type: header

title: Avidius Cassius

wing: latin

grain: passage

license: CC BY 4.0 (estate-derived fields); included text keeps its per-record source license

attribution_rule: Reuse requires the attribution line above (CC BY 4.0). Text records carry their own license_id; only open-display licenses appear in this file.

licensed_material_note: Licensed lexica and citation-only authorities are excluded from bulk dumps by construction — cite the authority, never reprint it.

source: production D1


type: passage

text: Quoniam de severitate illius dicere coepimus, multa exstant crudelitatis potius quam severitatis eius indicia, nam primum milites qui aliquid provincialibus tulissent per vim, in illis ipsis locis, in quibus peccaverant, in crucem sustulit, primus etiam id supplicii genus invenit, ut stipitem grandem poneret pedum octoginta et centum et a summo usque ad imum damnatos ligaret et ab imo focum adponeret incensisque aliis alios fumo, cruciatu, timore etiam necaret. idem denos catenatos in profluentem mergi iubebat vel in mare. idem multis desertoribus manus excidit, aliis crura incidit ac poplites, dicens maius exemplum esse viventis miserabiliter criminosi quam occisi, eum exercitum duceret, et inscio ipso manus auxiliaria centurionibus suis auctoribus tria milia Sarmatarum neglegentius agentum in Danuvii ripis occidissent et eum praeda ingenti ad eum redissent sperantibus centurionibus praemium, quod perparva manu tantum hostium segnius agentibus tribunis et ignorantibus occidissent, rapi eos iussit et in crucem tolli servilique supplicio adfici, quod exemplum non exstabat, dicens evenire potuisse ut essent insidiae, ac periret Romani imperii reverentia, et cum ingens seditio in exercitu orta esset, processit nudus campestri solo tectus et ait, Percutite, inquit, me, si audetis, et corruptae disciplinae facinus addite, tunc conquiescentibus cunctis meruit timeri, quia ipse non timuit, quae res tantum disciplinae Romanis addidit, tantum terroris barbaris iniecit, ut pacem annorum centum ab Antonino absente peterent; si quidem viderant damnatos Romani ducis iudicio etiam eos qui contra fas vicerant.

lemmas: quoniam de severitas ille dico coepio multus exsto crudelitas potis quam severitas is indicium nam primus miles qui aliquis provincial fero per vis in ille ipse locus in qui pecco in crux tollo primus etiam is supplicium genus invenio ut stipes grandis pono pes octoginta et centum et ab superus usque ad imus damno ligo et ab imus focus appono incendo alius alius fumus crucio timor etiam neco idem deni cateno in profluo mergo jubeo vel in mare idem multus desertor manus excido alius crus incido atque poples dico magnus exemplum sum vivo miserabilis criminosus quam occido is exercitus duco et inscius ipse manus auxiliaris centurio suus auctor tres mille sarmataris neglego agentum in danuvius ripa occido et is praeda ingens ad is redeo spero centurio praemium qui perparvus manus tantus hostis segnis ago tribunus et ignoro occido rapio is iubeo et in crux tollo servilis supplicium afficio qui exemplum non exsto dico evenio possum ut sum insidiae atque pereo romanus imperium reverendus et cum ingens seditio in exercitus orior sum procedo nudus campestre solum tego et aio percutio inquam ego si audeo et corrumpo disciplina facinus addo tunc conquiesco cunctus mereo timeo quia ipse non timeo qui res tantus disciplina romanus addo tantus terror barbaris injacio ut pax annus centum ab antoninus absum peto si quidem video damno romanus dux iudicium etiam is qui contra fas vinco


text: item alia epistula eiusdem Faustinae ad Marcum: Mater mea Faustina patrem tuum Pium in defectione Celsi hortata est, ut pietatem primum circa suos servaret, sic circa alienos, non enim pius est imperator, qui non cogitat uxorem et filios. Commodus noster vides in qua aetate sit, Pompeianus gener et senior est et peregrinus, vide quid agas de Avidio Cassio et de eius consciis, noli parcere hominibus, qui tibi non pepercerunt et nec mihi nec filiis nostris parcerent, si vicissent. ipsa iter tuum mox consequor; quia Fadilla nostra aegrotabat, in Formianum venire non potui, sed si te Formiis invenire non potuero, adsequar Capuam, quae civitas et meam et filiorum nostrorum aegritudinem poterit adiuvare. Soteridam medicum in Formianum ut demittas, rogo. ego autem Pisitheo nihil credo, qui puellae virgini curationem nescit adhibere, signatas mihi litteras Calpurnius dedit; ad quas rescribam, si tardavero, per Caecilium senem spadonem, hominem, ut scis, fidelem, cui verbo mandabo, quid uxor Avidii Cassii et filii et gener de te iactare dicantur.

lemmas: item alius epistula idem faustina ad marcus mater meus faustina pater tuus pius in defectio celsus horto sum ut pietas primus circa suus servo sic circa alienus non enim pius sum imperator qui non cogito uxor et filius commodus noster video in qui aetas sum pompejanus gener et senex sum et peregrinus video quis ago de avidio casseius et de is conscius nolo parco homo qui tu non parco et neque ego neque filius noster parco si vinco ipse iter tuus mox consequor quia fadilla noster aegroto in formiani venio non possum sed si tu formiae invenio non possum assequor capua qui civitas et meus et filius noster aegritudo possum adiuvaris soteridam medicus in formiani ut demitto rogo ego autem pisitheo nihil credo qui puella virgo curatio nescio adhibeo signo ego littera calpurnius do ad qui rescribo si tardo per caecilius senex spado homo ut scio fidelis qui verbum mando quis uxor avidii casseius et filius et gener de tu iactaris dico


text: rescriptum Marci de Avidio Cassio: Epistulam tuam legi, sollicitam potius quam imperatoriam et non nostri temporis. nam si ei divinitus debetur imperium, non poterimus interficere, etiamsi velimus, scis enim proavi tui dictum: 'successorem suum nullus occidit'. sin minus, ipse sponte sine nostra crudelitate fatales laqueos inciderit, adde quod non possumus reum facere, quem et nullus accusat et, ut ipse dicis, milites amant. deinde in causis maiestatis haec natura est ut videantur vim pati etiam quibus probatur, scis enim ipse quid avus tuus Hadrianus dixerit: ' misera condicio imperatorum, quibus de adfectata tyrannide nisi occisis non potest credi'. eius autem exemplum ponere malui quam Domitiani, qui hoc primus dixisse fertur, tyrannorum enim etiam bona dicta non habent tantum auctoritatis quantum debent. sibi ergo habeat suos mores, maxime cum bonus dux sit et severus et fortis et rei publicae necessarius, nam quod dicis, liberis meis cavendum esse morte illius; plane liberi mei pereant, si magis amari merebitur Avidius quam illi, et si rei publicae expediet, Cassium vivere quam liberos Marci. haec de Cassio Verus, haec Marcus.

lemmas: rescribo marcius de avidio casseius epistula tuus lego sollicitus potis quam imperatorius et non noster tempus nam si is divinitus debeo imperium non possum interficio etiamsi volo scio enim proavus tuus dico successor suus nullus occido sin paruus ipse sponte sine noster crudelitas fatal laqueus incido addo qui non possum reus facio qui et nullus accuso et ut ipse dico miles amo deinde in causa maiestas hic natura sum ut video vis patior etiam qui probo scio enim ipse quis avus tuus hadrianus dico misero condicio imperator qui de adfectatus tyrannis nisi occido non possum credo is autem exemplum pono malo quam domitianus qui hic primus dico fero tyrannus enim etiam bonus dictum non habeo tantus auctoritas quantus debeo sui ergo habeo suus mos magnus cum bonus dux sum et severus et fortis et res publicus necessarius nam qui dico liber meus caveo sum mors ille planus liber meus pereo si magis amo mereo avidus quam ille et si res publicus expedio casseius vivo quam liber marcius hic de casseius verus hic marcus


text: Ad senatum autem qualem orationem miserit, interest scire, ex oratione Marci Antonini: Habetis igitur, patres conscripti, pro gratulatione victoriae generum meum consulem, Pompeianum dico, cuius aetas olim remuneranda fuerat consulatu, nisi viri fortes intervenissent, quibus reddi debuit quod a re publica debebatur. nunc quod ad defectionem Cassianam pertinet, vos oro atque obsecro, patres conscripti, ut censura vestra deposita meam pietatem clementiamque servetis, immo vestram, neque quemquam senatus occidat, nemo senatorum puniatur, nullius fundatur viri nobilis sanguis, deportati redeant, proscripti bona recipiant, utinam possem multos etiam ab inferis excitare! non enim umquam placet in imperatore vindicta sui doloris, quae si iustior fuerit, acrior videtur, quare filiis Avidii Cassii et genero et uxori veniam dabitis, et quid dico veniam? cum illi nihil fecerint, vivant igitur securi, scientes sub Marco vivere, vivant in patrimonio parentum pro parte donato, auro argento vestibus fruantur, sint divites, sint securi, sint vagi et liberi et per ora omnium ubique populorum circumferant meae, circumferant vestrae pietatis exemplum, nec magna haec est, patres conscripti, clementia, veniam proscriptorum liberis et coniugibus dari. ego vero a vobis peto, ut conscios senatorii ordinis et equestris a caede, a proscriptione, a timore, ab infamia, ab invidia, et postremo ab omni vindicetis iniuria detisque hoc meis temporibus, ut in causa tyrannidis qui in tumultu cecidit probetur occisus.

lemmas: ad senatus autem qual oratio mitto intersum scio ex oratio marcius antoninus habeo igitur pater conscribo pro gratulatio victoria gener meus consul pompejanus dico qui aetas olim remunero sum consulatus nisi vir fortis intervenio qui reddo debeo qui ab res publicus debeo nunc qui ad defectio cassianam pertineo tu oro atque obsecro pater conscribo ut censeo vester depono meus pietas clementia servo immo vester neque quisquam senatus occaedes nemo senator punior nullus fundo vir nobilis sanguis deportas redeo proscribo bonus recipio utinam possum multus etiam ab inferi excitaris non enim umquam placeo in imperator vindicta suus dolor qui si justus sum acer video quare filius avidii casseius et gener et uxor venio do et quis dico venio cum ille nihil facio vivo igitur securus scio sub marcus vivo vivo in patrimonium parens pro pars dono aurum argentum vestis fruor sum dives sum securus sum vagus et liber et per os omnis ubique populus circumfero meus circumfero vester pietas exemplum neque magnus hic sum pater conscribo clemens venio proscriptor liber et conjunx do ego verus ab tu peto ut conscius senatorius ordo et equester ab caedes ab proscriptio ab timor ab infamia ab invidia et postremo ab omnis vindico iniuria do hic meus tempus ut in causa tyrannis qui in tumultus cado probo occido


text: bonus, 1 sed utilis et optimus imperator, nam exstat epistula eius ad generum suum iam imperatoris huiusmodi: Misera res publica, quae istos divitiarum cupidos et divites patitur, misera. Marcus homo sane optimus, qui dum clemens dici cupit, eos patitur vivere quorum ipse non probat vitam, ubi Lucius Cassius, cuius nos frustra tenet nomen? ubi Marcus ille Cato Censorius? ubi omnis disciplina maiorum? quae olim quidem intercidit, nunc vero nec quaeritur. Marcus Antoninus philosophatur et quaerit de elementis et de animis et de honesto et iusto nec sentit pro re publica, vides multis opus esse gladiis, multis elogiis, ut in antiquum statum publica forma reddatur, ego vero istis praesidibus provinciarum— an ego proconsules, an ego praesides putem, qui ob hoc sibi a senatu et ab Antonino provincias datas credunt, ut luxurientur, ut divites fiant? audisti, praefectum praetorii nostri philosophi ante triduum quam fieret mendicum et pauperem, sed subito divitem factum, unde, quaeso, nisi de visceribus rei publicae provincialiumque fortunis? sint sane divites, sint locupletes, aerarium publicum refercient; tantum di faveant bonis partibus, reddant Cassiani rei publicae principatum. haec epistula eius indicat, quam severus et quam tristis futurus fuerit imperator.

lemmas: bonus sed utilis et bonus imperator nam exsto epistula is ad gener suus iam imperator huiusmodi misero res publicus qui iste divitiaris cupidus et dives patior misero marcus homo sanus bonus qui dum clemens dico cupio is patior vivo qui ipse non probo vita ubi lucius casseius qui nos frustra teneo nomen ubi marcus ille cato censorius ubi omnis disciplina magnus qui olim quidem intercisi nunc verus neque quaero marcus antoninus philosophor et quaero de elementum et de animus et de honestus et justus neque sentio pro res publicus video multus opus sum gladius multus elogium ut in antiquus status publicus forma reddo ego verus iste praeses provinciaris an ego proconsulis an ego praesideo puto qui ob hic sui ab senatus et ab antoninus provincia do credo ut luxurio ut dives fio audio praeficio praetorius noster philosophus ante triduum quam fio mendicus et paupero sed subeo dives facio unde quaeso nisi de viscera res publicus provincialis fortuna sum sanus dives sum locuples aerarius publicus refercient tantus deus faveo bonus pars reddo cassiani res publicus principatus hic epistula is indico quam severus et quam tristis sum sum imperator


text: Avidius Cassius, ut quidam volunt, ex familia Cassiorum fuisse dicitur, per matrem tamen; homine novo genitus Avidio Severo, qui ordines duxerat et post ad summas dignitates pervenerat, cuius Quadratus in historiis meminit, et quidem graviter, cum illum summum virum et necessarium rei publicae adserit et apud ipsum Marcum praevalidum. nam iam eo imperante perisse fatali sorte perhibetur. Hic ergo Cassius ex familia, ut diximus, Cassiorum, qui in curia in C. Iulium conspiraverant, oderat tacite principatum nec ferre poterat imperatorium nomen dicebatque esse eo gravius nomen imperii, quod non posset e re publica tolli nisi per alterum imperatorem, denique temptasse in pueritia dicitur extorquere etiam Pio principatum, sed per patrem, virum sanctum et gravem, adfectionem tyrannidis latuisse, habitum tamen semper a ducibus suspectum. Vero autem illum parasse insidias, ipsius Veri epistula indicat, quam inserui. ex epistula Veri: Avidius Cassius avidus est, quantum et mihi videtur et iam sub avo meo, patre tuo, innotuit, imperii; quem velim observari iubeas, omnia ei nostra displicent, opes non mediocres parat, litteras nostras ridet, te philosopham aniculam, me luxuriosum morionem vocat. vide quid agendum sit. ego hominem non odi, sed vide ne tibi et liberis tuis non bene consulas, cum talem inter praecinctos habeas qualem milites libenter audiunt, libenter vident.

lemmas: avidus casseius ut quidam volo ex familia casseius sum dico per mater tamen homo novo gigno avidio severus qui ordo duco et post ad superus dignitas pervenio qui quadratus in historia memini et quidem gravis cum ille superus vir et necessarius res publicus assero et apud ipse marcus praevalidus nam iam is impero pereo fatal sors perhibeo hic ergo casseius ex familia ut dico casseius qui in curia in que julius conspiro odi taceo principatus neque fero possum imperatorius nomen dico sum is gravis nomen imperium qui non possum e res publicus tollo nisi per alter imperator denique tento in pueritia dico extorqueo etiam pius principatus sed per pater vir sancio et gravis adfectio tyrannis lateo habitus tamen semper ab dux suspicio verus autem ille paro insidiae ipse verus epistula indico quam inservio ex epistula verus avidus casseius avidus sum quantus et ego video et iam sub avus meus pater tuus innotesco imperium qui volo observaris jubeo omnis is noster displiceo ops non mediocris paro littera noster rideo tu philosopha anicula ego luxuriosus morio voco video quis ago sum ego homo non odi sed video ne tu et liber tuus non bene consulo cum talis inter praecingo habeo qual miles libet audio libet video


text: suae fuisset, parsurum 1 illi fuisse, caput eius ad Antoninum cum delatum esset, ille non exsultauit, non elatus est, sed etiam doluit ereptam sibi esse occasionem misericordiae, cum diceret se vivum illum voluisse capere, ut illi exprobraret beneficia sua eumque servaret. denique cum quidam diceret reprehendendum Antoninum, quod tam mitis esset in hostem suum eiusque liberos et adfectus atque omnes quos conscios tyrannidis repperisset, addente illo qui reprehendebat Quid si ille vicisset? dixisse dicitur Non sic deos coluimus nec sic vivimus, ut ille nos vinceret, enumeravit deinde omnes principes qui occisi essent habuisse causas quibus mererentur occidi, nec quemquam facile bonum vel victum a tyranno vel occisum, dicens meruisse Neronem, debuisse Caligulam, Othonem et Vitellium nec imperare voluisse. etiam de Galba paria sentiebat, cum diceret in imperatore avaritiam esse acerbissimum malum. denique non Augustum, non Traianum, non Hadrianum, non patrem suum a rebellibus potuisse superari, cum et multi fuerint et ipsis vel invitis vel insciis exstincta ipse autem Antoninus a senatu petiit ne graviter in conscios defectionis animadverteretur, eo ipso tempore quo rogavit ne quis senator temporibus suis capitali supplicio adficeretur, quod illi maximum amorem conciliavit. denique paucissimis centurionibus punitis deportatos revocari iussit.

lemmas: suus sum parsurum ille sum caput is ad antoninus cum defero sum ille non exsultauit non effero sum sed etiam doleo eripio sui sum occasio misericordia cum dico sui vivus ille volo capio ut ille exprobro beneficium suus is servo denique cum quidam dico reprehendo antoninus qui tam mitis sum in hostis suus is liber et affectus atque omnis qui conscius tyrannis reperio addo ille qui reprehendo quis si ille vinco dico dico non sic deus colo neque sic vivo ut ille nos vinco enumero deinde omnis princeps qui occido sum habeo causa qui mereo occido neque quisquam facilis bonus vel vinco ab tyrannus vel occido dico mereo nero debeo caligula otho et vitellius neque impero volo etiam de galba par sentio cum dico in imperator avaritia sum acerbus malus denique non augustus non trajanus non hadrianus non pater suus ab rebellis possum superaris cum et multus sum et ipse vel invitus vel inscius exstinguo ipse autem antoninus ab senatus peto ne gravis in conscius defectio animadverto is ipse tempus quo rogo ne quis senator tempus suus capitalis supplicium afficio qui ille magnus amor concilio denique paucus centurio punior deporto revocaris iubeo


text: Ex his litteris intellegitur Cassio Faustinam consciam non fuisse, quin etiam supplicium eius graviter exegisse, si quidem Antoninum quiescentem et clementiora cogitantem ad vindictae necessitatem impulit, cui Antoninus quid rescripserit, subdita epistula perdocebit: Tu quidem, mea Faustina, religiose pro marito et pro nostris liberis agis. nam relegi epistulam tuam in Formiano, qua me hortaris, ut in Avidii conscios vindicem, ego vero et eius liberis parcam et genero et uxori, et ad senatum scribam, ne aut proscriptio gravior sit aut poena crudelior. non enim quicquam est, quod imperatorem Romanum melius commendet gentibus quam cle- mentia. haec Caesarem deum fecit, haec Augustum consecravit, haec patrem tuum specialiter Pii nomine ornavit, denique si ex mea sententia de bello iudicatum esset, nec Avidius esset occisus, esto igitur secura; ' di me tuentur, dis pietas mea — — cordi est'. Pompeianum nostrum in annum sequentem consulem dixi. haec Antoninus ad coniugem.

lemmas: ex hic littera intellego casseius faustina conscio non sum quin etiam supplicium is gravis exigo si quidem antoninus quiesco et clemens cogito ad vindicta necessitas impello qui antoninus quis rescribo subdo epistula perdoceo tu quidem meus faustina religiosus pro marito et pro noster liber ago nam relego epistula tuus in formianus qui ego hortaris ut in avidii conscius vindico ego verus et is liber parco et gener et uxor et ad senatus scribo ne aut proscriptio gravis sum aut poena crudelis non enim quisquam sum qui imperator romanus bonus commendo gens quam cle mentia hic caesaris deus facio hic augustus consecro hic pater tuus specialis pius nomen orno denique si ex meus sententia de bellum iudico sum neque avidus sum occido sum igitur securus deus ego tueor deus pietas meus chordus sum pompejanus nos in annus sequor consul dico hic antoninus ad coniunx


text: Sed nos hominis naturam et mores breviter explicabimus. neque enim plura de his sciri possunt, quorum vitam et inlustrare nullus audet eorum causa a quibus oppressi fuerint, addemus autem quemadmodum ad imperium venerit et quemadmodum sit occisus et ubi victus. proposui enim, Diocletiane Auguste, omnes qui imperatorum nomen sive iusta causa sive iniusta habuerunt, in litteras mittere, ut omnes purpuratos Augustos cognosceres. Fuit his moribus, ut nonnumquam trux et asper videretur, aliquando mitis et lenis, saepe religiosus, alias contemptor sacrorum, avidus vini item abstinens, cibi adpetens et mediae patiens, Veneris cupidus et castitatis amator, nec defuerunt qui illum Catilinam vocarent, cum et ipse se ita gauderet appellari, addens futurum se Sergium si dialogistam occidisset. Antoninum hoc nomine significans, qui tantum enituit in philosophia, ut iturus ad bellum Marcomannicum, timentibus cunctis ne quid fatale proveniret, rogatus sit non adulatione sed serio, ut praecepta philosophiae ederet, nec ille timuit, sed per ordinem paraeneseos per triduum disputavit, fuit praeterea disciplinae militaris Avidius Cassius tenax et qui se Marium dici vellet.

lemmas: sed nos homo natura et mos brevis explico neque enim multus de hic scio possum qui vita et inlustraris nullus audeo is causa ab qui opprimo sum addo autem quemadmodum ad imperium venio et quemadmodum sum occido et ubi vinco propono enim diocletianus augustus omnis qui imperator nomen sive iustus causa sive iniustus habeo in littera mitto ut omnis purpuro augustus cognosco sum hic mos ut nonnumquam trux et asper video aliquando mitis et lenis saepe religiosus alius contemptor sacer avidus vinum item abstineo cibus adpeto et medius patior venus cupidus et castitas amator neque desum qui ille catilina voco cum et ipse sui ita gaudeo appello addo sum sui sergius si dialogista occido antoninus hic nomen significo qui tantus eniteo in philosophia ut eo ad bellum marcomannicum timeo cunctus ne quis fatalis provenio rogo sum non adulatio sed serius ut praecipio philosophia edo neque ille timeo sed per ordo paraeneseos per triduum disputo sum praeterea disciplina militaris avidus casseius tenax et qui sui marius dico volo


text: Hanc eius clementiam senatus his adclamationibus prosecutus est: Antonine pie, di te servent. Antonine clemens, di te servent. Antonine clemens, di te servent. tu voluisti quod licebat, nos fecimus quod decebat. Commodo imperium iustum rogamus, progeniem tuam robora, fac securi sint liberi nostri. bonum imperium nulla vis laedit. Commodo Antonino tribuniciam potestatem rogamus, praesentiam tuam rogamus, philosophiae tuae, patientiae tuae, doctrinae tuae, nobilitati tuae, innocentiae tuae. vineis inimicos, hostes exsuperas, di te tuentur, et reliqua. Vixerunt igitur posteri Avidii Cassii securi et ad honores admissi sunt. sed eos Commodus Antoninus post excessum divi patris sui omnes vivos incendi iussit, quasi in factione deprehensos. Haec sunt quae de Cassio Avidio comperimus. cuius ipsius mores, ut supra diximus, varii semper fuerunt sed ad censuram crudelitatemque propensiores. qui, si optinuisset imperium, fuisset non clemens et

lemmas: hic is clementia senatus hic adclamatio prosequor sum antoninus pius deus tu servo antoninus clemens deus tu servo antoninus clemens deus tu servo tu volo qui licet nos facio qui decet commodus imperium iustus rogo progenies tuus robur facio securus sum liber noster bonus imperium nullus volo laedo commodus antoninus tribunicius potestas rogo praesentia tuus rogo philosophia tuus patientia tuus doctrina tuus nobilitas tuus innocentia tuus vinea inimicus hostis exsupero deus tu tueor et reliquus vivo igitur posterus avidii casseius securus et ad honor admitto sum sed is commodus antoninus post excedo divus pater suus omnis vivus incendo iubeo quasi in factio deprehendo hic sum qui de casseius avidio comperio qui ipse mos ut supra dico varius semper sum sed ad censeo crudelitas propendeo qui si obtineo imperium sum non clemens et


text: nec fefellit de se iudicium habitum. nam statim et ad signa edici iussit et programma in parietibus fixit, ut, si quis cinctus inveniretur apud Daphnen, discinctus rediret, arma militum septima die semper respexit, vestimenta etiam et calciamenta et ocreas, delicias omnes de castris summovit iussitque eos hiemem sub pellibus agere nisi corrigerent suos mores; et egissent, nisi honestius vixissent. exercitium septimi diei fuit omnium militum, ita ut et sagittas mitterent et armis luderent. dicebat enim miserum esse, cum exercerentur athletae venatores et gladiatores, non exerceri milites; quibus minor esset futurus labor, si consuetus esset. Ergo correcta disciplina et in Armenia et in Arabia et in Aegypto res optime gessit amatusque est ab omnibus orientalibus et speciatim ab Antiochensibus, qui etiam imperio eius consenserunt, ut docet Marius Maximus in vita divi Marci, nam et cum Bucolici milites per Aegyptum gravia multa facerent, ab hoc retunsi sunt, ut item Marius Maximus refert in eo libro quem secundum de vita Marci Antonini edidit.

lemmas: neque fallo de sui iudicium habitus nam statim et ad signum edico iubeo et programma in paries figo ut si quis cingo invenio apud daphne discingo redeo arma miles septimus dies semper respicio vestimentum etiam et calceamentum et ocrea deliquia omnis de castrum summoveo jubeo is hiems sub pellis ago nisi corrigo suus mos et ago nisi honestus vivo exercitium septimus dies sum omnis miles ita ut et sagitto mitto et arma ludo dico enim miser sum cum exerceo athleta venator et gladiator non exerceo miles qui paruus sum sum labor si consuesco sum ergo corrigo disciplina et in armenium et in arabius et in aegyptus res optume gero amo sum ab omnis oriental et speciatim ab antiochensis qui etiam imperium is consentio ut doceo marius magnus in vito divus marcius nam et cum bucolicus miles per aegyptus gravis multus facio ab hic retundo sum ut item marius magnus refero in is liber qui secundus de vito marcius antoninus edo


text: Antiochensibus,3 qui 4 Avidio Cassio consenserant, et his et aliis civitatibus, quae illum iuverant, ignovit, cum primo Antiochensibus graviter iratus esset iisque spectacula sustulisset et multa alia civitatis ornamenta, quae postea reddidit, filios Avidii Cassii Antoninus Marcus parte media paterni patrimonii donavit, ita ut filias eius auro argento et gemmis cohonestaret. nam et Alexandriae, filiae Cassii, et genero Drunciano liberam evagandi ubi vellent potestatem dedit, vixeruntque non quasi tyranni pignora sed quasi senatorii ordinis in summa securitate, cum illis etiam in lite obici fortunam propriae vetuisset domus, damnatis aliquibus iniuriarum, qui in eos petulantes fuissent, quos quidem amitae suae marito commendavit. Si quis autem omnem hanc historiam scire desiderat, legat Marii Maximi secundum librum de vita Marci, in quo ille ea dicit quae solus Marcus mortuo iam Vero egit. tunc enim Cassius rebellavit, ut probat epistula missa ad Faustinam, cuius hoc exemplum est: Verus mihi de Avidio verum scripserat, quod cuperet imperare, audisse enim te arbitror quod Veri statores de eo nuntiarent. veni igitur in Albanum, ut tractemus omnia dis volentibus, nil timens. hinc autem apparet Faustinam ista nescisse, cum dicat Marius infamari eam cupiens quod ea conscia Cassius imperium sumpsisset, nam et ipsius epistula exstat ad virum, qua urget Marcum ut in eum graviter vindicet, exemplum epistulae Faustinae ad Marcum: Ipsa in Albanum cras, ut iubes, mox veniam; tamen iam hortor, ut, si amas liberos tuos, istos rebelliones acerrime persequaris. male enim assueverunt duces et milites, qui nisi opprimuntur, oppriment.

lemmas: antiochensis qui avidio casseius consentio et hic et alius civitas qui ille juvo ignosco cum primus antiochensis gravis irascor sum is spectaculum tollo et multus alius civitas ornamentum qui postea reddo filius avidii casseius antoninus marcus pars medius paternus patrimonium dono ita ut filia is aurum argentum et gemma cohonesto nam et alexandrea filia casseius et gener drunciano liber evago ubi volo potestas do vivo non quasi tyrannus pignus sed quasi senatorius ordo in summus securitas cum ille etiam in lis obicio fortuna proprius veto domus damno aliqui iniuriaris qui in is petulans sum qui quidem amita suus marito commendo si quis autem omnis hic historia scio desidero lego marius magnus secundus liber de vito marcius in quo ille is dico qui solus marcus mortuus iam verus ago tunc enim casseius rebello ut probo epistula mitto ad faustina qui hic exemplum sum verus ego de avidio verus scribo qui cupio impero audio enim tu arbitror qui verus stator de is nuntio venio igitur in albanus ut tracto omnis deus volo nihil timeo hinc autem appareo faustina iste nescio cum dico marius infamaris is cupio qui is conscius casseius imperium sumo nam et ipse epistula exsto ad vir qui urgeo marcus ut in is gravis vindico exemplum epistula faustina ad marcus ipse in albanus creo ut iubeo mox venio tamen iam hortor ut si amo liber tuus iste rebellio acer persequaris malus enim assueverunt dux et miles qui nisi opprimo opprimo


text: Hic imperatorem se in oriente appellavit, ut quidam dicunt, Faustina volente, quae valetudini Marci iam diffidebat et timebat, ne infantes filios tueri sola non posset, atque aliquis exsisteret, qui capta statione regia infantes de medio tolleret, alii autem dicunt, hanc artem adhibuisse militibus et provincialibus Cassium contra Marci amorem, ut sibi posset consentio, quod diceret Marcum diem suum obisse. nam et divum eum appellasse dicitur, ut desiderium illius leniret. Imperatorio animo cum processisset, eum qui sibi aptaverat ornamenta regia statim praefectum praetorii fecit; qui et ipse occisus est Antonino invito ab exercitu, qui et Maecianum, cui erat commissa Alexandria quique consenserat spe participatus Cassio, invito atque ignorante Antonino interemit. Nec tamen Antoninus graviter est iratus rebellione cognita nec in eius liberos aut adfectus saevit. senatus illum hostem appellavit bonaque eius proscripsit. quae Antoninus in privatum aerarium congeri noluit, quare senatu praecipiente in aerarium publicum sunt relata, nec Romae terror defuit, cum quidam Avidium Cassium dicerent absente Antonino, qui nisi a voluptariis unice amabatur, Romam esse venturum atque urbem tyrannice direpturum, maxime senatorum causa, qui eum hostem iudicaverant bonis proscriptis. et amor Antonini hoc maxime enituit, quod consensu omnium praeter Antiochenses Avidius interemptus est; quem quidem occidi non iussit sed passus est, cum apud cunctos clarum esset, si potestatis

lemmas: hic imperator sui in orior appello ut quidam dico faustina volo qui valetudo marcius iam diffido et timeo ne infer filius tueor solus non possum atque aliquis exsisto qui capio statio regius infer de medium tollo alius autem dico hic ars adhibeo miles et provincial casseius contra marcius amor ut sui possum consentio qui dico marcus dies suus obeo nam et divus is appello dico ut desiderium ille lenio imperatorius animus cum procedo is qui sui apto ornamentum regius statim praeficio praetorius facio qui et ipse occido sum antoninus invito ab exercitus qui et maecianum qui sum committo alexandrea quisque consentio spes participo casseius invito atque ignoro antoninus interimo neque tamen antoninus gravis sum irascor rebellio cognosco neque in is liber aut affectus saevio senatus ille hostis appello bonus is proscribo qui antoninus in privo aerarius congero nolo quare senatus praecipio in aerarius publicus sum refero neque roma terror desum cum quidam avidium casseius dico absum antoninus qui nisi ab voluptarius unicus amo roma sum venio atque urbs tyrannicus disrepo magnus senator causa qui is hostis judico bonus proscribo et amor antoninus hic magnus eniteo qui consensus omnis praeter antiochensis avidus interimo sum qui quidem occido non iubeo sed patior sum cum apud cunctus clarus sum si potestas


text: De hoc multa gravia contra militum licentiam facta inveniuntur apud Aemilium Parthenianum, qui adfectatores tyrannidis iam inde a veteribus historiae tradidit, nam et virgis caesos in foro et in mediis castris securi percussit, qui ita meruerunt, et manus multis amputavit, et praeter laridum ac buccellatum atque acetum militem in expeditione portare prohibuit et si aliud quippiam repperit luxuriem non levi supplico adfecit, exstat de hoc epistula divi Marci ad praefectum suum talis: Avidio Cassio legiones Syriacas dedi diffluentes luxuria et Daphnidis moribus agentes, quas totas excaldantes se repperisse Caesonius Vectilianus scripsit, et puto me non errasse, si quidem et tu notum habeas Cassium, hominem Cassianae severitatis et disciplinae, neque enim milites regi possunt nisi vetere disciplina, scis enim versum a bono poeta dictum et omnibus frequentatum: ' Moribus antiquis res stat Romana virisque. tu tantum fac adsint legionibus abunde commeatus, quos, si bene Avidium novi, scio non perituros. praefecti ad Marcum: Recte consuluisti, mi domine, quod Cassium praefecisti Syriacis legionibus, nihil enim tam expedit quam homo severior Graecanicis militibus, ille sane omnes excaldationes, omnes flores de capite collo et sinu militi excutiet. annona militaris omnis parata est, neque quicquam deest sub bono duce; non enim multum aut quaeritur aut impenditur.

lemmas: de hic multus gravis contra miles licentia facio invenio apud aemilius parthenianus qui adfectator tyrannis iam inde ab vetus historia trado nam et virga caedo in forum et in medius castrum securus percutio qui ita mereo et manus multus amputo et praeter laridum atque buccellatum atque acetum miles in expeditio porto prohibeo et si alius quispiam reperio luxurio non levis supplico afficio exsto de hic epistula divus marcius ad praeficio suus talis avidio casseius legio syriacus do diffluo luxuria et daphnis mos ago qui totus excaldo sui reperio caesonius vectilianus scribo et puto ego non erro si quidem et tu notus habeo casseius homo cassianae severitas et disciplina neque enim miles rex possum nisi veto disciplina scio enim verro ab bonus poeta dico et omnis frequentas mos antiquus res sto romanus vis tu tantus facio adsum legio abunde commeatus qui si bene avidium nosco scio non pereo praefectus ad marcus rectus consulo ego dominus qui casseius praeficio syriacus legio nihil enim tam expedio quam homo severus graecanicis miles ille sanus omnis excaldatio omnis floreo de caput collum et sinus miles excutio annona militaris omnis paro sum neque quisquam desum sub bonus dux non enim multus aut quaero aut impendo