Atticae primum salutem (quam equidem ruri esse arbitror; multam igitur salutem) et Piliae. de Tigellio, si quid novi. qui quidem, ut mihi Gallus Fadius scripsit, μέμψιν ἀναφέρει mihi quandam iniquissimam, me Phameae defuisse cum eius causam recepissem. quam quidem receperam contra pueros Octavios Cn. filios non libenter; sed Phameae causa volebam. erat enim, si meministi, in consulatus petitione per te mihi pollicitus si quid opus esset; quod ego perinde tuebar ac si usus essem. is ad me venit dixitque iudicem operam dare sibi constituisse eo die ipso quo de Sestio nostro lege Pompeia in consilium iri necesse erat. scis enim dies illorum iudiciorum praestitutos fuisse. respondi non ignorare eum quid ego deberem Sestio. quem vellet alium diem si sumpsisset, me ei non defuturum. ita tum ille discessit iratus. puto me tibi narrasse. non laboravi scilicet nec hominis alieni iniustissimam iracundiam mihi curandam putavi.

attica primus salus quam equidem rus sum arbitror multa igitur salus et pilia de tigellius si quis nosco qui quidem ut ego gallus fadius scribo ego quidam iniquus ego phamea desum cum is causa recipio quam quidem recipio contra puer octavius cn filius non libet sed phamea causa volo sum enim si memini in consulatus petitio per tu ego polliceor si quis opus sum qui ego perinde tueor atque si utor sum is ad ego venio dico judico opera do sui constituo is dies ipse quo de sestius noster lex pompejus in consilium eo necesse sum scio enim dies ille iudicium praestituo sum respondeo non ignoro is quis ego debeo sestius qui volo alius dies si sumo ego is non desum ita tum ille discedo irascor puto ego tu narro non laboro scilicet neque homo alienus injustus iracundia ego curo puto


tibi ad me venire, ut ostendis, vide ne non sit facile. est enim longum iter discedentemque te, quod celeriter tibi erit fortasse faciendum, non sine magno dolore dimittam. sed omnia ut voles. ego enim quicquid feceris id cum recte tum etiam mea causa factum putabo.

tu ad ego venio ut ostendo video ne non sum facilis sum enim longus iter discedo tu qui celer tu sum fortasse facio non sine magnus dolor dimitto sed omnis ut volo ego enim quisquis facio is cum rectus tum etiam meus causa facio puto


ex epistularum mearum inconstantia puto te mentis meae motum videre qui, etsi incredibili et singulari calamitate adflictus sum, tamen non tam est ex miseria quam ex culpae nostrae recordatione commotus. cuius enim scelere impulsi ac proditi simus iam profecto vides, atque utinam iam ante vidisses neque totum animum tuum maerori mecum simul dedisses! qua re cum me adflictum et confectum luctu audies, existimato me stultitiae meae poenam ferre gravius quam eventi, quod ei crediderim quem esse nefarium non putarim. me et meorum malorum memoria et metus de fratre in scribendo impedit. tu ista omnia vide et guberna Terentia tibi maximas gratias agit. litterarum exemplum quas ad Pompeium scripsi misi tibi. data iiii Kal. Iunias Thessalonicae.

ex epistularis meus inconstantia puto tu mens meus motus video qui etsi incredibilis et singularis calamitas affligo sum tamen non tam sum ex miseria quam ex culpa noster recordatio commoueo qui enim scelus impello atque prodeo sum iam profecto video atque utinam iam ante video neque totus animus tuus maeror ego simul do qui res cum ego affligo et conficio luctus audio existimo ego stultitia meus poena fero gravis quam evenio qui is credo qui sum nefarius non puto ego et meus malus memoria et metus de frater in scribo impedio tu iste omnis video et guberno terentius tu magnus gratia ago litteraris exemplum qui ad pompejus scribo mitto tu do quattuor kal junius thessalonica


Atticus qui civitatem conservatam cuperet pecuniam numeravit de suo. quod cum esset factum, adiimus ad Caesarem, verba fecimus pro Buthrotiis, liberalissimum decretum abstulimus; quod est obsignatum ab amplissimis viris. quae cum essent acta, mirari e quidem solebam pati Caesarem convenire eos qui agrum Buthrotium concupissent, neque solum pati sed etiam ei negotio te praeficere. itaque et ego cum illo locutus sum et saepius quidem, ut etiam accusarer ab eo quod parum constantiae suae confiderem, et M. Messallae et ipsi Attico dixit ut sine cura essent aperteque ostendebat se praesentium animos (erat enim popularis, ut noras) offendere nolle; cum autem mare transissent, curaturum se ut in alium agrum deducerentur.

atticus qui civitas conservo cupio pecunia numero de suus qui cum sum facio adeo ad caesaris verbum facio pro buthrotius liberalis decretum aufero qui sum obsigno ab amplus vis qui cum sum ago miror e quidem soleo patior caesaris convenio is qui ager buthrotius concupio neque solus patior sed etiam is negotium tu praeficio itaque et ego cum ille loquor sum et saepis quidem ut etiam accuso ab is qui parum constantia suus confido et m messalla et ipse atticus dico ut sine cura sum aperio ostendo sui praesens animus sum enim popularis ut nosco offendo nolo cum autem mare transeo curo sui ut in alius ager deduco


de hortis Scapulanis hoc videtur effici posse, aliud tua gratia, aliud nostra, ut praeconi subiciantur. id nisi fit, excludemur. sin ad tabulam venimus, vincemus facultates Othonis nostra cupiditate. nam quod ad me de Lentulo scribis, non †est in eo†. Faberiana modo res certa sit tuque enitare, quod facis, quod volumus consequemur.

de hortus scapulanus hic video efficio possum alius tuus gratia alius noster ut praeco subicio is nisi fio excludo sin ad tabula venio vinco facultas otho noster cupiditas nam qui ad ego de lentulus scribo non sum in is faberianus modo res certus sum tu enitaris qui facio qui volo consequor


παρακλεπτέον igitur et occulte in aliquam onerariam corrependum, non committendum ut etiam compacto prohibiti videamur. Sicilia petenda; quam si erimus nacti, maiora quaedam consequemur. sit modo recte in Hispaniis! quamquam de ipsa Sicilia utinam sit verum! sed adhuc nihil secundi. concursus Siculorum ad Catonem dicitur factus, orasse ut resisteret, omnia pollicitos; commotum illum dilectum habere coepisse. non credo, ut est luculentus auctor. potuisse certe teneri illam provinciam scio. ab Hispaniis autem iam audietur.

igitur et occulte in aliqui oneraria correpo non committo ut etiam compaciscor prohibeo video sicilia peto quam si sum nanciscor magnus quidam consequor sum modo rectus in hispania quamquam de ipse sicilia utinam sum verus sed adhuc nihil secundus concursus siculus ad cato dico facio oro ut resisto omnis polliceor commoveo ille dilectus habeo coepio non credo ut sum luculentus auctor possum certus teneo ille provincia scio ab hispania autem iam audio


ego cum accepissem tuas litteras Nonis Aprilibus quas Cephalio attulerat, essemque Menturnis postridie mansurus et inde protinus, sustinui me in Arcano fratris, ut, dum aliquid certius adferretur, occultiore in loco essemus agerenturque nihilo minus quae sine nobis agi possunt. λαλαγεῦσα iam adest et animus ardet, neque est quicquam, quo et qua.

ego cum accipio tuus littera nona aprilis qui cephalio affero sum minturnae postridie mando et inde protinus sustineo ego in arcanum frater ut dum aliquis certus affero occulo in locus sum ago nihilum paruus qui sine nos ago possum iam adsum et animus ardeo neque sum quisquam quo et qui


venit etiam ad me Matius Quinquatribus, homo me hercule, ut mihi visus est, temperatus et prudens; existimatus quidem est semper auctor oti. quam ille hoc non probare mihi quidem visus est, quam illam νέκυιαν, ut tu appellas, timere! huic ego in multo sermone epistulam ad me Caesaris ostendi, eam cuius exemplum ad te antea misi, rogavique ut interpretaretur quid esset quod ille scriberet consilio meo se uti velle, gratia, dignitate, ope rerum omnium. respondit se non dubitare quin et opem et gratiam meam ille ad pacificationem quaereret. utinam aliquod in hac miseria rei publicae πολιτικὸν opus efficere et navare mihi liceat! Matius quidem et illum in ea sententia esse confidebat et se auctorem fore pollicebatur. pridie autem apud me Crassipes fuerat qui se pridie Non. Martias Brundisio profectum atque ibi Pompeium reliquisse dicebat, quod etiam qui viii Idus illinc profecti erant nuntiabant; illa vero omnes in quibus etiam Crassipes qui pro prudentia potuit attendere, sermones minacis, inimicos optimatium, municipiorum hostis, meras proscriptiones, meros Sullas; quae Lucceium loqui, quae totam Graeciam, quae vero Theophanem!

venio etiam ad ego mattus quinquatribus homo ego herculis ut ego video sum tempero et prudens existimo quidem sum semper auctor otium quam ille hic non probaris ego quidem video sum quam ille ut tu appello timeo hic ego in multus sermo epistula ad ego caesar ostendo is qui exemplum ad tu antea mitto rogo ut interpretor quis sum qui ille scribo consilium meus sui uti volo gratia dignitas ops res omnis respondeo sui non dubitaris quin et ops et gratia meus ille ad pacificatio quaero utinam aliqui in hic miseria res publicus opus efficio et navaris ego licet mattus quidem et ille in is sententia sum confido et sui auctor sum polliceo pridie autem apud ego crassipes sum qui sui pridie non martius brundisium proficiscor atque ibi pompejus relinquo dico qui etiam qui viii idus illinc proficiscor sum nuntio ille verus omnis in qui etiam crassipes qui pro prudentia possum attendo sermo minax inimicus optimas municipium hostis merus proscriptio merus sulla qui lucceius loquor qui totus graecia qui verus theophanes


quamquam quid ego de lictoribus qui paene ex Italia decedere sim iussus? nam ad me misit Antonius exemplum Caesaris ad se litterarum in quibus erat se audisse Catonem et L. Metellum in Italiam venisse Romae ut essent palam. id sibi non placere ne qui motus ex eo fierent; prohiberique omnis Italia nisi quorum ipse causam cognovisset; deque eo vehementius erat scriptum. itaque Antonius petebat a me per litteras ut sibi ignoscerem; facere se non posse quin iis litteris pareret. tum ad eum misi L. Lamiam qui demonstraret illum Dolabellae dixisse ut ad me scriberet ut in Italiam quam primum venirem; eius me litteris venisse. tum ille edixit ita ut me exciperet et Laelium nominatim. quod sane nollem; poterat enim sine nomine res ipsa excipi.

quamquam quis ego de lictor qui paene ex italia decedo sum iubeo nam ad ego mitto antonius exemplum caesar ad sui litteraris in qui sum sui audio cato et l metellus in italia venio roma ut sum palam is sui non placeo ne qui moueo ex is fio prohibeo omnis italia nisi qui ipse causa cognosco de is vehemens sum scribo itaque antonius peto ab ego per littera ut sui ignosco facio sui non possum quin is littera pareo tum ad is mitto l lamia qui demonstro ille dolabella dico ut ad ego scribo ut in italia quam primus venio is ego littera venio tum ille edico ita ut ego excipio et laelius nominatim qui sanus nolo possum enim sine nomen res ipse excipio


Tulliola deliciolae nostrae tuum munusculum flagitat et me ut sponsorem appellat; mi autem abiurare certius est quam dependere.

tulliola deliciolae noster tuus munusculis flagito et ego ut sponsor appello ego autem abiuraris certus sum quam dependo


nos autem in Formiano morabamur, quo citius audiremus; deinde Arpinum volebamus; inde iter qua maxime ἀπάντητον esset ad mare superum remotis sive omnino missis lictoribus. audio enim bonis viris qui et nunc et saepe antea magno praesidio rei publicae fuerunt hanc cunctationem nostram non probari multaque in me et severe in conviviis tempestivis quidem disputari. cedamus igitur et, ut boni cives simus, bellum Italiae terra marique inferamus et odia improborum rursus in nos quae iam exstincta erant incendamus et Luccei consilia ac Theophani persequamur.

nos autem in formianus moror quo cieo audio deinde arpinus volo inde iter qui magnus sum ad mare superi remoueo sive omnino mitto lictor audio enim bonus vis qui et nunc et saepe antea magnus praesidium res publicus sum hic cunctatio noster non probaris multo in ego et sero in convivium tempestivus quidem disputaris cedo igitur et ut bonus civis sum bellum italia terra mare infero et odium improbus rursus in nos qui iam exstinguo sum incendo et lucceius consilium atque theophanes persequor


L. Antonium contionatum esse cognovi tuis litteris et aliis sordide; sed id quale fuerit nescio; nihil enim scripti. de Menedemo probe. Quintus certe ea dictitat quae scribis. consilium meum a te probari quod ea non scribam quae tu a me postularis facile patior, multoque magis id probabis, si orationem eam de qua hodie ad te scripsi legeris. quae de legionibus scribis, ea vera sunt. sed non satis hoc mihi videris tibi persuasisse qui de Buthrotiis nostris per senatum speres confici posse † quod puto. tantum† enim video, non videmur esse victuri, sed, ut iam nos hoc fallat, de Buthroto te non fallet.

l antonius contionor sum cognosco tuus littera et alius sordidus sed is qualis sum nescio nihil enim scribo de menedemus probus quintus certus is dictito qui scribo consilium meus ab tu probaris qui is non scribo qui tu ab ego postularis facilis patior multus magis is probo si oratio is de qui hodie ad tu scribo lego qui de legio scribo is verus sum sed non satis hic ego video tu persuadeo qui de buthrotius noster per senatus spero conficio possum qui puto tantus enim video non video sum vinco sed ut iam nos hic fallo de buthrotos tu non fallo


quaeris quid cogitem de obviam itione. quid censes nisi Alsium? et quidem ad Murenam de hospitio scripseram, sed opinor cum Matio profectum. Sallustius igitur urgebitur.

quaero quis cogito de obvius itio quis censeo nisi alsius et quidem ad murena de hospitium scribo sed opinor cum matius proficiscor sallustius igitur urgeo


de Terentia non possum commodius scribere quam tu scribis. officium sit nobis antiquissimum. si quid nos fefellerit, illius malo me quam mei paenitere.

de terentius non possum commodus scribo quam tu scribo officium sum nos antiquus si quis nos fallo ille malus ego quam meus paeniteo


litterae mihi a te redditae sunt a. d. XIII Kal. Martias in quibus scribis Caesarem apud Corfinium castra posuisse. quod putavi et praemonui fit, ut nec in praesentia committere tecum proelium velit et omnibus copiis conductis te implicet, ne ad me iter tibi expeditum sit atque istas copias coniungere optimorum civium possis cum his legionibus de quarum voluntate dubitamus. quo etiam magis tuis litteris sum commotus. neque enim eorum militum quos mecum habeo voluntate satis confido ut de omnibus fortunis rei publicae dimicem neque etiam qui ex dilectibus conscripti sunt consulibus convenerunt.

littera ego ab tu reddo sum ab d xiii kal martius in qui scribo caesaris apud corfinium castrum pono qui puto et praemoneo fio ut neque in praesens committo tu proelium volo et omnis copia conduco tu implico ne ad ego iter tu expedio sum atque iste copia coniungo bonus civis possum cum hic legio de qui voluntas dubito quo etiam magis tuus littera sum commoueo neque enim is miles qui ego habeo voluntas satis confido ut de omnis fortuna res publicus dimico neque etiam qui ex delectus conscribo sum consul convenio


Tullia mea peperit xiiii K. Iun. puerum ἑπταμηνιαῖον. quod εὐτόκησεν gaudeo; quod quidem est natum perimbecillum est. me mirificae tranquillitates adhuc tenuerunt atque maiori impedimento fuerunt quam custodiae quibus adservor. nam illa Hortensiana omnia †fuere infantia ita fiet† homo nequissimus a Salvio liberto depravatus est. itaque posthac non scribam ad te quid facturus sim sed quid fecerim; omnes enim Κωρυκαῖοι videntur subauscultare quae loquor.

tullia meus pario xiiii k jus puer qui gaudeo qui quidem sum natus perimbecillus sum ego mirificus tranquillitas adhuc teneo atque magnus impedimentum sum quam custodia qui adservo nam ille hortensianus omnis sum infer ita fio homo nequam ab salvius libertus depravo sum itaque posthac non scribo ad tu quis facio sum sed quis facio omnis enim video subauscultaris qui loquor


ἐξ ἄστεωσ ἑπταλόφου στείχων παρέδωκεν μνῶν κδ, μη, o)fei/lhma tw=| *kami/llw|, e(auto/n te o)fei/lonta mna=s κδ e)k tw=n *krotwniatikw=n kai\ e)k tw=n *xerronhsitikw=n μη kai\ mna=s klhronomh=sai χμ, κμ. tou/twn de\ mhde\ o)bolo\n dieuluth=sqai, pa/ntwn o)feilhqe/ntwn tou= deute/rou mhno\s th=| noumhni/a|. to\n de\ a)peleu/qeron au)tou=, o)/nta o(mw/numon tw=| *ko/nwnos patri/, mhde\n o(losxerw=s pefrontike/nai. tau=ta ou)=n prw=ton me\n i(/na pa/nta sw/|zhtai, deu/teron de\ i(/na mhde\ tw=n to/kwn o)ligwrh/sh|s tw=n a)po\ th=s proekkeime/nhs h(me/ras. o(/sas au)to\n h)ne/gkamen sfo/dra de/doika: kai\ ga\r parh=n pro\s h(ma=s kataskeyo/menos kai/ ti sxedo\n e)lpi/sas: a)pognou\s d' a)lo/gws a)pe/sth e)peipw/n εἴκω: αἰσχρόν τοι δηρόν τε μένειν—, meque obiurgavit vetere proverbio τὰ μὲν—. reliqua vide et quantum fieri potest perspice.

o fei lhma tw kami llw e autor n tu o fei lonta mina senatus e k tw n krotwniatikw n kai e k tw n xerronhsitikw n kai mina senatus klhronomh sai tou twn de mhde o bolus n dieuluth sqai pa ntwn o feilhqe ntwn tou deute rou mhno senatus th noumhni ab to n de ab peleu qeron au tou o nta o mw numon tw ko nwnos pater mhde n o losxerw senatus pefrontike nautilus tau ta ou n prw ton ego n eo no pa nta sw zhtai deu tero de eo no mhde tw n to kwn o ligwrh sh senatus tw n ab other th senatus proekkeime nhs h ego ras o sas au to n h ne gkamen sfo dra de doika kai ga romanus parh n pro senatus h ma senatus kataskeyo menos kai tiberius sxedo n e lpi sas ab pognou senatus d ab lo gws ab pe sth e peipw n ego objurgo veto proverbium reliquus video et quantus fio possum perspicio


quod me saepe accusas cur hunc meum casum tam graviter feram, debes ignoscere, cum ita me adflictum videas ut neminem umquam nec videris nec audieris. nam quod scribis te audire me etiam mentis errore ex dolore adfici, mihi vero mens integra est. atque utinam tam in periculo fuisset! cum ego iis quibus meam salutem carissimam esse arbitrabar inimicissimis crudelissimisque usus sum; qui, ut me paulum inclinari timore viderunt, sic impulerunt ut omni suo scelere et perfidia abuterentur ad exitium meum. nunc quoniam est Cyzicum nobis eundum, quo rarius ad me litterae perferentur, hoc velim diligentius omnia quae putaris me scire opus esse perscribas. Quintum fratrem meum fac diligas; quem ego miser si incolumem relinquo, non me totum perisse arbitrabor. data Nonis Sextilibus.

qui ego saepe accuso cur hic meus casus tam gravis fero debeo ignosco cum ita ego affligo video ut nemo umquam neque video neque audio nam qui scribo tu audio ego etiam mens error ex dolor afficio ego verus mens integer sum atque utinam tam in periculum sum cum ego is qui meus salus carus sum arbitror inimicus crudelis utor sum qui ut ego paulus inclinaris timor video sic impello ut omnis suus scelus et perfidia abutor ad exitium meus nunc quoniam sum cyzicus nos eo quo rarus ad ego littera perfero hic volo diligo omnis qui putaris ego scio opus sum perscribo quintus frater meus facio diligo qui ego miser si incolumis relinquo non ego totus pereo arbitror do nona sextilis


Ephesum venimus a. d. xi Kal. Sextilis sexagesimo et quingentesimo post pugnam Bovillanam. navigavimus sine timore et sine nausea sed tardius propter aphractorum Rhodiorum imbecillitatem. de concursu legationum, privatorum et de incredibili multitudine quae mihi iam Sami sed mirabilem in modum Ephesi praesto fuit aut audisse te puto aut quid ad me attinet? verum tamen decumani quasi venissem cum imperio, Graeci quasi Ephesio praetori se alacres obtulerunt. ex quo te intellegere certo scio multorum annorum ostentationes meas nunc in discrimen esse adductas. sed ut spero, utemur ea palaestra quam a te didicimus omnibusque satis faciemus et eo facilius quod in nostra provincia confectae sunt pactiones. sed hactenus, praesertim cum cenanti mihi nuntiarit Cestius se de nocte proficisci.

ephesus venio ab d xi kal sextilis sexagesimus et quingentesimus post pugna bovillanam navigo sine timor et sine nausea sed tardus propter aphractor rhodius imbecillitas de concursus legatio privator et de incredibilis multitudo qui ego iam samos sed mirabilis in modus ephesus praesto sum aut audio tu puto aut quis ad ego attineo verus tamen decimanus quasi venio cum imperium graecum quasi ephesius praetor sui alacer offertor ex quo tu intellego certus scio multus annus ostentatio meus nunc in discrimen sum adduco sed ut spero uto is palaestra quam ab tu disco omne satis facio et is facilis qui in noster provincia confacio sum pactio sed hactenus praesertim cum ceno ego nuntio cestius sui de nox proficisco


quem quidem sui Caesarem salutabant, Philippus non, itaque ne nos quidem; quem nego posse esse bonum civem. ita multi circumstant qui quidem nostris mortem minitantur. negant haec ferri posse. quid censes cum Romam puer venerit ubi nostri liberatores tuti esse non possunt? qui quidem semper erunt clari, conscientia vero facti sui etiam beati. sed nos, nisi me fallit, iacebimus. itaque exire aveo ubi nec Pelopidarum, inquit. haud amo vel hos designatos qui etiam declamare me coegerunt, ut ne apud aquas quidem acquiescere liceret. sed hoc meae nimiae facilitatis. nam id erat quondam quasi necesse, nunc, quoquo modo se res habet, non est item.

qui quidem suus caesaris saluto philippus non itaque ne nos quidem qui nego possum sum bonus civis ita multus circumsto qui quidem noster mors minito nego hic fero possum quis censeo cum roma puer venio ubi noster liberator tueor sum non possum qui quidem semper sum clarus conscientia verus facio suus etiam beati sed nos nisi ego fallo jaceo itaque exeo aveo ubi neque pelopidaris inquam haud amo vel hic designo qui etiam declamaris ego cogo ut ne apud aqua quidem acquiesco licet sed hic meus nimius facilitas nam is sum quondam quasi necesse nunc quisquis modo sui res habeo non sum item


itaque primum, eum qui nimium diu de rebus nostris tacuerat, Pompeium adduxi in eam voluntatem ut in senatu non semel sed saepe multisque verbis huius mihi salutem imperi atque orbis terrarum adiudicarit; quod non tam interfuit mea (neque enim illae res aut ita sunt obscurae ut testimonium, aut ita dubiae ut laudationem desiderent) quam rei publicae, quod erant quidam improbi qui contentionem fore aliquam mihi cum Pompeio ex rerum illarum dissensione arbitrarentur. cum hoc ego me tanta familiaritate coniunxi ut uterque nostrum in sua ratione munitior et in re publica firmior hac coniunctione esse possit.

itaque primus is qui nimium diu de res noster taceo pompejus adduco in is voluntas ut in senatus non semel sed saepe multa verbum hic ego salus imperium atque orbis terra adjudico qui non tam intersum meus neque enim ille res aut ita sum obscurus ut testimonium aut ita dubius ut laudatio desidero quam res publicus qui sum quidam improbus qui contentio sum aliqui ego cum pompejus ex res ille dissensio arbitror cum hic ego ego tantus familiaritas conjungo ut uterque nos in suus ratio munio et in res publicus firmus hic coniunctio sum possum


qualis futura sit Caesaris vituperatio contra laudationem meam perspexi ex eo libro quem Hirtius ad me misit; in quo conligit vitia Catonis sed cum maximis laudibus meis. itaque misi librum ad Muscam ut tuis librariis daret. volo enim eum divulgari; quod quo facilius fiat imperabis tuis.

qualis sum sum caesar vituperatio contra laudatio meus perspicio ex is liber qui hirtius ad ego mitto in quo conligo vitio cato sed cum magnus laus meus itaque mitto liber ad musca ut tuus librarius do volo enim is divulgaris qui quo facilis fio impero tuus


o Bruti amanter scriptas litteras! o iniquum tuum tempus qui ad eum ire non possis! ego autem quid scribam? ut beneficio istorum utantur? quid turpius? ut moliantur aliquid? nec audent nec iam possunt. age, quiescant auctoribus nobis; quis incolumitatem praestat? si vero aliquid de Decimo gravius, quae nostris vita, etiam si nemo molestus sit? ludos vero non facere! quid foedius? frumentum imponere! quae est alia Dionis legatio aut quod munus in re publica sordidius? prorsus quidem consilia tali in re ne iis quidem tuta sunt qui dant; sed possim id neglegere proficiens; frustra vero qui ingrediar? matris consilio cum utatur vel etiam precibus, quid me interponam? sed tamen cogitabo quo genere utar litterarum; nam silere non possum. statim igitur mittam vel Antium vel Circeios.

o brutus amanter scribo littera o iniquus tuus tempus qui ad is eo non possum ego autem quis scribo ut beneficium iste utor quis turpis ut molio aliquis neque audeo neque iam possum ago quiesco auctor nos quis incolumitas praesto si verus aliquis de decimus gravis qui noster vito etiam si nemo molestus sum ludus verus non facio quis foedus frumentum impono qui sum alius dio legatio aut qui munus in res publicus sordidus prorsus quidem consilium talis in res ne is quidem tueor sum qui do sed possum is neglego proficio frustra verus qui ingredior mater consilium cum uto vel etiam prex quis ego interpono sed tamen cogito quo genus uto litteraris nam sileo non possum statim igitur mitto vel antius vel circeii


Tarentum veni at d. xv Kal. Iunias. quod Pomptinum statueram exspectare, commodissimum duxi dies eos quoad ille veniret cum Pompeio consumere eoque magis quod ei gratum esse id videbam, qui etiam a me petierit ut secum et apud se essem cotidie. quod concessi libenter. multos enim eius praeclaros de re publica sermones accipiam, instruar etiam consiliis idoneis ad hoc nostrum negotium.

tarentus venio at d xv kal junius qui pomptinus statuo exspectaris commodus duco dies is quoad ille venio cum pompejus consumo eo magis qui is gratus sum is video qui etiam ab ego peto ut sui et apud sui sum cottidie qui concedo libet multus enim is praeclarus de res publicus sermo accipio instruo etiam consilium idoneus ad hic nos negotium


quod Sicyonii te laedunt, Catoni et eius aemulatori attribuis Servilio. quid? ea plaga nonne ad multos bonos viros pertinet? sed si ita placuit, laudemus, deinde in dissensionibus soli relinquamur?

qui sicyonius tu laedo cato et is aemulator attribuo servilius quis is plaga nonne ad multus bonus vir pertineo sed si ita placeo laudo deinde in dissensio solus relinquo


sed heus tu, diem meum scis esse iii Nonas Ianuarias; aderis igitur. scripseram iam: ecce tibi orat Lepidus ut veniam. opinor augures velle habere ad templum effandum. Eatur; μὴ σκόρδου. videbimus te igitur.

sed heus tu dies meus scio sum iii nona januarius adsum igitur scribo iam ecce tu oro lepidus ut venio opinor auguro volo habeo ad templum effor eatur video tu igitur


CAESAR IMP. CICERONI IMP. salutem DIC. recte auguraris de me (bene enim tibi cognitus sum) nihil a me abesse longius crudelitate. atque ego cum ex ipsa re magnam capio voluptatem tum meum factum probari abs te triumpho gaudio. neque illud me movet quod ii qui a me dimissi sunt discessisse dicuntur ut mihi rursus bellum inferrent. nihil enim malo quam et me mei similem esse et illos sui.

caesar imp cicero imp salus dico rectus auguraris de ego bene enim tu cognosco sum nihil ab ego absum longus crudelitas atque ego cum ex ipse res magnus capio voluptas tum meus facio probaris abs tu triumphus gaudium neque ille ego moveo qui is qui ab ego dimitto sum discedo dico ut ego rursus bellum infero nihil enim malus quam et ego meus similis sum et ille suus


nunc ut ad rem meam redeam, L. Papirius Paetus, vir bonus amatorque noster, mihi libros eos quos Ser. Claudius reliquit donavit. cum mihi per legem Cinciam licere capere Cincius amicus tuus diceret, libenter dixi me accepturum si attulisset. nunc si me amas, si te a me amari scis, enitere per amicos, clientis, hospites, libertos denique ac servos tuos ut scida ne qua depereat; nam et Graecis iis libris quos suspicor, et Latinis quos scio illum reliquisse, mihi vehementer opus est. ego autem cotidie magis quod mihi de forensi labore temporis datur in iis studiis conquiesco. per mihi, per inquam gratum feceris si in hoc tam diligens fueris quam soles in iis rebus quas me valde velle arbitraris, ipsiusque Paeti tibi negotia commendo, de quibus tibi ille agit maximas gratias, et ut iam invisas nos non solum rogo sed etiam suadeo.

nunc ut ad res meus redeo l papirius paetus vir bonus amator noster ego liber is qui seruius claudus relinquo dono cum ego per lex cincius licet capio cincius amicus tuus dico libet dico ego accipio si affero nunc si ego amo si tu ab ego amo scio enitor per amicus cliens hospes libertus denique atque servus tuus ut scida ne qui depereo nam et graecum is liber qui suspicor et latinum qui scio ille relinquo ego vehemens opus sum ego autem cottidie magis qui ego de forensis labor tempus do in is studium conquiesco per ego per inquam gratus facio si in hic tam diligo sum quam soleo in is res qui ego validus volo arbitror ipse paetus tu negotium commendo de qui tu ille ago magnus gratia et ut iam invideo nos non solus rogo sed etiam suadeo


Caesar autem mihi inridere visus est quaeso illud tuum, quod erat et εὐπινὲσ et urbanum. ita porro te sine cura esse iussit ut mihi quidem dubitationem omnem tolleret. Atticam doleo tam diu; sed quoniam iam sine horrore est, spero esse ut volumus.

caesar autem ego irrideo video sum quaeso ille tuus qui sum et et urbanus ita porro tu sine cura sum iubeo ut ego quidem dubitatio omnis tollo attica doleo tam diu sed quoniam iam sine horror sum spero sum ut volo


cum instituissem ad te scribere calamumque sumpsissem, Batonius e navi recta ad me venit domum Ephesi et epistulam tuam reddidit pridie Kal. Octobris. laetatus sum felicitate navigationis tuae, opportunitate Piliae, etiam hercule sermone eiusdem de coniugio Tulliae meae.

cum instituo ad tu scribo calamus sumo batonius e no recta ad ego venio domus ephesus et epistula tuus reddo pridie kal october laeto sum felicitas navigatio tuus opportunitas pilia etiam herculis sermo idem de conjugium tullia meus


hui, totiensne me litteras dedisse Romam, cum ad te nullas darem? at vero posthac frustra potius dabo quam, si recte dari potuerint, committam ut non dem. ne provincia nobis prorogetur, per fortunas! dum ades, quicquid provideri poterit provide. non dici potest quam flagrem desiderio urbis, quam vix harum rerum insulsitatem feram.

hui totiens ego littera do roma cum ad tu nullus do at verus posthac frustra potis do quam si rectus do possum committo ut non do ne provincia nos prorogo per fortuna dum adsum quisquis provideo possum provideo non dico possum quam flagro desiderium urbs quam vix haris res insulsitas fero


me hercule, mi Attice, saepe mecum, ἡ cur ego tecum non sum? cur ocellos Italiae, villulas meas, non video? sed id satis superque tecum me non esse, quid fugientem? periculumne? at id nunc quidem, nisi fallor, nullum est. ad ipsum enim revocat me auctoritas tua; scribis enim in caelum ferri profectionem meam sed ita si ante K. Ianuar. redeam; quod quidem certe enitar. malo enim vel cum timore domi esse quam sine timore Athenis tuis. sed tamen perspice quo ista vergant mihique aut scribe aut, quod multo malim, adfer ipse. haec hactenus.

ego herculis ego atticus saepe ego cur ego tu non sum cur ocellus italia villula meus non video sed is satis supo tu ego non sum quis fugio periculum at is nunc quidem nisi fallo nullus sum ad ipse enim revoco ego auctoritas tuus scribo enim in caelum fero profectio meus sed ita si ante k ianuar redeo qui quidem certus enitor malus enim vel cum timor domus sum quam sine timor athenae tuus sed tamen perspicio quo iste vergo ego aut scribo aut qui multus malo affero ipse hic hactenus


acta quae essent usque ad a. d. viii Kal. Iunias cognovi ex tuis litteris; reliqua exspectabam, ut tibi placebat, Thessalonicae. quibus adlatis facilius statuere potero ubi sim. nam si erit causa, si quid agetur, si spem videro, aut ibidem opperiar aut me ad te conferam; sin, ut tu scribis, ista evanuerint, aliquid aliud videbimus. omnino adhuc nihil mihi significatis nisi discordiam istorum; quae tamen inter eos de omnibus potius rebus est quam de me. itaque quid ea mihi prosit nescio sed tamen quoad me vos sperare vultis vobis obtemperabo.

ago qui sum usque ad ab d viii kal junius cognosco ex tuus littera reliquus exspecto ut tu placeo thessalonica qui affero facilis statuo possum ubi sum nam si sum causa si quis ago si spes video aut ibidem opperior aut ego ad tu confero sin ut tu scribo iste evanesco aliquis alius video omnino adhuc nihil ego significo nisi discordia iste qui tamen inter is de omnis potis res sum quam de ego itaque quis is ego prosum nescio sed tamen quoad ego tu spero volo tu obtempero


nostram ambulationem et Laconicum eaque quae Cyrea sint velim quod poterit invisas et urgeas Philotimum ut properet, ut possim tibi aliquid in eo genere respondere. Pompeius in Cumanum Parilibus venit. misit ad me statim qui salutem nuntiaret. ad eum postridie mane vadebam, cum haec scripsi.

noster ambulatio et laconicus is qui cyrea sum volo qui possum invideo et urgeo philotimus ut propero ut possum tu aliquis in is genus respondeo pompejus in cumanum parilis venio mitto ad ego statim qui salus nuntio ad is postridie mane vado cum hic scribo


libros Alexandri, neglegentis hominis et non boni poetae sed tamen non inutilis, tibi remisi. Numerium Numestium libenter accepi in amicitiam et hominem gravem et prudentem et dignum tua commendatione cognovi.

liber alexander neglego homo et non bonus poeta sed tamen non inutilis tu remitto numerius numestium libet accipio in amicitia et homo gravis et prudens et dignus tuus commendatio cognosco


cognosce cetera. ex fratris litteris incredibilia de Caesaris in me amore cognovi, eaque sunt ipsius Caesaris uberrimis litteris confirmata. Britannici belli exitus exspectatur; constat enim aditus insulae esse muratos mirificis molibus. etiam illud iam cognitum est neque argenti scripulum esse ullum in illa insula neque ullam spem praedae nisi ex mancipiis; ex quibus nullos puto te litteris aut musicis eruditos exspectare.

cognosco ceterus ex frater littera incredibilis de caesar in ego amor cognosco is sum ipse caesar uber littera confirmo britannicus bellum exitus exspecto consto enim aditus insula sum muro mirificus moles etiam ille iam cognosco sum neque argentum scripulis sum ullus in ille insula neque ullus spes praeda nisi ex mancipium ex qui nullus puto tu littera aut musica erudio exspectaris


sane sum perturbatus cum ipsius Satyri familiaritate tum Domiti, in quo uno maxime ambitio nostra nititur. demonstravi haec Caecilio simul et illud ostendi, si ipse unus cum illo uno contenderet, me ei satis facturum fuisse; nunc in causa universorum creditorum, hominum praesertim amplissimorum, qui sine eo quem Caecilius suo nomine perhiberet facile causam communem sustinerent, aequum esse eum et officio meo consulere et tempori. durius accipere hoc mihi visus est quam vellem et quam homines belli solent, et postea prorsus ab instituta nostra paucorum dierum consuetudine longe refugit. abs te peto ut mihi hoc ignoscas et me existimes humanitate esse prohibitum ne contra amici summam existimationem miserrimo eius tempore venirem, cum is omnia sua studia et officia in me contulisset. quod si voles in me esse durior, ambitionem putabis mihi obstitisse. ego autem arbitror, etiam si id sit, mihi ignoscendum esse, ἐπεὶ οὐχ ἱερήϊον οὐδὲ βοεΐην. vides enim in quo cursu simus et quam omnis gratias non modo retinendas verum etiam acquirendas putemus. spero tibi me causam probasse, cupio quidem certe.

sanus sum perturbo cum ipse satyrus familiaritas tum domitius in quo unus magnus ambitio noster nitor demonstro hic caecilius simul et ille ostendo si ipse unus cum ille unus contendo ego is satis facio sum nunc in causa universor creditor homo praesertim amplus qui sine is qui caecilius suus nomen perhibeo facilis causa communis sustineo aequus sum is et officium meus consulo et tempus durus accipio hic ego video sum quam volo et quam homo bellum soleo et postea prorsus ab institutum noster paucus dies consuetudo longus refugio abs tu peto ut ego hic ignosco et ego existimo humanitas sum prohibeo ne contra amicus summa existimatio miser is tempus venio cum is omnis suus studium et officium in ego confero qui si volo in ego sum durus ambitio puto ego obsto ego autem arbitror etiam si is sum ego ignosco sum video enim in quo cursus sum et quam omnis gratia non modo retineo verus etiam acquiro puto spero tu ego causa probo cupio quidem certus


itaque hoc tibi vere adfirmo, in maxima laetitia et exoptatissima gratulatione unum ad cumulandum gaudium conspectum aut potius complexum mihi tuum defuisse. quem semel nactus si umquam dimisero ac nisi etiam praetermissos fructus tuae suavitatis praeteriti temporis omnis exegero, profecto hac restitutione fortunae me ipse non satis dignum iudicabo.

itaque hic tu verus adfirmo in maximus laetitia et exopto gratulatio unus ad cumulo gaudium conspectus aut potis complector ego tuus desum qui semel nanciscor si umquam dimitto atque nisi etiam praetermitto fructus tuus suavitas praetereo tempus omnis exigo profecto hic restitutio fortuna ego ipse non satis dignus iudico


haec a me ordine facta puto me Bruto probaturum, tibi nescio, Catoni certe probabo. sed iam ad te ipsum revertor. ain tandem, Attice, laudator integritatis et elegantiae nostrae, ausus es hoc ex ore tuo— — inquit Ennius, ut equites Scaptio ad pecuniam cogendam darem me rogare? an tu si mecum esses qui scribis morderi te interdum quod non simul sis, paterere me id facere si vellem? non amplius inquis quinquaginta. cum Spartaco minus multi primo fuerunt. quid tandem isti mali in tam tenera insula non fecissent? non fecissent autem? immo quid ante adventum meum non fecerunt? inclusum in curia senatum habuerunt Salaminium ita multos dies ut interierint non nulli fame. erat enim praefactus Appi Scaptius et habebat turmas ab Appio. id me igitur tu cuius me hercule os mihi ante oculos solet versari cum de aliquo officio ac laude cogito, tu me inquam rogas praefectus ut Scaptius sit? alias hoc statueramus ut negotiatorem neminem idque Bruto probaramus. habeat is turmas? cur potius quam cohortis? sumptu iam nepos evadit Scaptius.

hic ab ego ordo facio puto ego brutus probo tu nescio cato certus probo sed iam ad tu ipse revorto aio tandem atticus laudator integritas et elegantia noster audeo sum hic ex os tuus inquam ennius ut eques scaptius ad pecunia cogo do ego rogo an tu si ego sum qui scribo mordeo tu interdum qui non simul sum pateo ego is facio si volo non amplus inquam quinquaginta cum spartacus paruus multus primus sum quis tandem iste malus in tam tener insula non facio non facio autem immo quis ante advenio meus non facio includo in curia senatus habeo salaminium ita multus dies ut intereo non nullus fames sum enim praefactus appius scaptius et habeo turma ab appius is ego igitur tu qui ego herculis os ego ante oculus soleo versaris cum de aliquis officium atque laus cogo tu ego inquam rogo praefectus ut scaptius sum alius hic statuo ut negotiator nemo is brutus probaramus habeo is turma cur potis quam cohors sumo iam nepos evado scaptius


et tamen, mi Attice, auguria quoque me incitant quadam spe non dubia nec haec collegi nostri ab Atto sed illa Platonis de tyrannis. nullo enim modo posse video stare istum diutius quin ipse per se etiam languentibus nobis concidat, quippe qui florentissimus ac novus vi, vii diebus ipsi illi egenti ac perditae multitudini in odium acerbissimum venerit, qui duarum rerum simulationem tam cito amiserit, mansuetudinis in Metello, divitiarum in aerario. iam quibus utatur vel sociis vel ministris? ii provincias, ii rem publicam regent quorum nemo duo menses potuit patrimonium suum gubernare?

et tamen ego atticus augurium quoque ego incito quidam spes non dubius neque hic collegium noster ab atto sed ille plato de tyrannus nullus enim modo possum video sto iste diu quin ipse per sui etiam langueo nos concaedes quippe qui floreo atque novus vis vii dies ipse ille egeo atque perdo multitudo in odium acerbus venio qui duaris res simulatio tam cito amitto mansuetudo in metellus divitiaris in aerarius iam qui uto vel socius vel minister is provincia is res publicus rego qui nemo duo mensis possum patrimonium suus gubernaris


Bruto tuae litterae gratae erant. fui enim apud illum multas horas in Neside, cum paulo ante tuas litteras accepissem. delectari mihi Tereo videbatur et habere maiorem Accio quam Antonio gratiam. mihi autem quo laetiora sunt, eo plus stomachi et molestiae est populum Romanum manus suas non in defendenda re publica sed in plaudendo consumere. mihi quidem videntur istorum animi incendi etiam ad repraesentandam improbitatem suam. sed tamen dúm modo doleant áliquid, doleant quídlibet.

brutus tuus littera gratus sum sum enim apud ille multus hora in nesis cum paulus ante tuus littera accipio delectaris ego tereo video et habeo magnus attius quam antonius gratia ego autem quo laetus sum is multus stomachus et molestia sum populus romanus manus suus non in defendo res publicus sed in plaudo consumo ego quidem video iste animus incendo etiam ad repraesento improbitas suus sed tamen dum modo doleo aliquid doleo quidlibet


sane velim scire num censum impediant tribuni diebus vitiandis (est enim hic rumor) totaque de censura quid agant, quid cogitent. nos hic cum Pompeio fuimus. multa mecum de re publica sane sibi displicens, ut loquebatur (sic est enim in hoc homine dicendum), Syriam spernens, Hispaniam iactans, hic quoque, ut loquebatur; et opinor usque quaque, de hoc cum dicemus, sit hoc quasi καὶ τόδε. tibi etiam gratias agebat quod signa componenda suscepisses; in nos vero suavissime hercule est effusus. venit etiam ad me in Cumanum a se. nihil minus velle mihi visus est quam Messallam consulatum petere. de quo ipso si quid scis velim scire.

sanus volo scio num census impedio tribunus dies vitio sum enim hic rumor totus de censeo quis ago quis cogito nos hic cum pompejus sum multus ego de res publicus sanus sui displiceo ut loquor sic sum enim in hic homo dico syria sperno hispania iacto hic quoque ut loquor et opinor usque quisque de hic cum dico sum hic quasi tu etiam gratia ago qui signum compono suscipio in nos verus suavis herculis sum effundo venio etiam ad ego in cumanum ab sui nihil paruus volo ego video sum quam messalla consulatus peto de quo ipse si quis scio volo scio


hic sunt haec, coniunctio mihi summa cum Pompeio, si placet, etiam cum Caesare, reditus in gratiam cum inimicis, pax cum multitudine, senectutis otium. sed me κατακλεὶσ mea illa commovet quae est in libro tertio: interea cursus, quos prima a parte iuventae quosque adeo consul virtute animoque petisti, hos retine atque auge famam laudesque bonorum. haec mihi cum in eo libro in quo multa sunt scripta ἀριστοκρατικῶσ Calliope ipsa praescripserit, non opinor esse dubitandum quin semper nobis videatur εἷσ οἰωνὸσ ἄριστοσ ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης. sed haec ambulationibus Compitaliciis reservemus. tu pridie Compitalia memento. balineum calfieri iubebo. et Pomponiam Terentia rogat; matrem adiungemus. Θεοφράστου περὶ adfer mihi de libris Quinti fratris.

hic sum hic conjunctio ego summus cum pompejus si placeo etiam cum caesaris redeo in gratia cum inimicus pax cum multitudo senectus otium sed ego meus ille commoveo qui sum in liber tertius interea curro qui primus ab pars juventa quisque adeo consul virtus animo peto hic retineo atque augeo fama laudo bonus hic ego cum in is liber in quo multus sum scribo calliope ipse praescribo non opinor sum dubito quin semper nos video sed hic ambulatio compitalicius reservo tu pridie compitalis memento balineum calfieri iubeo et pomponia terentius rogo mater adjungo affero ego de liber quintius frater


v Nonas conscendens ab hortis Cluvianis in phaselum epicopum has dedi litteras, cum Piliae nostrae villam ad Lucrinum, vilicos, procuratores tradidissem. ipse autem eo die in Paeti nostri tyrotarichum imminebam; perpaucis diebus in Pompeianum, post in haec Puteolana et Cumana regna renavigare. o loca ceteroqui valde expetenda, interpellantium autem multitudine paene fugienda!

v nona conscendo ab hortus cluvianus in phaselis epicopus hic do littera cum pilia noster villa ad lucrinus vilicus procurator trado ipse autem is dies in paetus noster tyrotarichos immineo perpaucus dies in pompejanus post in hic puteolanus et cumanum regnum renavigaris o locum ceteroqui validus expeto interpello autem multitudo paene fugio


laetari te nostra moderatione et continentia video. tum id magis faceres, si adesses. atque hoc foro quod egi ex Idibus Februariis Laodiceae ad Kal. Maias omnium dioecesium praeter Ciliciae mirabilia quaedam effecimus. ita multae civitates omni aere alieno liberatae, multae valde levatae sunt, omnes suis legibus et iudiciis usae αὐτονομίαν adeptae revixerunt. his ego duobus generibus facultatem ad se aere alieno liberandas aut levandas dedi, uno quod omnino nullus in imperio meo sumptus factus est (nullum cum dico non loquor ὑπερβολικῶσ), nullus inquam, ne terruncius quidem.

laetor tu noster moderatio et continentia video tum is magis facio si adsum atque hic forum qui ago ex idus februarius laodicea ad kal maia omnis dioecesis praeter cilicia mirabile quidam efficio ita multus civitas omnis aer alienus libero multus validus levo sum omnis suus lex et iudicium utor adeptae revivo hic ego duo genus facultas ad sui aer alienus libero aut levo do unus qui omnino nullus in imperium meus sumptus facio sum nullus cum dico non loquor nullus inquam ne terruncius quidem


ego propter incredibilem et animi et corporis molestiam conficere pluris litteras non potui; iis tantum rescripsi a quibus acceperam. tu velim et Basilo et quibus praeterea videbitur, etiam Servilio conscribas, ut tibi videbitur, meo nomine. quod tanto intervallo nihil omnino ad vos scripsi, his litteris profecto intellegis rem mihi desse de qua scribam, non voluntatem.

ego propter incredibilis et animus et corpus molestia confacio multus littera non possum is tantus rescribo ab qui accipio tu volo et basilus et qui praeterea video etiam servilius conscribo ut tu video meus nomen qui tantus intervallum nihil omnino ad tu scribo hic littera profecto intellego res ego defleo de qui scribo non voluntas


accepi Roma sine epistula tua fasciculum litterarum; in quo, si modo valuisti et Romae fuisti, Philotimi duco esse culpam, non tuam. haud epistulam dictavi sedens in raeda, cum in castra proficiscerer a quibus aberam bidui. paucis diebus habebam certos homines quibus darem litteras. itaque eo me servavi.

accipio roma sine epistula tuus fasciculis litteraris in quo si modo valeo et roma sum philotimus duco sum culpa non tuus haud epistula dicto sedeo in raeda cum in castrum proficisco ab qui absum biduus paucus dies habeo certus homo qui do littera itaque is ego servo


quid opus est de Dionysio tam valde adfirmare? an mihi nutus tuus non faceret fidem? suspicionem autem eo mihi maiorem tua taciturnitas adtulerat, quod et tu soles conglutinare amicitias testimoniis tuis et illum aliter cum aliis de nobis locutum audiebam. sed prorsus ita esse ut scribis mihi persuades. itaque ego is in illum sum quem tu me esse vis.

quis opus sum de dionysius tam validus adfirmaris an ego nutus tuus non facio fides suspicio autem is ego magnus tuus taciturnitas affero qui et tu soleo conglutinaris amicitia testimonium tuus et ille aliter cum alius de nos loquor audio sed prorsus ita sum ut scribo ego persuadeo itaque ego is in ille sum qui tu ego sum volo


de illius Alexandrea discessu nihil adhuc rumoris, contraque opinio valde esse impeditum. itaque nec mitto, ut constitueram, Ciceronem et te rogo ut me hinc expedias. quodvis enim supplicium levius est hac permansione. hac de re et ad Antonium scripsi et ad Balbum et ad Oppium. sive enim bellum in Italia futurum est sive classibus utetur, hic esse me minime convenit; quorum fortasse utrumque erit, alterum certe.

de ille alexandrea discessus nihil adhuc rumor contra opinio validus sum impedio itaque neque mitto ut constituo cicero et tu rogo ut ego hinc expedio quivis enim supplicium levis sum hic permansio hic de res et ad antonius scribo et ad balbus et ad oppius sive enim bellum in italia sum sum sive classis uto hic sum ego paruus convenio qui fortasse uterque sum alter certus


de reliquo quid tibi ego dicam? ardeo studio historiae (incredibiliter enim me commovet tua cohortatio) quae quidem nec institui nec effici potest sine tua ope. coram igitur hoc quidem conferemus. in praesentia mihi velim scribas quibus consulibus C. Fannius M. f. tribunus pl. fuerit. videor mihi audisse P. Africano L. Mummio censoribus. id igitur quaero. tu mihi de iis rebus quae novantur omnia certa, clara. iii Idus ex Arpinati.

de reliquus quis tu ego dico ardeo studium historia incredibilis enim ego commoveo tuus cohortatio qui quidem neque instituo neque efficio possum sine tuus ops coram igitur hic quidem confero in praesens ego volo scribo qui consul que fannius m f tribunus pl sum video ego audio p africanus l mummius censor is igitur quaero tu ego de is res qui novo omnis certus clarus iii idus ex arpinas


Thermum, Silium vere audis laudari. valde honeste se gerunt. adde M. Nonium, Bibulum, me, si voles. iam Scrofa vellem haberet ubi posset; est enim lautum negotium. ceteri infirmant πολίτευμα Catonis. Hortensio quod causam meam commendas valde gratum. de Amiano spei nihil putat esse Dionysius. Terenti nullum vestigium adgnovi. Moeragenes certe periit. feci iter per eius possessionem in qua animal reliquum nullum est. haec non noram tum, cum Democrito tuo cum locutus sum. Rhosica vasa mandavi. sed heus tu! quid cogitas? in felicatis lancibus et splendidissimis canistris holusculis nos soles pascere; quid te in vasis fictilibus appositurum putem? κέρασ Phemio mandatum est; reperietur, modo aliquid illo dignum canat.

thermus silius verus audio laudo validus honestus sui gero addo m nonius bibulis ego si volo iam scrofa volo habeo ubi possum sum enim lautus negotium ceterus infirmo cato hortensius qui causa meus commendo validus gratus de amianus spes nihil puto sum dionysius terentius nullus vestigium agnosco moeragenes certus pereo facio iter per is possessio in qui animal reliquus nullus sum hic non noram tum cum democritus tuus cum loquor sum rhosicus vasum mando sed heus tu quis cogito in filicatus lanx et splendidus canistrum holusculis nos soleo pasco quis tu in vasum fictilis applumbo puto phemius mando sum reperio modo aliquis ille dignus cano


Iteradum eadem ista mihi. coronatus Quintus noster Parilibus! solusne? etsi addis Lamiam quod demiror equidem, sed scire cupio qui fuerint alii; quamquam satis scio nisi improbum neminem. explanabis igitur hoc diligentius. ego autem casu cum dedissem ad te litteras vi Kal. satis multis verbis, tribus fere horis post accepi tuas et magni quidem ponderis. itaque ioca tua plena facetiarum de haeresi Vestoriana et de †Pherionum more† Puteolano risisse me satis nihil est necesse rescribere. πολιτικώτερα illa videamus.

iteradum idem iste ego corono quintus noster parilis solus etsi addo lamia qui demiror equidem sed scio cupio qui sum alius quamquam satis scio nisi improbus nemo explano igitur hic diligo ego autem casus cum do ad tu littera vis kal satis multus verbum tres fere hora post accipio tuus et magnus quidem pondus itaque ioca tuus plenus facetiaris de haeresis vestoriana et de pherio mos puteolanus rideo ego satis nihil sum necesse rescribo ille video


quod scribis Terentiam de obsignatoribus mei testamenti loqui, primum tibi persuade me istaec non curare neque esse quicquam aut parvae curae aut novae loci. sed tamen quid simile? illa eos non adhibuit quos existimavit quaesituros nisi scissent quid esset. num id etiam mihi periculi fuit? sed tamen faciat illa quod ego. dabo meum testamentum legendum cui voluerit; intelleget non potuisse honorificentius a me fieri de nepote quam fecerim. nam quod non advocavi ad obsignandum, primum mihi non venit in mentem, deinde ea re non venit, quia nihil attinuit. tute scis, si modo meministi, me tibi tum dixisse ut de tuis aliquos adduceres. quid enim opus erat multis? equidem domesticos iusseram. tum tibi placuit ut mitterem ad Silium. inde est natum ut ad Publilium; sed necesse neutrum fuit. hoc tu tractabis ut tibi videbitur.

qui scribo terentia de obsignator meus testamentum loquor primus tu persuadeo ego iste non curo neque sum quisquam aut parvus cura aut novus locus sed tamen quis similis ille is non adhibeo qui existimo quaero nisi scio quis sum num is etiam ego periculum sum sed tamen facio ille qui ego do meus testamentum lego qui volo intellego non possum honorificus ab ego fio de nepos quam facio nam qui non advoco ad obsigno primus ego non venio in mens deinde is res non venio quia nihil attineo tueor scio si modo memini ego tu tum dico ut de tuus aliquis adduco quis enim opus sum multus equidem domesticus jubeo tum tu placeo ut mitto ad silius inde sum natus ut ad publilius sed necesse neuter sum hic tu tracto ut tu video


avide tuum consilium exspecto. timeo ne absim cum adesse me sit honestius; temere venire non audeo. de Antoni itineribus nescio quid aliter audio atque ut ad te scribebam. omnia igitur velim explices et ad me certa mittas.

avidus tuus consilium exspecto timeo ne absum cum adsum ego sum honestus temere venio non audeo de antonius iter nescio quis aliter audio atque ut ad tu scribo omnis igitur volo explico et ad ego certus mitto


bene me hercule de Buthroto. at ego Tironem ad Dolabellam cum litteris, quia iusseras, miseram. quid nocet? de nostris autem Antiatibus satis videbar plane scripsisse, ut non dubitares quin essent otiosi futuri usurique beneficio Antoni contumelioso. Cassius frumentariam rem aspernabatur; eam Servilia sublaturam ex senatus consulto se esse dicebat. noster vero καὶ μάλα σεμνῶσ in Asiam, postea quam mihi est adsensus tuto se Romae esse non posse (ludos enim absens facere malebat), statim ait se iturum simul ac ludorum apparatum iis qui curaturi essent tradidisset. navigia conligebat; erat animus in cursu. interea in isdem locis erant futuri.

bene ego herculis de buthrotos at ego tiro ad dolabella cum littera quia jubeo miser quis noceo de noster autem antias satis video planus scribo ut non dubitaris quin sum otiosus sum utor beneficium antonius contumeliosus casseius frumentarius res aspernor is servilius suffero ex senatus consultum sui sum dico noster verus in asia postea quam ego sum assensus tueor sui roma sum non possum ludus enim absum facio malo statim aio sui eo simul atque ludus appario is qui curo sum trado navigium conligebat sum animus in cursus interea in idem locus sum sum


Romanae autem se res sic habent. senatus Ἄρειοσ πάγοσ; nihil constantius, nihil severius, nihil fortius. nam cum dies venisset rogationi ex senatus consulto ferendae, concursabant barbatuli iuvenes, totus ille grex Catilinae, duce filiola Curionis, et populum ut antiquaret rogabant. Piso autem consul lator rogationis idem erat dissuasor. operae Clodianae pontis occuparant, tabellae ministrabantur ita ut nulla daretur uti rogas. hic tibi in rostra Cato advolat, convicium Pisoni consuli mirificum facit, si id est convicium, vox plena gravitatis, plena auctoritatis, plena denique salutis. accedit eodem etiam noster Hortensius, multi praeterea boni; insignis vero opera Favoni fuit. hoc concursu optimatium comitia dimittuntur, senatus vocatur. cum decerneretur frequenti senatu, contra pugnante Pisone, ad pedes omnium singillatim accidente Clodio, ut consules populum cohortarentur ad rogationem accipiendam, homines ad quindecim Curioni nullum senatus consultum facienti adsenserunt; ex altera parte facile cccc fuerunt. acta res est. Fufius tribunus tum concessit. Clodius contiones miseras habebat, in quibus Lucullum, Hortensium, C. Pisonem, Messallam consulem contumeliose laedebat; me tantum comperisse omnia criminabatur. senatus et de provinciis praetorum et de legationibus et de ceteris rebus decernebat ut ante quam rogatio lata esset ne quid ageretur.

romanus autem sui res sic habeo senatus nihil consto nihil severus nihil fortis nam cum dies venio rogatio ex senatus consultum fero concurso barbatulis juvenis totus ille grex catilina dux filiola curio et populus ut antiquo rogo piso autem consul lator rogatio idem sum dissuasor opera clodianus pons occupo tabella ministro ita ut nullus do uti rogo hic tu in rostrum cato advolo convicium piso consul mirificus facio si is sum convicium vox plenus gravitas plenus auctoritas plenus denique salus accedo idem etiam noster hortensius multus praeterea bonus insignis verus opus favonius sum hic concursus optimas comitium dimitto senatus voco cum decerno frequens senatus contra pugno piso ad pes omnis singillatim accido claudius ut consul populus cohorto ad rogatio accipio homo ad quindecim curio nullus senatus consulo facio adsentio ex alter pars facilis cccc sum ago res sum fufius tribunus tum concedo claudius contio miser habeo in qui lucullus hortensius que piso messalla consul contumeliosus laedo ego tantus comperio omnis crimino senatus et de provincia praetor et de legatio et de ceterus res decerno ut ante quam rogatio fero sum ne quis ago


legi Bruti epistulam eamque tibi remisi sane non prudenter rescriptum ad ea quae requisieras. sed ipse viderit. quamquam illud turpiter ignorat. Catonem primum sententiam putat de animadversione dixisse quam omnes ante dixerant praeter Caesarem et, cum ipsius Caesaris tam severa fuerit qui tum praetorio loco dixerit, consularium putat leniores fuisse, Catuli, Servili, Lucullorum, Curionis, Torquati, Lepidi, Gelli, Volcaci, Figuli, Cottae, L. Caesaris, C. Pisonis, M'. Glabrionis, etiam Silani, Murenae designatorum consulum. cur ego in sententiam Catonis? quia verbis luculentioribus et pluribus rem eandem comprehenderat. me autem hic laudat quod rettulerim, non quod patefecerim, quod cohortatus sim, quod denique ante quam consulerem ipse iudicaverim. quae omnia quia Cato laudibus extulerat in caelum perscribendaque censuerat, idcirco in eius sententiam est facta discessio. hic autem se etiam tribuere multum mi putat quod scripserit optimum consulem. quis enim ieiunius dixit inimicus? ad cetera vero tibi quem ad modum rescripsit! tantum rogat de senatus consulto ut corrigas. hoc quidem fecisset, etiam si a librano admonitus esset. sed haec iterum ipse viderit.

lego brutus epistula eo tu remitto sanus non prudens rescribo ad is qui requaero sed ipse video quamquam ille turpis ignoro cato primus sententia puto de animadversio dico quam omnis ante dico praeter caesaris et cum ipse caesar tam severus sum qui tum praetorius locus dico consularis puto lenis sum catulis servilis lucullus curio torquatus lepidus gellius volcacius figulis cotta l caesar que piso m glabrio etiam silanus murena designator consul cur ego in sententia cato quia verbum luculentus et multus res idem comprehendo ego autem hic laudo qui refero non qui patefacio qui cohortor sum qui denique ante quam consulo ipse judico qui omnis quia cato laus effero in caelum perscribo censeo idcirco in is sententia sum facio discessio hic autem sui etiam tribuo multus ego puto qui scribo bonus consul quis enim jejunus dico inimicus ad ceterus verus tu qui ad modus rescribo tantus rogo de senatus consultum ut corrigo hic quidem facio etiam si ab librano admonitus sum sed hic iterum ipse video


ego itinera sic composueram ut Nonis Quintilibus Puteolis essem; valde enim festino, ita tamen ut quantum homo possit quam cautissime navigem.

ego iter sic compono ut nona quintilis puteoli sum validus enim festino ita tamen ut quantus homo possum quam caveo navigo


adventus Philotimi (at cuius hominis, quam insulsi et quam saepe pro Pompeio mentientis!) exanimavit omnis qui mecum erant; nam ipse obdurui. dubitabat nostrum nemo quin Caesar itinera repressisset—volare dicitur; Petreius cum Afranio coniunxisset se—nihil adfert eius modi. quid quaeris? etiam illud erat persuasum, Pompeium cum magnis copiis iter in Germaniam per Illyricum fecisse; id enim αὐθεντικῶσ nuntiabatur. Melitam igitur opinor capessamus, dum quid in Hispania. quod quidem prope modum videor ex Caesaris litteris voluntate facere posse, qui negat neque honestius neque tutius mihi quicquam esse quam ab omni contentione abesse.

advenio philotimus at qui homo quam insulsus et quam saepe pro pompejus mentior exanimo omnis qui ego sum nam ipse obduresco dubito nos nemo quin caesar iter reprimo volaris dico petreius cum afranius conjungo sui nihil affero is modus quis quaero etiam ille sum persuadeo pompejus cum magnus copia iter in germania per illyricus facio is enim nuntio melita igitur opinor capesso dum quis in hispania qui quidem prope modus video ex caesar littera voluntas facio possum qui nego neque honestus neque tueor ego quisquam sum quam ab omnis contentio absum


cum essem in Tusculano (erit hoc tibi pro illo tuo: cum essem in Ceramico) verum tamen cum ibi essem, Roma puer a sorore tua missus epistulam mihi abs te adlatam dedit nuntiavitque eo ipso die post meridiem iturum eum qui ad te proficisceretur. eo factum est ut epistulae tuae rescriberem aliquid, brevitate temporis tam pauca cogerer scribere.

cum sum in tusculanus sum hic tu pro ille tuus cum sum in ceramicus verus tamen cum ibi sum roma puer ab soror tuus mitto epistula ego abs tu affero do nuntio is ipse dies post meridio eo is qui ad tu proficiscor is facio sum ut epistula tuus rescribo aliquis brevitas tempus tam paucus cogo scribo


sequitur χρησμὸσ vi K. Februarias, ego si Pompeius manet in Italia nec res ad pactionem venit, longius bellum puto fore; sin Italiam relinquit, ad posterum bellum ἄσπονδον strui existimo. huius igitur belli ego particeps et socius et adiutor esse cogor quod et ἄσπονδον est et cum civibus? deinde vii Idus Febr., cum iam plura audires de Pompei consilio, concludis epistulam quandam hoc modo, ego quidem tibi non sim auctor, si Pompeius Italiam relinquit, te quoque profugere. summo enim periculo facies nec rei publicae proderis; quoi quidem posterius poteris prodesse, si manseris. quem φιλόπατριν ac πολιτικὸν hominis prudentis et amici tali admonitu non moveret auctoritas?

sequor vis k februarius ego si pompejus maneo in italia neque res ad pactio venio longus bellum puto sum sin italia relinquo ad posterus bellum struo existimo hic igitur bellum ego particeps et socius et adjuto sum cogo qui et sum et cum civis deinde vii idus febr cum iam multus audio de pompejus consilium concludo epistula quidam hic modo ego quidem tu non sum auctor si pompejus italia relinquo tu quoque profugio superus enim periculum facies neque res publicus prodo qui quidem posterus possum prosum si maneo qui atque homo prudens et amicus talis admoneo non moveo auctoritas


de re publica quid ego tibi subtiliter? tota periit atque hoc est miserior quam reliquisti, quod tum videbatur eius modi dominatio civitatem oppressisse quae iucunda esset multitudini, bonis autem ita molesta ut tamen sine pernicie, nunc repente tanto in odio est omnibus ut quorsus eruptura sit horreamus. nam iracundiam atque intemperantiam illorum sumus experti qui Catoni irati omnia perdiderunt, sed ita lenibus uti videbantur venenis ut posse videremur sine dolore interire; nunc vero sibilis vulgi, sermonibus honestorum, fremitu Italiae vereor ne exarserint.

de res publicus quis ego tu subtilis totus pereo atque hic sum miser quam relinquo qui tum video is modus dominatio civitas opprimo qui iucundus sum multitudo bonus autem ita molestus ut tamen sine pernicies nunc repens tantus in odium sum omnis ut quorsus erumpo sum horreo nam iracundia atque intemperantia ille sum experior qui cato irascor omnis perdo sed ita lenis uti video venenum ut possum video sine dolor intereo nunc verus sibilis vulgus sermo honestor fremo italia vereor ne exardeo


Hirti librum, ut facis, divulga. de Philotimo idem et ego arbitrabar. domum tuam pluris video futuram vicino Caesare. tabellarium meum hodie exspectamus. nos de Pilia et Attica certiores faciet. domi te libenter esse facile credo. sed velim scire quid tibi restet aut iamne confeceris. ego te in Tusculano exspecto eoque magis quod Tironi statim te venturum scripsisti et addidisti te putare opus esse.

hirtius liber ut facio divulgo de philotimus idem et ego arbitror domus tuus multus video sum vicinus caesaris tabellarius meus hodie exspecto nos de pilia et atticus certus facio domus tu libet sum facilis credo sed volo scio quis tu resto aut jam confacio ego tu in tusculanus exspecto eo magis qui tiro statim tu venio scribo et addo tu puto opus sum


Q. Cicero puer legit, ut opinor, et certe, epistulam inscriptam patri suo. solet enim aperire idque de meo consilio, si quid forte sit quod opus sit sciri. in ea autem epistula erat idem illud de sorore quod ad me. mirifice conturbatum vidi puerum. lacrimans mecum est questus. quid quaeris? miram in eo pietatem suavitatem humanitatemque perspexi. quo maiorem spem habeo nihil fore aliter ac deceat. id te igitur scire volui.

q cicero puer lego ut opinor et certus epistula inscribo pater suus soleo enim aperio is de meus consilium si quis fors sum qui opus sum scio in is autem epistula sum idem ille de soror qui ad ego mirificus conturbo video puer lacrimo ego sum queror quis quaero mirus in is pietas suavitas humanitas perspicio quo magnus spes habeo nihil sum aliter atque decet is tu igitur scio volo


sed cognosce itinera nostra, ut statuas ubi nos visurus sis. in Formianum volumus venire Parilibus; inde, quoniam putas praetermittendum nobis esse hoc tempore cratera illum delicatum, Kal. Maiis de Formiano proficiscemur, ut Anti simus a. d. v Nonas Maias. ludi enim Anti futuri sunt a iiii ad pr. Nonas Maias. eos Tullia spectare vult. inde cogito in Tusculanum, deinde Arpinum, Romam ad Kal. Iunias. te aut in Formiano aut Anti aut in Tusculano cura ut videamus. epistulam superiorem restitue nobis et appinge aliquid novi.

sed cognosco iter noster ut statua ubi nos video sum in formiani volo venio parilis inde quoniam puto praetermitto nos sum hic tempus cratera ille delicatus kal maia de formianus proficisco ut antius sum ab d v nona maia ludo enim antius sum sum ab quattuor ad pr nona maia is tullia specto volo inde cogo in tusculanus deinde arpinus roma ad kal junius tu aut in formianus aut antius aut in tusculanus cura ut video epistula superus restituo nos et appingo aliquis nosco


volo ames meam constantiam. ludos Anti spectare non placet; est enim ὑποσόλοικον, quom velim vitare omnium deliciarum suspicionem, repente ἀναφαίνεσθαι non solum delicate sed etiam inepte peregrinantem. qua re usque ad Nonas Maias te in Formiano exspectabo. nunc fac ut sciam quo die te visuri simus. ab Appi Foro hora quarta. dederam aliam paulo ante a Tribus Tabernis.

volo amo meus constantia ludus antius specto non placeo sum enim cum volo vitaris omnis deliciae suspicio repens non solus delicatus sed etiam ineptus peregrinor qui res usque ad nona maia tu in formianus exspecto nunc facio ut scio quo dies tu video sum ab appius forum hora quartus do alius paulus ante ab tres taberna


potes autem quid veri sit perspicere tu unus. de Rutilia quoniam videris dubitare, scribes ad me cum scies sed quam primum, et num Clodia D. Bruto consulari filio suo mortuo vixerit. id de Marcello aut certe de Postumia sciri potest, illud autem de M. Cotta aut de Syro aut de Satyro.

possum autem quis verus sum perspicio tu unus de rutilia quoniam video dubitaris scribo ad ego cum scio sed quam primus et num claudius d brutus consularis filius suus mortuus vivo is de marcellus aut certus de postumius scio possum ille autem de m cotta aut de syrus aut de satyrus


tertia est epistula pridie Idus Novembr. data, in qua exponis prudenter et diligenter quae sint quae rem distinere videantur, de Crasso, de Pompeio, de ceteris. qua re oro te ut, si qua spes erit posse studiis bonorum, auctoritate, multitudine comparata rem confici, des operam ut uno impetu perfringantur, in eam rem incumbas ceterosque excites. sin, ut ego perspicio cum tua coniectura tum etiam mea, spei nihil est, oro obtestorque te ut Quintum fratrem ames quem ego miserum misere perdidi neve quid eum patiare gravius consulere de se quam expediat sororis tuae filio, meum Ciceronem quoi nihil misello relinquo praeter invidiam et ignominiam nominis mei tueare quoad poteris, Terentiam, unam omnium aerumnosissimam, sustentes tuis officiis. ego in Epirum proficiscar quom primorum dierum nuntios excepero. tu ad me velim proximis litteris ut se initia dederint perscribas. data pridie Kal. Decembr.

tertius sum epistula pridie idus novembr do in qui expono prudens et diligenter qui sum qui res distineo video de crassus de pompejus de ceterus qui res oro tu ut si qui spes sum possum studium bonus auctoritas multitudo comparo res conficio do opera ut unus impetus perfringantur in is res incumbo ceter excito sin ut ego perspicio cum tuus conicio tum etiam meus spes nihil sum oro obtestor tu ut quintus frater amo qui ego miser mitto perdo neve quis is patior gravis consulo de sui quam expedio soror tuus filius meus cicero qui nihil misellus relinquo praeter invidia et ignominia nomen meus tuearis quoad possum terentia unus omnis aerumnosus sustento tuus officium ego in epirus proficisco cum prima dies nuntius excipio tu ad ego volo propior littera ut sui initium do perscribo do pridie kal decembr


Furni exceptio mihi non placet; nec enim ego ullum aliud tempus timeo nisi quod ille solum excipit. sed scriberem ad te de hoc plura, si Romae esses. in Pompeio te spem omnem oti ponere non miror. ita res est removendumque censeo illud dissimulantem. sed enim οἰκονομία si perturbatior est, tibi adsignato. te enim sequor σχεδιάζοντα.

furnius exceptio ego non placeo neque enim ego ullus alius tempus timeo nisi qui ille solus excipio sed scribo ad tu de hic multus si roma sum in pompejus tu spes omnis otium pono non miro ita res sum removeo censeo ille dissimulo sed enim si perturbo sum tu adsigno tu enim sequor


mi Pomponi, pugna ut tecum et cum meis mihi liceat vivere et scribe ad me omnia. premor luctu, desiderio cum omnium rerum tum meorum qui mihi me cariores semper fuerunt. cura ut valeas.

ego pomponius pugno ut tu et cum meus ego licet vivo et scribo ad ego omnis premo luctus desiderium cum omnis res tum meus qui ego ego carus semper sum cura ut valeo


de Vergili parte valde probo. sic ages igitur. et quidem id erit primum, proximum Clodiae. quod si neutrum, metuo ne turbem et inruam in Drusum. intemperans sum in eius rei cupiditate quam nosti. itaque revolvor identidem in Tusculanum. quidvis enim potius quam ut non hac aestate absolvatur.

de vergilis pars validus probo sic ago igitur et quidem is sum primus propior claudius qui si neuter metuo ne turbo et inruam in drusus intempero sum in is res cupiditas quam nosco itaque revolvo identidem in tusculanus quivis enim potis quam ut non hic aestas absolvo


vii Idus Martias scribis Peducaeo quoque nostro probari quod quierim, cuius auctoritas multum apud me valet. his ego tuis scriptis me consolor ut nihil a me adhuc delictum putem. tu modo auctoritatem tuam defendito; adversus me nihil opus est sed consciis egeo aliis. ego si nihil peccavi, reliqua tuebor. ad ea tute hortare et me omnino tua cogitatione adiuva. hic nihildum de reditu Caesaris audiebatur. ego his litteris hoc tamen profeci, perlegi omnis tuas et in eo acquievi.

vii idus martius scribo peducaeus quoque noster probaris qui queo qui auctoritas multus apud ego valeo hic ego tuus scribo ego consolo ut nihil ab ego adhuc delinquo puto tu modo auctoritas tuus defendo adverro ego nihil opus sum sed conscius egeo alius ego si nihil pecco reliquus tueor ad is tueor hortaris et ego omnino tuus cogitatio adjuvo hic nihildum de reditus caesar audio ego hic littera hic tamen proficio perlego omnis tuus et in is acquiesco


cum quod scriberem plane nihil haberem, haec autem reliqua essent quae scire cuperem, profectusne esset, quo in statu urbem reliquisset, in ipsa Italia quem cuique regioni aut negotio praefecisset, ecqui essent ad Pompeium et ad consules ex senatus consulto de pace legati, ut igitur haec scirem dedita opera has ad te litteras misi. feceris igitur commode mihique gratum si me de his rebus et si quid erit aliud quod scire opus sit feceris certiorem. ego in Arcano opperior dum ista cognosco.

cum qui scribo planus nihil habeo hic autem reliquus sum qui scio cupio proficio sum quo in status urbs relinquo in ipse italia qui quisque regio aut negotium praeficio ecqui sum ad pompejus et ad consul ex senatus consultum de pax legatus ut igitur hic scio dedo opus hic ad tu littera mitto facio igitur commodus ego gratus si ego de hic res et si quis sum alius qui scio opus sum facio certus ego in arcanum opperior dum iste cognosco


de mancipiis Castricianis commodissimum esse credo transigere Egnatium, quod scribis te ita futurum putare. cum Ovia, quaeso, vide ut conficiatur. quoniam, ut scribis, nox erat, in hodierna epistula plura exspecto.

de mancipium castricianus commodus sum credo transigo egnatius qui scribo tu ita sum puto cum ovius quaeso video ut confacio quoniam ut scribo nox sum in hodiernus epistula multus exspecto


de Aebutio non credo nec tamen curo plus quam tu. Planco et Oppio scripsi equidem quoniam rogaras, sed, si tibi videbitur, ne necesse habueris reddere. cum enim tua causa fecerint omnia, vereor ne meas litteras supervacaneas arbitrentur. Oppio quidem utique quem tibi amicissimum cognovi. verum ut voles.

de aebutius non credo neque tamen curo multus quam tu plancus et oppius scribo equidem quoniam rogo sed si tu video ne necesse habeo reddo cum enim tuus causa facio omnis vereor ne meus littera supervacaneus arbitror oppius quidem utique qui tu amicus cognosco verus ut volo


properantibus tabellariis alienis hanc epistulam dedi. eo brevior est et quod eram missurus nostros. Tullia mea venit ad me pr. Idus Iunias deque tua erga se observantia benevolentiaque mihi plurima exposuit litterasque reddidit trinas. ego autem ex ipsius virtute, humanitate, pietate non modo eam voluptatem non cepi quam capere ex singulari filia debui sed etiam incredibili sum dolore adfectus tale ingenium in tam misera fortuna versari idque accidere nullo ipsius delicto summa culpa mea. itaque a te neque consolationem iam qua cupere te uti video nec consilium quod capi nullum potest exspecto teque omnia cum superioribus saepe litteris tum proximis temptasse intellego.

propero tabellarius alienus hic epistula do is brevis sum et qui sum mitto noster tullia meus venio ad ego pr idus junius de tuus erga sui observo benevolens ego multus expono littera reddo terni ego autem ex ipse virtus humanitas pietas non modo is voluptas non capio quam capio ex singularis filia debeo sed etiam incredibilis sum dolor affectus talis ingenium in tam misero fortuna versaris is accido nullus ipse delinquo summus culpa meus itaque ab tu neque consolatio iam qui cupio tu uti video neque consilium qui capio nullus possum exspecto tu omnis cum superus saepe littera tum propior tento intellego


cum complicarem hanc epistulam, noctuabundus ad me venit cum epistula tua tabellarius; qua lecta de Atticae febricula scilicet valde dolui. reliqua quae exspectabam ex tuis litteris cognovi omnia; sed quod scribis igniculum matutinum γεροντικόν, γεροντικώτερον est memoriola vacillare. ego enim iiii Kal. Axio dederam, tibi iii, Quinto quo die venissem, id est v Kal. Hoc igitur habebis, novi nihil. quid ergo opus erat epistula? quid, cum coram sumus et garrimus quicquid in buccam? est profecto quiddam λέσχη, quae habet, etiam si nihil subest, conlocutione ipsa suavitatem.

cum complicaris hic epistula noctuabundus ad ego venio cum epistula tuus tabellarius qui lego de attica febricula scilicet validus doleo reliquus qui exspecto ex tuus littera cognosco omnis sed qui scribo igniculis matutinus sum memoriola vacillaris ego enim quattuor kal axius do tu iii quintus quo dies venio is sum v kal hic igitur habeo nosco nihil quis ergo opus sum epistula quis cum coram sum et garrio quisquis in bucca sum profecto quidam qui habeo etiam si nihil subsum conlocutio ipse suavitas


de Balbo et in codicillis scripseram et ita cogito, simul ac redierit. sin ille tardius, ego tamen triduum, et, quod praeterii, Dolabella etiam mecum.

de balbus et in codicilli scribo et ita cogo simul atque redeo sin ille tardus ego tamen triduum et qui praetereo dolabella etiam ego


Crassus, postea quam vidit illum excepisse laudem ex eo quod †hi† suspicarentur homines ei consulatum meum placere, surrexit ornatissimeque de meo consulatu locutus est, ut ita diceret, se quod esset senator, quod civis, quod liber, quod viveret, mihi acceptum referre; quotiens coniugem, quotiens domum, quotiens patriam videret, totiens se beneficium meum videre. quid multa? totum hunc locum quem ego varie meis orationibus, quarum tu Aristarchus es, soleo pingere, de flamma, de ferro (nosti illas ληκύθουσ), valde graviter pertexuit. proximus Pompeium sedebam. intellexi hominem moveri Crassum inire eam gratiam quam ipse praetermisisset, an esse tantas res nostras quae tam libenti senatu laudarentur, ab eo praesertim qui mihi laudem illam eo minus deberet quod meis omnibus litteris in Pompeiana laude perstrictus esset.

crassus postea quam video ille excipio laus ex is qui hic suspicor homo is consulatus meus placeo surgo orno de meus consulatus loquor sum ut ita dico sui qui sum senator qui civis qui liber qui vivo ego accipio refero quotiens coniunx quotiens domus quotiens patria video totiens sui beneficium meus video quis multus totus hic locus qui ego varius meus oratio qui tu aristarchus sum soleo pingo de flamma de ferrum nosco ille validus gravis pertexuit proximus pompejus sedeo intellego homo moveo crassus ineo is gratia quam ipse praetermitto an sum tantus res noster qui tam libet senatus laudo ab is praesertim qui ego laus ille is paruus debeo qui meus omnis littera in pompejanus laus perstringo sum


contio biduo nulla. ante diem viii Kal. haec ego scribebam hora noctis nona. Milo campum iam tenebat. Marcellus candidatus ita stertebat ut ego vicinus audirem. Clodi vestibulum vacuum sane mihi nuntiabatur, pauci pannosi, linea lanterna. meo consilio omnia illi fieri querebantur ignari quantum in illo heroe esset animi, quantum etiam consili. miranda virtus est. nova quaedam divina mitto; sed haec summa est. comitia fore non arbitror; reum Publium, nisi ante occisus erit, fore a Milone puto; si se in turba ei iam obtulerit, occisum iri ab ipso Milone video. non dubitat facere, prae se fert; casum illum nostrum non extimescit. numquam enim cuiusquam invidi et perfidi consilio est usurus nec inerti nobili crediturus.

contio biduus nullus ante dies viii kal hic ego scribo hora nox nonus milo campus iam teneo marcellus candido ita sterto ut ego vicinus audio claudius vestibulis vacuus sanus ego nuntio paucus pannosus lineus lanterna meus consilium omnis ille fio queror ignaris quantus in ille heros sum animus quantus etiam consilium miro virtus sum novo quidam divino mitto sed hic summus sum comitium sum non arbitror reus publius nisi ante occido sum sum ab milo puto si sui in turba is iam offertor occido eo ab ipse milo video non dubito facio prae sui fero casus ille nos non extimesco numquam enim quisquam invideo et perfidus consilium sum utor neque iners nobilis credo


in his locis opinio est coniectura magis quam nuntio aut litteris Caesarem Formiis a. d. xi Kal. Aprilis fore. hic ego vellem habere Homeri illam Minervam simulatam Mentori cui dicerem, Μέντορ, πῶσ τ' ἄρ' ἴω, πῶσ τ' ἂρ nullam rem umquam difficiliorem cogitavi, sed cogito tamen nec ero, ut in malis, imparatus. sed cura ut valeas. puto enim diem tuum heri fuisse.

in hic locus opinio sum conicio magis quam nuntio aut littera caesaris formiae ab d xi kal aprilis sum hic ego volo habeo homerus ille minerva simulo mentor qui dico nullus res umquam difficilis cogito sed cogo tamen neque sum ut in malus imparatus sed cura ut valeo puto enim dies tuus heri sum


iucundissimas tuas legi litteras. ad Plancum scripsi, misi. habes exemplum. cum Tirone quid sit locutus cognoscam ex ipso. cum sorore ages attentius, si te occupatione ista relaxaris.

jucundus tuus lego littera ad plancus scribo mitto habeo exemplum cum tiro quis sum loquor cognosco ex ipse cum soror ago attendo si tu occupatio iste relaxaris


tu me iam rebare, cum scribebas, in actis esse nostris, et ego accepi xvii Kal. in deversoriolo Sinuessano tuas litteras. de Mario probe, etsi doleo L. Crassi nepotem. optime iam etiam Bruto nostro probari Antonium. nam quod Iuniam scribis moderate et amice scriptas litteras attulisse, mihi Paulus dedit ad se a fratre missas; quibus in extremis erat sibi insidias fieri; se id certis auctoribus comperisse. hoc nec mihi placebat et multo illi minus. reginae fuga mihi non molesta est. Clodia quid egerit scribas ad me velim. de Byzantiis curabis ut cetera et Pelopem ad te arcesses. ego, ut postulas, Baiana negotia chorumque illum de quo scire vis, cum perspexero, tum scribam, ne quid ignores.

tu ego iam rebaris cum scribo in ago sum noster et ego accipio xvii kal in deversoriolum sinuessanus tuus littera de marius probus etsi doleo l crassus nepos optume iam etiam brutus noster probaris antonius nam qui junius scribo modero et amicus scribo littera affero ego paulus do ad sui ab frater mitto qui in exter sum sui insidiae fio sui is certus auctor comperio hic neque ego placeo et multus ille paruus regina fuga ego non molestus sum claudius quis ago scribo ad ego volo de byzantium curo ut ceterus et pelops ad tu arcesso ego ut postulo baianus negotium chorus ille de quo scio volo cum perspicio tum scribo ne quis ignoro


confectus iam cruciatu maximorum dolorum ne si sit quidem quod ad te debeam scribere facile id exsequi possim, hoc minus, quod res nulla est quae scribenda sit cum praesertim ne spes quidem ulla ostendatur fore melius. ita iam ne tuas quidem litteras exspecto, quamquam semper aliud adferunt quod velim. qua re tu quidem scribito, cum erit quoi des. ego tuis proximis, quas tamen iam pridem accepi, nihil habeo quod rescribam; longo enim intervallo video immutata esse omnia; illa esse firma quae debeant, nos stultitiae nostrae gravissimas poenas pendere.

conficio iam crucio magnus dolor ne si sum quidem qui ad tu debeo scribo facilis is exsequor possum hic paruus qui res nullus sum qui scribo sum cum praesertim ne spes quidem ullus ostendo sum bonus ita iam ne tuus quidem littera exspecto quamquam semper alius affero qui volo qui res tu quidem scribo cum sum qui do ego tuus propior qui tamen iam pridem accipio nihil habeo qui rescribo longus enim intervallum video immuto sum omnis ille sum firmo qui debeo nos stultitia noster gravis poena pendeo


quod Oppium tecum scribis locutum, non abhorret a mea suspicione eius oratio. sed non dubito quin istis persuaderi nullo modo possit ea quae faciant mihi probari posse, quoquo modo loquar. ego tamen utar moderatione qua potero; quamquam quid mea intersit ut eorum odium subeam non intellego.

qui oppius tu scribo loquor non abhorreo ab meus suspicio is oratio sed non dubito quin iste persuadeo nullus modo possum is qui facio ego probaris possum quisquis modo loquor ego tamen uto moderatio qui possum quamquam quis meus intersum ut is odium subeo non intellego


tu Oppios Terentiae delegabis. iam enim urbis vanum periculum est. me tamen consilio iuva, pedibusne Regium an hinc statim in navem, et cetera, quoniam commoror. ego ad te habebo quod scribam simul et videro Curionem. de Tirone cura, quaeso, quod facis, ut sciam quid is agat.

tu oppius terentia delego iam enim urbs vanus periculum sum ego tamen consilium juvo pes regius an hinc statim in navo et ceterus quoniam commoro ego ad tu habeo qui scribo simul et video curio de tiro cura quaeso qui facio ut scio quis is ago


sed de re publica non libet plura scribere. displiceo mihi nec sine summo scribo dolore. me tueor ut oppressis omnibus non demisse, ut tantis rebus gestis parum fortiter. a Caesare valde liberaliter invitor in legationem illam, sibi ut sim legatus, atque etiam libera legatio voti causa datur. sed haec et praesidi apud pudorem Pulchelli non habet satis et a fratris adventu me ablegat, illa et munitior est et non impedit quo minus adsim quom velim. hanc ego teneo sed usurum me non puto, neque tamen scit quisquam. non lubet fugere, aveo pugnare. magna sunt hominum studia. sed nihil adfirmo; tu hoc silebis.

sed de res publicus non libet multus scribo displiceo ego neque sine superus scribo dolor ego tueor ut opprimo omnis non demitto ut tantus res gero parum fortis ab caesaris validus liberalis invito in legatio ille sui ut sum legatus atque etiam liber legatio voveo causa do sed hic et praesidium apud pudor pulchellus non habeo satis et ab frater advenio ego ablego ille et munio sum et non impedio quo paruus adsum cum volo hic ego teneo sed utor ego non puto neque tamen scio quisquam non lubet fugio aveo pugno magnus sum homo studium sed nihil adfirmo tu hic sileo


de litterarum missione sine causa abs te accusor. numquam enim a Pomponia nostra certior sum factus esse cui dare litteras possem, porro autem neque mihi accidit ut haberem qui in Epirum proficisceretur nequedum te Athenis esse audiebamus.

de litteraris missio sine causa abs tu accuso numquam enim ab pomponia noster certus sum facio sum qui do littera possum porro autem neque ego accido ut habeo qui in epirus proficiscor nequedum tu athenae sum audio


at mihi, cum Calibus essem, adfertur litterarum tuarum exemplum quas tu ad Lentulum consulem misisses. hae scriptae sic erant, litteras tibi a L. Domitio a. d. xiii Kal. Martias adlatas esse (earumque exemplum subscripseras); magnique interesse rei publicae scripseras omnis copias primo quoque tempore in unum locum convenire et ut praesidio quod satis esset Capuae relinqueret. his ego litteris lectis in eadem opinione fui qua reliqui omnes, te cum omnibus copiis ad Corfinium esse venturum; quo mihi, cum Caesar ad oppidum castra haberet, tutum iter esse non arbitrabar. cum res in summa exspectatione esset, utrumque simul audivimus, et quae Corfini acta essent et te iter Brundisium facere coepisse; cumque nec mihi nec fratri meo dubium esset quin Brundisium contenderemus, a multis qui e Samnio Apuliaque veniebant admoniti sumus ut caveremus ne exciperemur a Caesare, quod is in eadem loca quae nos petebamus profectus celerius etiam quam nos possemus eo quo intenderet venturus esset. quod cum ita esset, nec mihi nec fratri meo nec cuiquam amicorum placuit committere ut temeritas nostra non solum nobis sed etiam rei publicae noceret, cum praesertim non dubitaremus quin, si etiam tutum nobis iter fuisset, te tamen iam consequi non possemus.

at ego cum cal sum affero litteraris tuus exemplum qui tu ad lentulis consul mitto hic scribo sic sum littera tu ab l domitius ab d xiii kal martius affero sum is exemplum subscribo magnus intersum res publicus scribo omnis copia primus quoque tempus in unus locus convenio et ut praesidium qui satis sum capua relinquo hic ego littera lectus in idem opinio sum qui reliquus omnis tu cum omnis copia ad corfinium sum venio quo ego cum caesar ad oppidum castrum habeo tueor iter sum non arbitror cum res in summus exspectatio sum uterque simul audio et qui corfinium ago sum et tu iter brundisium facio coepio cum neque ego neque frater meus dubius sum quin brundisium contendo ab multus qui e samnium appulia venio admoneo sum ut caveo ne excipio ab caesaris qui is in idem locum qui nos peto proficiscor celer etiam quam nos possum is quo intendo venio sum qui cum ita sum neque ego neque frater meus neque quisquam amicus placeo committo ut temeritas noster non solus nos sed etiam res publicus noceo cum praesertim non dubito quin si etiam tueor nos iter sum tu tamen iam consequor non possum


quod rogas ut in bonam partem accipiam si qua sint in tuis litteris quae me mordeant, ego vero in optimam teque rogo ut aperte, quem ad modum facis, scribas ad me omnia idque facias quam saepissime. vale. xiiii K. Ian.

qui rogo ut in bonus pars accipio si qui sum in tuus littera qui ego mordeo ego verus in bonus tu rogo ut apertus qui ad modus facio scribo ad ego omnis is facio quam saepis val xiiii k ian


o mirificum Dolabellam meum! iam enim dico meum; antea, crede mihi, subdubitabam. magnam ἀναθεώρησιν res habet, de saxo, in crucem, columnam tollere, locum illum sternendum locare! quid quaeris? heroica. sustulisse mihi videtur simulationem desideri adhuc quae serpebat in dies, et inveterata verebar ne periculosa nostris tyrannoctonis esset.

o mirificus dolabella meus iam enim dico meus antea credo ego subdubito magnus res habeo de saxum in crux columna tollo locus ille sterno locaris quis quaero heroicus tollo ego video simulatio desideo adhuc qui serpo in dies et invetero vereor ne periculosus noster tyrannoctonus sum


ne licet quidem tibi iam tantis rebus gestis non tui similem esse. quod cum ita sit, hortatio non est necessaria, gratulatione magis utendum est. contigit enim tibi, quod haud scio an nemini, ut summa severitas animadversionis non modo non invidiosa sed etiam popularis esset et cum bonis omnibus tum infimo cuique gratissima. hoc si tibi fortuna quadam contigisset, gratularer felicitati tuae, sed contigit magnitudine quom animi tum etiam ingeni atque consili. legi enim contionem tuam. nihil illa sapientius. ita pedetemptim et gradatim tum accessus a te ad causam facti, tum recessus, ut res ipsa maturitatem tibi animadvertendi omnium concessu daret.

ne licet quidem tu iam tantus res gero non tuus similis sum qui cum ita sum hortatio non sum necessarius gratulatio magis utor sum contingo enim tu qui haud scio an nemo ut summus severitas animadversio non modo non invidiosus sed etiam popularis sum et cum bonus omnis tum infimus quisque gratus hic si tu fortuna quidam contingo gratulor felicitas tuus sed contingo magnitudo cum animus tum etiam ingenium atque consilium lego enim contio tuus nihil ille sapio ita pedetemptim et gradatim tum accedo ab tu ad causa facio tum recedo ut res ipse maturitas tu animadverto omnis concedo do


ante quam a te proxime discessi, numquam mihi venit in mentem, quo plus insumptum in monimentum esset quam nescio quid quod lege conceditur, tantundem populo dandum esse. quod non magno opere moveret, nisi nescio quo modo, ἀλόγωσ fortasse, nollem illud ullo nomine nisi fani appellari. quod si volumus, vereor ne adsequi non possimus nisi mutato loco. hoc quale sit, quaeso, considera. nam etsi minus urgeor meque ipse prope modum conlegi, tamen indigeo tui consili. itaque te vehementer etiam atque etiam rogo magis quam a me vis aut pateris te rogari ut hanc cogitationem toto pectore amplectare.

ante quam ab tu propior discedo numquam ego venio in mens quo multus insumo in monimentum sum quam nescio quis qui lex concedo tantus populus do sum qui non magnus opus moveo nisi nescio quo modo fortasse nolo ille ullus nomen nisi fanum appello qui si volo vereor ne assequor non possum nisi muto locus hic qualis sum quaeso considero nam etsi paruus urgeo ego ipse prope modus collegium tamen indigeo tuus consilium itaque tu vehemens etiam atque etiam rogo magis quam ab ego volo aut patera tu rogaris ut hic cogitatio totus pectus amplectaris


Quintus frater, ut mihi videtur, quo volumus animo est in Pomponiam et cum ea nunc in Arpinatibus praediis erat et secum habebat hominem χρηστομαθῆ D. Turranium. pater nobis decessit a. d. iv Kal. Dec. haec habebam fere quae te scire vellem. tu velim, si qua ornamenta γυμνασιώδη reperire poteris quae loci sint eius quem tu non ignoras, ne praetermittas. nos Tusculano ita delectamur ut nobismet ipsis tum denique cum illo venimus placeamus. quid agas omnibus de rebus et quid acturus sis fac nos quam diligentissime certiores.

quintus frater ut ego video quo volo animus sum in pomponia et cum is nunc in arpinas praedium sum et sui habeo homo d turranius pater nos decedo ab d iv kal dec hic habeo fere qui tu scio volo tu volo si qui ornamentum reperio possum qui locus sum is qui tu non ignoro ne praetermitto nos tusculanus ita delecto ut nos ipse tum denique cum ille venio placeo quis ago omnis de res et quis ago sum facio nos quam diligens certus


Idibus Februariis, quo die has litteras dedi, forum institueram agere Laodiceae Cibyraticum et Apamense, ex Idibus Martiis ibidem Synnadense, Pamphylium (tum Phemio dispiciam κέρασ, Lycaonium, Isauricum; ex Idibus Maiis in Ciliciam, ut ibi Iunius consumatur, velim tranquille a Parthis. Quintilis, si erit ut volumus, in itinere est per provinciam redeuntibus consumendus. venimus enim in provinciam Laodiceam Sulpicio et Marcello consulibus pridie Kalendas Sextilis. inde nos oportet decedere a. d. III Kalendas Sextilis. primum contendam a Quinto fratre ut se praefici patiatur, quod et illo et me invitissimo fiet. sed aliter honeste fieri non potest, praesertim cum virum optimum Pomptinum ne nunc quidem retinere possim. rapit enim hominem Postumius Romam, fortasse etiam Postumia.

idus februarius quo dies hic littera do forum instituo ago laodicea cibyraticus et apameensis ex idus martius ibidem synnadensis pamphylius tum phemius dispicio lycaonium isauricus ex idus maia in cilicia ut ibi junius consumo volo tranquillus ab parthus quintilis si sum ut volo in iter sum per provincia redeo consumo venio enim in provincia laodicea sulpicius et marcellus consul pridie kalendae sextilis inde nos oportet decedo ab d iii kalendae sextilis primus contendo ab quintus frater ut sui praeficio patior qui et ille et ego invitus fio sed aliter honestus fio non possum praesertim cum vir bonus pomptinus ne nunc quidem retineo possum rapio enim homo postumus roma fortasse etiam postumius


te oro et obsecro, T. Pomponi, si me omnibus amplissimis, carissimis iucundissimisque rebus perfidia hominum spoliatum, si me a meis consiliariis proditum et proiectum vides, si intellegis me coactum ut ipse me et meos perderem, ut me tua misericordia iuves et Quintum fratrem qui potest esse salvus sustentes, Terentiam liberosque meos tueare, me, si putas te istic visurum, exspectes, si minus, invisas, si potes, mihique ex agro tuo tantum adsignes quantum meo corpore occupari potest, et pueros ad me cum litteris quam primum et quam saepissime mittas. data xvi Kal. Octobris.

tu oro et obsecro t pomponius si ego omnis amplus carus jucundus res perfidia homo spolio si ego ab meus consiliarius prodeo et projectum video si intellego ego cogo ut ipse ego et meus perdo ut ego tuus misericordia juvo et quintus frater qui possum sum salvus sustento terentia liber meus tuearis ego si puto tu istic video exspecto si paruus invideo si possum ego ex ager tuus tantus adsigno quantus meus corpus occuparis possum et puer ad ego cum littera quam primus et quam saepis mitto do xvi kal october


etsi quid mi auctor es? advolone an maneo? equidem et in libris haereo et illum hic excipere nolo; ad quem, ut audio, pater hodie ad Saxa †acrimonia.† mirum quam inimicus ibat ut ego obiurgarem. sed ego ipse κεκέπφωμαι. itaque posthac. tu tamen vide quid de adventu meo censeas et τὰ ὅλα, cras si perspici potuerint, mane statim ut sciam.

etsi quis ego auctor sum advolo an maneo equidem et in liber haereo et ille hic excipio nolo ad qui ut audio pater hodie ad saxa acrimonia mirus quam inimicus eo ut ego obiurgaris sed ego ipse itaque posthac tu tamen video quis de advenio meus censeo et creo si perspicio possum mane statim ut scio


quo modo autem fugit me tibi dicere? mirifice Caerellia studio videlicet philosophiae flagrans describit a tuis istos ipsos de finibus habet. ego autem tibi confirmo (possum falli ut homo) a meis eam non habere; numquam enim ab oculis meis afuerunt. tantum porro aberat ut binos scriberent; vix singulos confecerunt. tuorum tamen ego nullum delictum arbitror itemque te volo existimare; a me enim praetermissum est ut dicerem me eos exire nondum velle. hui, quam diu de nugis! de re enim nihil habeo quod loquar.

quo modo autem fugio ego tu dico mirificus cerellia studium videlicet philosophia flagro describo ab tuus iste ipse de finis habeo ego autem tu confirmo possum fallo ut homo ab meus is non habeo numquam enim ab oculus meus asum tantus porro absum ut bini scribo vix singuli confacio tuus tamen ego nullus delinquo arbitror ito tu volo existimaris ab ego enim praetermitto sum ut dico ego is exeo nondum volo hui quam diu de nugae de res enim nihil habeo qui loquor


dices, ubi ergo tuus ille animus quem proximis litteris? adest et idem est; sed utinam meo solum capite decernerem! lacrimae meorum me interdum molliunt precantium ut de Hispaniis exspectemus. M. Caeli quidem epistulam scriptam miserabiliter, cum hoc idem obsecraret ut exspectarem, ne fortunas meas, ne unicum filium, ne meos omnis tam temere proderem, non sine magno fletu legerunt pueri nostri; etsi meus quidem est fortior eoque ipso vehementius commovet nec quicquam nisi de dignatione laborat. Melitam igitur, deinde quo videbitur.

dico ubi ergo tuus ille animus qui propior littera adsum et idem sum sed utinam meus solus caput decerno lacrima meus ego interdum mollio preco ut de hispania exspecto m caelis quidem epistula scribo miserabilis cum hic idem obsecro ut exspecto ne fortuna meus ne unicus filius ne meus omnis tam temere prodo non sine magnus fleo lego puer noster etsi meus quidem sum fortis eo ipse vehemens commoveo neque quisquam nisi de dignatio laboro melita igitur deinde quo video


haec illo vivo. post interitum autem Caesaris, ut primum ex senatus consulto causas consules cognoscere instituerunt, haec quae supra scripsi ad eos delata sunt. probaverunt causam sine ulla dubitatione seque ad te litteras daturos esse dixerunt. ego autem, mi Plance, etsi non dubitabam quin et senatus consultum et lex et consulum decretum ac litterae apud te plurimum auctoritatis haberent teque ipsius Attici causa velle intellexeram, tamen hoc pro coniunctione et benevolentia nostra mihi sumpsi ut id a te peterem quod tua singularis humanitas suavissimique mores a te essent impetraturi. id autem est ut hoc quod te tua sponte facturum esse certo scio honoris nostri causa libenter, prolixe, celeriter facias.

hic ille vivo post interitus autem caesar ut primus ex senatus consultum causa consul cognosco instituo hic qui supra scribo ad is defero sum probo causa sine ullus dubitatio sequor ad tu littera do sum dico ego autem ego plancus etsi non dubito quin et senatus consulo et lex et consul decretum atque littera apud tu multus auctoritas habeo tu ipse atticus causa volo intellego tamen hic pro coniunctio et benevolens noster ego sumo ut is ab tu peto qui tuus singularis humanitas suavis mos ab tu sum impetro is autem sum ut hic qui tu tuus sponte facio sum certus scio honor noster causa libet prolixus celer facio


ego ut minuerem suspicionem profectionis aut cogitationis meae, profectus sum in Pompeianum a. d. iii Idus ut ibi essem dum quae ad navigandum opus essent pararentur. cum ad villam venissem, ventum est ad me: centuriones trium cohortium, quae Pompeiis sunt, me velle postridie convenire—haec mecum Ninnius noster,—velle eos mihi se et oppidum tradere. at ego abii postridie a villa ante lucem, ut me omnino illi ne viderent. quid enim erat in tribus cohortibus? quid si plures? quo apparatu? cogitavi eadem illa Caeliana quae legi in epistula tua quam accepi simul et in Cumanum veni eodem die, et fieri poterat ut temptaremur. omnem igitur suspicionem sustuli.

ego ut minuo suspicio profectio aut cogitatio meus proficiscor sum in pompejanus ab d iii idus ut ibi sum dum qui ad navigo opus sum paro cum ad villa venio venio sum ad ego centurio tres cohors qui pompejus sum ego volo postridie convenio hic ego ninnius noster volo is ego sui et oppidum trado at ego abeo postridie ab villa ante lux ut ego omnino ille ne video quis enim sum in tres cohors quis si multus quo apparatus cogito idem ille caelianus qui lego in epistula tuus quam accipio simul et in cumanum venio idem dies et fio possum ut tento omnis igitur suspicio tollo