Statius ad me venit a. d. viii K. Novembr. eius adventus, quod ita scripsisti direptum iri te a tuis dum is abesset, molestus mihi fuit ; quod autem exspectationem tui concursumque eum qui erat futurus si una tecum decederet neque antea visus esset sustulit, id mihi non incommode visum est accidisse. exhaustus est enim sermo hominum et multae emissae iam eius modi voces: 'ἀλλὰ αἰεί τινα φῶτα μέγαν,' quae te absente confecta esse laetor. quod autem idcirco a te missus est mihi ut se purgaret, id necesse minime fuit.

sto ad ego venio ab d viii k novembr is advenio qui ita scribo disrepo eo tu ab tuus dum is absum molestus ego sum qui autem exspectatio tuus concurro is qui sum sum si unus tu decedo neque antea video sum tollo is ego non incommodus video sum accido exhaurio sum enim sermo homo et multus emitto iam is modus voco qui tu absum conficio sum laeto qui autem idcirco ab tu mitto sum ego ut sui purgo is necesse paruus sum


Caesaris amore quem ad me perscripsit unice delector ; promissis iis quae ostendit non valde pendeo. nec sitio honores nec desidero gloriam magisque eius voluntatis perpetuitatem quam promissorum exitum exspecto ; vivo tamen in ea ambitione et labore, quasi id quod non postulo exspectem.

caesar amor qui ad ego perscribo unicus delecto promitto is qui ostendo non validus pendeo neque sitio honor neque desidero gloria magus is voluntas perpetuitas quam promissor exitus exspecto vivo tamen in is ambitio et labor quasi is qui non postulo exspecto


me summa simulatione amoris summaque adsiduitate cotidiana sceleratissime insidiosissimeque tractavit adiuncto Q. Arno ; quorum ego consiliis, promissis, praeceptis destitutus in hanc calamitatem incidi sed haec occultabis, ne quid obsint ; illud caveto (et eo puto per Pomponium fovendum tibi esse ipsum Hortensium) ne ille versus, qui in te erat conlatus cum aedilitatem petebas de lege Aurelia, falso testimonio confirmetur. nihil enim tam timeo quam ne, cum intellegant homines quantum misericordiae nobis tuae preces et tua salus adlatura sit, oppugnent te vehementius.

ego summus simulatio amor summum adsiduitas cottidianus scelero insidiosus tracto adjungo q arnus qui ego consilium promitto praecipio destituo in hic calamitas incido sed hic occulto ne quis obsum ille caveto et is puto per pomponius foveo tu sum ipse hortensius ne ille verro qui in tu sum confero cum aedilitas peto de lex aurelius fallo testimonium confirmo nihil enim tam timeo quam ne cum intellego homo quantus misericordia nos tuus prex et tuus salus affero sum oppugno tu vehemens


quod scribis te audisse in candidatorum consularium coitione me interfuisse, id falsum est. eius modi enim pactiones in ea coitione factae sunt, quas postea Memmius patefecit, ut nemo bonus interesse debuerit, et simul mihi committendum non fuit ut iis coitionibus interessem quibus Messala excluderetur. cui quidem vehementer satis facio rebus omnibus, ut arbitror, etiam Memmio. Domitio ipsi multa iam feci quae voluit quaeque a me petiyit. Scaurum beneficio defensionis valde obligavi. adhuc erat valde incertum et quando comitia et qui consules futuri essent.

qui scribo tu audio in candidator consularis coitio ego intersum is falsus sum is modus enim pactio in is coitio facio sum qui postea memmius patefacio ut nemo bonus intersum debeo et simul ego committo non sum ut is coitio intersum qui messalla excludo qui quidem vehemens satis facio res omnis ut arbitror etiam memmius domitius ipse multus iam facio qui volo quisque ab ego petiyit scaurus beneficium defensio validus obligo adhuc sum validus incertus et quando comitium et qui consul sum sum


de virtute et gravitate Caesaris, quam in summo dolore adhibuisset, magnam ex epistula tua accepi voluptatem. quod me institutum ad illum poema iubes perficere, etsi distentus cum opera tum animo sum multo magis, tamen quoniam ex epistula quam ad te miseram cognovit Caesar me aliquid esse exorsum, revertar ad institutum idque perficiam his supplicationum otiosis diebus, quibus Messalam iam nostrum reliquosque molestia levatos vehementer gaudeo, eumque quod certum consulem cum Domitio numeratis nihil a nostra opinione dissentitis. ego Messalam Caesari praestabo. sed Memmius in adventu Caesaris habet spem ; in quo illum puto errare. hic quidem friget ; Scaurum autem iam pridem Pompeius abiecit.

de virtus et gravitas caesar quam in superus dolor adhibeo magnus ex epistula tuus accipio voluptas qui ego institus ad ille poema iubeo perficio etsi distendo cum opus tum animus sum multus magis tamen quoniam ex epistula quam ad tu miser cognosco caesar ego aliquis sum exordior revorto ad institus is perficio hic supplicatio otiosus dies qui messalla iam nos reliquus molestia levo vehemens gaudeo is qui certus consul cum domitius numero nihil ab noster opinio dissentio ego messalla caesaris praesto sed memmius in advenio caesar habeo spes in quo ille puto erro hic quidem frigeo scaurus autem iam pridem pompejus abicio


de Cicerone quod me semper rogas, ignosco equidem tibi sed tu quoque mihi velim ignoscas. non enim con cedo tibi plus ut illum ames quam ipse amo. atque utinam mihi his diebus in Arpinati, quod et ipse cupierat et ego non minus, mecum fuisset! quod ad Pomponiam, si tibi videtur, scribas velim, cum aliquo exibimus eat nobiscum puerumque educat. clamores efficiam si eum mecum habuero otiosus ; nam Romae respirandi non est locus. id me scis antea gratis tibi esse pollicitum, quid nunc putas tanta mihi abs te mercede proposita?

de cicero qui ego semper rogo ignosco equidem tu sed tu quoque ego volo ignosco non enim continuo cedo tu multus ut ille amo quam ipse amo atque utinam ego hic dies in arpinas qui et ipse cupio et ego non paruus ego sum qui ad pomponia si tu video scribo volo cum aliquis exeo eo nos puer educo clamor efficio si is ego habeo otiosus nam roma respiro non sum locus is ego scio antea gratus tu sum polliceor quis nunc puto tantus ego abs tu merces propono


de versibus quos tibi a me scribi vis, deest mihi quidem opera, quae non modo tempus sed etiam animum vacuum ab omni cura desiderat ; sed abest etiam ἐνθουσιασμόσ, non enim sumus omnino sine cura venientis anni, etsi sumus sine timore. simul et illud (sine ulla me hercule ironia loquor): tibi istius generis in scribendo priores partis tribuo quam mihi.

de versus qui tu ab ego scribo volo desum ego quidem opus qui non modo tempus sed etiam animus vacuus ab omnis cura desidero sed absum etiam non enim sum omnino sine cura venio annus etsi sum sine timor simul et ille sine ullus ego herculis ironia loquor tu iste genus in scribo prior pars tribuo quam ego


de epistula Vatini risi ; sed me ab eo ita observari scio ut eius ista odia non sorbeam solum sed etiam concoquam.

de epistula vatinius rideo sed ego ab is ita observaris scio ut is iste odium non sorbeo solus sed etiam concoquo


de bibliotheca tua Graeca supplenda, libris commutandis, Latinis comparandis valde velim ista confici, praesertim cum ad meum quoque usum spectent. sed ego mihi ipsi ista per quem agam non habeo ; neque enim venalia sunt quae quidem placeant, et confici nisi per hominem et peritum et diligentem non possunt. Chrysippo tamen imperabo et cum Tyrannione loquar. de fisco quid egerit Scipio quaeram ; quod videbitur rectum esse curabo. de Ascanione tu vero quod voles facies ; me nihil interpono. de suburbano quod non properas laudo ; ut habeas hortor.

de bibliotheca tuus graecum suppleo liber commuto latinum comparo validus volo iste conficio praesertim cum ad meus quoque usus specto sed ego ego ipse iste per qui ago non habeo neque enim venalis sum qui quidem placeo et conficio nisi per homo et peritus et diligo non possum chrysippus tamen impero et cum tyrannio loquor de fiscus quis ago scipio quaero qui video recingo sum curo de ascanio tu verus qui volo facies ego nihil interpono de suburbanum qui non propero laudo ut habeo hortor


iam qui in eius modi rebus, in quibus vereor etiam ne durior sim, cautus esse velim ac diligens, quo me animo in servis esse censes? quos quidem cum omnibus in locis tum praecipue in provinciis regere debemus. quo de genere multa praecipi possunt sed hoc et brevissimum est et facillime teneri potest, ut ita se gerant in istis Asiaticis itineribus ut si iter Appia via faceres, neve interesse quicquam putent utrum Trallis an Formias venerint. ac si quis est ex servis egregie fidelis, sit in domesticis rebus et privatis ; quae res ad officium imperi tui atque ad aliquam partem rei publicae pertinebunt, de iis rebus ne quid attingat. multa enim quae recte committi servis fidelibus possunt tamen sermonis et vituperationis vitandae causa committenda non sunt.

iam qui in is modus res in qui vereor etiam ne durus sum caveo sum volo atque diligo quo ego animus in servio sum censeo qui quidem cum omnis in locus tum praecipuus in provincia rego debeo quo de genus multus praecipio possum sed hic et brevis sum et facilis teneo possum ut ita sui gero in iste asiaticus iter ut si iter appius via facio neve intersum quisquam puto utrum tralles an formiae venio atque si quis sum ex servio egregius fidelis sum in domesticus res et privo qui res ad officium imperium tuus atque ad aliqui pars res publicus pertineo de is res ne quis attingo multus enim qui rectus committo servio fidelis possum tamen sermo et vituperatio vito causa committo non sum


Trebatium quod ad se miserim persalse et humaniter a etiam gratias mihi agit ; negat enim in tanta multitudine eorum qui una essent quemquam fuisse qui vadimonium concipere posset. M. Curtio tribunatum ab eo petivi (nam Domitius se derideri putasset, si esset a me rogatus ; hoc enim est eius cotidianum, se ne tribunum militum quidem facere. etiam in senatu lusit Appium conlegam propterea isse ad Caesarem ut aliquem tribunatum auferret), sed in alterum annum. id et Curtius ita volebat.

trebatius qui ad sui mitto persalsus et humaniter ab etiam gratia ego ago nego enim in tantus multitudo is qui unus sum quisquam sum qui vadimonium concipio possum m curtius tribunatus ab is peto nam domitius sui derideo puto si sum ab ego rogo hic enim sum is cottidianus sui ne tribunus miles quidem facio etiam in senatus ludo appius collega propterea eo ad caesaris ut aliquis tribunatus aufero sed in alter annus is et curtus ita volo


de interpellatione tantum sumam a vobis temporis ad scribendum quantum dabitis. Vtinam nihil detis, ut potius vestra iniuria quam ignavia mea cessem de re publica nimium te laborare doleo et meliorem civem esse quam Philoctetam, qui accepta iniuria ea spectacula quaerebat quae tibi acerba esse video. amabo te, advola (consolabor te et omnem abstergebo dolorem) et adduc, si me amas, Marium ; sed adproperate. hortus domi est.

de interpellatio tantus sumo ab tu tempus ad scribo quantus do vtinam nihil do ut potis vester iniuria quam ignavia meus cesso de res publicus nimium tu laboro doleo et bonus civis sum quam philocteta qui accipio iniuria is spectaculum quaero qui tu acerbus sum video amo tu advolo consolo tu et omnis abstergeo dolor et adduco si ego amo marius sed appropero hortus domus sum


reddita etiam mihi est pervetus epistula, sed sero adlata, in qua de aede telluris et de porticu Catuli me admones. fit utrumque diligenter. ad telluris quidem etiam tuam statuam locavi. item de hortis me quod admones, nec fui umquam valde cupidus et nunc domus suppeditat mihi hortorum amoenitatem. Romam cum venissem a. d. xiii K. Octobris, absolutum offendi in aedibus tuis tectum, quod supra conclavia non placuerat tibi esse multorum fastigiorum, id nunc honeste vergit in tectum inferioris porticus. Cicero noster dum ego absum non cessavit apud rhetorem. de eius eruditione quod labores nihil est, quoniam ingenium eius nosti, studium ego video. cetera eius sic suscipio, ut me putem praestare debere.

reddo etiam ego sum pervetus epistula sed serus affero in qui de aedes tellus et de porticus catulis ego admoneo fio uterque diligenter ad tellus quidem etiam tuus statua loco item de hortus ego qui admoneo neque sum umquam validus cupidus et nunc domus suppedito ego hortor amoenitas roma cum venio ab d xiii k october absolvo offendo in aedes tuus tectum qui supra conclave non placeo tu sum multus fastigium is nunc honestus vergo in tectum inferus porticus cicero noster dum ego absum non cesso apud rhetor de is eruditio qui labor nihil sum quoniam ingenium is nosco studium ego video ceterus is sic suscipio ut ego puto praesto debeo


sint aures tuae eae quae id quod audiunt existimentur audire, non in quas ficte et simulate quaestus causa insusurretur. sit anulus tuus non ut vas aliquod sed tamquam ipse tu, non minister alienae voluntatis sed testis tuae. accensus sit eo numero quo eum maiores nostri esse voluerunt qui hoc non in benefici loco sed in laboris ac muneris non temere nisi libertis suis deferebant, quibus illi quidem non multo secus ac servis imperabant. sit lictor non suae sed tuae lenitatis apparitor, maioraque praeferant fasces illi ac secures dignitatis insignia quam potestatis. toti denique sit provinciae cognitum tibi omnium quibus praesis salutem, liberos, famam, fortunas esse carissimas. denique haec opinio sit, non modo iis qui aliquid acceperint sed iis etiam qui dederint te inimicum si id cognoveris futurum. neque vero quisquam dabit, cum erit hoc perspectum, nihil per eos qui simulant se apud te multum posse abs te solere impetrari.

sum auris tuus is qui is qui audio existimo audio non in qui fingo et simulo quaestus causa insusurro sum anulus tuus non ut vas aliqui sed tamquam ipse tu non minister alienus voluntas sed testis tuus accendo sum is numerus quo is magnus noster sum volo qui hic non in beneficus locus sed in labor atque munus non temere nisi libertus suus defero qui ille quidem non multus secus atque servio impero sum lictor non suus sed tuus lenitas apparitor magnus praefero fascis ille atque securis dignitas insigne quam potestas totus denique sum provincia cognosco tu omnis qui praesum salus liber fama fortuna sum carus denique hic opinio sum non modo is qui aliquis accipio sed is etiam qui do tu inimicus si is cognosco sum neque verus quisquam do cum sum hic perspicio nihil per is qui simulo sui apud tu multus possum abs tu soleo impetraris


quod si haec lenitas grata Romae est, ubi tanta adrogantia est, tam immoderata libertas, tam infinita hominum licentia denique tot magistratus, tot auxilia, tanta populi, tanta senatus auctoritas, quam iucunda tandem praetoris comitas in Asia potest esse in qua tanta multitudo civium, tanta sociorum, tot urbes, tot civitates unius hominis nutum intuentur, ubi nullum auxilium est, nulla conquestio, nullus senatus, nulla contio. qua re permagni hominis est et cum ipsa natura moderati tum vero etiam doctrina atque optimarum artium studiis eruditi sic se adhibere in tanta potestate ut nulla alia potestas ab iis quibus is praesit desideretur.

qui si hic lenio gratus roma sum ubi tantus arrogantia sum tam immoderatus libertas tam infinitus homo licentia denique tot magistratus tot auxilium tantus populus tantus senatus auctoritas quam iucundus tandem praetor comito in asia possum sum in qui tantus multitudo civis tantus socius tot urbs tot civitas unus homo nutus intueor ubi nullus auxilium sum nullus conquestio nullus senatus nullus contio qui res permagnus homo sum et cum ipse natura moderor tum verus etiam doctrina atque optimaris ars studium erudio sic sui adhibeo in tantus potestas ut nullus alius potestas ab is qui is praesum desidero


sed haec a principio tibi praecipiens quantum profecerim non ignoro ; nunc tamen decedens, id quod mihi iam facere videris, relinque, quaeso, quam iucundissimam memoriam tui. successorem habes perblandum ; cetera valde illius adventu tua requirentur. in litteris mittendis, ut saepe ad te scripsi, nimium te exorabilem praebuisti. tolle omnis, si potes, iniquas, tolle inusitatas, tolle contrarias. Statius mihi narravit scriptas ad te solere adferri, ab se legi, et si iniquae sint fieri te certiorem ; ante quam vero ipse ad te venisset, nullum delectum litterarum fuisse ; ex eo esse volumina selectarum epistularum quae reprehendi solerent.

sed hic ab principium tu praecipio quantus proficio non ignoro nunc tamen decedo is qui ego iam facio video relinquo quaeso quam jucundus memoria tuus successor habeo perblandus ceterus validus ille advenio tuus requiro in littera mitto ut saepe ad tu scribo nimium tu exorabilis praebeo tollo omnis si possum iniquus tollo inusitatus tollo contrarius sto ego narro scribo ad tu soleo affero ab sui lego et si iniquus sum fio tu certus ante quam verus ipse ad tu venio nullus deligo litteraris sum ex is sum volumen selectaris epistularis qui reprehendo soleo


hoc de genere nihil te nunc quidem moneo (sero est enim) ac scire potes multa me varie diligenterque monuisse ; illud tamen quod Theopompo mandavi cum essem admonitus ab ipso, vide per homines amantis tui, quod est facile, ut haec genera tollantur epistularum primum iniquarum, deinde contrariarum, tum absurde et inusitate scriptarum, postremo in aliquem contumeliosarum. atque ego haec tam esse quam audio non puto, et si sunt occupationibus tuis minus animadversa nunc perspice et purga. legi epistulam, quam ipse scripsisse Sulla nomenclator dictus est, non probandam, legi non nullas iracundas.

hic de genus nihil tu nunc quidem moneo serus sum enim atque scio possum multus ego varius diligens moneo ille tamen qui theopompos mando cum sum admonitus ab ipse video per homo amo tuus qui sum facilis ut hic genus tollo epistularis primus iniquaris deinde contrariaris tum absurdus et inusitas scriptaris postremo in aliquis contumeliosaris atque ego hic tam sum quam audio non puto et si sum occupatio tuus paruus animadverto nunc perspicio et purgo lego epistula quam ipse scribo sulla nomenclator dico sum non probo lego non nullus iracundus


ego ex magnis caloribus (non enim meminimus maiores) in Arpinati summa cum amoenitate fluminis me refeci ludos rum diebus, Philotimo tribulibus commendatis. in Arcano a. d. iiii Idus Septembris fui. ibi Mescidium cum Philoxeno aquamque, quam ii ducebant non longe a villa, belle sane fluentem vidi, praesertim maxima siccitate, uberioremque aliquanto sese conlecturos esse dicebant. apud herum recte erat. in Maniliano offendi Diphilum Diphilo tardiorem ; sed tamen nihil ei restabat praeter balnearia et ambulationem et aviarium. villa mihi valde placuit propterea quod summam dignitatem pavimentata porticus habebat, quod mihi nunc denique apparuit postea quam et ipsa tota patet et columnae politae sunt. totum in eo est, quod mihi erit curae, tectorium ut concinnum sit. pavimenta recte fieri videbantur; cameras quasdam non probavi mutarique iussi.

ego ex magnus calor non enim memini magnus in arpinas summus cum amoenitas flumen ego reficio ludus rus dies philotimus tribulis commendo in arcanum ab d quattuor idus september sum ibi mescidium cum philoxenus aqua quam is duco non longus ab villa bellus sanus fluo video praesertim maximus siccitas uber aliquantus sui conlecturos sum dico apud erus rectus sum in manilianus offendo diphilis diphilus tardus sed tamen nihil is resto praeter balnearius et ambulatio et aviarius villa ego validus placeo propterea qui summa dignitas pavimento porticus habeo qui ego nunc denique appareo postea quam et ipse totus pateo et columna polio sum totus in is sum qui ego sum cura tectorium ut concinnus sum pavimentum rectus fio video camera quidam non probo muto iubeo


sed quid ego te haec hortor quae tu non modo facere potes tua sponte sine cuiusquam praeceptis sed etiam magna iam ex parte perfecisti? non enim desistunt nobis agere cotidie gratias honestissimae et maximae societates ; quod quidem mihi idcirco iucundius est quod idem faciunt Graeci ; difficile est autem ea quae commodis, utilitate et prope natura diversa sunt, voluntate coniungere. at ea quidem quae supra scripta sunt non ut te instituerem scripsi (neque enim prudentia tua cuiusquam praecepta desiderat), sed me in scribendo commemoratio tuae virtutis delectavit ; quamquam in his litteris longior fui quam aut vellem aut quam me putavi fore.

sed quis ego tu hic hortor qui tu non modo facio possum tuus sponte sine quisquam praecipio sed etiam magnus iam ex pars perficio non enim desisto nos ago cottidie gratia honestus et magnus societas qui quidem ego idcirco jucundus sum qui idem facio graecum difficilis sum autem is qui commodus utilitas et prope natura diverto sum voluntas coniungo at is quidem qui supra scribo sum non ut tu instituo scribo neque enim prudentia tuus quisquam praecipio desidero sed ego in scribo commemoratio tuus virtus delecto quamquam in hic littera longus sum quam aut volo aut quam ego puto sum


haec mihi proficiscenti non proponebantur sed saepe triduo, summa cum gloria dicebar esse rediturus 'quid tu igitur? , inquies. quid? multa convenerunt quae mentem exturbarent meam, subita defectio Pompei, alienatio consulum, etiam praetorum, timor publicanorum, arma. lacrimae meorum me ad mortem ire prohibuerunt ; quod certe et ad honestatem et ad effugiendos intolerabilis dolores fuit aptissimum. sed de hoc scripsi ad te in ea epistula quam Phaethonti dedi. nunc tu, quoniam in tantum luctum laboremque detrusus es quantum nemo umquam, si levare potest communem casum misericordia hominum scilicet incredibile quiddam adsequeris ; sin plane occidimus, me miserum! ego omnibus meis exitio fuero quibus ante dedecori non eram.

hic ego proficisco non propono sed saepe triduum summus cum gloria dico sum redeo quis tu igitur inquam quis multus convenio qui mens exturbo meus subeo defectio pompejus alienatio consul etiam praetor timor publicanus arma lacrima meus ego ad mors eo prohibeo qui certus et ad honestas et ad effugio intolerabilis dolor sum aptus sed de hic scribo ad tu in is epistula quam phaethon do nunc tu quoniam in tantus luctus laboro detrudo sum quantus nemo umquam si levaris possum communis casus misericordia homo scilicet incredibilis quidam assequor sin planus occaedes ego miser ego omnis meus exitium sum qui ante dedecor non sum


ac mihi quidem videntur huc omnia esse referenda iis qui praesunt aliis, ut ii qui erunt in eorum imperio sint quam beatissimi ; quod tibi et esse antiquissimum et ab inrtio, fuisse, ut primum Asiam attigisti, constante fama atque omnium sermone celebratum est. est autem non modo eius qui sociis et civibus, sed etiam eius qui servis, qui mutis pecudibus praesit, eorum quibus praesit commodis utilitatique servire.

atque ego quidem video huc omnis sum refero is qui praesum alius ut is qui sum in is imperium sum quam beatus qui tu et sum antiquus et ab inrtio sum ut primus asia attingo consto fama atque omnis sermo celebro sum sum autem non modo is qui socius et civis sed etiam is qui servio qui mutus pecus praesum is qui praesum commodus utilitas servio


quod interiore epistula scribis, me Idibus Septembribus Pompeio legatum iri, id ego non audivi scripsique ad Caesarem neque Vibullium Caesaris mandata de mea mansione ad Pompeium pertulisse nec Oppium. quo consilio? quamquam Oppium ego tenui quod priores partes Vibulli erant ; cum eo enim coram Caesar egerat, ad Oppium scripserat. ego vero nullas δευτέρασ φροντίδασ habere possum in Caesaris rebus. ille mihi secundum te et liberos nostros ita est ut sit paene par. videor id iudicio facere ; iam enim debeo, sed tamen amore sum incensus.

qui interior epistula scribo ego idus september pompejus legatus eo is ego non audio scribo ad caesaris neque vibullius caesar mandatum de meus mansio ad pompejus perfero neque oppius quo consilium quamquam oppius ego tenuis qui prior pars vibullius sum cum is enim coram caesar ago ad oppius scribo ego verus nullus habeo possum in caesar res ille ego secundus tu et liber noster ita sum ut sum paene par video is iudicium facio iam enim debeo sed tamen amor sum incendo


commovit me, et eo magis quod maximos motus nostrae civitatis attingere non poteram, quod erant inferiores quam illorum aetas qui loquebantur. ego autem id ipsum tum eram secutus, ne in nostra tempora incurrens offenderem quempiam. nunc et id vitabo et loquar ipse tecum et tamen illa quae institueram ad te, si Romam venero, mittam. puto enim te existimaturum a me illos libros non sine aliquo meo stomacho esse relictos.

commoveo ego et is magis qui magnus moueo noster civitas attingo non possum qui sum inferus quam ille aetas qui loquor ego autem is ipse tum sum sequor ne in noster tempus incurro offendo qui nunc et is vito et loquor ipse tu et tamen ille qui instituo ad tu si roma venio mitto puto enim tu existimo ab ego ille liber non sine aliquis meus stomachus sum relinquo


'quod vult,' inquam, 'renovari honores eosdem, quo minus togam praetextam quotannis interpolet decernendum nihil censeo ; vos autem homines nobiles, qui Bostrenum praetextatum non ferebatis, Commagenum feretis?' genus vides et locum iocandi. multa dixi in ignobilem regem quibus totus est explosus. quo genere commotus, ut dixi, Appius totum me amplexatur ; nihil est enim facilius quam reliqua discutere. sed non faciam ut illum offendam ne imploret fidem Iovis Ho/spitalis, Gra/ios omnis co/nvocet, per quos mecum in gratiam rediit.

qui volo inquam renovaris honor idem quo paruus toga praetexta quot interpolo decerno nihil censeo tu autem homo nobilis qui bostrenum praetextatus non fero commagenus fero genus video et locus jocor multus dico in ignobilis rex qui totus sum explodo quo genus commoueo ut dico appius totus ego amplexor nihil sum enim facilis quam reliquus discutio sed non facio ut ille offendo ne imploro fides iuppiter ho spital gra ios omnis co nvocet per qui ego in gratia redeo


ita mihi nihil misero praeter fidem amicorum cautum meum consilium defuit. quod si te satis innocentia tua et misericordia hominum vindicat hoc tempore a molestia, perspicis profecto ecquaenam nobis spes salutis relinquatur. nam me Pomponius et Sestius et Piso noster adhuc Thessalonicae retinuerunt, cum longius dis cedere propter nescio quos motus vetarent. verum ego magis exitum illorum litteris quam spe certa exspectabam ; nam quid sperem potentissimo inimico, dominatione obtrectatorum, infidelibus amicis plurimis invidis?

ita ego nihil mitto praeter fides amicus caueo meus consilium desum qui si tu satis innocens tuus et misericordia homo vindico hic tempus ab molestia perspicio profecto ecquaenam nos spes salus relinquo nam ego pomponius et sestius et piso noster adhuc thessalonica retineo cum longus deus cedo propter nescio qui moueo veto verus ego magis exitus ille littera quam spes certus exspecto nam quis spero potens inimicus dominatio obtrectator infidelis amicus multus invidus


quaestorem habes non tuo iudicio delectum sed eum quem sors dedit. hunc oportet et sua sponte esse moderatum et tuis institutis ac praeceptis obtemperare. quorum si quis forte esset sordidior, ferres eatenus quoad per se neglegeret eas leges quibus esset astrictus, non ut ea potestate quam tu ad dignitatem permisisses ad quaestum uteretur neque enim mihi sane placet, praesertim cum hi mores tantum iam ad nimiam lenitatem et ad ambitionem incubuerint, scrutari te omnis sordis, excutere unum quemque eorum, sed quanta sit in quoque fides tantum cuique committere atque inter hos eos, quos tibi comites et adiutores negotiorum publicorum dedit ipsa res publica, dumtaxat finibus iis praestabis quos ante praescripsi ;

quaestor habeo non tuus iudicium deligo sed is qui sors do hic oportet et suus sponte sum modero et tuus institus atque praecipio obtemperaris qui si quis fors sum sordidus fero eatenus quoad per sui neglego is lex qui sum astringo non ut is potestas quam tu ad dignitas permitto ad quaestus uto neque enim ego sanus placeo praesertim cum hic mos tantus iam ad nimius lenitas et ad ambitio incubo scrutor tu omnis sordes excutio unus quisque is sed quantus sum in quoque fides tantus quisque committo atque inter hic is qui tu comes et adiutor negotium publicus do ipse res publicus dumtaxat finis is praesto qui ante praescribo


Idibus Septembr. in Laterio fui. viam perspexi; quae mihi ita placuit ut opus publicum videretur esse, praeter CL passus (sum enim ipse mensus) ab eo ponticulo, qui est ad Furinae, Satricum versus. eo loco pulvis non glarea iniecta est (et mutabitur), et ea viae pars valde acclivis est ; sed intellexi aliter duci non potuisse, praesertim cum tu neque per Lucustae neque per Varronis velles ducere. †Velvinum† ante suum fundum probe munierat; Lucusta non attigerat. quem ego Romae adgrediar et, ut arbitror, commovebo, et simul M. Taurum, quem tibi audio promisisse, qui nunc Romae erat, de aqua per fundum eius ducenda rogabo.

idus septembr in laterium sum via perspicio qui ego ita placeo ut opus publicus video sum praeter cl patior sum enim ipse metior ab is ponticulus qui sum ad furina satrix verro is locus pulvis non glarea inicio sum et muto et is via pars validus acclivis sum sed intellego aliter duco non possum praesertim cum tu neque per lucusta neque per varro volo duco velvinum ante suus fundus probus munio lucusta non attingo qui ego roma aggredior et ut arbitror commoveo et simul m taurus qui tu audio promitto qui nunc roma sum de aqua per fundus is duco rogo


de felicis testamento tum magis querare, si scias. quas enim tabulas se putavit obsignare, in quibus †in unciis firmissimum tenes† vero lapsus est per errorem et suum et sicurae servi non obsignavit; quas noluit eas obsignavit. Ἀλλ' οἰμωζέτω: nos modo valeamus. Ciceronem et ut rogas amo et ut meretur et debeo ; dimitto autem a me et ut a magistris ne abducam et quod mater †Porcia† non discedit, sine qua edacitatem pueri pertimesco. sed sumus una tamen valde multum. rescripsi ad omnia. mi suavissime et optime frater, vale.

de felix testamentum tum magis queraris si scio qui enim tabula sui puto obsignaris in qui in uncia firmus teneo verus labor sum per error et suus et sicurae servio non obsigno qui nolo is obsigno nos modo valeo cicero et ut rogo amo et ut mereo et debeo dimitto autem ab ego et ut ab magister ne abduco et qui mater porcius non discedo sine qui edacitas puer pertimesco sed sum unus tamen validus multus rescribo ad omnis ego suavis et optume frater val


atque etiam e Graecis ipsis diligenter cavendae sunt quaedam familiaritates praeter hominum perpaucorum si qui sunt vetere Graecia digni ; sic vero fallaces sunt permulti et leves et diuturna servitute ad nimiam adsentationem eruditi. quos ego universos adhiberi liberaliter, optimum quemque hospitio amicitiaque coniungi dico oportere ; nimiae familiaritates eorum neque tam fideles sunt (non enim audent adversari nostris voluntatibus) et invident non nostris solum verum etiam suis.

atque etiam e graecum ipse diligenter caveo sum quidam familiaritas praeter homo perpaucus si qui sum veto graecia dignus sic verus fallax sum permultus et levo et diuturnus servitus ad nimius adsentatio erudio qui ego universi adhibeo liberalis bonus quisque hospitium amicitia conjungo dico oportet nimius familiaritas is neque tam fidelis sum non enim audeo adversaris noster voluntas et invideo non noster solus verus etiam suus


dederam ad te litteras antea quibus erat scriptum Tulliam nostram Crassipedi pr. non. April. esse desponsam, ceteraque de re publica privataque perscripseram. postea sunt i5 haec acta : non. Apr. senatus consulto Pompeio pecunia decreta in rem frumentariam ad HS CCCC sed eodem die vehementer actum de agro Campano clamore senatus prope contionali. acriorem causam inopia pecuniae faciebat et annonae caritas. non praetermittam ne illud quidem M. Furium Flaccum, equitem Romanum, hominem nequam, Capitolini et Mercuriales de conlegio eiecerunt praesentem ad pedes unius cuiusque iacentem. exiturus

do ad tu littera antea qui sum scribo tullia noster crassipedi pr non april sum despondeo ceter de res publicus privo perscribo postea sum eo hic ago non apr senatus consultum pompejus pecunia decretum in res frumentarius ad sestertius cccc sed idem dies vehemens ago de ager campanus clamor senatus prope contional acer causa inopia pecunia facio et annona careo non praetermitto ne ille quidem m furius flaccus eques romanus homo nequam capitolinus et mercurial de collegium eicio praesens ad pes unus quisque iaceo exeo


A. d. vi Idus Octobr. Salvius Ostiam vesperi navi profectus erat cum iis rebus quas tibi domo mitti volueras. eodem die Gabinium ad populum luculente calefecerat Memmius sic ut Calidio verbum facere pro eo non licuerit. postridie autem eius diei qui erat tum futurus, cum haec scribebam ante lucem, apud Catonem erat divinatio in Gabinium futura inter Memmium et Ti. Neronem et C. et L. Antonios M. f. putabamus fore ut Memmio daretur, etsi erat Neronis mira contentio. quid quaeris? probe premitur, nisi noster Pompeius dis hominibusque invitis negotium everterit.

ab d vis idus octobr salvus ostia vesperus no proficiscor sum cum is res qui tu domus mitto volo idem dies gabinius ad populus luculentus calefacio memmius sic ut calidius verbum facio pro is non liceo postridie autem is dies qui sum tum sum cum hic scribo ante lux apud cato sum divinatio in gabinius sum inter memmius et tiberius nero et que et l antonius m f puto sum ut memmius do etsi sum nero mirus contentio quis quaero probus premo nisi noster pompejus deus homo invitus negotium everto


quattuor tragoedias sedecim diebus absolvisse cum scribas, tu quicquam ab alio mutuaris? et πάθοσ quaeris, cum Electram et Troilum scripseris? cessator esse noli et illud 'γνῶθι σεαυτόν' noli putare ad adrogantiam minuendam solum esse dictum verum etiam ut bona nostra norimus ; sed et istas et Erigonam mihi velim mittas. habes ad duas epistulas proximas.

quattuor tragoedia sedecim dies absolvo cum scribo tu quisquam ab alius mutuaris et quaero cum electra et troilis scribo cessator sum nolo et ille nolo puto ad arrogantia minuo solus sum dico verus etiam ut bonus noster norimus sed et iste et erigone ego volo mitto habeo ad duo epistula propior


atque ille quidem princeps ingeni et doctrinae Plato tum denique fore beatas res publicas putavit, si aut docti et sapientes homines eas regere coepissent aut ii qui regerent omne suum studium in doctrina et sapientia conlocassent hanc coniunctionem videlicet potestatis et sapientiae saluti censuit civitatibus esse posse. quod fortasse aliquando universae rei publicae nostrae, nunc quidem profecto isti provinciae contigit, ut is in ea summam potestatem haberet cui in doctrina, cui in virtute atque humanitate percipienda plurimum a pueritia studi fuisset et temporis.

atque ille quidem princeps ingenium et doctrina plato tum denique sum beatus res publicus puto si aut doceo et sapio homo is rego coepio aut is qui rego omnis suus studium in doctrina et sapientia conloco hic coniunctio videlicet potestas et sapientia salus censeo civitas sum possum qui fortasse aliquando universus res publicus noster nunc quidem profecto iste provincia contingo ut is in is summa potestas habeo qui in doctrina qui in virtus atque humanitas percipio multus ab pueritia studium sum et tempus


nunc vero ea pars tibi rei publicae commissa est in qua aut nullam aut perexiguam partem fortuna tenet et quae mihi tota in tua virtute ac moderatione animi posita esse videatur. nullas ut opinor, insidias hostium, nullam proeli dimicationem, nullam defectionem sociorum, nullam inopiam stipendi aut rei frumentariae, nullam seditionem exercitus pertimescimus, quae persaepe sapientissimis viris acciderunt, ut, quem ad modum gubernatores optimi vim tempestatis, sic illi fortunae impetum superare non possent tibi data est summa pax, summa tranquillitas, ita tamen ut ea dormientem gubernatorem vel obruere, vigilantem etiam delectare possit.

nunc verus is pars tu res publicus committo sum in qui aut nullus aut perexiguus pars fortuna teneo et qui ego totus in tuus virtus atque moderatio animus pono sum video nullus ut opinor insidiae hostis nullus proelium dimicatio nullus defectio socius nullus inopia stipendium aut res frumentarius nullus seditio exercitus pertimesco qui persaepe sapio vis accido ut qui ad modus gubernator bonus vis tempestas sic ille fortuna impetus supero non possum tu do sum summus pax summus tranquillitas ita tamen ut is dormio gubernator vel obruo vigilo etiam delecto possum


mi frater, mi frater, mi frater, tune id veritus es ne ego iracundia aliqua adductus pueros ad te sine litteris miserim aut etiam ne te videre noluerim? ego tibi irascerer, tibi ego possem irasci? scilicet, tu enim me adflixisti, tui me inimici tua me invidia ac non ego te misere perdidi. meus ille laudatus consulatus mihi te, liberos, patriam, fortunas, tibi velim ne quid eripuerit praeter unum me. sed certe a te mihi omnia semper honesta et iucunda ceciderunt, a me tibi luctus meae calamitatis, metus tuae, desiderium, maeror, solitudo. , ego te videre noluerim? immo vero me a te videri nolui. non enim vidisses fratrem tuum, non eum quem reliqueras, non eum quem noras, non eum quem flens flentem, prosequentem proficiscens dimiseras, ne vestigium quidem eius nec simulacrum sed quandam effigiem spirantis mortui. atque utinam me mortuum prius vidisses aut audisses, utinam te non solum vitae sed etiam dignitatis meae superstitem reliquissem!

ego frater ego frater ego frater tu is vereor sum ne ego iracundia aliqui adduco puer ad tu sine littera mitto aut etiam ne tu video nolo ego tu irasco tu ego possum irascor scilicet tu enim ego affligo tuus ego inimicus tuus ego invidia atque non ego tu mitto perdo meus ille laudo consulatus ego tu liber patria fortuna tu volo ne quis eripio praeter unus ego sed certus ab tu ego omnis semper honestus et iucundus cado ab ego tu luctus meus calamitas metus tuus desiderium maeror solitudo ego tu video nolo immo verus ego ab tu video nolo non enim video frater tuus non is qui relinquo non is qui nosco non is qui fleo fleo prosequor proficiscor dimitto ne vestigium quidem is neque simulacrum sed quidam effigies spiro mortuus atque utinam ego mortuus prior video aut audio utinam tu non solus vita sed etiam dignitas meus superstito relinquo


simul et illud Asia cogitet, nullam ab se neque belli externi neque domesticarum discordiarum calamitatem afuturam fuisse, si hoc imperio non teneretur. id autem imperium cum retineri sine vectigalibus nullo modo possit, aequo animo parte aliqua suorum fructuum pacem sibi sempiternam redimat atque otium.

simul et ille asia cogito nullus ab sui neque bellum externus neque domesticaris discordiaris calamitas asum sum si hic imperium non teneo is autem imperium cum retineo sine vectigal nullus modo possum aequus animus pars aliqui suus fructus pax sui sempiternus redimo atque otium


non enim me hoc iam dicere pudebit, praesertim in ea vita atque iis rebus gestis in quibus non potest residere inertiae aut levitatis ulla suspicio, nos ea quae consecuti sumus iis studiis et artibus esse adeptos quae sint nobis Graeciae monumentis disciplinisque tradita qua re praeter communem fidem quae omnibus debetur, praeterea nos isti hominum generi praecipue debere videmur, ut quorum praeceptis sumus eruditi apud eos ipsos quod ab iis didicerimus velimus expromere.

non enim ego hic iam dico pudeo praesertim in is vito atque is res gero in qui non possum resideo inertia aut levitas ullus suspicio nos is qui consequor sum is studium et ars sum adeptos qui sum nos graecia monumentum disciplina trado qui res praeter communis fides qui omnis debeo praeterea nos iste homo gener praecipuus debeo video ut qui praecipio sum erudio apud is ipse qui ab is disco volo expromo


quod me de versibus faciendis rogas, incredibile est, mi frater, quam egeam tempore, nec sane satis commoveor animo ad ea quae vis canenda. † ΑΜΠΩΕΙΣ † vero ad ea quae ipse ego ne cogitando quidem consequor, tu qui omnis isto eloquendi et exprimendi genere superasti a me petis? facerem tamen ut possem sed, quod te minime fugit, opus est ad poema quadam animi alacritate, quam plane mihi tempora eripiunt. abduco me equidem ab omni rei publicae cura dedoque litteris, sed tamen indicabo tibi quod me hercule in primis te celatum volebam. angor, mi suavissime frater, angor nullam esse rem publicam, nulla iudicia, nostrumque hoc tempus aetatis quod in illa auctoritate senatoria florere debebat aut forensi labore iactari aut domesticis litteris sustentari, illud vero quod a puero adamaram, Πολλὸν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, totum occidisse, inimicos a me partim non oppugnatos, partim etiam esse defensos, meum non modo animum sed ne odium quidem esse liberum, unumque ex omnibus Caesarem esse inventum qui me tantum quantum ego vellem amaret, aut etiam, sic ut alii putant, hunc unum esse qui vellet. quorum tamen nihil est eius modi ut ego me non multa consolatione cotidie leniam ; sed illa erit consolatio maxima si una erimus. nunc ad illa vel gravissimum accedit desiderium tui.

qui ego de versus facio rogo incredibilis sum ego frater quam egeo tempus neque sanus satis commoveo animus ad is qui volo caneo verus ad is qui ipse ego ne cogito quidem consequor tu qui omnis iste eloquor et exprimo genus supero ab ego peto facio tamen ut possum sed qui tu paruus fugio opus sum ad poema quidam animus alacritas quam planus ego tempus eripio abduco ego equidem ab omnis res publicus cura dedo littera sed tamen indico tu qui ego herculis in primus tu celo volo ango ego suavis frater ango nullus sum res publicus nullus iudicium noster hic tempus aetas qui in ille auctoritas senatorius floreo debeo aut forensis labor iactaris aut domesticus littera sustentaris ille verus qui ab puer adamo totus occido inimicus ab ego pars non oppugno pars etiam sum defendo meus non modo animus sed ne odium quidem sum liber unus ex omnis caesaris sum invenio qui ego tantus quantus ego volo amo aut etiam sic ut alius puto hic unus sum qui volo qui tamen nihil sum is modus ut ego ego non multus consolatio cottidie lenio sed ille sum consolatio maximus si unus sum nunc ad ille vel gravis accedo desiderium tuus


itaque ex re publica quoniam nihil iam voluptatis capi potest, cur stomacher nescio. Litterae me et studia nostra et otium villaeque delectant maximeque pueri nostri. angit unus Milo. sed velim finem adferat consulatus ; in quo enitar non minus quam sum enisus in nostro tuque istinc, quod facis, adiuvabis. de quo cetera, nisi plane vis eripuerit, recte sunt ; de re familiari timeo. ὁ δὲ μαίνεται οὐκ ἔτ' ἀνεκτῶς, qui ludus HS †cccↃ† comparet. cuius in hoc uno inconsiderantiam et ego sustinebo ut potero, et tu ut possis est tuorum nervorum.

itaque ex res publicus quoniam nihil iam voluptas capio possum cur stomachor nescio littera ego et studium noster et otium villa delecto magnus puer noster ango unus milo sed volo finis affero consulatus in quo enitor non paruus quam sum enitor in noster tu istinc qui facio adiuvo de quo ceterus nisi planus volo eripio rectus sum de res familiaris timeo qui ludus sestertius ccc comparo qui in hic unus inconsiderantia et ego sustineo ut possum et tu ut possum sum tuus nervus


atque in hoc genere multo te esse iam commodiorem mitioremque nuntiant. nullae tuae vehementiores animi concitationes, nulla maledicta ad nos, nullae contumeliae perferuntur, quae cum abhorrent a litteris, ab humanitate, tum vero contraria sunt imperio ac dignitati ; nam si implacabiles iracundiae sunt, summa est acerbitas, sin autem exorabiles, summa levitas, quae tamen ut in malis acerbitati anteponenda est.

atque in hic genus multus tu sum iam commodus mitis nuntio nullus tuus vehemens animus concitatio nullus maledico ad nos nullus contumelia perfero qui cum abhorreo ab littera ab humanitas tum verus contrarius sum imperium atque dignitas nam si implacabilis iracundia sum summus sum acerbitas sin autem exorabilis summus levitas qui tamen ut in malus acerbitas antepono sum


ac si omnium mearum praecepta litterarum repetes, intelleges esse nihil a me nisi orationis acerbitatem et iracundiam et, si forte, raro litterarum missarum indiligentiam reprehensam. quibus quidem in rebus si apud te plus auctoritas mea quam tua sive natura paulo acrior sive quaedam dulcedo iracundiae sive dicendi sal facetiaeque valuissent, nihil sane esset quod nos paeniteret. et mediocri me dolore putas adfici cum audiam qua sit existimatione C. Vergilius, qua tuus vicinus, C. Octavius? nam si te interioribus vicinis tuis, Ciliciensi et Syriaco, anteponis, valde magni facis! atque is dolor est quod, cum ii quos nominavi te innocentia non vincant, vincunt tamen artificio benevolentiae conligendae, qui neque Cyrum Xenophontis neque Agesilaum noverint, quorum regum summo imperio nemo umquam verbum ullum asperius audivit.

atque si omnis meus praecipio litteraris repeto intellego sum nihil ab ego nisi oratio acerbitas et iracundia et si fors rarus litteraris missaris indiligentia reprehendo qui quidem in res si apud tu multus auctoritas meus quam tuus sive natura paulus acer sive quidam dulcedo iracundia sive dico sal facetia valeo nihil sanus sum qui nos paeniteo et mediocris ego dolor puto afficio cum audio qui sum existimatio que vergilius qui tuus vicinus que octavus nam si tu interior vicinus tuus ciliciensis et syriacus antepono validus magnus facio atque is dolor sum qui cum is qui nomino tu innocens non vinco vinco tamen artificium benevolentia conligendae qui neque cyrus xenophon neque agesilaus nosco qui rex superus imperium nemo umquam verbum ullus asper audio


denique etiam illud debes cogitare, non te tibi soli gloriam quaerere quod si esset, tamen non neglegeres, praesertim cum amplissimis monumentis consecrare voluisses memoriam nominis tui. sed ea est tibi communicanda mecum, prodenda liberis nostris ; in qua cavendum est ne, si neglegentior fueris, tibi parum consuluisse sed etiam tuis invidisse videaris.

denique etiam ille debeo cogito non tu tu solus gloria quaero qui si sum tamen non neglego praesertim cum amplus monumentum consecraris volo memoria nomen tuus sed is sum tu communico ego prodo liber noster in qui caveo sum ne si neglego sum tu parum consulo sed etiam tuus invideo videaris


in provincia vero ipsa si quem es nactus qui in tuam familiaritatem penitus intrarit, qui nobis ante fuerit ignotus, huic quantum credendum sit vide, non quin possint multi esse provinciales viri boni, sed hoc sperare licet, iudicare periculosum est. multis enim simulationum involucris tegitur et quasi velis quibusdam obtenditur unius cuiusque natura ; frons, oculi, vultus persaepe mentiuntur, oratio vero saepissime. quam ob rem qui potes reperire ex eo genere hominum qui pecuniae cupiditate adducti careant iis rebus omnibus a quibus nos divulsi esse non possumus, te autem, alienum hominem, ament ex animo ac non sui commodi causa simulent? mihi quidem permagnum videtur, praesertim si idem homines privatum non fere quemquam, praetores semper omnis amant quo ex genere si quem forte tui cognosti amantiorem (fieri enim potuit) quam temporis, hunc vero ad tuum numerum libenter ascribito ; sin autem id non perspicies, nullum genus erit in familiaritate cavendum magis, propterea quod et omnis vias pecuniae norunt et omnia pecuniae causa faciunt et quicum victuri non sunt eius existimationi consulere non curant.

in provincia verus ipse si qui sum nanciscor qui in tuus familiaritas penitus intro qui nos ante sum ignosco hic quantus credo sum video non quin possum multus sum provincial vir bonus sed hic spero licet iudicaris periculosus sum multus enim simulatio involucrum tego et quasi velis quidam obtendo unus quisque natura frons oculus vultus persaepe mentior oratio verus saepis quam ob res qui possum reperio ex is genus homo qui pecunia cupiditas adduco careo is res omnis ab qui nos divello sum non possum tu autem alienus homo amo ex animus atque non suus commodus causa simulo ego quidem permagnus video praesertim si idem homo privo non fere quisquam praetor semper omnis amo quo ex genus si qui fors tuus cogo amo fio enim possum quam tempus hic verus ad tuus numerus libet ascribito sin autem is non perspicio nullus genus sum in familiaritas caveo magis propterea qui et omnis via pecunia nosco et omnis pecunia causa facio et qui vinco non sum is existimatio consulo non curo


de ambitu cum atrocissime ageretur in senatu multos dies, quod ita erant progressi candidati consulares ut non esset ferendum, in senatu non fui ; statui ad nullam medicinam rei publicae sine magno praesidio accedere.

de ambitus cum atrox ago in senatus multus dies qui ita sum progredior candidatus consularis ut non sum fero in senatus non sum statuo ad nullus medicina res publicus sine magnus praesidium accedo


Cum hanc iam epistulam complicarem, tabellarii a vobis venerunt a. d. xi K. septimo vicesimo die. O me sollicitum! quantum ego dolui in Caesaris suavissimis litteris! sed quo erant suaviores, eo maiorem dolorem illius ille casus adferebat. sed ad tuas venio litteras. primum tuam remansionem etiam atque etiam probo, praesertim cum, ut scribis, cum Caesare communicaris. Oppium miror quicquam cum Publio ; mihi enim non placuerat.

cos hic iam epistula complicaris tabellarius ab tu venio ab d xi k septimus vicesimus dies o ego sollicitus quantus ego doleo in caesar suavis littera sed quo sum suavis is magnus dolor ille ille casus affero sed ad tuus venio littera primus tuus remansio etiam atque etiam probo praesertim cum ut scribo cum caesaris communicaris oppius miro quisquam cum publius ego enim non placeo


'alterutrum,' inquit idem Sallustius, 'defendisses idque Pompeio contendenti dedisses; etenim vehementer orabat.' Lepidum is amicum Sallustium, qui mihi aut inimicitias putet periculosas subeundas fuisse aut infamiam sempiternam! ego vero hac mediocritate delector, ac mihi illud iucundum est quod, cum testimonium secundum fidem et religionem gravissime dixissem, reus dixit, si in civitate licuisset sibi esse, mihi se satis facturum, neque me quicquam interrogavit.

alteruter inquam idem sallustius defendo is pompejus contendo do etenim vehemens oro lepidus is amicus sallustius qui ego aut inimicitia puto periculosus subeo sum aut infamia sempiternus ego verus hic mediocritas delecto atque ego ille iucundus sum qui cum testimonium secundus fides et religio gravis dico reus dico si in civitas licet sui sum ego sui satis facio neque ego quisquam interrogo


nunc respondebo ad eas epistulas quas mihi reddidit L. Caesius, quoi quoniam ita te velle intellego nullo loco deero ; quarum altera est de Blaundeno Zeuxide, quem scribis certissimum matricidam tibi a me intime commendari. qua de re et de hoc genere toto, ne forte me in Graecos tam ambitiosum factum esse mirere pauca cognosce. ego cum Graecorum querelas nimium valere sentirem propter hominum ingenia ad fallendum parata, quoscumque de te queri audivi quacumque potui ratione placavi. primum Dionysopolitas qui erant inimicissimi lenivi ; is quorum principem Hermippum non solum sermone meo sed etiam familiaritate devinxi. ego Apamensem Hephaestium, ego levissimum hominem, Megaristum Antandrium, ego Niciam Smyrnaeum, ego nugas maximas omni mea comitate complexus sum, Nymphontem etiam Colophonium. quae feci omnia, non quo me aut hi homines aut tota natio delectaret ; pertaesum est levitatis, adsentationis, animorum non officiis sed temporibus servientium.

nunc respondeo ad is epistula qui ego reddo l caesius qui quoniam ita tu volo intellego nullus locus desum qui alter sum de blaundeno zeuxide qui scribo certus matricida tu ab ego intimus commendaris qui de res et de hic genus totus ne fors ego in graeci tam ambitiosus facio sum miro paucus cognosco ego cum graecum querela nimium valeo sentio propter homo ingenium ad fallo paro quicumque de tu queror audio quicumque possum ratio placo primus dionysopolitae qui sum inimicus lenio is qui princeps hermippus non solus sermo meus sed etiam familiaritas devincio ego apameensis hephaestium ego levis homo megaristum antandrius ego nicias smyrnaeus ego nugae magnus omnis meus comitas complexus sum nymphontem etiam colophonius qui facio omnis non quo ego aut hic homo aut totus natio delecto pertaedet sum levitas adsentatio animus non officium sed tempus servio


quid autem reperiri tam eximium aut tam expetendum potest quam istam virtutem, moderationem animi, temperantiam non latere in tenebris neque esse abditam, sed in luce Asiae, in oculis clarissimae provinciae atque in auribus omnium gentium ac nationum esse positam? non itineribus tuis perterreri homines, non sumptu exhauriri, non adventu commoveri? esse quocumque veneris et publice et privatim maximam laetitiam, cum urbs custodem non tyrannum, domus hospitem non expilatorem recepisse videatur?

quis autem reperio tam eximius aut tam expeto possum quam iste virtus moderatio animus temperantia non lateo in tenebrae neque sum abditus sed in lux asia in oculus clarus provincia atque in auris omnis gens atque natio sum pono non iter tuus perterreo homo non sumo exhaurio non advenio commoveo sum quicumque venio et publicus et privatim maximus laetitia cum urbs custos non tyrannus domus hospes non expilator recipio video


haec scripsi a. d. viiii K. Novembr., quo die ludi committebantur, in Tusculanum proficiscens ducensque mecum Ciceronem meum in ludum discendi, non lusionis, ea re non longius quom vellem, quod Pomptino ad triumphum a. d. iii Nonas Novembr. volebam adesse. etenim erit nescio quid negotioli ; nam Cato et Servilius praetores prohibituros se minantur nec quid possint scio (ille enim et Appium consulem secum habebit et praetores et tribunos pl.), sed minantur tamen in primisque Ἄρη πνέων Q. Scaevola. cura, mi suavissime et carissime frater, ut valeas.

hic scribo ab d viiii k novembr quo dies ludo committo in tusculanus proficiscor duco ego cicero meus in ludus disco non lusio is res non longus cum volo qui pomptinus ad triumphus ab d iii nona novembr volo adsum etenim sum nescio quis negotiolum nam cato et servilis praetor prohibeo sui mino neque quis possum scio ille enim et appius consul sui habeo et praetor et tribunus pl sed mino tamen in primus q scaevola cura ego suavis et carus frater ut valeo


ex Britannia Caesar ad me K. Septembr. dedit litteras quas ego accepi a. d. iiii K. Octobr., satis commodas de Britannicis rebus, quibus, ne admirer quod a te nullas acceperim, scribit se sine' te fuisse cum ad mare accesserit ad eas ego ei litteras nihil rescripsi ne gratulandi quidem causa propter eius luctum. te oro etiam atque etiam, mi frater, ut valeas.

ex britannia caesar ad ego k septembr do littera qui ego accipio ab d quattuor k octobr satis commodo de britannicus res qui ne admiror qui ab tu nullus accipio scribo sui sine tu sum cum ad mare accedo ad is ego is littera nihil rescribo ne gratulor quidem causa propter is luctus tu oro etiam atque etiam ego frater ut valeo


de mancipiis quod mihi polliceris, valde te amo et sum equidem, uti scribis, et Romae et in praediis infrequens ; sed cave, amabo, quicquam quod ad meum commodum attineat, nisi maximo tuo commodo et maxima tua facultate, mi frater, cogitaris.

de mancipium qui ego polliceo validus tu amo et sum equidem uti scribo et roma et in praedium infrequens sed caveo amo quisquam qui ad meus commodus attineo nisi maximus tuus commodum et maximus tuus facultas ego frater cogitaris


Hippodamus ne numquid vellem quidem rogavit. T. Pinarius amabilis ad me de te litteras mittit, se maxime litteris, sermonibus, cenis denique tuis delectari. is homo semper me delectavit fraterque eius mecum est multum. qua re, uti instituisti, complectere adulescentem.

hippodamus ne numquid volo quidem rogo t pinarius amabilis ad ego de tu littera mitto sui magnus littera sermo cena denique tuus delectaris is homo semper ego delecto frater is ego sum multus qui res uti instituo complector adulescens


scio fuisse et honestius moriendi tempus et utilius ; sed non hoc solum, multa alia praetermisi, quae si queri velim praeterita, nihil agam nisi ut augeam dolorem tuum , indicem stultitiam meam. illud quidem nec faciendum est nec fieri potest, me diutius quam aut tuum tempus aut firma spes postulabit in tam misera tamque turpi vita commorari, ut qui modo fratre fuerim, liberis, cons iuge, copiis, genere ipso pecuniae beatissimus, dignitate, auctoritate, existimatione, gratia non inferior quam qui umquam fuerunt amplissimi, is nunc in hac iam adflicta perditaque fortuna neque me neque meos lugere diutius possim.

scio sum et honestus morior tempus et utilis sed non hic solus multus alius praetermitto qui si queror volo praetereo nihil ago nisi ut augeo dolor tuus index stultitia meus ille quidem neque facio sum neque fio possum ego diu quam aut tuus tempus aut firmo spes postulo in tam misero tam turpis vito commoraris ut qui modo frater sum liber cons jugo copia genus ipse pecunia beatus dignitas auctoritas existimatio gratia non inferus quam qui umquam sum amplus is nunc in hic iam affligo perdo fortuna neque ego neque meus lugeo diu possum


Cum scripsissem haec infima quae sunt mea manu, venit ad nos Cicero tuus ad cenam, cum Pomponia foris cenaret. dedit mihi epistulam legendam tuam, quam paulo ante acceperat, Aristophaneo modo valde me hercule et suavem et gravem ; qua sum admodum delectatus. dedit etiam alteram illam mihi, qua iubes eum mihi esse adfixum tamquam magistro. quam illum epistulae illae delectarunt, quam me! nihil puero illo suavius, nihil nostri amantius. hoc inter cenam Tironi dictavi, ne mirere alia manu esse.

cos scribo hic infimus qui sum meus manus venio ad nos cicero tuus ad cena cum pomponia foris ceno do ego epistula lego tuus quam paulus ante accipio aristophaneus modo validus ego herculis et suavis et gravis qui sum admodum delector do etiam alter ille ego qui iubeo is ego sum affigo tamquam magister quam ille epistula ille delecto quam ego nihil puer ille suavis nihil noster amo hic inter cena tiro dicto ne miro alius manus sum


A. d. iii Idus Febr. senatus consultum est factum de a ambitu in Afrani sententiam, quam ego dixeram cum tu adesses ; sed magno cum gemitu senatus consules non sunt persecuti eorum sententias qui, Afranio cum essent adsensi, addiderunt ut praetores ita crearentur ut dies sexaginta privati essent. eo die Catonem plane repudiarunt. quid multa? tenent omnia idque ita omnis intellegere volunt.

ab d iii idus febr senatus consulo sum facio de ab ambitus in afranius sententia quam ego dico cum tu adsum sed magnus cum gemitus senatus consul non sum persequor is sententia qui afranius cum sum adsentio addo ut praetor ita creo ut dies sexaginta privo sum is dies cato planus repudio quis multus teneo omnis is ita omnis intellego volo


Tenediorum igitur libertas securi Tenedia praecisa est, cum eos praeter me et Bibulum et Calidium et Favonium nemo defenderet. de te a Magnetibus ab Sipylo mentio est honorifica facta, cum te unum dicerent postulationi L. Sesti Pansae restitisse. reliquis diebus si quid erit quod te scire opus sit, aut etiam si nihil erit, tamen scribam cotidie aliquid. pridie Idus neque tibi neque Pomponio deero.

tenedius igitur libertas securus tenedius praecido sum cum is praeter ego et bibulis et calidius et favonius nemo defendo de tu ab magnes ab sipylus mentior sum honorifico facio cum tu unus dico postulatio l sestius pansa resto reliquus dies si quis sum qui tu scio opus sum aut etiam si nihil sum tamen scribo cottidie aliquis pridie idus neque tu neque pomponius desum


atque haec nunc non ut facias, sed ut te facere et fecisse gaudeas scribo ; praeclarum est enim summo cum imperio fuisse in Asia triennium sic ut nullum te signum, nulla pictura, nullum vas, nulla vestis, nullum mancipium, nulla forma cuiusquam, nulla condicio pecuniae, quibus rebus abundat ista provincia, ab summa integritate continentiaque deduxerit.

atque hic nunc non ut facio sed ut tu facio et facio gaudeo scribo praeclaris sum enim superus cum imperium sum in asia triennium sic ut nullus tu signum nullus pingo nullus vas nullus vestio nullus mancipium nullus forma quisquam nullus condicio pecunia qui res abundo iste provincia ab summus integritas contineo deduco


de Censorino, Antonio, cassus, Scaevola te ab iis diligi , ut scribis, vehementer gaudeo. cetera fuerunt in eadem epistula graviora quam vellem, 'ὀρθὰν τὰν ναῦν,' et 'ἅπαξ θανεῖν.' maiora ista erunt ; meae obiurgationes fuerunt amoris plenissimae † quae sunt non nulla, sed tamen mediocria et parva potius. ego te numquam ulla in re dignum minima reprehensione putassem, cum te sanctissime gereres, nisi inimicos multos haberemus. quae ad te aliqua cum monitione aut obiurgatione scripsi, scripsi propter diligentiam cautionis meae, in qua et maneo et manebo et idem ut facias non desistam rogare.

de censorinus antonius casus scaevola tu ab is diligo ut scribo vehemens gaudeo ceterus sum in idem epistula gravis quam volo et magnus iste sum meus obiurgatio sum amor plenus qui sum non nullus sed tamen mediocris et parvus potis ego tu numquam ullus in res dignus minimus reprehensio puto cum tu sancio gero nisi inimicus multus habeo qui ad tu aliqui cum monitio aut obiurgatio scribo scribo propter diligentia cautio meus in qui et maneo et maneo et idem ut facio non desisto rogo


primum enim numquam ille mihi fuit suspectus neque ego, quae ad te de illo scripsi, scripsi meo iudicio, sed cum ratio salusque omnium nostrum qui ad rem publicam accedimus non veritate solum sed etiam fama niteretur, sermones ad te aliorum semper, non mea iudicia perscripsi. qui quidem quam frequentes essent et quam graves adventu suo Statius ipse cognovit ; etenim intervenit non nullorum querelis quae apud me de illo ipso, habebantur, et sentire potuit sermones iniquorum in suum potissimum nomen erumpere.

primus enim numquam ille ego sum suspicio neque ego qui ad tu de ille scribo scribo meus iudicium sed cum ratio salus omnis nos qui ad res publicus accedo non veritas solus sed etiam fama niteo sermo ad tu alius semper non meus iudicium perscribo qui quidem quam frequens sum et quam gravis advenio suus sto ipse cognosco etenim intervenio non nullus querela qui apud ego de ille ipse habeo et sentio possum sermo iniquus in suus potis nomen erumpo


ac iam hoc loco non hortatione neque praeceptis sed precibus tecum fraternis ago totum ut animum, curam cogitationemque tuam ponas in omnium laude undique conligenda. quod si in mediocri statu sermonis ac praedicationis nostrae res essent, nihil abs te eximium, nihil praeter aliorum consuetudinem postularetur. nunc vero propter earum rerum in quibus versati sumus o splendorem et magnitudinem, nisi summam laudem ex ista provincia adsequimur, vix videmur summam vituperationem posse vitare. ea nostra ratio est ut omnes boni cum faveant tum etiam omnem a nobis diligentiam virtutemque et postulent et exspectent, omnes autem improbi, quod cum iis bellum sempiternum suscepimus, vel minima re ad reprehendendum contenti esse videantur.

atque iam hic locus non hortatio neque praecipio sed prex tu fraternus ago totus ut animus cura cogitatio tuus pono in omnis laus undique conligenda qui si in mediocris status sermo atque praedicatio noster res sum nihil abs tu eximius nihil praeter alius consuetudo postulo nunc verus propter is res in qui verso sum o splendor et magnitudo nisi summa laus ex iste provincia assequor vix video summa vituperatio possum vitaris is noster ratio sum ut omnis bonus cum faveo tum etiam omnis ab nos diligentia virtus et postulo et exspecto omnis autem improbus qui cum is bellum sempiternus suscipio vel minimus res ad reprehendo contendo sum video


his ego iudicibus committerem? quid essem, si me agente esset elapsus? sed me alia moverunt non putasset sibi Pompeius de illius salute sed de sua dignitate mecum esse certamen ; in urbem introisset ; ad inimicitias res venisset ; cum Aesernino Samnite Pacideianus comparatus viderer ; auriculam fortasse mordicus abstulisset, cum Clodio quidem certe redisset in gratiam. ego vero meum consilium, si praesertim tu non improbas, vehementer adprobo. ille cum a me singularibus meis studiis ornatus esset cumque ego illi nihil deberem, ille mihi omnia, tamen in re publica me a se dissentientem non tulit (nihil dicam gravius) et minus potens eo tempore quid in me florentem posset ostendit ; nunc cum ego ne curem quidem multum posse, res publica certe nihil possit, unus ille omnia possit, cum illo ipso contenderem? sic enim faciendum fuisset. non existimo, te putare id mihi suscipiendum fuisse.

hic ego judex committo quis sum si ego ago sum elabor sed ego alius moveo non puto sui pompejus de ille salus sed de suus dignitas ego sum certamen in urbs introisset ad inimicitia res venio cum aeserninus samnite pacideianus comparo video auricula fortasse mordicus aufero cum claudius quidem certus redeo in gratia ego verus meus consilium si praesertim tu non improbus vehemens approbo ille cum ab ego singularis meus studium orno sum cum ego ille nihil debeo ille ego omnis tamen in res publicus ego ab sui dissentio non fero nihil dico gravis et paruus possum is tempus quis in ego floreo possum ostendo nunc cum ego ne curo quidem multus possum res publicus certus nihil possum unus ille omnis possum cum ille ipse contendo sic enim facio sum non existimo tu puto is ego suscipio sum


de Gabinio nihil fuit faciendum istorum quae a te amantissime cogitata sunt. Τότε μοι χάνοι—! feci summa cum gravitate, ut omnes sentiunt, et summa cum lenitate quae feci. illum neque ursi neque levavi, testis vehemens fui, praeterea quievi. exitum iudici foedum et perniciosum levissime tuli; quod quidem bonum mihi nunc denique redundat, ut his malis rei publicae licentiaque audacium, qua ante rumpebar, nunc ne movear quidem. nihil est enim perditius his hominibus, his temporibus.

de gabinius nihil sum facio iste qui ab tu amo cogito sum facio summus cum gravitas ut omnis sentio et summus cum lenitas qui facio ille neque ursus neque levo testis vehemens sum praeterea quiesco exitus judicium foedus et perniciosus levis fero qui quidem bonus ego nunc denique redundo ut hic malus res publicus liceo audacium qui ante rumpo nunc ne moveo quidem nihil sum enim perdo hic homo hic tempus


Domitius iudices ad numerum non habuit. vereor ne homo taeter et ferus, Pola Servius, ad accusationem veniat ; nam noster Caelius valde oppugnatur a gente Clodia. certi nihil est adhuc sed veremur. eodem igitur die Tyriis est senatus datus frequens ; frequentes contra Syriaci publicani. vehementer vexatus Gabinius ; exagitati tamen a Domitio publicani quod eum essent cum equis prosecuti. L. noster Lamia paulo ferocius, cum Domitius dixisset : vestra culpa haec acciderunt, equites Romani ; dissolute enim iudicatis,' 'nos iudicamus, vos laudatis,' inquit. actum est eo die nihil ; nox diremit.

domitius iudex ad numerus non habeo vereor ne homo taeter et ferus pola servus ad accusatio venio nam noster caelius validus oppugno ab gens claudius certus nihil sum adhuc sed vereor idem igitur dies tyrius sum senatus do frequens frequens contra syriacus publicanus vehemens vexo gabinus exagitas tamen ab domitius publicanus qui is sum cum equus prosequor l noster lamia paulus ferox cum domitius dico vester culpa hic accido eques romanus dissolvo enim judico nos judico tu laudo inquam ago sum is dies nihil nox disredimo


nunc si potes, id quod ego qui tibi semper fortis videbar non possum, erige te et confirma, si qua subeunda dimicatio, erit. spero, si quid mea spes habet auctoritatis, tibi et integritatem tuam et amorem in te civitatis et aliquid etiam misericordiam nostri praesidi laturam ; sin eris ab isto periculo vacuus, ages scilicet si quid agi posse de nobis putabis. de quo scribunt ad me quidem multi multa et se sperare demonstrant; sed ego quod sperem non dispicio, cum inimici plurimum valeant, amici partim deseruerint me, partim etiam prodiderint ; qui in meo reditu fortasse reprehensionem sui sceleris pertimescunt. sed ista qualia sint tu velim perspicias mihique declares. ego tamen quam diu tibi opus erit, si quid periculi subeundum videbis, vivam. diutius in hac vita esse non possum. neque enim tantum virium habet ulla aut prudentia aut doctrina ut tantum dolorem possit sustinere.

nunc si possum is qui ego qui tu semper fortis video non possum erigo tu et confirmo si qui subeo dimicatio sum spero si quis meus spes habeo auctoritas tu et integritas tuus et amor in tu civitas et aliquis etiam misericordia noster praesidium fero sin sum ab iste periculum vacuus ago scilicet si quis ago possum de nos puto de quo scribo ad ego quidem multus multus et sui spero demonstro sed ego qui spero non dispicio cum inimicus multus valeo amicus pars desero ego pars etiam prodo qui in meus reditus fortasse reprehensio suus scelus pertimesco sed iste qualis sum tu volo perspicio ego declaris ego tamen quam diu tu opus sum si quis periculum subeo video vivo diu in hic vito sum non possum neque enim tantus vis habeo ullus aut prudentia aut doctrina ut tantus dolor possum sustineo


quos vero aut ex domesticis convictionibus aut ex necessariis apparitionibus tecum esse voluisti, qui quasi ex cohorte praetoris appellari solent horum non modo facta sed etiam dicta omnia praestanda nobis sunt. sed habes eos tecum, quos possis recte facientis facile diligere, minus consulentis existimationi tuae facillime coercere A quibus, rudis cum esses, videtur potuisse tua liberalitas decipi ; nam ut quisque est vir optimus, ita difficillime esse alios improbos suspicatur ; nunc vero tertius hic annus habeat integritatem eandem quam superiores, cautiorem etiam ac diligentiorem.

qui verus aut ex domesticus convictio aut ex necessarius apparitio tu sum volo qui quasi ex cohors praetor appello soleo hic non modo facio sed etiam dictum omnis praesto nos sum sed habeo is tu qui possum rectus facio facilis diligo paruus consulo existimatio tuus facilis coerceo ab qui rudis cum sum video possum tuus liberalitas decipio nam ut quisque sum vir bonus ita difficilis sum alius improbus suspicor nunc verus tertius hic annus habeo integritas idem quam superus caveo etiam atque diligens


filiam meam et tuam Ciceronemque nostrum quid ego, mi frater tibi commendem? quin illud maereo quod tibi non minorem dolorem illorum orbitas adferet quam mihi. sed te incolumi orbi non erunt. reliqua, ita mihi salus aliqua detur potestasque in patria moriendi, ut me lacrimae non sinunt scribere etiam Terentiam velim tueare mihique de omnibus rebus rescribas ; sis fortis quoad rei natura patiatur. Idibus Iuniis Thessalonicae

filia meus et tuus cicero nos quis ego ego frater tu commendo quin ille maereo qui tu non paruus dolor ille orbitas affero quam ego sed tu incolumis orbus non sum reliquus ita ego salus aliqui do potestas in patria morior ut ego lacrima non sino scribo etiam terentia volo tuearis ego de omnis res rescribo sum fortis quoad res natura patior idus junius thessalonica


de rege Alexandrino factum est senatus consultum cum multitudine eum reduci periculosum rei publicae videri. reliqua cum esset in senatu contentio Lentulusne an Pompeius reduceret, obtinere causam Lentulus videbatur (in ea re nos et officio erga Lentulum mirifice et voluntati Pompei praeclare satis fecimus), sed per obtrectatores Lentuli calumnia extracta est. consecuti sunt dies comitiales, per quos senatus haberi non poterat. quid futurum sit latrocinio tribunorum non divino, sed tamen suspicor per vim rogationem Caninium perlaturum. in ea re Pompeius quid velit non dispicio, ; familiares eius quid cupiant omnes vident ; creditores vero regis aperte pecunias suppeditant contra Lentulum. Sine dubio res a Lentulo remota videtur esse cum magno meo dolore, quamquam multa fecit qua re, si fas esset, iure ei suscensere possemus.

de rex alexandrinus facio sum senatus consulo cum multitudo is reduco periculosus res publicus video reliquus cum sum in senatus contentio lentulus an pompejus reduco obtineo causa lentulus video in is res nos et officium erga lentulis mirificus et voluntas pompejus praeclaris satis facio sed per obtrectator lentulis calumnia extraho sum consequor sum dies comitial per qui senatus habeo non possum quis sum sum latrocinium tribunus non divino sed tamen suspicor per vis rogatio caninius perfero in is res pompejus quis volo non dispicio familiaris is quis cupio omnis video creditor verus rex apertus pecunia suppedito contra lentulis sinis dubius res ab lentulus remoueo video sum cum magnus meus dolor quamquam multus facio qui res si fas sum ius is suscenseo possum


in iudiciis ii sumus qui fuimus ; domus celebratur ita ut cum maxime. unum accidit imprudentia Milonis incommode de Sexto Clodio quem neque hoc tempore neque ab imbecillis accusatoribus mihi placuit accusari. ei tres sententiae deterrimo in consilio defuerunt. itaque hominem populus revocat, et retrahatur necesse est ; non enim ferunt homines et, quia cum apud suos diceret paene damnatus est, vident damnatum. ea ipsa in re Pompei offensio nobis obstitit. senatorum enim urna copiose absolvit, equitum adaequavit, tribuni aerarii condemnarunt. sed hoc incommodum consolantur cotidianae damnationes inimicorum, in quibus me perlibente Sevius adlisus est, ceteri conciduntur. C. Cato contionatus est comitia haberi non siturum si sibi cum populo dies agendi essent exempti. Appius a Caesare nondum redierat.

in iudicium is sum qui sum domus celebro ita ut cum magnus unus accido imprudens milo incommodus de sextus claudius qui neque hic tempus neque ab imbecillis accusator ego placeo accusaris is tres sententia deterior in consilium desum itaque homo populus revoco et retraho necesse sum non enim fero homo et quia cum apud suus dico paene damno sum video damno is ipse in res pompejus offensio nos obsto senator enim urna copiosus absolvo eques adaequo tribunus aerarius condemno sed hic incommodus consolo cottidianus damnatio inimicus in qui ego perlibet sevius adlisus sum ceterus concaedes que cato contionor sum comitium habeo non sino si sui cum populus dies ago sum eximo appius ab caesaris nondum redeo


hunc et tu fovebis et nos quibuscumque poterimus rebus augebimus. de Pompeio et facio diligenter et faciam quod mones. quod tibi mea permissio mansionis tuae grata est, id ego summo meo dolore et desiderio, tamen ex parte gaudeo. in Hippodamo et non nullis aliis arcessendis quid cogites non intellego. nemo istorum est quin abs te munus fundi suburbani instar exspectet. Trebatium vero meum quod isto admisceas nihil est. ego illum ad Caesarem misi, qui mihi iam satis fecit ; si ipsi minus, praestare nihil debeo teque item ab eo vindico et libero. quod scribis te a Caesare cotidie plus diligi, immortaliter gaudeo ; Balbum vero, qui est istius rei quem ad modum scribis adiutor, in oculis fero. Trebonium meum a te amari teque ab illo pergaudeo.

hic et tu foveo et nos quicumque possum res augeo de pompejus et facio diligenter et facio qui moneo qui tu meus permissio mansio tuus gratus sum is ego superus meus dolor et desiderium tamen ex pars gaudeo in hippodamus et non nullus alius arcesso quis cogito non intellego nemo iste sum quin abs tu munus fundo suburbanus instar exspecto trebatius verus meus qui iste admisceo nihil sum ego ille ad caesaris mitto qui ego iam satis facio si ipse paruus praesto nihil debeo tu item ab is vindico et liber qui scribo tu ab caesaris cottidie multus diligo immortalis gaudeo balbus verus qui sum iste res qui ad modus scribo adjuto in oculus fero trebonius meus ab tu amo tu ab ille pergaudeo


Gabinius absolutus est. omnino nihil accusatore Lentulo subscriptoribusque eius infantius, nihil illo consilio sordidius. sed tamen nisi incredibilis contentio, preces Pompei, dictaturae etiam rumor plenus timoris fuisset, ipsi Lentulo non respondisset, qui tamen illo accusatore illoque consilio sententiis condemnatus sit xxxii cum lxx tulissent est omnino tam gravi fama hoc iudicium ut videatur reliquis iudiciis periturus et maxime de pecuniis repetundis. sed vides nullam esse rem publicam, nullum senatum, nulla iudicia, nullam in ullo nostrum dignitatem. quid plura de iudicibus? duo praetorii sederunt, Domitius Calvinus (is aperte absolvit ut omnes viderent) et Cato (is diribitis tabellis de circulo se subduxit et Pompeio primus nuntiavit). aiunt non nulli ut Sallustius me oportuisse accusare.

gabinus absolvo sum omnino nihil accusator lentulus subscriptor is infer nihil ille consilium sordidus sed tamen nisi incredibilis contentio prex pompejus dicto etiam rumor plenus timor sum ipse lentulus non respondeo qui tamen ille accusator ille consilium sententia condemno sum xxxii cum lxx fero sum omnino tam gravis fama hic iudicium ut video reliquus iudicium pereo et magnus de pecunia repeto sed video nullus sum res publicus nullus senatus nullus iudicium nullus in ullus nos dignitas quis multus de judex duo praetorius sedeo domitius calvinus is apertus absolvo ut omnis video et cato is diribitis tabella de circulus sui subduco et pompejus primus nuntio aio non nullus ut sallustius ego oportet accuso


O litteras mihi tuas iucundissimas exspectatas, ac primo quidem cum desiderio, nunc vero etiam cum timore! atque has scito litteras me solas accepisse post illas quas tuus nauta attulit Olbia datas. sed cetera, ut scribis, praesenti sermoni reserventur ; hoc tamen non queo differre : Idibus Maus senatus frequens divinus fuit in supplicatione Gabinio deneganda. adiurat Procilius hoc nemini accidisse. foris valde plauditur. mihi cum sua sponte iucundum tum iucundius, quod me absente ; est enim εἰλικρινὲσ iudicium, sine oppugnatione, sine gratia nostra †eram ante†. quod Idibus et postridie fuerat dictum de agro Campano actum iri non est actum. in hac causa mihi aqua haeret. sed plura quam constitueram ; coram enim. vale, mi optime et optatissime frater, et advola. idem te pueri nostri rogant. illud scilicet, cenabis cum veneris.

o littera ego tuus jucundus exspecto atque primus quidem cum desiderium nunc verus etiam cum timor atque hic scio littera ego solo accipio post ille qui tuus nauta affero olbia do sed ceterus ut scribo praesens sermo reservo hic tamen non queo differo idus maus senatus frequens divinus sum in supplicatio gabinius denego adjuro procilius hic nemo accido foris validus plaudo ego cum suus sponte iucundus tum jucundus qui ego absum sum enim iudicium sine oppugnatio sine gratia noster sum ante qui idus et postridie sum dico de ager campanus ago eo non sum ago in hic causa ego aqua haereo sed multus quam constituo coram enim val ego optume et opto frater et advolo idem tu puer noster rogo ille scilicet ceno cum venio


Lucreti poemata, ut scribis, ita sunt, multis luminibus ingeni, inultae tamen artis. sed cum veneris. virum te putabo si Sallusti Empedoclea legeris, hominem non putabo.

lucretius poema ut scribo ita sum multus lumen ingenium inultus tamen ars sed cum venio vir tu puto si sallustius empedocleus lego homo non puto


scripsi ad te antea superiora ; nunc cognosce postea quae sint acta. A Kal. Febr. legationes in Idus Febr. reiciebantur. eo die res confecta non est. A. d. iiii Non. Febr. Milo adfuit. ei Pompeius advocatus venit ; dixit Marcellus a me rogatus ; honeste discessimus ; prodicta dies est in viii Idus Febr. interim reiectis legationibus in Idus referebatur de provinciis quaestorum et de ornandis praetoribus ; sed res multis querelis de re publica interponendis nulla transacta est C. Cato legem promulgavit de imperio Lentulo abrogando. vestitum filius mutavit.

scribo ad tu antea superus nunc cognosco postea qui sum ago ab kal febr legatio in idus febr reicio is dies res conficio non sum ab d quattuor non febr milo adsum is pompejus advoco venio dico marcellus ab ego rogo honestus discedo prodico dies sum in viii idus febr interim rejacio legatio in idus refero de provincia quaestor et de orno praetor sed res multus querela de res publicus interpono nullus transigo sum que cato lex promulgo de imperium lentulus abrogo vestio filius muto


illa causa publicanorum quantam acerbitatem adferat sociis intelleximus ex civibus qui nuper in portorus Italiae tollendis non tam de portorio quam de non nullis iniuriis portitorum querebantur. qua re non ignoro quid sociis accidat in ultimis terris cum audierim in Italia querelas civium. hic te ita versari ut et publicanis satis facias, praesertim publicis male redemptis, et socios perire non sinas, divinae cuiusdam virtutis esse videtur, id est tuae. ac primum Graecis id quod acerbissimum est, quod sunt vectigales, non ita acerbum videri debet, propterea quod sine imperio populi Romani suis institutis per se ipsi ita fuerunt. nomen autem publicani aspernari non possunt, qui pendere ipsi vectigal sine publicano non potuerint quod iis aequaliter Sulla discripserat. non esse autem leniores in exigendis vectigalibus Graecos quam nostros publicanos hinc intellegi potest quod Caunii nuper omnesque ex insulis quae erant a Sulla Rhodiis attributae confugerunt ad senatum, nobis ut potius vectigal quam Rhodiis penderent. qua re nomen publicani neque ii debent horrere qui semper vectigales fuerunt, neque ii aspernari qui per se pendere vectigal non potuerunt, neque ii recusare qui postulaverunt.

ille causa publicanus quantus acerbitas affero socius intellego ex civis qui nuper in portorus italia tollo non tam de portorium quam de non nullus iniuria portitor queror qui res non ignoro quis socius accido in ulter terra cum audio in italia querela civis hic tu ita versaris ut et publicanus satis facio praesertim publicus malus reemo et socius pereo non sino divina quidam virtus sum video is sum tuus atque primus graecum is qui acerbus sum qui sum vectigal non ita acerbus video debeo propterea qui sine imperium populus romanus suus institus per sui ipse ita sum nomen autem publicanus aspernaris non possum qui pendeo ipse vectigal sine publicanus non possum qui is aequalis sulla discribo non sum autem lenis in exigo vectigal graeci quam noster publicanus hinc intellego possum qui caunii nuper omnes ex insula qui sum ab sulla rhodius attribuo confugio ad senatus nos ut potis vectigal quam rhodius pendeo qui res nomen publicanus neque is debeo horreo qui semper vectigal sum neque is aspernaris qui per sui pendeo vectigal non possum neque is recusaris qui postulo


habes fere de rebus rusticis. Vrbanam expolitionem urget ille quidem et Philotimus et Cincius sed etiam ipse crebro interviso, quod est facile factu. quam ob rem ea te cura liberatum volo.

habeo fere de res rusticus vrbanam expolitio urgeo ille quidem et philotimus et cincius sed etiam ipse creber interviso qui sum facilis factus quam ob res is tu cura libero volo


A. d. IIII non. Iunias, quo die Romam veni, accepi tuas litteras datas Placentia, deinde alteras postridie datas †Blandenonne† cum Caesaris litteris refertis omni officio, diligentia, s suavitate. sunt ista quidem magna vel potius maxima ; habent enim vim magnam ad gloriam et ad summam dignitatem ; sed, mihi crede quem nosti, quod in istis rebus ego plurimi aestimo id iam habeo, te scilicet primum tam inservientem communi dignitati, deinde Caesaris tantum in me amorem, quem omnibus iis honoribus quos me a se exspectare vult antepono. Litterae vero eius una datae cum tuis, quarum initium est, quam suavis ei tuus adventus fuerit et recordatio veteris amoris, deinde se effecturum ut ego in medio dolore ac desiderio tui te cum a me abesses is potissimum secum esse laetarer, incredibiliter delectarunt.

ab d quattuor non junius quo dies roma venio accipio tuus littera do placentia deinde alter postridie do blandenonne cum caesar littera refero omnis officium diligentia senatus suavitas sum iste quidem magnus vel potis maximus habeo enim vis magnus ad gloria et ad summa dignitas sed ego credo qui nosco qui in iste res ego plurimus aestimo is iam habeo tu scilicet primus tam inservio communis dignitas deinde caesar tantus in ego amor qui omnis is honor qui ego ab sui exspectaris volo antepono littera verus is unus do cum tuus qui initium sum quam suavis is tuus advenio sum et recordatio veto amor deinde sui efficio ut ego in medium dolor atque desiderium tuus tu cum ab ego absum is potis sui sum laeto incredibilis delecto


quid? si caementum bonum non †haberem, deturbem† aedificium? quod quidem mihi cotidie magis placet in primisque inferior porticus et eius conclavia fiunt recte. de Arcano Caesaris opus est vel me hercule etiam elegantioris alicuius ; imagines enim istae et palaestra et piscina et Nilus multorum Philotimorum est, non Diphilorum. sed et ipsi ea adibimus et mittemus et mandabimus.

quis si caementum bonus non habeo deturbo aedificium qui quidem ego cottidie magis placeo in primus inferus porticus et is conclave fio rectus de arcanum caesar opus sum vel ego herculis etiam elego aliquis imago enim iste et palaestra et piscina et nilus multus philotimus sum non diphilus sed et ipse is adeo et mitto et mando


quod quoniam peccatum meum esse confiteor, est sapientiae atque humanitatis tuae curare et perficere ut hoc minus sapienter a me provisum diligentia tua corrigatur. ac si te ipse vehementius ad omnis partis bene audiendi excitaris, non ut cum aliis sed ut tecum iam ipse certes, si omnem tuam mentem, curam, cogitationem ad excellentis in omnibus rebus laudis cupiditatem incitaris, mihi crede, unus annus additus labori tuo multorum annorum laetitiam nobis, immo vero etiam posteris nostris adferet.

qui quoniam peccatum meus sum confiteor sum sapientia atque humanitas tuus curo et perficio ut hic paruus sapienter ab ego provideo diligentia tuus corrigo atque si tu ipse vehemens ad omnis pars bene audio excitaris non ut cum alius sed ut tu iam ipse certo si omnis tuus mens cura cogitatio ad excello in omnis res laus cupiditas incitaris ego credo unus annus addo labor tuus multus annus laetitia nos immo verus etiam posterus noster affero


de suburbano cura ut sciam quid velis, et simul ne quid ille turbet vide. quid praeterea? quid? etiam. Gabinius a. d. iiii K. Octobr. noctu in urbem introierat et hodie hora viii, cum edicto C. Alfi de maiestate eum adesse oporteret, concursu magno et odio universi populi paene adflictus est nihil illo turpius. proximus tamen est Piso. itaque mirificum embolium cogito in secundum librum meorum temporum includere, dicentem Apollinem in concilio deorum, qualis reditus duorum imperatorum futurus esset, quorum alter exercitum perdidisset, alter vendidisset.

de suburbanum cura ut scio quis velis et simul ne quis ille turbo video quis praeterea quis etiam gabinus ab d quattuor k octobr nox in urbs introeo et hodie hora viii cum edictum que alfius de maiestas is adsum oportet concursus magnus et odium universus populus paene affligo sum nihil ille turpis proximus tamen sum piso itaque mirificus embolium cogo in secundus liber meus tempus includo dico apollo in concilio deus qualis redeo duo imperator sum sum qui alter exercitus perdo alter vendo


haec ipsa me quo fletu putas scripsisse? eodem quo te legere certo scio. an ego possum aut non cogitare aliquando de te aut umquam sine lacrimis cogitare? Cum enim te desidero, fratrem solum desidero,? ego vero suavitate fratrem prope aequalem, obsequio filium, consilio parentem. quid mihi sine te umquam aut tibi sine me iucundum fuit? quid, quod eodem tempore desidero, filiam? qua pietate, qua modestia, quo ingenio! effigiem oris, sermonis, animi mei. quid filium venustissimum mihique dulcissimum? quem ego ferus ac ferreus e complexu dimisi meo, sapientiorem puerum quam vellem ; sentiebat enim miser iam quid ageretur. quid vero tuum filium, imaginem tuam, quem meus Cicero et amabat ut fratrem et iam ut maiorem fratrem verebatur? quid, quod mulierem miserrimam, fidelissimam coniugem, me prosequi non sum passus, ut esset quae reliquias communis calamitatis, communis liberos tueretur?

hic ipse ego quo fleo puto scribo idem quo tu lego certus scio an ego possum aut non cogito aliquando de tu aut umquam sine lacrima cogito cos enim tu desidero frater solus desidero ego verus suavitas frater prope aequalis obsequium filius consilium parens quis ego sine tu umquam aut tu sine ego iucundus sum quis qui idem tempus desidero filia qui pietas qui modestia quo ingenium effigies ora sermo animus meus quis filius venustus ego dulcis qui ego ferus atque ferreus e complexus dimitto meus sapio puer quam volo sentio enim miser iam quis ago quis verus tuus filius imago tuus qui meus cicero et amo ut frater et iam ut magnus frater vereor quis qui mulier miser fidelis coniunx ego prosequor non sum patior ut sum qui reliquiae communis calamitas communis liber tueor


non occupatione, qua eram sane impeditus, sed parvula lippitudine adductus sum ut dictarem hanc epistulam et non, ut ad te soleo, ipse scriberem. et primum me tibi excuso in eo ipso in quo te accuso ; me enim nemo adhuc rogavit num quid in Sardiniam vellem, te puto saepe habere qui num quid Romam velis quaerant. quod ad me Lentuli et Sesti nomine scripsisti, locutus sum cum Cincio. quoquo modo res se habet, non est facillima, sed habet profecto quiddam Sardinia adpositum ad recordationem praeteritae memoriae. nam ut ille Gracchus augur, postea quam in istam provinciam venit, recordatus est quid sibi in campo Martio comitia consulum habenti contra auspicia accidisset, sic tu mihi videris in Sardinia de forma Numisiana et de nominibus Pomponianis in otio recogitasse. ego adhuc emi nihil. Culleonis auctio facta est. Tusculano emptor nemo fuit. si condicio valde bona fuerit, fortassis non amittam.

non occupatio qui sum sanus impedio sed parvulus lippitudo adduco sum ut dictaris hic epistula et non ut ad tu soleo ipse scribo et primus ego tu excuso in is ipse in quo tu accuso ego enim nemo adhuc rogo num quis in sardinia volo tu puto saepe habeo qui num quis roma velis quaero qui ad ego lentulis et sestius nomen scribo loquor sum cum cincius quisquis modo res sui habeo non sum facilis sed habeo profecto quidam sardinia appono ad recordatio praetereo memoria nam ut ille gracchus augur postea quam in iste provincia venio recordor sum quis sui in campus martius comitium consul habeo contra auspicium accido sic tu ego video in sardinia de forma numisianus et de nomen pomponianis in otium recogito ego adhuc emo nihil culleo auctio facio sum tusculanus emptor nemo sum si condicio validus bonus sum fortassis non amitto


et quoniam mihi casus urbanam in magistratibus administrationem rei publicae , tibi provincialem dedit, si mea pars nemini cedit, fac ut tua ceteros vincat. simul et illud cogita, nos non de reliqua et sperata gloria iam laborare sed de parta dimicare, quae quidem non tam expetenda nobis fuit quam tuenda est. ac si mihi quicquam esset abs te separatum, nihil amplius desiderarem hoc statu qui mihi iam partus est. nunc vero sic res sese habet ut , nisi omnia tua facta atque dicta nostris rebus istinc respondeant, ego me tantis meis laboribus tantisque periculis quorum tu omnium particeps fuisti nihil consecutum putem. quod si ut amplissimum nomen consequeremur unus praeter ceteros adiuvisti, certe idem ut id retineamus praeter ceteros elaborabis. non est tibi his solis utendum existimationibus ac iudiciis qui nunc sunt hominum sed iis etiam qui futuri sunt ; quamquam illorum erit venus iudicium obtrectatione et malevolentia liberatum.

et quoniam ego casus urbanus in magistratus administratio res publicus tu provincial do si meus pars nemo cedo facio ut tuus ceterus vinco simul et ille cogito nos non de reliquus et spero gloria iam laboro sed de pario dimicaris qui quidem non tam expeto nos sum quam tueor sum atque si ego quisquam sum abs tu separo nihil amplus desideraris hic status qui ego iam pario sum nunc verus sic res sui habeo ut nisi omnis tuus facio atque dictum noster res istinc respondeo ego ego tantus meus labor tantus periculum qui tu omnis particeps sum nihil consequor puto qui si ut amplus nomen consequor unus praeter ceterus adjuvo certus idem ut is retineo praeter ceterus elaboro non sum tu hic sol utor existimatio atque iudicium qui nunc sum homo sed is etiam qui sum sum quamquam ille sum venus iudicium obtrectatio et malevolentia libero


pridie Idus Febr. haec scripsi ante lucem. eo die apud V Pomponium in eius nuptiis eram cenaturus. cetera sunt in rebus nostris huius modi, †ut† tu mihi fere diffidenti praedicabas, plena dignitatis et gratiae ; quae quidem tua, mi frater, prudentia, patientia, virtute, pietate, suavitate etiam tibi mihique sunt restituta. domus tibi ad lacum Pisonis Liciniana conducta est ; sed, ut spero, paucis mensibus post K. Quintilis in tuam commigrabis. tuam in Carinis mundi habitatores Lamiae conduxerunt. A te post illam Olbiensem epistulam nullas litteras accepi. quid agas et ut te oblectes scire cupio maximeque te ipsum videre quam primum. cura, mi frater, ut valeas et, quamquam est hiems, tamen Sardiniam istam esse cogites. xv K. Martias.

pridie idus febr hic scribo ante lux is dies apud v pomponius in is nuptiae sum ceno ceterus sum in res noster hic modus ut tu ego fere diffido praedico plenus dignitas et gratia qui quidem tuus ego frater prudentia patientia virtus pietas suavitas etiam tu ego sum restituo domus tu ad lacus piso licinianus conduco sum sed ut spero paucus mensis post k quintilis in tuus commigro tuus in carina mundus habitator lamia conduco ab tu post ille olbiensis epistula nullus littera accipio quis ago et ut tu oblecto scio cupio magnus tu ipse video quam primus cura ego frater ut valeo et quamquam sum hiems tamen sardinia iste sum cogito xv k martius


tu, quem ad modum scribis, quod etiam si non scriberes facere te diligentissime tamen sciebam, facies scilicet ut mea mandata digeras, persequare conficias. ego cum Romam venero, nullum praetermittam Caesaris tabellarium cui litteras ad te non dem. his diebus (ignosces) cui darem fuit nemo ante hunc M. Orfium, equitem Romanum, nostrum et per se necessarium et quod est ex municipio Atellano, quod scis esse in fide nostra. itaque eum tibi commendo in maiorem modum, hominem domi splendidum, gratiosum etiam extra domum ; quem fac ut tua liberalitate tibi obliges. est tribunus militum in exercitu vestro. gratum hominem observantemque cognosces. Trebatium ut valde ames vehementer te rogo.

tu qui ad modus scribo qui etiam si non scribo facio tu diligens tamen scio facies scilicet ut meus mandatum digero persequor confacio ego cum roma venio nullus praetermitto caesar tabellarius qui littera ad tu non do hic dies ignosco qui do sum nemo ante hic m orfium eques romanus nos et per sui necessarius et qui sum ex municipium atellanus qui scio sum in fides noster itaque is tu commendo in magnus modus homo domus splendidus gratiosus etiam extra domus qui facio ut tuus liberalitas tu obligo sum tribunus miles in exercitus vester gratus homo observo cognosco trebatius ut validus amo vehemens tu rogo


Theopompo satis faciemus. de Caesare fugerat me ad te scribere ; video enim quas tu litteras exspectaris. sed ille scripsit ad Balbum fasciculum illum epistularum in quo fuerat mea et Balbi totum sibi aqua madidum redditum esse ut ne illud quidem sciat meam fuisse aliquam epis stulam. sed ex Balbi epistula pauca verba intellexerat ad quae rescripsit his verbis : de Cicerone te video quiddam scripsisse quod ego non intellexi ; quantum autem coniectura consequebar, id erat eius modi ut magis optandum quam sperandum putarem.'

theopompos satis facio de caesaris fugio ego ad tu scribo video enim qui tu littera exspectaris sed ille scribo ad balbus fasciculis ille epistularis in quo sum meus et balbus totus sui aqua madidus reddo sum ut ne ille quidem scio meus sum aliqui epis stulam sed ex balbus epistula paucus verbum intellego ad qui rescribo hic verbum de cicero tu video quidam scribo qui ego non intellego quantus autem conicio consequor is sum is modus ut magis opto quam spero puto


nunc ea cognosce quae maxime exoptas. rem publicam funditus amisimus, adeo ut Cato, adulescens nullius consili sed tamen civis Romanus et Cato, vix vivus effugerit quod, cum Gabinium de ambitu vellet postulare neque praetores diebus aliquot adiri possent vel potestatem sui facerent, in contionem escendit et Pompeium 'privatum dictatorem' appellavit. propius nihil est factum quam ut occideretur. ex hoc qui sit status totius rei publicae videre potes.

nunc is cognosco qui magnus exopto res publicus fundus amitto adeo ut cato adulescens nullus consilium sed tamen civis romanus et cato vix vivus effugio qui cum gabinius de ambitus volo postulo neque praetor dies aliquot adeo possum vel potestas suus facio in contio escendo et pompejus privo dictator appello propius nihil sum facio quam ut occaedes ex hic qui sum status totus res publicus video possum


amabo te, mi frater, ne, si uno meo facto et tu et omnes mei corruistis, improbitati et sceleri meo potius quam imprudentiae miseraeque adsignes. nullum est meum peccatum nisi quod iis credidi, a quibus nefas putaram esse me decipi aut etiam quibus ne id expedire quidem arbitrabar. intimus, proximus, familiarissimus quisque aut sibi pertimuit aut mihi invidit.

amo tu ego frater ne si unus meus facio et tu et omnis meus conruo improbitas et scelus meus potis quam imprudentia miser adsigno nullus sum meus peccatum nisi qui is credo ab qui nefas puto sum ego decipio aut etiam qui ne is expedio quidem arbitror intimus proximus familiaris quisque aut sui pertimesco aut ego invideo


illud te ad extremum et oro et hortor ut, tamquam poetae boni et actores industrii solent, sic tu in extrema parte et conclusione muneris ac negoti tui diligentissimus sis ut hic tertius annus imperi tui tamquam tertius actus perfectissimus atque ornatissimus fuisse videatur. id facillime facies, si me cui semper uni magis quam universis placere voluisti tecum semper esse putabis et omnibus iis rebus quas dices et facies interesse. reliquum est ut te orem ut valetudini tuae, si me et tuos omnis valere vis, diligentissime servias.

ille tu ad exter et oro et hortor ut tamquam poeta bonus et actor industrius soleo sic tu in exter pars et conclusio munus atque negotium tuus diligens sum ut hic tertius annus imperium tuus tamquam tertius ago perficio atque orno sum video is facilis facies si ego qui semper unus magis quam universus placeo volo tu semper sum puto et omnis is res qui dico et facies intersum reliquus sum ut tu oro ut valetudo tuus si ego et tuus omnis valeo volo diligens servio


quod ad me de Hermia scribis mihi me hercule valde molestum fuit. Litteras ad te parum fraterne scripseram ; quas oratione Diodoti, Luculli liberti, commotus, de pactione statim quod audieram, iracundius scripseram et revocare cupiebam. huic tu epistulae non fraterne scriptae fraterne debes ignoscere.

qui ad ego de hermia scribo ego ego herculis validus molestus sum litterae ad tu parum fraternus scribo qui oratio diodotus lucullus libertus commoueo de pactio statim qui audio iracundus scribo et revocaris cupio hic tu epistula non fraternus scribo fraternus debeo ignosco


adiungenda etiam est facilitas in audiendo, lenitas in decernendo, in satis faciendo ac disputando diligentia. his rebus nuper C. Octavius iucundissimus fuit, apud quem primus lictor quievit, tacuit accensus, quotiens quisque voluit dixit et quam voluit diu ; quibus ille rebus fortasse nimis lenis videretur, nisi haec lenitas illam severitatem tueretur. cogebantur Sullani homines quae per vim et metum abstulerant reddere ; qui in magistratibus iniuriose decreverant, eodem ipsis privatis erat iure parendum. haec illius severitas acerba videretur, nisi multis condimentis humanitatis mitigaretur.

adjungo etiam sum facilitas in audio lenio in decerno in satis facio atque disputo diligentia hic res nuper que octavus jucundus sum apud qui primus lictor quiesco taceo accendo quotiens quisque volo dico et quam volo diu qui ille res fortasse nimis lenis video nisi hic lenio ille severitas tueor cogo sullanus homo qui per vis et metus aufero reddo qui in magistratus injuriosus decerno idem ipse privo sum ius pareo hic ille severitas acerbus video nisi multus condimentum humanitas mitigo