiam cum alius complures familiaritas tantus nullus cum hospes et is cum officium is multus tum etiam consuetudo cottidianus sic sum augeo ut nihil sum familiaritas noster conjungo is cum roma annus prope ita sum ut ego vivo etsi sum in magnus spes tu meus littera commendatio diligens facio is qui facio ut is res et fortuna absum tueor tamen qui in unus potestas sum omnis et qui lyso sum in noster causa noster praesidium cottidie aliquis timeo efficio tamen sum et ipse splendor et noster reliquus hospes studium ut omnis qui volo ab caesaris impetro qui intellego ex is littera qui caesar ad tu do


crede mihi hunc exercitum quem habeo senatus atque optimi cuiusque esse maximeque tuum, de cuius voluntate adsidue audiendo mirifice te diligit carumque habet. qui si intellexerit commoda sua curae tibi esse, debere etiam se tibi omnia putabit.

credo ego hic exercitus qui habeo senatus atque bonus quisque sum magnus tuus de qui voluntas assiduus audio mirificus tu diligo carus habeo qui si intellego commodus suus cura tu sum debeo etiam sui tu omnis puto


facere non possum quin in singulas res meritaque tua tibi gratias agam, sed me hercules facio cum pudore. neque is enim tanta necessitudo, quantam tu mihi tecum esse voluisti, desiderare videtur gratiarum actionem, neque ego libenter pro maximis tuis beneficiis tam vili munere defungor orationis et malo praesens observantia, indulgentia, adsiduitate memorem me tibi probare. quod si mihi vita contigerit, omnis gratas amicitias atque etiam pias propinquitates in tua observantia, indulgentia, adsiduitate, vincam ; amor enim tuus ac iudicium de me utrum mihi plus dignitatis in perpetuum an voluptatis cotidie sit adlaturus non facile dixerim.

facio non possum quin in singulus res mereo tuus tu gratia ago sed ego herculis facio cum pudor neque is enim tantus necessitudo quantus tu ego tu sum volo desideraris video gratia actio neque ego libet pro magnus tuus beneficium tam vilis munus defungor oratio et malus praesens observo indulgeo adsiduitas memoro ego tu probaris qui si ego vito contingo omnis gratus amicitia atque etiam pius propinquitas in tuus observo indulgeo adsiduitas vinco amor enim tuus atque iudicium de ego utrum ego multus dignitas in perpetuus an voluptas cottidie sum affero non facilis dico


itaque a. d. xv K. Iun. ab Isara castra movi ; pontem tamen, quem in Isara feceram, castellis duobus ad capita positis reliqui praesidiaque ibi firma posui, ut venienti Bruto exercituique eius sine mora transitus esset paratus. ipse, ut spero, diebus viii, quibus has litteras dabam, cum Lepidi copiis me coniungam.

itaque ab d xv k jus ab isara castrum moveo pons tamen qui in isara facio castellum duo ad caput pono reliquus praesidium ibi firmo pono ut venio brutus exercitus is sine mora transitus sum paro ipse ut spero dies viii qui hic littera do cum lepidus copia ego conjungo


omnem condicionem imperi tui statumque provinciae mihi demonstravit Tratorius. O multa intolerabilia locis omnibus! sed quo tua maior dignitas, eo quae tibi acciderunt minus ferenda ; neque enim, quae tu propter magnitudinem et animi et ingeni moderate fers, a te ea non ulciscenda sunt, etiam si non sunt dolenda. sed haec posterius. rerum urbanarum acta tibi mitti certo scio.

omnis condicio imperium tuus sto provincia ego demonstro tratorius o multus intolerabilis locus omnis sed quo tuus magnus dignitas is qui tu accido paruus fero neque enim qui tu propter magnitudo et animus et ingenium modero fero ab tu is non ulciscor sum etiam si non sum doleo sed hic posterus res urbanaris ago tu mitto certus scio


quod superest, perge, mi Brute, et iam non cum aliis sed tecum ipse certa. plura scribere non debeo, praesertim ad te, quo magistro brevitatis uti cogito. Litteras tuas vehementer exspecto, et quidem talis qualis maxime opto. vale. .

qui supersum pergo ego brutus et iam non cum alius sed tu ipse certus multus scribo non debeo praesertim ad tu quo magister brevitas uti cogo litterae tuus vehemens exspecto et quidem talis qualis magnus opto val


Novi quod ad te scriberem nihil erat, et tamen, si quid esset, sciebam te a tuis certiorem fieri solere; de futuris autem rebus etsi semper difficile est dicere, tamen interdum coniectura possis propius accedere, cum est res eius modi cuius exitus provideri possit. nunc tantum videmur intellegere, non diuturnum bellum; etsi id ipsum non nullis videmur secus. equidem, cum haec scribebam, aliquid iam actum putabam, †non quo, sed quod difficilis erat coniectura. nam cum omnis belli Mars communis et cum semper incerti exitus proeliorum sunt, tum hoc tempore ita magnae utrimque copiae, ita paratae ad depugnandum esse dicuntur, ut, utercumque vicerit, non sit mirum futurum. illa in dies singulos magis magisque opinio hominum confirmatur, etiam si inter causas armorum aliquantum intersit, tamen inter victorias non multum interfuturum. alteros prope modum iam sumus experti, de altero nemo est quin cogitet quam sit metuendus iratus victor armatus.

novius qui ad tu scribo nihil sum et tamen si quis sum scio tu ab tuus certus fio soleo de sum autem res etsi semper difficilis sum dico tamen interdum conicio possum propius accedo cum sum res is modus qui exitus provideo possum nunc tantus video intellego non diuturnus bellum etsi is ipse non nullus video secus equidem cum hic scribo aliquis iam ago puto non quo sed qui difficilis sum conicio nam cum omnis bellum mars communis et cum semper incertus exitus proelium sum tum hic tempus ita magnus utrimque copia ita paro ad depugno sum dico ut uter vinco non sum mirus sum ille in dies singuli magis magus opinio homo confirmo etiam si inter causa armus aliquantus intersum tamen inter victoria non multus intersum alter prope modus iam sum experior de alter nemo sum quin cogito quam sum metuo irascor victor armo


hac re mihi nuntiata statim quinque cohortis Pollentiam praemisi meumque iter eo contuli. Hora ante praesidium meum Pollentiam venit quam Trebellius cum equitibus. sane quam sum gavisus ; in hoc enim victoriam puto consistere

hic res ego nuntio statim quinque cohors pollentia praemitto meus iter is contulis hora ante praesidium meus pollentia venio quam trebellius cum eques sanus quam sum gaudeo in hic enim victoria puto consisto


ac mihi tamen, ante quam in provinciam veni, redditae sunt a te litterae, quibus etsi te Tarsum proficisci demonstrabas, tamen mihi non dubiam spem mei conveniendi adferebas, cum interea, credo equidem, malevoli homines (late enim patet hoc vitium et est in multis), sed tamen probabilem materiem nacti sermonis ignari meae constantiae conabantur alienare a te voluntatem meam; qui te forum Tarsi agere, statuere multa, decernere, iudicare dicerent, cum posses iam suspicari tibi esse successum, quae ne ab iis quidem fieri solerent, qui brevi tempore sibi succedi putarent.

atque ego tamen ante quam in provincia venio reddo sum ab tu littera qui etsi tu tarsus proficisco demonstro tamen ego non dubius spes meus convenio affero cum interea credo equidem malevolus homo latus enim pateo hic vitium et sum in multus sed tamen probabilis materio nanciscor sermo ignaris meus constantia conor alienaris ab tu voluntas meus qui tu forum tarsus ago statuo multus decerno iudicaris dico cum possum iam suspicaris tu sum successus qui ne ab is quidem fio soleo qui brevis tempus sui succedo puto


illud tamen dicam, mihi id, quod fecisti, esse gratissimum. tale enim tuum iudicium de homine eo, quem ego unice diligo, non potest mihi non summe esse iucundum ; quod cum ita sit, esse gratum necesse est. sed tamen, quoniam mihi pro coniunctione nostra vel peccare apud te in scribendo licet, utrumque eorum, quae negavi mihi facienda esse, faciam ; nam et ad id, quod Attici causa te ostendisti esse facturum, tantum velim addas, quantum ex nostro amore accessionis fieri potest, et, quod modo verebar, tibi gratias agere, nunc plane ago teque ita existimare volo, quibuscumque officiis in Epiroticis reliquisque rebus Atticum obstrinxeris, iisdem me tibi obligatum fore.

ille tamen dico ego is qui facio sum gratus talis enim tuus iudicium de homo is qui ego unicus diligo non possum ego non summus sum iucundus qui cum ita sum sum gratus necesse sum sed tamen quoniam ego pro coniunctio noster vel peccaris apud tu in scribo licet uterque is qui nego ego facio sum facio nam et ad is qui atticus causa tu ostendo sum facio tantus volo addo quantus ex noster amor accessio fio possum et qui modo vereor tu gratia ago nunc planus ago tu ita existimaris volo quicumque officium in epiroticus reliquus res atticus obstringo idem ego tu obligo sum


ex provincia mea Ciliciensi, cui scis trei=s dioikh/seis Asiaticas adtributas fuisse, nullo sum familiarius usus quam Androne, Artemonis filio, Laudicensi, eumque habui in ea civitate cum hospitem tum vehementer ad meae vitae rationem et consuetudinem accommodatum ; quem quidem multo etiam pluris postea quam decessi facere coepi, quod multis rebus expertus sum gratum hominem meique memorem. itaque eum Romae libentissime vidi ; non te enim fugit, qui plurimis in ista provincia benigne fecisti, quam multi grati reperiantur.

ex provincia meus ciliciensis qui scio trei senatus dioikh seeo asiaticus adtribuo sum nullus sum familiaris utor quam andros artemo filius laudicensi is habeo in is civitas cum hospes tum vehemens ad meus vita ratio et consuetudo accommodo qui quidem multus etiam multus postea quam decedo facio coepio qui multus res experior sum gratus homo meus memoro itaque is roma libet video non tu enim fugio qui multus in iste provincia benignus facio quam multus gratus reperio


etsi tali tuo tempore me aut consolandi aut iuvandi tui causa scribere ad te aliquid pro nostra amicitia oportebat, tamen adhuc id non feceram, quia neque lenire videbar oratione neque levare posse dolorem tuum. postea vero quam magnam spem habere coepi fore ut te brevi tempore incolumem haberemus, facere non potui quin tibi et sententiam et voluntatem declararem meam.

etsi talis tuus tempus ego aut consolor aut juvo tuus causa scribo ad tu aliquis pro noster amicitia oportet tamen adhuc is non facio quia neque lenio video oratio neque levaris possum dolor tuus postea verus quam magnus spes habeo coepio sum ut tu brevis tempus incolumis habeo facio non possum quin tu et sententia et voluntas declararis meus


haec tecum coram malueram; sed quia longius fiebat, volui per litteras eadem, ut haberes quid diceres, si quando in vituperatores meos incidisses. sunt enim qui, cum meus interitus nihil fuerit rei p. profuturus, criminis loco putent esse quod vivam; quibus ego certo scio non videri satis multos perisse. qui si me audissent, quamvis iniqua pace, honeste tamen viverent; armis enim inferiores, non causa fuissent. habes epistulam verbosiorem fortasse quam velles; quod tibi ita videri putabo, nisi mihi longiorem remiseris. ego si quae volo expediero, brevi tempore te, ut spero, videbo.

hic tu coram malo sed quia longus fio volo per littera idem ut habeo quis dico si quando in vituperator meus incido sum enim qui cum meus intereo nihil sum res p possum crimen locus puto sum qui vivo qui ego certus scio non video satis multus pereo qui si ego audio quivis iniquus pax honestus tamen vivo arma enim inferus non causa sum habeo epistula verbosus fortasse quam volo qui tu ita video puto nisi ego longus remitto ego si qui volo expedio brevis tempus tu ut spero video


Cum ad te tuus quaestor, M. Varro, proficisceretur, commendatione egere eum non putabam ; satis enim commendatum tibi eum arbitrabar ab ipso more maiorum, qui, ut te non fugit, hanc quaesturae coniunctionem liberorum necessitudini proximam voluit esse. sed cum sibi ita persuasisset ipse, meas de se accurate scriptas litteras maximum apud te pondus habituras, a meque contenderet ut quam diligentissime scriberem, malui facere, quod meus familiaris tanti sua interesse arbitraretur.

cos ad tu tuus quaestor m varro proficiscor commendatio ago is non puto satis enim commendo tu is arbitror ab ipse mos magnus qui ut tu non fugio hic quaestura coniunctio liberi necessitudo propior volo sum sed cum sui ita persuadeo ipse meus de sui accuro scribo littera magnus apud tu pondus habeo ab ego contendo ut quam diligens scribo malo facio qui meus familiaris tantus suus intersum arbitror


memini cum mihi desipere videbare, quod cum istis potius viveres quam nobiscum. erat enim multo domicilium huius urbis, cum quidem haec urbs, aptius humanitati et suavitati tuae quam tota Peloponnesus, nedum Patrae. nunc contra et vidisse mihi multum videris, cum prope desperatis his rebus te in Graeciam contulisti, et hoc tempore non solum sapiens, qui hinc absis, sed etiam beatus. quamquam quis, qui aliquid sapiat, nunc esse beatus potest?

memini cum ego desipio videbaris qui cum iste potis vivo quam nos sum enim multus domicilium hic urbs cum quidem hic urbs aptus humanitas et suavitas tuus quam totus peloponnesus nedum patrae nunc contra et video ego multus video cum prope despero hic res tu in graecia confero et hic tempus non solus sapio qui hinc absum sed etiam beatus quamquam quis qui aliquis sapio nunc sum beatus possum


postero autem die cum Ariarathe, fratre suo, et cum paternis amicis maioribus natu ad me in castra venit perturbatusque et flens, cum idem et frater faceret et amici, meam fidem, vestram commendationem implorare coepit. Cum admirarer quid accidisset novi dixit ad se indicia manifestarum insidiarum esse delata, quae essent ante adventum meum occultata, quod ii, qui ea patefacere possent, propter metum reticuissent. eo autem tempore spe mei praesidi compluris ea quae scirent audacter ad se detulisse ; in iis amantissimum sui, summa pietate praeditum fratrem dicere (ea quae is me quoque audiente dicebat) se sollicitatum esse ut regnare vellet ; id vivo fratre suo accipere non potuisse ; se tamen ante illud tempus eam rem numquam in medium propter periculi metum protulisse. quae cum esset locutus, monui regem ut omnem diligentiam ad se conservandum adhiberet, amicosque patris eius atque avi iudicio probatos hortatus sum regis sui vitam docti casu acerbissimo patris eius omni cura custodiaque defenderent.

posterus autem dies cum ariarathes frater suus et cum paternus amicus magnus natus ad ego in castrum venio perturbo et fleo cum idem et frater facio et amicus meus fides vester commendatio imploraris coepio cos admiror quis accido nosco dico ad sui indicium manifestaris insidiaris sum defero qui sum ante advenio meus occulto qui is qui is patefacio possum propter metus reticeo is autem tempus spes meus praesidium complures is qui scio audacter ad sui defero in is amo suus summus pietas praeditus frater dico is qui is ego quoque audio dico sui sollicitas sum ut regno volo is vivo frater suus accipio non possum sui tamen ante ille tempus is res numquam in medius propter periculum metus profero qui cum sum loquor moneo rex ut omnis diligentia ad sui conservo adhibeo amicus pater is atque avus iudicium probo hortor sum rex suus vita doceo casus acerbus pater is omnis cura custodia defendo


sed tamen idem me consolantur etiam ; hominem perustum etiamnum gloria volunt incendere atque ita loquuntur : mh\ ma\n a)spoudi/ ge kai\ a)kleiw=s a)poloi/mhn, a)lla\ me/ga r(e/cas ti kai\ e)ssome/noisi puqe/sqai. sed me minus iam movent, ut vides. itaque ab Homeri magniloquentia confero me ad vera praecepta *eu)ripi/dou : misw= sofisth/n, o(/stis ou)x au(tw=| sofo/s, quem versum senex Precilius laudat egregie et ait posse eundem et a(/ma pro/ssw kai\ o)pi/ssw videre et tamen nihilo minus ai)e\n a)risteu/ein kai\ u(pei/roxon e)/mmenai a)/llwn.

sed tamen idem ego consolo etiam homo peruro etiamnum gloria volo incendo atque ita loquor mh ma n ab spoudi ge kai ab kleiw senatus ab poloi mhn ab lla ego ga romanus e cas tiberius kai e ssome noisi puqe sqai sed ego paruus iam moveo ut video itaque ab homerus magniloquentia confero ego ad verus praecipio eu ripi dou misw sofisth n o stis ou decem au tw sofo senatus qui verro senex precilius laudo egregius et aio possum idem et ab ma pro ssw kai o pi ssw video et tamen nihilum paruus ai e n ab risteu is kai quintus pei roxon e mmenai ab llwn


obviam mihi sic est proditum, ut nihil possit fieri ornatius ; sed incidi in ipsam flammam civilis discordiae vel potius belli. cui cum cuperem mederi et, ut arbitror, possem, cupiditates certorum hominum (nam ex utraque parte sunt qui pugnare cupiant) impedimento mihi fuerunt. omnino et ipse Caesar, amicus noster, minacis ad senatum et acerbas litteras miserat et erat adhuc impudens qui exercitum et provinciam invito senatu teneret, et Curio meus illum incitabat ; Antonius quidem noster et Q. Cassius nulla vi expulsi ad Caesarem cum Curione profecti erant, postea quam senatus consulibus, pr., tr. pl. et nobis, qui pro coss. sumus, negotium dederat ut curaremus ne quid res p. detrimenti caperet.

obvius ego sic sum prodeo ut nihil possum fio orno sed incido in ipse flamma civilis discordia vel potis bellum qui cum cupio medeor et ut arbitror possum cupiditas certor homo nam ex uter pars sum qui pugno cupio impedimentum ego sum omnino et ipse caesar amicus noster minax ad senatus et acerbus littera mitto et sum adhuc impudens qui exercitus et provincia invito senatus teneo et curius meus ille incito antonius quidem noster et q casseius nullus vis expello ad caesaris cum curio proficiscor sum postea quam senatus consul pr tr pl et nos qui pro coss sum negotium do ut curo ne quis res p detrimentum capio


non sum ausus Salvio nostro nihil ad te litterarum dare ; nec me hercule habebam quid scriberem, nisi te a me mirabiliter amari, de quo etiam nihil scribente me te non dubitare certo scio. omnino mihi magis litterae sunt exspectandae a te quam a me tibi ; nihil enim Romae geritur quod te putem scire curare, nisi forte scire vis me inter Niciam nostrum et Vidium iudicem esse. profert alter, opinor, duobus versiculis expensum Niciae, alter Aristarchus hos o)beli/zei ; ego tamquam criticus antiquus iudicaturus sum utrum sint tou= poihtou= an parembeblhme/noi. puto te nunc dicere:

non sum audeo salvius noster nihil ad tu litteraris do neque ego herculis habeo quis scribo nisi tu ab ego mirabilis amo de quo etiam nihil scribo ego tu non dubitaris certus scio omnino ego magis littera sum exspecto ab tu quam ab ego tu nihil enim roma gero qui tu puto scio curo nisi fors scio volo ego inter nicias nos et vidium judico sum profero alter opinor duo versiculis expendo nicias alter aristarchus hic o belis zei ego tamquam criticus antiquus judico sum utrum sum tou poihtou an parembeblhme noi puto tu nunc dico