nunc reus erat apud Crassum Divitem Vettius de vi et, cum esset damnatus, erat indicium postulaturus. quod si impetrasset, iudicia fore videbantur. ea nos, utpote qui nihil contemnere soleremus, non contemnabamus sed non pertimescebamus. hominum quidem summa erga nos studia significabantur; sed prorsus vitae taedet; ita sunt omnia omnium miseriarum plenissima. modo caedem timueramus †que oratio fortissimi senis, Q. Considi, discusserat ea inquam cotidie timere potueramus†, subito exorta est. quid quaeris? nihil me infortunatius, nihil fortunatius est Catulo cum splendore vitae tum †hoc† tempore. nos tamen in his miseriis erecto animo et minime perturbato sumus honestissimeque et dignitatem nostram magna cura tuemur.

nunc reus sum apud crassus dives vettius de vis et cum sum damno sum indicium postulo qui si impetro iudicium sum video is nos utpote qui nihil contemno soleo non contemnabamus sed non pertimesco homo quidem summus erga nos studium significo sed prorsus vita taedet ita sum omnis omnis miseriaris plenus modo caedes timeo que oratio fortis senex q considius discutio is inquam cottidie timeo possum subeo exorior sum quis quaero nihil ego infortunatius nihil fortuno sum catulus cum splendor vita tum hic tempus nos tamen in hic miseria erigo animus et paruus perturbo sum honestus et dignitas noster magnus cura tueor


quod me amicissime admones ut mihi integrum quoad possim servem, gratum est; quod addis, ne propensior ad turpem causam videar, certe videri possum. ego me ducem in civili bello quoad de pace ageretur negavi esse, non quin rectum esset sed quia quod multo rectius fuit id mihi fraudem tulit. plane eum quoi noster alterum consulatum deferret et triumphum (at quibus verbis! pro tuis rebus gestis amplissimis) inimicum habere nolueram. ego scio et quem metuam et quam ob rem. sin erit bellum, ut video fore, partes meae non desiderabuntur.

qui ego amicus admoneo ut ego integer quoad possum servo gratus sum qui addo ne propendeo ad turpis causa video certus video possum ego ego dux in civilis bellum quoad de pax ago nego sum non quin recingo sum sed quia qui multus rectus sum is ego fraudo fero planus is qui noster alter consulatus defero et triumphus at qui verbum pro tuus res gero amplus inimicus habeo nolo ego scio et qui metuo et quam ob res sin sum bellum ut video sum pars meus non desidero


de Quinto filio tibi adsentior. patri quidem certe gratissimae bellae tuae litterae fuerunt. Caerelliae vero facile satis feci; nec valde laborare mihi visa est, et si illa, ego certe non laborarem. istam vero quam tibi molestam scribis esse auditam a te esse omnino demiror. nam quod eam conlaudavi apud amicos audientibus tribus filiis eius et filia tua, †τὸ ἐκ τούτου quid est hoc?† quid est aútem cur ego pérsonatus ámbulem? Parumne foeda persona est ipsius senectutis? quod Brutus rogat ut ante Kalendas, ad me quoque scripsit et fortasse faciam. sed plane quid velit nescio. quid enim illi adferre consili possum, cum ipse egeam consilio et cum ille suae immortalitati melius quam nostro otio consuluerit? de regina rumor exstinguitur. de Flamma, obsecro te, si quid potes.

de quintus filius tu adsentio pater quidem certus gratus bellus tuus littera sum cerellia verus facilis satis facio neque validus laboro ego video sum et si ille ego certus non laboraris iste verus quam tu molestus scribo sum audio ab tu sum omnino demiror nam qui is conlaudo apud amicus audio tres filius is et filia tuus quis sum hic quis sum autem cur ego personatus ambulis paros foedus persono sum ipse senectus qui brutus rogo ut ante kalendae ad ego quoque scribo et fortasse facio sed planus quis volo nescio quis enim ille affero consilium possum cum ipse egeo consilium et cum ille suus immortalitas bonus quam noster otium consulo de regina rumor exstinguo de flamma obsecro tu si quis possum


quod suades ut ad Quintum scribam de his litteris, facerem, si me quicquam istae litterae delectarent. etsi quidam scripsit ad me his verbis, ego ut in his malis Patris sum non invitus; essem libentius, si frater tuus ea de te loqueretur quae ego audire vellem. quod ais illum ad te scribere me sibi nullas litteras remittere, semel ab ipso accepi. ad eas Cephalioni dedi qui multos mensis tempestatibus retentus est. Quintum filium ad me acerbissime scripsisse iam ante ad te scripsi.

qui suadeo ut ad quintus scribo de hic littera facio si ego quisquam iste littera delecto etsi quidam scribo ad ego hic verbum ego ut in hic malus patrae sum non invitus sum libet si frater tuus is de tu loquor qui ego audio volo qui aio ille ad tu scribo ego sui nullus littera remitto semel ab ipse accipio ad is cephalio do qui multus mensis tempestas retendo sum quintus filius ad ego acerbus scribo iam ante ad tu scribo


Ciceroni velim hoc proponas, ita tamen, si tibi non iniquum videbitur, ut sumptus huius peregrinationis quibus, si Romae esset domumque conduceret, quod facere cogitabat, facile contentus futurus erat, accommodet ad mercedes Argileti et Aventini, et cum ei proposueris, ipse velim reliqua moderere quem ad modum ex iis mercedibus suppeditemus ei quod opus sit. praestabo nec Bibulum nec Acidinum nec Messallam, quos Athenis futuros audio maiores sumptus facturos quam quod ex eis mercedibus recipietur. itaque velim videas primum conductores qui sint et quanti, deinde ut sint qui ad diem solvant et quid viatici, quid instrumenti satis sit. iumento certe Athenis nihil opus est. quibus autem in via utatur domi sunt plura quam opus erat, quod etiam tu animadvertis.

cicero volo hic propono ita tamen si tu non iniquus video ut sumptus hic peregrinatio qui si roma sum domus conduco qui facio cogito facilis contineo sum sum accommodo ad merces argiletum et aventinus et cum is propono ipse volo reliquus modero qui ad modus ex is merces suppedito is qui opus sum praesto neque bibulis neque acido neque messalla qui athenae sum audio magnus sumptus facio quam qui ex is merces recipio itaque volo video primus conductor qui sum et quantus deinde ut sum qui ad dies solvo et quis viaticus quis instrumentum satis sum jumentum certus athenae nihil opus sum qui autem in via uto domus sum multus quam opus sum qui etiam tu animadverto


utrumque ex tuo consilio; nam et oratio fuit ea nostra ut bene potius ille de nobis existimaret quam gratias ageret, et in eo mansimus, ne ad urbem. illa fefellerunt facilem quod putaramus; nihil vidi minus. damnari se nostro iudicio, tardiores fore reliquos, si nos non venerimus, dicere. ego dissimilem illorum esse causam. cum multa, veni igitur et age de pace. meone inquam arbitratu? an tibi inquit ego praescribam? sic inquam agam, senatui non placere in Hispanias iri nec exercitus in Graeciam transportari, multaque, inquam de Gnaeo deplorabo. tum ille, ego vero ista dici nolo. ita putabam, inquam; sed ego eo nolo adesse quod aut sic mihi dicendum est multaque quae nullo modo possem silere si adessem aut non veniendum. summa fuit, ut ille quasi exitum quaerens, ut deliberarem. non fuit negandum. ita discessimus. credo igitur hunc me non amare. at ego me amavi, quod mihi iam pridem usu non venit.

uterque ex tuus consilium nam et oratio sum is noster ut bene potis ille de nos existimo quam gratia ago et in is maneo ne ad urbs ille fallo facilis qui puto nihil video paruus damnaris sui noster iudicium tardus sum reliquus si nos non venio dico ego dissimilis ille sum causa cum multus venio igitur et ago de pax meo inquam arbitratus an tu inquam ego praescribo sic inquam ago senatus non placeo in hispania eo neque exercitus in graecia transportaris multo inquam de gnaeus deploro tum ille ego verus iste dico nolo ita puto inquam sed ego is nolo adsum qui aut sic ego dico sum multo qui nullus modo possum sileo si adsum aut non venio summus sum ut ille quasi exitus quaero ut deliberaris non sum nego ita discedo credo igitur hic ego non amo at ego ego amo qui ego iam pridem usus non venio


Lurco autem tribunus pl., qui magistratum †insimul cum lege alia† iniit, solutus est et Aelia et Fufia ut legem de ambitu ferret, quam ille bono auspicio claudus homo promulgavit. ita comitia in a. d. vi Kal. Sext. dilata sunt. novi est in lege hoc, ut qui nummos in tribu pronuntiarit, si non dederit, impune sit, sin dederit, ut quoad vivat singulis tribulibus HS ciↃ ciↃ ciↃ debeat. dixi hanc legem P. Clodium iam ante servasse; pronuntiare enim solitum esse et non dare. sed heus tu! videsne consulatum illum nostrum, quem Curio antea ἀποθέωσιν vocabat, si hic factus erit, fabam mimum futurum? qua re, ut opinor, φιλοσοφητέον, id quod tu facis, et istos consulatus non flocci facteon.

lurco autem tribunus pl qui magistratus insimul cum lex alius ineo soluo sum et aelia et fufius ut lex de ambitus fero quam ille bonus auspicium claudus homo promulgo ita comitium in ab d vis kal sext differo sum nosco sum in lex hic ut qui nummus in tribus pronuntio si non do impunis sum sin do ut quoad vivo singuli tribulis sestertius cichorium cichorium cichorium debeo dico hic lex p claudius iam ante servo pronuntiaris enim soleo sum et non do sed heus tu video consulatus ille nos qui curius antea voco si hic facio sum faba mimus sum qui res ut opinor is qui tu facio et iste consulatus non floccus facteon


et heus tu! †genuarios† a Caesare per Herodem talenta Attica L extorsistis? in quo, ut audio, magnum odium Pompei suscepistis. putat enim suos nummos vos comedisse, Caesarem in Nemore aedificando diligentiorem fore. haec ego ex P. Vedio, magno nebulone sed Pompei tamen familiari, audivi. hic Vedius mihi obviam venit cum duobus essedis et raeda equis iuncta et lectica et familia magna pro qua, si Curio legem pertulerit, HS centenos pendat necesse est. erat praeterea cynocephalus in essedo nec deerant onagri. numquam vidi hominem nequiorem. sed extremum audi. deversatus est Laodiceae apud Pompeium Vindullum. lbi sua deposuit cum ad me profectus est. moritur interim Vindullus; quae res ad Magnum Pompeium pertinere putabatur. C. Vennonius domum Vindulli venit. cum omnia obsignaret, in Vedianas res incidit. in his inventae sunt quinque imagunculae matronarum in quibus una sororis amici tui hominis bruti qui hoc utatur et illius lepidi qui haec tam neglegenter ferat. haec te volui παριστορῆσαι. sumus enim ambo belle curiosi.

et heus tu genuarios ab caesaris per herodes talentum atticus l extorqueo in quo ut audio magnus odium pompejus suscipio puto enim suus nummus tu comedisse caesaris in nemus aedifico diligens sum hic ego ex p vedius magnus nebulo sed pompejus tamen familiaris audio hic vedius ego obvius venio cum duo esseda et raeda equus iungo et lectica et familia magnus pro qui si curius lex perfero sestertius centeni pendo necesse sum sum praeterea cynocephalus in essedum neque desum onagri numquam video homo nequiorem sed exter audio deversor sum laodicea apud pompejus vindullum lbi suus depono cum ad ego proficiscor sum morior interim vindullus qui res ad magnus pompejus pertineo puto que vennonius domus vindulli venio cum omnis obsigno in vedianas res incido in hic invenio sum quinque imaguncula matronaris in qui unus soror amicus tuus homo brutus qui hic uto et ille lepidus qui hic tam neglegenter fero hic tu volo sum enim ambo bellus curiosus


de Octavi contione idem sentio quod tu, ludorumque eius apparatus et Matius ac Postumus mihi procuratores non placent; Saserna conlega dignus. sed isti omnes, quem ad modum sentis, non minus otium timent quam nos arma. Balbum levari invidia per nos velim, sed ne ipse quidem id fieri posse confidit. itaque alia cogitat.

de octavius contio idem sentio qui tu ludor is apparatus et mattus atque postumus ego procurator non placeo saserna collega dignus sed iste omnis qui ad modus sentio non paruus otium timeo quam nos arma balbus levaris invidia per nos volo sed ne ipse quidem is fio possum confido itaque alius cogito


ut ab urbe discessi, nullum adhuc intermisi diem quin aliquid ad te litterarum darem, non quo haberem magno opere quod scriberem sed ut loquerer tecum absens; quo mihi, cum coram id non licet, nihil est iucundius.

ut ab urbs discedo nullus adhuc intermitto dies quin aliquis ad tu litteraris do non quo habeo magnus opus qui scribo sed ut loquor tu absum quo ego cum coram is non licet nihil sum jucundus


quod cum dico, de toto genere dico. quid enim miserius quam ea nos tueri propter quae illum oderamus? etiamne consules et tribunos pl. in biennium quos ille voluit? nullo modo reperio quem ad modum possim πολιτεύεσθαι. nihil enim tam σόλοικον quam tyrannoctonos in caelo esse, tyranni facta defendi. sed vides consules, vides reliquos magistratus, si isti magistratus, vides languorem bonorum. exsultant laetitia in municipiis. dici enim non potest quanto opere gaudeant, ut ad me concurrant, ut audire cupiant mea verba de re p. nec ulla interea decreta. sic enim πεπολιτεύμεθα ut victos metueremus. haec ad te scripsi apposita secunda mensa; plura et πολιτικώτερα postea, et tu quid agas quidque agatur.

qui cum dico de totus genus dico quis enim miser quam is nos tueor propter qui ille odi etiam consul et tribunus pl in biennium qui ille volo nullus modo reperio qui ad modus possum nihil enim tam quam tyrannoctonus in caelum sum tyrannus facio defendo sed video consul video reliquus magistratus si iste magistratus video languor bonus exsulto laetitia in municipium dico enim non possum quantus opus gaudeo ut ad ego concurro ut audio cupio meus verbum de res p neque ullus interea decretum sic enim ut vinco metuo hic ad tu scribo appono secundus mensa multus et postea et tu quis ago quisque ago


de honore nostro nisi quid occulte Caesar per suos tribunos molitus erit, cetera videntur esse tranquilla; tranquillissimus autem animus meus qui totum istuc aequi boni facit et eo magis quod iam a multis audio constitutum esse Pompeio et eius consilio in Siciliam me mittere quod imperium habeam. id est Ἀβδηριτικόν. nec enim senatus decrevit nec populus iussit me imperium in Sicilia habere. sin hoc res publica ad Pompeium refert, qui me magis quam privatum aliquem mittat? itaque si hoc imperium mihi molestum erit, utar ea porta quam primum videro. nam quod scribis mirificam exspectationem esse mei neque tamen quemquam bonorum aut sat bonorum dubitare quid facturus sim, ego quos tu bonos esse dicas non intellego. ipse nullos novi, sed ita, si ordines bonorum quaerimus; nam singulares sunt boni viri. verum in dissensionibus ordines bonorum et genera quaerenda sunt. senatum bonum putas per quem sine imperio provinciae sunt (numquam enim Curio sustinuisset, si cum eo agi coeptum esset; quam sententiam senatus sequi noluit; ex quo factum est ut Caesari non succederetur), an publicanos qui numquam firmi sed nunc Caesari sunt amicissimi, an faeneratores, an agricolas quibus optatissimum est otium? nisi eos timere putas ne sub regno sint qui id numquam, dum modo otiosi essent, recusarunt. quid ergo?

de honor noster nisi quis occulte caesar per suus tribunus molio sum ceterus video sum tranquillus tranquillus autem animus meus qui totus iste aequum bonus facio et is magis qui iam ab multus audio constituo sum pompejus et is consilium in sicilia ego mitto qui imperium habeo is sum neque enim senatus decerno neque populus iubeo ego imperium in sicilia habeo sin hic res publicus ad pompejus refero qui ego magis quam privo aliquis mitto itaque si hic imperium ego molestus sum uto is porto quam primus video nam qui scribo mirificus exspectatio sum meus neque tamen quisquam bonus aut satis bonus dubitaris quis facio sum ego qui tu bonus sum dico non intellego ipse nullus nosco sed ita si ordo bonus quaero nam singularis sum bonus vir verus in dissensio ordo bonus et genus quaero sum senatus bonus puto per qui sine imperium provincia sum numquam enim curius sustineo si cum is ago coepio sum quam sententia senatus sequor nolo ex quo facio sum ut caesaris non succedo an publicanus qui numquam firmus sed nunc caesaris sum amicus an faenerator an agricola qui opto sum otium nisi is timeo puto ne sub regnum sum qui is numquam dum modo otiosus sum recuso quis ergo


Antonius ad me tantum de Clodio rescripsit, meam lenitatem et clementiam et sibi esse gratam et mihi voluptati magnae fore. sed Pansa furere videtur de Clodio itemque de Deiotaro et loquitur severe, si velis credere. illud tamen non belle, ut mihi quidem videtur, quod factum Dolabellae vehementer improbat.

antonius ad ego tantus de claudius rescribo meus lenitas et clementia et sui sum gratus et ego voluptas magnus sum sed pansa furo video de claudius ito de deiotarus et loquor sero si velis credo ille tamen non bellus ut ego quidem video qui facio dolabella vehemens improbo


gratum quod mihi epistulas; quae quidem me delectarunt, in primis Sexti nostri. dices, quia te laudat. puto me hercule id quoque esse causae, sed tamen etiam ante quam ad eum locum veni, valde mihi placebat cum sensus eius de re publica †cum tum† scribendi. Servius vero pacificator cum librariolo suo videtur obisse legationem et omnis captiunculas pertimescere. debuerat autem non ex iure manum consertum sed quae sequuntur; tuque scribes.

gratus qui ego epistula qui quidem ego delecto in primus sestius noster dico quia tu laudo puto ego herculis is quoque sum causa sed tamen etiam ante quam ad is locus venio validus ego placeo cum sensus is de res publicus cum tum scribo servus verus pacificator cum librariolus suus video obeo legatio et omnis captiuncula pertimesco debeo autem non ex ius manus consero sed qui sequor tu scribo


undecimo die, postquam a te discesseram, hoc litterularum exaravi egrediens e villa ante lucem atque eo die cogitabam in Anagnino, postero autem in Tusculano, ibi unum diem; v Kalend. igitur ad constitutum. atque utinam continuo ad complexum meae Tulliae, ad osculum Atticae possim currere! quod quidem ipsum scribe, quaeso, ad me ut, dum consisto in Tusculano, sciam quid garriat, sin rusticatur, quid scribat ad te; eique interea aut scribes salutem aut nuntiabis itemque Piliae. et tamen etsi continuo congressuri sumus, scribes ad me si quid habebis.

undecimus dies postquam ab tu discedo hic litterularis exaro egredior e villa ante lux atque is dies cogito in anagninum posterus autem in tusculanus ibi unus dies v kalend igitur ad constituo atque utinam continuo ad complector meus tullia ad osculis attica possum curro qui quidem ipse scribo quaeso ad ego ut dum consisto in tusculanus scio quis garrio sin rusticor quis scribo ad tu is interea aut scribo salus aut nuntio ito pilia et tamen etsi continuo congredior sum scribo ad ego si quis habeo


secutae sunt duae pr. Kal. ambae datae quae me convellerunt de pristino statu iam tamen, ut ante ad te scripsi, labantem. nec me movet quod scribis Iovi ipsi iniquum. nam periculum in utriusque iracundia positum est, victoria autem ita incerta ut deterior causa paratior mihi esse videatur. nec me consules movent qui ipsi pluma aut folio facilius moventur. offici me deliberatio cruciat cruciavitque adhuc. cautior certe est mansio, honestior existimatur traiectio. malo interdum multi me non caute quam pauci non honeste fecisse existiment. de Lepido et Tullo quod quaeris, illi vero non dubitant quin Caesari praesto futuri in senatumque venturi sint recentissima tua est epistula Kal. data, in qua optas congressum pacemque non desperas. sed ego cum haec scribebam, nec illos congressuros nec, si congressi essent, Pompeium ad ullam condicionem accessurum putabam. quod videris non dubitare, si consules transeant, quid nos facere oporteat, certe transeunt vel, quo modo nunc est, transierunt. sed memento praeter Appium neminem esse fere qui non ius habeat transeundi. nam aut cum imperio sunt ut Pompeius, ut Scipio, Sufenas, Fannius, Voconius, Sestius, ipsi consules quibus more maiorum concessum est vel omnis adire provincias, aut legati sunt eorum. sed nihil decerno; quid placeat tibi et quid prope modum rectum sit intellego. plura scriberem, si ipse possem. sed, ut mihi videor, potero biduo. Balbi Corneli litterarum exemplum quas eodem die accepi quo tuas misi ad te, ut meam vicem doleres, cum me derideri videres.

sequor sum duo pr kal ambo do qui ego convello de pristinus status iam tamen ut ante ad tu scribo labo neque ego moveo qui scribo iuppiter ipse iniquus nam periculum in uterque iracundia pono sum victoria autem ita incertus ut deterior causa paro ego sum video neque ego consul moveo qui ipse pluma aut folium facilis moveo officio ego deliberatio crucio crucio adhuc caveo certus sum mansio honestus existimo trajectio malus interdum multus ego non caveo quam paucus non honestus facio existimo de lepidus et tullus qui quaero ille verus non dubito quin caesaris praesto sum in senatus venio sum recens tuus sum epistula kal do in qui opto congredior pax non despero sed ego cum hic scribo neque ille congredior neque si congredior sum pompejus ad ullus condicio accedo puto qui video non dubitaris si consul transeo quis nos facio oportet certus transeo vel quo modo nunc sum transeo sed memento praeter appius nemo sum fere qui non ius habeo transeo nam aut cum imperium sum ut pompejus ut scipio sufenas fannius voconius sestius ipse consul qui mos magnus concedo sum vel omnis adeo provincia aut legatus sum is sed nihil decerno quis placeo tu et quis prope modus recingo sum intellego multus scribo si ipse possum sed ut ego video possum biduus balbus cornelis litteraris exemplum qui idem dies accipio quo tuus mitto ad tu ut meus vicis doleo cum ego derideo video


de hortis ex tuis litteris cognovi et ex Chrysippo. in villa cuius insulsitatem bene noram video nihil aut pauca mutata; balnearia tamen laudat maiora, de minoribus ait hiberna effici posse. tecta igitur ambulatiuncula addenda est; quam ut tantam faciamus quantam in Tusculano fecimus prope dimidio minoris constabit isto loco. ad id autem quod volumus ἀφίδρυμα nihil aptius videtur quam lucus quem ego noram; sed celebritatem nullam tum habebat, nunc audio maximam. nihil est quod ego malim. in hoc τὸν τῦφόν μου πρὸσ θεῶν τροποφόρησον. reliquum est, si Faberius nobis nomen illud explicat, noli quaerere quanti; Othonem vincas volo. nec tamen insaniturum illum puto; nosse enim mihi hominem videor. ita male autem audio ipsum esse tractatum ut mihi ille emptor non esse videatur. quid enim? pateretur? sed quid argumentor?

de hortus ex tuus littera cognosco et ex chrysippus in villa qui insulsitas bene noram video nihil aut paucus muto balnearius tamen laudo magnus de paruus aio hibernus efficio possum tectum igitur ambulatiuncula addo sum quam ut tantus facio quantus in tusculanus facio prope dimidio paruus consto iste locus ad is autem qui volo nihil aptus video quam lucus qui ego noram sed celebritas nullus tum habeo nunc audio maximus nihil sum qui ego malo in hic reliquus sum si faberius nos nomen ille explico nolo quaero quantus otho vinco volo neque tamen insanio ille puto nosco enim ego homo video ita malus autem audio ipse sum tractas ut ego ille emptor non sum video quis enim pateo sed quis argumentor


ne ego essem hic libenter atque id cotidie magis, ni esset ea causa quam tibi superioribus litteris scripsi. nihil hac solitudine iucundius, nisi paulum interpellasset Amyntae filius. ὢ ἀπεραντολογίας ἀηδοῦσ! cetera noli putare amabiliora fieri posse villa, litore, prospectu maris, tumulis his rebus omnibus. sed neque haec digna longioribus litteris nec erat quod scriberem, et somnus urgebat.

ne ego sum hic libet atque is cottidie magis ni sum is causa quam tu superus littera scribo nihil hic solitudo jucundus nisi paulus interpello amyntas filius ceterus nolo puto amabilis fio possum villa litus prospectus mare tumulus hic res omnis sed neque hic dignus longus littera neque sum qui scribo et somnus urgeo


es enim etiam nunc domi tuae sed invitis perditissimis hominibus esse diutius non potes. hoc miserius, hoc turpius quicquam? vagamur egentes cum coniugibus et liberis; in unius hominis quotannis periculose aegrotantis anima positas omnis nostras spes habemus non expulsi sed evocati ex patria; quam non servandam ad reditum nostrum sed diripiendam et inflammandam reliquimus. ita multi nobiscum sunt? non in suburbanis? non in hortis? non in ipsa urbe? et, si nunc sunt, non erunt? nos interea ne Capuae quidem sed Luceriae, et oram quidem maritimam iam relinquemus, Afranium exspectabimus et Petreium. nam in Labieno parum est dignitatis. hic tu in me illud desideras. nihil de me dico, alii viderint. hic quidem quae est ? domi vestrae estis et eritis omnes boni. quis tum se mihi non ostendit? quis nunc adest hoc bello? sic enim iam appellandum est.

sum enim etiam nunc domus tuus sed invitus perdo homo sum diu non possum hic miser hic turpis quisquam vago egeo cum conjunx et liber in unus homo quot periculosus aegroto anima pono omnis noster spes habeo non expello sed evoco ex patria quam non servo ad redeo nos sed diripio et inflammo relinquo ita multus nos sum non in suburbanus non in hortus non in ipse urbs et si nunc sum non sum nos interea ne capua quidem sed luceria et ora quidem maritimus iam relinquo afranius exspecto et petreius nam in labienus parum sum dignitas hic tu in ego ille desidero nihil de ego dico alius video hic quidem qui sum domus vester sum et sum omnis bonus quis tum sui ego non ostendo quis nunc adsum hic bellum sic enim iam appello sum


Epiroticam emptionem gaudeo tibi placere. quae tibi mandavi et quae tu intelleges convenire nostro Tusculano velim, ut scribis, cures, quod sine molestia tua facere poteris. nam nos ex omnibus molestiis et laboribus uno illo in loco conquiescemus.

epiroticus emptio gaudeo tu placeo qui tu mando et qui tu intellego convenio noster tusculanus volo ut scribo curo qui sine molestia tuus facio possum nam nos ex omnis molestia et labor unus ille in locus conquiescemus


ex Quinti fratris litteris suspicor iam eum esse in Britannia. suspenso animo exspecto quid agat. illud quidem sumus adepti, quod multis et magnis indiciis possumus iudicare, nos Caesari et carissimos et iucundissimos esse. Dionysium velim salvere iubeas et eum roges et hortere ut quam primum veniat, ut possit Ciceronem meum atque etiam me ipsum erudire.

ex quintius frater littera suspicor iam is sum in britannia suspendo animus exspecto quis ago ille quidem sum adipiscor qui multus et magnus indicium possum iudicaris nos caesaris et carus et jucundus sum dionysius volo salvo jubeo et is rogo et hortor ut quam primus venio ut possum cicero meus atque etiam ego ipse erudio


tum Pompeius μάλ' ἀριστοκρατικῶσ locutus est senatusque auctoritatem sibi omnibus in rebus maximam videri semperque visam esse respondit et id multis verbis. postea Messalla consul in senatu de Pompeio quaesivit quid de religione et de promulgata rogatione sentiret. locutus ita est in senatu ut omnia illius ordinis consulta γενικῶσ laudaret mihique, ut adsedit, dixit se putare satis ab se etiam de istis rebus esse responsum.

tum pompejus loquor sum senatus auctoritas sui omnis in res maximus video semper video sum respondeo et is multus verbum postea messalla consul in senatus de pompejus quaero quis de religio et de promulgo rogatio sentio loquor ita sum in senatus ut omnis ille ordo consulo laudo ego ut adsedeo dico sui puto satis ab sui etiam de iste res sum responsum


de HS X_X_ Terentia tibi rescripsit. Dionysio, dum existimabam vagos nos fore, nolui molestus esse; tibi autem crebro ad me scribenti de eius officio nihil rescripsi, quod diem ex die exspectabam ut statuerem quid esset faciendum. nunc, ut video, pueri certe in Formiano videntur hiematuri. et ego? nescio. si enim erit bellum, cum Pompeio esse constitui. quod habebo certi faciam ut scias. ego bellum foedissimum futurum puto, nisi qui, ut tu scribis, Parthicus casus exstiterit.

de sestertius decem decem terentius tu rescribo dionysius dum existimo vagus nos sum nolo molestus sum tu autem creber ad ego scribo de is officium nihil rescribo qui dies ex dies exspecto ut statuo quis sum facio nunc ut video puer certus in formianus video hiemo et ego nescio si enim sum bellum cum pompejus sum constituo qui habeo certus facio ut scio ego bellum foedus sum puto nisi qui ut tu scribo parthicus casus exsisto


Gavius est quidam cui cum praefecturam detulissem Bruti rogatu multa et dixit et fecit cum quadam mea contumelia, P. Clodi canis. is me nec proficiscentem Apameam prosecutus est nec, cum postea in castra venisset atque inde discederet, num quid vellem rogavit et fuit aperte mihi nescio qua re non amicus. hunc ego si in praefectis habuissem, quem tu me hominem putares? qui, ut scis, potentissimorum hominum contumaciam numquam tulerim, ferrem huius adseculae? etsi hoc plus est quam ferre, tribuere etiam aliquid benefici et honoris. is igitur Gavius, cum Apameae me nuper vidisset Romam proficiscens, me ita appellavit ut Culleolum vix auderem, unde inquit me iubes petere cibaria praefecti? respondi lenius quam putabant oportuisse qui aderant me non instituisse iis dare cibaria quorum opera non essem usus. abiit iratus.

gavius sum quidam qui cum praefectura defero brutus rogo multus et dico et facio cum quidam meus contumelia p claudius canis is ego neque proficisco apamea prosequor sum neque cum postea in castrum venio atque inde discedo num quis volo rogo et sum apertus ego nescio qui res non amicus hic ego si in praefectus habeo qui tu ego homo puto qui ut scio potens homo contumacia numquam fero fero hic adseculae etsi hic multus sum quam fero tribuo etiam aliquis beneficus et honor is igitur gavius cum apamea ego nuper video roma proficiscor ego ita appello ut culleolum vix audeo unde inquam ego iubeo peto cibaria praefectus respondeo lenis quam puto oportet qui adsum ego non instituo is do cibaria qui opus non sum utor abeo irascor


sed heus tu! πυροὺσ εἰσ δῆμον Athenis? placet hoc tibi? etsi non impediebant mei certe libri. non enim ista largitio fuit in civis sed in hospites liberalitas. me tamen de Academiae προπύλῳ iubes cogitare, cum iam Appius de Eleusine non cogitet? de Hortensio te certo scio dolere; equidem excrucior; decreram enim cum eo valde familiariter vivere.

sed heus tu athenae placeo hic tu etsi non impedio meus certus liber non enim iste largitio sum in civis sed in hospes liberalitas ego tamen de academia iubeo cogito cum iam appius de eleusinus non cogito de hortensius tu certus scio doleo equidem excrucio decerno enim cum is validus familiaris vivo


hoc Gnaeus noster cum antea numquam tum in hac causa minime cogitavit. dominatio quaesita ab utroque est, non id actum beata et honesta civitas ut esset. nec vero ille urbem reliquit quod eam tueri non posset nec Italiam quod ea pelleretur, sed hoc a primo cogitavit, omnis terras, omnia maria movere, reges barbaros incitare, gentis feras armatas in Italiam adducere, exercitus conficere maximos. genus illud Sullani regni iam pridem appetitur multis qui una sunt cupientibus. an censes nihil inter eos convenire, nullam pactionem fieri potuisse? hodie potest. sed neutri σκοπὸσ est ille ut nos beati simus; uterque regnare vult.

hic gnaeus noster cum antea numquam tum in hic causa paruus cogito dominatio quaero ab uterque sum non is ago beatus et honestus civitas ut sum neque verus ille urbs relinquo qui is tueor non possum neque italia qui is pello sed hic ab primus cogito omnis terra omnis mare moveo rex barbarus incitaris gens ferus armo in italia duco exercitus confacio magnus genus ille sullanus regnum iam pridem appeto multus qui unus sum cupio an censeo nihil inter is convenio nullus pactio fio possum hodie possum sed neuter sum ille ut nos beati sum uterque regno volo


libertum ego habeo sane nequam hominem, Hilarum dico, ratiocinatorem et clientem tuum. de eo mihi Valerius interpres nuntiat Thyillusque se audisse scribit haec, esse hominem cum Antonio; Antonium porro in cogendis pecuniis dictitare partem mihi quaeri et a me custodem communis quaestus libertum esse missum. non sum mediocriter commotus neque tamen credidi, sed certe aliquid sermonis fuit. totum investiga, cognosce, perspice et nebulonem illum, si quo pacto potes, ex istis locis amove. huius sermonis Valerius auctorem Cn. Plancium nominabat. mando tibi plane totum ut videas cuius modi sit.

libertus ego habeo sanus nequam homo hilaris dico ratiocinator et cliens tuus de is ego valerius interpres nuntio thyillus sui audio scribo hic sum homo cum antonius antonius porro in cogo pecunia dictitaris pars ego quaero et ab ego custos communis quaestus libertus sum mitto non sum mediocris commoueo neque tamen credo sed certus aliquis sermo sum totus investigo cognosco perspicio et nebulo ille si quo pacisco possum ex iste locus amoveo hic sermo valerius auctor cn plancius nomino mando tu planus totus ut video qui modus sum


ad Dolabellam, ut scribis, ita puto faciendum, κοινότερα quaedam et πολιτικώτερα. faciendum certe aliquid est; valde enim desiderat.

ad dolabella ut scribo ita puto facio quidam et facio certus aliquis sum validus enim desidero


me tuae litterae numquam in tantam spem adduxerunt quantam aliorum; ac tamen mea spes etiam tenuior semper fuit quam tuae litterae. sed tamen quoniam coeptum est agi, quoquo modo coeptum est et quacumque de causa, non deseram neque optimi atque unici fratris miseras ac luctuosas preces nec Sesti ceterorumque promissa nec spem aerumnosissimae mulieris Terentiae nec miserrimae Tulliolae obsecrationem et fidelis litteras tuas. mihi Epirus aut iter ad salutem dabit aut quod scripsi supra.

ego tuus littera numquam in tantus spes adduco quantus alius atque tamen meus spes etiam tenuis semper sum quam tuus littera sed tamen quoniam coepio sum ago quisquis modo coepio sum et quicumque de causa non desero neque bonus atque unicus frater miser atque luctuosus prex neque sestius ceter promitto neque spes aerumnosus mulier terentia neque miser tulliola obsecratio et fidelis littera tuus ego epirus aut iter ad salus do aut qui scribo supra


qua re aut ista proficient aut aliud agamus. de pecunia vero video a te omnem diligentiam adhiberi vel potius iam adhibitam esse. quod si efficis, a te hortos habebo. nec vero ullum genus possessionis est quod malim, maxime scilicet ob eam causam quae suscepta est; cuius festinationem mihi tollis, quoniam de aestate polliceris vel potius recipis. deinde etiam ad καταβίωσιν maestitiamque minuendam nihil mihi reperiri potest aptius; cuius rei cupiditas impellit me interdum ut te hortari velim. sed me ipse revoco; non enim dubito quin, quod me valde velle putes, in eo tu me ipsum cupiditate vincas. itaque istuc iam pro facto habeo.

qui res aut iste proficio aut alius ago de pecunia verus video ab tu omnis diligentia adhibeo vel potis iam adhibeo sum qui si efficio ab tu hortus habeo neque verus ullus genus possessio sum qui malo magnus scilicet ob is causa qui suscipio sum qui festinatio ego tollo quoniam de aestas polliceo vel potis recipio deinde etiam ad maestitia minuo nihil ego reperio possum aptus qui res cupiditas impello ego interdum ut tu hortor volo sed ego ipse revoco non enim dubito quin qui ego validus volo puto in is tu ego ipse cupiditas vinco itaque iste iam pro facio habeo


tu tamen de Curtio ad me rescribe certius, et nunc quis in eius locum paretur, et quid de P. Clodio fiat, et omnia, quem ad modum polliceris, ἐπὶ σχολῆσ scribe, et quo die Roma te exiturum putes velim ad me scribas, ut certiorem te faciam quibus in locis futurus sim, epistulamque statim des de iis rebus de quibus ad te scripsi. valde enim exspecto tuas litteras.

tu tamen de curtius ad ego rescribo certus et nunc quis in is locus paro et quis de p claudius fio et omnis qui ad modus polliceo scribo et quo dies roma tu exeo puto volo ad ego scribo ut certus tu facio qui in locus sum sum epistula statim do de is res de qui ad tu scribo validus enim exspecto tuus littera


tandem a Cicerone tabellarius et me hercule litterae πεπινωμένωσ scriptae, quod ipsum προκοπὴν aliquam significat, itemque ceteri praeclara scribunt; Leonides tamen retinet suum illud adhuc, summis vero laudibus Herodes. quid quaeris? vel verba mihi dari facile patior in hoc meque libenter praebeo credulum. tu velim, si quid tibi est a Statio scriptum quod pertineat ad me, certiorem me facias.

tandem ab cicero tabellarius et ego herculis littera scribo qui ipse aliqui significo ito ceterus praeclarus scribo leonides tamen retineo suus ille adhuc summus verus laus herodes quis quaero vel verbum ego do facilis patior in hic ego libet praebeo credulus tu volo si quis tu sum ab statius scribo qui pertineo ad ego certus ego facio


non dubito quin tibi odiosae sint epistulae cotidianae, cum praesertim neque nova de re aliqua certiorem te faciam neque novam denique iam reperiam scribendi ullam sententiam. sed si dedita opera, cum causa nulla esset, tabellarios ad te cum inanibus epistulis mitterem, facerem inepte; euntibus vero, domesticis praesertim, ut nihil ad te dem litterarum facere non possum et simul, crede mihi, requiesco paulum in his miseriis, cum quasi tecum loquor, cum vero tuas epistulas lego, multo etiam magis. omnino intellego nullum fuisse tempus post has fugas et formidines nostras quod magis debuerit mutum esse a litteris, propterea quod neque Romae quicquam auditur novi nec in his locis quae a Brundisio absunt propius quam tu bidui aut tridui. Brundisi autem omne certamen vertitur huius primi temporis. qua quidem exspectatione torqueor. sed omnia ante Nonas sciemus. eodem enim die video Caesarem a Corfinio post meridiem profectum esse, id est Feralibus, quo Canusio mane Pompeium. eo modo autem ambulat Caesar et iis †diariis† militum celeritatem incitat ut timeam ne citius ad Brundisium quam opus sit accesserit.

non dubito quin tu odiosus sum epistula cottidianus cum praesertim neque novo de res aliqui certus tu facio neque novus denique iam reperio scribo ullus sententia sed si dedo opus cum causa nullus sum tabellarius ad tu cum inanis epistula mitto facio ineptus eo verus domesticus praesertim ut nihil ad tu do litteraris facio non possum et simul credo ego requiesco paulus in hic miseria cum quasi tu loquor cum verus tuus epistula lego multus etiam magis omnino intellego nullus sum tempus post hic fugo et formido noster qui magis debeo mutus sum ab littera propterea qui neque roma quisquam audio nosco neque in hic locus qui ab brundisium absum propius quam tu biduus aut triduum brundisium autem omnis certamen verto hic primus tempus qui quidem exspectatio torqueo sed omnis ante nona scio idem enim dies video caesaris ab corfinium post meridio proficiscor sum is sum feral quo canusium mane pompejus is modo autem ambulo caesar et is diarium miles celeritas incito ut timeo ne cieo ad brundisium quam opus sum accedo


nausea iamne plane abiit? mihi quidem ex tuis litteris coniectanti ita videbatur. redeo ad Tebassos, Scaevas, Fangones. hos tu existimas confidere se illa habituros stantibus nobis? in quibus plus virtutis putarunt quam experti sunt. pacis isti scilicet amatores et non latrocini auctores. at ego, cum tibi de Curtilio scripsi Sextilianoque fundo, scripsi de Censorino, de Messalla, de Planco, de Postumo, de genere toto. melius fuit perisse illo interfecto, quod numquam accidisset, quam haec videre.

nausea jam planus abeo ego quidem ex tuus littera conjecto ita video redeo ad tebassos scaeva fangones hic tu existimo confido sui ille habeo sto nos in qui multus virtus puto quam experior sum pax iste scilicet amator et non latrocinium auctor at ego cum tu de curtilius scribo sextilianus fundo scribo de censorinus de messalla de plancus de postumus de genus totus bonus sum pereo ille interficio qui numquam accido quam hic video


et quod paene praeterii, Bruti tui causa, ut saepe ad te scripsi, feci omnia. Cyprii numerabant; sed Scaptius centesimis renovato in singulos annos faenore contentus non fuit. Ariobarzanes non in Pompeium prolixior per ipsum quam per me in Brutum. quem tamen ego praestare non poteram; erat enim rex perpauper aberamque ab eo ita longe ut nihil possem nisi litteris; quibus pugnare non destiti. summa haec est. pro ratione pecuniae liber alius est Brutus tractatus quam Pompeius. Bruto curata hoc anno talenta circiter c, Pompeio in sex mensibus promissa cc. iam in Appi negotio quantum tribuerim Bruto dici vix potest. quid est igitur quod laborem? amicos habet meras nugas, Matinium, Scaptium. qui quia non habuit a me turmas equitum quibus Cyprum vexaret, ut ante me fecerat, fortasse suscenset, aut quia praefectus non est, quod ego nemini tribui negotiatori, non C. Vennonio meo familiari, non tuo M. Laenio, et quod tibi Romae ostenderam me servaturum; in quo perseveravi. sed quid poterit queri is qui auferre pecuniam cum posset noluit? †aut Scaptius† qui in Cappadocia fuit, puto esse satis factum. is a me tribunatum cum accepisset quem ego ex Bruti litteris ei detulissem, postea scripsit ad me se uti nolle eo tribunatu.

et qui paene praetereo brutus tuus causa ut saepe ad tu scribo facio omnis cyprium numero sed scaptius centesimus renovo in singuli annus faenus contineo non sum ariobarzanes non in pompejus prolixus per ipse quam per ego in brutus qui tamen ego praesto non possum sum enim rex perpauper absum ab is ita longus ut nihil possum nisi littera qui pugno non desisto summus hic sum pro ratio pecunia liber alius sum brutus tracto quam pompejus brutus curo hic annus talentum circiter que pompejus in sex mensis promitto centum iam in appius negotium quantus tribuo brutus dico vix possum quis sum igitur qui labor amicus habeo merus nugae matinius scaptius qui quia non habeo ab ego turma eques qui cyprus vexo ut ante ego facio fortasse suscenseo aut quia praefectus non sum qui ego nemo tribuo negotiator non que vennonius meus familiaris non tuus m laenius et qui tu roma ostendo ego servo in quo persevero sed quis possum queror is qui aufero pecunia cum possum nolo aut scaptius qui in cappadocia sum puto sum satis facio is ab ego tribunatus cum accipio qui ego ex brutus littera is defero postea scribo ad ego sui uti nolo is tribunatus


praeterea tribus tricliniis accepti οἱ περὶ valde copiose. libertis minus lautis servisque nihil defuit. nam lautiores eleganter accepi. quid multa? homines visi sumus. hospes tamen non is quoi diceres, amabo te, eodem ad me cum revertere. semel satis est. σπουδαῖον οὐδὲν in sermone, φιλόλογα multa. quid quaeris? delectatus est et libenter fuit. Puteolis se aiebat unum diem fore, alterum ad Baias. habes hospitium sive ἐπισταθμείαν odiosam mihi, dixi, non molestam. ego paulisper hic, deinde in Tusculanum. Dolabellae villam cum praeteriret, omnis armatorum copia dextra sinistra ad equum nec usquam alibi. hoc ex Nicia.

praeterea tres triclinium accipio validus copiosus libertus paruus lavo servio nihil desum nam lavo eleganter accipio quis multus homo video sum hospes tamen non is qui dico amo tu idem ad ego cum revorto semel satis sum in sermo multus quis quaero delector sum et libet sum puteoli sui aio unus dies sum alter ad baiae habeo hospitium sive odiosus ego dico non molestus ego paulisper hic deinde in tusculanus dolabella villa cum praetereo omnis armator copia dextera sinistra ad equus neque usquam alibi hic ex nicias


de Caelio vide, quaeso, ne quae lacuna sit in auro. ego ista non novi. sed certe in collubo est detrimenti satis. huc aurum si accedit—sed quid loquor? tu videbis. habes Hegesiae genus, quod Varro laudat.

de caelius video quaeso ne qui lacuna sum in aurum ego iste non nosco sed certus in collubo sum detrimentum satis huc aurum si accedo sed quis loquor tu video habeo hegesias genus qui varro laudo


Curionis sermo postridie eandem habuit fere summam, nisi quod apertius significavit se harum rerum exitum non videre. quod mihi mandas de Quinto regendo, Ἀρκαδίαν. tamen nihil praetermittam. atque utinam tu—, sed molestior non ero. epistulam ad Vestorium statim detuli, ac valde requirere solebat.

curio sermo postridie idem habeo fere summa nisi qui aperio significo sui haris res exitus non video qui ego mando de quintus rego tamen nihil praetermitto atque utinam tu sed molestus non sum epistula ad vestorius statim defero atque validus requiro soleo


de Metello οὐχ ὁσίη φθιμένοισιν, sed tamen multis annis civis nemo erat mortuus qui quidem tibi nummi meo periculo sint. quid enim vereris? quemcumque heredem fecit, nisi Publium fecit, virum fecit, non improbe, quamquam fuit ipse. qua re in hoc thecam nummariam non retexeris, in aliis eris cautior.

de metellus sed tamen multus annus civis nemo sum mortuus qui quidem tu nummus meus periculum sum quis enim vereor quicumque heres facio nisi publius facio vir facio non improbus quamquam sum ipse qui res in hic theca nummarius non retego in alius sum caveo


quod quaeris quam diu hic: paucos dies. sed certum non habeo. simul ac constituero, ad te scribam, et tu ad me quam diu in suburbano sis futurus. quo die ego ad te haec misi, de Pilia et Attica mihi quoque eadem quae scribis et scribuntur et nuntiantur.

qui quaero quam diu hic paucus dies sed certus non habeo simul atque constituo ad tu scribo et tu ad ego quam diu in suburbanum sum sum quo dies ego ad tu hic mitto de pilia et atticus ego quoque idem qui scribo et scribo et nuntio


in disputationibus nostris summa varietas est. plerique negant Caesarem in condicione mansurum postulataque haec ab eo interposita esse quo minus quod opus esset ad bellum a nobis pararetur. ego autem eum puto facturum ut praesidia deducat. vicerit enim, si consul factus erit, et minore scelere vicerit quam quo ingressus est. sed accipienda plaga est. sumus enim flagitiose imparati cum a militibus tum a pecunia; quam quidem omnem non modo privatam quae in urbe est sed etiam publicam quae in in aerario est illi reliquimus. Pompeius ad legiones Appianas est profectus; Labienum secum habet. ego tuas opiniones de his rebus exspecto. Formias me continuo recipere cogitabam.

in disputatio noster summus varietas sum plerusque nego caesaris in condicio mando postulo hic ab is interpono sum quo paruus qui opus sum ad bellum ab nos paro ego autem is puto facio ut praesidium deduco vinco enim si consul facio sum et paruus scelus vinco quam quo ingredior sum sed accipio plaga sum sum enim flagitiosus imparatus cum ab miles tum ab pecunia quam quidem omnis non modo privo qui in urbs sum sed etiam publicus qui in in aerarius sum ille relinquo pompejus ad legio appianus sum proficiscor labienus sui habeo ego tuus opinio de hic res exspecto formiae ego continuo recipio cogito


quaeso, quid est hoc? aut quid agitur? mihi enim tenebrae sunt. Cingulum inquit nos tenemus, Anconem amisimus; Labienus discessit a Caesare. utrum de imperatore populi Romani an de Hannibale loquimur? o hominem amentem et miserum qui ne umbram quidem umquam τοῦ καλοῦ viderit! atque haec ait omnia facere se dignitatis causa. ubi est autem dignitas nisi ubi honestas? honestum igitur habere exercitum nullo publico consilio, occupare urbis civium quo facilior sit aditus ad patriam, χρεῶν, φυγάδων καθόδουσ, sescenta alia scelera moliri, τὴν θεῶν μεγίστην ὥστ' ἔχειν τυραννίδα sibi habeat suam fortunam! unam me hercule tecum apricationem in illo lucrativo tuo sole malim quam omnia istius modi regna vel potius mori miliens quam semel istius modi quicquam cogitare. quid si tu velis? inquis.

quaeso quis sum hic aut quis ago ego enim tenebra sum cingulis inquam nos teneo ancon amitto labienus discedo ab caesaris utrum de imperator populus romanus an de hannibal loquor o homo amens et miser qui ne umbra quidem umquam video atque hic aio omnis facio sui dignitas causa ubi sum autem dignitas nisi ubi honestus honestus igitur habeo exercitus nullus publicus consilium occuparis urbs civis quo facilis sum aditus ad patria sescenti alius scelus molior sui habeo suus fortuna unus ego herculis tu apricatio in ille lucrativus tuus sol malo quam omnis iste modus regnum vel potis morior millies quam semel iste modus quisquam cogito quis si tu velis inquam


quod me ad meam consuetudinem revocas, fuit meum quidem iam pridem rem publicam lugere, quod faciebam, sed mitius; erat enim ubi acquiescerem. nunc plane nec ego victum nec vitam illam colere possum nec in ea re quid aliis videatur mihi puto curandum; mea mihi conscientia pluris est quam omnium sermo. quod me ipse per litteras consolatus sum, non paenitet me quantum profecerim. maerorem minui, dolorem nec potui nec, si possem, vellem.

qui ego ad meus consuetudo revoco sum meus quidem iam pridem res publicus lugeo qui facio sed mitis sum enim ubi acquiesco nunc planus neque ego vinco neque vita ille colo possum neque in is res quis alius video ego puto curo meus ego conscientia multus sum quam omnis sermo qui ego ipse per littera consolo sum non paeniteo ego quantus proficio maeror minuo dolor neque possum neque si possum volo


valde me memorderunt epistulae tuae de Attica nostra; eaedem tamen sanaverunt. quod enim te ipse consolabare eisdem litteris, id mihi erat satis firmum ad leniendam aegritudinem.

validus ego memorderunt epistula tuus de atticus noster idem tamen sano qui enim tu ipse consolabaris idem littera is ego sum satis firmum ad lenio aegritudo


iiiii Non. vesperi a Balbo redditae mihi litterae fore Nonis senatum, ut Brutus in Asia, Cassius in Sicilia frumentum emendum et ad urbem mittendum curarent. o rem miseram! primum ullam ab istis, dein, si aliquam, hanc †legatoriam† provinciam! atque haud scio an melius sit quam ad Eurotam sedere. sed haec casus gubernabit. ait autem eodem tempore decretum iri ut et iis et reliquis praetoriis provinciae decernantur. hoc certe melius quam illa Περσικὴ porticus; nolo enim Lacedaemonem †longinquo quom Lanuvium existimavit†. rides inquies in talibus rebus? quid faciam? plorando fessus sum.

iiiii non vesperus ab balbus reddo ego littera sum nona senatus ut brutus in asia casseius in sicilia frumentum emo et ad urbs mitto curo o res miser primus ullus ab iste deinde si aliqui hic legatoriam provincia atque haud scio an bonus sum quam ad eurotas sedeo sed hic casus guberno aio autem idem tempus decretum eo ut et is et reliquus praetorius provincia decerno hic certus bonus quam ille porticus nolo enim lacedaemon longinquus cum lanuvium existimo rideo inquam in talis res quis facio ploro fessus sum


ego misi Tironem Dolabellae obviam. is ad me Idibus revertetur. te exspectabo postridie. de Tullia mea tibi antiquissimum esse video idque ita ut sit te vehementer rogo. ergo ei in integro omnia; sic enim scribis. mihi etsi Kalendae vitandae fuerunt Nicasionumque ἀρχέτυπα fugienda conficiendaeque tabulae, nihil tamen tanti ut a te abessem fuit. cum Romae essem et te iam iamque visurum me putarem, cotidie tamen horae quibus exspectabam longae videbantur. scis me minime esse blandum; itaque minus aliquanto dico quam sentio.

ego mitto tiro dolabella obvius is ad ego idus revorto tu exspecto postridie de tullia meus tu antiquus sum video is ita ut sum tu vehemens rogo ergo is in integer omnis sic enim scribo ego etsi kalendae vito sum nicasionumque fugio confacio tabula nihil tamen tantus ut ab tu absum sum cum roma sum et tu iam iam video ego puto cottidie tamen hora qui exspecto longus video scio ego paruus sum blandus itaque paruus aliquantus dico quam sentio


tollamus igitur hoc quo illum posse adduci negat; de reliquis quid est deterrimum? concedere illi quod, ut idem dicit, impudentissime postulat. nam quid impudentius? tenuisti provinciam per annos decem non tibi a senatu sed a te ipso per vim et per factionem datos; praeteriit tempus non legis sed libidinis tuae, fac tamen legis; ut succedatur decernitur; impedis et ais, habe meam rationem. habe tu nostram. exercitum tu habeas diutius quam populus iussit invito senatu? depugnes oportet, nisi concedis. cum bona quidem spe, ut ait idem, vel vincendi vel in libertate moriendi. iam si pugnandum est, quo tempore, in casu, quo consilio, in temporibus situm est. itaque te in ea quaestione non exerceo; ad ea quae dixi adfer si quid habes. equidem dies noctesque torqueor.

tollo igitur hic quo ille possum adduco nego de reliquus quis sum deterior concedo ille qui ut idem dico impudens postulo nam quis impudens teneo provincia per annus decem non tu ab senatus sed ab tu ipse per vis et per factio do praetereo tempus non lex sed libido tuus facio tamen lex ut succedo decerno impedio et aio habeo meus ratio habeo tu noster exercitus tu habeo diu quam populus iubeo invito senatus depugno oportet nisi concedo cum bonus quidem spes ut aio idem vel vinco vel in libertas morior iam si pugno sum quo tempus in casus quo consilium in tempus sino sum itaque tu in is quaestio non exerceo ad is qui dico affero si quis habeo equidem dies nox torqueo


viii Kal. duas a te accepi epistulas. respondebo igitur priori prius. adsentior tibi ut nec duces simus nec agmen cogamus, faveamus tamen. orationem tibi misi. eius custodiendae et proferendae arbitrium tuum. sed quando illum diem cum tu edendam putes?

viii kal duo ab tu accipio epistula respondeo igitur prior prior adsentio tu ut neque dux sum neque agmen cogo faveo tamen oratio tu mitto is custodio et profero arbitrium tuus sed quando ille dies cum tu edo puto


quid praeterea ad te scribam non habeo, et me hercule eram in scribendo conturbatior. nam puer festivus anagnostes noster Sositheus decesserat meque plus quam servi mors debere videbatur commoverat. tu velim saepe ad nos scribas. si rem nullam habebis, quod in buccam venerit scribito. Kal. Ianuariis M. Messalla, M. Pisone coss.

quis praeterea ad tu scribo non habeo et ego herculis sum in scribo conturbatus nam puer festivus anagnostes noster sositheus decedo ego multus quam servio mors debeo video commoveo tu volo saepe ad nos scribo si res nullus habeo qui in bucca venio scribo kal januarius m messalla m piso coss


quod scribis de Appuleio, nihil puto opus esse tua contentione nec Balbo et Oppio; quibus quidem ille receperat mihique etiam iusserat nuntiari se molestum omnino non futurum. sed cura ut excuser morbi causa in dies singulos. Laenas hoc receperat. prende C. Septimium, L. Statilium. denique nemo negabit sc iuraturum quem rogaris. quod si erit durius, veniam et ipse perpetuum morbum iurabo. cum enim mihi carendum sit conviviis, malo id lege videri facere quam dolore. Cocceium velim appelles. quod enim dixerat non facit. ego autem volo aliquod emere latibulum et perfugium doloris mei.

qui scribo de appuleius nihil puto opus sum tuus contentio neque balbus et oppius qui quidem ille recipio ego etiam iubeo nuntiaris sui molestus omnino non sum sed cura ut excuso morbus causa in dies singuli laena hic recipio prehendo que septimius l statilius denique nemo nego sc juro qui rogaris qui si sum durus venio et ipse perpetuus morbus iuro cum enim ego careo sum convivium malus is lex video facio quam dolor cocceius volo appello qui enim dico non facio ego autem volo aliqui emo latibulis et perfugium dolor meus


quid agit, obsecro te, Attica nostra? nam triduo abs te nullas acceperam; nec mirum. nemo enim venerat nec fortasse causa fuerat. itaque ipse quod scriberem non habebam. quo autem die has Valerio dabam exspectabam aliquem meorum. qui si venisset et a te quid attulisset, videbam non defuturum quod scriberem.

quis ago obsecro tu atticus noster nam triduum abs tu nullus accipio neque mirus nemo enim venio neque fortasse causa sum itaque ipse qui scribo non habeo quo autem dies hic valerius do exspecto aliquis meus qui si venio et ab tu quis affero video non desum qui scribo


ita sunt res nostrae, ut ín secundis flúxae, ut in advorsís bonae. in re familiari valde sumus, ut scis, perturbati. praeterea sunt quaedam domestica quae litteris non committo. quin tum fratrem insigni pietate, virtute, fide praeditum sic amo ut debeo. te exspecto et oro ut matures venire eoque animo venias ut me tuo consilio egere non sinas. alterius vitae quoddam initium ordimur. iam quidam qui nos absentis defenderunt incipiunt praesentibus occulte irasci, aperte invidere. vehementer te requirimus.

ita sum res noster ut in secundus fluxae ut in advorsis bonus in res familiaris validus sum ut scio perturbo praeterea sum quidam domesticus qui littera non committo quin tum frater insignio pietas virtus fides praeditus sic amo ut debeo tu exspecto et oro ut maturo venio eo animus venio ut ego tuus consilium ago non sino alter vita quidam initium ordior iam quidam qui nos absum defendo incipio praesens occulte irascor apertus invideo vehemens tu requiro


de Bruto tamen, si quid habebis. sciri enim iam puto ubi Pansam exspectet. si, ut consuetudo est, in prima provincia, circiter Kal. adfuturus videtur. vellem tardius; valde enim urbem fugio multas ob causas. itaque id ipsum dubito an excusationem aliquam ad illum parem; quod quidem video facile esse. sed habemus satis temporis ad cogitandum. Piliae, Atticae salutem.

de brutus tamen si quis habeo scio enim iam puto ubi pansa exspecto si ut consuetudo sum in primus provincia circiter kal adsum video volo tardus validus enim urbs fugio multus ob causa itaque is ipse dubito an excusatio aliqui ad ille par qui quidem video facilis sum sed habeo satis tempus ad cogito pilia attica salus


scripseram ad te epistulam quam darem iiii Idus. sed eo die is cui dare volueram non est profectus. venit autem eo ipso die ille celeripes quem Salvius dixerat. attulit uberrimas tuas litteras; quae mihi quiddam quasi animulae instillarunt; recreatum enim me non queo dicere. sed plane τὸ συνέχον effecisti. ego enim non iam id ago, mihi crede, ut prosperos exitus consequar. sic enim video, nec duobus his vivis nec hoc uno nos umquam rem publicam habituros. ita neque de otio nostro spero iam nec ullam acerbitatem recuso. unum illud extimescebam, ne quid turpiter facerem vel dicam iam ne fecissem.

scribo ad tu epistula quam do quattuor idus sed is dies is qui do volo non sum proficiscor venio autem is ipse dies ille celeripes qui salvus dico affero uber tuus littera qui ego quidam quasi animula instillarunt recreo enim ego non queo dico sed planus efficio ego enim non iam is ago ego credo ut prosper exitus consequor sic enim video neque duo hic vivo neque hic unus nos umquam res publicus habeo ita neque de otium noster spero iam neque ullus acerbitas recuso unus ille extimesco ne quis turpis facio vel dico iam ne facio


de re publica nihil habeo ad te scribere nisi summum odium omnium hominum in eos qui tenent omnia. mutationis tamen spes nulla. sed, quod facile sentias, taedet ipsum Pompeium vehementerque paenitet. non provideo satis quem exitum futurum putem; sed certe videntur haec aliquo eruptura.

de res publicus nihil habeo ad tu scribo nisi superus odium omnis homo in is qui teneo omnis mutatio tamen spes nullus sed qui facilis sentio taedet ipse pompejus vehemens paeniteo non provideo satis qui exitus sum puto sed certus video hic aliquis erumpo


vides propinquitas quid habeat. nos vero conficiamus hortos. conloqui videbamur in Tusculano cum essem. tanta erat crebritas litterarum. sed id quidem iam erit. ego interea admonitu tuo perfeci sane argutulos libros ad Varronem sed tamen exspecto quid ad ea quae scripsi ad te, primum qui intellexeris eum desiderare a me cum ipse homo πολυγραφώτατοσ numquam me lacessisset; deinde quem ζηλοτυπεῖν nisi forte Brutum, quem si non ζηλοτυπεῖσ multo Hortensium minus aut eos qui de re publica loquuntur. plane hoc mihi explices velim, in primis maneasne in sententia ut mittam ad eum quae scripsi, an nihil necesse putes. sed haec coram.

video propinquitas quis habeo nos verus confacio hortus colloquium video in tusculanus cum sum tantus sum crebritas litteraris sed is quidem iam sum ego interea admoneo tuus perficio sanus argutulus liber ad varro sed tamen exspecto quis ad is qui scribo ad tu primus qui intellego is desideraris ab ego cum ipse homo numquam ego lacesso deinde qui nisi fors brutus qui si non multus hortensius paruus aut is qui de res publicus loquor planus hic ego explico volo in primus maneo in sententia ut mitto ad is qui scribo an nihil necesse puto sed hic coram


tuas xi K. accepi litteras quibus omnia consilia differs in id tempus cum scierimus quid actum sit. et certe ita est, nec interim potest quicquam non modo statui sed ne cogitari quidem. quamquam hae me litterae Dolabellae iubent ad pristinas cogitationes reverti. fuit enim pridie Quinquatrus egregia tempestas; qua ego illum usum puto.

tuus xi k accipio littera qui omnis consilium differo in is tempus cum scio quis ago sum et certus ita sum neque interim possum quisquam non modo statuo sed ne cogito quidem quamquam hic ego littera dolabella iubeo ad pristinus cogitatio revorto sum enim pridie quinquatrus egregius tempestas qui ego ille usus puto


a Quinto fratre et a Caesare accepi a. d. viiii Kal. Nov. xvii litteras datas a litoribus Britanniae proximis a. d. vi Kal. Octobr. confecta Britannia, obsidibus acceptis, nulla praeda, imperata tamen pecunia exercitum ex Britannia reportabant. Q. Pilius erat iam ad Caesarem profectus. tu, si aut amor in te est nostri ac tuorum aut ulla veritas aut etiam si sapis ac frui tuis commodis cogitas, adventare et prope adesse iam debes. non me hercule aequo animo te careo; te autem quid mirum, qui Dionysium tanto opere desiderem? quem quidem abs te cum dies venerit et ego et Cicero meus flagitabit. abs te proximas litteras habebam Epheso a. d. v Idus Sextil. datas.

ab quintus frater et ab caesaris accipio ab d viiii kal nov xvii littera do ab litus britannia propior ab d vis kal octobr conficio britannia obsidibus accipio nullus praeda impero tamen pecunia exercitus ex britannia reporto q pilius sum iam ad caesaris proficiscor tu si aut amor in tu sum noster atque tuus aut ullus vereor aut etiam si sapio atque fruor tuus commodus cogito adventaris et prope adsum iam debeo non ego herculis aequus animus tu careo tu autem quis mirus qui dionysius tantus opus desidero qui quidem abs tu cum dies venio et ego et cicero meus flagito abs tu propior littera habeo ephesus ab d v idus sextil do


exanimatus tuis litteris, quibus te nihil nisi triste cogitare ostendisti neque id quid esset perscripsisti neque non tamen quale esset quod cogitares aperuisti, has ad te ilico litteras scripsi. per fortunas tuas, Cicero, per liberos te oro et obsecro ne quid gravius de salute et incolumitate tua consulas. nam deos hominesque amicitiamque nostram testificor me tibi praedixisse neque temere monuisse sed, postquam Caesarem convenerim sententiamque eius qualis futura esset parta victoria cognorim, te certiorem fecisse. si existimas eandem rationem fore Caesaris in dimittendis adversariis et condicionibus ferendis, erras; nihil nisi atrox et saevum cogitat atque etiam loquitur; iratus senatui exiit, his intercessionibus plane incitatus est; non me hercules erit deprecationi locus.

exanimo tuus littera qui tu nihil nisi tristis cogito ostendo neque is quis sum perscribo neque non tamen qualis sum qui cogitaris aperio hic ad tu ilico littera scribo per fortuna tuus cicero per liber tu oro et obsecro ne quis gravis de salus et incolumitas tuus consulo nam deus homo amicitia noster testificor ego tu praedico neque temere moneo sed postquam caesaris convenio sententia is qualis sum sum pario victoria cogo tu certus facio si existimo idem ratio sum caesar in dimitto adversarius et condicio fero erro nihil nisi atrox et saevus cogito atque etiam loquor irascor senatus exeo hic intercessio planus incito sum non ego herculis sum deprecatio locus


numquam putavi fore ut supplex ad te venirem; sed hercule facile patior datum tempus in quo amorem experirer tuum. Atticum quanti faciam scis. amabo te, da mihi et hoc, obliviscere mea causa illum aliquando suo familiari, adversario tuo voluisse consultum, cum illius existimatio ageretur. hoc primum ignoscere est humanitatis tuae; suos enim quisque debet tueri; deinde si me amas (omitte Atticum), Ciceroni tuo quem quanti facias prae te soles ferre totum hoc da ut quod semper existimavi nunc plane intellegam, me a te multum amari.

numquam puto sum ut supplex ad tu venio sed herculis facilis patior do tempus in quo amor experior tuus atticus quantus facio scio amo tu do ego et hic obliviscor meus causa ille aliquando suus familiaris adversarius tuus volo consulo cum ille existimatio ago hic primus ignosco sum humanitas tuus suus enim quisque debeo tueor deinde si ego amo omitto atticus cicero tuus qui quantus facio prae tu soleo fero totus hic do ut qui semper existimo nunc planus intellego ego ab tu multus amo


prorsus ut scribis ita sentio, turbatur Sampsiceramus. nihil est quod non timendum sit; ὁμολογουμένως τυραννίδα συσκευάζεται. quid enim ista repentina adfinitatis coniunctio, quid ager Campanus, quid effusio pecuniae significant? quae si essent extrema tamen esset nimium mali, sed ea natura rei est ut haec extrema esse non possint. quid enim? eos haec ipsa per se delectare possunt? numquam huc venissent nisi ad alias res pestiferas aditus sibi compararent. verum, ut scribis, haec in Arpinati a. d. vi circiter Idus Maias non deflebimus, ne et opera et oleum philologiae nostrae perierit; sed conferemus tranquillo animo.

prorsus ut scribo ita sentio turbo sampsiceramus nihil sum qui non timeo sum quis enim iste repentinus adfinitas conjunctio quis ager campanus quis effusio pecunia significo qui si sum exter tamen sum nimium malus sed is natura res sum ut hic exter sum non possum quis enim is hic ipse per sui delecto possum numquam huc venio nisi ad alius res pestifer aditus sui comparo verus ut scribo hic in arpinas ab d vis circiter idus maia non defleo ne et opus et oleum philologia noster pereo sed confero tranquillus animus


sed viderimus; tu modo quam saepissime ad me aliquid. epistulam Lucceio nunc quam misi, qua meas res ut scribat rogo, fac ut ab eo sumas (valde bella est) eumque ut adproperet adhorteris et quod mihi se ita facturum rescripsit agas gratias, domum nostram quoad poteris invisas, Vestorio aliquid significes. valde enim est in me liberalis.

sed video tu modo quam saepis ad ego aliquis epistula lucceius nunc quam mitto qui meus res ut scribo rogo facio ut ab is sumo validus bellum sum is ut appropero adhortor et qui ego sui ita facio rescribo ago gratia domus noster quoad possum invideo vestorius aliquis significo validus enim sum in ego liberalis


Anicato, ut te velle intellexeram, nullo loco defui. Numestium ex litteris tuis studiose scriptis libenter in amicitiam recepi. Caecilium quibus rebus possum tueor diligenter. Varro satis facit nobis. Pompeius amat nos carosque habet. credis? inquies. credo; prorsus mihi persuadet; sed quia volgo pragmatici homines omnibus historiis, praeceptis, versibus denique cavere iubent et vetant credere, alterum facio ut caveam, alterum ut non credam facere non possum.

anicatus ut tu volo intellego nullus locus desum numestium ex littera tuus studiosus scribo libet in amicitia recipio caecilius qui res possum tueor diligenter varro satis facio nos pompejus amo nos caros habeo credo inquam credo prorsus ego persuadeo sed quia vulgo pragmaticus homo omnis historia praecipio versus denique caveo iubeo et veto credo alter facio ut cavea alter ut non credo facio non possum


scripto iam superiore versiculo Eros mihi dixit sibi Murenam liberalissime respondisse. eo igitur utamur. nam Silius culcitas non habet. Dida autem, opinor, hospitibus totam villam concessit.

scribo iam superus versiculus erus ego dico sui murena liberalis respondeo is igitur uto nam silus culcita non habeo disdo autem opinor hospes totus villa concedo


Πελληναίων in manibus tenebam et hercule magnum acervum Dicaearchi mihi ante pedes exstruxeram. o magnum hominem et unde multo plura didiceris quam de Procilio! Κορινθίων et Ἀθηναίων puto me Romae habere. mihi †credes lege hec doceo† mirabilis vir est. Ἡρώδησ, si homo esset, eum potius legeret quam unam litteram scriberet. qui me epistula petivit, ad te, ut video, comminus accessit. coniurasse mallem quam restitisse coniurationi, si illum mihi audiendum putassem.

in manus teneo et herculis magnus acervus dicaearchus ego ante pes exstruo o magnus homo et unde multus multus disco quam de procilius et puto ego roma habeo ego credo lex hec doceo mirabilis vir sum si homo sum is potis lego quam unus littera scribo qui ego epistula peto ad tu ut video comminus accedo coniuro malo quam resto coniuratio si ille ego audio puto


nunc cognosce de Salaminiis, quod video tibi etiam novum accidisse tamquam mihi. numquam enim ex illo audivi illam pecuniam esse suam; quin etiam libellum ipsius habeo, in quo est, Salaminii pecuniam debent M. Scaptio et P. Matinio, familiaribus meis. eos mihi commendat; adscribit etiam et quasi calcar admovet intercessisse se pro iis magnam pecuniam. confeceram ut solverent centesimis bienni ductis cum renovatione singulorum annorum. at Scaptius quaternas postulabat. metui, si impetrasset, ne tu ipse me amare desineres; nam ab edicto meo recessissem et civitatem in Catonis et in ipsius Bruti fide locatam meisque beneficiis ornatam funditus perdidissem.

nunc cognosco de salaminiis qui video tu etiam novus accido tamquam ego numquam enim ex ille audio ille pecunia sum suus quin etiam libellus ipse habeo in quo sum salaminius pecunia debeo m scaptius et p matinius familiaris meus is ego commendo adscribo etiam et quasi calcar admoveo intercedo sui pro is magnus pecunia confacio ut solvo centesimus biennium duco cum renovatio singulus annus at scaptius quaterni postulo metuo si impetro ne tu ipse ego amo desino nam ab edictum meus recedo et civitas in cato et in ipse brutus fides loco meus beneficium orno fundus perdo


nunc vides quibus fluctibus iactemur, et si ex iis quae scripsimus tanta etiam a me non scripta perspicis, revise nos aliquando et, quamquam sunt haec fugienda quo te voco, tamen fac ut amorem nostrum tanti aestimes ut eo vel cum his molestiis pervenire velis. nam ne absens censeare curabo edicendum et proponendum locis omnibus; sub lustrum autem censeri germani negotiatoris est. qua re cura ut te quam primum videamus. vale. xi Kal. Febr. Q. Metello, L. Afranio coss.

nunc video qui fluctus jacto et si ex is qui scribo tantus etiam ab ego non scribo perspicio reviso nos aliquando et quamquam sum hic fugio quo tu voco tamen facio ut amor nos tantus aestimo ut is vel cum hic molestia pervenio velis nam ne absum censearis curo edico et propono locus omnis sub lustrum autem censeo germanus negotiator sum qui res cura ut tu quam primus video val xi kal febr q metellus l afranius coss


numquam ante arbitror te epistulam meam legisse nisi mea manu scriptam. ex eo colligere poteris quanta occupatione distinear. nam cum vacui temporis nihil haberem, et cum recreandae voculae causa necesse esset mihi ambulare, haec dictavi ambulans.

numquam ante arbitror tu epistula meus lego nisi meus manus scribo ex is colligo possum quantus occupatio distineo nam cum vacuus tempus nihil habeo et cum recreo vocula causa necesse sum ego ambulo hic dicto ambulo


qua re quoniam hoc a me sic petis ut, quae tua potestas est, ea neges te me invito usurum, puero quoque hoc a me dabis, si tibi videbitur, non quo aut aetas nostra ab illius aetate quicquam debeat periculi suspicari aut dignitas mea ullam contentionem extimescat, sed ut nosmet ipsi inter nos coniunctiores simus quam adhuc fuimus. interpellantibus enim his inimicitiis animus tuus mihi magis patuit quam domus. sed haec hactenus. illud extremum. ego quae te velle quaeque ad te pertinere arbitrabor semper sine ulla dubitatione summo studio faciam. hoc velim tibi penitus persuadeas.

qui res quoniam hic ab ego sic peto ut qui tuus potestas sum is nego tu ego invito utor puer quoque hic ab ego do si tu video non quo aut aetas noster ab ille aetas quisquam debeo periculum suspicaris aut dignitas meus ullus contentio extimesco sed ut nos ipse inter nos conjungo sum quam adhuc sum interpello enim hic inimicitia animus tuus ego magis pateo quam domus sed hic hactenus ille exter ego qui tu volo quisque ad tu pertineo arbitror semper sine ullus dubitatio superus studium facio hic volo tu penitus persuadeo


Dionysius, vir optimus, ut mihi quoque est perspectus, et doctissimus tuique amantissimus, Romam venit xv Kalend. Ian. et litteras a te mihi reddidit. tot enim verba sunt de Dionysio in epistula tua, illud †putato† non adscribis, et tibi gratias egit. atqui certe ille agere debuit et, si esset factum, quae tua est humanitas, adscripsisses. mihi autem nulla de eo παλινῳδία datur propter superioris epistulae testimonium. sit igitur sane bonus vir. hoc enim ipsum bene fecit quod mihi sui cognoscendi penitus etiam istam facultatem dedit. Philogenes recte ad te scripsit; curavit enim quod debuit. eum ego uti ea pecunia volui quoad liceret; itaque usus est menses xliii.

dionysius vir bonus ut ego quoque sum perspicio et doceo tu amo roma venio xv kalend ian et littera ab tu ego reddo tot enim verbum sum de dionysius in epistula tuus ille puto non adscribo et tu gratia ago atqui certus ille ago debeo et si sum facio qui tuus sum humanitas adscribo ego autem nullus de is do propter superus epistula testimonium sum igitur sanus bonus vir hic enim ipse bene facio qui ego suus cognosco penitus etiam iste facultas do philogenes rectus ad tu scribo curo enim qui debeo is ego uti is pecunia volo quoad licet itaque utor sum mensis xliii


accepi aliquot epistulas tuas, ex quibus intellexi quam suspenso animo et sollicito scire averes quid esset novi. tenemur undique neque iam quo minus serviamus recusamus, sed mortem et eiectionem quasi maiora timemus, quae multo sunt minora. atque hic status qui nunc est una voce omnium gemitur neque verbo cuiusquam sublevatur. σκοπὸσ est, ut suspicor, illis qui tenent, nullam cuiquam largitionem relinquere. unus loquitur et palam adversatur adulescens Curio. huic plausus maximi, consalutatio forensis perhonorifica, signa praeterea benevolentiae permulta a bonis impertiuntur. Fufium clamoribus et conviciis et sibilis consectantur. his ex rebus non spes, sed dolor est maior cum videas civitatis voluntatem solutam, virtutem adligatam.

accipio aliquot epistula tuus ex qui intellego quam suspendo animus et sollicito scio aveo quis sum nosco teneo undique neque iam quo paruus servio recuso sed mors et eiectio quasi magnus timeo qui multus sum parvus atque hic status qui nunc sum unus vox omnis gemo neque verbum quisquam sublevo sum ut suspicor ille qui teneo nullus quisquam largitio relinquo unus loquor et palam adverso adulescens curius hic plaudo magnus consalutatio forensis perhonorificus signum praeterea benevolentia permultus ab bonus impertio fufius clamor et convicium et sibilis consector hic ex res non spes sed dolor sum magnus cum video civitas voluntas solvo virtus adligo


hoc quod tu non dicendo mihi significasti Caesar audierat ac, simul atque have mihi dixit, statim quid de te audisset exposuit. negavi me scire, sed tamen ab eo petii ut ad te litteras mitteret, quibus maxime ad remanendum commoveri posses. me secum in Hispaniam ducit; nam nisi ita faceret, ego, prius quam ad urbem accederem, ubicumque esses, ad te percucurrissem et hoc a te praesens contendissem atque omni vi te retinuissem. etiam atque etiam, Cicero, cogita ne te tuosque omnis funditus evertas, ne te sciens prudensque eo demittas unde exitum vides nullum esse. quod si te aut voces optimatium commovent aut non nullorum hominum insolentiam et iactationem ferre non potes, eligas censeo aliquod oppidum vacuum a bello, dum haec decernuntur; quae iam erunt confecta. id si feceris, et ego te sapienter fecisse iudicabo et Caesarem non offendes.

hic qui tu non dico ego significo caesar audio atque simul atque ha ego dico statim quis de tu audio expono nego ego scio sed tamen ab is peto ut ad tu littera mitto qui magnus ad remaneo commoveo possum ego sui in hispania duco nam nisi ita facio ego prior quam ad urbs accedo ubicumque sum ad tu percucurrissem et hic ab tu praesens contendo atque omnis vis tu retineo etiam atque etiam cicero cogito ne tu tuus omnis fundus everto ne tu scio prudens is demitto unde exitus video nullus sum qui si tu aut voco optimas commoveo aut non nullus homo insolentia et iactatio fero non possum eligo censeo aliqui oppidum vacuus ab bellum dum hic decerno qui iam sum conficio is si facio et ego tu sapienter facio iudico et caesaris non offendo


postea vero, quam Tyrannio mihi libros disposuit, mens addita videtur meis aedibus. qua quidem in re mirifica opera Dionysi et Menophili tui fuit. nihil venustius quam illa tua pegmata, postquam mi sillybis libros inlustrarunt. vale. et scribas ad me velim de gladiatoribus, sed ita bene si rem gerunt; non quaero, male si se gesserunt.

postea verus quam tyrannio ego liber dispono mens addo video meus aedes qui quidem in res mirificus opus dionysius et menophilis tuus sum nihil venustus quam ille tuus pegma postquam ego sillybis liber inlustrarunt val et scribo ad ego volo de gladiator sed ita bene si res gero non quaero malus si sui gero


quam vellem Romae esses, si forte non es! nihil enim certi habebamus nisi accepisse nos tuas litteras a. d. xiiii Kal. Sextil. datas, in quibus scriptum esset te in Epirum iturum circiter Kal. Sextil. sed sive Romae es sive in Epiro, Parthi Euphraten transierunt duce Pacoro, Orodis regis Parthorum filio, cum cunctis fere copiis. Bibulus nondum audiebatur esse in Syria; Cassius in oppido Antiochia est cum omni exercitu, nos in Cappadocia ad Taurum cum exercitu ad Cybistra; hostis in Cyrrhestica quae Syriae pars proxima est provinciae meae. his de rebus scripsi ad senatum, quas litteras, si Romae es, videbis putesne reddendas et multa, immo omnia, quorum κεφάλαιον ne quid inter caesa et porrecta, ut aiunt, oneris mihi addatur aut temporis. nobis enim hac infirmitate exercitus inopia sociorum, praesertim fidelium, certissimum subsidium est hiems. ea si venerit nec illi ante in meam provinciam transierint, unum vereor ne senatus propter urbanarum rerum metum Pompeium nolit dimittere. quod si alium ad ver mittit, non laboro, nobis modo temporis ne quid prorogetur.

quam volo roma sum si fors non sum nihil enim certus habeo nisi accipio nos tuus littera ab d xiiii kal sextil do in qui scribo sum tu in epirus eo circiter kal sextil sed sive roma sum sive in epirus parthus euphrates transeo dux pacorus orodes rex parthus filius cum cunctus fere copia bibulus nondum audio sum in syria casseius in oppidum antiochea sum cum omnis exercitus nos in cappadocia ad taurus cum exercitus ad cybistra hostis in cyrrhestica qui syria pars propior sum provincia meus hic de res scribo ad senatus qui littera si roma sum video puto reddo et multus immo omnis qui ne quis inter caedo et porrigo ut aio onus ego addo aut tempus nos enim hic infirmitas exercitus inopia socius praesertim fidelis certus subsidium sum hiems is si venio neque ille ante in meus provincia transeo unus vereor ne senatus propter urbanaris res metus pompejus nolo dimitto qui si alius ad ver mitto non laboro nos modo tempus ne quis prorogo


Dicaearchi περὶ ψυχῆσ utrosque velim mittas et καταβάσεωσ. Τριπολιτικὸν non invenio et epistulam eius quam ad Aristoxenum misit. tris eos libros maxime nunc vellem; apti essent ad id quod cogito.

dicaearchus uter volo mitto et non invenio et epistula is quam ad aristoxenus mitto tres is liber magnus nunc volo aptus sum ad is qui cogo


et Balbus hic est multumque mecum. ad quem a Vetere litterae datae pridie Kal. Ianuar. cum a se Caecilius circumsederetur et iam teneretur, venisse cum maximis copiis Pacorum Parthum; ita sibi esse eum ereptum multis suis amissis. in qua re accusat Volcacium. ita mihi videtur bellum illud instare. sed Dolabella et Nicias viderint. idem Balbus meliora de Gallia. xxi die litteras habebat Germanos illasque nationes re audita de Caesare legatos misisse ad Aurelium qui est praepositus ab Hirtio, se quod imperatum esset esse facturos. quid quaeris? omnia plena pacis, aliter ac mihi Calvena dixerat.

et balbus hic sum multus ego ad qui ab veto littera do pridie kal ianuar cum ab sui caecilius circumsedeo et iam teneo venio cum magnus copia pacorus parthus ita sui sum is eripio multus suus amitto in qui res accuso volcacius ita ego video bellum ille insto sed dolabella et nicias video idem balbus bonus de gallia xxi dies littera habeo germani ille natio res audio de caesaris legatus mitto ad aurelius qui sum praepono ab hirtius sui qui impero sum sum facio quis quaero omnis plenus pax aliter atque ego calvena dico


extremum illud vel molestissimum, nam Brutus noster silet, hoc est, non audet hominem id aetatis monere. aliud nihil habeo quod ex iis a te verbis significari putem, et hercule ita est. nam xvi Kal. Sept. cum venissem Veliam, Brutus audivit; erat enim cum suis navibus apud Haletem fluvium citra Veliam milia passus III. pedibus ad me statim. di immortales, quam valde ille reditu vel potius reversione mea laetatus effudit illa omnia quae tacuerat! ut recordarer illud tuum. nam Brutus noster silet. maxime autem dolebat me Kal. Sext. in senatu non fuisse. Pisonem ferebat in caelum; se autem laetari quod effugissem duas maximas vituperationes, unam, quam itinere faciendo me intellegebam suscipere, desperationis ac reictionis rei publicae (flentes mecum vulgo querebantur quibus de meo celeri reditu non probabam), alteram, de qua Brutus et qui una erant (multi autem erant) laetabantur, quod eam vituperationem effugissem me existimari ad Olympia. hoc vero nihil turpius quovis rei publicae tempore sed hoc ἀναπολόγητον. ego vero austro gratias miras qui me a tanta infamia averterit.

exter ille vel molestus nam brutus noster sileo hic sum non audeo homo is aetas moneo alius nihil habeo qui ex is ab tu verbum significo puto et herculis ita sum nam xvi kal sept cum venio velia brutus audio sum enim cum suus navis apud hales fluvius citer velia mille patior iii pes ad ego statim deus immortalis quam validus ille reditus vel potis reversio meus laeto effundo ille omnis qui taceo ut recordor ille tuus nam brutus noster sileo magnus autem doleo ego kal sext in senatus non sum piso fero in caelum sui autem laetor qui effugio duo magnus vituperatio unus quam iter facio ego intellego suscipio desperatio atque reictio res publicus fleo ego vulgo queror qui de meus celer reditus non probo alter de qui brutus et qui unus sum multus autem sum laeto qui is vituperatio effugio ego existimo ad olympia hic verus nihil turpis quovis res publicus tempus sed hic ego verus auster gratia miro qui ego ab tantus infamia averto


illud etiam atque etiam consideres velim, placeatne tibi mitti ad Varronem quod scripsimus. etsi etiam ad te aliquid pertinet. nam scito te ei dialogo adiunctum esse tertium. opinor igitur consideremus. etsi nomina iam facta sunt; sed vel induci vel mutari possunt.

ille etiam atque etiam considero volo placeo tu mitto ad varro qui scribo etsi etiam ad tu aliquis pertineo nam scio tu is dialogus adjungo sum tertius opinor igitur considero etsi nomen iam facio sum sed vel induco vel muto possum


quod ad me de Varrone scribis, scis me antea orationes aut aliquid id genus solitum scribere ut Varronem nusquam possem intexere. postea autem quam haec coepi φιλολογώτερα, iam Varro mihi denuntiaverat magnam sane et gravem προσφώνησιν. biennium praeteriit cum ille Καλλιπίδησ adsiduo cursu cubitum nullum processerit, ego autem me parabam ad id quod ille mihi misisset ut αὐτῷ τῷ μέτρῳ καὶ, si modo potuissem; nam hoc etiam Hesiodus ascribit, αἴ κε δύνηαι. nunc illam περὶ Τελῶν σύνταξιν sane mihi probatam Bruto, ut tibi placuit, despondimus, idque tu eum non nolle mihi scripsisti. ergo illam Ἀκαδημικήν, in qua homines nobiles illi quidem sed nullo modo philologi nimis acute loquuntur, ad Varronem transferamus. etenim sunt Antiochia quae iste valde probat. Catulo et Lucullo alibi reponemus, ita tamen si tu hoc probas; deque eo mihi rescribas velim.

qui ad ego de varro scribo scio ego antea oratio aut aliquis is genus soleo scribo ut varro nusquam possum intego postea autem quam hic coepio iam varro ego denuntio magnus sanus et gravis biennium praetereo cum ille assiduus cursus cubitum nullus procedo ego autem ego paro ad is qui ille ego mitto ut si modo possum nam hic etiam hesiodus ascribo nunc ille sanus ego probo brutus ut tu placeo despondeo is tu is non nolo ego scribo ergo ille in qui homo nobilis ille quidem sed nullus modo philologus nimis acuo loquor ad varro transfero etenim sum antiochea qui iste validus probo catulus et lucullus alibi repono ita tamen si tu hic probo de is ego rescribo volo


quoniam iustas causas adfers quor te hoc tempore videre non possim, quaeso, cogita quid sit mihi faciendum. ille enim ita videtur Alexandream tenere ut eum scribere etiam pudeat de illis rebus, hi autem ex Africa iam adfuturi videntur, Achaici, item ex Asia redituri ad eos aut libero aliquo loco commoraturi. quid mihi igitur putas agendum? video difficile esse consilium. sum enim solus aut cum altero cui neque ad illos reditus sit neque ab his ipsis quicquam ad spem ostendatur. sed tamen scire velim quid censeas; idque erat cum aliis cur te, si fieri posset, cuperem videre.

quoniam iustus causa affero cur tu hic tempus video non possum quaeso cogito quis sum ego facio ille enim ita video alexandrea teneo ut is scribo etiam pudeo de ille res hic autem ex africanus iam adsum video achaicus item ex asia redeo ad is aut liber aliquis locus commoro quis ego igitur puto ago video difficilis sum consilium sum enim solus aut cum alter qui neque ad ille redeo sum neque ab hic ipse quisquam ad spes ostendo sed tamen scio volo quis censeo is sum cum alius cur tu si fio possum cupio video


ego etsi nihil habeo quod ad te scribam, scribo tamen quia tecum loqui videor. hic nobiscum sunt Nicias et Valerius. hodie tuas litteras exspectabamus matutinas. erunt fortasse alterae posmeridianae, nisi te Epiroticae litterae impedient quas ego non interpello. misi ad te epistulas ad Marcianum et ad Montanum. eas in eundem fasciculum velim addas, nisi forte iam dedisti.

ego etsi nihil habeo qui ad tu scribo scribo tamen quia tu loquor video hic nos sum nicias et valerius hodie tuus littera exspecto matutinus sum fortasse alter posmeridianae nisi tu epiroticus littera impedio qui ego non interpello mitto ad tu epistula ad marcianus et ad montani is in idem fasciculis volo addo nisi fors iam do


nihil mihi nunc scito tam deesse quam hominem eum quocum omnia quae me cura aliqua adficiunt uno communicem, qui me amet, qui sapiat, quicum ego cum loquar, nihil fingam, nihil dissimulem, nihil obtegam. abest enim frater ἀφελέστατοσ et amantissimus. †Metellus† non homo sed litus atque a/er et so/litudo/ mera. tu autem qui saepissime curam et angorem animi mei sermone et consilio levasti tuo, qui mihi et in publica re socius et in privatis omnibus conscius et omnium meorum sermonum et consiliorum particeps esse soles, ubinam es? ita sum ab omnibus destitutus ut tantum requietis habeam quantum cum uxore et filiola et mellito Cicerone consumitur. nam illae ambitiosae nostrae fucosaeque amicitiae sunt in quodam splendore forensi, fructum domesticum non habent. itaque cum bene completa domus est tempore matutino, cum ad forum stipati gregibus amicorum descendimus, reperire ex magna turba neminem possumus quocum aut iocari libere aut suspirare familiariter possimus. qua re te exspectamus, te desideramus, te iam etiam arcessimus. multa sunt enim quae me sollicitant anguntque; quae mihi videor auris nactus tuas unius ambulationis sermone exhaurire posse.

nihil ego nunc scio tam desum quam homo is qui omnis qui ego cura aliqui afficio unus communico qui ego amo qui sapio qui ego cum loquor nihil fingo nihil dissimulis nihil obtego absum enim frater et amo metellus non homo sed litus atque ab er et so litudo merus tu autem qui saepis cura et angor animus meus sermo et consilium levo tuus qui ego et in publicus res socius et in privo omnis conscius et omnis meus sermo et consilium particeps sum soleo ubi sum ita sum ab omnis destituo ut tantus requiesco habeo quantus cum uxor et filiola et mellitus cicero consumo nam ille ambitiosus noster fucosus amicitia sum in quidam splendor forensis fructus domesticus non habeo itaque cum bene compleo domus sum tempus matutinus cum ad forum stipo grex amicus descendo reperio ex magnus turba nemo possum qui aut iocor libo aut suspiraris familiaris possum qui res tu exspecto tu desidero tu iam etiam arcesso multus sum enim qui ego sollicito ango qui ego video auris nanciscor tuus unus ambulatio sermo exhaurio possum


Dolabella vir optimus, etsi, cum scribebam secunda mensa apposita, venisse eum ad Baias audiebam, tamen ad me ex Formiano scripsit, quas litteras cum e balineo exissem accepi, sese de attributione omnia summa fecisse. Vettienum accusat (tricatur scilicet ut monetalis), sed ait totum negotium Sestium nostrum suscepisse, optimum quidem illum virum nostrique amantissimum. quaero autem quid tandem Sestius in hac re facere possit quod non quivis nostrum. sed si quid praeter spem erit, facies ut sciam; sin est, ut arbitror, negotium perditum, scribes tamen neque ista res commovebit.

dolabella vir bonus etsi cum scribo secundus mensa appono venio is ad baiae audio tamen ad ego ex formianus scribo qui littera cum e balineo exeo accipio sui de attributio omnis summus facio vettienus accuso tricor scilicet ut monetal sed aio totus negotium sestius nos suscipio bonus quidem ille vir noster amo quaero autem quis tandem sestius in hic res facio possum qui non quivis nos sed si quis praeter spes sum facies ut scio sin sum ut arbitror negotium perdo scribo tamen neque iste res commoveo


atque hoc tempore ipso impingit mihi epistulam Scaptius Bruti rem illam suo periculo esse, quod nec mihi umquam Brutus dixerat nec tibi, etiam ut praefecturam Scaptio deferrem. id vero per te exceperamus ne negotiatori; quod si cuiquam, huic tamen non. fuerat enim praefectus Appio et quidem habuerat turmas equitum quibus inclusum in curia senatum Salamine obsederat, ut fame senatores quinque morerentur. itaque ego, quo die tetigi provinciam, cum mihi Cyprii legati Ephesum obviam venissent, litteras misi ut equites ex insula statim decederent. his de causis credo Scaptium iniquius de me aliquid ad Brutum scripsisse. sed tamen hoc sum animo. si Brutus putabit me quaternas centesimas oportuisse decernere, cum tota provincia singulas observarem itaque edixissem idque etiam acerbissimis faeneratoribus probaretur, si praefecturam negotiatori denegatam queretur, quod ego Torquato nostro in tuo Laenio, Pompeio ipsi in Sex. Statio negavi et iis probavi, si equites deductos moleste feret, accipiam equidem dolorem mihi illum irasci sed multo maiorem non esse eum talem qualem putassem.

atque hic tempus ipse impingo ego epistula scaptius brutus res ille suus periculum sum qui neque ego umquam brutus dico neque tu etiam ut praefectura scaptius defero is verus per tu excipio ne negotiator qui si quisquam hic tamen non sum enim praefectus appius et quidem habeo turma eques qui includo in curia senatus salaminus obsedeo ut fames senator quinque morior itaque ego quo dies tango provincia cum ego cyprium legatus ephesus obvius venio littera mitto ut eques ex insula statim decedo hic de causa credo scaptius iniquus de ego aliquis ad brutus scribo sed tamen hic sum animus si brutus puto ego quaterni centesima oportet decerno cum totus provincia singulus observaris itaque edico is etiam acerbus faenerator probo si praefectura negotiator denego queror qui ego torquatus noster in tuus laenius pompejus ipse in sex statius nego et is probo si eques deduco molestus fero accipio equidem dolor ego ille irascor sed multus magnus non sum is talis qual puto


sed me, mi Attice, non sane hoc quidem tempore movet res publica, non quo aut sit mihi quicquam carius aut esse debeat sed desperatis etiam Hippocrates vetat adhibere medicinam. qua re ista valeant; me res familiaris movet. rem dico? immo vero existimatio. cum enim tanta reliqua sint mihi, ne Terentiae quidem adhuc quod solvam expeditum est. Terentiam dico? scis nos pridem iam constituisse Montani nomine HS x_x_v_ dissolvere. pudentissime hoc Cicero petierat ut fide sua. liberalissime, ut tibi quoque placuerat, promiseram Erotique dixeram ut sepositum haberet. non †modo† sed iniquissimo faenore versuram facere Aurelius coactus est. nam de Terentiae nomine Tiro ad me scripsit te dicere nummos a Dolabella fore. male eum credo intellexisse, si quisquam male intellegit, potius nihil intellexisse. tu enim ad me scripsisti Coccei responsum et isdem paene verbis Eros. veniendum est igitur vel in ipsam flammam. turpius est enim privatim cadere quam publice. itaque ceteris de rebus quas ad me suavissime scripsisti perturbato animo non potui, ut consueram, rescribere. †consenti in hac cura, ubi sum†, ut me expediam; quibus autem rebus venit quidem mihi in mentem sed certi constituere nihil possum prius quam te videro. qui minus autem ego istic recte esse possim quam est Marcellus? sed non id agitur neque id maxime curo; quid curem vides. adsum igitur.

sed ego ego atticus non sanus hic quidem tempus moveo res publicus non quo aut sum ego quisquam carus aut sum debeo sed despero etiam hippocrates veto adhibeo medicina qui res iste valeo ego res familiaris moveo res dico immo verus existimatio cum enim tantus reliquus sum ego ne terentia quidem adhuc qui solvo expedio sum terentia dico scio nos pridem iam constituo montanus nomen sestertius decem decem v dissolvo pudeo hic cicero peto ut fides suus liberalis ut tu quoque placeo promitto eros dico ut sepono habeo non modo sed iniquus faenus verro facio aurelius cogo sum nam de terentia nomen tiro ad ego scribo tu dico nummus ab dolabella sum malus is credo intellego si quisquam malus intellego potis nihil intellego tu enim ad ego scribo cocceius responsum et idem paene verbum erus venio sum igitur vel in ipse flamma turpis sum enim privatim cado quam publicus itaque ceterus de res qui ad ego suavis scribo perturbo animus non possum ut consuo rescribo consentio in hic cura ubi sum ut ego expedio qui autem res venio quidem ego in mens sed certus constituo nihil possum prior quam tu video qui paruus autem ego istic rectus sum possum quam sum marcellus sed non is ago neque is magnus curo quis curo video adsum igitur


libri ad Varronem non morabantur, sunt enim †deffecti†, ut vidisti; tantum librariorum menda tolluntur. de quibus libris scis me dubitasse, sed tu videris. item quos Bruto mittimus in manibus habent librarii.

liber ad varro non moror sum enim deffecti ut video tantus librarius menda tollo de qui liber scio ego dubito sed tu video item qui brutus mitto in manus habeo librarius


unum etiam velim cogites. audio Appium πρόπυλον Eleusine facere. num inepti fuerimus si nos quoque Academiae fecerimus? puto inquies. ergo id ipsum scribes ad me. equidem valde ipsas Athenas amo. volo esse aliquod monumentum; odi falsas inscriptiones statuarum alienarum. sed ut tibi placebit, faciesque me in quem diem Romana incidant mysteria certiorem et quo modo hiemaris. cura ut valeas. post Leuctricam pugnam die septingentesimo sexagesimo quinto.

unus etiam volo cogito audio appius eleusinus facio num ineptus sum si nos quoque academia facio puto inquam ergo is ipse scribo ad ego equidem validus ipse athenae amo volo sum aliqui monumentum odi fallo inscriptio statua alienaris sed ut tu placeo facio ego in qui dies romanus incido mysterium certus et quo modo hiemaris cura ut valeo post leuctricus pugna dies septingentesimus sexagesimus quintus


Bibulus hominum admiratione et benevolentia in caelo est; edicta eius et contiones describunt et legunt. novo quodam genere in summam gloriam venit. populare nunc nihil tam est quam odium popularium. haec quo sint eruptura timeo; sed si dispicere quid coepero scribam ad te apertius. tu si me amas tantum quantum profecto amas, expeditus facito ut sis si inclamaro ut accurras; sed do operam et dabo ne sit necesse. quod scripseram †et† Furio scripturum, nihil necesse est tuum nomen mutare; me faciam Laelium et te Atticum neque utar meo chirographo neque signo, si modo erunt eius modi litterae quas in alienum incidere nolim.

bibulus homo admiratio et benevolens in caelum sum edico is et contio describo et lego novo quidam genus in summa gloria venio popularis nunc nihil tam sum quam odium popularis hic quo sum erumpo timeo sed si dispicio quis coepio scribo ad tu aperio tu si ego amo tantus quantus profecto amo expedio facio ut sum si inclamaro ut accurro sed do opera et do ne sum necesse qui scribo et furius scribo nihil necesse sum tuus nomen muto ego facio laelius et tu atticus neque uto meus chirographon neque signum si modo sum is modus littera qui in alienus incido nolo


tu quoniam quartana cares et novum morbum removisti sed etiam gravedinem, teque vegetum nobis in Graecia siste et litterarum aliquid interea.

tu quoniam quartana caris et novus morbus removeo sed etiam gravedo tu vegetus nos in graecia sisto et litteraris aliquis interea


mihi autem non est dubium quin res spectet ad castra. acta enim illa res est animo virili, consilio puerili. quis enim hoc non vidit, regni heredem relictum? quid autem absurdius? hoc métuere, alterum ín metu non pónere! quin etiam hoc ipso tempore multa ὑποσόλοικα. Ponti Neapolitanum a matre tyrannoctoni possideri! legendus mihi saepius est Cato maior ad te missus. amariorem enim me senectus facit. stomachor omnia. sed mihi quidem βεβίωται; viderint iuvenes. tu mea curabis, ut curas.

ego autem non sum dubius quin res specto ad castrum ago enim ille res sum animus virilis consilium puerilis quis enim hic non video regnum heres relinquo quis autem absurdus hic metuere alter in metus non ponere quin etiam hic ipse tempus multus pontus neapolitanus ab mater tyrannoctonus possideo lego ego saepis sum cato magnus ad tu mitto amarus enim ego senectus facio stomachor omnis sed ego quidem video juvenis tu meus curo ut cura


sed velim scire quid adventus Octavi, num qui concursus ad eum, num quae νεωτερισμοῦ suspicio. non puto equidem, sed tamen, quicquid est, scire cupio. haec scripsi ad te proficiscens Astura iii Idus.

sed volo scio quis advenio octavius num qui concursus ad is num qui suspicio non puto equidem sed tamen quisquis sum scio cupio hic scribo ad tu proficiscor astura iii idus


iter igitur ita per Asiam feci ut etiam fames qua nihil miserius est, quae tum erat in hac mea Asia (messis enim nulla fuerat), mihi optanda fuerit. quacumque iter feci, nulla vi, nullo iudicio, nulla contumelia, auctoritate et cohortatione perfeci ut et Graeci et cives Romani qui frumentum compresserant magnum numerum populis pollicerentur.

iter igitur ita per asia facio ut etiam fames qui nihil miser sum qui tum sum in hic meus asia messis enim nullus sum ego opto sum quicumque iter facio nullus vis nullus iudicium nullus contumelia auctoritas et cohortatio perficio ut et graecum et civis romanus qui frumentum comprimo magnus numerus populus polliceor


habeo munus a te elaboratum decem legatorum: et quidem de Tuditano idem puto. nam filius anno post quaestor fuit quam consul Mummius. sed quoniam saepius de nominibus quaeris quid placeat, ego quoque tibi saepius respondeo placere. si quid poteris, cum Pisone conficies; Avius enim videtur in officio futurus. velim ante possis, si minus, utique simul simus quom Brutus veniet in Tusculanum. magni interest mea una nos esse. scies autem qui dies is futurus sit, si puero negotium dederis ut quaerat.

habeo munus ab tu elaboro decem legatus et quidem de tuditanus idem puto nam filius annus post quaestor sum quam consul mummius sed quoniam saepis de nomen quaero quis placeo ego quoque tu saepis respondeo placeo si quis possum cum piso confacio avius enim video in officium sum volo ante possum si paruus utique simul sum cum brutus venio in tusculanus magnus intersum meus unus nos sum scio autem qui dies is sum sum si puer negotium do ut quaero