quo mihi acciderit optatius, si in hac sententia fueris ut a continentibus tuis scriptis, in quibus perpetuam rerum gestarum historiam complecteris, secernas hanc quasi fabulam rerum eventorumque nostrorum. habet enim varios actus mutationesque et consiliorum et temporum. ac non vereor ne adsentatiuncula quadam aucupari tuam gratiam videar, quom hoc demonstrem, me a te potissimum ornari celebrarique velle. neque enim tu is es qui, quid sis, nescias et qui non eos magis, qui te non admirentur, invidos quam eos, qui laudent, adsentatores arbitrere; neque autem ego sum ita demens, ut me sempiternae gloriae per eum commendari velim, qui non ipse quoque in me commendando propriam ingeni gloriam consequatur.

quo ego accido opto si in hic sententia sum ut ab contineo tuus scribo in qui perpetuus res gero historia complector secerno hic quasi fabula res evenio noster habeo enim varius ago mutatio et consilium et tempus atque non vereor ne assentatiuncula quidam aucuparis tuus gratia video cum hic demonstro ego ab tu potis ornaris celebro volo neque enim tu is sum qui quis sum nescio et qui non is magis qui tu non admiror invidus quam is qui laudo adsentator arbitror neque autem ego sum ita demens ut ego sempiternus gloria per is commendaris volo qui non ipse quoque in ego commendo proprius ingenium gloria consequor


nos hic valemus recte et quo melius valeamus operam dabimus. Lepidus commode nobis sentire videtur. omni timore deposito debemus libere rei p. consulere. quod si omnia essent aliena, tamen tribus tantis exercitibus, propriis rei p. valentibus magnum animum habere debebas ; quem et semper habuisti et nunc fortuna adiuvante augere potes.

nos hic valeo rectus et quo bonus valeo opera do lepidus commodus nos sentio video omnis timor depono debeo libo res p consulo qui si omnis sum alienus tamen tres tantus exercitus proprius res p valeo magnus animus habeo debeo qui et semper habeo et nunc fortuna adjuvo augeo possum


qua re etsi minus veram causam habebis, tamen vel probabilem aliquam poteris inducere. nutus tuus potest hominem summo loco natum, summo ingenio, summa virtute, officiosissimum praeterea et gratissimum, incolumem in civitate retinere. quod ut facias ita a te peto, ut maiore studio magisve ex animo petere non possim.

qui res etsi paruus verus causa habeo tamen vel probabilis aliqui possum induco nutus tuus possum homo superus locus natus superus ingenium summus virtus officiosus praeterea et gratus incolumis in civitas retineo qui ut facio ita ab tu peto ut magnus studium magus ex animus peto non possum


neque mehercule umquam mihi tui aut colendi aut ornandi voluntas defuit; sed quaedam pestes hominum laude aliena dolentium et te non numquam a me alienarunt et me aliquando immutarunt tibi. sed exstitit tempus optatum mihi magis quam speratum, ut florentissimis tuis rebus mea perspici posset et memoria nostrae voluntatis et amicitiae fides; sum enim consecutus, non modo ut domus tua tota, sed ut cuncta civitas me tibi amicissimum esse cognosceret. itaque et praestantissima omnium feminarum, uxor tua, et eximia pietate, virtute, gratia tui Crassi meis consiliis, monitis, studiis actionibusque nituntur, et senatus populusque R. intellegit tibi absenti nihil esse tam promptum aut tam paratum quam in omnibus rebus, quae ad te pertineant, operam, curam, diligentiam, auctoritatem meam.

neque hercules umquam ego tuus aut colo aut orno voluntas desum sed quidam pestis homo laus alienus doleo et tu non numquam ab ego alieno et ego aliquando immuto tu sed exsisto tempus optas ego magis quam spero ut floreo tuus res meus perspicio possum et memoria noster voluntas et amicitia fides sum enim consequor non modo ut domus tuus totus sed ut cunctus civitas ego tu amicus sum cognosco itaque et praesto omnis femina uxor tuus et eximius pietas virtus gratia tuus crassus meus consilium moneo studium actio nitor et senatus populus romanus intellego tu absum nihil sum tam promptus aut tam paro quam in omnis res qui ad tu pertineo opera cura diligentia auctoritas meus


L. Custidius est tribulis et municeps et familiaris meus. is causam habet, quam causam ad te deferet. commendo tibi hominem, sic ut tua fides et meus pudor postulat, tantum ut facilis ad te aditus habeat, quae aequa postulabit ut libente te impetret, sentiatque meam sibi amicitiam, etiam cum longissime absim, prodesse, in primis apud te.

l custidius sum tribulis et municeps et familiaris meus is causa habeo quam causa ad tu defero commendo tu homo sic ut tuus fides et meus pudor postulo tantus ut facilis ad tu aditus habeo qui aequus postulo ut libet tu impetro sentio meus sui amicitia etiam cum longus absum prosum in primus apud tu


Cum abessem ab eo milia passuum xxx et se iam Ventidius coniunxisset contio eius ad me est adlata, in qua petere coepit a militibus ut se trans Alpis sequerentur ; sibi cum M. Lepido convenire. succlamatum est ei frequenter a militibus Ventidianis (nam suos valde quam paucos habet) sibi aut in Italia pereundum esse aut vincendum, et orare coeperunt ut Pollentiam iter facerent. Cum sustinere eos non posset, in posterum diem iter suum contulit.

cos absum ab is mille passus xxx et sui iam ventidius conjungo contio is ad ego sum affero in qui peto coepio ab miles ut sui trans alpis sequor sui cum m lepidus convenio succlamo sum is frequens ab miles ventidianus nam suus validus quam paucus habeo sui aut in italia pereo sum aut vinco et oro coepio ut pollentia iter facio cos sustineo is non possum in posterus dies iter suus confero


nunc velim sic tibi persuadeas, si de iis rebus ad senatum, relatum sit me existimaturum summam mihi laudem tributam, si tu honorem meum sententia tua comprobaris, idque, etsi talibus de rebus gravissimos homines et rogare solere et rogari scio, tamen admonendum potius te a me quam rogandum puto. tu es enim is qui me tuis sententiis saepissime ornasti, qui oratione, qui praedicatione, qui summis laudibus in senatu, in contionibus ad caelum extulisti ; cuius ego semper tanta esse verborum pondera putavi, ut uno verbo tuo cum mea laude coniuncto omnia adsequi me arbitrarer ; te denique memini, cum cuidam clarissimo atque optimo viro supplicationem non decerneres, dicere te decreturum, si referretur ob eas res quas is consul in urbe gessisset ; tu idem mihi supplicationem decrevisti togato non ut multis re p. bene gesta sed ut nemini re p. conservata.

nunc volo sic tu persuadeo si de is res ad senatus refero sum ego existimo summa ego laus tribuo si tu honor meus sententia tuus comprobaris is etsi talis de res gravis homo et rogo soleo et rogaris scio tamen admoneo potis tu ab ego quam rogo puto tu sum enim is qui ego tuus sententia saepis orno qui oratio qui praedicatio qui summus laus in senatus in contio ad caelum effero qui ego semper tantus sum verbum pondero puto ut unus verbum tuus cum meus laus conjungo omnis assequor ego arbitror tu denique memini cum quidam clarus atque bonus vir supplicatio non decerno dico tu decerno si refero ob is res qui is consul in urbs gero tu idem ego supplicatio decerno togatus non ut multus res p bene gero sed ut nemo res p conservo


pudet me tibi confiteri et queri de Appi, hominis ingratissimi, iniuriis, qui me odisse, quia magna mihi debebat beneficia, coepit et, cum homo avarus ut ea solveret sibi imperare non posset, occultum bellum mihi indixit, ita occultum tamen ut multi mihi renuntiarent et ipse facile animadverterem male eum de me cogitare. postea quam vero comperi eum conlegium temptasse, deinde aperte cum quibusdam locutum, cum L. Domitio, ut nunc est, mihi inimicissimo homine, deliberare, velle hoc munusculum deferre Cn. Pompeio, ipsum reprenderem et ab eo deprecarer iniuriam, quem vitam mihi debere putaram, impetrare a me non potui.

pudeo ego tu confiteor et queror de appius homo ingratus iniuria qui ego odi quia magnus ego debeo beneficium coepio et cum homo avarus ut is solvo sui impero non possum occulo bellum ego indico ita occulo tamen ut multus ego renuntio et ipse facilis animadverto malus is de ego cogito postea quam verus comperio is collegium tento deinde apertus cum quidam loquor cum l domitius ut nunc sum ego inimicus homo deliberaris volo hic munusculis defero cn pompejus ipse reprenderem et ab is deprecor iniuria qui vita ego debeo puto impetro ab ego non possum


nos ex ora maritima Asiae provinciae et ex insulis quas potuimus navis deduximus, dilectum remigum magna contumacia civitatium tamen satis celeriter habuimus, secuti sumus classem Dolabellae cui L. Figulus praeerat ; qui spem saepe transitionis praebendo neque umquam non decedendo novissime Corycum se contulit et clauso portu se tenere coepit. nos illa relicta, quod et in castra pervenire satius esse putabamus et sequebatur classis altera, quam anno priore in Bithynia Tillius Cimber compararat, Turullius quaestor praeerat, Cyprum petivimus. ibi quae cognovimus scribere ad vos quam celerrime voluiiuus.

nos ex os maritimus asia provincia et ex insula qui possum navus deduco dilectus remex magnus contumacia civitas tamen satis celer habeo sequor sum classis dolabella qui l figulus praesum qui spes saepe transitio praebeo neque umquam non decedo novus corycus sui confero et claudo portus sui teneo coepio nos ille relinquo qui et in castrum pervenio sero sum puto et sequor classis alter quam annus prior in bithynia tillius cimber comparo turullius quaestor praesum cyprus peto ibi qui cognosco scribo ad tu quam celer voluiiuus


haec ego ad te ob eam causam maxime scribo, ut iam de tua quoque ratione meditere. commutata tota ratio est senatus, iudiciorum, rei totius publicae; otium nobis exoptandum est, quod ii, qui potiuntur rerum, praestaturi videntur, si quidam homines patientius eorum potentiam ferre potuerint; dignitatem quidem illam consularem fortis et constantis senatoris nihil est quod cogitemus; amissa culpa est eorum, qui a senatu et ordinem coniunctissimum et hominem clarissimum abalienarunt.

hic ego ad tu ob is causa magnus scribo ut iam de tuus quoque ratio meditor commuto totus ratio sum senatus iudicium res totus publicus otium nos exopto sum qui is qui potio res praesto video si quidam homo patior is potentia fero possum dignitas quidem ille consularis fortis et consto senator nihil sum qui cogito amitto culpa sum is qui ab senatus et ordo conjungo et homo clarus abalieno


etsi plurimis rebus spero fore ut perspiciam, quod tamen iam pridem perspicio, me a te amari, tamen ea causa tibi datur, in qua facile declarare possis tuam erga me benevolentiam. L. Oppius M. f. Philomeli negotiatur, homo mihi familiaris. Eum tibi unice commendo eoque magis, quod cum ipsum diligo, tum quod negotia procurat L. Egnati Rufi, quo ego uno equite R. familiarissime utor et qui cum consuetudine cotidiana tum officiis plurimis maximisque mihi coniunctus est.

etsi multus res spero sum ut perspicio qui tamen iam pridem perspicio ego ab tu amo tamen is causa tu do in qui facilis declararis possum tuus erga ego benevolentia l oppius m f philomelis negotior homo ego familiaris eos tu unicus commendo eo magis qui cum ipse diligo tum qui negotium procuro l egnatius rufus quo ego unus eques romanus familiaris uto et qui cum consuetudo cottidianus tum officium multus magnus ego conjungo sum


his ego tamen diebus ludis scaenicis, ne forte videar tibi non modo beatus sed liber omnino fuisse, dirupi me paene in iudicio Galli Canini, familiaris tui. quod si tam facilem populum haberem quam Aesopus habuit, libenter me hercule artem desinerem tecumque et cum similibus nostri viverem. nam me cum antea taedebat, cum et aetas et ambitio me hortabatur, et licebat denique, quem nolebam, non defendere, tum vero hoc tempore vita nulla est. neque enim fructum ullum laboris exspecto et cogor non numquam homines non optime de me meritos rogatu eorum, qui bene meriti sunt defendere.

hic ego tamen dies ludus scaenicus ne fors video tu non modo beatus sed liber omnino sum dirumpo ego paene in iudicium gallus caninius familiaris tuus qui si tam facilis populus habeo quam aesopus habeo libet ego herculis ars desino tu et cum similis noster vivo nam ego cum antea taedet cum et aetas et ambitio ego hortor et licet denique qui nolo non defendo tum verus hic tempus vito nullus sum neque enim fructus ullus labor exspecto et cogo non numquam homo non optume de ego mereo rogo is qui bene mereo sum defendo


quod autem et in senatu pluribus verbis disserui et dixi in contione, in eo velim fidem meam liberes. promisi enim et prope confirmavi te non exspectasse nec exspectaturum decreta nostra sed te ipsum tuo more rem p. defensurum. et quamquam nihildum audieramus nec ubi esses nec quas copias haberes, tamen sic statuebam, omnis quae in istis partibus essent opes copiaeque tuas esse, per teque Asiam provinciam confidebam iam rei p. reciperatam. tu fac in augenda gloria te ipsum vincas. vale.

qui autem et in senatus multus verbum disservio et dico in contio in is volo fides meus libero promitto enim et prope confirmo tu non exspecto neque exspecto decretum noster sed tu ipse tuus mos res p defendo et quamquam nihildum audio neque ubi sum neque qui copia habeo tamen sic statuo omnis qui in iste pars sum ops copia tuus sum per tu asia provincia confido iam res p recipero tu facio in augeo gloria tu ipse vinco val


Hippiam, Philoxeni filium, Calactinum, hospitem et necessarium meum, tibi commendo in maiorem modum. eius bona, quem ad modum ad me delata res est, publice possidentur alieno nomine contra leges Calactinorum. id si ita est, etiam sine mea commendatione ab aequitate tua res ipsa impetrare debet ut ei subvenias. quoquo modo autem se res habet, peto a te ut honoris mei causa eum expedias tantumque ei commodes et in hac re et in ceteris quantum tua fides dignitasque patietur. id mihi vehementer gratum erit.

hippias philoxenus filius calactinus hospes et necessarius meus tu commendo in magnus modus is bonus qui ad modus ad ego defero res sum publicus possideo alienus nomen contra lex calactinus is si ita sum etiam sine meus commendatio ab aequitas tuus res ipse impetro debeo ut is subvenio quisquis modo autem sui res habeo peto ab tu ut honor meus causa is expedio tantus is commodo et in hic res et in ceterus quantus tuus fides dignitas patior is ego vehemens gratus sum


sed mihi magis magisque cotidie de rationibus tuis cogitanti placet illud meum consilium, quod initio Aristoni nostro, ut ad me venit, ostendi, gravis te suscepturum inimicitias, si adulescens potens et nobilis a te ignominia adfectus esset. et hercule sine dubio erit ignominia; habes enim neminem honoris gradu superiorem; ille autem, ut omittam nobilitatem, hoc ipso vincit viros optimos hominesque innocentissimos, legatos tuos, quod et quaestor est et quaestor tuus. nocere tibi iratum neminem posse perspicio, sed tamen tris fratres summo loco natos, promptos, non indisertos, te nolo habere iratos, iure praesertim; quos video deinceps tribunos pl. per triennium fore.

sed ego magis magus cottidie de ratio tuus cogito placeo ille meus consilium qui initium aristo noster ut ad ego venio ostendo gravis tu suscipio inimicitia si adulescens possum et nobilis ab tu ignominia affectus sum et herculis sine dubius sum ignominia habeo enim nemo honor gradus superus ille autem ut omitto nobilitas hic ipse vincio vir bonus homo innocens legatus tuus qui et quaestor sum et quaestor tuus noceo tu irascor nemo possum perspicio sed tamen tres frater superus locus nascor promptus non indisertus tu nolo habeo irascor ius praesertim qui video deinceps tribunus pl per triennium sum


quod cum ita sit, hortatio non est necessaria, gratulatione magis utendum est ; contigit enim tibi quod haud scio an nemini, ut' summa severitas animadversionis non modo non invidiosa sed etiam popularis esset et cum bonis omnibus tum infimo cuique gratissima. hoc si tibi fortuna quadam contigisset, gratularer felicitati tuae ; sed contigit magnitudine cum animi tum etiam ingeni atque consili. legi enim contionem tuam ; nihil illa sapientius ; ita pedetemptim et gradatim tum accessus a te ad causam facti, tum recessus, ut res ipsa maturitatem tibi animadvertendi omnium concessu daret.

qui cum ita sum hortatio non sum necessarius gratulatio magis utor sum contingo enim tu qui haud scio an nemo ut summus severitas animadversio non modo non invidiosus sed etiam popularis sum et cum bonus omnis tum infimus quisque gratus hic si tu fortuna quidam contingo gratulor felicitas tuus sed contingo magnitudo cum animus tum etiam ingenium atque consilium lego enim contio tuus nihil ille sapio ita pedetemptim et gradatim tum accedo ab tu ad causa facio tum recedo ut res ipse maturitas tu animadverto omnis concedo do


Casus vero mirificus quidam intervenit quasi vel testis opinionis meae vel sponsor humanitatis tuae. nam cum de hoc ipso Trebatio cum Balbo nostro loquerer accuratius domi meae, litterae mihi dantur a te, quibus in extremis scriptum erat: M. †itfiuium, quem mihi commendas, vel regem Galliae faciam, vel hunc† Leptae delega, si vis. tu ad me alium mitte quem ornem. sustulimus manus et ego et Balbus. tanta fuit opportunitas, ut illud nescio quid non fortuitum, sed divinum videretur. Mitto igitur ad te Trebatium atque ita mitto ut initio mea sponte, post autem invitatu tuo mittendum duxerim.

casus verus mirificus quidam intervenio quasi vel testis opinio meus vel sponsor humanitas tuus nam cum de hic ipse trebatius cum balbus noster loquor accuro domus meus littera ego do ab tu qui in exter scribo sum m itfiuium qui ego commendo vel rex gallia facio vel hic lepta delego si volo tu ad ego alius mitto qui orno tollo manus et ego et balbus tantus sum opportunitas ut ille nescio quis non fortuitus sed divinus video mitto igitur ad tu trebatius atque ita mitto ut initium meus sponte post autem invito tuus mitto duco


quod mihi pro summa erga te benevolentia magnae curae est, ut quam amplissima dignitate sis, moleste tuli te senatui gratias non egisse, cum esses ab eo ordine ornatus summis honoribus. pacis inter civis conciliandae te cupidum esse laetor. eam si a servitute seiungis, consules et rei p. et dignitati tuae ; sin ista pax perditum hominem in possessionem impotentissimi dominatus restitutura est, hoc animo scito omnis sanos, ut mortem servituti anteponant.

qui ego pro summus erga tu benevolens magnus cura sum ut quam amplus dignitas sum molestus fero tu senatus gratia non ago cum sum ab is ordo orno summus honor pax inter civis concilio tu cupidus sum laeto is si ab servitus sejungo consul et res p et dignitas tuus sin iste pax perdo homo in possessio impotens dominor restituo sum hic animus scio omnis sanus ut mors servitus antepono


gratulor tibi, quod ex provincia salvum te ad tuos recepisti incolumi fama et re p. quod si Romae fuissem, te vidissem coramque gratias egissem, quod tibi L. Egnatius familiarissimus meus, absens, L. Oppius praesens curae fuisset.

gratulor tu qui ex provincia salvus tu ad tuus recipio incolumis fama et res p qui si roma sum tu video cora gratia ago qui tu l egnatius familiaris meus absum l oppius praesens cura sum


quod scribis proelia te mea causa sustinere, non tam id laboro ut, si qui mihi obtrectent, a te refutentur, quam intellegi cupio, quod certe intellegitur, me a te amari. quod ut facias, te etiam atque etiam rogo, ignoscasque brevitati litterarum mearum ; nam et celeriter una futuros nos arbitror et nondum satis sum confirmatus ad scribendum.

qui scribo proelio tu meus causa sustineo non tam is laboro ut si qui ego obtrecto ab tu refuto quam intellego cupio qui certus intellego ego ab tu amo qui ut facio tu etiam atque etiam rogo ignosco brevitas litteraris meus nam et celer unus sum nos arbitror et nondum satis sum confirmo ad scribo


etsi ex mandatis, quae Galbae Volumnioque ad senatum dedisti, quid timendum putares suspicabamur, tamen timidiora mandata videbantur quam erat dignum tua populique Romani victoria. senatus autem, mi Brute, fortis est et habet fortis duces. itaque moleste ferebat se a te, quem omnium quicumque fuissent fortissimum iudicaret, timidum atque ignavum iudicari.

etsi ex mandatum qui galba volumnius ad senatus do quis timeo puto suspicor tamen timidus mandatum video quam sum dignus tuus populus romanus victoria senatus autem ego brutus fortis sum et habeo fortis dux itaque molestus fero sui ab tu qui omnis quicumque sum fortis iudico timidus atque ignavus iudico


quantae curae tibi meus honos fuerit et quam idem exstiteris consul in me ornando et amplificando qui fueras semper cum parentibus tuis et cum tota domo, etsi res ipsa loquebatur, cognovi tamen ex meorum omnium litteris. itaque nihil est tantum, quod ego non tua causa debeam facturusque sim †cum studiose ac libenter.

quantus cura tu meus honor sum et quam idem exsisto consul in ego orno et amplifico qui sum semper cum parens tuus et cum totus domus etsi res ipse loquor cognosco tamen ex meus omnis littera itaque nihil sum tantus qui ego non tuus causa debeo facio sum cum studiosus atque libet


omnia a te data mihi putabo, si te valentem videro. summa cura exspectabam adventum Menandri, quem ad te miseram. cura, si me diligis, ut valeas et, cum te bene confirmaris, ad nos venias. vale. iiii Id. Apr.

omnis ab tu do ego puto si tu valeo video summus cura exspecto advenio menandri qui ad tu miser cura si ego diligo ut valeo et cum tu bene confirmaris ad nos venio val quattuor is apr


sed plus facio quam Caninius mandavit, †iure enim, si quid ego scirem, rogarat, quod tu nescires, ego tibi ea narro, quae tu melius scis quam ipse, qui narro. faciam ergo illud, quod rogatus sum, ut eorum, quae temporis huius sint, †quae tua audiero, ne quid ignores.

sed multus facio quam caninus mando ius enim si quis ego scio rogo qui tu nescio ego tu is narro qui tu bonus scio quam ipse qui narro facio ergo ille qui rogo sum ut is qui tempus hic sum qui tuus audio ne quis ignoro


quam cito tu istinc decedere cupias nescio; ego quidem eo magis, quo adhuc felicius res gessisti, dum istic eris, de belli Parthici periculo cruciabor, ne hunc risum meum metus aliqui perturbet. breviores has litteras properanti publicanorum tabellario subito dedi; tuo liberto pluribus verbis scriptas pridie dederam.

quam cito tu istinc decedo cupio nescio ego quidem is magis quo adhuc felix res gero dum istic sum de bellum parthicus periculum crucio ne hic risus meus metus aliqui perturbo brevis hic littera propero publicanus tabellarius subeo do tuus libertus multus verbum scribo pridie do


unum genus excipio sermonis, in quo persaepe aliquid dicitur, quod te putem nolle dici, si aut legatorum tuorum quoipiam aut praefectorum aut tribunorum militum male dicitur; quod tamen ipsum non mehercule adhuc accidit, me audiente ut aut gravius diceretur aut in pluris, quam mecum Corcyrae Clodius est locutus, cum in eo genere maxime quereretur te aliorum improbitate minus felicem fuisse. hos ego sermones, quod et multi sunt et tuam existimationem, ut ego sentio, non offendunt, lacessivi numquam, sed non valde repressi. si quis est qui neminem bona fide in gratiam putet redire posse, non nostram is perfidiam coarguit, sed indicat suam, simulque non de me is peius quam de te existimat; sin autem quem mea instituta in provincia non delectant et quadam dissimilitudine institutorum meorum ac tuorum laedi se putat, cum uterque nostrum recte fecerit, sed non idem uterque secutus sit, hunc ego amicum habere non curo.

unus genus excipio sermo in quo persaepe aliquis dico qui tu puto nolo dico si aut legatus tuus quispiam aut praefector aut tribunus miles malus dico qui tamen ipse non hercules adhuc accido ego audio ut aut gravis dico aut in multus quam ego corcyra claudius sum loquor cum in is genus magnus queror tu alius improbitas paruus felix sum hic ego sermo qui et multus sum et tuus existimatio ut ego sentio non offendo lacesso numquam sed non validus reprimo si quis sum qui nemo bonus fides in gratia puto redeo possum non noster is perfidia coarguo sed indico suus simul non de ego is malus quam de tu existimo sin autem qui meus institutum in provincia non delecto et quidam dissimilitudo institutor meus atque tuus laedo sui puto cum uterque nos rectus facio sed non idem uterque sequor sum hic ego amicus habeo non curo


quod te mihi de Sempronio purgas, accipio excusationem ; fuit enim illud quoddam caecum tempus servitutis. ego tuorum consiliorum auctor dignitatisque fautor iratus temporibus in Graeciam desperata libertate rapiebar, cum me etesiae quasi boni cives relinquentem rem p. prosequi noluerunt austerque adversus maximo flatu me ad tribulis tuos Regium rettulit, atque inde ventis remis in patriam omni festinatione properavi postridieque in summa reliquorum servitute liber unus fui.

qui tu ego de sempronius purgo accipio excusatio sum enim ille quidam caecus tempus servitus ego tuus consilium auctor dignitas fautor irascor tempus in graecia despero libertas rapio cum ego etesius quasi bonus civis relinquo res p prosequor nolo auster adverro maximus flo ego ad tribulis tuus regius refero atque inde venio remi in patria omnis festinatio propero postridie in summus reliquus servitus liber unus sum


sum in exspectatione omnium rerum, quid in Gallia citeriore, quid in urbe mense Ianuario geratur, ut sciam. interim maximam hic sollicitudinem curamque sustineo, ne inter aliena vitia hae gentes nostra mala suam putent occasionem. quod si proinde ut ipse mereor mihi successerit, certe et tibi, cui maxime cupio, et omnibus viris bonis satis faciam. fac valeas meque mutuo diligas. .

sum in exspectatio omnis res quis in gallia citer quis in urbs mensis januarius gero ut scio interim maximus hic sollicitudo cura sustineo ne inter alienus vitio hic gens noster malus suus puto occasio qui si proinde ut ipse mereo ego succedo certus et tu qui magnus cupio et omnis vis bonus satis facio facio valeo ego mutuus diligo


L. Lamia uno omnium familiarissime utor. Magna sunt eius in me, non dico officia, sed merita, eaque sunt populo Romano notissima. is magnificentissimo munere aedilitatis perfunctus petit praeturam, omnesque intellegunt nec dignitatem ei deesse nec gratiam ; sed is ambitus excitari videtur ut ego omnia pertimescam totamque petitionem Lamiae mihi sustinendam putem.

l lamia unus omnis familiaris uto magnus sum is in ego non dico officium sed mereo is sum populus romanus nosco is magnificentissimo munus aedilitas perfungor peto praetorqueo omnes intellego neque dignitas is desum neque gratia sed is ambitus excito video ut ego omnis pertimesco totus petitio lamia ego sustineo puto


multos tibi commendem necesse est, quoniam omnibus nota nostra necessitudo est tuaque erga me benevolentia ; sed tamen etsi omnium causa quos commendo velle debeo, tamen cum omnibus non eadem mihi causa est. T. Agusius et comes meus fuit illo miserrimo tempore et omnium itinerum, navigationum, laborum, periculorum meorum socius neque hoc tempore discessisset a me nisi ego ei permisissem. qua re sic tibi eum commendo ut unum de meis domesticis et maxime necessariis. pergratum mihi feceris, si eum ita tractaris, ut intellegat hanc commendationem sibi magno usu atque adiumento fuisse.

multus tu commendo necesse sum quoniam omnis nosco noster necessitudo sum tuus erga ego benevolens sed tamen etsi omnis causa qui commendo volo debeo tamen cum omnis non idem ego causa sum t agusius et comes meus sum ille miser tempus et omnis iter navigatio labor periculum meus socius neque hic tempus discedo ab ego nisi ego is permitto qui res sic tu is commendo ut unus de meus domesticus et magnus necessarius pergratus ego facio si is ita tractaris ut intellego hic commendatio sui magnus usus atque adjumentum sum


hoc autem tempore res sese sic habet ut, nisi exercitum tantum, quantum ad maximum bellum mittere soletis, mature in has provincias miseritis, summum periculum sit ne amittendae sint omnes hae provinciae, quibus vectigalia p. R. continentur. quam ob rem autem in hoc provinciali dilectu spem habeatis aliquam causa nulla est. neque multi sunt et diffugiunt qui sunt metu oblato ; et quod genus hoc militum sit iudicavit vir fortissimus M. Bibulus in Asia, qui, cum vos ei permisissetis, dilectum habere noluerit. nam sociorum auxilia propter acerbitatem atque iniurias imperi nostri aut ita imbecilla sunt ut non multum nos iuvare possint, aut ita alienata a nobis ut neque exspectandum ab iis neque committendum iis quicquam esse videatur.

hic autem tempus res sui sic habeo ut nisi exercitus tantus quantus ad magnus bellum mitto solo maturus in hic provincia mitto superus periculum sum ne amitto sum omnis hic provincia qui vectigalis p romanus contineo quam ob res autem in hic provincial delectus spes habeo aliqui causa nullus sum neque multus sum et diffugio qui sum metus offertor et qui genus hic miles sum judico vir fortis m bibulus in asia qui cum tu is permisissetis dilectus habeo nolo nam socius auxilium propter acerbitas atque injuria imperium noster aut ita imbecillus sum ut non multus nos iuvaris possum aut ita alieno ab nos ut neque exspecto ab is neque committo is quisquam sum video


si quid novi de re p. quod tibi scriberem haberem, usus essem mea consuetudine, ut diligenter et quid actum esset et quid ex eo futurum sperarem per.scriberem. sane tamquam in quodam incili iam omnia adhaeserunt. Marcellus idem illud de provinciis urget neque adhuc frequentiam senatus efficere potuit. hoc si praeterito anno Curio tribunus erit, eadem actio de provinciis introibit. quam facile nunc sit omnia impedire et quam hoc Caesari, qui sua causa rem p. non curent, †superet, non te fallit.

si quis nosco de res p qui tu scribo habeo utor sum meus consuetudo ut diligenter et quis ago sum et quis ex is sum speraris per scribo sanus tamquam in quidam incilis iam omnis adhaereo marcellus idem ille de provincia urgeo neque adhuc frequentia senatus efficio possum hic si praetereo annus curius tribunus sum idem actium de provincia introibit quam facilis nunc sum omnis impedio et quam hic caesaris qui suus causa res p non curo supero non tu fallo


quin etiam Marcellino et Philippo consulibus Nonis Aprilibus mihi est senatus adsensus, ut de agro Campano frequenti senatu Idibus Maiis referretur. num potui magis in arcem illius causae invadere aut magis oblivisci temporum meorum, meminisse actionum? hac a me sententia dicta magnus animorum motus est factus cum eorum, quorum oportuit, tum illorum etiam, quorum numquam putaram.

quin etiam marcellinus et philippus consul nona aprilis ego sum senatus assensus ut de ager campanus frequens senatus idus maia refero num possum magis in arx ille causa invado aut magis obliviscor tempus meus memini actio hic ab ego sententia dictum magnus animus moueo sum facio cum is qui oportet tum ille etiam qui numquam puto


quam quisque sententiam dixerit, in commentario est rerum urbanarum; ex quo tu quae digna sunt selige; multa transi, in primis ludorum explosiones et funerum et ineptiarum ceterarum. plura habet utilia; denique malo in hanc partem errare, ut quae non desideres audias, quam quicquam quod opus est praetermittatur. tibi curae fuisse de Sittiano negotio gaudeo; sed quoniam suspicaris minus certa fide eos tibi visos, tamquam procurator sic agas rogo.

quam quisque sententia dico in commentarius sum res urbanaris ex quo tu qui dignus sum seligo multus transeo in primus ludus explosio et funus et ineptiaris ceteraris multus habeo utilis denique malus in hic pars erro ut qui non desidero audio quam quisquam qui opus sum praetermitto tu cura sum de sittianus negotium gaudeo sed quoniam suspicaris paruus certus fides is tu video tamquam procurator sic ago rogo


ego neque de meo studio neque de non nullorum iniuria scribendum mihi esse arbitror; quid enim aut me ostentem, qui, si vitam pro tua dignitate profundam, nullam partem videar meritorum tuorum adsecutus, aut de aliorum iniuriis querar, quod sine summo dolore facere non possum? ego tibi a vi, hac praesertim imbecillitate magistratuum, praestare nihil possum; vi excepta possum confirmare te et senatus et populi Romani summo studio amplitudinem tuam retenturum.

ego neque de meus studium neque de non nullus iniuria scribo ego sum arbitror quis enim aut ego ostento qui si vita pro tuus dignitas profundo nullus pars video meritor tuus assequor aut de alius iniuria queror qui sine superus dolor facio non possum ego tu ab vis hic praesertim imbecillitas magistratus praesto nihil possum vis excipio possum confirmo tu et senatus et populus romanus superus studium amplitudo tuus retendo


post mortem to autem Crassi eo mihi etiam dignior visus est quem in fidem atque amicitiam meam reciperem, quod eos a se observandos et colendos putabat, quos ille dilexisset et quibus carus fuisset. itaque et ad me in Ciliciam venit multisque in rebus mihi magno usui fuit et fides eius et prudentia et, ut opinor, tibi in Alexandrino bello, quantum studio et fidelitate consequi potuit, non defuit.

post mors to autem crassus is ego etiam dignus video sum qui in fides atque amicitia meus recipio qui is ab sui observo et colo puto qui ille diligo et qui carus sum itaque et ad ego in cilicia venio multa in res ego magnus usus sum et fides is et prudentia et ut opinor tu in alexandrinus bellum quantus studium et fidelitas consequor possum non desum


nolo te putare Favonium a columnariis praeteritum ; optimus quisque eum non fecit. †Pompeius tuus aperte Caesarem et provinciam tenere cum exercitu et consul ; ipse tamen hanc sententiam dixit, nullum hoc tempore senatus consultum faciendum, Scipio hanc, ut K. Martiis de provinciis Galliis neu quid coniunctim referretur. contristavit haec sententia Balbum Cornelium, et scio eum questum esse cum Scipione. Calidius in defensione sua fuit disertissimus, in accusatione satis frigidus.

nolo tu puto favonius ab columnarius praetereo bonus quisque is non facio pompejus tuus apertus caesaris et provincia teneo cum exercitus et consul ipse tamen hic sententia dico nullus hic tempus senatus consulo facio scipio hic ut k martius de provincia gallia neu quis conjunctim refero contristo hic sententia balbus cornelius et scio is queror sum cum scipio calidus in defensio suus sum dissero in accusatio satis frigidus


mihi autem amissis ornamentis iis, quae ipse commemoras, quaeque eram maximis laboribus adeptus, unum manebat illud solacium, quod ereptum est. non amicorum negotiis, non rei publicae procuratione impediebantur cogitationes meae, nihil in foro agere libebat, aspicere curiam non poteram, existimabam, id quod erat, omnis me et industriae meae fructus et fortunae perdidisse. sed, cum cogitarem haec mihi tecum et cum quibusdam esse communia, et cum frangerem iam ipse me cogeremque illa ferre toleranter, ,habebam quo confugerem, ubi conquiescerem, cuius in sermone et suavitate omnis curas doloresque deponerem. nunc autem hoc tam gravi vulnere etiam illa, quae consanuisse videbantur, recrudescunt non enim, ut tum me a re publica maestum domus excipiebat, quae levaret, sic nunc domo maerens ad rem publicam confugere possum, ut in eius bonis adquiescam. itaque et domo absum et foro, quod nec eum dolorem quem de re publica capio, domus iam consolari potest nec domesticum res publica.

ego autem amitto ornamentum is qui ipse commemoro quisque sum magnus labor adipiscor unus maneo ille solacium qui eripio sum non amicus negotium non res publicus procuratio impedio cogitatio meus nihil in forum ago libet aspicio curia non possum existimo is qui sum omnis ego et industria meus fructus et fortuna perdo sed cum cogitaris hic ego tu et cum quidam sum commune et cum frango iam ipse ego cogo ille fero toleranter habeo quo confugio ubi conquiesco qui in sermo et suavitas omnis cura dolor depono nunc autem hic tam gravis vulnus etiam ille qui consanesco video recrudesco non enim ut tum ego ab res publicus maestus domus excipio qui levo sic nunc domus maereo ad res publicus confugio possum ut in is bonus adquiesco itaque et domus absum et forum qui neque is dolor qui de res publicus capio domus iam consolaris possum neque domesticus res publicus


possum igitur qui omnis voluerim incolumis eum a quo id impetratum est perisse non indignari? cum praesertim idem homines illi et invidiae et exitio fuerint. 'plecteris ergo' inquiunt 'quoniam factum nostrum improbare audes.' O superbiam inauditam alios in facinore gloriari, aliis ne dolore quidem impunite licere! at haec etiam servis semper libera fuerunt, ut timerent, gauderent, dolerent suo potius quam alterius arbitrio ; quae nunc, ut quidem isti dictitant, 'libertatis auctores' metu nobis extorquere conantur.

possum igitur qui omnis volo incolumis is ab quo is impetro sum pereo non indignor cum praesertim idem homo ille et invidia et exitium sum plecto ergo inquam quoniam facio nos improbaris audeo o superbia inaudio alius in facinus glorior alius ne dolor quidem impunis licet at hic etiam servio semper liber sum ut timeo gaudeo doleo suus potis quam alter arbitrium qui nunc ut quidem iste dictito libertas auctor metus nos extorqueo conor


haec me tibi scribere non prudentia mea hortatur sed amor in te et cupiditas oti, quod sine te consistere non potest. ego, nisi valde necesse fuerit, ex Italia non excedam. legiones armo, paro. spero me non pessimum exercitum habiturum ad omnis casus et impetus hominum. de exercitu quem Pansa habuit legionem mihi Caesar non remittit. ad has litteras statim mihi rescribe tuorumque aliquem mitte, si quid reconditum magis erit meque scire opus esse putaris. viiii K. Iun. Eporedia.

hic ego tu scribo non prudentia meus hortor sed amor in tu et cupiditas otium qui sine tu consisto non possum ego nisi validus necesse sum ex italia non excedo legio armo paro spero ego non malus exercitus habeo ad omnis casus et impetus homo de exercitus qui pansa habeo legio ego caesar non remitto ad hic littera statim ego rescribo tuus aliquis mitto si quis recondo magis sum ego scio opus sum putaris viiii k jus eporedia


difficile est loqui ; te autem contemplans absentem et quasi tecum coram loquerer: non édepol, quantam rem égeris neque quántum facinus féceris; quod quia praeter opinionem mihi acciderat, referebam me ad illud: Íncredibile hoc fáctu obicitur; repente vero incessi omnibus laetitiis laetus. in quo cum obiurgarer, quod nimio gaudio paene desiperem, ita me defendebam Égo voluptatem ánimi nimiam—.

difficilis sum loquor tu autem contemplo absum et quasi tu coram loquor non edepol quantus res egeris neque quantum facinus feceris qui quia praeter opinio ego accido refero ego ad ille incredibilis hic factu obicio repens verus incedo omnis laetitia laetus in quo cum objurgo qui nimius gaudium paene desipio ita ego defendo ego voluptas animi nimius


si pro meis pristinis opibus facultatem mihi res hoc tempore daret ut ita defendere possem Volaterranos quem ad modum consuevi tueri meos, nullum officium, nullum denique certamen, in quo illis prodesse possem, praetermitterem ; sed quoniam apud te nihilo minus hoc tempore valere me confido quam valuerim semper apud omnis, pro nostra summa necessitudine parique inter nos et mutua benevolentia abs te peto ut ita de Volaterranis mereare, ut existiment eum quasi divino consilio isti negotio praepositum esse, apud quem unum nos eorum perpetui defensores plurimum valere possemus.

si pro meus pristinus ops facultas ego res hic tempus do ut ita defendo possum volaterrani qui ad modus consuesco tueor meus nullus officium nullus denique certamen in quo ille prosum possum praetermitto sed quoniam apud tu nihilum paruus hic tempus valeo ego confido quam valeo semper apud omnis pro noster summus necessitudo pario inter nos et mutuus benevolens abs tu peto ut ita de volaterranus merearis ut existimo is quasi divino consilium iste negotium praepono sum apud qui unus nos is perpetuus defensor multus valeo possum


nec me ista terrent, quae mihi a te ad timorem fidissime atque amantissime proponuntur. nulla est enim acerbitas, quae non omnibus hac orbis terrarum perturbatione impendere videatur; quam quidem ego a re publica meis privatis et domesticis incommodis libentissime vel istis ipsis, quae tu me mones ut caveam, redemissem.

neque ego iste terreo qui ego ab tu ad timor fidus atque amo propono nullus sum enim acerbitas qui non omnis hic orbis terra perturbatio impendeo video quam quidem ego ab res publicus meus privo et domesticus incommodus libet vel iste ipse qui tu ego moneo ut cavea reemo


etenim cum te incluso spem maximam omnes habuissent in tua virtute florente Antonio, quis erat qui quicquam timeret profligato illo, te liberato? nec vero Lepidum timebamus. quis enim esset qui illum tam furiosum arbitraretur ut, qui in maximo bello pacem velle se dixisset, is in optatissima pace bellum rei p. indiceret?

etenim cum tu includo spes maximus omnis habeo in tuus virtus floreo antonius quis sum qui quisquam timeo profligo ille tu libero neque verus lepidus timeo quis enim sum qui ille tam furiosus arbitror ut qui in maximus bellum pax volo sui dico is in opto pax bellum res p indico


mirabiliter, mi Brute, laetor mea consilia measque sententias a te probari de decem viris, de ornando adulescente. sed quid refert? mihi crede, homini non glorioso, plane iam, Brute, frigeo ; o)/rganon enim erat meum senatus ; id iam est dissolutum. tantam spem attulerat exploratae victoriae tua praeclara Mutina eruptio, fuga Antoni conciso exercitu, †ut omnium animi relaxati sint, meaeque illae vehementes contentiones tamquam skiamaxi/ai esse videantur†.

mirabilis ego brutus laeto meus consilium meo sententia ab tu probaris de decem vis de orno adulescens sed quis refero ego credo homo non gloriosus planus iam brutus frigeo o rganon enim sum meus senatus is iam sum dissoluo tantus spes affero exploro victoria tuus praeclarus mutina eruptio fuga antonius concaedes exercitus ut omnis animus relaxo sum meus ille vehemens contentio tamquam skiamaxi ai sum video


hunc tibi ita commendo, ut, si meus libertus esset eodemque apud me loco esset quo est apud suum patronum, maiore studio commendare non possem. qua re pergratum mihi feceris, si eum in amicitiam tuam receperis atque eum, quod sine molestia tua fiat, si qua in re opus ei fuerit, iuveris. id et mihi vehementer gratum erit et tibi postea iucundum ; hominem enim summa probitate, humanitate observantiaque cognosces.

hic tu ita commendo ut si meus libertus sum idem apud ego locus sum quo sum apud suus patronus magnus studium commendaris non possum qui res pergratus ego facio si is in amicitia tuus recipio atque is qui sine molestia tuus fio si qui in res opus is sum juvo is et ego vehemens gratus sum et tu postea iucundus homo enim summus probitas humanitas observo cognosco


quod si totum tibi persuadere non possum, saltem, dum quid de Hispaniis agamus scitur, exspecta ; quas tibi nuntio adventu Caesaris fore nostras. quam isti spem habeant amissis Hispaniis nescio ; quod porro tuum consilium sit ad desperatos accedere non medius fidius reperio.

qui si totus tu persuadeo non possum saltem dum quis de hispania ago scio exspecto qui tu nuntio advenio caesar sum noster quam iste spes habeo amitto hispania nescio qui porro tuus consilium sum ad despero accedo non medius fidus reperio


adhuc enim (patitur tua summa humanitas et sapientia me quod sentiam libere dicere) fortuna suffragante videris res maximas consecutus quod quamquam sine virtute fieri non potuisset, tamen ex maxima parte ea quae es adeptus fortunae temporibusque tribuuntur ; his temporibus difficillimis rei p. quicquid subveneris, id erit totum et proprium tuum. incredibile est omnium civium latronibus exceptis odium in Antonium, magna spes in te et in tuo exercitu, magna exspectatio ; cuius, per deos! gratiae gloriaeque cave tempus amittas. sic moneo ut filium, sic faveo ut mihi, sic hortor ut et pro patria et amicissimum.

adhuc enim patior tuus summus humanitas et sapientia ego qui sentio libo dico fortuna suffrago video res magnus consequor qui quamquam sine virtus fio non possum tamen ex maximus pars is qui sum adipiscor fortuna tempus tribuo hic tempus difficilis res p quisquis subvenio is sum totus et proprius tuus incredibilis sum omnis civis latro excipio odium in antonius magnus spes in tu et in tuus exercitus magnus exspectatio qui per deus gratia gloria caveo tempus amitto sic moneo ut filius sic faveo ut ego sic hortor ut et pro patria et amicus


quod si haec ratio rei gerendae periculosa tibi esse videbitur, placebat illud, ut, si rex amicis tuis, qui per provinciam atque imperium tuum pecunias ei credidissent, fidem suam praestitisset, et auxiliis eum tuis et copiis adiuvares; eam esse naturam et regionem provinciae tuae, ut illius reditum vel adiuvando confirmares vel neglegendo impedires. in hac ratione quid res, quid causa, quid tempus ferat tu facillime optimeque perspicies; quid nobis placuisset, ex me potissimum putavi te scire oportere.

qui si hic ratio res gero periculosus tu sum video placeo ille ut si rex amicus tuus qui per provincia atque imperium tuus pecunia is credo fides suus praesto et auxilium is tuus et copia adiuvaris is sum natura et regio provincia tuus ut ille redeo vel adjuvo confirmaris vel neglego impedio in hic ratio quis res quis causa quis tempus fero tu facilis bonus perspicio quis nos placeo ex ego potis puto tu scio oportet


sed velim sic existimes, hanc familiam et hos mihi maxime esse coniunctos vetustate, officiis, benevolentia. quam ob rem peto a te in maiorem modum ut iis omnibus in rebus, quantum tua fides dignitasque patietur, commodes. id si feceris, erit mihi vehementissime gratum.

sed volo sic existimo hic familia et hic ego magnus sum coniungo vetustas officium benevolens quam ob res peto ab tu in magnus modus ut is omnis in res quantus tuus fides dignitas patior commodo is si facio sum ego vehemens gratus


de Bursa te gaudere certo scio; sed nimis verecunde mihi gratularis ; putas enim, ut scribis, propter hominis sordis minus me magnam illam laetitiam putare. credas mihi velim magis me iudicio hoc quam morte inimici laetatum. primum enim iudicio malo quam gladio, deinde gloria potius amici quam calamitate in primisque me deIectavit tantum studium bonorum in me exstitisse contra incredibilem contentionem clarissimi et potentissimi viri;

de bursa tu gaudeo certus scio sed nimis verecundus ego gratularis puto enim ut scribo propter homo sordes paruus ego magnus ille laetitia puto credo ego volo magis ego iudicium hic quam mors inimicus laetas primus enim iudicium malus quam gladius deinde gloria potis amicus quam calamitas in primus ego deiectavit tantus studium bonus in ego exsisto contra incredibilis contentio clarus et potens vir


venit paratus Servilius Iovi ipsi iniquus, cuius in templo res agebatur. hunc quem ad modum fregerim quantaque contentione Titium intercessorem abiecerim, ex aliorum te litteris malo cognoscere ; unum hoc ex meis : senatus gravior, constantior, amicior tuis laudibus esse non potuit quam tum fuit, nec vero tibi senatus amicior quam cuncta civitas ; mirabiliter enim populus R. universus et omnium generum ordinumque consensus ad liberandam rem p. conspiravit.

venio paro servilis iuppiter ipse iniquus qui in templum res ago hic qui ad modus frango quantus contentio titius intercessor abicio ex alius tu littera malus cognosco unus hic ex meus senatus gravis consto amicus tuus laus sum non possum quam tum sum neque verus tu senatus amicus quam cunctus civitas mirabilis enim populus romanus universus et omnis gener ordo consentio ad libero res p conspiro


hoc me venire et duobus exercitibus coniunctis obicere exercitum fidelissimum, auxilia maxima, principes Galliae, provinciam cunctam summae dementiae et temeritatis esse vidi, mihique, si ita oppressus essem remque publicam mecum prodidissem, mortuo non modo honorem sed misericordiam quoque defuturum. itaque rediturus sum nec tanta munera perditis hominibus dari posse sinam.

hic ego venio et duo exercitus conjungo obicio exercitus fidelis auxilium maximus princeps gallia provincia cunctus summa dementia et temeritas sum video ego si ita opprimo sum res publicus ego prodo mortuus non modo honor sed misericordia quoque desum itaque redeo sum neque tantus munus perdo homo do possum sino


peto igitur a te vel, si pateris, oro ut homines miseros et fortuna, quam vitare nemo potest, magis quam culpa calamitosos conserves incolumis velisque per te me hoc muneris cum ipsis amicis hominibus, cum municipio Caleno,. quocum mihi magna necessitudo est, tum Leptae, quem omnibus antepono, dare.

peto igitur ab tu vel si patera oro ut homo miser et fortuna quam vitaris nemo possum magis quam culpa calamitosus conservo incolumis volo per tu ego hic munus cum ipse amicus homo cum municipium calenus qui ego magnus necessitudo sum tum lepta qui omnis antepono do


A principio enim coniurationis usque ad reditum nostrum videtur mihi modicum quoddam corpus confici posse, in quo et illa poteris uti civilium commutationum scientia vel in explicandis causis rerum novarum vel in remediis incommodorum, cum et reprehendes ea, quae vituperanda duces, et quae placebunt exponendis rationibus comprobabis et, si liberius, ut consuesti, agendum putabis, multorum in nos perfidiam, insidias, proditionem notabis. multam etiam casus nostri varietatem tibi in scribendo suppeditabunt plenam cuiusdam voluptatis, quae vehementer animos hominum in legendo te scriptore tenere possit. nihil est enim aptius ad delectationem lectoris quam temporum varietates fortunaeque vicissitudines. quae etsi nobis optabiles in experiendo non fuerunt, in legendo tamen erunt iucundae; habet enim praeteriti doloris secura recordatio delectationem;

ab principium enim coniuratio usque ad redeo nos video ego modicus quidam corpus conficio possum in quo et ille possum uti civilis commutatio scientia vel in explico causa res novaris vel in remedium incommodus cum et reprehendo is qui vitupero dux et qui placeo expono ratio comprobo et si liber ut consuesti ago puto multus in nos perfidia insidiae proditio noto multa etiam casus noster varietas tu in scribo suppedito plenus quidam voluptas qui vehemens animus homo in lego tu scriptor teneo possum nihil sum enim aptus ad delectatio lector quam tempus varietas fortuna vicissitudo qui etsi nos optabilis in experior non sum in lego tamen sum iucundus habeo enim praetereo dolor securus recordatio delectatio


FINEM nullam facio, mihi crede, Cassi, de te et Bruto nostro, id est de tota re p. cogitandi, cuius omnis spes in vobis est et in D. Bruto ; quam quidem iam habeo ipse meliorem re publica a Dolabella meo praeclarissime gesta. manabat enim illud malum urbanum et ita corroborabatur cotidie ut ego quidem et urbi et otio diffiderem urbano, sed ita sedulo compressa est ut mihi videamur omne iam ad tempus ab illo dumtaxat sordidissimo periculo tuti futuri. reliqua magna sunt ac multa sed posita omnia in vobis. quamquam primum quidque explicemus. nam ut adhuc quidem actum est, non regno sed rege liberati videmur ; interfecto enim rege regios omnis nutus tuemur, neque vero id solum sed etiam, quae ipse ille si viveret non faceret, ea nos quasi cogitata ab illo probamus. nec eius quidem rei finem video. tabulae figuntur, immunitates dantur, pecuniae maximae discribuntur, exsules reducuntur, senatus consulta falsa deferuntur, ut tantum modo odium illud hominis impuri et servitutis dolor depulsus esse videatur, res p. iaceat in iis perturbationibus in quas eam ille coniecit.

finis nullus facio ego credo casseius de tu et brutus noster is sum de totus res p cogito qui omnis spes in tu sum et in d brutus quam quidem iam habeo ipse bonus res publicus ab dolabella meus praeclarus gero mano enim ille malus urbanus et ita corroboro cottidie ut ego quidem et urbs et otium diffido urbanus sed ita sedulus comprimo sum ut ego video omnis iam ad tempus ab ille dumtaxat sordidus periculum tueor sum reliquus magnus sum atque multus sed pono omnis in tu quamquam primus quisque explico nam ut adhuc quidem ago sum non regnum sed rex libero video interficio enim rex regius omnis nutus tueor neque verus is solus sed etiam qui ipse ille si vivo non facio is nos quasi cogito ab ille probo neque is quidem res finis video tabula figo immunitas do pecunia magnus discribo exsulis reduco senatus consulo fallo defero ut tantus modo odium ille homo impurus et servitus dolor depello sum video res p jaceo in is perturbatio in qui is ille conicio


Sex. Aufidius et observantia qua me colit accedit ad proximos et splendore, equiti Romano nemini cedit; est autem ita temperatis moderatisque moribus ut summa severitas summa cum humanitate iungatur. cuius tibi negotia quae sunt in Africa ita commendo ut maiore studio magisve ex animo commendare non possim. pergratum mihi feceris, si dederis operam ut is intellegat meas apud te litteras maximum pondus habuisse. hoc te vehementer, mi Cornifici, rogo.

sex aufidius et observo qui ego colo accedo ad propior et splendor equio romanus nemo cedo sum autem ita tempero modero mos ut summus severitas summus cum humanitas jungo qui tu negotium qui sum in africanus ita commendo ut magnus studium magus ex animus commendaris non possum pergratus ego facio si do opera ut is intellego meus apud tu littera magnus pondus habeo hic tu vehemens ego cornificius rogo


Cuspius, homo in omnis suos officiosissimus, mirifice quosdam homines ex ista provincia tuetur et diligit, propterea quod fuit in Africa bis, cum maximis societatis negotiis praeesset. itaque hoc eius officium, quod adhibetur erga illos, ego mea facultate et gratia soleo quantum possum adiuvare. qua re Cuspianorum omnium commendationis causam hac tibi epistula exponendam putavi, reliquis epistulis tantum faciam ut notam apponam eam, quae mihi tecum convenit, et simul significem de numero esse Cuspi amicorum ;

cuspius homo in omnis suus officiosus mirificus quidam homo ex iste provincia tueor et diligo propterea qui sum in africanus bis cum magnus societas negotium praesum itaque hic is officium qui adhibeo erga ille ego meus facultas et gratia soleo quantus possum adiuvaris qui res cuspianorum omnis commendatio causa hic tu epistula expono puto reliquus epistula tantus facio ut nota appono is qui ego tu convenio et simul significo de numerus sum cuspius amicus


S. v. g. v. et Tullia nostra recte v. Terentia minus belle habuit, sed certum scio iam convaluisse eam ; praeterea rectissime sunt apud te omnia. etsi nullo tempore in suspicionem tibi debui venire partium causa potius quam tua tibi suadere, ut te aut cum Caesare nobiscumque coniungeres aut certe in otium referres, praecipue nunc iam inclinata victoria ne possum quidem in ullam aliam incidere opinionem nisi in eam, in qua scilicet tibi suadere videar quod pie tacere non possim. tu autem, mi Cicero, sic haec accipies ut, sive probabuntur tibi sive non probabuntur, ab optimo certe animo ac deditissimo tibi et cogitata et scripta esse iudices.

senatus v g v et tullia noster rectus v terentius paruus bellus habeo sed certus scio iam convalesco is praeterea recingo sum apud tu omnis etsi nullus tempus in suspicio tu debeo venio pars causa potis quam tuus tu suadeo ut tu aut cum caesaris nos conjungo aut certus in otium refero praecipuus nunc iam inclino victoria ne possum quidem in ullus alius incido opinio nisi in is in qui scilicet tu suadeo video qui pius taceo non possum tu autem ego cicero sic hic accipio ut sive probo tu sive non probo ab bonus certus animus atque dedo tu et cogito et scribo sum iudex


quibus me voluisti agere gratias egi et me a te certiorem factum esse scripsi. quod ad me, mea Terentia, scribis te vicum vendituram, quid, obsecro te, me miserum! quid futurum est? et si nos premet eadem fortuna, quid puero misero fiet? non queo reliqua scribere ; tanta vis lacrimarum est ; neque te in eundem fletum adducam ; tantum scribo : si erunt in officio amici, pecunia non deerit ; si non erunt, tu efficere tua pecunia non poteris. per fortunas miseras nostras, vide ne puerum perditum perdamus ; cui si aliquid erit ne egeat, mediocri virtute opus est et mediocri fortuna ut cetera consequatur.

qui ego volo ago gratia ago et ego ab tu certus facio sum scribo qui ad ego meus terentius scribo tu vicus vendo quis obsecro tu ego miser quis sum sum et si nos premo idem fortuna quis puer mitto fio non queo reliquus scribo tantus volo lacrimaris sum neque tu in idem fletus adduco tantus scribo si sum in officium amicus pecunia non desum si non sum tu efficio tuus pecunia non possum per fortuna miser noster video ne puer perdo perdo qui si aliquis sum ne egeo mediocris virtus opus sum et mediocris fortuna ut ceterus consequor


A. d. xi K. Iun. Brundisium cum venissem, Q. Fabius Vergilianus, legatus tuus, mihi praesto fuit eaque me ex tuis mandatis monuit, quae non mihi, ad quem pertinebant, sed universo senatui venerant in mentem, praesidio firmiore opus esse ad istam provinciam; censebant enim omnes fere, ut in Italia supplementum meis et Bibuli legionibus scriberetur. id cum Sulpicius consul passurum se negaret, multa nos quidem questi sumus, sed tantus consensus senatus fuit ut mature proficisceremur, parendum ut fuerit, itaque fecimus. nunc, quod a te petii litteris iis, quas Romae tabellariis tuis dedi, velim tibi curae sit ut, quae successori coniunctissimo et amicissimo commodare potest is, qui provinciam tradit, ut ea pro nostra consociatissima voluntate cura ac diligentia tua complectare, ut omnes intellegant nec me benevolentiori cuiquam succedere nec te amiciori potuisse provinciam tradere.

ab d xi k jus brundisium cum venio q fabius vergilianus legatus tuus ego praesto sum is ego ex tuus mandatum moneo qui non ego ad qui pertineo sed universus senatus venio in mens praesidium firmus opus sum ad iste provincia censeo enim omnis fere ut in italia supplementum meus et bibulis legio scribo is cum sulpicius consul patior sui nego multus nos quidem queror sum sed tantus consentio senatus sum ut maturus proficisco pareo ut sum itaque facio nunc qui ab tu peto littera is qui roma tabellarius tuus do volo tu cura sum ut qui successor conjungo et amicus commodo possum is qui provincia trado ut is pro noster consociatus voluntas cura atque diligentia tuus complectaris ut omnis intellego neque ego benevolens quisquam succedo neque tu amicus possum provincia trado


quod reliquum est, quoniam tibi virtus et dignitas tua reditum ad tuos aperuit, est tuae sapientiae magnitudinisque animi quid amiseris oblivisci, quid reciperaris cogitare. vives cum tuis, vives nobiscum; plus adquisisti dignitatis quam amisisti rei familiaris ; quae ipsa tum esset iucundior, si ulla res esset publica. Vestorius, noster familiaris, ad me scripsit te mihi maximas gratias agere. haec praedicatio tua mihi valde grata est caque te uti facile patior cum apud alios tum me hercule apud Sironem, nostrum amicum. quae enim facimus, ea prudentissimo cuique maxime probata esse volumus. te cupio videre quam primum.

qui reliquus sum quoniam tu virtus et dignitas tuus redeo ad tuus aperio sum tuus sapientia magnitudo animus quis amitto obliviscor quis reciperaris cogito vivo cum tuus vivo nos multus acquiro dignitas quam amitto res familiaris qui ipse tum sum jucundus si ullus res sum publicus vestorius noster familiaris ad ego scribo tu ego magnus gratia ago hic praedicatio tuus ego validus gratus sum caque tu uti facilis patior cum apud alius tum ego herculis apud sironem nos amicus qui enim facio is prudens quisque magnus probo sum volo tu cupio video quam primus


nos Brundisi apud M. Laenium Flaccum dies xiii fuimus, virum optimum, qui periculum fortunarum et capitis sui prae mea salute neglexit neque legis improbissimae poena deductus est quo minus hospiti et amicitiae ius officiumque praestaret. huic utinam aliquando gratiam referre possimus! habebimus quidem semper.

nos brundisium apud m laenius flaccus dies xiii sum vir bonus qui periculum fortuna et capio suus prae meus salus neglego neque lex improbus poena deduco sum quo paruus hospes et amicitia ius officium praesto hic utinam aliquando gratia refero possum habeo quidem semper


quod scribis in Italia te moraturum dum tibi litterae meae veniant, si per hostem licet, non erraris (multa enim Romae), sin adventu tuo bellum confici potest, nihil sit antiquius. pecunia expeditissima quae erat tibi decreta est. habes amantissimum Servium ; nos non desumus. viii Idus Iunias.

qui scribo in italia tu moror dum tu littera meus venio si per hostis licet non erraris multus enim roma sin advenio tuus bellum conficio possum nihil sum antiquus pecunia expedio qui sum tu decretum sum habeo amo servius nos non desum viii idus junius


liberalitas tua ut hominis nobilissimi latius in provincia patuit; nostra si angustior est (etsi de tua prolixa beneficaque natura limavit aliquid posterior annus propter quandam tristitiam temporum), non debent mirari homines, cum et natura semper ad largiendum ex alieno fuerim restrictior et temporibus, quibus alii moventur, isdem ego movear, 'med esse acerbum sibi, uti sim dulcis mihi.'

liberalitas tuus ut homo nobilis fero in provincia pateo noster si angustus sum etsi de tuus prolixus beneficus natura limo aliquis posterus annus propter quidam tristitia tempus non debeo miror homo cum et natura semper ad largior ex alienus sum restringo et tempus qui alius moveo idem ego moveo ego sum acerbus sui uti sum dulcis ego


haec eo scripsi, quod mihi Philargyrus tuus omnia de te requirenti fidelissimo animo, ut mihi quidem visus est, narravit te interdum sollicitum solere esse vehementius. quod facere non debes nec dubitare quin aut aliqua re p. sis is futurus, qui esse debes, aut perdita non adflictiore condicione quam ceteri. hoc vero tempus, quo exanimati omnes et suspensi sumus, hoc moderatiore animo ferre debes, quod et in urbe ea es, ubi nata et alta est ratio ac moderatio vitae, et habes Ser. Sulpicium, quem semper unice dilexisti; qui te profecto et benevolentia et sapientia consolatur. cuius si essemus et auctoritatem et consilium secuti, togati potius potentiam quam armati victoriam subissemus.

hic is scribo qui ego philargyrus tuus omnis de tu requiro fidelis animus ut ego quidem video sum narro tu interdum sollicitus soleo sum vehemens qui facio non debeo neque dubitaris quin aut aliqui res p sum is sum qui sum debeo aut perdo non affligo condicio quam ceterus hic verus tempus quo exanimo omnis et suspendo sum hic moderatus animus fero debeo qui et in urbs is sum ubi nata et altus sum ratio atque moderatio vita et habeo seruius sulpicius qui semper unicus diligo qui tu profecto et benevolens et sapientia consolo qui si sum et auctoritas et consilium sequor togatus potis potentia quam armatus victoria subeo


sed ut ad ea, quae coniunctiora rebus tuis sunt, revertar, Pompeium tibi valde amicum esse cognovi, et eo tu consule, quantum ego perspicio, omnia, quae voles, obtinebis, quibus in rebus me sibi ille adfixum habebit, neque a me ulla res, quae ad te pertineat, neglegetur; neque enim verebor, ne sim ei molestus, cui iucundum erit etiam propter se ipsum, quom me esse gratum videbit.

sed ut ad is qui conjungo res tuus sum revorto pompejus tu validus amicus sum cognosco et is tu consul quantus ego perspicio omnis qui volo obtineo qui in res ego sui ille affigo habeo neque ab ego ullus res qui ad tu pertineo neglego neque enim vereor ne sum is molestus qui iucundus sum etiam propter sui ipse cum ego sum gratus video


sed tamen significatur in tuis litteris suspicio quaedam et dubitatio tua, de qua alienum tempus est mihi tecum expostulandi, purgandi autem mei necessarium. Ubi enim ego cuiquam legationi fui impedimento, quo minus Romam ad laudem tuam mitteretur? aut in quo potui, si te palam odissem, minus quod tibi obesset facere, si clam, magis aperte inimicus esse? quod si essem ea perfidia, qua sunt ii, qui in nos haec conferunt, tamen ea stultitia certe non fuissem, ut aut in obscuro odio apertas inimicitias aut, in quo tibi nihil nocerem, summam ostenderem voluntatem nocendi. ad me adire quosdam memini, nimirum ex Epicteto, qui dicerent nimis magnos sumptus legatis decerni. quibus ego non tam imperavi quam censui sumptus legatis quam maxime ad legem Corneliam decernendos; atque in eo ipso me non perseverasse testes sunt rationes civitatum, in quibus, quantum quaeque voluit, legatis tuis datum. induxit.

sed tamen significo in tuus littera suspicio quidam et dubitatio tuus de qui alienus tempus sum ego tu expostulo purgo autem meus necessarius ubius enim ego quisquam legatio sum impedimentum quo paruus roma ad laus tuus mitto aut in quo possum si tu palam odi paruus qui tu obsum facio si clam magis apertus inimicus sum qui si sum is perfidia qui sum is qui in nos hic confero tamen is stultitia certus non sum ut aut in obscurum odium aperio inimicitia aut in quo tu nihil noceo summa ostendo voluntas noceo ad ego adeo quidam memini nimirum ex epictetus qui dico nimis magnus sumptus legatus decerno qui ego non tam impero quam censeo sumptus legatus quam magnus ad lex cornelius decerno atque in is ipse ego non persevero testis sum ratio civitas in qui quantus quisque volo legatus tuus do induco


de reliquo, ut te saepe per litteras hortatus sum, ita velim tibi persuadeas, te in hac causa nihil habere quod tibi timendum sit praeter communem casum civitatis. qui etsi est gravissimus, tamen ita viximus et id aetatis iam sumus ut omnia quae non nostra culpa nobis accidant, fortiter ferre debeamus. hic tui omnes valent summaque pietate te desiderant et diligunt et colunt. tu cura ut valeas et te istim ne temere commoveas.

de reliquus ut tu saepe per littera hortor sum ita volo tu persuadeo tu in hic causa nihil habeo qui tu timeo sum praeter communis casus civitas qui etsi sum gravis tamen ita vivo et is aetas iam sum ut omnis qui non noster culpa nos accido fortis fero debeo hic tuus omnis valeo summum pietas tu desidero et diligo et colo tu cura ut valeo et tu istim ne temere commoveo


ego a Sex. Fadio, Niconis discipulo, librum abstuli *ni/kwnos peri\ *polufagi/as . O medicum suavem meque docilem ad hanc disciplinam! sed Bassus noster me de hoc libro celavit, te quidem non videtur. ventus increbrescit. cura ut valeas. xiii K. Sext. Velia.

ego ab sex fadius nico discipulus liber abstulis ni kwnos other polufagi as o medicus suavis ego docilis ad hic disciplina sed bassus noster ego de hic liber celo tu quidem non video venio increbrescit cura ut valeo xiii k sext velia


res autem novae nullae sane acciderunt, nisi haec vis tibi scribi, quae certe vis : Cornificius adulescens Orestillae filiam sibi despondit; Paula Valeria, soror Triari, divortium sine causa, quo die vir e provincia venturus erat, fecit nuptura est D. Bruto. †nondum rettuleras. multa in hoc genere incredibilia te absente acciderunt. Servius Ocella nemini persuasisset se moechum esse, nisi triduo bis deprensus esset. quaeres, ubi. Ubi hercules ego minime vellem. relinquo tibi quod ab aliis quaeras; neque enim displicet mihi imperatorem singulos percontari cum qua sit aliqui deprensus.

res autem novus nullus sanus accido nisi hic volo tu scribo qui certus volo cornificius adulescens orestilla filia sui despondeo paulus valerius soror triaris divortium sine causa quo dies vir e provincia venio sum facio nubo sum d brutus nondum rettuleras multus in hic genus incredibilis tu absum accido servus ocella nemo persuadeo sui moechus sum nisi triduum bis deprensus sum quaero ubi ubius herculis ego paruus volo relinquo tu qui ab alius quaero neque enim displiceo ego imperator singuli percontaris cum qui sum aliqui deprensus


S. v. b. e. v. nos cotidie tabellarios nostros exspectamus. qui si venerint, fortasse erimus certiores quid nobis faciendum sit, faciemusque te statim certiorem. valetudinem tuam cura diligenter. vale. K. Septemb.

senatus v b e v nos cottidie tabellarius noster exspecto qui si venio fortasse sum certus quis nos facio sum facio tu statim certus valetudo tuus cura diligenter val k septemb


Lepidus tamen, quod ego desiderabam, fecit ut Apellam ad me mitteret, quo obside fidei illius et societatis in re p. administranda uterer. in ea re studium mihi suum L. Gellius †de tribus fratribus Segaviano probavit, quo ego interprete novissime ad Lepidum sum usus. Amicum eum rei p. cognosse videor libenterque ei sum testimonio et omnibus ero qui bene merentur. fac valeas meque mutuo diligas dignitatemque meam, si mereor, tuearis, sicut adhuc singulari cum benevolentia fecisti.

lepidus tamen qui ego desidero facio ut apella ad ego mitto quo obsido fides ille et societas in res p administro uto in is res studium ego suus l gellius de tres frater segaviano probo quo ego interpres novus ad lepidus sum utor amicus is res p cogo video libet is sum testimonium et omnis sum qui bene mereo facio valeo ego mutuus diligo dignitas meus si mereo tuearis sicut adhuc singularis cum benevolens facio


non putavi fieri posse ut mihi verba dessent, sed tamen in M. Laenio commendando desunt. itaque rem tibi exponam paucis verbis, sed tamen ut plane perspicere possis voluntatem meam. incredibile est quanti faciamus et ego et frater meus, qui mihi carissimus est, M. Laenium. id fit cum plurimis eius officiis tum summa probitate et singulari modestia. Eum ego a me invitissimus dimisi cum propter familiaritatem et consuetudinis suavitatem tum quod consilio eius fideli ac bono libenter utebar.

non puto fio possum ut ego verbum dessent sed tamen in m laenius commendo desum itaque res tu expono paucus verbum sed tamen ut planus perspicio possum voluntas meus incredibilis sum quantus facio et ego et frater meus qui ego carus sum m laenius is fio cum multus is officium tum summus probitas et singularis modestia eos ego ab ego invitus dimitto cum propter familiaritas et consuetudo suavitas tum qui consilium is fidelis atque bonus libet uto


redeo igitur ad id, ut iam tibi etiam pollicear aliquid, quod primo omiseram. nam et complectar eius familiarissimos, qui me admodum diligunt multumque mecum sunt, et in ipsius consuetudinem, quam adhuc meus pudor mihi clausit, insinuabo et certe omnis vias persequar, quibus putabo ad id, quod volumus, pervenire posse. in hoc toto genere plura faciam quam scribere audeo. cetera, quae tibi a multis prompta esse certo scio, a me sunt paratissima. nihil in re familiari ni ea est, quod ego meum malim esse quam tuum. hac de re et de hoc genere toto hoc scribo parcius, quod te id, quod ipse confido, sperare malo, te esse usurum tuis

redeo igitur ad is ut iam tu etiam polliceo aliquis qui primus omitto nam et complector is familiaris qui ego admodum diligo multus ego sum et in ipse consuetudo quam adhuc meus pudor ego claudo insinuo et certus omnis via persequor qui puto ad is qui volo pervenio possum in hic totus genus multus facio quam scribo audeo ceterus qui tu ab multus promptus sum certus scio ab ego sum paro nihil in res familiaris ni is sum qui ego meus malo sum quam tuus hic de res et de hic genus totus hic scribo parcus qui tu is qui ipse confido spero malus tu sum utor tuus


accepi a te aliquot epistulas uno tempore, quas tu diversis temporibus dederas. in quibus me cetera delectarunt significabant enim te istam militiam iam firmo animo ferre et esse fortem virum et constantem; quae ego paulisper in te ita desideravi non imbecillitate animi tui sed magis ut desiderio nostri te aestuare putarem. qua re perge, ut coepisti; forti animo istam tolera militiam. multa, mihi crede, adsequere; ego enim renovabo commendationem, sed tempore. sic habeto, non tibi maiori esse curae ut iste tuus a me discessus quam fructuosissimus tibi sit, quam mihi. itaque quoniam vestrae cautiones infirmae sunt, . Graeculam tibi misi cautionem chirographi mei. tu me velim de ratione Gallici belli certiorem facias; ego enim ignavissimo cuique maximam fidem habeo.

accipio ab tu aliquot epistula unus tempus qui tu diverto tempus do in qui ego ceterus delecto significo enim tu iste militia iam firmus animus fero et sum fortis vir et consto qui ego paulisper in tu ita desidero non imbecillitas animus tuus sed magis ut desiderium noster tu aestuaris puto qui res pergo ut coepio fortis animus iste tolero militia multus ego credo assequor ego enim renovo commendatio sed tempus sic habeo non tu magnus sum cura ut iste tuus ab ego discedo quam fructuosus tu sum quam ego itaque quoniam vester cautio infirmus sum graeculam tu mitto cautio chirographon meus tu ego volo de ratio gallicus bellum certus facio ego enim ignavus quisque maximus fides habeo


exanimatus tuis litteris, quibus te nihil nisi triste cogitare ostendisti neque id quid esset perscripsisti neque non tamen quale esset quod cogitares aperuisti, has ad te ilico litteras scripsi. per fortunas tuas, Cicero, per liberos te oro et obsecro ne quid gravius de salute et incolumitate tua consulas ; nam deos hominesque amicitiamque nostram testificor me tibi praedixisse neque temere monuisse sed, postquam Caesarem convenerim sententiamque eius qualis futura esset parta victoria cognorim, te certiorem fecisse. si existimas eandem rationem fore Caesaris in dimittendis adversariis et condicionibus ferendis, erras ; nihil nisi atrox et saevum cogitat atque etiam loquitur ; iratus senatui exiit his intercessionibus plane incitatus est ; non me hercules erit deprecationi locus.

exanimo tuus littera qui tu nihil nisi tristis cogito ostendo neque is quis sum perscribo neque non tamen qualis sum qui cogitaris aperio hic ad tu ilico littera scribo per fortuna tuus cicero per liber tu oro et obsecro ne quis gravis de salus et incolumitas tuus consulo nam deus homo amicitia noster testificor ego tu praedico neque temere moneo sed postquam caesaris convenio sententia is qualis sum sum pario victoria cogo tu certus facio si existimo idem ratio sum caesar in dimitto adversarius et condicio fero erro nihil nisi atrox et saevus cogito atque etiam loquor irascor senatus exeo hic intercessio planus incito sum non ego herculis sum deprecatio locus


Cn. Otacilio Nasone utor familiarissime, ita prorsus ut illius ordinis nullo familiarius ; nam et humanitate eius et probitate in consuetudine cotidiana magno opere delector. nihil iam opus est exspectare te quibus eum verbis tibi commendem, quo sic utar ut scripsi. habet is in provincia tua negotia, quae procurant liberti, Hilarus, . Antigonus, Demostratus ; quos tibi negotiaque omnia Nasonis non secus commendo ac si mea essent. gratissimum mihi feceris, si intellexero hanc commendationem magnum apud te pondus habuisse. vale.

cn otacilius naso uto familiaris ita prorsus ut ille ordo nullus familiaris nam et humanitas is et probitas in consuetudo cottidianus magnus opus delecto nihil iam opus sum exspectaris tu qui is verbum tu commendo quo sic uto ut scribo habeo is in provincia tuus negotium qui procuro libertus hilarus antigonus demostratus qui tu negotior omnis naso non secus commendo atque si meus sum gratus ego facio si intellego hic commendatio magnus apud tu pondus habeo val


ego tua gratulatione commotus, quod ad me pridem scripseras velle te bene evenire, quod de Crasso domum emissem, cmi cani ipsam domum X_X_X_V_ aliquanto post tuam gratulationem. itaque nunc me scito tantum habere acris alieni, ut cupiam coniurare, si quisquam recipiat; sed partim odio inducti me excludunt et aperte vindicem coniurationis oderunt, partim non credunt et a me insidias metuunt nec putant ei nummos desse posse, qui ex obsidione feneratores exemerit. omnino semissibus magna copia est; ego autem meis rebus gestis hoc sum adsecutus, ut bonum nomen existimer.

ego tuus gratulatio commoueo qui ad ego pridem scribo volo tu bene evenio qui de crassus domus emo cmi canis ipse domus decem decem decem v aliquantus post tuus gratulatio itaque nunc ego scio tantus habeo acer alienus ut cupio coniuro si quisquam recipio sed pars odium induco ego excludo et apertus vindico coniuratio odi pars non credo et ab ego insidiae metuo neque puto is nummus defleo possum qui ex obsidio fenerator eximo omnino semis magnus copia sum ego autem meus res gero hic sum assequor ut bonus nomen existimo


extremum illud est, ut te orem et obsecrem, animo ut maximo sis nec ea solum memineris, quae ab aliis magnis viris accepisti, sed illa etiam, quae ipse ingenio studioque peperisti. quae si conliges, et sperabis omnia optime et quae accident, qualiacumque erunt, sapienter feres. sed haec tu melius vel optime omnium ; ego, quae pertinere ad te intellegam, studiosissime omnia diligentissimeque curabo tuorumque tristissimo meo tempore meritorum erga me memoriam conservabo.

exter ille sum ut tu oro et obsecro animus ut maximus sum neque is solus memini qui ab alius magnus vis accipio sed ille etiam qui ipse ingenium studium pario qui si conliges et spero omnis optume et qui accido qualiscumque sum sapienter fero sed hic tu bonus vel optume omnis ego qui pertineo ad tu intellego studiosus omnis diligens curo tuus tristis meus tempus meritor erga ego memoria conservo


sed, ut illa secunda moderate tulimus, sic hanc non solum adversam sed funditus eversam fortunam fortiter ferre debemus, ut hoc saltem in maximis malis boni consequamur, ut mortem, quam etiam beati contemnere debebamus, propterea quod nullum sensum esset habitura, nunc sic adfecti non modo contemnere debeamus sed etiam optare.

sed ut ille secundus modero fero sic hic non solus adverro sed fundus everro fortuna fortis fero debeo ut hic saltem in magnus malus bonus consequor ut mors quam etiam beati contemno debeo propterea qui nullus sensus sum habeo nunc sic afficio non modo contemno debeo sed etiam optaris


itaque nisi magnam spem haberem C. Caesari nos causam municipi probaturos, non erat causa cur a te hoc tempore aliquid contenderem ; sed quia confido mihique persuasi illum et dignitatis municipi et aequitatis et etiam voluntatis erga se habiturum esse rationem, ideo a te non dubitavi contendere ut hanc causam illi integram conservares.

itaque nisi magnus spes habeo que caesaris nos causa municipium probo non sum causa cur ab tu hic tempus aliquis contendo sed quia confido ego persuadeo ille et dignitas municipium et aequitas et etiam voluntas erga sui habeo sum ratio ideo ab tu non dubito contendo ut hic causa ille integer conservaris


etsi cum haec ad te scribebam, aut appropinquare exitus huius calamitosissimi belli aut iam aliquid actum et confectum videbatur, tamen cotidie commemorabam te unum in tanto exercitu mihi fuisse adsensorem et me tibi, solosque nos vidisse quantum esset in eo bello mali, in quo spe pacis exclusa ipsa victoria futura esset acerbissima, quae aut interitum adlatura esset, si victus esses, aut si vicisses, servitutem. itaque ego, quem tum fortes illi viri et sapientes, Domitii et Lentuli, timidum esse dicebant (eram plane; timebam enim ne evenirent ea quae acciderunt), idem nunc nihil timeo et ad omnem eventum paratus sum. Cum aliquid videbatur caveri posse, tum id neglegi dolebam; nunc vero eversis omnibus rebus, cum consilio profici nihil possit, una ratio videtur, quicquid evenerit, ferre moderate, praesertim cum omnium rerum mors sit extremum et mihi sim conscius me, quoad licuerit, dignitati rei p. consuluisse et hac amissa salutem retinere voluisse.

etsi cum hic ad tu scribo aut appropinquo exitus hic calamitosus bellum aut iam aliquis ago et conficio video tamen cottidie commemoro tu unus in tantus exercitus ego sum adsensor et ego tu solus nos video quantus sum in is bellum malus in quo spes pax excludo ipse victoria sum sum acerbus qui aut interitus affero sum si vinco sum aut si vinco servitus itaque ego qui tum fortis ille vir et sapio domitius et lentulis timidus sum dico sum planus timeo enim ne evenio is qui accido idem nunc nihil timeo et ad omnis evenio paro sum cos aliquis video caveri possum tum is neglego doleo nunc verus everro omnis res cum consilium proficio nihil possum unus ratio video quisquis evenio fero modero praesertim cum omnis res mors sum exter et ego sum conscius ego quoad liceo dignitas res p consulo et hic amitto salus retineo volo


sed causam meae voluntatis, non enim dicam 'cupiditatis,' exposui tibi superioribus litteris ; quae etiam si parum iusta tibi visa est, hanc tamen habet 0rationem, non ut nimis concupiscendus honos sed tamen, si deferatur a senatu, minime aspernandus esse videatur. spero autem illum ordinem pro meis ob rem p. susceptis laboribus me non indignum honore, usitato praesertim, existimaturum. quod si ita erit, tantum ex te peto, quod amicissime scribis, ut, cum tuo iudicio quod amplissimum esse arbitraris mihi tribueris, si id quod maluero acciderit, gaudeas. sic enim fecisse te et sensisse et scripsisse video, resque ipsa declarat tibi illum honorem nostrum supplicationis iucundum fuisse, quod scribendo adfuisti ; haec enim senatus consulta non ignoro ab amicissimis eius, cuius de honore agitur, scribi solere. ego, ut spero, te propediem videbo, atque utinam re p. meliore quam timeo!

sed causa meus voluntas non enim dico cupiditas expono tu superus littera qui etiam si parum iustus tu video sum hic tamen habeo ratio non ut nimis concupisco honor sed tamen si defero ab senatus paruus aspernor sum video spero autem ille ordo pro meus ob res p suscipio labor ego non indignus honor usitor praesertim existimo qui si ita sum tantus ex tu peto qui amicus scribo ut cum tuus iudicium qui amplus sum arbitror ego tribuo si is qui malo accido gaudeo sic enim facio tu et sentio et scribo video reor ipse declaro tu ille honor nos supplicatio iucundus sum qui scribo adsum hic enim senatus consulo non ignoro ab amicus is qui de honor ago scribo soleo ego ut spero tu propediem video atque utinam res p bonus quam timeo


quae ut omittam tam multa atque tanta, quis umquam tanti quemquam fecit aut facere potuit aut debuit quanti ego Cn. Pompeium, socerum tuae filiae? etenim si merita valent, patriam, liberos, salutem, dignitatem, memet ipsum mihi per illum restitutum puto, si consuetudinis iucunditas, quae fuit umquam amicitia consularium in nostra civitate coniunctior?. si illa amoris atque offici signa, quid mihi ille non commisit, quid non mecum communicavit, quid de se in senatu, cum ipse abesset, per quemquam agi maluit, quibus ille me rebus non ornatissimum voluit amplissime, qua denique ille facilitate, qua humanitate tulit contentionem meam pro Milone adversantem interdum actionibus suis, quo studio providit, ne quae me illius temporis invidia attingeret, cum me consilio, cum auctoritate, cum armis denique texit suis? quibus quidem temporibus haec in eo gravitas, haec animi altitudo fuit, non modo ut Phrygi alicui aut Lycaoni, quod tu in legatis fecisti, sed ne summorum quidem hominum malevolis de me sermonibus crederet. huius igitur filius cum sit gener tuus, cumque, praeter hanc coniunctionem adfinitatis quam sis Cn. Pompeio carus quamque iucundus, intellegam, quo tandem animo in te esse debeo? cum praesertim eas ad me litteras is miserit, quibus, etiam si tibi, cui sum amicissimus, hostis essem, placarer tamen totumque me ad eius viri ita de me meriti voluntatem nutumque converterem.

qui ut omitto tam multus atque tantus quis umquam tantus quisquam facio aut facio possum aut debeo quantus ego cn pompejus socer tuus filia etenim si mereo valeo patria liber salus dignitas ego ipse ego per ille restitus puto si consuetudo jucunditas qui sum umquam amicitia consularis in noster civitas conjungo si ille amor atque officio signum quis ego ille non committo quis non ego communico quis de sui in senatus cum ipse absum per quisquam ago malo qui ille ego res non orno volo amplus qui denique ille facilitas qui humanitas fero contentio meus pro milo adverso interdum actio suus quo studium provideo ne qui ego ille tempus invidia attingo cum ego consilium cum auctoritas cum arma denique tego suus qui quidem tempus hic in is gravitas hic animus altitudo sum non modo ut phrygius aliqui aut lycaon qui tu in legatus facio sed ne summus quidem homo malevolus de ego sermo credo hic igitur filius cum sum gener tuus cum praeter hic coniunctio adfinitas quam sum cn pompejus carus quisque iucundus intellego quo tandem animus in tu sum debeo cum praesertim is ad ego littera is mitto qui etiam si tu qui sum amicus hostis sum placo tamen totus ego ad is vir ita de ego mereo voluntas nutus converto


quam sint morosi qui amant, vel ex hoc intellegi potest: moleste ferebam antea te invitum istic esse; pungit me rursus, quod scribis esse te istic libenter. neque enim mea commendatione te non delectari facile patiebar et nunc angor quicquam tibi sine me esse iucundum.

quam sum morosus qui amo vel ex hic intellego possum molestus fero antea tu invitus istic sum pungo ego rursus qui scribo sum tu istic libet neque enim meus commendatio tu non delectaris facilis patior et nunc ango quisquam tu sine ego sum iucundus


supplicationem decretam, si tu, qua in re nihil fortuito sed summa tua ratione et continentia rei p. provisum est, dis immortalibus gratulari nos quam tibi referre acceptum mavis, gaudeo ; quod si triumphi praerogativam putas supplicationem et idcirco casum potius quam te laudari mavis, neque supplicationem sequitur semper triumphus, et triumpho multo clarius est senatum iudicare potius mansuetudine et innocentia imperatoris provinciam quam vi militum aut benignitate deorum retentam atque conservatam esse ; quod ego mea sententia censebam.

supplicatio decerno si tu qui in res nihil fortuitus sed summus tuus ratio et continentia res p provideo sum deus immortalis gratularis nos quam tu refero accipio malo gaudeo qui si triumphus praerogativa puto supplicatio et idcirco casus potis quam tu laudo malo neque supplicatio sequor semper triumphus et triumphus multus clarus sum senatus iudicaris potis mansuetudo et innocens imperator provincia quam vis miles aut benignitas deus retendo atque conservo sum qui ego meus sententia censeo


sed te, hominem doctissimum, non fugit, si Caesar rex fuerit (quod mihi quidem videtur), in utramque partem de tuo officio disputari posse, vel in eam qua ego soleo uti, laudandam esse fidem et humanitatem tuam, qui amicum etiam mortuum diligas, vel in eam qua non nulli utuntur, libertatem patriae vitae amici anteponendam. ex his sermonibus utinam essent delatae ad te disputationes meae! illa vero duo, quae maxima sunt laudum tuarum, quis aut libentius is quam ego commemorat aut saepius, te et non suscipiendi belli civilis gravissimum auctorem fuisse et moderandae victoriae? in quo qui mihi non adsentiretur inveni neminem. qua re habeo gratiam Trebatio, familiari nostro, qui mihi dedit causam harum litterarum ; quibus nisi credideris, me omnis offici et humanitatis expertem iudicaris ; quo nec mihi gravius quicquam potest esse nec te alienius.

sed tu homo doceo non fugio si caesar rex sum qui ego quidem video in uter pars de tuus officium disputaris possum vel in is qui ego soleo uti laudo sum fides et humanitas tuus qui amicus etiam mortuus diligo vel in is qui non nullus uto libertas patria vita amicus antepono ex hic sermo utinam sum defero ad tu disputatio meus ille verus duo qui maximus sum laus tuus quis aut libet is quam ego commemoro aut saepis tu et non suscipio bellum civilis gravis auctor sum et modero victoria in quo qui ego non adsentio invenio nemo qui res habeo gratia trebatius familiaris noster qui ego do causa haris litteraris qui nisi credo ego omnis officio et humanitas expers iudicaris quo neque ego gravis quisquam possum sum neque tu alienus


de rebus urbanis quod me certiorem fecisti, cum per se mihi gratum fuit, tum quod significasti tibi omnia mea mandata curae fore. in quibus unum illud te praecipue rogo ut cures, ne quid mihi ad hoc negoti aut oneris accedat aut temporis, Hortensiumque, nostrum conlegam et familiarem, roges ut, si umquam mea causa quicquam aut sensit aut fecit, de hac quoque sententia bima decedat, qua mihi nihil potest esse inimicius.

de res urbanus qui ego certus facio cum per sui ego gratus sum tum qui significo tu omnis meus mandatum cura sum in qui unus ille tu praecipuus rogo ut curo ne quis ego ad hic negotium aut onus accedo aut tempus hortensius nos collega et familiaris rogo ut si umquam meus causa quisquam aut sentio aut facio de hic quoque sententia bimus decedo qui ego nihil possum sum inimicus


idque cum optime perspexi, tum tale video, nihil ut mali videatur futurum, si id vel ante acciderit, quod vel maximum ad timorem proponitur. ita enim vivere, ut tum sit vivendum, miserrimum est; mori autem nemo sapiens miserum duxit ne beato quidem. sed in ea es urbe, in qua haec vel plura et ornatiora parietes ipsi loqui posse videantur.

is cum optume perspicio tum talis video nihil ut malus video sum si is vel ante accido qui vel magnus ad timor propono ita enim vivo ut tum sum vivo miser sum morior autem nemo sapio miser duco ne beatus quidem sed in is sum urbs in qui hic vel multus et orno paries ipse loquor possum video


Cum est ad nos adlatum de temeritate eorum, qui tibi negotium facesserent, etsi graviter primo nuntio commotus sum, quod nihil tam praeter opinionem meam accidere potuit, tamen, ut me conlegi, cetera mi facillima videbantur, quod et in te ipso maximam spem et in tuis magnam habebam, multaque mihi veniebant in mentem, quam ob rem istum laborem tibi etiam honori putarem fore; illud plane moleste tuli, quod certissimum et iustissimum triumphum hoc invidorum consilio esse tibi ereptum videbam. quod tu si tanti facies, quanti ego semper iudicavi faciendum esse, facies sapienter et ages victor ex inimicorum dolore triumphum iustissimum. ego enim plane video fore nervis, opibus, sapientia tua, vehementer ut inimicos tuos paeniteat intemperantiae suae. de me tibi sic contestans omnis deos promitto atque confirmo, me pro tua dignitate (malo enim dicere quam 'pro salute') in hac provincia, cui tu praefuisti, rogando deprecatoris, laborando propinqui, auctoritate cari hominis, ut spero, apud civitates, gravitate imperatoris suscepturum officia atque partis. omnia volo a me et postules et exspectes; vincam meis officiis cogitationes tuas.

cos sum ad nos affero de temeritas is qui tu negotium facesso etsi gravis primus nuntio commoueo sum qui nihil tam praeter opinio meus accido possum tamen ut ego collegium ceterus ego facilis video qui et in tu ipse maximus spes et in tuus magnus habeo multo ego venio in mens quam ob res iste labor tu etiam honor puto sum ille planus molestus fero qui certus et iustus triumphus hic invidus consilium sum tu eripio video qui tu si tantus facies quantus ego semper judico facio sum facies sapienter et ago victor ex inimicus dolor triumphus iustus ego enim planus video sum nervus ops sapientia tuus vehemens ut inimicus tuus paeniteo intemperantia suus de ego tu sic contestor omnis deus promitto atque confirmo ego pro tuus dignitas malus enim dico quam pro salus in hic provincia qui tu praesum rogo deprecator laboro propinquus auctoritas carus homo ut spero apud civitas gravitas imperator suscipio officium atque pars omnis volo ab ego et postulo et exspecto vinco meus officium cogitatio tuus


tantae mihi cum Q. Hippio causae necessitudinis sunt, ut nihil possit esse coniunctius quam nos inter nos sumus. quod nisi ita esset, uterer mea consuetudine ut vobis nulla in re molestus essem. etenim vos mihi optimi testes estis, quom mihi persuasum esset nihil esse quod a vobis impetrare non possem, numquam me tamen gravem vobis esse voluisse.

tantus ego cum q hippius causa necessitudo sum ut nihil possum sum conjungo quam nos inter nos sum qui nisi ita sum uto meus consuetudo ut tu nullus in res molestus sum etenim tu ego bonus testis sum cum ego persuadeo sum nihil sum qui ab tu impetro non possum numquam ego tamen gravis tu sum volo


legi tuas litteras, quibus ad me scribis gratum tibi esse, quod crebro certior per me fias de omnibus rebus et meam erga te benevolentiam facile perspicias; quorum alterum mihi, ut te plurimum diligam, facere necesse est, si volo is esse, quem tu me esse voluisti; alterum facio libenter, ut, quoniam intervallo locorum et temporum diiuncti sumus, per litteras tecum quam saepissime conloquar. quod si rarius fiet quam tu exspectabis, id erit causae, quod non eius generis meae litterae sunt, ut eas audeam temere committere; quotiens mihi certorum hominum potestas erit, quibus recte dem, non praetermittam.

lego tuus littera qui ad ego scribo gratus tu sum qui creber certus per ego fio de omnis res et meus erga tu benevolentia facilis perspicio qui alter ego ut tu multus diligo facio necesse sum si volo is sum qui tu ego sum volo alter facio libet ut quoniam intervallum locus et tempus diiuncti sum per littera tu quam saepis conloquor qui si rarus fio quam tu exspecto is sum causa qui non is genus meus littera sum ut is audeo temere committo quotiens ego certor homo potestas sum qui rectus do non praetermitto


his litteris scriptis milites circiter xxx, quos Dolabella ex Asia conscripserat, ex Syria fugientes in Pamphyliam venerunt. hi nuntiaverunt Dolabellam Antiocheam quae in Syria est venisse, non receptum conatum esse aliquotiens vi introire ; repulsum semper esse cum magno suo detrimento itaque DC circiter amissis, aegris relictis noctu Antiochea profugisse Laudiceam versus ; ea nocte omnis fere Asiaticos milites ab eo discessisse ; ex his ad octingentos Antiocheam redisse et se iis tradidisse qui a Cassio relicti urbi illi praeerant, ceteros per Amanum in Ciliciam descendisse, quo ex numero se quoque esse dicebant; Cassium autem cum suis omnibus copiis nuntiatum esse quadridui iter Laudicea afuisse tum cum Dolabella eo tenderet. quam ob rem opinione celerius confido sceleratissimum latronem poenas daturum. iiii N. Iun. Pergae.

hic littera scribo miles circiter xxx qui dolabella ex asia conscribo ex syria fugio in pamphylia venio hic nuntio dolabella antiochea qui in syria sum venio non recipio conor sum aliquoties vis introeo repello semper sum cum magnus suus detrimentum itaque sescenti circiter amitto aeger relinquo nox antiochea profugio laudiceam verro is nox omnis fere asiaticus miles ab is discedo ex hic ad octingenti antiochea redeo et sui is trado qui ab casseius relinquo urbs ille praesum ceterus per amanus in cilicia descendo quo ex numerus sui quoque sum dico casseius autem cum suus omnis copia nuntio sum quadriduum iter laodicea asum tum cum dolabella is tendo quam ob res opinio celer confido scelero latro poena do quattuor n jus perga


Rufum istum, amicum tuum, de quo iterum iam ad me scribis, adiuvarem, quantum possem, etiam si ab eo laesus essem, cum te tanto opere viderem eius causa laborare ; cum vero et ex tuis litteris et ex illius ad me missis intellegam et iudicem magnae curae ei salutem meam fuisse, non possum ei non amicus esse, neque solum tua commendatione, quae apud me, ut debet, valet plurimum, sed etiam voluntate ac iudicio meo. volo enim te scire, mi Paete, initium mihi suspicionis et cautionis et diligentiae fuisse litteras tuas quibus litteris congruentes fuerunt aliae postea multorum. nam et Aquini et Fabrateriae consilia sunt inita de me, quae te video inaudisse, et, quasi divinarent quam iis molestus essem futurus, nihil aliud egerunt nisi me ut opprimerent. quod ego non suspicans incautior fuissem, nisi a te admonitus essem. quam ob rem iste tuus amicus apud me commendatione non eget. utinam ea fortuna rei p. sit, ut ille me unum gratissimum possit cognoscere! sed haec hactenus.

rufus iste amicus tuus de quo iterum iam ad ego scribo adiuvaris quantus possum etiam si ab is laedo sum cum tu tantus opus video is causa laboro cum verus et ex tuus littera et ex ille ad ego mitto intellego et judico magnus cura is salus meus sum non possum is non amicus sum neque solus tuus commendatio qui apud ego ut debeo valeo multus sed etiam voluntas atque iudicium meus volo enim tu scio ego paetus initium ego suspicio et cautio et diligentia sum littera tuus qui littera congruo sum alius postea multus nam et aquinum et fabrateria consilium sum ineo de ego qui tu video inaudio et quasi divino quam is molestus sum sum nihil alius egero nisi ego ut opprimo qui ego non suspicor incautus sum nisi ab tu admonitus sum quam ob res iste tuus amicus apud ego commendatio non egeo utinam is fortuna res p sum ut ille ego unus gratus possum cognosco sed hic hactenus


illud vide ne timendo magis timere cogare et quibus rebus a potest occurri veteranis occurras, primum quod desiderant de decem viris facias, deinde de praemiis, si tibi videtur, agros eorum militum qui cum Antonio veterani fuerunt iis dandos censeas ab utrisque nobis ; de nummis lente ac ratione habita pecuniae senatum de ea re constituturum. quattuor legionibus iis, quibus agros dandos censuistis, video facultatem fore ex agris Sullanis et agro Campano ; aequaliter aut sorte agras legionibus adsignari puto oportere.

ille video ne timeo magis timeo cogaris et qui res ab possum occurro veteranus occurro primus qui desidero de decem vis facio deinde de praemium si tu video ager is miles qui cum antonius veteranus sum is do censeo ab uterque nos de nummus lentus atque ratio habeo pecunia senatus de is res constituo quattuor legio is qui ager do censeo video facultas sum ex ager sullanus et ager campanus aequalis aut sors agras legio adsignaris puto oportet


nihil me tibi temere aut te ceteris de me frustra recepisse laetor ; certe hoc maius habes testimonium amoris mei, quo maturius tibi quam ceteris consilia mea volui esse nota. in dies vero meritorum meorum fieri accessiones pervidere te spero, cogniturum magis recipio.

nihil ego tu temere aut tu ceterus de ego frustra recipio laeto certus hic magnus habeo testimonium amor meus quo maturus tu quam ceterus consilium meus volo sum nosco in dies verus meritor meus fio accessio pervideo tu spero cognosco magis recipio


nos hic in multitudine et celebritate iudiciorum et novis legibus ita distinemur ut cotidie vota faciamus ne intercaletur, ut quam primum te videre possimus.

nos hic in multitudo et celebritas iudicium et novus lex ita distineo ut cottidie veto facio ne intercalo ut quam primus tu video possum


in Tusculanum nos venturos putamus aut Nonis aut postridie. ibi ut sint omnia parata (plures enim fortasse nobiscum erunt et, ut, arbitror, diutius ibi commorabimur) ; labrum si in balineo non est, ut sit, item cetera quae sunt ad victum et ad valetudinem necessaria. vale. K. Oct. de Venusino.

in tusculanus nos venio puto aut nona aut postridie ibi ut sum omnis paro multus enim fortasse nos sum et ut arbitror diu ibi commoro labrum si in balineo non sum ut sum item ceterus qui sum ad vinco et ad valetudo necessarius val k oct de venusino


quod si in iis scribendis nihil aliud nisi quod necesse fuit de uno me tam diu cogitavisses, ferreus essem si te non amarem ; cum vero ea quae scriptura persecutus es sine summo amore cogitare non potueris, non possum existimare plus quemquam a se ipso quam me a te amari. cui quidem ego amori utinam ceteris rebus possem amore certe respondebo, quo tamen ipso tibi confido futurum satis.

qui si in is scribo nihil alius nisi qui necesse sum de unus ego tam diu cogito ferreus sum si tu non amaris cum verus is qui scribo persequor sum sine superus amor cogito non possum non possum existimaris multus quisquam ab sui ipse quam ego ab tu amo qui quidem ego amor utinam ceterus res possum amor certus respondeo quo tamen ipse tu confido sum satis