venio nunc ad mensem Ianuarium et ad ὑπόστασιν nostram ac πολιτείαν, in qua Σωκρατικῶσ εἰσ ἑκάτερον sed tamen ad extremum, ut illi solebant, τὴν ἀρέσκουσαν. est res sane magni consili; nam aut fortiter resistendum est legi agrariae, in quo est quaedam dimicatio sed plena laudis, aut quiescendum, quod est non dissimile atque ire in Solonium aut Antium, aut etiam adiuvandum, quod a me aiunt Caesarem sic exspectare ut non dubitet. nam fuit apud me Cornelius, hunc dico Balbum, Caesaris familiarem. is adfirmabat illum omnibus in rebus meo et Pompei consilio usurum daturumque operam ut cum Pompeio Crassum coniungeret.

venio nunc ad mensis januarius et ad noster atque in qui sed tamen ad exter ut ille soleo sum res sanus magnus consilium nam aut fortis resisto sum lego agrarius in quo sum quidam dimicatio sed plenus laus aut quiesco qui sum non dissimilis atque eo in solonium aut antius aut etiam adjuvo qui ab ego aio caesaris sic exspectaris ut non dubito nam sum apud ego cornelius hic dico balbus caesar familiaris is adfirmo ille omnis in res meus et pompejus consilium utor do opera ut cum pompejus crassus conjungo


de tuo autem negotio saepe ad me scribis. cui mederi nunc non possumus; est enim illud senatus consultum summa pedariorum voluntate nullius nostrum auctoritate factum. nam quod me esse ad scribendum vides, ex ipso senatus consulto intellegere potes aliam rem tum relatam, hoc autem de populis liberis sine causa additum. et ita factum est a P. Servilio filio qui in postremis sententiam dixit, sed immutari hoc tempore non potest. itaque conventus qui initio celebrabantur iam diu fieri desierunt. tu si tuis blanditiis tamen a Sicyoniis nummulorum aliquid expresseris, velim me facias certiorem.

de tuus autem negotium saepe ad ego scribo qui medeor nunc non possum sum enim ille senatus consulo summus pedarius voluntas nullus nos auctoritas facio nam qui ego sum ad scribo video ex ipse senatus consultum intellego possum alius res tum refero hic autem de populus liber sine causa addo et ita facio sum ab p servilius filius qui in posterus sententia dico sed immutaris hic tempus non possum itaque convenio qui initium celebro iam diu fio desino tu si tuus blanditia tamen ab sicyonius nummulus aliquis exprimo volo ego facio certus


quod cum ita sit, maxime vellem primum semper tecum fuissem; quod quidem tibi ostenderam, cum a me Capuam reiciebam. quod feci non vitandi oneris causa sed quod videbam teneri illam urbem sine exercitu non posse, accidere autem mihi nolebam quod doleo viris fortissimis accidisse. quoniam autem tecum ut essem non contigit, utinam tui consili certior factus essem! nam suspicione adsequi non potui, quod omnia prius arbitratus sum fore quam ut haec rei publicae causa in Italia non posset duce te consistere. neque vero nunc consilium tuum reprehendo sed fortunam rei publicae lugeo nec, si ego quid tu sis secutus non perspicio, idcirco minus existimo te nihil nisi summa ratione fecisse.

qui cum ita sum magnus volo primus semper tu sum qui quidem tu ostendo cum ab ego capua reicio qui facio non vito onus causa sed qui video teneo ille urbs sine exercitus non possum accido autem ego nolo qui doleo vis fortis accido quoniam autem tu ut sum non contingo utinam tuus consilium certus facio sum nam suspicio assequor non possum qui omnis prior arbitror sum sum quam ut hic res publicus causa in italia non possum dux tu consisto neque verus nunc consilium tuus reprehendo sed fortuna res publicus lugeo neque si ego quis tu sum sequor non perspicio idcirco paruus existimo tu nihil nisi summus ratio facio


non meo vitio fit hoc quidem tempore (ante enim est peccatum) ut me ista epistula nihil consoletur. nam et exigue scripta est et suspiciones magnas habet non esse ab illo; quas animadvertisse te existimo. de obviam itione ita faciam ut suades. neque enim ulla de adventu eius opinio est neque si qui ex Asia veniunt quicquam auditum esse dicunt de pace; cuius ego spe in hanc fraudem incidi. nihil video quod sperandum putem, nunc praesertim cum ea plaga in Asia sit accepta, in Illyrico, in Cassiano negotio, in ipsa Alexandrea, in urbe, in Italia. ego vero etiam si rediturus ille est qui adhuc bellum gerere dicitur tamen ante reditum eius negotium confectum iri puto.

non meus vitio fio hic quidem tempus ante enim sum peccatum ut ego iste epistula nihil consolo nam et exiguus scribo sum et suspicio magnus habeo non sum ab ille qui animadverto tu existimo de obvius itio ita facio ut suadeo neque enim ullus de advenio is opinio sum neque si qui ex asia venio quisquam audio sum dico de pax qui ego spes in hic fraudo incido nihil video qui spero puto nunc praesertim cum is plaga in asia sum accipio in illyricus in cassiano negotium in ipse alexandrea in urbs in italia ego verus etiam si redeo ille sum qui adhuc bellum gero dico tamen ante redeo is negotium conficio eo puto


nunc autem ἀπορῶ quo me vertam. volo Dolabellae valde desideranti; non reperio quid, et simul αἰδέομαι Τρῶασ neque, si aliquid, potero μέμψιν effugere. aut cessandum igitur aut aliquid excogitandum. sed quid haec levia curamus?

nunc autem quo ego verto volo dolabella validus desidero non reperio quis et simul neque si aliquis possum effugio aut cesso igitur aut aliquis excogito sed quis hic levis curo


quam ob rem idem a te nunc peto quod superioribus litteris, ut, si quid in perditis rebus dispiceres quod mihi putares faciendum, me moneres. si recipior ab his, quod vides non fieri, tamen quoad bellum erit quid agam aut ubi sim non reperio; sin iactor, eo minus. itaque tuas litteras exspecto easque ut ad me sine dubitatione scribas rogo.

quam ob res idem ab tu nunc peto qui superus littera ut si quis in perdo res dispicio qui ego puto facio ego moneo si recipio ab hic qui video non fio tamen quoad bellum sum quis ago aut ubi sum non reperio sin jacto is paruus itaque tuus littera exspecto eo ut ad ego sine dubitatio scribo rogo


omnis arbitror mihi tuas litteras redditas esse sed primas praepostere, reliquas ordine quo sunt missae per Terentiam. de mandatis Caesaris adventuque Labieni et responsis consulum ac Pompei scripsi ad te litteris iis quas a. d. v Kal. Capua dedi pluraque praeterea in eandem epistulam conleci.

omnis arbitror ego tuus littera reddo sum sed primus praeposterus reliquus ordo quo sum mitto per terentia de mandatum caesar advenio labienus et respondeo consul atque pompejus scribo ad tu littera is qui ab d v kal capua do multus praeterea in idem epistula conleci


oratiunculas autem et quas postulas et pluris etiam mittam, quoniam quidem ea quae nos scribimus adulescentulorum studiis excitati te etiam delectant. fuit enim mihi commodum, quod in eis orationibus quae Philippicae nominantur enituerat civis ille tuus Demosthenes, et quod se ab hoc refractariolo iudiciali dicendi genere abiunxerat ut σεμνότερόσ τισ et πολιτικώτεροσ videretur, curare ut meae quoque essent orationes quae consulares nominarentur. quarum una est in senatu Kal. Ianuariis, altera ad populum de lege agraria, tertia de Othone, quarta pro Rabirio, quinta de proscriptorum filiis, sexta cum provinciam in contione deposui, septima quom Catilinam emisi, octava quam habui ad populum postridie quam Catilina profugit, nona in contione quo die Allobroges indicarunt, decima in senatu Nonis Decembribus. sunt praeterea duae breves, quasi ἀποσπασμάτια legis agrariae. hoc totum σῶμα curabo ut habeas; et quoniam te cum scripta tum res meae delectant, isdem ex libris perspicies et quae gesserim et quae dixerim; aut ne poposcisses; ego enim tibi me non offerebam.

oratiuncula autem et qui postulo et multus etiam mitto quoniam quidem is qui nos scribo adulescentulus studium excitas tu etiam delecto sum enim ego commodus qui in is oratio qui philippica nomino eniteo civis ille tuus demosthenes et qui sui ab hic refractariolus iudicial dico genus abjungo ut et video curo ut meus quoque sum oratio qui consularis nomino qui unus sum in senatus kal januarius alter ad populus de lex agrarius tertius de otho quartus pro rabirius quintus de proscriptor filius sextus cum provincia in contio depono septimus cum catilina emitto octavus quam habeo ad populus postridie quam catilina profugio nonus in contio quo dies allobroges indico decimus in senatus nona december sum praeterea duo brevis quasi lex agrarius hic totus curo ut habeo et quoniam tu cum scribo tum res meus delecto idem ex liber perspicio et qui gero et qui dico aut ne posco ego enim tu ego non offertor


dices, quid igitur proficis qui anticipes eius rei molestiam quam triduo sciturus sis? nihil equidem; sed, ut supra dixi, tecum perlibenter loquor, et simul scito labare meum consilium illud quod satis iam fixum videbatur. non mihi satis idonei sunt auctores ii qui a te probantur. quod enim umquam eorum in re publica forte factum exstitit? aut quis ab iis ullam rem laude dignam desiderat? nec me hercule laudandos existimo qui trans mare belli parandi causa profecti sunt—quamquam haec ferenda non erant—, video enim quantum id bellum et quam pestiferum futurum sit; sed me movet unus vir cuius fugientis comes, rem publicam reciperantis socius videor esse debere. totiensne igitur sententiam mutas? ego tecum tamquam mecum loquor. quis autem est tanta quidem de re quin varie secum ipse disputet? simul et elicere cupio sententiam tuam, si manet, ut firmior sim, si mutata est, ut tibi adsentiar.

dico quis igitur proficio qui anticipo is res molestia quam triduum scio sum nihil equidem sed ut supra dico tu perlibenter loquor et simul scio labaris meus consilium ille qui satis iam figo video non ego satis idoneus sum auctor is qui ab tu probo qui enim umquam is in res publicus fors facio exsisto aut quis ab is ullus res laus dignus desidero neque ego herculis laudo existimo qui trans mare bellum paro causa proficiscor sum quamquam hic fero non sum video enim quantus is bellum et quam pestifer sum sum sed ego moveo unus vir qui fugio comes res publicus reciperantis socius video sum debeo totiens igitur sententia muto ego tu tamquam ego loquor quis autem sum tantus quidem de res quin varius sui ipse disputo simul et elices cupio sententia tuus si maneo ut firmus sum si muto sum ut tu adsentio


tu tamen si quid de Hispaniis sive quid aliud perge, quaeso, scribere nec meas litteras exspectaris, nisi cum quo opto pervenerimus aut si quid ex cursu. sed hoc quoque timide scribo; ita omnia tarda adhuc et spissa. ut male posuimus initia sic cetera sequuntur.

tu tamen si quis de hispania sive quis alius pergo quaeso scribo neque meus littera exspectaris nisi cum quo opto pervenio aut si quis ex cursus sed hic quoque timidus scribo ita omnis tardus adhuc et spisso ut malus pono initium sic ceterus sequor


quae desideras omnia scripsi in codicillis eosque Eroti dedi; breviter, sed etiam plura quam quaeris, in iis de Cicerone; cuius quidem cogitationis initium tu mihi attulisti. locutus sum cum eo liberalissime; quod ex ipso velim, si modo tibi erit commodum, sciscitere. sed quid differo? exposui te ad me detulisse et quid vellet et quid requireret. velle Hispaniam, requirere liberalitatem. de liberalitate dixi, quantum Publilius, quantum flamen Lentulus filio. de Hispania duo attuli, primum idem quod tibi, me vereri vituperationem. non satis esse si haec arma reliquissemus? etiam contraria? deinde fore ut angeretur cum a fratre familiaritate et omni gratia vinceretur. vellem magis liberalitate uti mea quam sua libertate. sed tamen permisi; tibi enim intellexeram non nimis displicere. ego etiam atque etiam cogitabo teque ut idem facias rogo. magna res est; simplex est manere, illud anceps. verum videbimus.

qui desidero omnis scribo in codicilli is eros do brevis sed etiam multus quam quaero in is de cicero qui quidem cogitatio initium tu ego affero loquor sum cum is liberalis qui ex ipse volo si modo tu sum commodus sciscitor sed quis differo expono tu ad ego defero et quis volo et quis requiro volo hispania requiro liberalitas de liberalitas dico quantus publilius quantus flamen lentulus filius de hispania duo affero primus idem qui tu ego vereor vituperatio non satis sum si hic arma relinquo etiam contrarius deinde sum ut ango cum ab frater familiaritas et omnis gratia vinco volo magis liberalitas uti meus quam suus libertas sed tamen permitto tu enim intellego non nimis displiceo ego etiam atque etiam cogito tu ut idem facio rogo magnus res sum simplex sum maneo ille anceps verus video


quod scribis te nescire quid nostris faciendum sit, iam pridem me illa ἀπορία sollicitat. itaque stulta iam Iduum Martiarum est consolatio. animis enim usi sumus virilibus, consiliis, mihi crede, puerilibus. excisa enim est arbor, non evulsa. itaque quam fruticetur vides. redeamus igitur, quoniam saepe usurpas, ad Tusculanas disputationes. Saufeium de te celemus; ego numquam indicabo. quod te a Bruto scribis, ut certior fieret quo die in Tusculanum essem venturus, ut ad te ante scripsi, vi Kal., et quidem ibi te quam primum per videre velim. puto enim nobis Lanuvium eundum et quidem non sine multo sermone. sed μελήσει.

qui scribo tu nescio quis noster facio sum iam pridem ego ille sollicito itaque stultus iam idus martiaris sum consolatio animus enim utor sum virilis consilium ego credo puerilis excaedo enim sum arbor non evello itaque quam frutico video redeo igitur quoniam saepe usurpo ad tusculanus disputatio saufeius de tu celo ego numquam indico qui tu ab brutus scribo ut certus fio quo dies in tusculanus sum venio ut ad tu ante scribo vis kal et quidem ibi tu quam primus per video volo puto enim nos lanuvium eo et quidem non sine multus sermo sed


sed ea iam mihi exciderunt; beneficia eiusdem cogito, cogito etiam dignitatem; intellego serius equidem quam vellem propter epistulas sermonesque Balbi, sed video plane nihil aliud agi, nihil actum ab initio, nisi ut hunc occideret. ego igitur, sicut ille apud Homerum cui et mater et dea dixisset, αὐτίκα γάρ τοι ἔπειτα μεθ' Ἕκτορα πότμοσ ἕτοιμος, matri ipse respondit, αὐτίκα τεθναίην, ἐπεὶ οὐκ ἄρ' ἔμελλον ἑταίρῳ κτεινομένῳ ἐπαμῦναι, quid si non ἑταίρῳ solum sed etiam εὐεργέτῃ, adde tali viro talem causam agenti? ego vero haec officia mercanda vita puto. optimatibus vero tuis nihil confido, nihil iam ne inservio quidem.

sed is iam ego excido beneficium idem cogo cogo etiam dignitas intellego serus equidem quam volo propter epistula sermo balbus sed video planus nihil alius ago nihil ago ab initium nisi ut hic occaedes ego igitur sicut ille apud homerus qui et mater et dea dico mater ipse respondeo quis si non solus sed etiam addo talis vir talis causa ago ego verus hic officium mercor vito puto optimas verus tuus nihil confido nihil iam ne inservio quidem


cognosce nunc cetera. pro Appio nos hic omnia facimus honeste tamen sed plane libenter. nec enim ipsum odimus et Brutum amamus et Pompeius mirifice a me contendit quem me hercule plus plusque in dies diligo. C. Coelium quaestorem huc venire audisti. nescio quid sit hominis. sed Pammenia illa mihi non placent. ego me spero Athenis fore mense Septembri. tuorum itinerum tempora scire sane velim. εὐήθειαν Semproni Rufi cognovi ex epistula tua Corcyraea. quid quaeris? invideo potentiae Vestori. cupiebam etiam nunc plura garrire sed lucet; urget turba, festinat Philogenes. valebis igitur et valere Piliam et Caeciliam nostram iubebis litteris et salvebis a meo Cicerone.

cognosco nunc ceterus pro appius nos hic omnis facio honestus tamen sed planus libet neque enim ipse odi et brutus amo et pompejus mirificus ab ego contendo qui ego herculis multus multus in dies diligo que caelius quaestor huc venio audio nescio quis sum homo sed pammenia ille ego non placeo ego ego spero athenae sum mensis september tuus iter tempus scio sanus volo sempronius rufus cognosco ex epistula tuus corcyraeus quis quaero invideo potentia vestor cupio etiam nunc multus garrio sed luceo urgeo turba festino philogenes valeo igitur et valeo pilia et caecilius noster jubeo littera et salveo ab meus cicero


obsignaram iam epistulam eam, quam puto te modo perlegisse scriptam mea manu in qua omnia continentur, cum subito Apellae tabellarius a. d. xi Kal. Octobris septimo quadragesimo die Roma celeriter (hui tam longe!) mihi tuas litteras reddidit. ex quibus non dubito quin tu Pompeium exspectaris dum Arimino rediret et iam in Epirum profectus sis, magisque vereor, ut scribis, ne in Epiro sollicitus sis non minus quam nos hic sumus. de Atiliano nomine scripsi ad Philotimum ne appellaret Messallam.

obsigno iam epistula is quam puto tu modo perlego scribo meus manus in qui omnis contineo cum subeo apella tabellarius ab d xi kal october septimus quadragesimus dies roma celer hui tam longus ego tuus littera reddo ex qui non dubito quin tu pompejus exspectaris dum ariminum redeo et iam in epirus proficiscor sum magus vereor ut scribo ne in epirus sollicitus sum non paruus quam nos hic sum de atilianus nomen scribo ad philotimus ne appello messalla


cum ad te litteras dedissem, redditae mihi litterae sunt a Pompeio: cetera de rebus in Piceno gestis quae ad se Vibullius scripsisset, de dilectu Domiti, quae sunt vobis nota nec tamen tam laeta erant in iis litteris quam ad me Philotimus scripserat. ipsam tibi epistulam misissem sed iam subito fratris puer proficiscebatur. cras igitur mittam. sed in ea Pompei epistula erat in extremo ipsius manu, tu censeo Luceriam venias. nusquam eris tutius. id ego in eam partem accepi, haec oppida atque oram maritimam illum pro derelicto habere, nec sum miratus eum qui caput ipsum reliquisset reliquis membris non parcere.

cum ad tu littera do reddo ego littera sum ab pompejus ceterus de res in picenus gero qui ad sui vibullius scribo de delectus domitius qui sum tu nosco neque tamen tam laetus sum in is littera quam ad ego philotimus scribo ipse tu epistula mitto sed iam subeo frater puer proficisco creo igitur mitto sed in is pompejus epistula sum in exter ipse manus tu censeo luceria venio nusquam sum tueor is ego in is pars accipio hic oppidum atque ora maritimus ille pro derelinquo habeo neque sum miror is qui caput ipse relinquo reliquus membrum non parco


sed tamen hoc me ipse consolabar quod non dubitabam quin te ille aut Dyrrachi aut in istis locis uspiam visurus esset; quod cum accidisset, confidebam ac mihi persuaseram fore ut omnia placarentur inter vos non modo sermone ac disputatione sed conspectu ipso congressuque vestro. nam quanta sit in Quinto fratre meo comitas, quanta iucunditas, quam mollis animus et ad accipiendam et ad deponendam offensionem, nihil attinet me ad te qui ea nosti scribere. sed accidit perincommode quod eum nusquam vidisti. valuit enim plus quod erat illi non nullorum artificiis inculcatum quam aut officium aut necessitudo aut amor vester ille pristinus, qui plurimum valere debuit.

sed tamen hic ego ipse consolo qui non dubito quin tu ille aut dyrrachium aut in iste locus uspiam video sum qui cum accido confido atque ego persuadeo sum ut omnis placo inter tu non modo sermo atque disputatio sed conspectus ipse congredior vester nam quantus sum in quintus frater meus comito quantus jucunditas quam mollio animus et ad accipio et ad depono offensio nihil attineo ego ad tu qui is nosco scribo sed accido perincommodus qui is nusquam video valeo enim multus qui sum ille non nullus artificium inculco quam aut officium aut necessitudo aut amor vester ille pristinus qui multus valeo debeo


litterae mihi a Quinto fratre cum senatus consulto quod de me est factum adlatae sunt. mihi in animo est legum lationem exspectare et, si obtrectabitur, utar auctoritate senatus et potius vita quam patria carebo. tu, quaeso, festina ad nos venire.

littera ego ab quintus frater cum senatus consultum qui de ego sum facio affero sum ego in animus sum lex latio exspectaris et si obtrecto uto auctoritas senatus et potis vito quam patria careo tu quaeso festino ad nos venio


age, finge me quamvis εὐστομάχωσ haec ferentem; quid illa dic, M. Tulli? quem habebunt exitum? et omitto causam rei publicae quam ego amissam puto cum vulneribus suis tum medicamentis iis quae parantur, de Pompeio quid agam? quoi plane (quid enim hoc negem?) suscensui. semper enim me causae eventorum magis movent quam ipsa eventa. haec igitur mala (quibus maiora esse quae possunt?) considerans vel potius iudicans eius opera accidisse et culpa inimicior eram huic quam ipsi Caesari. ut maiores nostri funestiorem diem esse voluerunt Alliensis pugnae quam urbis captae, quod hoc malum ex illo (itaque alter religiosus etiam nunc dies, alter in vulgus ignotus), sic ego decem annorum peccata recordans in quibus inerat ille etiam annus qui nos hoc non defendente, ne dicam gravius, adflixerat praesentisque temporis cognoscens temeritatem, ignaviam, neglegentiam suscensebam.

ago fingo ego quivis hic fero quis ille dico m tullius qui habeo exitus et omitto causa res publicus quam ego amitto puto cum vulnus suus tum medicamentum is qui paro de pompejus quis ago qui planus quis enim hic nego suscenseo semper enim ego causa eventor magis moveo quam ipse evenio hic igitur malus qui magnus sum qui possum considero vel potis judico is opus accido et culpa inimicus sum hic quam ipse caesaris ut magnus noster funestus dies sum volo alliensis pugna quam urbs capio qui hic malus ex ille itaque alter religiosus etiam nunc dies alter in vulgus ignosco sic ego decem annus pecco recordor in qui insum ille etiam annus qui nos hic non defendo ne dico gravis affligo praesens tempus cognosco temeritas ignavio neglegentia suscenseo


binae uno die mihi litterae ab Octaviano, nunc quidem ut Romam statim veniam; velle se rem agere per senatum. cui ego non posse senatum ante K. Ianuar., quod quidem ita credo. ille autem addit consilio tuo. quid multa? ille urget, ego autem σκήπτομαι. non confido aetati, ignoro quo animo. nil sine Pansa tuo volo. vereor ne valeat Antonius nec a mari discedere libet et metuo ne quae ἀριστεία me absente. Varroni quidem displicet consilium pueri, mihi non. si firmas copias habet, Brutum habere potest, et rem gerit palam. centuriat Capuae, dinumerat. iam iamque video bellum. ad haec rescribe. tabellarium meum Kalend. Roma profectum sine tuis litteris miror.

bini unus dies ego littera ab octavianus nunc quidem ut roma statim venio volo sui res ago per senatus qui ego non possum senatus ante k ianuar qui quidem ita credo ille autem addo consilium tuus quis multus ille urgeo ego autem non confido aetas ignoro quo animus nihil sine pansa tuus volo vereor ne valeo antonius neque ab mare discedo libet et metuo ne qui ego absum varro quidem displiceo consilium puer ego non si firmo copia habeo brutus habeo possum et res gero palam centurio capua dinumero iam iam video bellum ad hic rescribo tabellarius meus kalend roma proficiscor sine tuus littera miro


ita omnibus rebus urgeor; quas sustinere vix possum vel plane nullo modo possum. quibus in miseriis una est pro omnibus quod istam miseram patrimonio, fortuna omni spoliatam relinquam. qua re te, ut polliceris, videre plane velim. alium enim cui illam commendem habeo neminem, quoniam matri quoque eadem intellexi esse parata quae mihi. sed si me non offendes, satis tamen habeto commendatam patruumque in ea quantum poteris mitigato. haec ad te die natali meo scripsi. quo utinam susceptus non essem aut ne quid ex eadem matre postea natum esset! plura scribere fletu prohibeor.

ita omnis res urgeo qui sustineo vix possum vel planus nullus modo possum qui in miseria unus sum pro omnis qui iste miser patrimonium fortuna omnis spolio relinquo qui res tu ut polliceo video planus volo alius enim qui ille commendo habeo nemo quoniam mater quoque idem intellego sum paro qui ego sed si ego non offendo satis tamen habeo commendo patruus in is quantus possum mitigo hic ad tu dies natalis meus scribo quo utinam suscipio non sum aut ne quis ex idem mater postea natus sum multus scribo fleo prohibeo


de coheredibus Fufidianis nihil fuit quod ad me scriberes; nam et aequum postulant et quicquid egisses recte esse actum putarem.

de coheres fufidianus nihil sum qui ad ego scribo nam et aequus postulo et quisquis ago rectus sum ago puto


mea quae semper fuerit sententia primum de pace vel iniqua condicione retinenda, deinde de urbe (nam de Italia quidem nihil mihi umquam ostenderas), meminisse te arbitror. sed mihi non sumo ut meum consilium valere debuerit; secutus sum tuum neque id rei publicae causa de qua desperavi, quae et nunc adflicta est nec excitari sine civili perniciosissimo bello potest, sed te quaerebam, tecum esse cupiebam neque, eius rei facultatem, si quae erit, praetermittam.

meus qui semper sum sententia primus de pax vel iniquus condicio retineo deinde de urbs nam de italia quidem nihil ego umquam ostendo memini tu arbitror sed ego non sumo ut meus consilium valeo debeo sequor sum tuus neque is res publicus causa de qui despero qui et nunc affligo sum neque excito sine civilis perniciosus bellum possum sed tu quaero tu sum cupio neque is res facultas si qui sum praetermitto


Cincius si quid ad me tui negoti detulerit, suscipiam; sed nunc magis in suo est occupatus; in quo ego ei non desum. tu si uno in loco es futurus, crebras a nobis litteras exspecta; sed pluris etiam ipse mittito.

cincius si quis ad ego tuus negotium defero suscipio sed nunc magis in suus sum occupo in quo ego is non desum tu si unus in locus sum sum creber ab nos littera exspecto sed multus etiam ipse mitto


nunc pergam ad cetera. Varro, de quo ad me scribis, includetur in aliquem locum, si modo erit locus. sed nosti genus dialogorum meorum. ut in oratoriis, quos tu in caelum fers, non potuit mentio fieri cuiusquam ab iis qui disputant, nisi eius qui illis notus aut auditus esset, ita hanc ego de re publica quam institui disputationem in Africani personam et Phili et Laeli et Manili contuli. adiunxi adulescentis Q. Tuberonem, P. Rutilium, duo Laeli generos, Scaevolam et Fannium. itaque cogitabam, quoniam in singulis libris utor prohoemiis ut Aristoteles in iis quos ἐξωτερικοὺσ vocat, aliquid efficere ut non sine causa istum appellarem; id quod intellego tibi placere. utinam modo conata efficere possim! rem enim, quod te non fugit, magnam complexus sum et gravem et plurimi oti, quo ego maxime egeo.

nunc pergo ad ceterus varro de quo ad ego scribo includo in aliquis locus si modo sum locus sed nosco genus dialogus meus ut in oratorius qui tu in caelum fero non possum mentior fio quisquam ab is qui disputo nisi is qui ille notus aut audio sum ita hic ego de res publicus quam instituo disputatio in africanus persona et philis et laelis et manilis contulis adjungo adulescens q tubero p rutilius duo laelis gener scaevola et fannius itaque cogito quoniam in singuli liber uto prohoemiis ut aristotelis in is qui voco aliquis efficio ut non sine causa iste appellaris is qui intellego tu placeo utinam modo conor efficio possum res enim qui tu non fugio magnus complexus sum et gravis et plurimus otium quo ego magnus egeo


est hic quidem locus amoenus et in mari ipso qui et Antio et Circeiis aspici possit; sed ineunda nobis ratio est quem ad modum in omni mutatione dominorum, quae innumerabiles fieri possunt in infinita posteritate, si modo haec stabunt, illud quasi consecratum remanere possit. equidem iam nihil egeo vectigalibus et parvo contentus esse possum. cogito interdum trans Tiberim hortos aliquos parare et quidem ob hanc causam maxime: nihil enim video quod tam celebre esse possit. sed quos, coram videbimus, ita tamen ut hac aestate fanum absolutum sit. tu tamen cum Apella Chio confice de columnis.

sum hic quidem locus amoenus et in mare ipse qui et antius et circeii aspicio possum sed ineo nos ratio sum qui ad modus in omnis mutatio dominus qui innumerabilis fio possum in infinitus posteritas si modo hic sto ille quasi consecro remaneo possum equidem iam nihil egeo vectigal et parvus contineo sum possum cogo interdum trans tiberis hortus aliquis paro et quidem ob hic causa magnus nihil enim video qui tam celeber sum possum sed qui coram video ita tamen ut hic aestas fanum absolvo sum tu tamen cum apella chius confacio de columna


sed utar tuo consilio; σκολιὰ enim tibi video placere. Romam, ut censes, veniam sed invitus; valde enim in scribendo haereo. Brutum inquis eadem. scilicet; sed nisi hoc esset, res me ista non cogeret. nec enim inde venit unde mallem neque diu afuit neque ullam litteram ad me. sed tamen scire aveo qualis ei totius itineris summa fuerit. libros mihi de quibus ad te antea scripsi velim mittas et maxime Φαίδρου περὶ Θεῶν et .

sed uto tuus consilium enim tu video placeo roma ut censeo venio sed invitus validus enim in scribo haereo brutus inquam idem scilicet sed nisi hic sum res ego iste non cogo neque enim inde venio unde malo neque diu asum neque ullus littera ad ego sed tamen scio aveo qualis is totus iter summus sum liber ego de qui ad tu antea scribo volo mitto et magnus et


non dubito quin occupatissimus fueris qui ad me nihil litterarum; sed homo nequam qui tuum commodum non exspectarit, cum ob eam unam causam missus esset. nunc quidem, nisi quid te tenuit, suspicor te esse in suburbano. at ego hic scribendo dies totos nihil equidem levor sed tamen aberro.

non dubito quin occupo sum qui ad ego nihil litteraris sed homo nequam qui tuus commodus non exspecto cum ob is unus causa mitto sum nunc quidem nisi quis tu teneo suspicor tu sum in suburbanum at ego hic scribo dies totus nihil equidem levo sed tamen aberro


Terentiae saltum perspeximus. quid quaeris? praeter quercum Dodonaeam nihil desideramus quo minus Epirum ipsam possidere videamur.

terentia saltus perspicio quis quaero praeter quercus dodonaeus nihil desidero quo paruus epirus ipse possideo video


me caecum qui haec ante non viderim! misi ad te epistulam Antoni. ei cum ego saepissime scripsissem nihil me contra Caesaris rationes cogitare, meminisse me generi mei, meminisse amicitiae, potuisse, si aliter sentirem, esse cum Pompeio, me autem, quia cum lictoribus invitus cursarem, abesse velle nec id ipsum certum etiam nunc habere, vide quam ad haec παραινετικῶσ:

ego caecus qui hic ante non video mitto ad tu epistula antonius is cum ego saepis scribo nihil ego contra caesar ratio cogito memini ego gener meus memini amicitia possum si aliter sentio sum cum pompejus ego autem quia cum lictor invitus cursaris absum volo neque is ipse certus etiam nunc habeo video quam ad hic


quamquam ad me rescripsit iam Rhodo Posidonius se, nostrum illud ὑπόμνημα cum legeret, quod ego ad eum ut ornatius de isdem rebus scriberet miseram, non modo non excitatum esse ad scribendum sed etiam plane deterritum. quid quaeris? conturbavi Graecam nationem. ita vulgo qui instabant ut darem sibi quod ornarent iam exhibere mihi molestiam destiterunt. tu, si tibi placuerit liber, curabis ut et Athenis sit et in ceteris oppidis Graeciae; videtur enim posse aliquid nostris rebus lucis adferre.

quamquam ad ego rescribo iam rhodos posidonius sui nos ille cum lego qui ego ad is ut orno de idem res scribo miser non modo non excitas sum ad scribo sed etiam planus deterreo quis quaero conturbo graece natio ita vulgo qui insto ut do sui qui orno iam exhibeo ego molestia desisto tu si tu placeo liber curo ut et athenae sum et in ceterus oppidum graecia video enim possum aliquis noster res lucus affero


ille ad Kal. Sept. Athenis non videtur fore. multa eum in Asia dicuntur morari, maxime Pharnaces. legio xii, ad quam primam Sulla venit, lapidibus egisse hominem dicitur. nullam putant se commoturam. illum arbitrabantur protinus Patris in Siciliam. sed si hoc ita est, huc veniat necesse est. ac mallem †illum†; aliquo enim modo hinc evasissem. nunc metuo ne sit exspectandum et cum reliquis etiam loci gravitas huic miserrimae perferenda.

ille ad kal sept athenae non video sum multus is in asia dico moraris magnus pharnaces legio duodecim ad quam primus sulla venio lapis ago homo dico nullus puto sui commoveo ille arbitror protinus patrae in sicilia sed si hic ita sum huc venio necesse sum atque malo ille aliquis enim modo hinc evado nunc metuo ne sum exspecto et cum reliquus etiam locus gravitas hic miser perfero


* * * †nunc ut opinionem habeas rerum†, ferendum est. quaeris ego me ut gesserim. constanter et libere. quid? ille inquies ut ferebat? humaniter meaeque dignitatis quoad mihi satis factum esset habendam sibi rationem putabat. quo modo ergo absolutus? omnino †πορπαπυμνα†. accusatorum incredibilis infantia, id est L. Lentuli L. f., quem fremunt omnes praevaricatum, deinde Pompei mira contentio, iudicum sordes. ac tamen xxxii condemnarunt xxxviii absolverunt. iudicia reliqua impendent.

nunc ut opinio habeo res fero sum quaero ego ego ut gero consto et libo quis ille inquam ut fero humaniter meus dignitas quoad ego satis facio sum habeo sui ratio puto quo modo ergo absolvo omnino accusator incredibilis infer is sum l lentulis l f qui fremo omnis praevarico deinde pompejus mirus contentio iudex sordeo atque tamen xxxii condemno xxxviii absolvo iudicium reliquus impendo


quod ad te iam pridem de testamento scripsi, apud †epistulas velim ut possim adversas.† ego huius miserrimae †facultate† confectus conflictor. nihil umquam simile atum puto. quoi si qua re consulere aliquid possum, cupi a te admoneri. video eandem esse difficultatem quam in consilio dando ante. tamen hoc me magis sollicitat quam omnia. in pensione secunda caeci fuimus. aliud mallem; sed praeteriit. te oro, ut in perditis rebus si quid cogi, confici potest quod sit in tuto, ex argento atque satis multa ex supellectile, des operam. iam enim mihi videtur adesse extremum nec ulla fore condicio pacis eaque quae sunt etiam sine adversario peritura. haec etiam, si videbitur, cum Terentia loquere opportune. non queo omnia scribere. vale. iii Non. Quintil.

qui ad tu iam pridem de testamentum scribo apud epistula volo ut possum adverso ego hic miser facultas conficio conflicto nihil umquam similis atum puto qui si qui res consulo aliquis possum cupio ab tu admoneo video idem sum difficultas quam in consilium do ante tamen hic ego magis sollicito quam omnis in pensio secundus caecus sum alius malo sed praetereo tu oro ut in perdo res si quis cogo conficio possum qui sum in tueor ex argentum atque satis multus ex supellectilis do opera iam enim ego video adsum exter neque ullus sum condicio pax is qui sum etiam sine adversarius pereo hic etiam si video cum terentius loquor opportunus non queo omnis scribo val iii non quintil


equidem illud molior quod tu mones sperasque fieri posse, ut mihi Caesar concedat ut absim cum aliquid in senatu contra Gnaeum agatur. sed timeo ne non impetrem. venit ab eo Furnius. ut quidem scias quos sequamur, Q. Titini filium cum Caesare esse nuntiat, sed illum maiores mihi gratias agere quam vellem. quid autem me roget paucis ille quidem verbis sed ἐν δυνάμει, cognosce ex ipsius epistula. me miserum quod tu non valuisti! una fuissemus; consilium certe non defuisset; σύν τε δύ' ἐρχομένω—.

equidem ille molio qui tu moneo spero fio possum ut ego caesar concedo ut absum cum aliquis in senatus contra gnaeus ago sed timeo ne non impetro venio ab is furnius ut quidem scio qui sequor q titinius filius cum caesaris sum nuntio sed ille magnus ego gratia ago quam volo quis autem ego rogo paucus ille quidem verbum sed cognosco ex ipse epistula ego miser qui tu non valeo unus sum consilium certus non desum


cum merita Pompei summa erga salutem meam familiaritasque quae mihi cum eo est, tum ipsa rei publicae causa me adducit ut mihi vel consilium meum cum illius consilio vel fortuna mea cum illius fortuna coniungenda esse videatur. accedit illud. si maneo et illum comitatum optimorum et clarissimorum civium desero, cadendum est in unius potestatem. qui etsi multis rebus significat se nobis esse amicum (et ut esset a me est, tute scis, propter suspicionem huius impendentis tempestatis multo ante provisum), tamen utrumque considerandum est et quanta fides ei sit habenda et, si maxime exploratum sit eum nobis amicum fore, sitne viri fortis et boni civis esse in ea urbe in qua cum summis honoribus imperiisque usus sit, res maximas gesserit, sacerdotio sit amplissimo praeditus, non futurus sit, qui fuerit, subeundumque periculum sit cum aliquo fore dedecore, si quando Pompeius rem publicam reciperarit.

cum mereo pompejus summus erga salus meus familiaritas qui ego cum is sum tum ipse res publicus causa ego adduco ut ego vel consilium meus cum ille consilium vel fortuna meus cum ille fortuna conjungo sum video accedo ille si maneo et ille comitas bonus et clarus civis desero cado sum in unus potestas qui etsi multus res significo sui nos sum amicus et ut sum ab ego sum tueor scio propter suspicio hic impendeo tempestas multus ante provideo tamen uterque considero sum et quantus fides is sum habeo et si magnus exploro sum is nos amicus sum sum vir fortis et bonus civis sum in is urbs in qui cum summus honor imperium utor sum res magnus gero sacerdotium sum amplus praeditus non sum sum qui sum subeo periculum sum cum aliquis sum dedecor si quando pompejus res publicus recipero


quod quaeris hic quid agatur, tota Capua et omnis hic dilectus iacet; desperata res est, in fuga omnes sunt, nisi qui deus iuverit ut Pompeius istas Domiti copias cum suis coniungat. sed videbamur omnia biduo triduove scituri. Caesaris litterarum exemplum tibi misi; rogaras enim. cui nos valde satis facere multi ad me scripserunt; quod patior facile, dum ut adhuc nihil faciam turpiter.

qui quaero hic quis ago totus capua et omnis hic delectus iaceo despero res sum in fuga omnis sum nisi qui deus juvo ut pompejus iste domitius copia cum suus conjungo sed video omnis biduus triduum scio caesar litteraris exemplum tu mitto rogo enim qui nos validus satis facio multus ad ego scribo qui patior facilis dum ut adhuc nihil facio turpis


occupationibus est factum meis et subita tua profectione ne tecum coram de hac re agerem. quam ob causam vereor ne absentia mea levior sit apud te. quod si bonitas tua responderit iudicio meo quod semper habui de te, gaudebo.

occupatio sum facio meus et subeo tuus profectio ne tu coram de hic res ago quam ob causa vereor ne absentia meus levis sum apud tu qui si bonitas tuus respondeo iudicium meus qui semper habeo de tu gaudeo


Crassum quidem nostrum minore dignitate aiunt profectum paludatum quam olim aequalem eius L. Paulum, item iterum consulem. o hominem nequam! de libris oratoriis factum est a me diligenter. diu multumque in manibus fuerunt. describas licet. illud etiam atque etiam te rogo, τὴν παροῦσαν, ne istuc hospes veniam.

crassus quidem nos paruus dignitas aio proficiscor paludatus quam olim aequalis is l paulis item iterum consul o homo nequam de liber oratorius facio sum ab ego diligenter diu multus in manus sum describo licet ille etiam atque etiam tu rogo ne iste hospes venio


putaram te aliquid novi, quod eius modi fuerat initium litterarum, quamvis non curarem quid in Hispania fieret, tamen te scripturum; sed videlicet meis litteris respondisti ut de foro et de curia. sed domus est, ut ais, forum. quid ipsa domo mihi opus est carenti foro? occidimus, occidimus Attice, iam pridem nos quidem, sed nunc fatemur, postea quam unum quo tenebamur amisimus. itaque solitudinem sequor et tamen, si qua me res isto adduxerit, enitar, si quo modo potero (potero autem), ut praeter te nemo dolorem meum sentiat, si ullo modo poterit, ne tu quidem. atque etiam illa causa est non veniendi. meministi quid ex te Aledius quaesierit. qui etiam nunc molesti sunt, quid existimas, si venero?

puto tu aliquis nosco qui is modus sum initium litteraris quivis non curaris quis in hispania fio tamen tu scribo sed videlicet meus littera respondeo ut de forum et de curia sed domus sum ut aio forum quis ipse domus ego opus sum careo forum occaedes occaedes atticus iam pridem nos quidem sed nunc fateor postea quam unus quo teneo amitto itaque solitudo sequor et tamen si qui ego res iste adduco enitor si quo modo possum possum autem ut praeter tu nemo dolor meus sentio si ullus modo possum ne tu quidem atque etiam ille causa sum non venio memini quis ex tu aledius quaero qui etiam nunc molestus sum quis existimo si venio


ut scribis ita video non minus incerta in re publica quam in epistula tua, sed tamen ista ipsa me varietas sermonum opinionumque delectat. Romae enim videor esse cum tuas litteras lego et, ut fit in tantis rebus, modo hoc modo illud audire. illud tamen explicare non possum quidnam inveniri possit nullo recusante ad facultatem agrariam.

ut scribo ita video non paruus incertus in res publicus quam in epistula tuus sed tamen iste ipse ego varietas sermo opinio delecto roma enim video sum cum tuus littera lego et ut fio in tantus res modo hic modo ille audio ille tamen explicaris non possum quisnam invenio possum nullus recuso ad facultas agrarius


non me offendit veritas litterarum tuarum quod me cum communibus tum praecipuis malis oppressum ne incipis quidem, ut solebas, consolari faterisque id fieri iam non posse. nec enim ea sunt quae erant antea cum, ut nihil aliud, comites me et socios habere putabam. omnes enim Achaici deprecatores itemque in Asia quibus non erat ignotum, etiam quibus erat, in Africam dicuntur navigaturi. ita praeter Laelium neminem habeo culpae socium; qui tamen hoc meliore in causa est quod iam est receptus.

non ego offendo vereor litteraris tuus qui ego cum communis tum praecipuus malus opprimo ne incipio quidem ut soleo consolaris fateor is fio iam non possum neque enim is sum qui sum antea cum ut nihil alius comes ego et socius habeo puto omnis enim achaicus deprecator ito in asia qui non sum ignotus etiam qui sum in africa dico navigo ita praeter laelius nemo habeo culpa socius qui tamen hic bonus in causa sum qui iam sum recipio


nam ut Idibus Maiis in senatum convenimus, rogatus ego sententiam multa dixi de summa re publica, atque ille locus inductus a me est divinitus, ne una plaga accepta patres conscripti conciderent, ne deficerent; vulnus esse eius modi quod mihi nec dissimulandum nec pertimescendum videretur, ne aut ignorando stultissimi aut metuendo ignavissimi iudicaremur; bis absolutum esse Lentulum, bis Catilinam, hunc tertium iam esse a iudicibus in rem publicam immissum. erras, Clodi; non te iudices urbi sed carceri reservarunt, neque te retinere in civitate sed exsilio privare voluerunt. quam ob rem, patres conscripti, erigite animos, retinete vestram dignitatem. manet illa in re publica bonorum consensio; dolor accessit bonis viris, virtus non est imminuta; nihil est damni factum novi sed quod erat inventum est. in unius hominis perditi iudicio plures similes reperti sunt.

nam ut idus maia in senatus convenio rogo ego sententia multus dico de summus res publicus atque ille locus induco ab ego sum divinitus ne unus plaga accipio pater conscribo concaedes ne deficio vulnus sum is modus qui ego neque dissimulo neque pertimesco video ne aut ignoro stultus aut metuo ignavus judico bis absolvo sum lentulis bis catilina hic tertius iam sum ab judex in res publicus immitto erro claudius non tu iudex urbs sed carcer reservo neque tu retineo in civitas sed exsilium privaris volo quam ob res pater conscribo erigo animus retineo vester dignitas maneo ille in res publicus bonus consensio dolor accedo bonus vis virtus non sum imminuo nihil sum damnum facio nosco sed qui sum invenio sum in unus homo perdo iudicium multus similis reperio sum


nunc istic quid agatur magno opere timeo; quamquam tu altera epistula scribis Idibus Maiis audiri fore ut acrius postularetur, altera iam esse mitiora. sed haec est pridie data quam illa, quo conturber magis. itaque cum meus me maeror cotidianus lacerat et conficit tum vero haec addita cura vix mihi vitam reliquam facit. sed et navigatio perdifficilis fuit et ille incertus ubi ego essem fortasse alium cursum petivit. nam Phaetho libertus eum non vidit. vento reiectus ab Ilio in Macedoniam Pellae mihi praesto fuit. reliqua quam mihi timenda sint video nec quid scribam habeo et omnia timeo, nec tam miserum est quicquam quod non in nostram fortunam cadere videatur. equidem adhuc miser in maximis meis aerumnis et luctibus hoc metu adiecto maneo Thessalonicae suspensus nec audeo quicquam.

nunc istic quis ago magnus opus timeo quamquam tu alter epistula scribo idus maia audio sum ut acer postulo alter iam sum mitis sed hic sum pridie do quam ille quo conturbo magis itaque cum meus ego maeror cottidianus lacero et confacio tum verus hic addo cura vix ego vita reliquus facio sed et navigatio perdifficilis sum et ille incertus ubi ego sum fortasse alius cursus peto nam phaetho libertus is non video venio rejectus ab ilium in macedonia pella ego praesto sum reliquus quam ego timeo sum video neque quis scribo habeo et omnis timeo neque tam miser sum quisquam qui non in noster fortuna cado video equidem adhuc miser in magnus meus aerumna et luctus hic metus adicio maneo thessalonica suspendo neque audeo quisquam


hic dies me valde Crasso adiunxit, et tamen ab illo aperte tecte quicquid est datum, libenter accepi. ego autem ipse, di boni! quo modo ἐνεπερπερευσάμην novo auditori Pompeio! si umquam mihi περίοδοι, si καμπαὶ, ἐνθυμήματα, si κατασκευαὶ suppeditaverunt, illo tempore. quid multa? clamores. etenim haec erat ὑπόθεσισ, de gravitate ordinis, de equestri concordia, de consensione Italiae, de intermortuis reliquiis coniurationis, de vilitate, de otio. nosti iam in hac materia sonitus nostros. tanti fuerunt ut ego eo brevior sim quod eos usque istinc exauditos putem.

hic dies ego validus crassus adjungo et tamen ab ille apertus tego quisquis sum do libet accipio ego autem ipse deus bonus quo modo novo auditor pompejus si umquam ego si si suppedito ille tempus quis multus clamor etenim hic sum de gravitas ordo de equester concordia de consensio italia de intermorior reliquiae coniuratio de vilitas de otium nosco iam in hic materia sono noster tantus sum ut ego is brevis sum qui is usque istinc exaudio puto


factum Caesaris de Corfinio totum te probaturum scio et, quo modo in eius modi re, commodius cadere non potuit quam ut res sine sanguine confieret. Balbi mei tuique adventu delectatum te valde gaudeo. is quaecumque tibi de Caesare dixit quaeque Caesar scripsit, scio, re tibi probabit, quaecumque fortuna eius fuerit, verissime scripsisse.

facio caesar de corfinium totus tu probo scio et quo modo in is modus res commodus cado non possum quam ut res sine sanguis conficio balbus meus tu advenio delectas tu validus gaudeo is quicumque tu de caesaris dico quisque caesar scribo scio res tu probo quicumque fortuna is sum verus scribo


cessi meis vel potius parui. ex quibus unus qua mente fuerit, is quem tu mihi commendas, cognosces ex ipsius litteris quae ad te et ad alios misit. quas ego numquam aperuissem, nisi res acta sic esset. delatus est ad me fasciculus. solvi, si quid ad me esset litterarum. nihil erat, epistula Vatinio et Ligurio altera. iussi ad eos deferri. illi ad me statim ardentes dolore venerunt scelus hominis clamantes; epistulas mihi legerunt plenas omnium in me probrorum. hic Ligurius furere, se enim scire summo illum in odio fuisse Caesari. illum tamen non modo favisse sed etiam tantam illi pecuniam dedisse honoris mei causa. hoc ego dolore accepto volui scire quid scripsisset ad ceteros; ipsi enim illi putavi perniciosum fore, si eius hoc tantum scelus percrebruisset. cognovi eiusdem generis. ad te misi. quas si putabis illi ipsi utile esse reddi, reddes. nil me laedet. nam quod resignatae sunt, habet, opinor, eius signum Pomponia. hac ille acerbitate initio navigationis cum usus esset, tanto me dolore adfecit ut postea iacuerim, neque nunc tam pro se quam contra me laborare dicitur.

cedo meus vel potis paruus ex qui unus qui mens sum is qui tu ego commendo cognosco ex ipse littera qui ad tu et ad alius mitto qui ego numquam aperio nisi res ago sic sum defero sum ad ego fasciculus solvo si quis ad ego sum litteraris nihil sum epistula vatinius et ligurio alter iubeo ad is defero ille ad ego statim ardeo dolor venio scelus homo clamo epistula ego lego plenus omnis in ego probrum hic ligurius furo sui enim scio superus ille in odium sum caesaris ille tamen non modo faveo sed etiam tantus ille pecunia do honor meus causa hic ego dolor accipio volo scio quis scribo ad ceterus ipse enim ille puto perniciosus sum si is hic tantus scelus percrebresco cognosco idem genus ad tu mitto qui si puto ille ipse utilis sum reddo reddo nihil ego laedo nam qui resigno sum habeo opinor is signum pomponia hic ille acerbitas initium navigatio cum utor sum tantus ego dolor afficio ut postea jaceo neque nunc tam pro sui quam contra ego laboro dico


tuo adventu nobis opus est maturo; nam prorsus summa hominum est opinio tuos familiaris nobilis homines adversarios honori nostro fore. ad eorum voluntatem mihi conciliandam maximo te mihi usui fore video. qua re Ianuario mense, ut constituisti, cura ut Romae sis.

tuus advenio nos opus sum maturo nam prorsus summus homo sum opinio tuus familiaris nobilis homo adversarius honor noster sum ad is voluntas ego concilio maximus tu ego usus sum video qui res januarius mensis ut constituo cura ut roma sum


de Quinto fratre nuntii nobis tristes nec varii venerant ex ante diem III non. Iun. usque ad prid. Kal. Sept. eo autem die Livineius L. Reguli libertus ad me a Regulo missus venit. is omnino mentionem nullam factam esse nuntiavit sed fuisse tamen sermonem de C. Clodi filio isque mihi †qm a fratre litteras attulit. sed postridie Sesti pueri venerunt qui a te litteras attulerunt non tam exploratas a timore quam sermo Livinei fuerat. sane sum in meo infinito maerore sollicitus et eo magis quod Appi quaestio est.

de quintus frater nuntius nos tristis neque varius venio ex ante dies iii non jus usque ad prid kal sept is autem dies livineius l regulis libertus ad ego ab regulus mitto venio is omnino mentio nullus facio sum nuntio sed sum tamen sermo de que claudius filius eo ego qm ab frater littera affero sed postridie sestius puer venio qui ab tu littera affero non tam exploro ab timor quam sermo livineius sum sanus sum in meus infinitus maeror sollicitus et is magis qui appius quaestio sum


sed Antonius venit heri vesperi. iam fortasse ad me veniet aut ne id quidem, quoniam scripsit quid fieri vellet. sed scies continuo quid actum sit. nos iam nihil nisi occulte. de pueris quid agam? parvone navigio committam? quid mihi animi in navigando censes fore? recordor enim aestate cum illo Rhodiorum ἀφράκτῳ navigans quam fuerim sollicitus; quid duro tempore anni actuariola fore censes? o rem undique miseram! Trebatius erat mecum, vir plane et civis bonus. quae ille monstra, di immortales! etiamne Balbus in senatum venire cogitet? sed ei ipsi cras ad te litteras dabo. Vettienum mihi amicum, ut scribis, ita puto esse. cum eo, quod ἀποτόμωσ ad me scripserat de nummis curandis, θυμικώτερον eram iocatus. id tu, si ille aliter acceperit ac debuit, lenies. monetali autem adscripsi, quod ille ad me pro cos. sed quoniam est homo et nos diligit, ipse quoque a nobis diligatur. vale.

sed antonius venio heri vesperus iam fortasse ad ego venio aut ne is quidem quoniam scribo quis fio volo sed scio continuo quis ago sum nos iam nihil nisi occulte de puer quis ago parvus navigium committo quis ego animus in navigo censeo sum recordor enim aestas cum ille rhodius navigo quam sum sollicitus quis durus tempus annus actuariolum sum censeo o res undique miser trebatius sum ego vir planus et civis bonus qui ille monstrum deus immortalis etiam balbus in senatus venio cogito sed is ipse creo ad tu littera do vettienus ego amicus ut scribo ita puto sum cum is qui ad ego scribo de nummus curo sum jocor is tu si ille aliter accipio atque debeo lenio monetal autem adscribo qui ille ad ego pro cos sed quoniam sum homo et nos diligo ipse quoque ab nos diligo val


dum recordationes fugio quae quasi morsu quodam dolorem efficiunt, refugio ad te admonendum. quod velim mihi ignoscas, cuicuimodi est. etenim habeo non nullos ex iis quos nunc lectito auctores qui dicant fieri id oportere quod saepe tecum egi et quod a te approbari volo, de fano illo dico, de quo tantum quantum me amas velim cogites. equidem neque de genere dubito (placet enim mihi Cluati) neque de re (statutum est enim), de loco non numquam. velim igitur cogites. ego, quantum his temporibus tam eruditis fieri potuerit, profecto illam consecrabo omni genere monimentorum ab omnium ingeniis sumptorum et Graecorum et Latinorum. quae res forsitan sit refricatura vulnus meum. sed iam quasi voto quodam et promisso me teneri puto, longumque illud tempus cum non ero magis me movet quam hoc exiguum, quod mihi tamen nimium longum videtur. habeo enim nihil temptatis rebus omnibus in quo acquiescam. nam dum illud tractabam de quo ad te ante scripsi, quasi fovebam dolores meos; nunc omnia respuo nec quicquam habeo tolerabilius quam solitudinem; quam, quod eram veritus, non obturbavit Philippus. nam ut heri me salutavit, statim Romam profectus est.

dum recordatio fugio qui quasi morsus quidam dolor efficio refugio ad tu admoneo qui volo ego ignosco cuicuimodi sum etenim habeo non nullus ex is qui nunc lectito auctor qui dico fio is oportet qui saepe tu ago et qui ab tu approbo volo de fanum ille dico de quo tantus quantus ego amo volo cogito equidem neque de genus dubito placeo enim ego cluati neque de res status sum enim de locus non numquam volo igitur cogito ego quantus hic tempus tam erudio fio possum profecto ille consecro omnis genus monimentor ab omnis ingenium sumptor et graecum et latinum qui res forsitan sum refricatura vulnus meus sed iam quasi veto quidam et promitto ego teneo puto longus ille tempus cum non sum magis ego moveo quam hic exiguus qui ego tamen nimium longus video habeo enim nihil temptas res omnis in quo acquiesco nam dum ille tracto de quo ad tu ante scribo quasi foveo dolor meus nunc omnis respuo neque quisquam habeo tolerabilis quam solitudo quam qui sum vereor non obturbo philippus nam ut heri ego saluto statim roma proficiscor sum


ego dum in provincia omnibus rebus Appium orno, subito sum factus accusatoris eius socer. id quidem inquis di approbent! ita velim teque ita cupere certo scio. sed crede mihi, nihil minus putaram ego qui de Ti. Nerone qui mecum egerat certos homines ad mulieres miseram, qui Romam venerunt factis sponsalibus. sed hoc spero melius; mulieres quidem valde intellego delectari obsequio et comitate adulescentis. cetera noli ἐξακανθίζειν.

ego dum in provincia omnis res appius orno subeo sum facio accusator is socer is quidem inquam deus approbo ita volo tu ita cupio certus scio sed credo ego nihil paruus puto ego qui de tiberius nero qui ego ago certus homo ad mulier miser qui roma venio facio sponsal sed hic spero bonus mulier quidem validus intellego delectaris obsequium et comitas adulescens ceterus nolo


Cispiana explicabis itemque Preciana. de Attica optime. et ei salutem dices et Piliae.

cispiana explico ito preciani de atticus optume et is salus dico et pilia


Lentulus suo in nos officio, quod et re et promissis et litteris declarat, spem nobis non nullam adfert Pompei voluntatis; saepe enim tu ad me scripsisti eum totum esse in illius potestate. de Metello scripsit ad me frater quantum speraret profectum esse per te.

lentulus suus in nos officium qui et res et promitto et littera declaro spes nos non nullus affero pompejus voluntas saepe enim tu ad ego scribo is totus sum in ille potestas de metellus scribo ad ego frater quantus spero proficiscor sum per tu


indutias quas scribis non intellego fieri posse. melior est ἀναντιφωνησία qua me usurum arbitror. quod scribis legiones duas Brundisium venisse, vos omnia prius. scribes igitur quicquid audieris.

indutiae qui scribo non intellego fio possum bonus sum qui ego utor arbitror qui scribo legio duo brundisium venio tu omnis prior scribo igitur quisquis audio


cum e Pompeiano me Romam recepissem a. d. iiii Idus Maias, Cincius noster eam mihi abs te epistulam reddidit quam tu Idibus Febr. dederas. ei nunc epistulae litteris his respondebo. ac primum tibi perspectum esse iudicium de te meum laetor, deinde te in iis rebus quae mihi asperius a nobis atque nostris et iniucundius actae videbantur moderatissimum fuisse vehementissime gaudeo idque neque amoris mediocris et ingeni summi ac sapientiae iudico. qua de re cum ad me ita suaviter, diligenter, officiose, humaniter scripseris ut non modo te hortari amplius non debeam sed ne exspectare quidem abs te aut ab ullo homine tantum facilitatis ac mansuetudinis potuerim, nihil duco esse commodius quam de his rebus nihil iam amplius scribere. cum erimus congressi, tum si quid res feret coram inter nos conferemus.

cum e pompejanus ego roma recipio ab d quattuor idus maia cincius noster is ego abs tu epistula reddo quam tu idus febr do is nunc epistula littera hic respondeo atque primus tu perspicio sum iudicium de tu meus laeto deinde tu in is res qui ego asper ab nos atque noster et injucundus ago video moderatus sum vehemens gaudeo is neque amor mediocris et ingenium superus atque sapientia judico qui de res cum ad ego ita suavis diligenter officiosus humaniter scribo ut non modo tu hortor amplus non debeo sed ne exspectaris quidem abs tu aut ab ullus homo tantus facilitas atque mansuetudo possum nihil duco sum commodus quam de hic res nihil iam amplus scribo cum sum congredior tum si quis res fero coram inter nos confero


de Acutiliano autem negotio quod mihi mandaras, ut primum a tuo digressu Romam veni, confeceram; sed accidit ut et contentione nihil opus esset et ut ego, qui in te satis consili statuerim esse, mallem Peducaeum tibi consilium per litteras quam me dare. etenim cum multos dies auris meas Acutilio dedissem, cuius sermonis genus tibi notum esse arbitror, non mihi grave duxi scribere ad te de illius querimoniis, cum eas audire, quod erat subodiosum, leve putassem. sed abs te ipso qui me accusas unas mihi scito litteras redditas esse, cum et oti ad scribendum plus et facultatem dandi maiorem habueris.

de acutilianus autem negotium qui ego mando ut primus ab tuus digressus roma venio confacio sed accido ut et contentio nihil opus sum et ut ego qui in tu satis consilium statuo sum malo peducaeus tu consilium per littera quam ego do etenim cum multus dies auris meus acutilius do qui sermo genus tu notus sum arbitror non ego gravis duco scribo ad tu de ille querimonia cum is audio qui sum subodiosus levis puto sed abs tu ipse qui ego accuso unus ego scio littera reddo sum cum et otium ad scribo multus et facultas do magnus habeo


multo haec inquam nostra res maior. itaque iudicum vocibus, cum ego sic ab iis ut salus patriae defenderer, fractus reus et una patroni omnes conciderunt; ad me autem eadem frequentia postridie convenit quacum abiens consulatu sum domum reductus. clamare praeclari Ariopagitae se non esse venturos nisi praesidio constituto. refertur ad consilium. una sola sententia praesidium non desideravit. defertur res ad senatum. gravissime ornatissimeque decernitur; laudantur iudices; datur negotium magistratibus. responsurum hominem nemo arbitrabatur. ἔσπετε νῦν μοι, Μοῦσαι ὅππωσ δὴ πρῶτον πῦρ ἔμπεσε. nosti Calvum ex Nanneianis illum, illum laudatorem meum, de cuius oratione erga me honorifica ad te scripseram. biduo per unum servum et eum ex ludo gladiatorio confecit totum negotium; arcessivit ad se, promisit, intercessit, dedit. iam vero (o di boni, rem perditam!) etiam noctes certarum mulierum atque adulescentulorum nobilium introductiones non nullis iudicibus pro mercedis cumulo fuerunt. ita summo discessu bonorum, pleno foro servorum xxv iudices ita fortes tamen fuerunt ut summo proposito periculo vel perire maluerint quam perdere omnia. XXXI fuerunt quos fames magis quam fama commoverit. quorum Catulus cum vidisset quendam, quid vos inquit praesidium a nobis postulabatis? an ne nummi vobis eriperentur timebatis?

multus hic inquam noster res magnus itaque iudex vox cum ego sic ab is ut salus patria defendo frango reus et unus patronus omnis concido ad ego autem idem frequentia postridie convenio qui abeo consulatus sum domus reduco clamo praeclarus ariopagita sui non sum venio nisi praesidium constituo refero ad consilium unus solus sententia praesidium non desidero defero res ad senatus gravis orno decerno laudo iudex do negotium magistratus respondeo homo nemo arbitror nosco calvus ex nanneianis ille ille laudator meus de qui oratio erga ego honorifico ad tu scribo biduus per unus servus et is ex ludo gladiatorius confacio totus negotium arcesso ad sui promitto intercedo do iam verus o deus bonus res perdo etiam nox certaris mulier atque adulescentulus nobilis introductio non nullus judex pro merces cumulo sum ita superus discessus bonus plenus forum servus xxv iudex ita fortis tamen sum ut superus propono periculum vel pereo malo quam perdo omnis xxxi sum qui fames magis quam fama commoveo qui catulus cum video quidam quis tu inquam praesidium ab nos postulo an ne nummus tu eripio timeo


omnia sunt integra nobis; nihil praetermissum est quod non habeat sapientem excusationem, non modo probabilem. nam certe neque tum peccavi cum imperatam iam Capuam non solum ignaviae delictum sed etiam perfidiae suspicionem fugiens accipere nolui, neque cum post condiciones pacis per L. Caesarem et L. Fabatum adlatas cavi ne animum eius offenderem cui Pompeius iam armatus armato consulatum triumphumque deferret.

omnis sum integer nos nihil praetermitto sum qui non habeo sapio excusatio non modo probabilis nam certus neque tum pecco cum impero iam capua non solus ignavia delinquo sed etiam perfidia suspicio fugio accipio nolo neque cum post condicio pax per l caesaris et l fabatus affero caveo ne animus is offendo qui pompejus iam armo armo consulatus triumphus defero


o rem difficilem planeque perditam! quam nihil praetermittis in consilio dando; quam nihil tamen quod tibi ipsi placeat explicas! non esse me una cum Pompeio gaudes ac proponis quam sit turpe me adesse cum quid de illo detrahatur; nefas esse approbare. certe; contra igitur? di inquis averruncent! quid ergo fiet si in altero scelus est, in altero supplicium? impetrabis inquis a Caesare ut tibi abesse liceat et esse otioso. supplicandum igitur? miserum. quid si non impetraro? et de triumpho erit inquis integrum. quid si hoc ipso premar? accipiam? quid foedius? negem? repudiari se totum, magis etiam quam olim in xxviratu, putabit. ac solet, cum se purgat, in me conferre omnem illorum temporum culpam. ita me sibi fuisse inimicum ut ne honorem quidem a se accipere vellem. quanto nunc hoc idem accipiet asperius! tanto scilicet quanto et honos hic illo est amplior et ipse robustior.

o res difficilis planus perdo quam nihil praetermitto in consilium do quam nihil tamen qui tu ipse placeo explico non sum ego unus cum pompejus gaudeo atque propono quam sum turpis ego adsum cum quis de ille detraho nefas sum approbaris certus contra igitur deus inquam averrunco quis ergo fio si in alter scelus sum in alter supplicium impetro inquam ab caesaris ut tu absum licet et sum otiosus supplico igitur miser quis si non impetraro et de triumphus sum inquam integer quis si hic ipse premo accipio quis foedus nego repudiaris sui totus magis etiam quam olim in xxviratu puto atque soleo cum sui purgo in ego confero omnis ille tempus culpa ita ego sui sum inimicus ut ne honor quidem ab sui accipio volo quantus nunc hic idem accipio asper tantus scilicet quantus et honor hic ille sum amplus et ipse robustus


qua re, mi Cicero, te rogo ut tibi omnia integra serves, eius fidem improbes qui tibi ut beneficium daret prius iniuriam fecit, contra ne profugias qui te, etsi non amabit, quod accidere non potest, tamen salvum amplissimumque esse cupiet. dedita opera ad te Calpurnium familiarissimum meum misi, ut mihi magnae curae tuam vitam ac dignitatem esse scires. eodem die a Caesare Philotimus attulit hoc exemplo:

qui res ego cicero tu rogo ut tu omnis integer servo is fides improbo qui tu ut beneficium do prior iniuria facio contra ne profugio qui tu etsi non amo qui accido non possum tamen salvus amplus sum cupio dedo opus ad tu calpurnius familiaris meus mitto ut ego magnus cura tuus vita atque dignitas sum scio idem dies ab caesaris philotimus affero hic exemplum


deinde in ipsa fuga v Kal. Martias, interea non dubito quin in Formiano mansurus sis. commodissime enim τὸ μέλλον ibi καραδοκήσεισ. atque K. Mart., cum ille quintum iam diem Brundisi esset, tum poterimus deliberare non scilicet integra re sed certe minus infracta quam si una proieceris te. deinde iiii Non. Martias, ὑπὸ τὴν λῆψιν cum breviter scriberes, tamen ponis hoc, cras scribam plura et ad omnia; hoc tamen dicam, non paenitere me consili de tua mansione, et quamquam magna sollicitudine, tamen quia minus mali puto esse quam in illa profectione, maneo in sententia et gaudeo te mansisse.

deinde in ipse fuga v kal martius interea non dubito quin in formianus mando sum commodus enim ibi atque k mart cum ille quintus iam dies brundisium sum tum possum deliberaris non scilicet integer res sed certus paruus infringo quam si unus projacio tu deinde quattuor non martius cum brevis scribo tamen pono hic creo scribo multus et ad omnis hic tamen dico non paeniteo ego consilium de tuus mansio et quamquam magnus sollicitudo tamen quia paruus malus puto sum quam in ille profectio maneo in sententia et gaudeo tu maneo


quod te excusas, ego vero et tuas causas nosco et mea interesse puto te istic esse vel ut cum iis quibus oportebit agas quae erunt agenda de nobis, ut ea quae egisti. in primisque hoc velim animadvertas. multos esse arbitror qui ad Caesarem detulerint delaturive sint me aut paenitere consili mei aut non probare quae fiant. quorum etsi utrumque verum est, tamen ab illis dicitur animo a me alienato, non quo ita esse perspexerint. sed in eo est totum ut hoc Balbus sustineat et Oppius et eorum crebris litteris illius voluntas erga me confirmetur. et hoc plane ut fiat diligentiam adhibebis.

qui tu excuso ego verus et tuus causa nosco et meus intersum puto tu istic sum vel ut cum is qui oportet ago qui sum ago de nos ut is qui ago in primus hic volo animadverto multus sum arbitror qui ad caesaris defero defero sum ego aut paeniteo consilium meus aut non probaris qui fio qui etsi uterque verus sum tamen ab ille dico animus ab ego alieno non quo ita sum perspicio sed in is sum totus ut hic balbus sustineo et oppius et is creber littera ille voluntas erga ego confirmo et hic planus ut fio diligentia adhibeo


commovet me Attica; etsi adsentior Cratero. Bruti litterae scriptae et prudenter et amice multas mihi tamen lacrimas attulerunt. me haec solitudo minus stimulat quam ista celebritas. te unum desidero; sed litteris non difficilius utor quam si domi essem. ardor tamen ille idem urget et manet non me hercule indulgente me sed tamen repugnante.

commoveo ego atticus etsi adsentio craterus brutus littera scribo et prudens et amicus multus ego tamen lacrima affero ego hic solitudo paruus stimulo quam iste celebritas tu unus desidero sed littera non difficilis uto quam si domus sum ardor tamen ille idem urgeo et maneo non ego herculis indulgeo ego sed tamen repugno


Nonis Maiis in Ciliciam cogitabam. ibi cum Iunium mensem consumpsissem (atque utinam in pace! magnum enim bellum impendet a Parthis), Quintilem in reditu ponere. annuae enim mihi operae a. d. iii Kal. Sextil. emerentur. magna autem in spe sum mihi nihil temporis prorogatum iri. habebam acta urbana usque ad Nonas Martias; e quibus intellegebam Curionis nostri constantia omnia potius actum iri quam de provinciis. ergo, ut spero, prope diem te videbo.

nona maia in cilicia cogito ibi cum junius mensis consumo atque utinam in pax magnus enim bellum impendo ab parthus quintilis in reditus pono annuus enim ego opera ab d iii kal sextil emo magnus autem in spes sum ego nihil tempus prorogo eo habeo ago urbanus usque ad nona martius e qui intellego curio noster constantia omnis potis ago eo quam de provincia ergo ut spero prope dies tu video


sed quid tu scribas? quem iam ego venire atque adesse arbitror; ita enim egi tecum superioribus litteris. valde te exspecto, valde desidero neque ego magis quam ipsa res et tempus poscit. his de negotiis quid scribam ad te nisi idem quod saepe? re publica nihil desperatius, iis quorum opera nihil maiore odio. nos, ut opinio et spes et coniectura nostra fert, firmissima benevolentia hominum muniti sumus. qua re advola; aut expedies nos omni molestia aut eris particeps. ideo sum brevior quod, ut spero, coram brevi tempore conferre quae volumus licebit. cura ut valeas.

sed quis tu scribo qui iam ego venio atque adsum arbitror ita enim ago tu superus littera validus tu exspecto validus desidero neque ego magis quam ipse res et tempus posco hic de negotium quis scribo ad tu nisi idem qui saepe res publicus nihil despero is qui opus nihil magnus odium nos ut opinio et spes et conicio noster fero firmus benevolens homo munio sum qui res advolo aut expedio nos omnis molestia aut sum particeps ideo sum brevis qui ut spero coram brevis tempus confero qui volo liceo cura ut valeo


cum ante lucem viii Kal. litteras ad te de Dionysio dedissem, vesperi ad nos eodem die venit ipse Dionysius auctoritate tua permotus, ut suspicor; quid enim putem aliud? etsi solet eum, cum aliquid furiose fecit, paenitere. numquam autem cerritior fuit quam in hoc negotio. nam quod ad te non scripseram, postea audivi a tertio miliario tum eum isse πολλὰ μάτην κεράεσσιν ἐσ ἠέρα θυμήναντα, multa, inquam, mala cum dixisset: suo capiti, ut aiunt. sed en meam mansuetudinem! coniecerim in fasciculum una cum tua vehementem ad illum epistulam. hanc ad me referri volo nec ullam ob aliam causam Pollicem servum a pedibus meum Romam misi. eo autem ad te scripsi ut, si tibi forte reddita esset, mihi curares referendam, ne in illius manus perveniret.

cum ante lux viii kal littera ad tu de dionysius do vesperus ad nos idem dies venio ipse dionysius auctoritas tuus permoueo ut suspicor quis enim puto alius etsi soleo is cum aliquis furiosus facio paeniteo numquam autem cerritus sum quam in hic negotium nam qui ad tu non scribo postea audio ab tertius miliarius tum is eo multus inquam malus cum dico suus caput ut aio sed en meus mansuetudo coniecerim in fasciculis unus cum tuus vehemens ad ille epistula hic ad ego refero volo neque ullus ob alius causa pollex servus ab pes meus roma mitto is autem ad tu scribo ut si tu fors reddo sum ego curaris refero ne in ille manus pervenio


consilium istud tunc esset prudens, ut mihi videtur, si nostras rationes ad Hispaniensem casum accommodaturi essemus; quod fieri necesse est enim aut, id quod maxime velim, pelli istum ab Hispania aut trahi id bellum aut istum, ut confidere videtur, apprehendere Hispanias. si pelletur, quam gratus aut quam honestus tum erit ad Pompeium noster adventus, cum ipsum Curionem ad eum transiturum putem? sin trahitur bellum, quid exspectem aut quam diu? relinquitur ut, si vincimur in Hispania, quiescamus. id ego contra puto. istum enim victorem magis relinquendum puto quam victum et dubitantem magis quam fidentem suis rebus. nam caedem video si vicerit et impetum in privatorum pecunias et exsulum reditum et tabulas novas et turpissimorum honores et regnum non modo Romano homini sed ne Persae quidem cuiquam tolerabile.

consilium iste tunc sum prudens ut ego video si noster ratio ad hispaniensis casus accommodo sum qui fio necesse sum enim aut is qui magnus volo pello iste ab hispania aut traho is bellum aut iste ut confido video apprehendo hispania si pello quam gratus aut quam honestus tum sum ad pompejus noster advenio cum ipse curio ad is transeo puto sin traho bellum quis exspecto aut quam diu relinquo ut si vincio in hispania quiesco is ego contra puto iste enim victor magis relinquo puto quam vinco et dubito magis quam fido suus res nam caedes video si vinco et impetus in privator pecunia et exsulis redeo et tabula novo et turpis honor et regnum non modo romanus homo sed ne persa quidem quisquam tolerabilis


quod si in eam me partem incitarem, profecto iam aliquam reperirem resistendi viam. nunc prorsus hoc statui, ut, quoniam tanta controversia est Dicaearcho familiari tuo cum Theophrasto amico meo ut ille tuus τὸν πρακτικὸν βίον longe omnibus anteponat, hic autem τὸν θεωρητικόν utrique a me mos gestus esse videatur. puto enim me Dicaearcho adfatim satis fecisse; respicio nunc ad hanc familiam quae mihi non modo ut requiescam permittit, sed reprehendit quia non semper quierim. qua re incumbamus, o noster Tite, ad illa praeclara studia et eo unde discedere non oportuit aliquando revertamur.

qui si in is ego pars incitaris profecto iam aliqui reperio resisto via nunc prorsus hic statuo ut quoniam tantus controversia sum dicaearchus familiaris tuus cum theophrastus amicus meus ut ille tuus longus omnis antepono hic autem uterque ab ego mos gero sum video puto enim ego dicaearchus affatim satis facio respicio nunc ad hic familia qui ego non modo ut requiesco permitto sed reprehendo quia non semper queo qui res incumbo o noster titus ad ille praeclarus studium et is unde discedo non oportet aliquando revorto


domestica quod ais ordine administrari scribes quae sint ea. quaedam enim exspecto. Cocceius vide ne frustretur. nam Libo quod pollicetur, ut Eros scribit, non incertum puto. de sorte mea Sulpicio confido et Egnatio scilicet. de Appuleio quid est quod labores, cum sit excusatio facilis?

domesticus qui aio ordo administraris scribo qui sum is quidam enim exspecto cocceius video ne frustro nam libo qui polliceor ut erus scribo non incertus puto de sors meus sulpicius confido et egnatius scilicet de appuleius quis sum qui labor cum sum excusatio facilis


atque ego qui omnia officio metior recordor tamen tua consilia; quibus si paruissem, tristitiam illorum temporum non subissem. memini quid mihi tum suaseris per Theophanem, per Culleonem, idque saepe ingemiscens sum recordatus. qua re nunc saltem ad illos calculos revertamur quos tum abiecimus, ut non solum gloriosis consiliis utamur sed etiam paulo salubrioribus. sed nihil praescribo accurate velim perscribas tuam ad me sententiam.

atque ego qui omnis officium metior recordor tamen tuus consilium qui si pareo tristitia ille tempus non subeo memini quis ego tum suadeo per theophanes per culleo is saepe ingemisco sum recordor qui res nunc saltem ad ille calculus revorto qui tum abicio ut non solus gloriosus consilium uto sed etiam paulus salubris sed nihil praescribo accuro volo perscribo tuus ad ego sententia


litterae vero tuae cum amantissime tum honorificentissime scriptae sic me adfecerunt ut non dare tibi beneficium viderer sed accipere a te ita petente ut inimicum meum, necessarium tuum me invito servare nolles, cum id nullo negotio facere posses.

littera verus tuus cum amo tum honorificus scribo sic ego afficio ut non do tu beneficium video sed accipio ab tu ita peto ut inimicus meus necessarius tuus ego invito servaris nolo cum is nullus negotium facio possum


Amalthea mea te exspectat et indiget tui. Tusculanum et Pompeianum valde me delectant, nisi quod me, illum ipsum vindicem aeris alieni, aere non Corinthio sed hoc circumforaneo obruerunt. in Gallia speramus esse otium. Prognostica mea cum oratiunculis prope diem exspecta et tamen quid cogites de adventu tuo scribe ad nos. nam mihi Pomponia nuntiari iussit te mense Quintili Romae fore. id a tuis litteris quas ad me de censu tuo miseras discrepabat.

amalthea meus tu exspecto et indigeo tuus tusculanus et pompejanus validus ego delecto nisi qui ego ille ipse vindico aer alienus aer non corinthius sed hic circumforaneus obruo in gallia spero sum otium prognostica meus cum oratiunculis prope dies exspecto et tamen quis cogito de advenio tuus scribo ad nos nam ego pomponia nuntiaris iubeo tu mensis quintilis roma sum is ab tuus littera qui ad ego de census tuus miser discrepo


meam profectionem laudari gaudeo. videndum est ut mansio laudetur. Dymaeos agro pulsos mare infestum habere nil mirum. ἐν ὁμοπλοίᾳ Bruti videtur aliquid praesidi esse, sed, opinor, minuta navigia. sed iam sciam et ad te cras.

meus profectio laudo gaudeo video sum ut mansio laudo dymaei ager pello mare infestus habeo nihil mirus brutus video aliquis praesidium sum sed opinor minuo navigium sed iam scio et ad tu creo


cui vulneri ut scribis medere, si quid potes. scripsi equidem olim ei iratus, quod ille prior scripserat, sed ita compresseram ut numquam emanaturam putarem. quo modo exciderit nescio. sed quia numquam accidit ut cum eo verbo uno concertarem et quia scripta mihi videtur neglegentius quam ceterae, puto posse probari non esse meam. id, si putas me posse sanari, cures velim; sin plane perii, minus laboro.

qui vulnus ut scribo medeor si quis possum scribo equidem olim is irascor qui ille prior scribo sed ita comprimo ut numquam emano puto quo modo excido nescio sed quia numquam accido ut cum is verbum unus concertaris et quia scribo ego video neglego quam ceterus puto possum probaris non sum meus is si puto ego possum sanaris curo volo sin planus pereo paruus laboro


primum, ut opinor, εὐαγγέλια. Valerius absolutus est Hortensio defendente. id iudicium Auli filio condonatum putabatur; et Epicratem suspicor, ut scribis, lascivum fuisse. etenim mihi caligae eius et fasciae cretatae non placebant. quid sit sciemus cum veneris.

primus ut opinor valerius absolvo sum hortensius defendo is iudicium aulis filius condono puto et epicratem suspicor ut scribo lascivus sum etenim ego caliga is et fascia cretatus non placeo quis sum scio cum venio


quod de Quinti fratris epistula scribis, ad me quoque fuit πρόσθε λέων, ὄπιθεν δὲ—. quid dicam nescio; nam ita deplorat primis versibus mansionem suam ut quemvis movere possit, ita rursus remittit ut me roget ut annalis suos emendem et edam. illud tamen quod scribis animadvertas velim de portorio circumvectionis; ait se de consili sententia rem ad senatum reiecisse. nondum videlicet meas litteras legerat quibus ad eum re consulta et explorata perscripseram non deberi. velim si qui Graeci iam Romam ex Asia de ea causa venerunt videas et, si tibi videbitur, iis demonstres quid ego de ea re sentiam. si possum discedere, ne causa optima in senatu pereat, ego satis faciam publicanis; εἰ δὲ μὴ (vere tecum loquar), in hac re malo universae Asiae et negotiatoribus; nam eorum quoque vehementer interest. hoc ego sentio valde nobis opus esse. sed tu id videbis. quaestores autem, quaeso, num etiam de cistophoro dubitant? nam si aliud nihil erit, cum erimus omnia experti, ego ne illud quidem contemnam quod extremum est; te in Arpinati videbimus et hospitio agresti accipiemus, quoniam maritimum hoc contempsisti.

qui de quintius frater epistula scribo ad ego quoque sum quis dico nescio nam ita deploro primus versus mansio suus ut quivis moveo possum ita rursus remitto ut ego rogo ut annal suus emendo et edo ille tamen qui scribo animadverto volo de portorium circumvectio aio sui de consilium sententia res ad senatus reicio nondum videlicet meus littera lego qui ad is res consulo et exploro perscribo non debeo volo si qui graecum iam roma ex asia de is causa venio video et si tu video is demonstro quis ego de is res sentio si possum discedo ne causa bonus in senatus pereo ego satis facio publicanus verus tu loquor in hic res malus universus asia et negotiator nam is quoque vehemens intersum hic ego sentio validus nos opus sum sed tu is video quaestor autem quaeso num etiam de cistophorus dubito nam si alius nihil sum cum sum omnis experior ego ne ille quidem contemno qui exter sum tu in arpinas video et hospitium agrestis accipio quoniam maritimus hic contemno


cum haec maxime scriberem, ecce tibi Sebosus! nondum plane ingemueram, salve inquit Arrius. hoc est Roma decedere! quos ego homines effugi cum in hos incidi! ego vero in montis patrios et ad incunabula nostra pergam. denique si solus non potuero, cum rusticis potius quam cum his perurbanis, ita tamen ut, quoniam tu certi nihil scribis, in Formiano tibi praestoler usque ad iii Nonas Maias.

cum hic magnus scribo ecce tu sebosus nondum planus ingemo salvus inquam arius hic sum roma decedo qui ego homo effugio cum in hic incido ego verus in mons patrius et ad incunabula noster pergo denique si solus non possum cum rusticus potis quam cum hic perurbanus ita tamen ut quoniam tu certus nihil scribo in formianus tu praestolor usque ad iii nona maia


unam adhuc a te epistulam acceperam datam xii Kal. in qua significabatur aliam te ante dedisse quam non acceperam. sed quaeso ut scribas quam saepissime non modo si quid scies aut audieris sed etiam si quid suspicabere, maximeque quid nobis faciendum aut non faciendum putes.

unus adhuc ab tu epistula accipio do duodecim kal in qui significo alius tu ante do quam non accipio sed quaeso ut scribo quam saepis non modo si quis scio aut audio sed etiam si quis suspicor magnus quis nos facio aut non facio puto


suavis tuas litteras! (etsi acerba pompa. verum tamen scire omnia non acerbum est, vel de Cotta) populum vero praeclarum quod propter malum vicinum ne Victoriae quidem ploditur! Brutus apud me fuit; quoi quidem valde placebat me aliquid ad Caesarem. adnueram; sed pompa deterret.

suavis tuus littera etsi acerbus pompa verus tamen scio omnis non acerbus sum vel de cotta populus verus praeclaris qui propter malus vicinus ne victoria quidem ploditur brutus apud ego sum qui quidem validus placeo ego aliquis ad caesaris annuo sed pompa deterreo


sed tamen ut te de re publica consoler, non ita, ut sperarunt mali tanto imposito rei publicae vulnere, alacris exsultat improbitas in victoria. nam plane ita putaverunt, cum religio, cum pudicitia, cum iudiciorum fides, cum senatus auctoritas concidisset, fore ut aperte victrix nequitia ac libido poenas ab optimo quoque peteret sui doloris quem improbissimo cuique inusserat severitas consulatus mei.

sed tamen ut tu de res publicus consolo non ita ut spero malus tantus impono res publicus vulnus alacer exsulto improbitas in victoria nam planus ita puto cum religio cum pudicitia cum iudicium fides cum senatus auctoritas concido sum ut apertus victrix nequitia atque libido poena ab bonus quoque peto suus dolor qui improbus quisque inuro severitas consulatus meus


o dies in auspicus Lepidi lepide descriptos et apte ad consilium reditus nostri! magna ῤοπὴ ad proficiscendum in tuis litteris. atque utinam te illic! sed ut conducere putabis.

o dies in auspicus lepidus lepidus describo et aptus ad consilium redeo noster magnus ad proficisco in tuus littera atque utinam tu illic sed ut conduco puto


de publicanis quid agam videris quaerere. habeo in deliciis, obsequor, verbis laudo, orno; efficio ne cui molesti sint. τὸ, usuras eorum quas pactionibus adscripserant servavit etiam Servilius. ego sic. diem statuo satis laxam, quam ante si solverint, dico me centesimas ducturum; si non solverint, ex pactione. itaque et Graeci solvunt tolerabili faenore et publicanis res est gratissima, si illa iam habent pleno modio, verborum honorem, invitationem crebram. quid plura? sunt omnes ita mihi familiares ut se quisque maxime putet. sed tamen μηδὲν αὐτοῖσ—scis reliqua.

de publicanus quis ago video quaero habeo in deliciae obsequor verbum laudo orno efficio ne qui molestus sum utor is qui pactio adscribo servo etiam servilis ego sic dies statuo satis laxus quam ante si solvo dico ego centesima duco si non solvo ex pactio itaque et graecum solvo tolerabilis faenus et publicanus res sum gratus si ille iam habeo plenus modius verbum honor invitatio creber quis multus sum omnis ita ego familiaris ut sui quisque magnus puto sed tamen scio reliquus


multas a te accepi epistulas eodem die omnis diligenter scriptas, eam vero quae voluminis instar erat saepe legendam, sicuti facio. in qua non frustra laborem suscepisti, mihi quidem pergratum fecisti. qua re ut id, quoad licebit, id est quoad scies ubi simus, quam saepissime facias te vehementer rogo. ac deplorandi quidem, quod cotidie facimus, sit iam nobis aut finis omnino, si potest, aut moderatio quaedam, quod profecto potest. non enim iam quam dignitatem, quos honores, quem vitae statum amiserim cogito, sed quid consecutus sim, quid praestiterim, qua in laude vixerim, his denique in malis quid intersit inter me et istos quos propter omnia amisimus. hi sunt qui, nisi me civitate expulissent, obtinere se non putaverunt posse licentiam cupiditatum suarum. quorum societatis et sceleratae consensionis fides quo eruperit vides.

multus ab tu accipio epistula idem dies omnis diligenter scribo is verus qui volumen instar sum saepe lego sicut facio in qui non frustra labor suscipio ego quidem pergratus facio qui res ut is quoad liceo is sum quoad scio ubi sum quam saepis facio tu vehemens rogo atque deploro quidem qui cottidie facio sum iam nos aut finis omnino si possum aut moderatio quidam qui profecto possum non enim iam quam dignitas qui honor qui vita status amitto cogo sed quis consequor sum quis praesto qui in laus vivo hic denique in malus quis intersum inter ego et iste qui propter omnis amitto hic sum qui nisi ego civitas expello obtineo sui non puto possum licentia cupiditas suus qui societas et scelero consensio fides quo erumpo video


L. Antonio male sit, si quidem Buthrotiis molestus est! ego testimonium composui quod cum voles obsignabitur. nummos Arpinatium, si L. Fadius aedilis petet, vel omnis reddito. ego ad te alia epistula scripsi de HS C_X_ quae Statio curarentur. si ergo petet Fadius, ei volo reddi, praeter Fadium nemini. apud me †item puto depositum† id scripsi ad Erotem ut redderet.

l antonius malus sum si quidem buthrotius molestus sum ego testimonium compono qui cum volo obsigno nummus arpinas si l fadius aedilis peto vel omnis reddo ego ad tu alius epistula scribo de sestertius que decem qui statius curo si ergo peto fadius is volo reddo praeter fadius nemo apud ego item puto depono is scribo ad eros ut reddo


Lepidus ad me heri vesperi litteras misit Antio. nam ibi erat. habet enim domum quam nos vendidimus. rogat magno opere ut sim Kal. in senatu; me et sibi et Caesari vehementer gratum esse facturum. puto equidem nihil esse. dixisset enim tibi fortasse aliquid Oppius, quoniam Balbus est aeger. sed tamen malui venire frustra quam desiderari, si opus esset. moleste ferrem postea. itaque hodie Anti cras ante meridiem domi. tu velim, nisi te impedivisti, apud nos pr. Kal. cum Pilia.

lepidus ad ego heri vesperus littera mitto antius nam ibi sum habeo enim domus quam nos vendo rogo magnus opus ut sum kal in senatus ego et sui et caesaris vehemens gratus sum facio puto equidem nihil sum dico enim tu fortasse aliquis oppius quoniam balbus sum aeger sed tamen malo venio frustra quam desidero si opus sum molestus fero postea itaque hodie antius creo ante meridio domus tu volo nisi tu impedio apud nos pr kal cum pilia


* * * et quidem, ut a me dimitterem invitissimus fecerunt Erotis litterae. rem tibi Tiro narrabit. tu quid faciendum sit videbis. praeterea possimne propius accedere (malo enim esse in Tusculano aut uspiam in suburbano) an etiam longius discedendum putes crebro ad me velim scribas. erit autem cotidie cui des.

et quidem ut ab ego dimitto invitus facio eros littera res tu tiro narro tu quis facio sum video praeterea possum propius accedo malus enim sum in tusculanus aut uspiam in suburbanum an etiam longus discedo puto creber ad ego volo scribo sum autem cottidie qui do


haec ego conscendens e Pompeiano tribus actuariolis decemscalmis. Brutus erat in Neside etiam nunc, Neapoli Cassius. ecquid amas Deiotarum et non amas Hieram? qui, ut Blesamius venit ad me, cum ei praescriptum esset ne quid sine Sexti nostri sententia ageret, neque ad illum neque ad quemquam nostrum rettulit. Atticam nostram cupio absentem suaviari. ita mi dulcis salus visa est per te missa ab illa. referes igitur ei plurimam itemque Piliae dicas velim.

hic ego conscendo e pompejanus tres actuariolum decemscalmus brutus sum in nesis etiam nunc neapolis casseius ecquis amo deiotaris et non amo hiera qui ut blesamius venio ad ego cum is praescribo sum ne quis sine sestius noster sententia ago neque ad ille neque ad quisquam nos refero attica noster cupio absum suaviaris ita ego dulcis salus video sum per tu mitto ab ille refero igitur is multus ito pilia dico volo


de Statio manu misso et non nullis aliis rebus angor equidem, sed iam prorsus occallui. tu vellem ego vel cuperem adesses; nec mihi consilium nec consolatio deesset. sed ita te para ut, si inclamaro, advoles.

de statius manus mitto et non nullus alius res ango equidem sed iam prorsus occallesco tu volo ego vel cupio adsum neque ego consilium neque consolatio desum sed ita tu paro ut si inclamaro advolo


nunc ad ea quae scripsisti. Tryphonem Caecilium non vidi. sermonem tuum et Pompei cognovi ex tuis litteris. motum in re publica non tantum ego impendere video quantum tu aut vides aut ad me consolandum adfers. Tigrane enim neglecto sublata sunt omnia. Varroni me iubes agere gratias. faciam; item Hypsaeo. quod suades ne longius discedamus dum acta mensis Mai. ad nos perferantur, puto me ita esse facturum sed ubi nondum statui; atque ita perturbato sum animo de Quinto ut nihil queam statuere sed tamen statim te faciam certiorem.

nunc ad is qui scribo tryphon caecilius non video sermo tuus et pompejus cognosco ex tuus littera motus in res publicus non tantus ego impendeo video quantus tu aut video aut ad ego consolo affero tigranes enim neglego tollo sum omnis varro ego iubeo ago gratia facio item hypsaeus qui suadeo ne longus discedo dum ago mensis maius ad nos perfero puto ego ita sum facio sed ubi nondum statuo atque ita perturbo sum animus de quintus ut nihil queo statuo sed tamen statim tu facio certus


numquid putas me Lanuvi? ac ego te istic cotidie aliquid novi suspicor. tument negotia. nam cum Matius, quid censes ceteros? equidem doleo, quod numquam in ulla civitate accidit non una cum libertate rem publicam reciperatam. horribile est quae loquantur, quae minitentur. ac vereor Gallica etiam bella, ipse Sextus quo evadat. sed omnia licet concurrant, Idus Martiae consolantur. nostri autem ἥρωεσ, quod per ipsos confici potuit, gloriosissime et magnificentissime confecerunt; reliquae res opes et copias desiderant, quas nullas habemus. haec ego ad te. tu, si quid novi (nam cotidie aliquid exspecto), confestim ad me et, si novi nihil, nostro more tamen ne patiamur intermitti litterulas. equidem non committam.

numquid puto ego lanuvium atque ego tu istic cottidie aliquis nosco suspicor tumeo negotium nam cum mattus quis censeo ceterus equidem doleo qui numquam in ullus civitas accido non unus cum libertas res publicus recipero horribilis sum qui loquor qui minito atque vereor gallicus etiam bellum ipse sextus quo evado sed omnis licet concurro idus martius consolo noster autem qui per ipse conficio possum gloriosus et magnificentissime confacio reliquus res ops et copia desidero qui nullus habeo hic ego ad tu tu si quis nosco nam cottidie aliquis exspecto confestim ad ego et si nosco nihil noster mos tamen ne patior intermitto litterula equidem non committo


de eo quod me mones ut et πολιτικῶσ me geram et τὴν ἔσω γραμμὴν teneam, ita faciam. sed opus est maiore prudentia, quam a te, ut soleo, petam. tu velim ex Fabio, si quem habes aditum, odorere et istum convivam tuum degustes et ad me de his rebus et de omnibus cotidie scribas. ubi nihil erit quod scribas, id ipsum scribito. cura ut valeas.

de is qui ego moneo ut et ego gero et teneo ita facio sed opus sum magnus prudentia quam ab tu ut soleo peto tu volo ex fabius si qui habeo aditus odoro et iste convivo tuus degusto et ad ego de hic res et de omnis cottidie scribo ubi nihil sum qui scribo is ipse scribo cura ut valeo


ignosce mihi quod, cum antea accuratissime de Buthrotiis ad te scripserim, eadem de re saepius scribam. non me hercule, mi Plance, facio quo parum confidam aut liberalitati tuae aut nostrae amicitiae sed, cum tanta res agatur Attici nostri, nunc vero etiam existimatio, ut id quod probavit Caesar nobis testibus et obsignatoribus qui et decretis et responsis Caesaris interfueramus videatur obtinere potuisse, praesertim cum tota potestas eius rei tua sit, ut ea quae consules decreverunt secundum Caesaris decreta et responsa non dicam comprobes sed studiose libenterque comprobes.

ignosco ego qui cum antea accuro de buthrotius ad tu scribo idem de res saepis scribo non ego herculis ego plancus facio quo parum confido aut liberalitas tuus aut noster amicitia sed cum tantus res ago atticus noster nunc verus etiam existimatio ut is qui probo caesar nos testis et obsignator qui et decretum et respondeo caesar intersum video obtineo possum praesertim cum totus potestas is res tuus sum ut is qui consul decerno secundus caesar decretum et respondeo non dico comprobo sed studiosus libet comprobo


atque haec de rebus forensibus; redeamus domum. diiungere me ab illo volo. merus est φυρατήσ germanus Lartidius. ἀλλὰ τὰ reliqua expediamus, hoc primum—quod accessit cura dolori meo,—sed tamen hoc, quicquid est, Precianum cum iis rationibus quas ille meas tractat admisceri nolo. scripsi ad Terentiam, scripsi etiam ad ipsum, me quicquid possem nummorum ad apparatum sperati triumphi ad te redacturum. ita puto ἄμεμπτα fore; verum ut libebit. hanc quoque suscipe curam quem ad modum experiamur. id tu et ostendisti quibusdam litteris ex Epiro an Athenis datis et in eo ego te adiuvabo.

atque hic de res forensis redeo domus diiungere ego ab ille volo merus sum germanus lartidius reliquus expedio hic primus qui accedo cura dolor meus sed tamen hic quisquis sum preciani cum is ratio qui ille meus tracto admisceo nolo scribo ad terentia scribo etiam ad ipse ego quisquis possum nummus ad appario spero triumphus ad tu redigo ita puto sum verus ut libet hic quoque suscipio cura qui ad modus experior is tu et ostendo quidam littera ex epirus an athenae do et in is ego tu adiuvo


cum aliquem apud te laudaro tuorum familiarium, volam illum scire ex te me id fecisse, ut nuper me scis scripsisse ad te de Varronis erga me officio, te ad me rescripsisse eam rem summae tibi voluptati esse. sed ego mallem ad illum scripsisses mihi illum satis facere, non quo faceret sed ut faceret; mirabiliter enim moratus est sicut nosti, ἑλικτὰ καὶ. sed nos tenemus praeceptum illud τὰσ τῶν κρατούντων. at hercule alter tuus familiaris Hortalus quam plena manu, quam ingenue, quam ornate nostras laudes in astra sustulit, cum de Flacci praetura et de illo tempore Allobrogum diceret! sic habeto nec amantius nec honorificentius nec copiosius potuisse dici. ei te hoc scribere a me tibi esse missum sane volo.

cum aliquis apud tu laudaro tuus familiaris volo ille scio ex tu ego is facio ut nuper ego scio scribo ad tu de varro erga ego officium tu ad ego rescribo is res summa tu voluptas sum sed ego malo ad ille scribo ego ille satis facio non quo facio sed ut facio mirabilis enim moror sum sicut nosco sed nos teneo praeceptum ille at herculis alter tuus familiaris hortalus quam plenus manus quam ingenuus quam orno noster laus in astrum tollo cum de flaccus praetura et de ille tempus allobroges dico sic habeo neque amo neque honorificus neque copiosus possum dico is tu hic scribo ab ego tu sum mitto sanus volo


de fratre satis. de eius filio indulsit illi quidem suus pater semper sed non facit indulgentia mendacem aut avarum aut non amantem suorum, ferocem fortasse atque adrogantem et infestum facit. itaque habet haec quoque quae nascuntur ex indulgentia, sed ea sunt tolerabilia (quid enim dicam?) hac iuventute; ea vero, quae mihi quidem qui illum amo sunt his ipsis malis in quis sumus miseriora, non sunt ab obsequio nostro. nam suas radices habent; quas tamen evellerem profecto, si liceret. sed ea tempora sunt ut omnia mihi sint patienda. ego meum facile teneo; nihil est enim eo tractabilius. quoius quidem misericordia languidiora adhuc consilia cepi et quo ille me certiorem vult esse eo magis timeo ne in eum exsistam crudelior.

de frater satis de is filius indulgeo ille quidem suus pater semper sed non facio indulgeo mendacem aut avaris aut non amo suus ferox fortasse atque adrogo et infestus facio itaque habeo hic quoque qui nascor ex indulgeo sed is sum tolerabilis quis enim dico hic iuventus is verus qui ego quidem qui ille amo sum hic ipse malus in quis sum miser non sum ab obsequium noster nam suus radix habeo qui tamen evello profecto si licet sed is tempus sum ut omnis ego sum patior ego meus facilis teneo nihil sum enim is tractabilis qui quidem misericordia languidus adhuc consilium capio et quo ille ego certus volo sum is magis timeo ne in is exsisto crudelis


redeo ad superiorem. ex qua praetereo illa prima de Buthrotiis; quae mihi sunt inclusa medullis, sit modo, ut scribis, locus agendi. de oratione Bruti prorsus contendis quom iterum tam multis verbis agis. egone ut eam causam quam is scripsit? ego scribam non rogatus ab eo? nulla παρεγχείρησισ fieri potest contumeliosior. at inquis Ἡρακλείδειον aliquod. non recuso id quidem, sed et componendum argumentum est et scribendi exspectandum tempus maturius. licet enim de me ut libet existimes (velim quidem quam optime), si haec ita manant ut videntur (feres quod dicam), me Idus Martiae non delectant. ille enim numquam revertisset, nos timor confirmare eius acta non coegisset, aut, ut in Saufei eam relinquamque Tusculanas disputationes ad quas tu etiam Vestorium hortaris, ita gratiosi eramus apud illum (quem di mortuum perduint!) ut nostrae aetati, quoniam interfecto domino liberi non sumus, non fuerit dominus ille fugiendus. rubeo, mihi crede, sed iam scripseram; delere nolui.

redeo ad superus ex qui praetereo ille primus de buthrotius qui ego sum includo medulla sum modo ut scribo locus ago de oratio brutus prorsus contendo cum iterum tam multus verbum ago ego ut is causa quam is scribo ego scribo non rogo ab is nullus fio possum contumeliosus at inquam aliqui non recuso is quidem sed et compono argumentum sum et scribo exspecto tempus maturus licet enim de ego ut libet existimo volo quidem quam optume si hic ita mano ut video fero qui dico ego idus martius non delecto ille enim numquam revorto nos timor confirmo is ago non cogo aut ut in saufeius is relinquo tusculanus disputatio ad qui tu etiam vestorius hortaris ita gratiosus sum apud ille qui deus mortuus perdo ut noster aetas quoniam interficio dominus liber non sum non sum dominus ille fugio rubeo ego credo sed iam scribo deleo nolo


de Menedemo vellem verum fuisset, de regina velim verum sit. cetera coram, et maxime quid nostris faciendum sit, quid etiam nobis, si Antonius militibus obsessurus est senatum. hanc epistulam si illius tabellario dedissem, veritus sum ne solveret. itaque misi dedita. erat enim rescribendum tuis.

de menedemus volo verus sum de regina volo verus sum ceterus coram et magnus quis noster facio sum quis etiam nos si antonius miles obsedeo sum senatus hic epistula si ille tabellarius do vereor sum ne solvo itaque mitto dedo sum enim rescribo tuus


et ut ad meas ineptias redeam, velim me certiorem facias P. Crassus Venuleiae filius vivone P. Crasso consulari patre suo mortuus sit, ut ego meminisse videor, an postea. item quaero de Regillo Lepidi filio rectene meminerim patre vivo mortuum.

et ut ad meus ineptia redeo volo ego certus facio p crassus venuleiae filius vivo p crassus consularis pater suus mortuus sum ut ego memini video an postea item quaero de regillus lepidus filius recingo memini pater vivo mortuus