Dicaearchum recte amas; luculentus homo est et civis haud paulo melior quam isti nostri ἀδικαίαρχοι. litteras scripsi hora decima Cerialibus statim ut tuas legeram, sed eas eram daturus, ut putaram, postridie ei qui mihi primus obviam venisset. Terentia delectata est tuis litteris; impertit tibi multam salutem, καὶ Κικέρων ὁ.

dicaearchus rectus amo luculentus homo sum et civis haud paulus bonus quam iste noster littera scribo hora decimus cerial statim ut tuus lego sed is sum do ut puto postridie is qui ego primus obvius venio terentius delecto sum tuus littera impertio tu multa salus


cum dedissem iam litteras a. d. viii Kal., pueri quos cum Matio et Trebatio miseram epistulam mihi attulerunt hoc exemplo: MATIVS ET TREBATIVS CICERONI IMP. salutem cum Capua exissemus, in itinere audivimus Pompeium Brundisio a. d. xvi K. Aprilis cum omnibus copiis quas habuerit profectum esse; Caesarem postero die in oppidum introisse, contionatum esse, inde Romam contendisse, velle ante K. esse ad urbem et pauculos dies ibi commorari, deinde in Hispanias proficisci. nobis non alienum visum est, quoniam de adventu Caesaris pro certo habebamus, pueros tuos ad te remittere, ut id tu quam primum scires. mandata tua nobis curae sunt eaque ut tempus postularit agemus. Trebatius sedulo facit ut antecedat. epistula conscripta nuntiatum est nobis Caesarem a. d. viii K. Aprilis Beneventi mansurum, a. d. vii Capuae, a. d. vi Sinuessae. hoc pro certo putamus.

cum do iam littera ab d viii kal puer qui cum matius et trebatius miser epistula ego affero hic exemplum mativs et trebativs cicero imp salus cum capua exeo in iter audio pompejus brundisium ab d xvi k aprilis cum omnis copia qui habeo proficiscor sum caesaris posterus dies in oppidum introisse contionor sum inde roma contendo volo ante k sum ad urbs et pauculus dies ibi commoraris deinde in hispania proficisco nos non alienus video sum quoniam de advenio caesar pro certus habeo puer tuus ad tu remitto ut is tu quam primus scio mandatum tuus nos cura sum is ut tempus postulo ago trebatius sedulus facio ut antecedo epistula conscribo nuntio sum nos caesaris ab d viii k aprilis beneventum mando ab d vii capua ab d vis sinuessa hic pro certus puto


Parthicum bellum impendet. Cassius ineptas litteras misit, necdum Bibuli erant adlatae. quibus recitatis puto fore ut aliquando commoveatur senatus. equidem sum in magna animi perturbatione. si, ut opto, non prorogatur nostrum negotium, habeo Iunium et Quintilem in metu. esto; duos quidem mensis sustinebit Bibulus. quid illo fiet quem reliquero, praesertim si fratrem? quid me autem, si non tam cito decedo? Magna turba est. mihi tamen cum Deiotaro convenit ut ille in meis castris esset cum suis copiis omnibus. habet autem cohortis quadringenarias nostra armatura XXX, equitum cIↃ cIↃ. erit ad sustentandum quoad Pompeius veniat; qui litteris quas ad me mittit significat suum negotium illud fore. hiemant in nostra provincia Parthi; exspectatur ipse Orodes. quid quaeris? aliquantum est negoti. de Bibuli edicto nihil novi praeter illam exceptionem de qua tu ad me scripseras nimis gravi praeiudicio in ordinem nostrum. ego tamen habeo ἰσοδυναμοῦσαν sed tectiorem ex Q. Muci P. L edicto Asiatico, extra quam si ita negotium gestum est ut eo stari non oporteat ex fide bona, multaque sum secutus Scaevolae, in iis illud in quo sibi libertatem censent Graeci datam, ut Graeci inter se disceptent suis legibus. breve autem edictum est propter hanc meam διαίρεσιν quod duobus generibus edicendum putavi. quorum unum est provinciale in quo est de rationibus civitatum, de aere alieno, de usura, de syngraphis, in eodem omnia de publicanis; alterum, quod sine edicto satis commode transigi non potest, de hereditatum possessionibus, de bonis possidendis, vendendis, magistris faciendis, quae ex edicto et postulari et fieri solent. tertium de reliquo iure dicundo ἄγραφον reliqui. dixi me de eo genere mea decreta ad edicta urbana accommodaturum. itaque curo et satis facio adhuc omnibus. Graeci vero exsultant quod peregrinis iudicibus utuntur. nugatoribus quidem inquies. quid refert? tamen se αὐτονομίαν adeptos putant. vestri enim credo gravis habent Turpionem sutorium et Vettium mancipem.

parthicus bellum impendo casseius ineptus littera mitto necdum bibulis sum affero qui recitas puto sum ut aliquando commoveo senatus equidem sum in magnus animus perturbatio si ut opto non prorogo nos negotium habeo junius et quintilis in metus sum duo quidem mensis sustineo bibulus quis ille fio qui relinquo praesertim si frater quis ego autem si non tam cito decedo magnus turba sum ego tamen cum deiotarus convenio ut ille in meus castrum sum cum suus copia omnis habeo autem cohors quadringenarius noster armo xxx eques ci ci sum ad sustento quoad pompejus venio qui littera qui ad ego mitto significo suus negotium ille sum hiemo in noster provincia parthus exspecto ipse orodes quis quaero aliquantus sum negotium de bibulis edictum nihil nosco praeter ille exceptio de qui tu ad ego scribo nimis gravis praejudicium in ordo nos ego tamen habeo sed tego ex q mucius p l edictum asiaticus extra quam si ita negotium gero sum ut is staris non oportet ex fides bonus multo sum sequor scaevola in is ille in quo sui libertas censeo graecum do ut graecum inter sui discepto suus lex brevis autem edictum sum propter hic meus qui duo genus edico puto qui unus sum provincial in quo sum de ratio civitas de aer alienus de utor de syngrapha in idem omnis de publicanus alter qui sine edictum satis commodus transigo non possum de hereditas possessio de bonus possideo vendo magister facio qui ex edictum et postularis et fio soleo tertius de reliquus ius dico reliquus dico ego de is genus meus decretum ad edico urbanus accommodo itaque curo et satis facio adhuc omnis graecum verus exsulto qui peregrinus judex uto nugator quidem inquam quis refero tamen sui adeptos puto vester enim credo gravis habeo turpio sutorius et vettius mancipo


ego Laodiceae quaestorem Mescinium exspectare iussi, ut confectas rationes lege Iulia apud duas civitates possem relinquere. Rhodum volo puerorum causa, inde quam primum Athenas, etsi etesiae valde reflant; sed plane volo his magistratibus quorum voluntatem in supplicatione sum expertus. tu tamen mitte mihi, quaeso, obviam litteras numquid putes rei publicae nomine tardandum esse nobis. Tiro ad te dedisset litteras, nisi eum graviter aegrum Issi reliquissem. sed nuntiant melius esse. ego tamen angor; nihil enim illo adulescente castius, nihil diligentius.

ego laodicea quaestor mescinius exspectaris iubeo ut confacio ratio lex julius apud duo civitas possum relinquo rhodos volo puer causa inde quam primus athenae etsi etesius validus reflo sed planus volo hic magistratus qui voluntas in supplicatio sum experior tu tamen mitto ego quaeso obvius littera numquid puto res publicus nomen tardo sum nos tiro ad tu do littera nisi is gravis aeger issus relinquo sed nuntio bonus sum ego tamen ango nihil enim ille adulescens castus nihil diligo


erat autem nihil novi quod aut scriberem aut ex te quaererem, nisi forte hoc ad rem putas pertinere. Brutus noster misit ad me orationem suam habitam in contione Capitolina petivitque a me ut eam ne ambitiose corrigerem ante quam ederet. est autem oratio scripta elegantissime sententiis, verbis, ut nihil possit ultra. ego tamen si illam causam habuissem, scripsissem ardentius. ὑπόθεσισ vides quae sit et persona dicentis. itaque eam corrigere non potui. quo enim in genere Brutus noster esse vult et quod iudicium habet de optimo genere dicendi, id ita consecutus in ea oratione est ut elegantius esse nihil possit; sed ego secutus aliud sum sive hoc recte sive non recte. tu tamen velim eam orationem legas, nisi forte iam legisti, certioremque me facias quid iudices ipse. quamquam vereor ne cognomine tuo lapsus ὑπεραττικὸσ sis in iudicando. sed si recordabere Δημοσθένουσ fulmina, tum intelleges posse et Ἀττικώτατα et gravissime dici. sed haec coram. nunc nec sine epistula nec cum inani epistula volui ad te Metrodorum venire.

sum autem nihil nosco qui aut scribo aut ex tu quaero nisi fors hic ad res puto pertineo brutus noster mitto ad ego oratio suus habeo in contio capitolinus peto ab ego ut is ne ambitiosus corrigo ante quam edo sum autem oratio scribo elego sententia verbum ut nihil possum ultra ego tamen si ille causa habeo scribo ardeo video qui sum et persono dico itaque is corrigo non possum quo enim in genus brutus noster sum volo et qui iudicium habeo de bonus genus dico is ita consequor in is oratio sum ut elego sum nihil possum sed ego sequor alius sum sive hic rectus sive non rectus tu tamen volo is oratio lego nisi fors iam lego certus ego facio quis iudex ipse quamquam vereor ne cognomen tuus labor sum in judico sed si recordor fulmen tum intellego possum et et gravis dico sed hic coram nunc neque sine epistula neque cum inanis epistula volo ad tu metrodorus venio


ei statim rescripsi hominemque certum misi de comitibus meis, nec non quaerere ubi tutissimo essem; si me vellet sua aut rei publicae causa Luceriam venire, statim esse venturum; hortatusque sum ut oram maritimam retineret, si rem frumentariam sibi ex provinciis suppeditari vellet. hoc me frustra scribere videbam; sed uti in urbe retinenda tunc, sic nunc in Italia non relinquenda testificabar sententiam meam. sic enim parari video ut Luceriam omnes copiae contrahantur et ne is quidem locus sit stabilis sed ex eo ipso, si urgeamur, paretur fuga.

is statim rescribo homo certus mitto de comes meus neque non quaero ubi tueor sum si ego volo suus aut res publicus causa luceria venio statim sum venio horto sum ut ora maritimus retineo si res frumentarius sui ex provincia suppeditaris volo hic ego frustra scribo video sed uti in urbs retineo tunc sic nunc in italia non relinquo testificor sententia meus sic enim paro video ut luceria omnis copia contraho et ne is quidem locus sum stabilis sed ex is ipse si urgeo paro fuga


de Epicuro, ut voles; etsi μεθαρμόσομαι. in posterum genus hoc personarum. incredibile est quam ea quidam requirant. ad antiquos igitur; ἀνεμέσητον γάρ. nihil habeo ad te quod scribam, sed tamen institui cotidie mittere ut eliciam tuas litteras, non quo aliquid ex iis exspectem sed nescio quo modo tamen exspecto. qua re sive habes quid sive nil habes, scribe tamen aliquid teque cura.

de epicurus ut volo etsi in posterus genus hic personaris incredibilis sum quam is quidam requiro ad antiqui igitur nihil habeo ad tu qui scribo sed tamen instituo cottidie mitto ut elicio tuus littera non quo aliquis ex is exspecto sed nescio quo modo tamen exspecto qui res sive habeo quis sive nihil habeo scribo tamen aliquis tu cura


itineris nostri causa fuit quod non habebam locum ubi pro meo iure diutius esse possem quam in fundo Siccae, praesertim nondum rogatione correcta, et simul intellegebam ex eo loco, si te haberem, posse me Brundisium referre, sine te autem non esse nobis illas partis tenendas propter Autronium. nunc ut ad te antea scripsi, si ad nos veneris, consilium totius rei capiemus. iter esse molestum scio sed tota calamitas omnis molestias habet. plura scribere non possum; ita sum animo perculso et abiecto. cura ut valeas. data vi Idus Aprilis naribus Luc.

iter noster causa sum qui non habeo locus ubi pro meus ius diu sum possum quam in fundo sicca praesertim nondum rogatio corrigo et simul intellego ex is locus si tu habeo possum ego brundisium refero sine tu autem non sum nos ille pars teneo propter autronius nunc ut ad tu antea scribo si ad nos venio consilium totus res capio iter sum molestus scio sed totus calamitas omnis molestia habeo multus scribo non possum ita sum animus percello et abicio cura ut valeo do vis idus aprilis naris luc


qua re bono animo es. video enim te et, quasi coram adsis, ita cerno συμπάθειαν amoris tui. sed te rogo, si ullo pacto fieri poterit, si integra in senatu nostra causa ad Kal. Ianuarias manserit, ut Romae sis mense Ianuario. profecto nihil accipiam iniuriae, si tu aderis. amicos consules habemus, nostrum tribunum pl. Furnium. verum tua est opus adsiduitate, prudentia, gratia. tempus est necessarium. sed turpe est me pluribus verbis agere tecum.

qui res bonus animus sum video enim tu et quasi coram adsum ita cerno amor tuus sed tu rogo si ullus pacisco fio possum si integer in senatus noster causa ad kal januarius maneo ut roma sum mensis januarius profecto nihil accipio iniuria si tu adsum amicus consul habeo nos tribunus pl furnius verus tuus sum opus adsiduitas prudentia gratia tempus sum necessarius sed turpis sum ego multus verbum ago tu


nam quod putas utilius esse vel mihi quod tutius sit vel etiam ut rei publicae prodesse possim, me esse cum imperio, id coram considerabimus quale sit. habet enim res deliberationem; etsi ex parte magna tibi adsentior. de animo autem meo erga rem publicam bene facis quod non dubitas, et illud probe iudicas nequaquam satis pro meis officiis, pro ipsius in alios effusione illum in me liberalem fuisse, eiusque rei causam vere explicas, et eis quae de Fabio Caninioque acta scribis valde consentiunt. quae si secus essent totumque se ille in me profudisset, tamen illa quam scribis custos urbis me praeclarae inscriptionis memorem esse cogeret nec mihi concederet ut imitarer Volcacium aut Servium quibus tu es contentus, sed aliquid nos vellet nobis dignum et sentire et defendere. quod quidem agerem, si liceret, alio modo ac nunc agendum est.

nam qui puto utilis sum vel ego qui tueor sum vel etiam ut res publicus prosum possum ego sum cum imperium is coram considero qualis sum habeo enim res deliberatio etsi ex pars magnus tu adsentio de animus autem meus erga res publicus bene facio qui non dubito et ille probus iudico nequaquam satis pro meus officium pro ipse in alius effusio ille in ego liberal sum is res causa verus explico et is qui de fabius caninius ago scribo validus consentio qui si secus sum totus sui ille in ego profundo tamen ille quam scribo custos urbs ego praeclarus inscriptio memoro sum cogo neque ego concedo ut imito volcacius aut servius qui tu sum contineo sed aliquis nos volo nos dignus et sentio et defendo qui quidem ago si licet alius modo atque nunc ago sum


nam quod me tam saepe et tam vehementer obiurgas et animo infirmo esse dicis, quaeso, ecquod tantum malum est quod in mea calamitate non sit? ecquis umquam tam ex amplo statu, tam in bona causa, tantis facultatibus ingeni, consili, gratiae, tantis praesidiis bonorum omnium concidit? possum oblivisci qui fuerim, non sentire qui sim, quo caream honore, qua gloria, quibus liberis, quibus fortunis, quo fratre? quem ego, ut novum calamitatis genus attendas, quom pluris facerem quam me ipsum semperque fecissem, vitavi ne viderem, ne aut illius luctum squaloremque aspicerem aut me quem ille florentissimum reliquerat perditum illi adflictumque offerrem. mitto cetera intolerabilia; etenim fletu impedior. hic utrum tandem sum accusandus quod doleo, an quod commisi ut haec non aut retinerem, quod facile fuisset nisi intra parietes meos de mea pernicie consilia inirentur, aut certe vivus non amitterem?

nam qui ego tam saepe et tam vehemens objurgo et animus infirmo sum dico quaeso ecqui tantus malus sum qui in meus calamitas non sum ecquis umquam tam ex amplus status tam in bonus causa tantus facultas ingenium consilium gratia tantus praesidium bonus omnis concido possum obliviscor qui sum non sentio qui sum quo careo honor qui gloria qui liber qui fortuna quo frater qui ego ut novus calamitas genus attendo cum multus facio quam ego ipse semper facio vito ne video ne aut ille luctus squalor aspicio aut ego qui ille floreo relinquo perdo ille affligo offertor mitto ceterus intolerabilis etenim fleo impedio hic utrum tandem sum accuso qui doleo an qui committo ut hic non aut retineo qui facilis sum nisi intra paries meus de meus pernicies consilium ineo aut certus vivus non amitto


venerat mihi in mentem monere te ut id ipsum quod facis faceres. putabam enim commodius te idem istud domi agere posse interpellatione sublata. ego postridie Idus, ut scripsi ad te ante, Lanuvi manere constitui, inde aut Romae aut in Tusculano; scies ante utrum †quod scies recte illam rem fore levamento, bene facis cumidesse† mihi crede perinde ut existimare tu non potes. res indicat quanto opere id cupiam, quom tibi audeam confiteri quem id non ita valde probare arbitrer. sed ferendus tibi in hoc meus error. ferendus? immo vero etiam adiuvandus.

venio ego in mens moneo tu ut is ipse qui facio facio puto enim commodus tu idem iste domus ago possum interpellatio tollo ego postridie idus ut scribo ad tu ante lanuvium maneo constituo inde aut roma aut in tusculanus scio ante utrum qui scio rectus ille res sum levamentum bene facio cumidesse ego credo perinde ut existimaris tu non possum res indico quantus opus is cupio cum tu audeo confiteor qui is non ita validus probaris arbitror sed fero tu in hic meus error fero immo verus etiam adjuvo


de Messalla quod quaeris, quid scribam nescio. numquam ego vidi tam paris candidatos. Messallae copias nosti. Scaurum Triarius reum fecit. si quaeris, nulla est magno opere commota συμπάθεια, sed tamen habet aedilitas eius memoriam non ingratam et est pondus apud rusticos in patris memoria. reliqui duo plebeii sic exaequantur ut Domitius valeat amicis adiuvetur tamen non nihil gratissimo munere, Memmius Caesaris commendetur militibus, Pompei Gallia nitatur. quibus si non valuerit, putant fore aliquem qui comitia in adventum Caesaris detrudat, Catone praesertim absoluto.

de messalla qui quaero quis scribo nescio numquam ego video tam paris candido messalla copia nosco scaurus triarius reus facio si quaero nullus sum magnus opus commoveo sed tamen habeo aedilitas is memoria non ingratus et sum pondus apud rusticus in pater memoria reliquus duo plebeius sic exaequo ut domitius valeo amicus adjuvo tamen non nihil gratus munus memmius caesar commendo miles pompejus gallia nitor qui si non valeo puto sum aliquis qui comitium in advenio caesar detrudo cato praesertim absolvo


quod ad me saepe scripsisti de nostro amico placando, feci et expertus sum omnia, sed mirandum in modum est animo abalienato. quibus de suspicionibus etsi audisse te arbitror, tamen ex me cum veneris cognosces. Sallustium praesentem restituere in eius veterem gratiam non potui. hoc ad te scripsi quod is me accusare de te solebat. in se expertus est illum esse minus exorabilem, meum studium nec sibi nec tibi defuisse. Tulliolam C. Pisoni L. f. Frugi despondimus.

qui ad ego saepe scribo de noster amicus placo facio et experior sum omnis sed miror in modus sum animus abalieno qui de suspicio etsi audio tu arbitror tamen ex ego cum venio cognosco sallustius praesens restituo in is vetus gratia non possum hic ad tu scribo qui is ego accuso de tu soleo in sui experior sum ille sum paruus exorabilis meus studium neque sui neque tu desum tulliola que piso l f frugi despondeo


haec eo scripsi ut potius relevares me, quod facis, quam ut castigatione aut obiurgatione dignum putares, eoque ad te minus multa scribo quod et maerore impedior et quod exspectem istinc magis habeo quam quod ipse scribam. quae si erunt adlata, faciam te consili nostri certiorem. tu, ut adhuc fecisti, quam plurimis de rebus ad me velim scribas, ut prorsus ne quid ignorem. data xiiii Kal. Quintilis Thessalonicae.

hic is scribo ut potis relevaris ego qui facio quam ut castigatio aut obiurgatio dignus puto eo ad tu paruus multus scribo qui et maeror impedio et qui exspecto istinc magis habeo quam qui ipse scribo qui si sum affero facio tu consilium noster certus tu ut adhuc facio quam multus de res ad ego volo scribo ut prorsus ne quis ignoro do xiiii kal quintilis thessalonica


nam Catonem nostrum non tu amas plus quam ego; sed tamen ille optimo animo utens et summa fide nocet interdum rei publicae; dicit enim tamquam in Platonis πολιτείᾳ, non tamquam in Romuli faece sententiam. quid verius quam in iudicium venire qui ob rem iudicandam pecuniam acceperit? censuit hoc Cato, adsensit senatus; equites curiae bellum, non mihi; nam ego dissensi. quid impudentius publicanis renuntiantibus? fuit tamen retinendi ordinis causa facienda iactura. restitit et pervicit Cato. itaque nunc consule in carcere incluso, saepe item seditione commota, aspiravit nemo eorum quorum ego concursu itemque ii consules qui post me fuerunt rem publicam defendere solebant. quid ergo? istos inquies mercede conductos habebimus? quid faciemus, si aliter non possumus? an libertinis atque etiam servis serviamus? sed, ut tu ais, ἅλισ σπουδῆσ.

nam cato nos non tu amo multus quam ego sed tamen ille bonus animus uto et summus fides noceo interdum res publicus dico enim tamquam in plato non tamquam in romulis faex sententia quis verus quam in iudicium venio qui ob res judico pecunia accipio censeo hic cato adsentio senatus eques curia bellum non ego nam ego dissentio quis impudens publicanus renuntio sum tamen retineo ordo causa facio iactura resto et pervinco cato itaque nunc consul in carcer includo saepe item seditio commoveo aspiro nemo is qui ego concursus ito is consul qui post ego sum res publicus defendo soleo quis ergo iste inquam merces conduco habeo quis facio si aliter non possum an libertinus atque etiam servio servio sed ut tu aio


de Fannio consoler te? perniciosa loquebatur de mansione tua. L. vero Lentulus Hortensi domum sibi et Caesaris hortos et Baias desponderat. omnino haec eodem modo ex hac parte fiunt, nisi quod illud erat infinitum. omnes enim qui in Italia manserant hostium numero habebantur. sed velim haec aliquando solutiore animo. Quintum fratrem audio profectum in Asiam ut deprecaretur. de filio nihil audivi; sed quaere ex Diochare Caesaris liberto quem ego non vidi, qui istas Alexandrea litteras attulit. is dicitur vidisse Quintum euntem an iam in Asia. tuas litteras prout res postulat exspecto. quas velim cures quam primum ad me perferendas. iiii K. Decembr.

de fannius consolo tu perniciosus loquor de mansio tuus l verus lentulus hortensius domus sui et caesar hortus et baiae despondeo omnino hic idem modo ex hic pars fio nisi qui ille sum infinitus omnis enim qui in italia maneo hostis numerus habeo sed volo hic aliquando solvo animus quintus frater audio proficiscor in asia ut deprecor de filius nihil audio sed quaero ex diocharis caesar libertus qui ego non video qui iste alexandrea littera affero is dico video quintus eo an iam in asia tuus littera prout res postulo exspecto qui volo curo quam primus ad ego perfero quattuor k decembr


itaque mei peccati luo poenas. quam quam me tuae litterae sustentant ex quibus quantum tu ipse speres facile perspicio; quae quidem tamen aliquid habebant solaci ante quam eo venisti a Pompeio. nunc Hortensium adlice et eius modi viros. obsecro, mi Pomponi, nondum perspicis quorum opera, quorum insidiis, quorum scelere perierimus? sed tecum haec omnia coram agemus; tantum dico quod scire te puto, nos non inimici sed invidi perdiderunt. nunc si ita sunt quae speras, sustinebimus nos et spe qua iubes nitemur; sin, ut mihi videntur, infirma sunt, quod optimo tempore facere non licuit minus idoneo fiet.

itaque meus pecco luo poena quam quam ego tuus littera sustento ex qui quantus tu ipse spero facilis perspicio qui quidem tamen aliquis habeo solacium ante quam is venio ab pompejus nunc hortensius adliceo et is modus vir obsecro ego pomponius nondum perspicio qui opus qui insidiae qui scelus pereo sed tu hic omnis coram ago tantus dico qui scio tu puto nos non inimicus sed invideo perdo nunc si ita sum qui spero sustineo nos et spes qui iubeo nitor sin ut ego video infirmo sum qui bonus tempus facio non licet paruus idoneus fio


non dubito quin mirere atque etiam stomachere quod tecum de eadem re agam saepius. hominis familiarissimi et mihi omnibus rebus coniunctissimi permagna res agitur, Attici. cognovi ego tua studia in amicos, etiam in te amicorum. multum potes nos apud Plancum iuvare.

non dubito quin miro atque etiam stomachor qui tu de idem res ago saepis homo familiaris et ego omnis res conjungo permagnus res ago atticus cognosco ego tuus studium in amicus etiam in tu amicus multus possum nos apud plancus iuvaris


cenantibus ii Idus nobis ac noctu quidem Statius a te epistulam brevem attulit. de L. Torquato quod quaeris, non modo Lucius sed etiam Aulus profectus est, alter multos. de Reatinorum corona quod scribis, moleste fero in agro Sabino sementem fieri proscriptionis. senatores multos esse Romae nos quoque audieramus. ecquid potes dicere cur exierint?

ceno is idus nos atque nox quidem sto ab tu epistula brevis affero de l torquatus qui quaero non modo lucius sed etiam aulus proficiscor sum alter multus de reatinus corona qui scribo molestus fero in ager sabinum sementis fio proscriptio senator multus sum roma nos quoque audio ecquis possum dico cur exeo


e Pompeiano navi advectus sum in Luculli nostri hospitium vi Idus hora fere tertia. egressus autem e navi accepi tuas litteras quas tuus tabellarius in Cumanum attulisse dicebatur Nonis Maiis datas. a Lucullo postridie eadem fere hora veni in Puteolanum. ibi accepi duas epistulas, alteram Nonis, alteram vii Idus Lanuvio datas.

e pompejanus no adveho sum in lucullus noster hospitium vis idus hora fere tertius egredior autem e no accipio tuus littera qui tuus tabellarius in cumanum affero dico nona maia do ab lucullus postridie idem fere hora venio in puteolanus ibi accipio duo epistula alter nona alter vii idus lanuvium do


et velim, quamquam, ut scribis, domesticis te finibus tenes, formam mihi urbis exponas, ecquod Pompei desiderium, ecquae Caesaris invidia appareat, etiam quid censeas de Terentia et Tullia, Romae eas esse an mecum an aliquo tuto loco. haec et si quid aliud ad me scribas velim vel potius scriptites.

et volo quamquam ut scribo domesticus tu finis teneo forma ego urbs expono ecqui pompejus desiderium ecqui caesar invidia appareo etiam quis censeo de terentius et tullia roma is sum an ego an aliquis tueor locus hic et si quis alius ad ego scribo volo vel potis scriptito


ego vero Quinto epistulam ad sororem misi. cum ille quereretur filio cum matre bellum et se ob eam causam domo cessurum filio diceret, dixi illum commodas ad matrem litteras, ad te nullas. ille alterum mirabatur, de te autem suam culpam quod saepe graviter ad filium scripsisset de tua in illum iniuria. quod autem relanguisse se dicit, ego ei tuis litteris lectis σκολιαῖσ ἀπάταισ significavi me non fore tum enim mentio Canae.

ego verus quintus epistula ad soror mitto cum ille queror filius cum mater bellum et sui ob is causa domus cedo filius dico dico ille commodo ad mater littera ad tu nullus ille alter miror de tu autem suus culpa qui saepe gravis ad filius scribo de tuus in ille iniuria qui autem relanguesco sui dico ego is tuus littera lectus significo ego non sum tum enim mentior canus


tibi sunt omnia commendata, quae commendationis meae pro tuo in nos amore non indigent. nec hercule ego quidem reperio quid scribam; sedeo enim πλουδοκῶν. etsi nihil umquam tam fuit scribendum quam nihil mihi umquam ex plurimis tuis iucunditatibus gratius accidisse quam quod meam Tulliam suavissime diligentissimeque coluisti. valde eo ipsa delectata est, ego autem non minus. cuius quidem virtus mirifica. quo modo illa fert publicam cladem, quo modo domesticas tricas! quantus autem animus in discessu nostro! est στοργή, est summa σύντηξισ. tamen nos recte facere et bene audire vult.

tu sum omnis commendo qui commendatio meus pro tuus in nos amor non indigeo neque herculis ego quidem reperio quis scribo sedeo enim etsi nihil umquam tam sum scribo quam nihil ego umquam ex multus tuus iucunditas gratus accido quam qui meus tullia suavis diligens colo validus is ipse delecto sum ego autem non paruus qui quidem virtus mirificus quo modo ille fero publicus clades quo modo domesticus tricae quantus autem animus in discessus noster sum sum summus tamen nos rectus facio et bene audio volo


hic nos C. Marcellum habemus eadem vere cogitantem aut bene simulantem; quamquam ipsum non videram sed ex familiarissimo eius audiebam. tu, quaeso, si quid habebis novi; ego, si quid moliti erimus, ad te statim scribam. Quintum filium severius adhibebo. utinam proficere possim! tu tamen eas epistulas quibus asperius de eo scripsi aliquando concerpito, ne quando quid emanet; ego item tuas.

hic nos que marcellus habeo idem verus cogito aut bene simulo quamquam ipse non video sed ex familiaris is audio tu quaeso si quis habeo nosco ego si quis molio sum ad tu statim scribo quintus filius severus adhibeo utinam proficio possum tu tamen is epistula qui asper de is scribo aliquando concerpo ne quando quis emano ego item tuus


bene fecit A. Silius qui transegerit. neque enim ei deesse volebam et quid possem timebam. de Ovia confice, ut scribis. de Cicerone tempus esse iam videtur; sed quaero, quod illi opus erit, Athenis permutarine possit an ipsi ferendum sit, de totaque re quem ad modum et quando placeat velim consideres. Publilius iturusne sit in Africam et quando ex Aledio scire poteris. quaeras et ad me scribas velim.

bene facio ab silus qui transigo neque enim is desum volo et quis possum timeo de ovius confacio ut scribo de cicero tempus sum iam video sed quaero qui ille opus sum athenae permuto possum an ipse fero sum de totus res qui ad modus et quando placeo volo considero publilius eo sum in africa et quando ex aledius scio possum quaero et ad ego scribo volo


o gratas tuas mihi iucundasque litteras! quid quaeris? restitutus est mihi dies festus. angebar enim quod Tiro ἐνερευθέστερον te sibi esse visum dixerat. addam igitur, ut censes, unum diem

o gratus tuus ego jucundus littera quis quaero restituo sum ego dies festus ango enim qui tiro tu sui sum video dico addo igitur ut censeo unus dies


Othonem nihil magis. sed neque hanc vendituram puto (delectatur enim et copiosa est), et illud alterum quam sit difficile te non fugit. sed, obsecro, enitamur ut aliquid ad id quod cupio excogitemus.

otho nihil magis sed neque hic vendo puto delecto enim et copiosus sum et ille alter quam sum difficilis tu non fugio sed obsecro enitor ut aliquis ad is qui cupio excogito


ita Brutos Cassiumque defendis quasi eos ego reprehendam; quos satis laudare non possum. rerum ego vitia conlegi, non hominum. sublato enim tyranno tyrannida manere video. nam quae ille facturus non fuit ea fiunt, ut de Clodio de quo mihi exploratum est illum non modo non facturum sed etiam ne passurum quidem fuisse. sequetur Rufio Vestorianus, Victor numquam scriptus, ceteri, quis non? cui servire ipsi non potuimus eius libellis paremus. nam Liberalibus quis potuit in senatum non venire? fac id potuisse aliquo modo; num etiam, cum venissemus, libere potuimus sententiam dicere? nonne omni ratione veterani qui armati aderant cum praesidi nos nihil haberemus defendendi fuerunt? illam sessionem Capitolinam mihi non placuisse tu testis es. quid ergo? ista culpa Brutorum? minime illorum quidem sed aliorum brutorum qui se cautos ac sapientis putant; quibus satis fuit laetari, non nullis etiam gratulari, nullis permanere.

ita brutus casseius defendo quasi is ego reprehendo qui satis laudo non possum res ego vitio collegium non homo tollo enim tyrannus tyrannida maneo video nam qui ille facio non sum is fio ut de claudius de quo ego exploro sum ille non modo non facio sed etiam ne patior quidem sum sequor rufius vestorianus victor numquam scribo ceterus quis non qui servio ipse non possum is libellus paro nam liberal quis possum in senatus non venio facio is possum aliquis modo num etiam cum venio libo possum sententia dico nonne omnis ratio veteranus qui armatus adsum cum praesidium nos nihil habeo defendo sum ille sessio capitolinus ego non placeo tu testis sum quis ergo iste culpa brutor paruus ille quidem sed alius brutor qui sui caveo atque sapio puto qui satis sum laetor non nullus etiam gratularis nullus permaneo


ecce tibi altera qua hortaris παρ' ἠνεμόεντα Μίμαντα, Appiam scilicet ἐπ' ἀριστέρ' ἔχοντα. itaque eo die mansi Aquini. longulum sane iter et via mala. inde postridie mane proficiscens has litteras dedi.

ecce tu alter qui hortaris appia scilicet itaque is dies maneo aquinum longulis sanus iter et via malus inde postridie mane proficiscor hic littera do


nos Asia accepit admirabiliter. adventus noster nemini ne minimo quidem fuit sumptui. spero meos omnis servire laudi meae. tamen magno timore sum sed bene speramus. omnes iam nostri praeter Tullium tuum venerunt. erat mihi in animo recta proficisci ad exercitum, aestivos mensis reliquos rei militari dare, hibernos iuris dictioni.

nos asia accipio admirabilis advenio noster nemo ne paruus quidem sum sumptus spero meus omnis servio laus meus tamen magnus timor sum sed bene spero omnis iam noster praeter tullius tuus venio sum ego in animus recta proficisco ad exercitus aestivus mensis reliquus res militaris do hibernus ius dictio


de raudusculo Puteolano gratum. nunc velim dispicias res Romanas, videas quid nobis de triumpho cogitandum putes ad quem amici me vocant. ego nisi Bibulus qui, dum unus hostis in Syria fuit, pedem porta non plus extulit quam domo sua, adniteretur de triumpho, aequo animo essem. nunc vero αἰσχρὸν. sed explora rem totam, ut quo die congressi erimus consilium capere possimus. sat multa, qui et properarem et ei litteras darem qui aut mecum aut paulo ante venturus esset. Cicero tibi plurimam salutem dicit. tu dices utriusque nostrum verbis et Piliae tuae et filiae.

de raudusculum puteolanus gratus nunc volo dispicio res romanus video quis nos de triumphus cogito puto ad qui amicus ego voco ego nisi bibulus qui dum unus hostis in syria sum pedis porto non multus effero quam domus suus adnitendus de triumphus aequus animus sum nunc verus sed exploro res totus ut quo dies congredior sum consilium capio possum satis multus qui et properaris et is littera do qui aut ego aut paulus ante venio sum cicero tu multus salus dico tu dico uterque nos verbum et pilia tuus et filia


scilicet meo instituto usus sum et eum statim missum feci. iam duo praefecti fabrum Pompei in meam potestatem venerunt et a me missi sunt. si volent grati esse, debebunt Pompeium hortari ut malit mihi esse amicus quam iis qui et illi et mihi semper fuerunt inimicissimi, quorum artificiis effectum est ut res publica in hunc statum perveniret.

scilicet meus instituo utor sum et is statim mitto facio iam duo praefectus faber pompejus in meus potestas venio et ab ego mitto sum si volo gratus sum debeo pompejus hortor ut malo ego sum amicus quam is qui et ille et ego semper sum inimicus qui artificium efficio sum ut res publicus in hic status pervenio


quin etiam si mihi nemo invideret, si omnes, ut erat aequum, faverent, tamen non minus esset probanda medicina quae sanaret vitiosas partis rei publicae quam quae exsecaret. nunc vero, quom equitatus ille quem ego in clivo Capitolino te signifero ac principe conlocaram senatum deseruerit, nostri autem principes digito se caelum putent attingere si mulli barbati in piscinis sint qui ad manum accedant, alia autem neglegant, nonne tibi satis prodesse videor si perficio ut nolint obesse qui possunt?

quin etiam si ego nemo invideo si omnis ut sum aequus faveo tamen non paruus sum probo medicina qui sano vitiosus pars res publicus quam qui exseco nunc verus cum equito ille qui ego in clivus capitolinus tu signifer atque princeps conlocaram senatus desero noster autem princeps digitus sui caelum puto attingo si mullus barbatus in piscina sum qui ad manus accedo alius autem neglego nonne tu satis prosum video si perficio ut nolo obsum qui possum


Brundisium venimus vii Kalend. Decembr. usi tua felicitate navigandi; ita belle nobis flavit ab Epiro lenissimus Onchesmites. hunc σπονδειάζοντα si cui voles τῶν pro tuo vendito.

brundisium venio vii kalend decembr utor tuus felicitas navigo ita bellus nos flo ab epirus lenis onchesmites hic si qui volo pro tuus vendo


Deiotarus etiam mihi narravit se ad eum legatos misisse de re Bruti; eos sibi responsum rettulisse illum non habere. et me hercule ego ita iudico, nihil illo regno spoliatius, nihil rege egentius. itaque aut tutela cogito me abdicare aut ut pro Glabrione Scaevola faenus et impendium recusare. ego tamen quas per te Bruto promiseram praefecturas, M. Scaptio, L. Gavio, qui in regno rem Bruti procurabant, detuli; nec enim in provincia mea negotiabantur. tu autem meministi nos sic agere ut quot vellet praefecturas sumeret, dum ne negotiatori. itaque duas ei praeterea dederam. sed ii quibus petierat de provincia decesserant.

deiotarus etiam ego narro sui ad is legatus mitto de res brutus is sui responsum refero ille non habeo et ego herculis ego ita judico nihil ille regnum spolio nihil rex egeo itaque aut tutela cogo ego abdicaris aut ut pro glabrio scaevola faenus et impendium recusaris ego tamen qui per tu brutus promitto praefectura m scaptius l gavius qui in regnum res brutus procuro defero neque enim in provincia meus negotior tu autem memini nos sic ago ut quot volo praefectura sumo dum ne negotiator itaque duo is praeterea do sed is qui peto de provincia decedo


εἰ μενετέον ἐν τῇ πατρίδι τυραννουμένης αὐτῆς. εἰ παντὶ τρόπῳ τυραννίδοσ κατάλυσιν πραγματευτέον, κἂν μέλλῃ διὰ tou=to peri\ tw=n o(/lwn h( po/lis kinduneu/sein h)\ eu)labhte/on to\n katalu/onta mh\ au)to\s ai)/rhtai. ei) peirate/on a)rh/gein th=| patri/di turannoume/nh| kairw=| kai\ lo/gw| ma=llon h)\ pole/mw|. ei) politiko\n to\ h(suxa/zein a)naxwrh/santa/ poi th=s patri/dos turannoume/nhs h)\ dia\ panto\s i)te/on kindu/nou th=s e)leuqeri/as pe/ri. ei) po/lemon e)pakte/on th=| xw/ra| kai\ poliorkhte/on au)th\n turannoume/nhn. ei) kai\ mh\ dokima/zonta th\n dia\ pole/mou kata/lusin th=s turanni/dos sunapograpte/on o(/mws toi=s a)ri/stois. ei) toi=s eu)erge/tais kai\ fi/lois sugkinduneute/on e)n toi=s politikoi=s ka)\n mh\ dokw=sin eu)= bebouleu=sqai peri\ tw=n o(/lwn. ei) o( mega/la th\n patri/da eu)ergeth/sas di' au)to/ te tou=to a)nh/kesta paqw\n kai\ fqonhqei\s kinduneu/seien a)\n e)qelonth\s u(pe\r th=s patri/dos h)\ e)fete/on au)tw=| e(autou= pote kai\ tw=n oi)keiota/twn poiei=sqai pro/noian a)feme/nw| ta\s pro\s tou\s i)sxu/ontas diapolitei/as.

tou to other tw n o lwn h other lis kinduneu sein h eu labhte os to n katalu onta mh au to senatus ai rhtai is peirate os ab rh gein th pater deus turannoume nh kairw kai lo gw ma llon h pole mw is politiko n to h suxa zein ab naxwrh santa poi th senatus pater dos turannoume nhs h dius panto senatus eo tu os kindu nou th senatus e leuqeri as pe rus is other lemon e pakte os th xw ra kai poliorkhte os au th n turannoume nhn is kai mh dokima zonta th n dius pole mou kata lusin th senatus turanni dos sunapograpte os o mws toi senatus ab rus stois is toi senatus eu erge tais kai fio lois sugkinduneute os e n toi senatus politikoi senatus ka n mh dokw sin eu bebouleu sqai other tw n o lwn is o mega la th n pater do eu ergeth sas deus au to tu tou to ab nh kesta paqw n kai fqonhqei senatus kinduneu seien ab n e qelonth senatus quintus pe romanus th senatus pater dos h e fete os au tw e autou potis kai tw n oi keiota twn poiei sqai pro noian ab feme nw ta senatus pro senatus tou senatus eo sxu ontas diapolitei as


nec vero nunc quid cogitet scio ac non desino per litteras sciscitari. nihil esse timidius constat, nihil perturbatius. itaque nec praesidium cuius parandi causa ad urbem retentus est nec locum ac sedem praesidi ullam video. spes omnis in duabus insidiose retentis paene alienis legionibus. nam dilectus adhuc quidem invitorum est et a pugnando abhorrentium; condicionum autem amissum tempus est. quid futurum sit non video; commissum quidem a nobis certe est sive a nostro duce ut e portu sine gubernaculis egressi tempestati nos traderemus.

neque verus nunc quis cogito scio atque non desino per littera sciscitor nihil sum timidus consto nihil perturbo itaque neque praesidium qui paro causa ad urbs retendo sum neque locus atque sedes praesidium ullus video spes omnis in duo insidiosus retineo paene alienus legio nam delectus adhuc quidem invitor sum et ab pugno abhorreo condicio autem amitto tempus sum quis sum sum non video committo quidem ab nos certus sum sive ab noster dux ut e portus sine gubernaculis egredior tempestas nos trado


de re publica video te conligere omnia quae putes aliquam spem mihi posse adferre mutandarum rerum. quae quamquam exigua sunt, tamen, quoniam placet, exspectemus. tu nihilo minus si properaris nos consequere; nam aut accedemus in Epirum aut tarde per Candaviam ibimus. dubitationem autem de Epiro non inconstantia nostra adferebat sed quod de fratre ubi eum visuri essemus nesciebamus; quem quidem ego nec quo modo visurus nec ut dimissurus sim scio. id est maximum et miserrimum mearum omnium miseriarum. ego et saepius ad te et plura scriberem, nisi mihi dolor meus cum omnis partis mentis tum maxime huius generis facultatem ademisset. videre te cupio. cura ut valeas. data pr. Kal. Mai. Brundisi.

de res publicus video tu conligo omnis qui puto aliqui spes ego possum affero mutandaris res qui quamquam exiguus sum tamen quoniam placeo exspecto tu nihilum paruus si properaris nos consequor nam aut accedo in epirus aut tardus per candavia eo dubitatio autem de epirus non inconstantia noster affero sed qui de frater ubi is video sum nescio qui quidem ego neque quo modo video neque ut dimitto sum scio is sum magnus et miser meus omnis miseriaris ego et saepis ad tu et multus scribo nisi ego dolor meus cum omnis pars mens tum magnus hic genus facultas adimo video tu cupio cura ut valeo do pr kal maius brundisium


Hirtius ad me scripsit Sex. Pompeium Corduba exisse et fugisse in Hispaniam citeriorem, Gnaeum fugisse nescio quo; neque enim curo. nihil praeterea novi. litteras Narbone dedit xiiii Kal. Maias. tu mihi de Canini naufragio quasi dubia misisti. scribes igitur si quid erit certius. quod me a maestitia avocas, multum levaris si locum fano dederis. multa mihi εἰς ἀποθέωσιν in mentem veniunt, sed loco valde opus est. qua re etiam Othonem vide.

hirtius ad ego scribo sex pompejus corduba exeo et fugio in hispania citer gnaeus fugio nescio quo neque enim curo nihil praeterea nosco littera narbo do xiiii kal maia tu ego de caninius naufragium quasi dubius mitto scribo igitur si quis sum certus qui ego ab maestitia avocas multus levaris si locus fanum do multus ego in mens venio sed locus validus opus sum qui res etiam otho video


quod meam βαθύτητα in Appio tibi, liberalitatem etiam in Bruto probo, vehementer gaudeo; ac putaram paulo secus. Appius enim ad me ex itinere bis terve ὑπομεμψιμοίρουσ litteras miserat quod quaedam a se constituta rescinderem. ut si medicus, cum aegrotus alii medico traditus sit, irasci velit ei medico qui sibi successerit si quae ipse in curando constituerit mutet ille, sic Appius, cum ἐξ ἀφαιρέσεωσ provinciam curarit, sanguinem miserit, quicquid potuit detraxerit, mihi tradiderit enectam, προσανατρεφομένην eam a me non libenter videt sed modo suscenset, modo gratias agit. nihil enim a me fit cum ulla illius contumelia; tantum modo dissimilitudo meae rationis offendit hominem. quid enim potest esse tam dissimile quam illo imperante exhaustam esse sumptibus et iacturis provinciam, nobis eam obtinentibus nummum nullum esse erogatum nec privatim nec publice? quid dicam de illius praefectis, comitibus, legatis etiam? de rapinis, de libidinibus, de contumeliis? nunc autem domus me hercule nulla tanto consilio aut tanta disciplina gubernatur aut tam modesta est quam nostra tota provincia. haec non nulli amici Appi ridicule interpretantur qui me idcirco putent bene audire velle ut ille male audiat, et recte facere non meae laudis sed illius contumeliae causa. sin Appius, ut Bruti litterae quas ad te misit significabant, gratias nobis agit non moleste fero, sed tamen eo ipso die quo haec ante lucem scribebam, cogitabam eius multa inique constituta et acta tollere.

qui meus in appius tu liberalitas etiam in brutus probo vehemens gaudeo atque puto paulus secus appius enim ad ego ex iter bis ter littera mitto qui quidam ab sui constituo rescindo ut si medicus cum aegrotus alius medico trado sum irascor volo is medico qui sui succedo si qui ipse in curo constituo muto ille sic appius cum provincia curo sanguis mitto quisquis possum detraho ego trado eneco is ab ego non libet video sed modo suscenseo modo gratia ago nihil enim ab ego fio cum ullus ille contumelia tantus modo dissimilitudo meus ratio offendo homo quis enim possum sum tam dissimilis quam ille impero exhaurio sum sumptus et jacio provincia nos is obtineo nummus nullus sum erogo neque privatim neque publicus quis dico de ille praefectus comes legatus etiam de rapina de libido de contumelia nunc autem domus ego herculis nullus tantus consilium aut tantus disciplina guberno aut tam modestus sum quam noster totus provincia hic non nullus amicus appius ridiculus interpretor qui ego idcirco puto bene audio volo ut ille malus audio et rectus facio non meus laus sed ille contumelia causa sin appius ut brutus littera qui ad tu mitto significo gratia nos ago non molestus fero sed tamen is ipse dies quo hic ante lux scribo cogito is multus iniquus constituo et ago tollo


de Andromene ut scribis ita putaram. scisses enim mihique dixisses. tu tamen ita mihi de Bruto scribis ut de te nihil. quando autem illum putas? nam ego Romam pridie Idus. Bruto ita volui scribere (sed quoniam tu te legisse scribis, fui fortasse ἀσαφέστεροσ) me ex tuis litteris intellexisse nolle eum me quasi prosequendi sui causa Romam nunc venire. sed, quoniam iam adest meus adventus, fac, quaeso, ne quid eum Idus impediant quo minus suo commodo in Tusculano sit. nec enim ad tabulam eum desideraturus eram (in tali enim negotio cur tu unus non satis es?) sed ad testamentum volebam, quod iam malo alio die ne ob eam causam Romam venisse videar. scripsi igitur ad Brutum iam illud, quod putassem, Idibus nihil opus esse. velim ergo totum hoc ita gubernes ut ne minima quidem re ulla Bruti commodum impediamus.

de andromene ut scribo ita puto scio enim ego dico tu tamen ita ego de brutus scribo ut de tu nihil quando autem ille puto nam ego roma pridie idus brutus ita volo scribo sed quoniam tu tu lego scribo sum fortasse ego ex tuus littera intellego nolo is ego quasi prosequor suus causa roma nunc venio sed quoniam iam adsum meus advenio facio quaeso ne quis is idus impedio quo paruus suus commodum in tusculanus sum neque enim ad tabula is desidero sum in talis enim negotium cur tu unus non satis sum sed ad testamentum volo qui iam malus alius dies ne ob is causa roma venio video scribo igitur ad brutus iam ille qui puto idus nihil opus sum volo ergo totus hic ita guberno ut ne minimus quidem res ullus brutus commodus impedio


habes omnia. nunc publice litteras Romam mittere parabam. uberiores erunt quam si ex Amano misissem. at te Romae non fore! sed est totum in eo quid Kalendis Martiis futurum sit. vereor enim ne cum de provincia agetur, si Caesar resistet, nos retineamur. his tu si adesses, nihil timerem.

habeo omnis nunc publicus littera roma mitto paro uber sum quam si ex amanus mitto at tu roma non sum sed sum totus in is quis kalendae martius sum sum vereor enim ne cum de provincia ago si caesar resisto nos retineo hic tu si adsum nihil timeo


quod ad me de Hermathena scribis, per mihi gratum est. est ornamentum Academiae proprium meae, quod et Hermes commune omnium et Minerva singulare est insigne eius gymnasi. qua re velim, ut scribis, ceteris quoque rebus quam plurimis eum locum ornes. quae mihi antea signa misisti, ea nondum vidi; in Formiano sunt, quo ego nunc proficisci cogitabam. illa omnia in Tusculanum deportabo. Caietam, si quando abundare coepero, ornabo. libros tuos conserva et noli desperare eos me meos facere posse. quod si adsequor, supero Crassum divitiis atque omnium vicos et prata contemno.

qui ad ego de hermathena scribo per ego gratus sum sum ornamentum academia proprius meus qui et hermes communis omnis et minerva singularis sum insignis is gymnasium qui res volo ut scribo ceterus quoque res quam multus is locus orno qui ego antea signum mitto is nondum video in formianus sum quo ego nunc proficisco cogito ille omnis in tusculanus deporto caieta si quando abundaris coepio orno liber tuus conservo et nolo desperaris is ego meus facio possum qui si assequor supero crassus divitiae atque omnis vicus et pratum contemno


postridie senatus consultum factum est id quod ad te misi. deinde consules porticum Catuli restituendam locarunt; illam porticum redemptores statim sunt demoliti libentissimis omnibus. nobis superficiem aedium consules de consili sententia aestimarunt sestertio viciens, cetera valde inliberaliter, Tusculanam villam quingentis milibus, Formianum HS ducentis quinquaginta milibus. quae aestimatio non modo vehementer ab optimo quoque sed etiam a plebe reprehenditur. dices: quid igitur causae fuit? dicunt illi quidem pudorem meum, quod neque negarim neque vehementius postularim; sed non est id; nam hoc quidem etiam profuisset; verum iidem, mi T. Pomponi, iidem inquam illi quos ne tu quidem ignoras qui mihi pinnas inciderant nolunt easdem renasci. sed, ut spero, iam renascuntur. tu modo ad nos veni; quod vereor ne tardius interventu Varronis tui nostrique facias.

postridie senatus consulo facio sum is qui ad tu mitto deinde consul porticus catulis restituo loco ille porticus redemptor statim sum demolio libet omnis nos superficies aedes consul de consilium sententia aestimo sestertius viciens ceterus validus illiberalis tusculanus villa quingenti mille formiani sestertius ducenti quinquaginta mille qui aestimatio non modo vehemens ab bonus quoque sed etiam ab plebs reprehendo dico quis igitur causa sum dico ille quidem pudor meus qui neque nego neque vehemens postulo sed non sum is nam hic quidem etiam prosum verus eo ego t pomponius eo inquam ille qui ne tu quidem ignoro qui ego pinnas incido nolo idem renascor sed ut spero iam renascor tu modo ad nos venio qui vereor ne tardus intervenio varro tuus noster facio


narro tibi, plane relegatus mihi videor postea quam in Formiano sum. dies enim nullus erat, Anti cum essem, quo die non melius scirem Romae quid ageretur quam ii qui erant Romae. etenim litterae tuae non solum quid Romae sed etiam quid in re publica, neque solum quid fieret verum etiam quid futurum esset indicabant. nunc nisi si quid ex praetereunte viatore exceptum est, scire nihil possumus. qua re quamquam iam te ipsum exspecto, tamen isti puero quem ad me statim iussi recurrere da ponderosam aliquam epistulam plenam omnium non modo actorum sed etiam opinionum tuarum, ac diem quo Roma sis exiturus cura ut sciam. nos in Formiano esse volumus usque ad prid. Nonas Maias. eo si ante eam diem non veneris, Romae te fortasse videbo; nam Arpinum quid ego te invitem? τρηχεῖ', ἀλλ' ἀγαθὴ κουροτρόφος, οὔτ' ἄρ' ἔγωγε ἧσ γαίησ δύναμαι γλυκερώτερον ἄλλο ἰδέσθαι. haec igitur. cura ut valeas.

narro tu planus relego ego video postea quam in formianus sum dies enim nullus sum antius cum sum quo dies non bonus scio roma quis ago quam is qui sum roma etenim littera tuus non solus quis roma sed etiam quis in res publicus neque solus quis fio verus etiam quis sum sum indico nunc nisi si quis ex praetereo viator excipio sum scio nihil possum qui res quamquam iam tu ipse exspecto tamen iste puer qui ad ego statim iubeo recurro do ponderosus aliqui epistula plenus omnis non modo actor sed etiam opinio tuus atque dies quo roma sum exeo cura ut scio nos in formianus sum volo usque ad prid nona maia is si ante is dies non venio roma tu fortasse video nam arpinus quis ego tu invito hic igitur cura ut valeo


diligenter mihi fasciculum reddidit Balbi tabellarius. accepi enim a te litteras quibus videris vereri ut epistulas illas acceperim. quas quidem vellem mihi numquam redditas; auxerunt enim mihi dolorem nec, si in aliquem incidissent, quicquam novi attulissent. quid enim tam pervulgatum quam illius in me odium et genus hoc litterarum? quod ne Caesar quidem ad istos videtur misisse, quasi qui illius improbitate offenderetur, sed, credo, uti notiora nostra mala essent. nam quod te vereri scribis ne illi obsint eique rei me vis mederi, ne rogari quidem se passus est de illo. quod quidem mihi molestum non est; illud molestius, istas impetrationes nostras nihil valere.

diligenter ego fasciculis reddo balbus tabellarius accipio enim ab tu littera qui video vereor ut epistula ille accipio qui quidem volo ego numquam reddo augeo enim ego dolor neque si in aliquis incido quisquam nosco affero quis enim tam pervulgo quam ille in ego odium et genus hic litteraris qui ne caesar quidem ad iste video mitto quasi qui ille improbitas offendo sed credo uti nosco noster malus sum nam qui tu vereor scribo ne ille obsum is res ego volo medeor ne rogaris quidem sui patior sum de ille qui quidem ego molestus non sum ille molestus iste impetratio noster nihil valeo


quam ob rem etiam atque etiam te rogo et hortor, id quod non destiti superioribus litteris a te petere, ut primo quoque die Luceriam advenires, ante quam copiae quas instituit Caesar contrahere in unum locum coactae vos a nobis distrahant. sed si erunt qui te impediant ut villas suas servent, aequum est me a te impetrare ut cohortis quae ex Piceno et Camerino venerunt, quae fortunas suas reliquerunt, ad me nussum facias.

quam ob res etiam atque etiam tu rogo et hortor is qui non desisto superus littera ab tu peto ut primus quoque dies luceria advenires ante quam copia qui instituo caesar contraho in unus locus cogo tu ab nos distraho sed si sum qui tu impedio ut villa suus servo aequus sum ego ab tu impetro ut cohors qui ex picenus et camerinum venio qui fortuna suus relinquo ad ego nussum facio


iuvenem nostrum non possum non amare sed ab eo nos non amari plane intellego. nihil ego vidi tam ἀνηθοποίητον, tam aversum a suis, tam nescio quid cogitans. o vim incredibilem molestiarum! sed erit curae et est ut regatur. mirum est enim ingenium, ἤθουσ ἐπιμελητέον.

juvenis nos non possum non amo sed ab is nos non amo planus intellego nihil ego video tam tam averto ab suus tam nescio quis cogito o vis incredibilis molestiaris sed sum cura et sum ut rego mirus sum enim ingenium


emerseram commodum ex Antiati in Appiam ad Tris Tabernas ipsis Cerialibus, cum in me incurrit Roma veniens Curio meus. ibidem ilico puer abs te cum epistulis. ille ex me, nihilne audissem novi. ego negare. Publius inquit tribunatum pl. petit. quid ais? et inimicissimus quidem Caesaris, et ut omnia inquit ista rescindat. quid Caesar? inquam negat se quicquam de illius adoptione tulisse. deinde suum, Memmi, Metelli Nepotis exprompsit odium. complexus iuvenem dimisi properans ad epistulas. ubi sunt qui aiunt ζώσησ φωνῆσ? quanto magis vidi ex tuis litteris quam ex illius sermone quid ageretur, de ruminatione cotidiana, de cogitatione Publi, de lituis βοώπιδοσ, de signifero Athenione, de litteris missis ad Gnaeum, de Theophanis Memmique sermone; quantam porro mihi exspectationem dedisti convivi istius ἀσελγοῦσ! sum in curiositate ὀξύπεινοσ, sed tamen facile patior te id ad me συμπόσιον non scribere; praesentem audire malo.

emergo commodus ex antias in appia ad tres taberna ipse cerial cum in ego incurro roma venio curius meus ibidem ilico puer abs tu cum epistula ille ex ego nihil audio nosco ego nego publius inquam tribunatus pl peto quis aio et inimicus quidem caesar et ut omnis inquam iste rescindo quis caesar inquam nego sui quisquam de ille adoptio fero deinde suus memmius metellus nepos expromo odium complexus juvenis dimitto propero ad epistula ubi sum qui aio quantus magis video ex tuus littera quam ex ille sermo quis ago de ruminatio cottidianus de cogitatio publius de lituus de signifer athenio de littera mitto ad gnaeus de theophanes memmius sermo quantus porro ego exspectatio do convivo iste sum in curiositas sed tamen facilis patior tu is ad ego non scribo praesens audio malus


vincam, opinor, animum et Lanuvio pergam in Tusculanum. aut enim mihi in perpetuum fundo illo carendum est (nam dolor idem manebit, tantum modo occultius) aut nescio quid intersit utrum illuc nunc veniam an ad decem annos. neque enim ista maior admonitio quam quibus adsidue conficior et dies et noctes. quid ergo? inquies, nihil litterae? in hac quidem re vereor ne etiam contra; nam essem fortasse durior. exculto enim animo nihil agreste, nihil inhumanum est.

vinco opinor animus et lanuvium pergo in tusculanus aut enim ego in perpetuus fundo ille careo sum nam dolor idem maneo tantus modo occulo aut nescio quis intersum utrum illic nunc venio an ad decem annus neque enim iste magnus admonitio quam qui assiduus confacio et dies et nox quis ergo inquam nihil littera in hic quidem res vereor ne etiam contra nam sum fortasse durus excolo enim animus nihil agrestis nihil inhumanus sum


noli putare pigritia me facere quod non mea manu scribam, sed me hercule pigritia. nihil enim habeo aliud quod dicam. et tamen in tuis quoque epistulis Alexim videor agnoscere. sed ad rem venio. ego si me non improbissime Dolabella tractasset, dubitassem fortasse utrum remissior essem an summo iure contenderem. nunc vero etiam gaudeo mihi causam oblatam in qua et ipse sentiat et reliqui omnes me ab illo abalienatum, idque prae me feram †et quidem me causa facere et rei publicae cui† illum oderim, quod, cum eam me auctore defendere coepisset, non modo deseruerit emptus pecunia sed etiam, quantum in ipso fuerit, everterit. quod autem quaeris quo modo agi placeat, cum dies venerit, primum velim eius modi sit ut non alienum sit me Romae esse; de quo ut de ceteris faciam ut tu censueris. de summa autem agi prorsus vehementer et severe volo. etsi sponsores appellare videtur habere quandam δυσωπίαν, tamen hoc quale sit consideres velim. possumus enim, ut sponsores appellemus, procuratorem introducere; neque enim illi litem contestabuntur. quo facto non sum nescius sponsores liberari. sed et illi turpe arbitror eo nomine quod satis dato debeat procuratores eius non dissolvere, et nostrae gravitatis ius nostrum sine summa illius ignominia persequi. de hoc quid placeat rescribas velim; nec dubito quin hoc totum lenius administraturus sis.

nolo puto pigritia ego facio qui non meus manus scribo sed ego herculis pigritia nihil enim habeo alius qui dico et tamen in tuus quoque epistula alexim video agnosco sed ad res venio ego si ego non improbus dolabella tracto dubito fortasse utrum remitto sum an superus ius contendo nunc verus etiam gaudeo ego causa offertor in qui et ipse sentio et reliquus omnis ego ab ille abalieno is prae ego fero et quidem ego causa facio et res publicus qui ille odi qui cum is ego auctor defendo coepio non modo desero emo pecunia sed etiam quantus in ipse sum everto qui autem quaero quo modo ago placeo cum dies venio primus volo is modus sum ut non alienus sum ego roma sum de quo ut de ceterus facio ut tu censeo de summus autem ago prorsus vehemens et sero volo etsi sponsor appello video habeo quidam tamen hic qualis sum considero volo possum enim ut sponsor appello procurator introduco neque enim ille lito contestor quo facio non sum nescius sponsor liberaris sed et ille turpis arbitror is nomen qui satis do debeo procurator is non dissolvo et noster gravitas ius nos sine summus ille ignominia persequor de hic quis placeo rescribo volo neque dubito quin hic totus lenis administro sum


de triumpho autem nulla me cupiditas umquam tenuit ante Bibuli impudentissimas litteras quas amplissime supplicatio consecuta est. a quo si ea gesta essent quae scripsit, gauderem et honori faverem; nunc illum qui pedem porta quoad hostis cis Euphratem fuit non extulerit honore augeri, me in cuius exercitu spem illius exercitus habuit idem non adsequi dedecus est nostrum, nostrum, inquam, te coniungens. itaque omnia experiar et, ut spero, adsequar. quod si tu valeres, iam mihi quaedam explorata essent; sed, ut spero, valebis.

de triumphus autem nullus ego cupiditas umquam teneo ante bibulis impudens littera qui amplus supplicatio consequor sum ab quo si is gero sum qui scribo gaudeo et honor faveo nunc ille qui pedis porto quoad hostis cis euphrates sum non effero honor augeo ego in qui exercitus spes ille exercitus habeo idem non assequor dedecus sum nos nos inquam tu conjungo itaque omnis experior et ut spero assequor qui si tu valeo iam ego quidam exploro sum sed ut spero valeo


tuas iam litteras Brutus exspectabat. cui quidem ego novum attuleram de Tereo Acci. ille Brutum putabat. sed tamen rumoris nescio quid adflaverat commissione Graecorum frequentiam non fuisse; quod quidem me minime fefellit; scis enim quid ego de Graecis ludis existimem.

tuus iam littera brutus exspecto qui quidem ego novus affero de tereo attius ille brutus puto sed tamen rumor nescio quis afflo commissio graecum frequentia non sum qui quidem ego paruus fallo scio enim quis ego de graecum ludus existimo


quidnam mihi futurum est aut quis me non solum infelicior sed iam etiam turpior? nominatim de me sibi imperatum dicit Antonius nec me tamen ipse adhuc viderat sed hoc Trebatio narravit. quid agam nunc quoi nihil procedit caduntque ea quae diligentissime sunt cogitata taeterrime? ego enim Curionem nactus omnia me consecutum putavi. is de me ad Hortensium scripserat. Reginus erat totus noster. huic nihil suspicabamur cum hoc mari negoti fore. quo me nunc vertam? undique custodior. sed satis lacrimis.

quisnam ego sum sum aut quis ego non solus infelix sed iam etiam turpis nominatim de ego sui impero dico antonius neque ego tamen ipse adhuc video sed hic trebatius narro quis ago nunc qui nihil procedo cado is qui diligens sum cogito taeter ego enim curio nanciscor omnis ego consequor puto is de ego ad hortensius scribo reginus sum totus noster hic nihil suspicor cum hic mare negotium sum quo ego nunc verto undique custodio sed satis lacrima


de Quintis, Buthroto, cum venero, ut scribis. quod Ciceroni suppeditas, gratum. quod errare me putas qui rem publicam putem pendere e Bruto, sic se res habet. aut nulla erit aut ab isto istisve servabitur. quod me hortaris ut scriptam contionem mittam, accipe a me, mi Attice, καθολικὸν θεώρημα earum rerum in quibus satis exercitati sumus. nemo umquam neque poeta neque orator fuit qui quemquam meliorem quam se arbitraretur. hoc etiam malis contingit; quid tu Bruto putas et ingenioso et erudito? de quo etiam experti sumus nuper in edicto. scripseram rogatu tuo. meum mihi placebat, illi suum. quin etiam cum ipsius precibus paene adductus scripsissem ad eum de optimo genere dicendi, non modo mihi sed etiam tibi scripsit sibi illud quod mihi placeret non probari. qua re sine, quaeso, sibi quemque scribere, suam quoíque sponsam, míhi meam; suum quoíque amorem, míhi meum. non scite. hoc enim Atilius, poeta durissimus. atque utinam liceat isti contionari! cui si esse in urbe tuto licebit, vicimus. ducem enim novi belli civilis aut nemo sequetur aut ii sequentur qui facile vincantur.

de quintus buthrotos cum venio ut scribo qui cicero suppedito gratus qui erro ego puto qui res publicus puto pendeo e brutus sic sui res habeo aut nullus sum aut ab iste iste servo qui ego hortaris ut scribo contio mitto accipio ab ego ego atticus is res in qui satis exercitas sum nemo umquam neque poeta neque orator sum qui quisquam bonus quam sui arbitror hic etiam malus contingo quis tu brutus puto et ingeniosus et erudio de quo etiam experior sum nuper in edictum scribo rogo tuus meus ego placeo ille suus quin etiam cum ipse prex paene adduco scribo ad is de bonus genus dico non modo ego sed etiam tu scribo sui ille qui ego placeo non probaris qui res sine quaeso sui quisque scribo suus quoique sponsa mihi meus suus quoique amor mihi meus non scio hic enim atilius poeta durus atque utinam licet iste contionaris qui si sum in urbs tueor liceo vinco dux enim nosco bellum civilis aut nemo sequor aut is sequor qui facilis vinco


delectarunt me epistulae tuae quas accepi uno tempore duas ante diem v Kal. Perge reliqua. gestio scire ista omnia. etiam illud cuius modi sit velim perspicias; potes a Demetrio. dixit mihi Pompeius Crassum a se in Albano exspectari ante diem iiii Kal.; is cum venisset, Romam eum et se statim venturos ut rationes cum publicanis putarent. quaesivi gladiatoribusne. respondit ante quam inducerentur. id cuius modi sit aut nunc si scies aut cum is Romam venerit ad me mittas velim.

delecto ego epistula tuus qui accipio unus tempus duo ante dies v kal pergus reliquus gestio scio iste omnis etiam ille qui modus sum volo perspicio possum ab demetrius dico ego pompejus crassus ab sui in albanus exspecto ante dies quattuor kal is cum venio roma is et sui statim venio ut ratio cum publicanus puto quaero gladiator respondeo ante quam induco is qui modus sum aut nunc si scio aut cum is roma venio ad ego mitto volo


οὐ ταὐτὸν εἶδοσ. credebam esse facile; totum est aliud postea quam sum a te diiunctior. sed fuit faciendum ut et constituerem mercedulas praediorum et ne magnum onus observantiae Bruto nostro imponerem. posthac enim poterimus commodius colere inter nos in Tusculano. hoc autem tempore, cum ille me cotidie videre vellet, ego ad illum ire non possem, privabatur omni delectatione Tusculani.

credo sum facilis totus sum alius postea quam sum ab tu diiunctior sed sum facio ut et constituo mercedula praedium et ne magnus onus observantia brutus noster impono posthac enim possum commodus colo inter nos in tusculanus hic autem tempus cum ille ego cottidie video volo ego ad ille eo non possum privo omnis delectatio tusculanus


reliqua sic a me aguntur et agentur ut non committamus ut ea quae gessimus fortuito gessisse videamur. meos bonos viros, illos quos significas, et eam quam mihi dicis obtigisse Σπάρταν non modo numquam deseram sed etiam, si ego ab illa deserar, tamen in mea pristina sententia permanebo. illud tamen velim existimes, me hanc viam optimatem post Catuli mortem nec praesidio ullo nec comitatu tenere. nam ut ait Rhinton, ut opinor, οἱ μὲν παρ' οὐδέν εἰσι, τοῖσ δ' οὐδὲν μέλει. mihi vero ut invideant piscinarii nostri aut scribam ad te alias aut in congressum nostrum reservabo. a curia autem nulla me res divellet, vel quod ita rectum est vel quod rebus meis maxime consentaneum vel quod a senatu quanti fiam minime me paenitet.

reliquus sic ab ego ago et ago ut non committo ut is qui gero fortuitus gero video meus bonus vir ille qui significo et is quam ego dico obtingo non modo numquam desero sed etiam si ego ab ille desero tamen in meus pristinus sententia permaneo ille tamen volo existimo ego hic via optimas post catulis mors neque praesidium ullus neque comito teneo nam ut aio rhinton ut opinor ego verus ut invideo piscinarius noster aut scribo ad tu alius aut in congredior nos reservo ab curia autem nullus ego res divello vel qui ita recingo sum vel qui res meus magnus consentaneus vel qui ab senatus quantus fio paruus ego paeniteo


Quintus frater cum ex Asia discessisset ante Kal. Maias et Athenas venisset Idibus, valde fuit ei properandum, ne quid absens acciperet calamitatis, si quis forte fuisset qui contentus nostris malis non esset. itaque eum malui properare Romam quam ad me venire et simul (dicam enim quod verum est, ex quo magnitudinem miseriarum mearum perspicere possis) animum inducere non potui ut aut illum amantissimum mei mollissimo animo tanto in maerore aspicerem aut meas miserias luctu adflictus et perditam fortunam illi offerrem aut ab illo aspici paterer. atque etiam illud timebam, quod profecto accidisset, ne a me digredi non posset. versabatur mihi tempus illud ante oculos quom ille aut lictores dimitteret aut vi avelleretur ex complexu meo. huius acerbitatis eventum altera acerbitate non videndi fratris vitavi. in hunc me casum vos vivendi auctores impulistis.

quintus frater cum ex asia discedo ante kal maia et athenae venio idus validus sum is propero ne quis absum accipio calamitas si quis fors sum qui contineo noster malus non sum itaque is malo properaris roma quam ad ego venio et simul dico enim qui verus sum ex quo magnitudo miseriaris meus perspicio possum animus induco non possum ut aut ille amo meus mollis animus tantus in maeror aspicio aut meus miseria luctus affligo et perdo fortuna ille offertor aut ab ille aspicio pateo atque etiam ille timeo qui profecto accido ne ab ego digredior non possum verso ego tempus ille ante oculus cum ille aut lictor dimitto aut vis avello ex complexus meus hic acerbitas evenio alter acerbitas non video frater vito in hic ego casus tu vivo auctor impello


quod scribis asperius me quam mei patiantur mores de Dionysio scripsisse, vide quam sim antiquorum hominum. te medius fidius hanc rem gravius putavi laturum esse quam me. nam praeter quam quod te moveri arbitror oportere iniuria quae mihi a quoquam facta sit, praeterea te ipsum quodam modo hic violavit cum in me tam improbus fuit. sed tu id quanti aestimes tuum iudicium est; nec tamen in hoc tibi quicquam oneris impono. ego autem illum male sanum semper putavi, nunc etiam impurum et sceleratum puto nec tamen mihi inimiciorem quam sibi. Philargyro bene curasti. causam certe habuisti et veram et bonam, relictum esse me potius quam reliquisse.

qui scribo asper ego quam meus patior mos de dionysius scribo video quam sum antiquus homo tu medius fidus hic res gravis puto fero sum quam ego nam praeter quam qui tu moveo arbitror oportet iniuria qui ego ab quoquam facio sum praeterea tu ipse quidam modo hic violo cum in ego tam improbus sum sed tu is quantus aestimo tuus iudicium sum neque tamen in hic tu quisquam onus impono ego autem ille malus sanus semper puto nunc etiam impurus et scelero puto neque tamen ego inimicus quam sui philargyrus bene curo causa certus habeo et verus et bonus relinquo sum ego potis quam relinquo


ad Philotimum scripsi de viatico sive a Moneta (nemo enim solvit) sive ab Oppiis tuis contubernalibus. cetera apposita tibi mandabo.

ad philotimus scribo de viaticus sive ab moneta nemo enim solvo sive ab oppius tuus contubernal ceterus appono tu mando


crede inquis mihi. credo equidem sed scio quam cupias minui dolorem meum. me discessisse ab armis numquam paenituit. tanta erat in illis crudelitas, tanta cum barbaris gentibus coniunctio ut non nominatim sed generatim proscriptio esset informata, ut iam omnium iudicio constitutum esset omnium vestrum bona praedam esse illius victoriae. vestrum plane dico; numquam enim de te ipso nisi crudelissime cogitatum est. qua re voluntatis me meae numquam paenitebit, consili paenitet. in oppido aliquo mallem resedisse quoad accerserer; minus sermonis subissem, minus accepissem doloris, ipsum hoc me non angeret. Brundisi iacere in omnis partis est molestum. propius accedere, ut suades, quo modo sine lictoribus quos populus dedit possum? qui mihi incolumi adimi non possunt. quos ego †non† paulisper cum bacillis in turbam conieci ad oppidum accedens ne quis impetus militum fieret. †recipio tempore me domo te nunc†.

credo inquam ego credo equidem sed scio quam cupio minuo dolor meus ego discedo ab arma numquam paeniteo tantus sum in ille crudelitas tantus cum barbaris gens conjunctio ut non nominatim sed generatim proscriptio sum informo ut iam omnis iudicium constituo sum omnis vester bonus praeda sum ille victoria vester planus dico numquam enim de tu ipse nisi crudelis cogitas sum qui res voluntas ego meus numquam paeniteo consilium paeniteo in oppidum aliquis malo resedeo quoad arcesso paruus sermo subeo paruus accipio dolor ipse hic ego non ango brundisium iacio in omnis pars sum molestus propius accedo ut suadeo quo modo sine lictor qui populus do possum qui ego incolumis adimo non possum qui ego non paulisper cum bacillum in turba conicio ad oppidum accedo ne quis impetus miles fio recipio tempus ego domus tu nunc


sed est memoria bona. me dicet esse meliore. quibus litteris ita respondit ut ego nemini cuius causam non reciperem. semper enim, si potero, si ante suscepta causa non impediar. numquam reo cuiquam tam humili, tam sordido, tam nocenti, tam alieno tam praecise negavi quam hic mihi plane nulla exceptione praecidit. nihil cognovi ingratius; in quo vitio nihil mali non inest. sed de hoc nimis multa.

sed sum memoria bonus ego dico sum bonus qui littera ita respondeo ut ego nemo qui causa non recipio semper enim si possum si ante suscipio causa non impedio numquam reor quisquam tam humilis tam sordidus tam noceo tam alienus tam praecido nego quam hic ego planus nullus exceptio praecido nihil cognosco ingratus in quo vitio nihil malus non insum sed de hic nimis multus


Romae quod scribis sileri, ita putabam; at hercule in agris non siletur, nec iam ipsi agri regnum vestrum ferre possunt. si vero in hanc Τηλέπυλον veneris Λαιστρυγονίην, Formias dico, qui fremitus hominum! quam irati animi! quanto in odio noster amicus Magnus! cuius cognomen una cum Crassi Divitis cognomine consenescit. credas mihi velim, neminem adhuc offendi qui haec tam lente quam ego fero ferret. qua re, mihi crede, φιλοσοφῶμεν. iuratus tibi possum dicere nihil esse tanti. tu si litteras ad Sicyonios habes, advola in Formianum, unde nos pridie Nonas Maias cogitamus.

roma qui scribo sileo ita puto at herculis in ager non sileo neque iam ipse ager regnum vester fero possum si verus in hic venio formiae dico qui fremo homo quam irascor animus quantus in odium noster amicus magnus qui cognomen unus cum crassus dives cognomen consenesco credo ego volo nemo adhuc offendo qui hic tam lentus quam ego fero fero qui res ego credo juro tu possum dico nihil sum tantus tu si littera ad sicyonii habeo advolo in formiani unde nos pridie nona maia cogito


Marcellus foede in Comensi. etsi ille magistratum non gesserat, erat tamen Transpadanus. ita mihi videtur non minus stomachi nostro quam Caesari fecisse. sed hoc ipse viderit.

marcellus foedus in comensis etsi ille magistratus non gero sum tamen transpadanus ita ego video non paruus stomachus noster quam caesaris facio sed hic ipse video


habes ad omnia. etsi paene praeterii chartam tibi deesse. mea captio est, si quidem eius inopia minus multa ad me scribis. tu vero aufer ducentos; etsi meam in eo parsimoniam huius paginae contractio significat. dum acta et rumores vel etiam si qua certa babes de Caesare exspecto. litteras et aliis et Pomptino de omnibus rebus diligenter dabis.

habeo ad omnis etsi paene praetereo charta tu desum meus captio sum si quidem is inopia paruus multus ad ego scribo tu verus aufero ducenti etsi meus in is parsimonia hic pagina contractio significo dum ago et rumor vel etiam si qui certus babes de caesaris exspecto littera et alius et pomptinus de omnis res diligenter do


has alteras hodie litteras. de Xenonis nomine et de Epiroticis x_x_x_x_ nihil potest fieri nec commodius nec aptius quam ut scribis. id erat locutus mecum eodem modo Balbus minor.

hic alter hodie littera de xeno nomen et de epiroticus decem decem decem decem nihil possum fio neque commodus neque aptus quam ut scribo is sum loquor ego idem modo balbus paruus


Nonis Quintilibus veni in Puteolanum. postridie iens ad Brutum in Nesidem haec scripsi. sed eo die quo veneram cenanti Eros tuas litteras. itane? Nonis Iuliis? di hercule istis! sed stomachari totum diem licet. quicquamne turpius quam Bruto Iuliis? redeo ad meum igitur ἔτ' ἐῶμεν; nihil vidi.

nona quintilis venio in puteolanus postridie eo ad brutus in nesis hic scribo sed is dies quo venio ceno erus tuus littera ito nona julius deus herculis iste sed stomacharis totus dies licet quisquam turpis quam brutus julius redeo ad meus igitur nihil video


habes res Romanas. sed tamen etiam illud quod non speraram audi. Messalla consul est egregius, fortis, constans, diligens, nostri laudator, amator, imitator. ille alter uno vitio minus vitiosus quod iners, quod somni plenus, quod imperitus, quod ἀπρακτότατοσ sed voluntate ita καχέκτησ ut Pompeium post illam contionem in qua ab eo senatus laudatus est odisse coeperit. itaque mirum in modum omnis a se bonos alienavit. neque id magis amicitia Clodi adductus fecit quam studio perditarum rerum atque partium. sed habet sui similem in magistratibus praeter Fufium neminem. bonis utimur tribunis pl., Cornuto vero Pseudocatone. quid quaeris?

habeo res romanus sed tamen etiam ille qui non spero audio messalla consul sum egregius fortis consto diligo noster laudator amator imitator ille alter unus vitio paruus vitiosus qui iners qui somnium plenus qui imperitus qui sed voluntas ita ut pompejus post ille contio in qui ab is senatus laudo sum odi coepio itaque mirus in modus omnis ab sui bonus alieno neque is magis amicitia claudius adduco facio quam studium perditaris res atque pars sed habeo suus similis in magistratus praeter fufius nemo bonus utor tribunus pl cornutus verus pseudocato quis quaero


Q. Fabius ad me venit a. d. iiii Idus Febr. is nuntiat L. Domitium cum suis cohortibus xii et cum cohortibus xiiii quas Vibullius adduxit ad me iter habere; habuisse in animo proficisci Corfinio a. d. v Idus Febr.; C. Hirrum cum v cohortibus subsequi. censeo ad nos Luceriam venias. nam te hic tutissime puto fore.

q fabius ad ego venio ab d quattuor idus febr is nuntio l domitius cum suus cohors duodecim et cum cohors xiiii qui vibullius adduco ad ego iter habeo habeo in animus proficisco corfinium ab d v idus febr que hirrus cum v cohors subsequor censeo ad nos luceria venio nam tu hic tueor puto sum


redeo ad rem. quo modo exspectabam epistulam quam Philoxeno dedisses! scripseras enim in ea esse de sermone Pompei Neapolitano. eam mihi Patron Brundisi reddidit; Corcyrae, ut opinor, acceperat. nihil potuit esse iucundius. erat enim de re publica, de opinione quam is vir haberet integritatis meae, de benevolentia quam ostendit eo sermone quem habuit de triumpho. sed tamen hoc iucundissimum quod intellexi te ad eum venisse ut eius animum erga me perspiceres. hoc mihi, inquam, accidit iucundissimum.

redeo ad res quo modo exspecto epistula quam philoxenus do scribo enim in is sum de sermo pompejus neapolitanus is ego patro brundisium reddo corcyra ut opinor accipio nihil possum sum jucundus sum enim de res publicus de opinio quam is vir habeo integritas meus de benevolens quam ostendo is sermo qui habeo de triumphus sed tamen hic jucundus qui intellego tu ad is venio ut is animus erga ego perspicio hic ego inquam accido jucundus


Nonis accepi a te duas epistulas quarum alteram Kal. dederas, alteram pridie. igitur prius ad superiorem. nostrum opus tibi probari laetor; ex quo ἄνθη ipsa posuisti. quae mihi florentiora sunt visa tuo iudicio; cerulas enim tuas miniatulas illas extimescebam. de Sicca ita est ut scribis; ab asta ea aegre me tenui. itaque perstringam sine ulla contumelia Siccae aut Septimiae, tantum ut sciant παῖδεσ παίδων sine φαλλῷ Luciliano eum ex C. Fadi filia liberos habuisse. atque utinam eum diem videam cum ista oratio ita libere vagetur ut etiam in Siccae domum introeat! sed illo tempore opus est quod fuit illis iiiviris. moriar nisi facete! tu vero leges Sexto eiusque iudicium mihi perscribes. εἷσ ἐμοὶ μύριοι. Caleni interventum et Calvenae cavebis.

nona accipio ab tu duo epistula qui alter kal do alter pridie igitur prior ad superus nos opus tu probaris laeto ex quo ipse pono qui ego floreo sum video tuus iudicium cerula enim tuus miniatulus ille extimesco de sicco ita sum ut scribo ab asto is aeger ego tenuis itaque perstringo sine ullus contumelia sicca aut septimia tantus ut scio sine lucilianus is ex que fadius filia liber habeo atque utinam is dies video cum iste oratio ita libo vago ut etiam in sicca domus introeat sed ille tempus opus sum qui sum ille iiiviris morior nisi facetus tu verus lex sextus is iudicium ego perscribo calenus intervenio et calvenae cavebis


liberasti igitur et urbem periculo et civitatem metu neque solum ad tempus maximam utilitatem attulisti sed etiam ad exemplum. quo facto intellegere debes in te positam esse rem publicam tibique non modo tuendos sed etiam ornandos illos viros a quibus initium libertatis profectum est. sed his de rebus coram plura prope diem, ut spero. tu quoniam rem publicam nosque conservas, fac ut diligentissime te ipsum, mi Dolabella, custodias.

libero igitur et urbs periculum et civitas metus neque solus ad tempus maximus utilitas affero sed etiam ad exemplum quo facio intellego debeo in tu pono sum res publicus tu non modo tueor sed etiam orno ille vir ab qui initium libertas proficiscor sum sed hic de res coram multus prope dies ut spero tu quoniam res publicus nos conservo facio ut diligens tu ipse ego dolabella custodio


Antoni edictum legi a Bruto et horum contra scriptum praeclare; sed quid ista edicta valeant aut quo spectent plane non video. nec ego nunc, ut Brutus censebat, istuc ad rem publicam capessendam venio. quid enim fieri potest? num quis Pisoni est adsensus? num rediit ipse postridie? sed abesse hanc aetatem longe a sepulcro negant oportere.

antonius edictum lego ab brutus et hic contra scribo praeclaris sed quis iste edico valeo aut quo specto planus non video neque ego nunc ut brutus censeo iste ad res publicus capesso venio quis enim fio possum num quis piso sum assensus num redeo ipse postridie sed absum hic aetas longus ab sepulcrum nego oportet


exspecto quid istis placeat de epistula ad Caesarem. Nicias te, ut debet, amat vehementerque tua sui memoria delectatur. ego vero Peducaeum nostrum vehementer diligo; nam et quanti patrem feci, †totum in hunc† ipsum per se aeque amo atque illum amavi, te vero plurimum qui hoc ab utroque nostrum fieri velis. si hortos inspexeris et si de epistula certiorem me feceris, dederis mihi quod ad te scribam; si minus, scribam tamen aliquid. numquam enim deerit.

exspecto quis iste placeo de epistula ad caesaris nicias tu ut debeo amo vehemens tuus suus memoria delecto ego verus peducaeus nos vehemens diligo nam et quantus pater facio totus in hic ipse per sui aequus amo atque ille amo tu verus multus qui hic ab uterque nos fio velis si hortus inspicio et si de epistula certus ego facio do ego qui ad tu scribo si paruus scribo tamen aliquis numquam enim desum


v Kal. mane accepi a Demea litteras pridie datas ex quibus aut hodie aut cras te exspectare deberem. sed, ut opinor, idem ego qui exspecto tuum adventum morabor te. non enim puto tam expeditum Faberianum negotium futurum, etiam si est futurum ut non habeat aliquid morae.

v kal mane accipio ab demeo littera pridie do ex qui aut hodie aut creo tu exspectaris debeo sed ut opinor idem ego qui exspecto tuus advenio moror tu non enim puto tam expedio faberianus negotium sum etiam si sum sum ut non habeo aliquis mora


sequere nunc me in campum. ardet ambitus; σῆμα δέ τοι ἐρέω; faenus ex triente Idibus Quintilibus factum erat bessibus. dices istuc quidem non moleste fero. o virum! o civem! Memmium Caesaris omnes opes confirmant. cum eo Domitium consules iunxerunt, qua pactione epistulae committere non audeo. Pompeius fremit, queritur, Scauro studet, sed utrum fronte an mente dubitatur. ἐξοχὴ in nullo est; pecunia omnium dignitatem exaequat. Messalla languet, non quo aut animus desit aut amici sed coitio consulum et Pompeius obsunt. ea comitia puto fore ut ducantur. tribunicii candidati iurarunt se arbitrio Catonis petituros. apud eum HS quingena deposuerunt ut qui a Catone damnatus esset id perderet et competitoribus tribueretur.

sequor nunc ego in campus ardeo ambitus faenus ex triens idus quintilis facio sum bessibus dico iste quidem non molestus fero o vir o civis memmius caesar omnis ops confirmo cum is domitius consul iungo qui pactio epistula committo non audeo pompejus fremo queror scaurus studeo sed utrum frons an mens dubito in nullus sum pecunia omnis dignitas exaequo messalla langueo non quo aut animus desum aut amicus sed coitio consul et pompejus obsum is comitium puto sum ut duco tribunicius candidatus juro sui arbitrium cato peto apud is sestertius quingeni depono ut qui ab cato damno sum is perdo et competitor tribuo


amens mihi fuisse videor a principio et me una haec res torquet quod non omnibus in rebus labentem vel potius ruentem Pompeium tamquam unus manipularis secutus sim. vidi hominem xiiii K. Febr. plenum formidinis. illo ipso die sensi quid ageret. numquam mihi postea placuit nec umquam aliud in alio peccare destitit. nihil interim ad me scribere, nihil nisi fugam cogitare. quid quaeris? sicut ἐν τοῖσ ἐρωτικοῖσ alienant immundae, insulsae, indecorae, sic me illius fugae neglegentiaeque deformitas avertit ab amore. nihil enim dignum faciebat qua re eius fugae comitem me adiungerem. nunc emergit amor, nunc desiderium ferre non possum, nunc mihi nihil libri, nihil litterae, nihil doctrina prodest. ita dies et noctes tamquam avis illa mare prospecto evolare cupio. do, do poenas temeritatis meae. etsi quae fuit illa temeritas? quid feci non consideratissime? si enim nihil praeter fugam quaereretur, fugissem libentissime, sed genus belli crudelissimi et maximi quod nondum vident homines quale futurum sit perhorrui. quae minae municipiis, quae nominatim viris bonis, quae denique omnibus qui remansissent! quam crebro illud Sulla potuit, ego non potero?

amens ego sum video ab principium et ego unus hic res torqueo qui non omnis in res labor vel potis ruo pompejus tamquam unus manipularis sequor sum video homo xiiii k febr plenus formido ille ipse dies sentio quis ago numquam ego postea placeo neque umquam alius in alius peccaris desisto nihil interim ad ego scribo nihil nisi fuga cogito quis quaero sicut alieno immundus insulsus indecorus sic ego ille fuga neglegentia deformitas averto ab amor nihil enim dignus facio qui res is fuga comes ego adjungo nunc emergo amor nunc desiderium fero non possum nunc ego nihil liber nihil littera nihil doctrina prodo ita dies et nox tamquam avus ille mare prospicio evolaris cupio do do poena temeritas meus etsi qui sum ille temeritas quis facio non considero si enim nihil praeter fuga quaero fugio libet sed genus bellum crudelis et magnus qui nondum video homo qualis sum sum perhorreo qui minae municipium qui nominatim vis bonus qui denique omnis qui remaneo quam creber ille sulla possum ego non possum


Domiti filius transiit Formias viii Idus currens ad matrem Neapolim mihique nuntiari iussit patrem ad urbem esse cum de eo curiose quaesisset servus noster Dionysius. nos autem audieramus eum profectum sive ad Pompeium sive in Hispaniam. id cuius modi sit scire sane velim. nam ad id quod delibero pertinet, si ille certe nusquam discessit, intellegere Gnaeum non esse facilis nobis ex Italia exitus, cum ea tota armis praesidiisque teneatur, hieme praesertim. nam si commodius anni tempus esset, vel infero mari liceret uti. nunc nihil potest nisi supero tramitti quo iter interclusum est. quaeres igitur et de Domitio et de Lentulo.

domitius filius transeo formiae viii idus curro ad mater neapolis ego nuntiaris iubeo pater ad urbs sum cum de is curiosus quaero servus noster dionysius nos autem audio is proficiscor sive ad pompejus sive in hispania is qui modus sum scio sanus volo nam ad is qui delibero pertineo si ille certus nusquam discedo intellego gnaeus non sum facilis nos ex italia exitus cum is totus arma praesidium teneo hiems praesertim nam si commodus annus tempus sum vel infero mare licet uti nunc nihil possum nisi supero transmitto quo iter intercludo sum quaero igitur et de domitius et de lentulus


reliqua, o di! qui comitatus, quae, ut tu soles dicere, νέκυια! in qua erat ἥρωσ Celer. o rem perditam! o copias desperatas! quid quod Servi filius, quod Titini in iis castris fuerunt quibus Pompeius circumsederetur! sex legiones; multum vigilat, audet. nullum video finem mali. nunc certe promenda tibi sunt consilia. hoc fuerat extremum.

reliquus o deus qui comitor qui ut tu soleo dico in qui sum celer o res perdo o copia despero quis qui servius filius qui titinius in is castrum sum qui pompejus circumsedeo sex legio multus vigilo audeo nullus video finis malus nunc certus promo tu sum consilium hic sum exter


narro tibi, Quintus pater exsultat laetitia. scripsit enim filius se idcirco profugere ad Brutum voluisse quod, cum sibi negotium daret Antonius ut eum dictatorem efficeret, praesidium occuparet, id recusasset; recusasse autem se ne patris animum offenderet; ex eo sibi illum hostem. tum me inquit conlegi verens ne quid mihi ille iratus tibi noceret. itaque eum placavi. et quidem c_c_c_c_ certa, reliqua in spe. scribit autem Statius illum cum patre habitare velle (hoc vero mirum) et id gaudet. ecquem tu illo certiorem nebulonem?

narro tu quintus pater exsulto laetitia scribo enim filius sui idcirco profugio ad brutus volo qui cum sui negotium do antonius ut is dictator efficio praesidium occupo is recuso recuso autem sui ne pater animus offendo ex is sui ille hostis tum ego inquam collegium vereor ne quis ego ille irascor tu noceo itaque is placo et quidem que que que que certus reliquus in spes scribo autem sto ille cum pater habito volo hic verus mirus et is gaudeo ecqui tu ille certus nebulo


Bibuli autem ista magnitudo animi in comitiorum dilatione quid habet nisi ipsius iudicium sine ulla correctione rei publicae? nimirum in Publio spes est. fiat, fiat tribunus pl., si nihil aliud ut eo citius tu ex Epiro revertare; nam ut illo tu careas non video posse fieri, praesertim si mecum aliquid volet disputare. sed id quidem non dubium est quin si quid erit eius modi sis advolaturus. verum ut hoc non sit, tamen, sive ruet sive geret rem publicam, praeclarum spectaculum mihi propono, modo te consessore spectare liceat.

bibulis autem iste magnitudo animus in comitium dilatio quis habeo nisi ipse iudicium sine ullus correctio res publicus nimirum in publius spes sum fio fio tribunus pl si nihil alius ut is cieo tu ex epirus revertaris nam ut ille tu careo non video possum fio praesertim si ego aliquis volo disputaris sed is quidem non dubius sum quin si quis sum is modus sum advolo verus ut hic non sum tamen sive ruo sive gero res publicus praeclaris spectaculum ego propono modo tu consessor specto licet


Albianum te confecisse arbitror. de Patulciano nomine, quod mihi †suspendiatus est†, gratissimum est et simile tuorum omnium. sed ego Erotem ad ista expedienda factum mihi videbar reliquisse; cuius non sine magna culpa vacillarunt. sed cum ipso videro.

albianus tu confacio arbitror de patulcianus nomen qui ego suspendiatus sum gratus sum et similis tuus omnis sed ego eros ad iste expedio facio ego video relinquo qui non sine magnus culpa vacillo sed cum ipse video


quod Lentulum consulem meum voluisti hic remanere, Caesari gratum, mihi vero gratissimum medius fidius fecisti. nam illum tanti facio ut non Caesarem magis diligam. qui si passus esset nos secum, ut consueveramus, loqui et non se totum etiam atque etiam ab sermone nostro avertisset, minus miser quam sum essem. nam cave putes hoc tempore plus me quemquam cruciari, quod eum quem ante me diligo video in consulatu quidvis potius esse quam consulem. quod si voluerit tibi obtemperare et nobis de Caesare credere et consulatum reliquum Romae peragere, incipiam sperare etiam consilio senatus auctore te, illo relatore Pompeium et Caesarem coniungi posse. quod si factum erit, me satis vixisse putabo.

qui lentulis consul meus volo hic remaneo caesaris gratus ego verus gratus medius fidus facio nam ille tantus facio ut non caesaris magis diligo qui si patior sum nos sui ut consuesco loquor et non sui totus etiam atque etiam ab sermo noster averto paruus miser quam sum sum nam caveo puto hic tempus multus ego quisquam cruciaris qui is qui ante ego diligo video in consulatus quivis potis sum quam consul qui si volo tu obtemperaris et nos de caesaris credo et consulatus reliquus roma perago incipio spero etiam consilium senatus auctor tu ille relator pompejus et caesaris conjungo possum qui si facio sum ego satis vivo puto


Tarsum venimus Nonis Iuniis. ibi me multa moverunt, magnum in Syria bellum, magna in Cilicia latrocinia, mihi difficilis ratio administrandi, quod paucos dies habebam reliquos annui muneris, illud autem difficillimum, relinquendus erat ex senatus consulto qui praeesset. nihil minus probari poterat quam quaestor Mescinius. nam de Coelio nihil audiebamus. rectissimum videbatur fratrem cum imperio relinquere; in quo multa molesta, discessus noster, belli periculum, militum improbitas, sescenta praeterea. o rem totam odiosam! sed haec fortuna viderit, quoniam consilio non multum uti licet.

tarsus venio nona junius ibi ego multus moveo magnus in syria bellum magnus in cilicium latrocinium ego difficilis ratio administro qui paucus dies habeo reliquus annuo munus ille autem difficilis relinquo sum ex senatus consultum qui praesum nihil paruus probaris possum quam quaestor mescinius nam de caelius nihil audio recingo video frater cum imperium relinquo in quo multus molestus discedo noster bellum periculum miles improbitas sescenti praeterea o res totus odiosus sed hic fortuna video quoniam consilium non multus uti licet


quamvis enim tu magna et mihi iucunda scripseris de D. Bruti adventu ad suas legiones in quo spem maximam video, tamen si est bellum civile futurum (quod certe erit si Sextus in armis permanebit, quem permansurum esse certo scio), quid nobis faciendum sit ignoro. neque enim iam licebit quod Caesaris bello licuit neque huc neque illuc. quemcumque enim haec pars perditorum laetatum Caesaris morte putabit (laetitiam autem apertissime tulimus omnes), hunc in hostium numero habebit; quae res ad caedem maximam spectat. restat ut in castra Sexti aut, si forte, Bruti nos conferamus. res odiosa et aliena nostris aetatibus et incerto exitu , et nescio quo pacto tibi ego possum, mihi tu dicere, τέκνον ἐμόν, οὔ τοι δέδοται πολεμήια ἔργα, ἀλλὰ σύ γ' ἱμερόεντα μετέρχεο ἔργα λόγοιο

quivis enim tu magnus et ego iucundus scribo de d brutus advenio ad suus legio in quo spes maximus video tamen si sum bellum civilis sum qui certus sum si sextus in arma permaneo qui permaneo sum certus scio quis nos facio sum ignoro neque enim iam liceo qui caesar bellum licet neque huc neque illic quicumque enim hic pars perdo laetas caesar mors puto laetitia autem aperio fero omnis hic in hostis numerus habeo qui res ad caedes maximus specto resto ut in castrum sestius aut si fors brutus nos confero res odiosus et alienus noster aetas et incertum exeo et nescio quo pacisco tu ego possum ego tu dico


Buthrotios cum Caesar decreto suo quod ego obsignavi cum multis amplissimis viris liberavisset ostendissetque nobis se, cum agrarii mare transissent, litteras missurum quem in agrum deducerentur, accidit ut subito ille interiret. deinde quem ad modum tu scis (interfuisti enim), cum consules oporteret ex senatus consulto de actis Caesaris cognoscere, res ab iis in Kal. Iun. dilata est. accessit ad senatus consultum lex quae lata est a. d. IIII Non. , quae lex earum rerum quas Caesar statuisset, decrevisset, egisset, consulibus cognitionem dedit. causa Buthrotiorum delata est ad consules. decretum Caesaris recitatum est et multi praeterea libelli Caesaris prolati. consules de consili sententia decreverunt secundum Buthrotios Plancum dederunt.

buthrotii cum caesar decretum suus qui ego obsigno cum multus amplus vis libero ostendo nos sui cum agrarius mare transeo littera mitto qui in ager deduco accido ut subeo ille intereo deinde qui ad modus tu scio intersum enim cum consul oportet ex senatus consultum de ago caesar cognosco res ab is in kal jus differo sum accedo ad senatus consulo lex qui fero sum ab d quattuor non qui lex is res qui caesar statuo decerno ago consul cognitio do causa buthrotius defero sum ad consul decretum caesar recitas sum et multus praeterea libellus caesar profero consul de consilium sententia decerno secundus buthrotii plancus do


Pollex quidem, ut dixerat ad Idus Sextilis, ita mihi Lanuvi pridie Idus praesto fuit, sed plane pollex, non index.

pollex quidem ut dico ad idus sextilis ita ego lanuvium pridie idus praesto sum sed planus pollex non index


Dionysius cum ad me praeter opinionem meam venisset, locutus sum cum eo liberalissime; tempora exposui, rogavi ut diceret quid haberet in animo; me nihil ab ipso invito contendere. respondit se quod in nummis haberet nescire quo loci esset; alios non solvere, aliorum diem nondum esse. dixit etiam alia quaedam de servulis suis qua re nobiscum esse non posset. morem gessi; dimisi a me ut magistrum Ciceronum non libenter, ut hominem ingratum non invitus. volui te scire et quid ego de eius facto iudicarem.

dionysius cum ad ego praeter opinio meus venio loquor sum cum is liberalis tempus expono rogo ut dico quis habeo in animus ego nihil ab ipse invito contendo respondeo sui qui in nummus habeo nescio quo locus sum alius non solvo alius dies nondum sum dico etiam alius quidam de servulis suus qui res nos sum non possum mos gero dimitto ab ego ut magister cicero non libet ut homo ingratus non invitus volo tu scio et quis ego de is facio iudico


ego quid agam σκέμμα magnum—neque me hercule mihi quidem ullum, nisi omnia essent acta turpissime, neque ego ullius consili particeps—sed tamen quod me deceat. ipse me Caesar ad pacem hortatur; sed antiquiores litterae quam ruere coepit. Dolabella, Caelius me illi valde satis facere. mira me ἀπορία torquet. iuva me consilio si potes, et tamen ista quantum potes provide. nihil habeo tanta rerum perturbatione quod scribam. tuas litteras exspecto.

ego quis ago magnus neque ego herculis ego quidem ullus nisi omnis sum ago turpis neque ego ullus consilium particeps sed tamen qui ego decet ipse ego caesar ad pax hortor sed antiquus littera quam ruo coepio dolabella caelius ego ille validus satis facio mirus ego torqueo juvo ego consilium si possum et tamen iste quantus possum provideo nihil habeo tantus res perturbatio qui scribo tuus littera exspecto


nudius tertius dedi ad te epistulam longiorem; nunc ad ea quae proxime. velim me hercule Asturae Brutus. ἀκολασίαν istorum scribis. an censebas aliter? equidem etiam maiora exspecto. quom contionem lego de tanto viro, de clarissimo civi, ferre non queo. etsi ista iam ad risum. sed memento, sic alitur consuetudo perditarum contionum ut nostri illi non heroes sed di futuri quidem in gloria sempiterna sint, sed non sine invidia, ne sine periculo quidem. verum illis magna consolatio conscientia maximi et clarissimi facti, nobis quae? qui interfecto rege liberi non sumus. sed haec fortuna viderit, quoniam ratio non gubernat.

nudus tertius do ad tu epistula longus nunc ad is qui propior volo ego herculis astura brutus iste scribo an censeo aliter equidem etiam magnus exspecto cum contio lego de tantus vir de clarus cieo fero non queo etsi iste iam ad risus sed memento sic alo consuetudo perditaris contio ut noster ille non heros sed deus sum quidem in gloria sempiternus sum sed non sine invidia ne sine periculum quidem verus ille magnus consolatio conscientia magnus et clarus facio nos qui qui interficio rex liber non sum sed hic fortuna video quoniam ratio non guberno