pedem in Italia video nullum esse qui non in istius potestate sit. de Pompeio scio nihil eumque, nisi in navim se contulerit, exceptum iri puto. o celeritatem incredibilem! huius autem nostri—sed non possum sine dolore accusare eum de quo angor et crucior. tu caedem non sine causa times, non quo minus quicquam Caesari expediat ad diuturnitatem victoriae et dominationis sed video quorum arbitrio sit acturus.

pedis in italia video nullus sum qui non in iste potestas sum de pompejus scio nihil is nisi in navis sui confero excipio eo puto o celeritas incredibilis hic autem noster sed non possum sine dolor accuso is de quo ango et crucio tu caedes non sine causa timeo non quo paruus quisquam caesaris expedio ad diuturnitas victoria et dominatio sed video qui arbitrium sum ago


o te ferreum qui illius periculis non moveris! me quoque accusat. eam tibi epistulam †misissem†. nam illam alteram de rebus gestis eodem exemplo puto. in Cumanum hodie misi tabellarium. ei dedi tuas ad Vestorium quas Pharnaci dederas.

o tu ferreus qui ille periculum non moveo ego quoque accuso is tu epistula mitto nam ille alter de res gero idem exemplum puto in cumanum hodie mitto tabellarius is do tuus ad vestorius qui pharnaces do


cum Philogenes libertus tuus Laodiceam ad me salutandi causa venisset et se statim ad te navigaturum esse diceret, has ei litteras dedi quibus ad eas rescripsi quas acceperam a Bruti tabellario. et respondebo primum postremae tuae paginae quae mihi magnae molestiae fuit quod ad te scriptum est a Cincio de Stati sermone; in quo hoc molestissimum est, Statium dicere a me quoque id consilium probari. probari autem? de isto hactenus dixerim, me vel plurima vincla tecum summae coniunctionis optare, etsi sunt amoris artissima; tantum abest ut ego ex eo quo astricti sumus laxari aliquid velim.

cum philogenes libertus tuus laodicea ad ego saluto causa venio et sui statim ad tu navigo sum dico hic is littera do qui ad is rescribo qui accipio ab brutus tabellarius et respondeo primus posterus tuus pagina qui ego magnus molestia sum qui ad tu scribo sum ab cincius de stas sermo in quo hic molestus sum statius dico ab ego quoque is consilium probaris probaris autem de iste hactenus dico ego vel multus vinclum tu summa coniunctio optaris etsi sum amor artus tantus absum ut ego ex is quo astringo sum laxaris aliquis volo


Favonius meam tribum tulit honestius quam suam, Luccei perdidit. accusavit Nasicam inhoneste ac modeste tamen; dixit ita ut Rhodi videretur molis potius quam Moloni operam dedisse. mihi quod defendissem leviter suscensuit. nunc tamen petit iterum rei publicae causa. Lucceius quid agat scribam ad te cum Caesarem videro, qui aderit biduo.

favonius meus tribus fero honestus quam suus lucceius perdo accuso nasica inhonestus atque modestus tamen dico ita ut rhodius video molio potis quam molo opera do ego qui defendo levis suscenseo nunc tamen peto iterum res publicus causa lucceius quis ago scribo ad tu cum caesaris video qui adsum biduus


quod autem scribis quandam laetitiam bonorum esse commotam ut sit auditum de litteris, tu quidem nihil praetermittis in quo putes aliquid solaci esse, sed ego non adducor quemquam bonum ullam salutem putare mihi tanti fuisse ut eam peterem ab illo, et eo minus quod huius consili iam ne socium quidem habeo quemquam. qui in Asia sunt rerum exitum exspectant, Achaici etiam Fufio spem deprecationis adferunt. Horum et timor idem fuit primo qui meus et constitutum; mora Alexandrina causam illorum correxit, meam evertit.

qui autem scribo quidam laetitia bonus sum commoveo ut sum audio de littera tu quidem nihil praetermitto in quo puto aliquis solacium sum sed ego non adduco quisquam bonus ullus salus puto ego tantus sum ut is peto ab ille et is paruus qui hic consilium iam ne socius quidem habeo quisquam qui in asia sum res exitus exspecto achaicus etiam fufius spes deprecatio affero horus et timor idem sum primus qui meus et constituo mora alexandrinus causa ille corrigo meus everto


quod quaeris quid sit quo te arcessam, ac simul impeditum te negotiis esse significas neque recusas quin, non modo si opus sit sed etiam si velim, accurras, nihil sane est necesse, verum tamen videbare mihi tempora peregrinationis commodius posse discribere. nimis abes diu, praesertim cum sis in propinquis locis, neque nos te fruimur et tu nobis cares. ac nunc quidem otium est, sed, si paulo plus furor Pulchelli progredi posset, valde ego te istim excitarem. verum praeclare Metellus impedit et impediet. quid quaeris? est consul φιλόπατρισ et, ut semper iudicavi, natura bonus.

qui quaero quis sum quo tu arcesso atque simul impedio tu negotium sum significo neque recuso quin non modo si opus sum sed etiam si volo accurro nihil sanus sum necesse verus tamen videbaris ego tempus peregrinatio commodus possum discribo nimis absum diu praesertim cum sum in propinquus locus neque nos tu fruor et tu nos caris atque nunc quidem otium sum sed si paulus multus furor pulchellus progredior possum validus ego tu istim excitaris verus praeclaris metellus impedio et impedio quis quaero sum consul et ut semper judico natura bonus


scribit ad me frater omnia sua per te unum sustineri. quid te aut horter quod facis, aut agam gratias quod non exspectas? tantum velim fortuna det nobis potestatem ut incolumes amore nostro perfruamur. tuas litteras semper maxime exspecto; in quibus cave vereare ne aut diligentia tua mihi molesta aut veritas acerba sit. data pr. Nonas Sept.

scribo ad ego frater omnis suus per tu unus sustineo quis tu aut horto qui facio aut ago gratia qui non exspecto tantus volo fortuna do nos potestas ut incolumis amor noster perfruor tuus littera semper magnus exspecto in qui caveo verearis ne aut diligentia tuus ego molestus aut vereor acerbus sum do pr nona sept


pergamus igitur quo placet et nostra omnia relinquamus, proficiscamur ad eum cui gratior noster adventus erit quam si una fuissemus. tum enim eramus in maxima spe, nunc ego quidem in nulla; nec praeter me quisquam Italia cessit nisi qui hunc inimicum sibi putaret. nec me hercule hoc facio rei publicae causa quam funditus deletam puto, sed ne quis me putet ingratum in eum qui me levavit iis incommodis quibus idem adfecerat, et simul quod ea quae fiunt aut quae certe futura sunt videre non possum. etiam equidem senatus consulta facta quaedam iam puto, utinam in Volcaci sententiam! sed quid refert? est enim una sententia omnium. sed erit immitissimus Servius, qui filium misit ad effligendum Cn. Pompeium aut certe capiendum cum Pontio Titiniano. etsi hic quidem timoris causa, ille vero? sed stomachari desinamus et aliquando sentiamus nihil nobis nisi, id quod minime vellem, spiritum reliquum esse.

pergo igitur quo placeo et noster omnis relinquo proficisco ad is qui gratus noster advenio sum quam si unus sum tum enim sum in maximus spes nunc ego quidem in nullus neque praeter ego quisquam italia cedo nisi qui hic inimicus sui puto neque ego herculis hic facio res publicus causa quam fundus deleo puto sed ne quis ego puto ingratus in is qui ego levo is incommodus qui idem afficio et simul qui is qui fio aut qui certus sum sum video non possum etiam equidem senatus consulo facio quidam iam puto utinam in volcacius sententia sed quis refero sum enim unus sententia omnis sed sum immitis servus qui filius mitto ad effligo cn pompejus aut certus capio cum pontius titiniano etsi hic quidem timor causa ille verus sed stomacharis desino et aliquando sentio nihil nos nisi is qui paruus volo spiritus reliquus sum


commotus tuis litteris, quod ad me de Varrone scripseras, totam Academiam ab hominibus nobilissimis abstuli, transtuli ad nostrum sodalem et ex duobus libris contuli in quattuor. grandiores sunt omnino quam erant illi sed tamen multa detracta. tu autem mihi pervelim scribas qui intellexeris illum velle; illud vero utique scire cupio quem intellexeris ab eo ζηλοτυπεῖσθαι nisi forte Brutum. id hercle restabat! sed tamen scire pervelim. libri quidem ita exierunt nisi forte me communis φιλαυτία decipit, ut in tali genere ne apud Graecos quidem simile quicquam. tu illam iacturam feres aequo animo quod illa quae habes frustra descripta sunt. multo tamen haec erunt splendidiora, breviora, meliora.

commoueo tuus littera qui ad ego de varro scribo totus academia ab homo nobilis abstulis transfero ad nos sodalis et ex duo liber contulis in quattuor grandis sum omnino quam sum ille sed tamen multus detraho tu autem ego pervolo scribo qui intellego ille volo ille verus utique scio cupio qui intellego ab is nisi fors brutus is hercules resto sed tamen scio pervolo liber quidem ita exeo nisi fors ego communis decipio ut in talis genus ne apud graeci quidem similis quisquam tu ille jacio fero aequus animus qui ille qui habeo frustra describo sum multus tamen hic sum splendidus brevis bonus


sed, ut aliud ex alio, mihi non est dubium quin quod Graeci καθῆκον, nos officium. id autem quid dubitas quin etiam in rem publicam praeclare caderet? nonne dicimus consulum officium, senatus officium, imperatoris officium? praeclare convenit; aut da melius. male narras de Nepotis filio. valde me hercule moveor et moleste fero. nescieram omnino esse istum puerum. Caninium perdidi, hominem, quod ad me attinet, non ingratum. Athenodorum nihil est quod hortere. misit enim satis bellum ὑπόμνημα. gravedini, quaeso, omni ratione subveni. avi tui pronepos scribit ad patris mei nepotem se ex Nonis iis quibus nos magna gessimus aedem Opis explicaturum idque ad populum. videbis igitur et scribes. Sexti iudicium exspecto.

sed ut alius ex alius ego non sum dubius quin qui graecum nos officium is autem quis dubito quin etiam in res publicus praeclaris cado nonne dico consul officium senatus officium imperator officium praeclaris convenio aut do bonus malus narro de nepos filius validus ego herculis moveo et molestus fero nescio omnino sum iste puer caninius perdo homo qui ad ego attineo non ingratus athenodorus nihil sum qui hortor mitto enim satis bellum gravedo quaeso omnis ratio subvenio avus tuus pronepos scribo ad pater meus nepos sui ex nona is qui nos magnus gero aedes opis explicaturum is ad populus video igitur et scribo sestius iudicium exspecto


nunc mihi et consiliis opus est tuis et amore et fide. qua re advola. expedita mihi erunt omnia si te habebo. multa per Varronem nostrum agi possunt quae te urgente erunt firmiora, multa ab ipso Publio elici, multa cognosci quae tibi occulta esse non poterunt, multa etiam—sed absurdum est singula explicare cum ego requiram te ad omnia.

nunc ego et consilium opus sum tuus et amor et fides qui res advolo expedio ego sum omnis si tu habeo multus per varro nos ago possum qui tu urgeo sum firmus multus ab ipse publius elicio multus cognosco qui tu occulo sum non possum multus etiam sed absurdus sum singulus explicaris cum ego requiro tu ad omnis


de Bruti ad me litteris scripsi ad te antea. prudenter scriptae, sed nihil quod me adiuvarent. quod ad te scripsit id vellem, ut ipse adesset. certe aliquid, quoniam me tam valde amat, adiuvaret. quod si quid scies, scribas ad me velim, maxime autem Pansa quando. de Attica doleo, credo tamen Cratero. Piliam angi veta. satis est me maerere pro omnibus.

de brutus ad ego littera scribo ad tu antea prudens scribo sed nihil qui ego adjuvo qui ad tu scribo is volo ut ipse adsum certus aliquis quoniam ego tam validus amo adjuvo qui si quis scio scribo ad ego volo magnus autem pansa quando de atticus doleo credo tamen craterus pilia ango veto satis sum ego maereo pro omnis


gratior mihi celeritas tua quam ipsa res. quid enim indignius? sed iam ad ista obduruimus et humanitatem omnem exuimus. tuas litteras hodie exspectabam, nihil equidem ut ex iis novi; quid enim? verum tamen—

gratus ego celeritas tuus quam ipse res quis enim indignus sed iam ad iste obduresco et humanitas omnis exuo tuus littera hodie exspecto nihil equidem ut ex is nosco quis enim verus tamen


nisi te valde amarem et multo quidem plus quam tu putas, non extimuissem rumorem qui de te prolatus est, cum praesertim falsum esse existimarem. sed quia te nimio plus diligo, non possum dissimulare mihi famam quoque, quamvis sit falsa, magni esse. te iturum esse trans mare credere non possum, cum tanti facias Dolabellam et Tulliam tuam, feminam lectissimam, tantique ab omnibus nobis fias; quibus me hercule dignitas amplitudoque tua paene carior est quam tibi ipsi. sed tamen non sum arbitratus esse amici non commoveri etiam improborum sermone atque eo feci studiosius quod iudicabam duriores partis mihi impositas esse ab offensione nostra, quae magis a ζηλοτυπίᾳ mea quam ab iniuria tua nata est. sic enim volo te tibi persuadere, mihi neminem esse cariorem te excepto Caesare meo, meque illud una iudicare Caesarem maxime in suis M. Ciceronem reponere.

nisi tu validus amaris et multus quidem multus quam tu puto non extimesco rumor qui de tu profero sum cum praesertim falsus sum existimaris sed quia tu nimius multus diligo non possum dissimulo ego fama quoque quivis sum fallo magnus sum tu eo sum trans mare credo non possum cum tantus facio dolabella et tullia tuus femina lectus tantus ab omnis nos fio qui ego herculis dignitas amplitudo tuus paene carus sum quam tu ipse sed tamen non sum arbitror sum amicus non commoveo etiam improbus sermo atque is facio studiosus qui judico durus pars ego impono sum ab offensio noster qui magis ab meus quam ab iniuria tuus nata sum sic enim volo tu tu persuadeo ego nemo sum carus tu excipio caesaris meus ego ille unus iudicaris caesaris magnus in suus m cicero repono


cum sciam quo die venturus sim, faciam ut scias. impedimenta exspectanda sunt quae Anagnia veniunt et familia aegra est. Kal. vesperi litterae mihi ab Octaviano. magna molitur. veteranos qui sunt Casilini et Calatiae perduxit ad suam sententiam. nec mirum, quingenos denarios dat. cogitat reliquas colonias obire. plane hoc spectat ut se duce bellum geratur cum Antonio. itaque video paucis diebus nos in armis fore. quem autem sequamur? vide nomen, vide aetatem. atque a me postulat primum ut clam conloquatur mecum vel Capuae vel non longe a Capua. puerile hoc quidem, si id putat clam fieri posse. docui per litteras id nec opus esse nec fieri posse.

cum scio quo dies venio sum facio ut scio impedimentum exspecto sum qui anagnia venio et familia aeger sum kal vesperus littera ego ab octavianus magnus molio veteranus qui sum casilinus et calatia perduco ad suus sententia neque mirus quingeni denarius do cogito reliquus colonia obeo planus hic specto ut sui dux bellum gero cum antonius itaque video paucus dies nos in arma sum qui autem sequor video nomen video aetas atque ab ego postulo primus ut clam conloquor ego vel capua vel non longus ab capua puerilis hic quidem si is puto clam fio possum doceo per littera is neque opus sum neque fio possum


quoniam respondi postremae tuae paginae prima mea, nunc ad primam revertar tuam. Peloponnesias civitates omnis maritimas esse hominis non nequam sed etiam tuo iudicio probati Dicaearchi tabulis credidi. is multis nominibus in Trophoniana Chaeronis narratione Graecos in eo reprendit quod mare tantum secuti sint nec ullum in Peloponneso locum excipit. quom mihi auctor placeret (etenim erat ἱστορικώτατοσ et vixerat in Peloponneso), admirabar tamen et vix adcredens communicavi cum Dionysio. atque is primo est commotus, deinde, quod de †deo cum† isto Dicaearcho non minus bene existimabat quam tu de C. Vestorio, ego de M. Cluvio, non dubitabat quin ei crederemus. Arcadiae censebat esse Lepreon quoddam maritimum; Tenea autem et Aliphera et Tritia νεόκτιστα ei videbantur, idque τῷ τῶν νεῶν καταλόγῳ confirmabat ubi mentio non fit istorum. itaque istum ego locum totidem verbis a Dicaearcho transtuli. Phliasios autem dici sciebam et ita fac ut habeas; nos quidem sic habemus. sed primo me ἀναλογία deceperat, Φλιοῦσ, Ὀποῦσ, Σιποῦσ, quod Ὀπούντιοι, Σιπούντιοι. sed hoc continuo correximus.

quoniam respondeo posterus tuus pagina primus meus nunc ad primus revorto tuus peloponnesius civitas omnis maritimus sum homo non nequam sed etiam tuus iudicium probo dicaearchus tabula credo is multus nomen in trophonianus chaeronis narratio graeci in is reprehendo qui mare tantus sequor sum neque ullus in peloponnesus locus excipio cum ego auctor placeo etenim sum et vivo in peloponnesus admiror tamen et vix adcredo communico cum dionysius atque is primus sum commoueo deinde qui de deus cum iste dicaearchus non paruus bene existimo quam tu de que vestorius ego de m cluvius non dubito quin is credo arcadia censeo sum lepreum quidam maritimus tenea autem et aliphera et tritia is video is confirmo ubi mentior non fio iste itaque iste ego locus totidem verbum ab dicaearchus transfero phliasii autem dico scio et ita facio ut habeo nos quidem sic habeo sed primus ego decipio qui sed hic continuo corrigo


crebras exspectationes nobis tui commoves. nuper quidem cum iam te adventare arbitraremur, repente abs te in mensem Quintilem reiecti sumus. nunc vero sentio, quod commodo tuo facere poteris, venias ad id tempus quod scribis; obieris Quinti fratris comitia, nos longo intervallo viseris, Acutilianam controversiam transegeris. hoc me etiam Peducaeus ut ad te scriberem admonuit. putamus enim utile esse te aliquando iam rem transigere.

creber exspectatio nos tuus commoveo nuper quidem cum iam tu adventaris arbitror repens abs tu in mensis quintilis reicio sum nunc verus sentio qui commodum tuus facio possum venio ad is tempus qui scribo obeo quintius frater comitium nos longus intervallum viso acutilianam controversia transigo hic ego etiam peducaeus ut ad tu scribo admoneo puto enim utilis sum tu aliquando iam res transigo


ad primam tibi hoc scribo, me ita dolere ut non modo a mente non deserar sed id ipsum doleam, me tam firma mente ubi utar et quibuscum non habere. nam si tu me uno non sine maerore cares, quid me censes qui et te et omnibus? et si tu incolumis me requiris, quo modo a me ipsam incolumitatem desiderari putas? nolo commemorare quibus rebus sim spoliatus, non solum quia non ignoras sed etiam ne rescindam ipse dolorem meum; hoc confirmo neque tantis bonis esse privatum quemquam neque in tantas miserias incidisse. dies autem non modo non levat luctum hunc sed etiam auget. nam ceteri dolores mitigantur vetustate, hic non potest non et sensu praesentis miseriae et recordatione praeteritae vitae cotidie augeri. desidero enim non mea solum neque meos sed me ipsum. quid enim sum? sed non faciam ut aut tuum animum angam querelis aut meis vulneribus saepius manus adferam. nam quod purgas eos quos ego mihi scripsi invidisse et in eis Catonem, ego vero tantum illum puto ab isto scelere afuisse ut maxime doleam plus apud me simulationem aliorum quam istius fidem valuisse. ceteros quod purgas, debent mihi probati esse, tibi si sunt. sed haec sero agimus.

ad primus tu hic scribo ego ita doleo ut non modo ab mens non desero sed is ipse doleo ego tam firmo mens ubi uto et qui non habeo nam si tu ego unus non sine maeror caris quis ego censeo qui et tu et omnis et si tu incolumis ego requiro quo modo ab ego ipse incolumitas desidero puto nolo commemoraris qui res sum spolio non solus quia non ignoro sed etiam ne rescindo ipse dolor meus hic confirmo neque tantus bonus sum privo quisquam neque in tantus miseria incido dies autem non modo non levo luctus hic sed etiam augeo nam ceterus dolor mitigo vetustas hic non possum non et sentio praesum miseria et recordatio praetereo vita cottidie augeo desidero enim non meus solus neque meus sed ego ipse quis enim sum sed non facio ut aut tuus animus ango querela aut meus vulnus saepis manus affero nam qui purgo is qui ego ego scribo invideo et in is cato ego verus tantus ille puto ab iste scelus asum ut magnus doleo multus apud ego simulatio alius quam iste fides valeo ceterus qui purgo debeo ego probo sum tu si sum sed hic serus ago


Pompeium pro certo habemus per Illyricum proficisci in Galliam. ego nunc qua et quo videbo.

pompejus pro certus habeo per illyricus proficisco in gallia ego nunc qui et quo video


quod optas, Caelianum illud maturescit. itaque torqueor utrum ventum exspectem. vexillo opus est; convolabunt. quod suades ut palam, prorsus adsentior itaque me profecturum puto. tuas tamen interim litteras exspecto. Servi consilio nihil expeditur. omnes captiones in omni sententia occurrunt. unum C. Marcellum cognovi timidiorem; quem consulem fuisse paenitet. ὢ πολλῆσ ἀγεννείασ! qui etiam Antonium confirmasse dicitur ut me impediret, quo ipse, credo, honestius.

qui opto caelianus ille maturesco itaque torqueo utrum venio exspecto vexillum opus sum convolo qui suadeo ut palam prorsus adsentio itaque ego proficio puto tuus tamen interim littera exspecto servius consilium nihil expedio omnis captio in omnis sententia occurro unus que marcellus cognosco timidus qui consul sum paeniteo qui etiam antonius confirmo dico ut ego impedio quo ipse credo honestus


illa pars epistulae tuae minime fuit necessaria in qua exponis quas facultates aut provincialium aut urbanorum commodorum et aliis temporibus et me ipso consule praetermiseris. mihi enim perspecta est et ingenuitas et magnitudo animi tui; neque ego inter me atque te quicquam interesse umquam duxi praeter voluntatem institutae vitae, quod me ambitio quaedam ad honorum studium, te autem alia minime reprehendenda ratio ad honestum otium duxit. vera quidem laude probitatis, diligentiae, religionis neque me tibi neque quemquam antepono, amoris vero erga me, cum a fraterno amore domesticoque discessi, tibi primas defero.

ille pars epistula tuus paruus sum necessarius in qui expono qui facultas aut provincialis aut urbanus commodus et alius tempus et ego ipse consul praetermitto ego enim perspicio sum et ingenuitas et magnitudo animus tuus neque ego inter ego atque tu quisquam intersum umquam duco praeter voluntas instituo vita qui ego ambitio quidam ad honor studium tu autem alius paruus reprehendo ratio ad honestus otium duco verus quidem laus probitas diligentia religio neque ego tu neque quisquam antepono amor verus erga ego cum ab fraternus amor domesticus discedo tu primus defero


tu velim si quid forte novi habes, maxime a Quinto fratre, deinde a C. Caesare, et si quid forte de comitiis, de re publica (soles enim tu haec festive odorari), scribas ad me; si nihil habebis, tamen scribas aliquid. numquam enim mihi tua epistula aut intempestiva aut loquax visa est. maxime autem rogo rebus tuis totoque itinere ex sententia confecto nos quam primum revisas. Dionysium iube salvere. cura ut valeas.

tu volo si quis fors nosco habeo magnus ab quintus frater deinde ab que caesaris et si quis fors de comitium de res publicus soleo enim tu hic festivus odoraris scribo ad ego si nihil habeo tamen scribo aliquis numquam enim ego tuus epistula aut intempestivus aut loquax video sum magnus autem rogo res tuus totus iter ex sententia conficio nos quam primus reviso dionysius jubeo salvo cura ut valeo


unum etiam restat amico nostro ad omne dedecus ut Domitio non subveniat. at nemo dubitat quin subsidio venturus sit. ego non puto. deseret igitur talem civem et eos quos una scis esse cum habeat praesertim is ipse cohortis triginta? nisi me omnia fallunt, deseret. incredibiliter pertimuit, nihil spectat nisi fugam.

unus etiam resto amicus noster ad omnis dedecus ut domitius non subvenio at nemo dubito quin subsidium venio sum ego non puto desero igitur talis civis et is qui unus scio sum cum habeo praesertim is ipse cohors triginta nisi ego omnis fallo desero incredibilis pertimesco nihil specto nisi fuga


ego cum Sallustio Ciceronem ad Caesarem mittere cogitabam; Tulliam autem non videbam esse causam cur diutius mecum tanto in communi maerore retinerem. itaque matri eam, cum primum per ipsam liceret, eram remissurus. Paeto, †que ad modum consolandis scripsisti†, putato ea me scripsisse quae tu ipse intellegis responderi potuisse.

ego cum sallustius cicero ad caesaris mitto cogito tullia autem non video sum causa cur diu ego tantus in communis maeror retineo itaque mater is cum primus per ipse licet sum remitto paetus que ad modus consolo scribo puto is ego scribo qui tu ipse intellego respondeo possum


nunc Romanas res accipe. A. d. iiii Nonas Quintilis Sufenas et Cato absoluti, Procilius condemnatus. ex quo intellectum est τρισαρειοπαγίτασ ambitum, comitia, interregnum, maiestatem, totam denique rem publicam flocci non facere, patrem familias domi suae occidi nolle, neque tamen id ipsum abunde; nam absolverunt xxii, condemnarunt xxviii. Publius sane diserto epilogo criminans me mentis iudicum commoverat. Hortalus in ea causa fuit cuius modi solet. nos verbum nullum; verita est enim pusilla, quae nunc laborat, ne animum Publi offenderem.

nunc romanus res accipio ab d quattuor nona quintilis sufenas et cato absolvo procilius condemno ex quo intellego sum ambitus comitium interregnum maiestas totus denique res publicus floccus non facio pater familia domus suus occido nolo neque tamen is ipse abunde nam absolvo xxii condemno xxviii publius sanus dissero epilogus criminans ego mens iudex commoveo hortalus in is causa sum qui modus soleo nos verbum nullus vereor sum enim pusillus qui nunc laboro ne animus publius offendo


nunc venio ad transversum illum extremae epistulae tuae versiculum in quo me admones de sorore. quae res se sic habet. ut veni in Arpinas, cum ad me frater venisset, in primis nobis sermo isque multus de te fuit. ex quo ego veni ad ea quae fueramus ego et tu inter nos de sorore in Tusculano locuti. nihil tam vidi mite, nihil tam placatum quam tum meus frater erat in sororem tuam, ut, etiam si qua fuerat ex ratione sumptus offensio, non appareret. ille sic dies. postridie ax Arpinati profecti sumus. ut in Arcano Quintus maneret dies fecit, ego Aquini, sed prandimus in Arcano. nosti hunc fundum. quo ut venimus, humanissime Quintus Pomponia inquit tu invita mulieres, ego viros accivero. nihil potuit, mihi quidem ut visum est, dulcius idque cum verbis tum etiam animo ac vultu. at illa audientibus nobis ego ipsa sum inquit hic hospita, id autem ex eo, ut opinor, quod antecesserat Statius ut prandium nobis videret. tum Quintus en inquit mihi haec ego patior cotidie.

nunc venio ad transverto ille exter epistula tuus versiculis in quo ego admoneo de soror qui res sui sic habeo ut venio in arpinas cum ad ego frater venio in primus nos sermo eo multus de tu sum ex quo ego venio ad is qui sum ego et tu inter nos de soror in tusculanus loquor nihil tam video mitis nihil tam placo quam tum meus frater sum in soror tuus ut etiam si qui sum ex ratio sumptus offensio non appareo ille sic dies postridie ax arpinas proficiscor sum ut in arcanum quintus maneo dies facio ego aquinum sed prandeo in arcanum nosco hic fundus quo ut venio humanus quintus pomponia inquam tu invito mulier ego vir accivero nihil possum ego quidem ut video sum dulcis is cum verbum tum etiam animus atque vultus at ille audio nos ego ipse sum inquam hic hospita is autem ex is ut opinor qui antecedo sto ut prandium nos video tum quintus en inquam ego hic ego patior cottidie


sed praeterita omittamus; istos omni cura praesidioque tueamur et, quem ad modum tu praecipis, contenti Idibus Martiis simus; quae quidem nostris amicis divinis viris aditum ad caelum dederunt, libertatem populo Romano non dederunt. recordare tua. nonne meministi clamare te omnia perisse si ille funere elatus esset? sapienter id quidem. itaque ex eo quae manarint vides.

sed praetereo omitto iste omnis cura praesidium tueor et qui ad modus tu praecipio contendo idus martius sum qui quidem noster amicus divinus vis aditus ad caelum do libertas populus romanus non do recordaris tuus nonne memini clamo tu omnis pereo si ille funus effero sum sapienter is quidem itaque ex is qui mano video


Pompeius mihi quoque videbatur, quod scribis Varronem dicere, in Hispaniam certe iturus. id ego minime probabam; qui quidem Theophani facile persuasi nihil esse melius quam illum nusquam discedere. ergo Graecus incumbet. valet autem auctoritas eius apud illum plurimum.

pompejus ego quoque video qui scribo varro dico in hispania certus eo is ego paruus probo qui quidem theophanes facilis persuadeo nihil sum bonus quam ille nusquam discedo ergo graecus incumbo valeo autem auctoritas is apud ille multus


atque hoc in illis tribunis pl. non laedebat; lege enim collegi sui non tenebantur. quo maior est suspicio malitiae aliquoius, cum id quod ad ipsos nihil pertinebat erat autem contra me scripserunt, ut novi tribuni pl. si essent timidiores multo magis sibi eo capite utendum putarent. neque id a Clodio praetermissum est; dixit enim in contione a. d. III Nonas Novembris hoc capite designatis tribunis pl. praescriptum esse quid liceret. tamen in lege nulla esse eius modi caput te non fallit, quod si opus esset, omnes in abrogando uterentur. ut Ninnium aut ceteros fugerit investiges velim et quis attulerit et qua re octo tribuni pl. ad senatum de me referre non dubitarint, sive sive quod observandum illud caput non putabant, eidem in abrogando tam cauti fuerint ut id metuerent soluti cum essent, quod ne iis quidem qui lege tenentur est curandum. id caput sane nolim novos tribunos pl. ferre; sed perferant modo quidlibet; uno capite quo revocabor, modo res conficiatur, ero contentus. iam dudum pudet tam multa scribere; vereor enim ne re iam desperata legas, ut haec mea diligentia miserabilis tibi, aliis inridenda videatur. sed si est aliquid in spe, vide legem quam T. Fadio scripsit Visellius. ea mihi perplacet; nam Sesti nostri quam tu tibi probari scribis mihi non placet.

atque hic in ille tribunus pl non laedo lex enim collegium suus non teneo quo magnus sum suspicio malitia aliquis cum is qui ad ipse nihil pertineo sum autem contra ego scribo ut nosco tribunus pl si sum timidus multus magis sui is caput utor puto neque is ab claudius praetermitto sum dico enim in contio ab d iii nona november hic caput designo tribunus pl praescribo sum quis licet tamen in lex nullus sum is modus caput tu non fallo qui si opus sum omnis in abrogo uto ut ninnius aut ceterus fugio investigo volo et quis affero et qui res octo tribunus pl ad senatus de ego refero non dubito sive sive qui observo ille caput non puto idem in abrogo tam caveo sum ut is metuo soluo cum sum qui ne is quidem qui lex teneo sum curo is caput sanus nolo novi tribunus pl fero sed perfero modo quis unus caput quo revoco modo res confacio sum contineo iam dudum pudeo tam multus scribo vereor enim ne res iam despero lego ut hic meus diligentia miserabilis tu alius irrideo video sed si sum aliquis in spes video lex quam t fadius scribo visellius is ego perplaceo nam sestius noster quam tu tu probaris scribo ego non placeo


de epistula ad Caesarem, iurato mihi crede, non possum; nec me turpitudo deterret, etsi maxime debebat. quam enim turpis est adsentatio, cum vivere ipsum turpe sit nobis! sed, ut coepi, non me hoc turpe deterret. ac vellem quidem (essem enim qui esse debebam), sed in mentem nihil venit. nam quae sunt ad Alexandrum hominum eloquentium et doctorum suasiones vides quibus in rebus versentur. adulescentem incensum cupiditate verissimae gloriae, cupientem sibi aliquid consili dari quod ad laudem sempiternam valeret, cohortantur ad decus. non deest oratio; ego quid possum? tamen nescio quid e quercu exsculpseram quod videretur simile simulacri. in eo quia non nulla erant paulo meliora quam ea quae fiunt et facta sunt, reprehenduntur; quod me minime paenitet. si enim pervenissent istae litterae, mihi crede, nos paeniteret.

de epistula ad caesaris juro ego credo non possum neque ego turpitudo deterreo etsi magnus debeo quam enim turpis sum assentatio cum vivo ipse turpis sum nos sed ut coepio non ego hic turpis deterreo atque volo quidem sum enim qui sum debeo sed in mens nihil venio nam qui sum ad alexander homo eloquor et doctor suasio video qui in res verso adulescens incendo cupiditas verus gloria cupio sui aliquis consilium do qui ad laus sempiternus valeo cohorto ad decus non desum oratio ego quis possum tamen nescio quis e quercus exsculpo qui video similis simulacrum in is quia non nullus sum paulus bonus quam is qui fio et facio sum reprehendo qui ego paruus paeniteo si enim pervenio iste littera ego credo nos paeniteo


de Trebonio prorsus tibi adsentior. de Domitio σύκῳ, μὰ τὴν Δήμητρα, σῦκον οὐδὲ ἓν οὕτωσ ὅμοιον γέγονεν quam est ista περίστασισ nostrae vel quod ab isdem vel quod praeter opinionem, vel quod viri boni nusquam; unum dissimile, quod huic merito. nam de ipso casu nescio an illud melius. quid enim hoc miserius quam eum qui tot annos quot habet designatus consul fuerit fieri consulem non posse, praesertim cum aut solus aut certe non plus quam cum altero petat? si vero id est, quod nescio an sit, ut non minus longas iam in codicillorum fastis futurorum consulum paginulas habeat quam factorum, quid illo miserius nisi res publica in qua ne speratur quidem melius quicquam?

de trebonius prorsus tu adsentio de domitius quam sum iste noster vel qui ab idem vel qui praeter opinio vel qui vir bonus nusquam unus dissimilis qui hic mereo nam de ipse casus nescio an ille bonus quis enim hic miser quam is qui tot annus quot habeo designo consul sum fio consul non possum praesertim cum aut solus aut certus non multus quam cum alter peto si verus is sum qui nescio an sum ut non paruus longus iam in codicilli faveo sum consul paginula habeo quam factor quis ille miser nisi res publicus in qui ne spero quidem bonus quisquam


quoad eius modi mihi litterae a vobis adferebantur ut aliquid ex iis esset exspectandum, spe et cupiditate Thessalonicae retentus sum; postea quam omnis actio huius anni confecta nobis videbatur, in Asiam ire nolui, quod et celebritas mihi odio est et, si fieret aliquid a novis magistratibus, abesse longe nolebam. itaque in Epirum ad te statui me conferre, non quo mea interesset loci natura qui lucem omnino fugerem, sed et ad salutem libentissime ex tuo portu proficiscar et, si ea praecisa erit, nusquam facilius hanc miserrimam vitam vel sustentabo vel, quod multo est melius, abiecero. ero cum paucis, multitudinem dimittam.

quoad is modus ego littera ab tu affero ut aliquis ex is sum exspecto spes et cupiditas thessalonica retendo sum postea quam omnis actium hic annus conficio nos video in asia eo nolo qui et celebritas ego odium sum et si fio aliquis ab novus magistratus absum longus nolo itaque in epirus ad tu statuo ego confero non quo meus intersum locus natura qui lux omnino fugio sed et ad salus libet ex tuus portus proficisco et si is praecido sum nusquam facilis hic miser vita vel sustento vel qui multus sum bonus abicio sum cum paucus multitudo dimitto


non sunt omnia conligenda quae tu acutissime perspicis, sed tamen ea pone ante oculos; iam intelleges id regnum vix semenstre esse posse. quod si me fefellerit, feram, sicut multi clarissimi homines in re publica excellentes tulerunt, nisi forte me Sardanapalli vicem mori malle censueris quam in exsilio Themistocleo. qui cum fuisset, ut ait Thucydides, τῶν μὲν παρόντων δι', tamen incidit in eos casus quos vitasset si eum nihil fefellisset. etsi is erat ut ait idem, qui τὸ ἄμεινον καὶ τὸ χεῖρον ἐν τῷ ἀφανεῖ ἔτι ἑώρα μάλιστα, tamen non vidit nec quo modo Lacedaemoniorum nec quo modo suorum civium invidiam effugeret nec quid Artaxerxi polliceretur. non fuisset illa nox tam acerba Africano sapientissimo viro, non tam dirus ille dies Sullanus callidissimo viro C. Mario, si nihil utrumque eorum fefellisset. nos tamen hoc confirmamus illo augurio quo diximus, nec nos fallit nec aliter accidet. ccorruat iste necesse est aut per adversarios aut ipse per se qui quidem sibi est adversarius unus acerrimus. id spero vivis nobis fore; quamquam tempus est nos de illa perpetua iam, non de hac exigua vita cogitare. sin quid acciderit maturius, haud sane mea multum interfuerit utrum factum videam an futurum esse multo ante viderim. quae cum ita sint, non est committendum ut iis paream quos contra me senatus, ne quid res publica detrimenti acciperet, armavit

non sum omnis conligenda qui tu acuo perspicio sed tamen is pono ante oculus iam intellego is regnum vix semenstre sum possum qui si ego fallo fero sicut multus clarus homo in res publicus excello fero nisi fors ego sardanapalli vicis morior malo censeo quam in exsilium themistocleus qui cum sum ut aio thucydides tamen incido in is casus qui vito si is nihil fallo etsi is sum ut aio idem qui tamen non video neque quo modo lacedaemonius neque quo modo suus civis invidia effugio neque quis artaxerxes polliceo non sum ille nox tam acerbus africanus sapio vir non tam dirus ille dies sullanus callidus vir que marius si nihil uterque is fallo nos tamen hic confirmo ille augurium quo dico neque nos fallo neque aliter accido ccorruat iste necesse sum aut per adversarius aut ipse per sui qui quidem sui sum adversarius unus acer is spero vivo nos sum quamquam tempus sum nos de ille perpetuus iam non de hic exiguus vito cogito sin quis accido maturus haud sanus meus multus intersum utrum facio video an sum sum multus ante video qui cum ita sum non sum committo ut is pareo qui contra ego senatus ne quis res publicus detrimentum accipio armo


quod ad te scripseram me in Epiro futurum, postea quam extenuari spem nostram et evanescere vidi, mutavi consilium nec me Thessalonica commovi, ubi esse statueram quoad aliquid ad me de eo scriberes, quod proximis litteris scripseras fore uti secundum comitia aliquid de nobis in senatu ageretur; id tibi Pompeium dixisse. qua de re quoniam comitia habita sunt tuque nihil ad me scribis, proinde habebo ac si scripsisses nihil esse neque me temporis non longinqui spe ductum esse moleste feram. quem autem motum te videre scripseras qui nobis utilis fore videretur, eum nuntiant qui veniunt nullum fore. in tribunis pl. designatis reliqua spes est. quam si exspectaro, non erit quod putes me causae meae, voluntati meorum defuisse.

qui ad tu scribo ego in epirus sum postea quam extenuaris spes noster et evanesco video muto consilium neque ego thessalonica commoveo ubi sum statuo quoad aliquis ad ego de is scribo qui propior littera scribo sum uti secundus comitium aliquis de nos in senatus ago is tu pompejus dico qui de res quoniam comitium habeo sum tu nihil ad ego scribo proinde habeo atque si scribo nihil sum neque ego tempus non longinquus spes duco sum molestus fero qui autem motus tu video scribo qui nos utilis sum video is nuntio qui venio nullus sum in tribunus pl designo reliquus spes sum quam si exspectaro non sum qui puto ego causa meus voluntas meus desum


primum igitur illud te scire volo, Sampsiceramum nostrum amicum vehementer sui status paenitere restituique in eum locum cupere ex quo decidit, doloremque suum impertire nobis et medicinam interdum aperte quaerere, quam ego possum invenire nullam; deinde omnis illius partis auctores ac socios nullo adversario consenescere, consensionem universorum nec voluntatis nec sermonis maiorem umquam fuisse.

primus igitur ille tu scio volo sampsiceramus nos amicus vehemens suus status paeniteo restituo in is locus cupio ex quo decido dolor suus impertio nos et medicina interdum apertus quaero quam ego possum invenio nullus deinde omnis ille pars auctor atque socius nullus adversarius consenesco consensio universor neque voluntas neque sermo magnus umquam sum


quid? tu non vides ipsum illum Aristoteli discipulum summo ingenio, summa modestia, postea quam rex appellatus sit, superbum, crudelem, immoderatum fuisse? quid? tu hunc de pompa Quirini contubernalem his nostris moderatis epistulis laetaturum putas? ille vero potius non scripta desideret quam scripta non probet. postremo ut volet. abiit illud quod tum me stimulabat quom tibi dabam πρόβλημα Ἀρχιδήμου. multo me hercule magis nunc opto casum illum quem tum timebam vel quem libebit. nisi quid te aliud impediet, mi optato veneris. Nicias a Dolabella magno opere arcessitus (legi enim litteras) etsi invito me tamen eodem me auctore profectus est.

quis tu non video ipse ille aristotelis discipulis superus ingenium summus modestia postea quam rex appello sum superbus crudelis immoderatus sum quis tu hic de pompa quirinus contubernalis hic noster modero epistula laeto puto ille verus potis non scribo desidero quam scribo non probo postremo ut volo abeo ille qui tum ego stimulo cum tu do multus ego herculis magis nunc opto casus ille qui tum timeo vel qui libet nisi quis tu alius impedio ego opto venio nicias ab dolabella magnus opus arcesso lego enim littera etsi invito ego tamen idem ego auctor proficiscor sum


te oro ut de hac misera cogites et illud de quo ad te proxime scripsi, ut aliquid conficiatur ad inopiam propulsandam, et etiam de ipso testamento. illud quoque vellem antea sed omnia timuimus. Melius quidem in pessimis nihil fuit discidio. aliquid fecissemus ut viri vel tabularum novarum nomine vel nocturnarum expugnationum vel Metellae vel omnium malorum; nec res perisset et videremur aliquid doloris virilis habuisse. memini omnino tuas litteras sed et tempus illud; etsi quidvis praestitit. nunc quidem ipse videtur denuntiare; audimus enim de statua Clodi. generumne nostrum potissimum vel hoc vel tabulas novas? placet mihi igitur et item tibi nuntium remitti. petet fortasse tertiam pensionem. considera igitur tumne cum ab ipso nascetur an prius. ego si ullo modo potuero, vel nocturnis itineribus experiar ut te videam. tu et haec et si quid erit quod intersit mea scire scribas velim. vale.

tu oro ut de hic misero cogito et ille de quo ad tu propior scribo ut aliquis confacio ad inopia propulso et etiam de ipse testamentum ille quoque volo antea sed omnis timeo bonus quidem in malus nihil sum discidium aliquis facio ut vir vel tabularis novaris nomen vel nocturnaris expugnatio vel metellus vel omnis malus neque res pereo et video aliquis dolor virilis habeo memini omnino tuus littera sed et tempus ille etsi quivis praesto nunc quidem ipse video denuntiaris audio enim de statua claudius gener nos potis vel hic vel tabula novo placeo ego igitur et item tu nuntius remitto peto fortasse tertius pensio considero igitur tum cum ab ipse nasco an prior ego si ullus modo possum vel nocturnus iter experior ut tu video tu et hic et si quis sum qui intersum meus scio scribo volo val


iudiciali molestia ut caream videbis.


de Caelio saepe mecum agito nec, si quid habuero tale, a dimittam. Hispanias spero firmas esse. Massiliensium factum cum ipsum per se luculentum est tum mihi argumento est recte esse in Hispaniis. minus enim auderent, si aliter esset et scirent; nam et vicini et diligentes sunt. odium autem recte animadvertis significatum in theatro. legiones etiam has quas in Italia assumpsit alienissimas esse video. sed tamen nihil inimicius quam sibi ipse. illud recte times ne ruat. si desperarit, certe ruet. quo magis efficiendum aliquid est, fortuna velim meliore, animo Caeliano. sed primum quidque. quod, qualecumque erit, continuo scies.

de caelius saepe ego ago neque si quis habeo talis ab dimitto hispania spero firmo sum massiliensis facio cum ipse per sui luculentus sum tum ego argumentum sum rectus sum in hispania paruus enim audeo si aliter sum et scio nam et vicinus et diligo sum odium autem rectus animadverto significo in theatrum legio etiam hic qui in italia assumo alienus sum video sed tamen nihil inimicus quam sui ipse ille rectus timeo ne ruo si despero certus ruo quo magis efficio aliquis sum fortuna volo bonus animus caelianus sed primus quisque qui qualis sum continuo scio


A. d. vi Idus Maias, cum has dabam litteras, ex Pompeiano proficiscebar ut eo die manerem in Trebulano apud Pontium. deinde cogitabam sine ulla mora iusta itinera facere. in Cumano cum essem, venit ad me, quod mihi pergratum fuit, noster Hortensius; cui deposcenti mea mandata cetera universe mandavi, illud proprie, ne pateretur quantum esset in ipso prorogari nobis provincias. in quo eum tu velim confirmes gratumque mihi fecisse dicas quod et venerit ad me et hoc mihi praetereaque si quid opus esset promiserit. confirmavi ad eam causam etiam Furnium nostrum quem ad annum tribunum pl. videbam fore.

ab d vis idus maia cum hic do littera ex pompejanus proficisco ut is dies maneo in trebulanus apud pontius deinde cogito sine ullus mora iustus iter facio in cumanum cum sum venio ad ego qui ego pergratus sum noster hortensius qui deposco meus mandatum ceterus universus mando ille proprius ne pateo quantus sum in ipse prorogaris nos provincia in quo is tu volo confirmo gratus ego facio dico qui et venio ad ego et hic ego praeterea si quis opus sum promitto confirmo ad is causa etiam furnius nos qui ad annus tribunus pl video sum


sed redeo ad hortos. plane illuc te ire nisi tuo magno commodo nolo; nihil enim urget. quicquid erit, operam in Faberio ponamus. de die tamen auctionis, si quid scies. eum qui e Cumano venerat, quod et plane valere Atticam nuntiabat et litteras se habere aiebat, statim ad te misi.

sed redeo ad hortus planus illic tu eo nisi tuus magnus commodum nolo nihil enim urgeo quisquis sum opera in faberius pono de dies tamen auctio si quis scio is qui e cumanum venio qui et planus valeo attica nuntio et littera sui habeo aio statim ad tu mitto


epistula tua gratissima fuit meae Tulliae et me hercule mihi. semper speculam aliquam adferunt tuae litterae. scribes igitur ac si quid ad spem poteris ne dimiseris. tu Antoni leones pertimescas cave. nihil est illo homine iucundius. attende πρᾶξιν πολιτικοῦ. evocavit litteris e municipiis decem primos et iiiiviros. venerunt ad villam eius mane. primum dormiit ad h. Iii, deinde, cum esset nuntiatum venisse Neapolitanos et Cumanos (his enim est Caesar iratus), postridie redire iussit; lavari se velle et περὶ. hoc here effecit. hodie autem in Aenariam transire constituit ut exsulibus reditum polliceretur. sed haec omittamus, de nobis aliquid agamus.

epistula tuus gratus sum meus tullia et ego herculis ego semper specula aliqui affero tuus littera scribo igitur atque si quis ad spes possum ne dimitto tu antonius leo pertimesco caveo nihil sum ille homo jucundus attendo evoco littera e municipium decem primus et iiiiviros venio ad villa is mane primus dormio ad h iii deinde cum sum nuntio venio neapolitani et cumani hic enim sum caesar irascor postridie redeo iubeo lavaris sui volo et hic erus efficio hodie autem in aenaria transeo constituo ut exsulis redeo polliceo sed hic omitto de nos aliquis ago


dic mihi, placetne tibi primum edere iniussu meo? hoc ne Hermodorus quidem faciebat, is qui Platonis libros solitus est divulgare, ex quo λόγοισιν. quid? illud rectumne existimas quoiquam ante quam Bruto, cui te auctore προσφωνῶ? scripsit enim Balbus ad me se a te quintum de finibus librum descripsisse; in quo non sane multa mutavi sed tamen quaedam. tu autem commode feceris si reliquos continueris, ne et ἀδιόρθωτα habeat Balbus et ἕωλα Brutus. sed haec hactenus, ne videar περὶ. etsi nunc quidem maxima mihi sunt haec; quid est enim aliud? Varroni quidem quae scripsi te auctore ita propero mittere ut iam Romam miserim describenda. ea si voles, statim habebis. scripsi enim ad librarios ut fieret tuis, si tu velles, describendi potestas. ea vero continebis quoad ipse te videam; quod diligentissime facere soles cum a me tibi dictum est.

dico ego placo tu primus edo injussus meus hic ne hermodorus quidem facio is qui plato liber soleo sum divulgaris ex quo quis ille recingo existimo quisquam ante quam brutus qui tu auctor scribo enim balbus ad ego sui ab tu quintus de finis liber describo in quo non sanus multus muto sed tamen quidam tu autem commodus facio si reliquus contineo ne et habeo balbus et brutus sed hic hactenus ne video etsi nunc quidem maximus ego sum hic quis sum enim alius varro quidem qui scribo tu auctor ita propero mitto ut iam roma mitto describo is si volo statim habeo scribo enim ad librarius ut fio tuus si tu volo describo potestas is verus contineo quoad ipse tu video qui diligens facio soleo cum ab ego tu dico sum


cum ad te litteras misissem quae tibi Canusi redditae sunt, suspicionem nullam habebam te rei publicae causa mare transiturum eramque in spe magna fore ut in Italia possemus aut concordiam constituere, qua mihi nihil utilius videbatur, aut rem publicam summa cum dignitate defendere. interim nondum meis litteris ad te perlatis ex iis mandatis quae D. Laelio ad consules dederas certior tui consili factus non exspectavi dum mihi a te litterae redderentur, confestimque cum Quinto fratre et cum liberis nostris iter ad te in Apuliam facere coepi.

cum ad tu littera mitto qui tu canusium reddo sum suspicio nullus habeo tu res publicus causa mare transeo sum in spes magnus sum ut in italia possum aut concordia constituo qui ego nihil utilis video aut res publicus summus cum dignitas defendo interim nondum meus littera ad tu perfero ex is mandatum qui d laelius ad consul do certus tuus consilium facio non exspecto dum ego ab tu littera reddo confestim cum quintus frater et cum liber noster iter ad tu in appulia facio coepio


quod vereris ne ἀδόλεσχοσ mihi tu, quis minus? cui, ut Aristophani Archilochi iambus, sic epistula tua longissima quaeque optima videtur. quod me admones, tu vero etiam si reprenderes, non modo facile paterer sed etiam laetarer, quippe cum in reprensione sit prudentia cum εὐμενείᾳ. ita libenter ea corrigam quae a te animadversa sunt, eodem iure quo Rubriana potius quam quo Scipionis, et de laudibus Dolabellae deruam cumulum. ac tamen est isto loco bella, ut mihi videtur, εἰρωναία, quod eum ter contra civis in acie. illud etiam malo indignissimum est hunc vivere quam quid indignius?

qui vereor ne ego tu quis paruus qui ut aristophanes archilochus iambus sic epistula tuus longus quisque bonus video qui ego admoneo tu verus etiam si reprenderes non modo facilis pateo sed etiam laeto quippe cum in reprensio sum prudentia cum ita libet is corrigo qui ab tu animadverto sum idem ius quo rubriana potis quam quo scipio et de laus dolabella deruo cumulis atque tamen sum iste locus bellum ut ego video qui is ter contra civis in acies ille etiam malus indignus sum hic vivo quam quis indignus


Cephalio mihi a te litteras reddidit a. d. VIII Id. Mart. vespere. eo autem die mane tabellarios miseram; quibus ad te dederam litteras. tuis tamen lectis litteris putavi iam aliquid rescribendum esse ea re maxime quod ostendis te pendere animi quamnam rationem sim Caesari adlaturus profectionis meae tum cum ex Italia discesserim. nihil opus est mihi nova ratione. saepe enim ad eum scripsi multisque mandavi me non potuisse, quom cupissem, sermones hominum sustinere, multaque in eam sententiam. nihil enim erat quod minus eum vellem existimare quam me tanta de re non meo consilio usum esse. posteaque quom mihi litterae a Balbo Cornelio minore missae essent illum existimare Quintum fratrem lituum meae profectionis fuisse (ita enim scripsit), qui nondum cognossem quae de me Quintus scripsisset ad multos, etsi multa praesens in praesentem acerbe dixerat et fecerat, tamen nihilo minus his verbis ad Caesarem scripsi:

cephalio ego ab tu littera reddo ab d viii is mart vesperus is autem dies mane tabellarius miser qui ad tu do littera tuus tamen lectus littera puto iam aliquis rescribo sum is res magnus qui ostendo tu pendeo animus quisnam ratio sum caesaris affero profectio meus tum cum ex italia discedo nihil opus sum ego novo ratio saepe enim ad is scribo multa mando ego non possum cum cupio sermo homo sustineo multo in is sententia nihil enim sum qui paruus is volo existimaris quam ego tantus de res non meus consilium usus sum postea cum ego littera ab balbus cornelius paruus mitto sum ille existimaris quintus frater litus meus profectio sum ita enim scribo qui nondum cognosco qui de ego quintus scribo ad multus etsi multus praesens in praesens acerbus dico et facio tamen nihilum paruus hic verbum ad caesaris scribo


reliquum est iocari, si hic sinat. nam ego is sum qui illi concedi putem utilius esse quod postulat quam signa conferri. sero enim resistimus ei quem per annos decem aluimus contra nos. quid senties igitur? inquis. nihil scilicet nisi de sententia tua nec prius quidem quam nostrum negotium aut confecerimus aut deposuerimus. cura igitur ut valeas. aliquando ἀπότριψαι quartanam istam diligentia quae in te summa est.

reliquus sum iocor si hic sino nam ego is sum qui ille concedo puto utilis sum qui postulo quam signum confero serus enim resisto is qui per annus decem alo contra nos quis sentio igitur inquam nihil scilicet nisi de sententia tuus neque prior quidem quam nos negotium aut confacio aut depono cura igitur ut valeo aliquando quartana iste diligentia qui in tu summus sum


A. d. vi Kal. Febr. Capuam Calibus proficiscens, cum leviter lippirem, has litteras dedi. L. Caesar mandata Caesaris detulit ad Pompeium a. d. viii Kal., cum is esset cum consulibus Teani. probata condicio est, sed ita ut ille de iis oppidis quae extra suam provinciam occupavisset praesidia deduceret. id si fecisset, responsum est ad urbem nos redituros esse et rem per senatum confecturos. spero posse in praesentia pacem nos habere; nam et illum furoris et hunc nostrum copiarum suppaenitet.

ab d vis kal febr capua cal proficiscor cum levis lippio hic littera do l caesar mandatum caesar defero ad pompejus ab d viii kal cum is sum cum consul teanum probo condicio sum sed ita ut ille de is oppidum qui extra suus provincia occupo praesidium deduco is si facio responsum sum ad urbs nos redeo sum et res per senatus confacio spero possum in praesens pax nos habeo nam et ille furor et hic nos copia subpaeniteo


ubi est illa pax de qua Balbus scripserat torqueri se? ecquid acerbius, ecquid crudelius? atque eum loqui quidam αὐθεντικῶσ narrabat Cn. Carbonis, M. Bruti se poenas persequi omniumque eorum in quos Sulla crudelis hoc socio fuisset; nihil Curionem se duce facere quod non hic Sulla duce fecisset; †ad ambitionem†, quibus exsili poena superioribus legibus non fuisset, ab illo patriae proditores de exsilio reductos esse; queri de Milone per vim expulso; neminem tamen se violaturum nisi qui arma contra. haec Baebius quidam a Curione iii Id. profectus, homo non infans sed †quis ulli† non dicat. plane nescio quid agam. illim equidem Gnaeum profectum puto. quicquid est biduo sciemus. a te nihil ne Anteros quidem litterarum; nec mirum. quid enim est quod scribamus? ego tamen nullum diem praetermitto.

ubi sum ille pax de qui balbus scribo torqueo sui ecquis acerbus ecquis crudelis atque is loquor quidam narro cn carbo m brutus sui poena persequor omne is in qui sulla crudelis hic socius sum nihil curio sui dux facio qui non hic sulla dux facio ad ambitio qui exsilis poena superus lex non sum ab ille patria proditor de exsilium reduco sum queror de milo per vis expello nemo tamen sui violo nisi qui arma contra hic baebius quidam ab curio iii is proficiscor homo non infer sed quis ullus non dico planus nescio quis ago illim equidem gnaeus proficiscor puto quisquis sum biduus scio ab tu nihil ne anterus quidem litteraris neque mirus quis enim sum qui scribo ego tamen nullus dies praetermitto


multas uno tempore accepi epistulas tuas; quae mihi, quamquam recentiora audiebam ex iis qui ad me veniebant, tamen erant iucundae; studium enim et benevolentiam declarabant. valetudine tua moveor et Piliam in idem genus morbi delapsam curam tibi adferre maiorem sentio.

multus unus tempus accipio epistula tuus qui ego quamquam recens audio ex is qui ad ego venio tamen sum iucundus studium enim et benevolentia declaro valetudo tuus moveo et pilia in idem genus morbus delabor cura tu affero magnus sentio


a Turranio te accepisse meas litteras gaudeo. παραφύλαξον, si me amas, τὴν τοῦ φυρατοῦ φιλοτιμίαν: αὐτότατα. hanc, quae me hercule mihi magno dolori est (dilexi enim hominem), procura, quantulacumque est, Precianam hereditatem prorsus ille ne attingat. dices nummos mihi opus esse ad apparatum triumphi. in quo, ut praecipis, nec me κενὸν in expetendo cognosces nec ἄτυφον in abiciendo.

ab turranius tu accipio meus littera gaudeo si ego amo hic qui ego herculis ego magnus dolor sum diligo enim homo procuro quantuluscumque sum preciani hereditas prorsus ille ne attingo dico nummus ego opus sum ad appario triumphus in quo ut praecipio neque ego in expeto cognosco neque in abicio


ad prima redeo. scripta nostra nusquam malo esse quam apud te, sed ea tum foras dari cum utrique nostrum videbitur. ego et librarios tuos culpa libero neque te accuso et tamen aliud quiddam ad te scripseram, Caerelliam quaedam habere quae nisi a te habere non potuerit. Balbo quidem intellegebam sat faciendum fuisse, tantum nolebam aut obsoletum Bruto aut Balbo incohatum dari. Varroni, simul ac te videro, si tibi videbitur, mittam. quid autem dubitarim, cum videro te, scies.

ad primus redeo scribo noster nusquam malus sum quam apud tu sed is tum foras do cum uterque nos video ego et librarius tuus culpa liber neque tu accuso et tamen alius quidam ad tu scribo cerellia quidam habeo qui nisi ab tu habeo non possum balbus quidem intellego satis facio sum tantus nolo aut obsolesco brutus aut balbus incoho do varro simul atque tu video si tu video mitto quis autem dubito cum video tu scio


dati igitur iam sunt nec tibi integrum est, hui, si scias quanto periculo tuo! aut fortasse litterae meae te retardarunt; sed eas nondum legeras cum has proximas scripsisti. scire igitur aveo quo modo res se habeat. de Bruti amore vestraque ambulatione etsi mihi nihil novi adfers sed idem quod saepe, tamen hoc audio libentius quo saepius, eoque mihi iucundius est quod tu eo laetaris certiusque eo est quod a te dicitur.

do igitur iam sum neque tu integer sum hui si scio quantus periculum tuus aut fortasse littera meus tu retardo sed is nondum lego cum hic propior scribo scio igitur aveo quo modo res sui habeo de brutus amor vester ambulatio etsi ego nihil nosco affero sed idem qui saepe tamen hic audio libet quo saepis eo ego jucundus sum qui tu is laetaris certus is sum qui ab tu dico


facinus indignum! epistulam αὐθωρεὶ tibi a Tribus Tabernis rescriptam ad tuas suavissimas epistulas neminem reddidisse! at scito eum fasciculum, quo illam conieceram, domum eo ipso die latum esse quo ego dederam et ad me in Formianum relatum esse. itaque tibi tuam epistulam iussi referri, ex qua intellegeres quam mihi tum illae gratae fuissent.

facinus indignus epistula tu ab tres taberna rescribo ad tuus suavis epistula nemo reddo at scio is fasciculis quo ille conicio domus is ipse dies latus sum quo ego do et ad ego in formiani refero sum itaque tu tuus epistula iubeo refero ex qui intellego quam ego tum ille gratus sum


Quintum fratrem cotidie exspectamus. Terentia magnos articulorum dolores habet. et te et sororem tuam et matrem maxime diligit salutemque tibi plurimam ascribit et Tulliola deliciae nostrae. cura ut valeas et nos ames et tibi persuadeas te a me fraterne amari.

quintus frater cottidie exspecto terentius magnus articulus dolor habeo et tu et soror tuus et mater magnus diligo saluto tu multus ascribo et tulliola deliciae noster cura ut valeo et nos amo et tu persuadeo tu ab ego fraternus amo


†recte sit censeo cedendum de oppidis iis egeo consili†. quod optimum factu videbitur facies. cum Philotimo loquere atque adeo Terentiam habebis Idibus. ego quid agam? qua aut terra aut mari persequar eum qui ubi sit nescio? etsi terra quidem qui possum? mari quo? tradam igitur isti me? fac posse tuto (multi enim hortantur), num etiam honeste? nullo modo. equidem a te petam consilium, ut soleo. explicari res non potest; sed tamen si quid in mentem venit velim scribas et ipse quid sis acturus.

rectus sum censeo cedo de oppidum is egeo consilium qui bonus factus video facies cum philotimus loquor atque adeo terentia habeo idus ego quis ago qui aut terra aut mare persequor is qui ubi sum nescio etsi terra quidem qui possum mare quo trado igitur iste ego facio possum tueor multus enim hortor num etiam honestus nullus modo equidem ab tu peto consilium ut soleo explicaris res non possum sed tamen si quis in mens venio volo scribo et ipse quis sum ago


de Antonio iam antea tibi scripsi non esse eum a me conventum. venit enim Misenum cum ego essem in Pompeiano. inde ante profectus est quam ego eum venisse cognovi. sed casu, cum legerem tuas litteras, Hirtius erat apud me in Puteolano. ei legi et egi. primum quod † attinet, nihil mihi concedebat, deinde ad summam arbitrum me statuebat non modo huius rei sed totius consulatus sui. cum Antonio autem sic agemus ut perspiciat, si in eo negotio nobis satis fecerit, totum me futurum suum. Dolabellam spero domi esse.

de antonius iam antea tu scribo non sum is ab ego convenio venio enim misenus cum ego sum in pompejanus inde ante proficiscor sum quam ego is venio cognosco sed casus cum lego tuus littera hirtius sum apud ego in puteolanus is lego et ago primus qui attineo nihil ego concedo deinde ad summa arbiter ego statuo non modo hic res sed totus consulatus suus cum antonius autem sic ago ut perspicio si in is negotium nos satis facio totus ego sum suus dolabella spero domus sum


fuimus una horas duas fortasse. magna laetitia mihi visus est adfici meo adventu; de triumpho hortari, suscipere partis suas, monere ne ante in senatum accederem quam rem confecissem, ne dicendis sententiis aliquem tribunum alienarem. quid quaeris? in hoc officio sermonis nihil potuit esse prolixius. de re publica autem ita mecum locutus est quasi non dubium bellum haberemus, nihil ad spem concordiae. plane illum a se alienatum cum ante intellegeret, tum vero proxime iudicasse. venisse Hirtium a Caesare qui esset illi familiarissimus, ad se non accessisse et, cum ille a. d. viii Idus Decembr. vesperi venisset, Balbus de tota re constituisset a. d. vii ad Scipionem ante lucem venire, multa de nocte eum profectum esse ad Caesarem. hoc illi τεκμηριῶδεσ videbatur esse alienationis.

sum unus hora duo fortasse magnus laetitia ego video sum afficio meus advenio de triumphus hortor suscipio pars suus moneo ne ante in senatus accedo quam res confacio ne dico sententia aliquis tribunus alienaris quis quaero in hic officium sermo nihil possum sum prolixus de res publicus autem ita ego loquor sum quasi non dubius bellum habeo nihil ad spes concordia planus ille ab sui alieno cum ante intellego tum verus propior judico venio hirtius ab caesaris qui sum ille familiaris ad sui non accedo et cum ille ab d viii idus decembr vesperus venio balbus de totus res constituo ab d vii ad scipio ante lux venio multus de nox is proficiscor sum ad caesaris hic ille video sum alienatio


videbis igitur num quid fuerit in iis quod me scire opus sit et simul hoc διευκρινήσεισ πρόβλημα sane πολιτικόν. cum sit necesse aut haberi Caesaris rationem illo exercitum vel per senatum vel per tribunos pl. obtinente, aut persuaderi Caesari ut tradat provinciam atque exercitum et ita consul fiat, aut, si id ei non persuadeatur, haberi comitia sine illius ratione illo patiente atque obtinente provinciam, aut, si per tribunos pl. non patiatur et tamen quiescat, rem adduci ad interregnum, aut, si ob eam causam quod ratio eius non habeatur exercitum adducat, armis cum eo contendere, illum autem initium facere armorum aut statim nobis minus paratis aut tum cum comitiis amicis eius postulantibus ut e lege ratio habeatur impetratum non sit, ire autem ad arma aut hanc unam ob causam quod ratio non habeatur aut addita causa si forte tribunus pl. senatum impediens aut populum incitans notatus aut senatus consulto circumscriptus aut sublatus aut expulsus sit dicensve se expulsum ad illum confugerit, suscepto autem bello aut tenenda sit urbs aut ea relicta ille commeatu et reliquis copiis intercludendus—quod horum malorum quorum aliquod certe subeundum est minimum putes. dices profecto persuaderi illi ut tradat exercitum et ita consul fiat. est omnino id eius modi ut, si ille eo descendat, contra dici nihil possit idque eum, si non obtinet ut ratio habeatur retinentis exercitum, noli facere miror. nobis autem, ut quidam putant, nihil est timendum magis quam ille consul. at sic malo inquies quam cum exercitu. certe; sed istud ipsum sic, scio, magnum malum putat aliquis neque ei remedium est ullum cedendum est, si id volet. vide consulem illum iterum quem vidisti consulatu priore at tum imbecillus plus inquit valuit quam tota res publica. quid nunc putas? et eo consule Pompeio certum est esse in Hispania. o rem miseram! si quidem id ipsum deterrimum est quod recusari non potest et quod ille si faciat, iam iam a bonis omnibus summam ineat gratiam.

video igitur num quis sum in is qui ego scio opus sum et simul hic sanus cum sum necesse aut habeo caesar ratio ille exercitus vel per senatus vel per tribunus pl obtineo aut persuadeo caesaris ut trado provincia atque exercitus et ita consul fio aut si is is non persuadeo habeo comitium sine ille ratio ille patior atque obtineo provincia aut si per tribunus pl non patior et tamen quiesco res adduco ad interregnum aut si ob is causa qui ratio is non habeo exercitus adduco arma cum is contendo ille autem initium facio armus aut statim nos paruus paro aut tum cum comitium amicus is postulo ut e lex ratio habeo impetro non sum eo autem ad arma aut hic unus ob causa qui ratio non habeo aut addo causa si fors tribunus pl senatus impedio aut populus incito noto aut senatus consultum circumscribo aut tollo aut expello sum dico sui expello ad ille confugio suscepto autem bellum aut teneo sum urbs aut is relinquo ille commeatus et reliquus copia intercludo qui hic malus qui aliqui certus subeo sum paruus puto dico profecto persuadeo ille ut trado exercitus et ita consul fio sum omnino is is modus ut si ille is descendo contra dico nihil possum is is si non obtineo ut ratio habeo retineo exercitus nolo facio miro nos autem ut quidam puto nihil sum timeo magis quam ille consul at sic malus inquam quam cum exercitus certus sed iste ipse sic scio magnus malus puto aliquis neque is remedium sum ullus cedo sum si is volo video consul ille iterum qui video consulatus prior at tum imbecillus multus inquam valeo quam totus res publicus quis nunc puto et is consul pompejus certus sum sum in hispania o res miser si quidem is ipse deterior sum qui recusaris non possum et qui ille si facio iam iam ab bonus omnis summa ineo gratia


de Sicyoniis, ut ad te scripsi antea, non multum spei est in senatu; nemo est enim idem qui queratur. qua re si id exspectas, longum est; alias via, si qua potes, pugna. cum est actum, neque animadversum est ad quos pertineret et raptim in eam sententiam pedarii cucurrerunt. inducendi senatus consulti maturitas nondum est, quod neque sunt qui querantur et multi partim malevolentia, partim opinione aequitatis delectantur.

de sicyonius ut ad tu scribo antea non multus spes sum in senatus nemo sum enim idem qui queror qui res si is exspecto longus sum alius via si qui possum pugno cum sum ago neque animadverto sum ad qui pertineo et raptim in is sententia pedarius curro induco senatus consulo maturitas nondum sum qui neque sum qui queror et multus pars malevolentia pars opinio aequitas delecto


non fuerat mihi dubium quin te Tarenti aut Brundisi visurus essem idque ad multa pertinuit, in eis et ut in Epiro consisteremus et de reliquis rebus tuo consilio uteremur. quoniam id non contigit, erit hoc quoque in magno numero nostrorum malorum. nobis iter est in Asiam, maxime Cyzicum. meos tibi commendo. me vix misereque sustento. data xiiii K. Maias de Tarentino.

non sum ego dubius quin tu tarentus aut brundisium video sum is ad multus pertineo in is et ut in epirus consisto et de reliquus res tuus consilium uto quoniam is non contingo sum hic quoque in magnus numerus noster malus nos iter sum in asia magnus cyzicus meus tu commendo ego vix mitto sustineo do xiiii k maia de tarentinus


viris bonis me non nimis excuso. quas enim eos cenas et facere et obire scripsit ad me Sextus, quam lautas, quam tempestivas! sed sint quamvis boni, non sunt meliores quam nos. moverent me, si essent fortiores. de Lanuvino Phameae erravi; Troianum somniaveram. id ego volui Q. sed pluris est. istuc tamen cuperem emere, si ullam spem fruendi viderem.

vis bonus ego non nimis excuso qui enim is ceno et facio et obeo scribo ad ego sextus quam lavo quam tempestivus sed sum quivis bonus non sum bonus quam nos moveo ego si sum fortis de lanuvinus phamea erro trojanus somniaveram is ego volo q sed multus sum iste tamen cupio emo si ullus spes fruor video


in Varrone ista causa me non moveret ne viderer φιλένδοξοσ (sic enim constitueram neminem includere in dialogos eorum qui viverent); sed quia scribis et desiderari a Varrone et magni illum aestimare, eos confeci et absolvi nescio quam bene, sed ita accurate ut nihil posset supra, Academicam omnem quaestionem libris quattuor. in eis quae erant contra ἀκαταληψίαν praeclare conlecta ab Antiocho, Varroni dedi. ad ea ipse respondeo; tu es tertius in sermone nostro. si Cottam et Varronem fecissem inter se disputantis, ut a te proximis litteris admoneor, meum κωφὸν πρόσωπον esset.

in varro iste causa ego non moveo ne video sic enim constituo nemo includo in dialogus is qui vivo sed quia scribo et desidero ab varro et magnus ille aestimaris is confacio et absolvo nescio quam bene sed ita accuro ut nihil possum supra academicus omnis quaestio liber quattuor in is qui sum contra praeclaris collecta ab antiochus varro do ad is ipse respondeo tu sum tertius in sermo noster si cotta et varro facio inter sui disputo ut ab tu propior littera admoneo meus sum


itaque de Ciceronibus nostris dubito quid agam; nam mihi interdum amandandi videntur in Graeciam; de Tullia autem et Terentia, cum mihi barbarorum adventus proponitur, quinia timeo; cum autem Dolabellae venit in mentem, paulum respiro. sed velim consideres quid faciendum putes primum πρὸσ τὸ (aliter enim mihi de illis ac de me ipso consulendum est), deinde ad opiniones, ne reprehendamur quod eas Romae velimus esse in communi bonorum fuga. quin etiam tibi et Peducaeo (scripsit enim ad me) quid faciatis videndum est. is enim splendor est vestrum ut eadem postulentur a vobis quae ab amplissimis civibus. sed de hoc tu videbis, quippe cum de me ipso ac de meis te considerare velim.

itaque de cicero noster dubito quis ago nam ego interdum amando video in graecia de tullia autem et terentius cum ego barbarus advenio propono quinia timeo cum autem dolabella venio in mens paulus respiro sed volo considero quis facio puto primus aliter enim ego de ille atque de ego ipse consulo sum deinde ad opinio ne reprehendo qui is roma volo sum in communis bonus fuga quin etiam tu et peducaeus scribo enim ad ego quis facio video sum is enim splendor sum vester ut idem postulo ab tu qui ab amplus civis sed de hic tu video quippe cum de ego ipse atque de meus tu considero volo


quidnam est quod agendum amplius de Buthrotiis sit? sat egisse enim te frustra scribis. quid autem se refert Brutus? doleo me hercules te tam esse distentum, quod decem hominibus referendum est acceptum. est illud quidem ἐργῶδεσ sed ἀνεκτὸν mihique gratissimum. de armis nihil vidi apertius. fugiamus igitur et, ut ais, coram. Theophanes quid velit nescio. scripserat enim ad me. cui rescripsi ut potui. mihi autem scribit venire ad me se velle ut et de suis rebus et quaedam quae ad me pertinerent. tuas litteras exspecto. vide, quaeso, ne quid temere fiat.

quisnam sum qui ago amplus de buthrotius sum satis ago enim tu frustra scribo quis autem sui refero brutus doleo ego herculis tu tam sum distendo qui decem homo refero sum accipio sum ille quidem sed ego gratus de arma nihil video aperio fugio igitur et ut aio coram theophanes quis volo nescio scribo enim ad ego qui rescribo ut possum ego autem scribo venio ad ego sui volo ut et de suus res et quidam qui ad ego pertineo tuus littera exspecto video quaeso ne quis temere fio


male de Seio. sed omnia humana tolerabilia ducenda. ipsi enim quid sumus aut quam diu haec curaturi sumus? ea videamus quae ad nos magis pertinent, nec tamen multo, quid agamus de senatu. et ut ne quid praetermittam, Caesonius ad me litteras misit Postumiam Sulpici domum ad se venisse. de Pompei Magni filia tibi rescripsi nihil me hoc tempore cogitare; alteram vero illam quam tu scribis, puto, nosti: nihil vidi foedius. sed adsum. coram igitur. obsignata epistula accepi tuas. Atticae hilaritatem libenter audio. commotiunculis συμπάσχω.

malus de sejus sed omnis humanus tolerabilis duco ipse enim quis sum aut quam diu hic curo sum is video qui ad nos magis pertineo neque tamen multus quis ago de senatus et ut ne quis praetermitto caesonius ad ego littera mitto postumia sulpicius domus ad sui venio de pompejus magnus filia tu rescribo nihil ego hic tempus cogito alter verus ille quam tu scribo puto nosco nihil video foedus sed adsum coram igitur obsigno epistula accipio tuus attica hilaritas libet audio commotiunculis


Caesar nobis litteras perbrevis misit; quarum exemplum subscripsi. brevitate epistulae scire poteris eum valde esse distentum qui tanta de re tam breviter scripserit. si quid praeterea novi fuerit, statim tibi scribam. CAESAR OPPIO CORNELIO salutem A. d. vii Idus Martias Brundisium veni, ad murum castra posui. Pompeius est Brundisi. misit ad me N. Magium de pace. quae visa sunt respondi. hoc vos statim scire volui. quom in spem venero de compositione aliquid me conficere, statim vos certiores faciam.

caesar nos littera perbrevis mitto qui exemplum subscribo brevitas epistula scio possum is validus sum distendo qui tantus de res tam brevis scribo si quis praeterea nosco sum statim tu scribo caesar obpio cornelio salus ab d vii idus martius brundisium venio ad murus castrum pono pompejus sum brundisium mitto ad ego n magius de pax qui video sum respondeo hic tu statim scio volo cum in spes venio de compositio aliquis ego confacio statim tu certus facio


tu vero sapienter (nunc demum enim rescribo iis litteris quas mihi misisti convento Antonio Tiburi) sapienter igitur quod manus dedisti quodque etiam ultro gratias egisti. certe enim, ut scribis, deseremur ocius a re publica quam a re familiari. quod vero scribis te magis et magis delectare o Tite, si quid, auges mihi scribendi alacritatem. quod Erotem non sine munusculo exspectare te dicis, gaudeo non fefellisse eam rem opinionem tuam; sed tamen idem σύνταγμα misi ad te retractatius et quidem ἀρχέτυπον ipsum crebris locis inculcatum et refectum. hunc tu tralatum in macrocollum lege arcano convivis tuis sed, si me amas, hilaris et bene acceptis, ne in me stomachum erumpant cum sint tibi irati.

tu verus sapienter nunc demum enim rescribo is littera qui ego mitto convenio antonius tibur sapienter igitur qui manus do quisque etiam ultro gratia ago certus enim ut scribo desero ocior ab res publicus quam ab res familiaris qui verus scribo tu magis et magis delecto o titus si quis augeo ego scribo alacritas qui eros non sine munusculum exspectaris tu dico gaudeo non fallo is res opinio tuus sed tamen idem mitto ad tu retractatus et quidem ipse creber locus inculco et reficio hic tu transfero in macrocolum lex arcanus convivo tuus sed si ego amo hilaris et bene accipio ne in ego stomachus erumpo cum sum tu irascor


Vestorius ad me scripsit ut iuberem mancipio dari servo suo pro mea parte Hetereio cuidam fundum Brinnianum ut ipse ei Puteolis recte mancipio dare posset. eum servum, si tibi videbitur, ad me mittes; opinor enim ad te etiam scripsisse Vestorium.

vestorius ad ego scribo ut jubeo mancipium do servo suus pro meus pars hetereio quidam fundus brinnianum ut ipse is puteoli rectus mancipium do possum is servus si tu video ad ego mitto opinor enim ad tu etiam scribo vestorius


Brutus heri venit in Tusculanum post horam decimam. hodie igitur me videbit ac vellem tum tu adesses. iussi equidem ei nuntiari te, quoad potuisses, exspectasse eius adventum venturumque si audisses meque, ut facio, continuo te certiorem esse facturum.

brutus heri venio in tusculanus post hora decimus hodie igitur ego video atque volo tum tu adsum iubeo equidem is nuntiaris tu quoad possum exspecto is advenio venio si audio ego ut facio continuo tu certus sum facio


Egnatius mihi scripsit. is si quid tecum locutus erit (commodissime enim per eum agi potest) ad me scribes, et id agendum puto. nam cum Silio non video confici posse. Piliae et Atticae salutem. haec ad te mea manu. vide, quaeso, quid agendum sit. Publilia ad me scripsit matrem suam, †cum Publilio loqueretur†, ad me cum illo venturam et se una, si ego paterer. orat multis et supplicibus verbis ut liceat et ut sibi rescribam. res quam molesta sit vides. rescripsi mi etiam gravius esse quam tum cum illi dixissem me solum esse velle; qua re nolle me hoc tempore eam ad me venire. putabam si nihil rescripsissem illam cum matre venturam; nunc non puto. apparebat enim illas litteras non esse ipsius. illud autem quod fore video ipsum volo vitare ne illae ad me veniant, et una est vitatio ut ego avolem. nollem, sed necesse est. te hoc nunc rogo ut explores ad quam diem hic ita possim esse ut ne opprimar. ages, ut scribis, temperate.

egnatius ego scribo is si quis tu loquor sum commodus enim per is ago possum ad ego scribo et is ago puto nam cum silius non video conficio possum pilia et attica salus hic ad tu meus manus video quaeso quis ago sum publilius ad ego scribo mater suus cum publilius loquor ad ego cum ille venio et sui unus si ego pateo oro multus et supplex verbum ut licet et ut sui rescribo res quam molestus sum video rescribo ego etiam gravis sum quam tum cum ille dico ego solus sum volo qui res nolo ego hic tempus is ad ego venio puto si nihil rescribo ille cum mater venio nunc non puto appareo enim ille littera non sum ipse ille autem qui sum video ipse volo vitaris ne ille ad ego venio et unus sum vitatio ut ego avolo nolo sed necesse sum tu hic nunc rogo ut exploro ad quam dies hic ita possum sum ut ne opprimo ago ut scribo tempero


nam cum ad hunc locum venissem, evolvi volumen epistularum tuarum quod ego sub signo habeo servoque diligentissime. erat igitur in ea quam x K. Febr. dederas, hoc modo, sed videamus et Gnaeus quid agat et illius rationes quorsum fluant. quod si iste Italiam relinquet, faciet omnino male et, ut ego existimo, ἀλογίστωσ, sed tum demum consilia nostra commutanda erunt. hoc scribis post diem quartum quam ab urbe discessimus. deinde viii K. Febr., tantum modo Gnaeus noster ne, ut urbem ἀλογίστωσ reliquit, sic Italiam relinquat. eodem die das alteras litteras quibus mihi consulenti planissime respondes. est enim sic, sed venio ad consultationem tuam. si Gnaeus Italia cedit, in urbem redeundum puto; quae enim finis peregrinationis? hoc mihi plane haesit, et nunc ita video infinitum bellum iunctum miserrima fuga quam tu peregrinationem ὑποκορίζῃ.

nam cum ad hic locus venio evolvo volumen epistularis tuus qui ego sub signum habeo servo diligens sum igitur in is quam decem k febr do hic modo sed video et gnaeus quis ago et ille ratio quorsum fluo qui si iste italia relinquo facio omnino malus et ut ego existimo sed tum demum consilium noster commuto sum hic scribo post dies quartus quam ab urbs discedo deinde viii k febr tantus modo gnaeus noster ne ut urbs relinquo sic italia relinquo idem dies do alter littera qui ego consulo planus respondeo sum enim sic sed venio ad consultatio tuus si gnaeus italia cedo in urbs redeo puto qui enim finis peregrinatio hic ego planus haereo et nunc ita video infinitus bellum jungo miser fuga quam tu peregrinatio


ego adhuc (perveni enim Vibonem ad Siccam) magis commode quam strenue navigavi; remis enim magnam partem, prodromi nulli. illud satis opportune, duo sinus fuerunt quos tramitti oporteret, Paestanus et Vibonensis. utrumque pedibus aequis tramisimus. veni igitur ad Siccam octavo die e Pompeiano, cum unum diem Veliae constitissem; ubi quidem fui sane libenter apud Thalnam nostrum nec potui accipi, illo absente praesertim, liberalius. viiii Kal. igitur ad Siccam. ibi tamquam domi meae scilicet. itaque obduxi posterum diem. sed putabam, cum Regium venissem, fore ut illic δολιχὸν πλόον cogitaremus corbitane Patras an actuariolis ad Leucopetram Tarentinorum atque inde Corcyram et, si oneraria, statimne freto an Syracusis. hac super re scribam ad te Regio.

ego adhuc pervenio enim vibo ad sicca magis commodus quam strenuus navigo remi enim magnus pars prodromus nullus ille satis opportunus duo sinus sum qui transmitto oportet paestanus et vibonensis uterque pes aequus transmitto venio igitur ad sicca octavus dies e pompejanus cum unus dies velia consto ubi quidem sum sanus libet apud thalnam nos neque possum accipio ille absum praesertim liberalis viiii kal igitur ad sicca ibi tamquam domus meus scilicet itaque obduco posterus dies sed puto cum regius venio sum ut illic cogito corbita patrae an actuariolum ad leucopetra tarentinus atque inde corcyra et si oneraria statim fretus an syracusae hic super res scribo ad tu regium


ego iiii Nonas Febr., quo die has litteras dedi, in Formiano, quo Capua redieram, mulieres exspectabam. quibus quidem scripseram tuis litteris admonitus ut Romae manerent. sed audio maiorem quendam in urbe timorem esse. Capuae Nonis Febr. esse volebam, quia consules iusserant. quicquid huc erit a Pompeio adlatum, statim ad te scribam tuasque de istis rebus litteras exspectabo.

ego quattuor nona febr quo dies hic littera do in formianus quo capua redeo mulier exspecto qui quidem scribo tuus littera admonitus ut roma maneo sed audio magnus quidam in urbs timor sum capua nona febr sum volo quia consul jubeo quisquis huc sum ab pompejus affero statim ad tu scribo tuus de iste res littera exspecto


nondum videris perspicere quam me nec Antonius commovent nec quicquam iam eius modi possit commovere. de Terentia autem scripsi ad te eis litteris quas dederam pridie. quod me hortaris idque a ceteris desiderari scribis ut dissimulem me tam graviter dolere, possumne magis quam quom totos dies consumo in litteris? quod etsi non dissimulationis sed potius leniendi et sanandi animi causa facio, tamen si mihi minus proficio simulationi certe facio satis.

nondum video perspicio quam ego neque antonius commoveo neque quisquam iam is modus possum commoveo de terentius autem scribo ad tu is littera qui do pridie qui ego hortaris is ab ceterus desidero scribo ut dissimulis ego tam gravis doleo possum magis quam cum totus dies consumo in littera qui etsi non dissimulatio sed potis lenio et sano animus causa facio tamen si ego paruus proficio simulatio certus facio satis


etsi nil sane habebam novi quod post accidisset quam dedissem ad te Philogeni liberto tuo litteras, tamen cum Philotimum Romam remitterem, scribendum aliquid ad te fuit. ac primum illud quod me maxime angebat—non quo me aliquid iuvare posses; quippe; res enim est in manibus, tu autem abes longe gentium; πολλὰ δ' ἐν μεταιχμίῳ νότοσ κυλίνδει κύματ' εὐρείησ ἁλός. obrepit dies, ut vides (mihi enim a. d. iii Kal. Sextil. de provincia decedendum est), nec succeditur. quem relinquam qui provinciae praesit? ratio quidem et opinio hominum postulat fratrem, primum quod videtur esse honos, nemo igitur potior; deinde quod solum habeo praetorium. Pomptinus enim ex pacto et convento (nam ea lege exierat) iam a me discesserat; quaestorem nemo dignum putat; etenim est levis, libidinosus, tagax.

etsi nihil sanus habeo nosco qui post accido quam do ad tu philogenes libertus tuus littera tamen cum philotimus roma remitto scribo aliquis ad tu sum atque primus ille qui ego magnus ango non quo ego aliquis iuvaris possum quippe res enim sum in manus tu autem absum longus gens obrepo dies ut video ego enim ab d iii kal sextil de provincia decedo sum neque succedo qui relinquo qui provincia praesum ratio quidem et opinio homo postulo frater primus qui video sum honor nemo igitur potis deinde qui solus habeo praetorium pomptinus enim ex pacisco et convenio nam is lex exeo iam ab ego discedo quaestor nemo dignus puto etenim sum levis libidinosus tagax


si forte rarius tibi a me quam a ceteris litterae redduntur peto a te ut id non modo neglegentiae meae sed ne occupationi quidem tribuas; quae etsi summa est, tamen nulla esse potest tanta ut interrumpat iter amoris nostri et offici mei. nam ut veni Romam, iterum nunc sum certior factus esse cui darem litteras; itaque has alteras dedi. prioribus tibi declaravi adventus noster qualis fuisset et quis esset status atque omnes res nostrae quem ad modum essent, ut ín secundis flúxae, ut in advorsís bonae.

si fors rarus tu ab ego quam ab ceterus littera reddo peto ab tu ut is non modo neglegentia meus sed ne occupatio quidem tribuo qui etsi summus sum tamen nullus sum possum tantus ut interrumpo iter amor noster et officio meus nam ut venio roma iterum nunc sum certus facio sum qui do littera itaque hic alter do prior tu declaro advenio noster qualis sum et quis sum status atque omnis res noster qui ad modus sum ut in secundus fluxae ut in advorsis bonus


quantum dolorem acceperim et quanto fructu sim privatus et forensi et domestico Luci fratris nostri morte in primis pro nostra consuetudine tu existimare potes. nam mihi omnia quae iucunda ex humanitate alterius et moribus homini accidere possunt ex illo accidebant. qua re non dubito quin tibi quoque id molestum sit, cum et meo dolore moveare et ipse omni virtute officioque ornatissimum tuique et sua sponte et meo sermone amantem adfinem amicumque amiseris.

quantus dolor accipio et quantus fructus sum privo et forensis et domesticus lucius frater noster mors in primus pro noster consuetudo tu existimaris possum nam ego omnis qui iucundus ex humanitas alter et mos homo accido possum ex ille accido qui res non dubito quin tu quoque is molestus sum cum et meus dolor movearis et ipse omnis virtus officio orno tu et suus sponte et meus sermo amo affinis amicus amitto


nunc ad rem ut redeam, inhibere illud tuum, quod valde mihi adriserat, vehementer displicet. est enim verbum totum nauticum. quamquam id quidem sciebam sed arbitrabar sustineri remos cum inhibere essent remiges iussi. id non esse eius modi didici heri cum ad villam nostram navis appelleretur. non enim sustinent sed alio modo remigant. id ab ἐποχῇ remotissimum est. qua re facies ut ita sit in libro quem ad modum fuit. dices hoc idem Varroni, si forte mutavit. nec est melius quicquam quam ut Lucilius, sustineas currum ut bonus saepe agitator equosque. semperque Carneades προβολὴν pugilis et retentionem aurigae similem facit ἐποχῇ. inhibitio autem remigum motum habet et vehementiorem quidem remigationis navem convertentis ad puppim. vides quanto haec diligentius curem quam aut de rumore aut de Pollione.

nunc ad res ut redeo inhibeo ille tuus qui validus ego adrideo vehemens displiceo sum enim verbum totus nauticus quamquam is quidem scio sed arbitror sustineo remus cum inhibeo sum remex iubeo is non sum is modus disco heri cum ad villa noster navus appello non enim sustineo sed alius modo remigo is ab removeo sum qui res facies ut ita sum in liber qui ad modus sum dico hic idem varro si fors muto neque sum bonus quisquam quam ut lucilius sustineo currus ut bonus saepe agitator equus semper carneades pugilis et retentio auriga similis facio inhibitio autem remex motus habeo et vehemens quidem remigatio navo converto ad puppis video quantus hic diligo curo quam aut de rumor aut de pollio


Gallo autem narravi, cum proxime Romae fui, quid audissem neque nominavi Balbum minorem. habuit suum negotium Gallus ut scribit. ait illum dicere me animi conscientia quod Phamean destituissem de se suspicari. qua re tibi hactenus mando, de illo nostro, si quid poteris, exquiras, de me ne quid labores. est bellum aliquem libenter odisse et quem ad modum non omnibus dormire, ita non omnibus servire. etsi me hercule, ut tu intellegis, magis mihi isti serviunt, si observare servire est.

gallus autem narro cum propior roma sum quis audio neque nomino balbus paruus habeo suus negotium gallus ut scribo aio ille dico ego animus conscientia qui phamea destituo de sui suspicaris qui res tu hactenus mando de ille noster si quis possum exquiro de ego ne quis labor sum bellum aliquis libet odi et qui ad modus non omnis dormio ita non omnis servio etsi ego herculis ut tu intellego magis ego iste servio si observaris servio sum


nos etsi annuum tempus prope iam emeritum habebamus (dies enim xxxiii erant reliqui), sollicitudine provinciae tamen vel maxime urgebamur. cum enim arderet Syria bello et Bibulus in tanto maerore suo maximam curam belli sustineret ad meque legati eius quaestor et amici eius litteras mitterent ut subsidio venirem, etsi exercitum infirmum habebam, auxilia sane bona sed ea Galatarum, Pisidarum, Lyciorum (haec enim sunt nostra robora), tamen esse officium meum putavi exercitum habere quam proxime hostem quoad mihi praeesse provinciae per senatus consultum liceret. sed quo ego maxime delectabar, Bibulus molestus mihi non erat, de omnibus rebus scribebat ad me potius. et mihi decessionis dies λεληθότωσ obrepebat. qui cum advenerit, ἄλλο πρόβλημα quem praeficiam, nisi Caldus quaestor venerit; de quo adhuc nihil certi habebamus.

nos etsi annuus tempus prope iam emereo habeo dies enim xxxiii sum reliquus sollicitudo provincia tamen vel magnus urgeo cum enim ardeo syria bellum et bibulus in tantus maeror suus maximus cura bellum sustineo ad ego legatus is quaestor et amicus is littera mitto ut subsidium venio etsi exercitus infirmus habeo auxilium sanus bonus sed is galataris pisidaris lycium hic enim sum noster robur tamen sum officium meus puto exercitus habeo quam propior hostis quoad ego praesum provincia per senatus consulo licet sed quo ego magnus delecto bibulus molestus ego non sum de omnis res scribo ad ego potis et ego decessio dies obrepo qui cum advenio qui praeficio nisi caldus quaestor venio de quo adhuc nihil certus habeo


de geographia etiam atque etiam deliberabimus. orationes autem a me duas postulas; quarum alteram non libebat mihi scribere †qui absciram†, alteram, ne laudarem eum quem non amabam. sed id quoque videbimus. denique aliquid exstabit, ne tibi plane cessasse videamur.

de geographia etiam atque etiam delibero oratio autem ab ego duo postulo qui alter non libet ego scribo qui abscio alter ne laudaris is qui non amo sed is quoque video denique aliquis exsto ne tu planus cesso video


quia xii nolui; nam licebat. tum ego quam vellem inquam petisse ab eo quod audio Philippum impetrasse! sed veritus sum, quia ille a me nihil impetrabat. libenter inquit tibi concessisset. verum puta te impetrasse; ego enim ad eum scribam, ut tu ipse voles, de ea re nos inter nos locutos. quid autem illius interest, quoniam in senatum non venis, ubi sis? quin nunc ipsum minime offendisses eius causam, si in Italia non fuisses. ad quae ego me recessum et solitudinem quaerere, maxime quod lictores haberem. laudavit consilium. quid ergo? inquam; nam mihi cursus in Graeciam per tuam provinciam est, quoniam ad mare superum milites sunt. quid mihi inquit optatius? hoc loco multa perliberaliter. ergo hoc quidem est profectum, ut non modo tuto verum etiam palam navigaremus.

quia duodecim nolo nam licet tum ego quam volo inquam peto ab is qui audio philippus impetro sed vereor sum quia ille ab ego nihil impetro libet inquam tu concedo verus puto tu impetro ego enim ad is scribo ut tu ipse volo de is res nos inter nos loquor quis autem ille intersum quoniam in senatus non venio ubi sum quin nunc ipse paruus offendo is causa si in italia non sum ad qui ego ego recedo et solitudo quaero magnus qui lictor habeo laudo consilium quis ergo inquam nam ego curro in graecia per tuus provincia sum quoniam ad mare superi miles sum quis ego inquam opto hic locus multus perliberalis ergo hic quidem sum proficiscor ut non modo tueor verus etiam palam navigo


de iis qui nunc petunt Caesar certus putatur. Thermus cum Silano contendere existimatur; qui sic inopes et ab amicis et existimatione sunt ut mihi videatur non esse ἀδύνατον Curium obducere. sed hoc praeter me nemini videtur. nostris rationibus maxime conducere videtur Thermum fieri cum Caesare. nemo est enim ex iis qui nunc petunt qui, si in nostrum annum reciderit, firmior candidatus fore videatur, propterea quod curator est viae Flaminiae † que cum erit absoluta sane facile eum libenter nunc ceteri consuli acciderim†. petitorum haec est adhuc informata cogitatio. nos in omni munere candidatorio fungendo summam adhibebimus diligentiam et fortasse, quoniam videtur in suffragiis multum posse Gallia, cum Romae a iudiciis forum refrixerit, excurremus mense Septembri legati ad Pisonem ut Ianuario revertamur. cum perspexero voluntates nobilium, scribam ad te. cetera spero prolixa esse his dumtaxat urbanis competitoribus. illam manum tu mihi cura ut praestes, quoniam propius abes, Pompei, nostri amici. nega me ei iratum fore si ad mea comitia non venerit. atque haec huius modi sunt.

de is qui nunc peto caesar certus puto thermus cum silanus contendo existimo qui sic inops et ab amicus et existimatio sum ut ego video non sum curiatii obduco sed hic praeter ego nemo video noster ratio magnus conduco video thermus fio cum caesaris nemo sum enim ex is qui nunc peto qui si in nos annus recido firmus candido sum video propterea qui curator sum via flaminia que cum sum absolvo sanus facilis is libet nunc ceterus consul acciderim petitor hic sum adhuc informo cogitatio nos in omnis munus candidatorius fungor summa adhibeo diligentia et fortasse quoniam video in suffragium multus possum gallia cum roma ab iudicium forum refrigesco excurro mensis september legatus ad piso ut januarius revorto cum perspicio voluntas nobilis scribo ad tu ceterus spero prolixus sum hic dumtaxat urbanus competitor ille manus tu ego cura ut praesto quoniam propius absum pompejus noster amicus nego ego is irascor sum si ad meus comitium non venio atque hic hic modus sum


de Publio quae ad me scribis sane mihi iucunda sunt, eaque etiam velim omnibus vestigiis indagata ad me adferas cum venies, et interea scribas si quid intelleges aut suspicabere, et maxime de legatione quid sit acturus. equidem ante quam tuas legi litteras, †in† hominem ire cupiebam, non me hercule ut differrem cum eo vadimonium (nam mira sum alacritate ad litigandum), sed videbatur mihi, si quid esset in eo populare quod plebeius factus esset, id amissurus. quid enim? ad plebem transisti ut Tigranem ires salutatum? narra mihi, reges Armenii patricios resalutare non solent? quid quaeris? acueram me ad exagitandam hanc eius legationem. quam si ille contemnit, et si, ut scribis, bilem id commovet et latoribus et auspicibus legis curiatae, spectaculum egregium. hercule verum ut loquamur, subcontumeliose tractatur noster Publius, primum qui, cum domi Caesaris quondam unus vir fuerit, nunc ne in viginti quidem esse potuerit; deinde alia legatio dicta erat, alia data est. illa opima ad exigendas pecunias Druso, ut opinor, Pisaurensi an epuloni Vatinio reservatur; haec ieiuna tabellari legatio datur ei cuius tribunatus ad istorum tempora reservatur. incende hominem, amabo te, quod potes. una spes est salutis istorum inter istos dissensio; cuius ego quaedam initia sensi ex Curione. iam vero Arrius consulatum sibi ereptum fremit; Megabocchus et haec sanguinaria iuventus inimicissima est. accedat vero, accedat etiam ista rixa auguratus. spero me praeclaras de istis rebus epistulas ad te saepe missurum.

de publius qui ad ego scribo sanus ego iucundus sum is etiam volo omnis vestigium indago ad ego affero cum venio et interea scribo si quis intellego aut suspicor et magnus de legatio quis sum ago equidem ante quam tuus lego littera in homo eo cupio non ego herculis ut differo cum is vadimonium nam mirus sum alacritas ad litigo sed video ego si quis sum in is popularis qui plebeius facio sum is amitto quis enim ad plebs transeo ut tigranes eo saluto narro ego rex armenius patricius resalutaris non soleo quis quaero aceo ego ad exagito hic is legatio quam si ille contemno et si ut scribo bilis is commoveo et lator et auspex lex curiatus spectaculum egregius herculis verus ut loquor succontumeliose tracto noster publius primus qui cum domus caesar quondam unus vir sum nunc ne in viginti quidem sum possum deinde alius legatio dictum sum alius do sum ille opimus ad exigo pecunia drusus ut opinor pisaurensis an epulo vatinius reservo hic jejuno tabellaris legatio do is qui tribunatus ad iste tempus reservo incendo homo amo tu qui possum unus spes sum salus iste inter iste dissensio qui ego quidam initium sentio ex curio iam verus arius consulatus sui eripio fremo megabocchus et hic sanguinarius juventus inimicus sum accedo verus accedo etiam iste rixo auguro spero ego praeclarus de iste res epistula ad tu saepe mitto


quis? tu ipse scilicet laudator et factorum et scriptorum meorum. hanc ergo plagam effugi per duos superiores Marcellorum consulatus cum est actum de provincia Caesaris, nunc incido in discrimen ipsum? itaque †ut stultus† primus suam sententiam dicat, mihi valde placet de triumpho nos moliri aliquid, extra urbem esse cum iustissima causa. tamen dabunt operam ut eliciant sententiam meam. ridebis hoc loco fortasse. quam vellem etiam nunc in provincia morari! plane opus fuit, si hoc impendebat. etsi nil miserius. nam ὁδοῦ πάρεργον volo te hoc scire. omnia illa prima quae etiam tu tuis litteris in caelum ferebas ἐπίτηκτα fuerunt.

quis tu ipse scilicet laudator et factor et scriptor meus hic ergo plaga effugio per duo superus marcellus consulatus cum sum ago de provincia caesar nunc incido in discrimen ipse itaque ut stultus primus suus sententia dico ego validus placeo de triumphus nos molior aliquis extra urbs sum cum justus causa tamen do opera ut elicio sententia meus rideo hic locus fortasse quam volo etiam nunc in provincia moraris planus opus sum si hic impendeo etsi nihil miser nam volo tu hic scio omnis ille primus qui etiam tu tuus littera in caelum fero sum


nihil inquies omnino scripseris. qui magis effugias eos qui volent fingere? verum tamen ita faciam, quoad fieri poterit. nam quod me hortaris ad memoriam factorum, dictorum, scriptorum etiam meorum, facis amice tu quidem mihique gratissimum sed mihi videris aliud tu honestum meque dignum in hac causa iudicare atque ego existimem. mihi enim nihil ulla in gente umquam ab ullo auctore rei publicae ac duce turpius factum esse videtur quam a nostro amico factum est. quoius ego vicem doleo; qui urbem reliquit, id est patriam, pro qua et in qua mori praeclarum fuit. ignorare mihi videris haec quanta sit clades.

nihil inquam omnino scribo qui magis effugio is qui volo fingo verus tamen ita facio quoad fio possum nam qui ego hortaris ad memoria factor dico scriptor etiam meus facio amicus tu quidem ego gratus sed ego video alius tu honestus ego dignus in hic causa iudicaris atque ego existimo ego enim nihil ullus in gens umquam ab ullus auctor res publicus atque dux turpis facio sum video quam ab noster amicus facio sum qui ego vicis doleo qui urbs relinquo is sum patria pro qui et in qui morior praeclaris sum ignoro ego video hic quantus sum clades