Sed quia e scopulosis locis enavigavit oratio et inter cavas spumeis fluctibus cautes fragilis in altum cumba processit, expandenda vela sunt ventis et quaestionum scopulis transvadatis laetantium more nautarum epilogi celeuma cantandum est. O desertum Christi floribus vernans! O solitudo, in qua illi nascuntur lapides, de quibus in Apocalypsi civitas magni regis extruitur! O heremus .familiari Deo gaudens! Quid agis, frater, in saeculo, qui maior es mundo? Quam diu te tectorum umbrae premunt? Quam diu fumeus harum urbium carcer includit? Crede mihi, nescio quid plus lucis aspicio. Libet sarcina carnis abiecta ad purum aetheris volare fulgorem. Paupertatem times? sed beatos pauperes Christus appellat. Labore terreris? sed nemo athleta sine sudoribus coronatur. De cibo cogitas? sed fides famem non sentit. Super nudam metuis humum exesa ieiuniis membra confidere? sed dominus tecum iacet. Squalidi capitis horret inculta caesaries? sed caput tuum Christus est. Infinita heremi vastitas terret? sed tu paradisum mente deambula. Quotienscumque illuc cogitatione conscendens, totiens in heremo non eris. Scabra sine balneis adtrahitur cutis? sed qui in Christo semel lotus est, non illi necesse est iterum lavare. Et, ut breviter, ad cuncta apostolum audias respondentem: Non sunt condignae passiones huius saeculi ad superventuram gloriam, quae revelabitur in nobis. Delicatus es, carissime, si et hic vis gaudere cum saeculo et postea regnare cum Christo.

sed quia e scopulosus locus enavigo oratio et inter caveo spumeis fluctus cautes fragilis in altus cumba procedo expandenda velo sum venio et quaestio scopulus transvadatis laeto mos nautaris epilogus celeusma canto sum o desertum christus flos vernans o solitudo in qui ille nascor lapis de qui in apocalypsis civitas magnus rex extruitur o heremus familiaris deus gaudeo quis ago frater in saeculum qui magnus sum mundus quam diu tu tector umbra premo quam diu fumeus haris urbs carcer includo credo ego nescio quis multus lucus aspicio libet sarcina caro abicio ad purus aether volaris fulgor paupertas timeo sed beatus pauper christus appello labor terreo sed nemo athleta sine sudor corono de cibus cogito sed fides fames non sentio super nudus metuo humus exedo jejunium membrum confido sed dominus tu iaceo squalidus capio horreo incultus caesaries sed caput tuus christus sum infinitus heremi vastitas terreo sed tu paradisus mens deambula quotienscumque illic cogitatio conscendo totiens in heremo non sum scabra sine balnea adtraho cutis sed qui in christus semel lotus sum non ille necesse sum iterum lavaris et ut brevis ad cunctus apostolus audio respondeo non sum condignus passio hic saeculis ad superventuram gloria qui revelo in nos delicatus sum carus si et hic volo gaudeo cum saeculum et postea regno cum christus


Quid angustiarum habeant nuptiae, didicisti in ipsis nuptiis et quasi coturnicum carnibus usque ad nausiam saturata es. Amarissimam choleram tuae sensere fauces, egessisti acescentes et morbidos cibos, relevasti aestuantem stomachum: quid vis rursus ingerere, quod tibi noxium fuit? Canis revertens ad vomitum suum et sus ad volutabrum luti. Bruta quoque animalia et vagae aves in easdem pedicas retiaque non incidunt. An vereris, ne proles Furiana deficiat et ex te parens tuus non habeat pusionem, qui reptet in pectore et cervices eius stercore linat? Quippini? Omnes habent filios, quae habuere matrimonia, et, quibus nati sunt liberi, suo generi responderunt! Exhibuit Ciceronis filius patrem in eloquentia? Cornelia vestra, pudici- tiae simul et fecunditatis exemplar, Gracchos suos se genuisse laetata est? Ridiculum sperare pro certo, quod multos et non habere videas et, cum habuerint, perdidisse. Cui dimittis tantas divitias? Christo, qui mori non potest. Quem habebis heredem? Ipsum, quem et dominum. Contristabitur pater, sed laetabitur Christus; lugebit familia, sed angeli gratulabuntur. Faciat pater, quod vult, de gratulabuntur sua: non es eius, cui nata es, sed cui renata, et qui te grandi pretio redemit, sanguine suo.

quis angustiaris habeo nuptiae disco in ipse nuptiae et quasi coturnix caro usque ad nausea saturo sum amarus cholera tuus sentio fauces egessisti acescentes et morbidos cibus relevasti aestuo stomachus quis volo rursus ingero qui tu noxius sum canis revorto ad vomo suus et sus ad volutabrum lutum brutus quoque animal et vagus aveo in idem pedica rete non incido an vereor ne proles furianus deficio et ex tu parens tuus non habeo pusio qui repto in pectus et cervix is stercus lineo quippini omnis habeo filius qui habeo matrimonium et qui nascor sum liber suus gener respondeo exhibeo cicero filius pater in eloquentia cornelius vester pudicus tiae simul et fecunditas exemplar gracchus suus sui gigno laeto sum ridiculis spero pro certus qui multus et non habeo video et cum habeo perdo qui dimitto tantus divitiae christus qui morior non possum qui habeo heres ipse qui et dominus contristo pater sed laeto christus lugeo familia sed angelus gratulabuntur facio pater qui volo de gratulabuntur suus non sum is qui nata sum sed qui reno et qui tu grandis pretium redimo sanguis suus


Hoc unum loquar, quod et legentibus utile sit et praesenti causae conveniat. Non est confusa dominum in terris et ille eam non confundetur in caelo. Aperuit cunctis vulnus suum et decolore in corpore cicatricem flens Roma conspexit. Dissuta habuit latera, nudum caput, clausum os. Non est ingressa ecclesiam domini, sed extra castra cum Maria, sorore Moysi, separata consedit, ut, quam sacerdos eiecerat, ipse revocaret. Descendit de solio deliciarum suarum, accepit molam, fecit farinam et discalciatis pedibus transivit fluenta lacrimarum. Sedit super carbonis ignis; hi ei fuere in adiutorium. Faciem, per quam secundo viro placuerat, verberabat, oderat gemmas, linteamina videre non poterat, orna- menta fugiebat. Sic dolebat, quasi adulterium commisisset et multis inpendiis medicaminum unum vulnus sanare cupiebat.

hic unus loquor qui et lego utilis sum et praesens causa convenio non sum confundo dominus in terra et ille is non confundo in caelum aperio cunctus vulnus suus et decolore in corpus cicatrix fleo roma conspicio dissuo habeo latus nudus caput claudo os non sum ingredior ecclesia dominus sed extra castrum cum marium soror moysi separo consido ut quam sacerdos eicio ipse revoco deescendo de solium deliciae suus accipio molo facio farina et discalciatis pes transeo fluentum lacrimaris sedeo super carbo ignis hic is sum in adjutorium facies per quam secundus vir placeo verbero odi gemma linteamen video non possum orno mentum fugio sic doleo quasi adulterium committo et multus impendium medicamen unus vulnus sano cupio


UT absentiam corporum spiritus confabulatione solemur, faciat unusquisque, quod praevalet. Vos dona transmittitis, nos epistulas remittimus gratiarum, ita tamen, ut, quia velatarum virginum munus est, aliqua in ipsis munusculis esse mysteria demonstremus. Saccus orationis signum atque ieiunii est; sellae, ut foras pedes virgo non moveat; cerei, ut accenso lumine sponsi expectetur adventus; calices mortificationem carnis ostendunt et semper animum ad martyrium praeparatum—Calix quippe domini inebrians perquam optimus—quod autem et matronis offertis muscaria parvis animalibus ventilanda, procul ab illis abesse debere luxurias, quae cito cum isto interiturae mundo oleum vitae suavioris exterminare. Hic typus virginum, haec figura sit matronarum. Nobis autem, in perversum licet, munera vestra conveniunt: sedere aptum est otiosis, in sacco iacere paenitentibus, calices habere potantibus, licet et propter nocturnos metus et animo semper malo conscientiae formidante cereos quoque accendisse sit gratum.

ut absentia corpus spiritus confabulatio solemur facio unusquisque qui praevaleo tu donum transmittitis nos epistula remitto gratia ita tamen ut quia velataris virgo munus sum aliqui in ipse munusculis sum mysterium demonstro saccus oratio signum atque jejunium sum sella ut foras pes virgo non moveo cereus ut accendo lumen sponsus expecto advenio calix mortificatio caro ostendo et semper animus ad martyrium praeparo calix quippe dominus inebrio perquam bonus qui autem et matrona offertor muscaria parvus animal ventilanda procul ab ille absum debeo luxurio qui cito cum iste intereo mundus oleum vita suavioris extermino hic typus virgo hic figuro sum matronaris nos autem in perverto licet munus vester convenio sedeo aptus sum otiosus in saccus iacio paeniteo calix habeo poto licet et propter nocturnus metus et animus semper malus conscientia formidante cereus quoque accendo sum gratus


Macte virtute. Cuius talia principia, qualis finis erit? O miserabilis humana condicio et sine Christo vanum omne, quod vivimus. Quid te sub- trahis, quid tergiversaris, oratio? Quasi enim mortem illius differe possimus et vitam facere longiorem, sic timemus ad ultimum pervenire. Omnis caro faenum et omnis gloria eius quasi flos faeni Ubi nunc decora illa facies, ubi totius corporis dignitas, quo veluti pulchro indumento pulchritudo animae vestiebatur? Marcescebat, pro dolor, flante austro lilium et purpura violae in pallorem sensim migrabat. Cumque aestuaret febribus et venarum fontes hauriret calor, lasso anhelitu tristem avunculum consolabatur. Laetus erat vultus et universis circa plorantibus solus ipse ridebat. Proicere pallium, manus extendere, videre, quod alii non videbant, et quasi in occursum se erigens salutare venientes: intellegeres illum non emori, sed migrare, et mutare amicos, non relinquere. Volvuntur per ora lacrimae et obfirmato animo non queo dolorem dissimulare, quem patior. Quis crederet in tali illum tempore nostrae necessitudinis recordati et luctante anima studiorum scire dulcedinem? Adprehensa avunculi manu: Hanc, inquit, tunicam, qua utebar in ministerio Christi, mitte dilectissimo mihi, aetate patri, fratri collegio, et, quidquid a te nepoti debebatur affectus, in illum transfer, quem mecum pariter diligebas. Atque in talia verba defecit avunculum manu, me recordatione contrectans.

mactus virtus qui talis principia qualis finis sum o miserabilis humanus condicio et sine christus vanus omnis qui vivo quis tu sub traho quis tergiversaris oratio quasi enim mors ille disfor possum et vita facio longus sic timeo ad ulter pervenio omnis carus faenum et omnis gloria is quasi flos faenum ubius nunc decus ille facies ubi totus corpus dignitas quo velut pulcher indumentum pulchritudo anima vestio marcescebat pro dolor flo auster lilium et purpura viola in pallor sensim migro cos aestuo febris et venaris fons haurio calor lasso anhelitus tristis avunculis consolo laetus sum vultus et universus circa ploro solus ipse rideo proicio pallium manus extendo video qui alius non video et quasi in occurro sui erigo salutaris venio intellego ille non emorior sed migraris et muto amicus non relinquo volvo per os lacrima et obfirmo animus non queo dolor dissimulo qui patior quis credo in talis ille tempus noster necessitudo recordor et luctor anima studium scio dulcedo adprehendo avunculis manus hic inquam tunica qui uto in ministerium christus mitto dilectissimo ego aetas pater frater collegium et quisquis ab tu nepos debeo afficio in ille transfero qui ego pariter diligebas atque in talis verbum deficio avunculis manus ego recordatio contrecto


Nolo, frater carissime, examinato pondere delictorum minora arbitreris idolatriae crimina esse, quae diximus; immo apostoli disce sententiam, qui ait: Hoc enim scitote intellegentes, quia omnis fornicator aut immundus, aut fraudator, quod est idolatria, non habet hereditatem in regno Dei et Christi. Et quamquam generaliter adversum Deum sapiat, quidquid diaboli est, et quod diaboli est, idolatria sit, cui omnia idola mancipantur, tamen et in alio loco speciatim nominatimque determinat dicens: Mortificate membra vestra, quae in terra sunt, exponentes fornicationem, immunditiam et concupiscentiam malam et cupiditatem, quae sunt idolorum servitus, propter quae venit ira Dei. Non est tantum in eo servitus idoli, si quis duobus digitulis tura comprehensa in bustum arae iaciat aut haustum patera fundat merum. Neget avaritiam idolatriam, qui potest triginta argenteis dominum venditum appellare iustitiam; neget sacrilegium in libidine, sed is qui membra Christi et hostiam vivam placentem Deo cum publicarum libidinum victimis nefaria conluvione violavit; non fateatur idolatras eos, sed similis eorum, qui in Actibus Apostolorum ex patrimonio suo partem pretii reservantes praesenti periere vindicta. Animadverte, frater: non tibi licet de tuis quicquam habere rebus. Omnis, inquit dominus, qui non renuntiaverit cunctis quae possidet, non potest meus esse discipulus.

nolo frater carus examino pondus delictum parvus arbitror idolatriae crimen sum qui dico immo apostolus disco sententia qui aio hic enim scio intellego quia omnis fornicator aut immundus aut fraudator qui sum idolatria non habeo hereditas in regnum deus et christus et quamquam generalis adverro deus sapio quisquis diabolus sum et qui diabolus sum idolatria sum qui omnis idolum mancipo tamen et in alius locus speciatim nominatim determino dico mortifico membrum vester qui in terra sum expono fornicatio immunditiam et concupiscentia malus et cupiditas qui sum idolum servio propter qui venio ira deus non sum tantus in is servio idolum si quis duo digitulis tus comprehendo in bustum ara jacio aut haurio patera fundo merus nego avaritia idolatriam qui possum triginta argenteus dominus vendo appello iustitia nego sacrilegium in libido sed is qui membrum christus et hostio vivo placeo deus cum publicaris libido victima nefarius conluvio violo non fateor idolatras is sed similis is qui in actus apostolus ex patrimonium suus pars pretium reservo praesens pereo vindicta animadverto frater non tu licet de tuus quisquam habeo res omnis inquam dominus qui non renuntio cunctus qui possideo non possum meus sum discipulus


Medici, quos vocant chirurgicos, crudeles putantur et miseri sunt. An non est miseria alienis dolere vulneribus et mortuas carnes clementi secare ferro? Non horrere curantem, quod horret ipse, qui patitur, et inimicum putari? Ita se natura habet, ut amara sit veritas, blanda vitia aestimentur. Esaias iii_exemplum captivitatis futurae nudus non erubescit incedere; Heremias de media Hierusalem ad Eufraten, fluvium Mesopotamiae, mittitur, ut inter inimicas gentes, ubi est Assyrius et castra sunt Chaldaeorum, ponat περίζωμα corrumpendum: Hiezecihel stercore primum humano, dein bubulo panem de omni semente conspersum edere iubetur et uxoris interitum siccis oculis videt; Amos de Samaria pellitur: cur quaeso? Nempe ideo, quia chirurgici spiritales secantes vitia peccatorum ad paenitentiam cohortabantur. Paulus apostolus: Inimicus, in-quit, vobis factus sum vera dicens. Et quia salvatoris dura videbantur eloquia, plurimi discipulorum retrorsum abierunt.

maedicus qui voco chirurgicos crudelis puto et miser sum an non sum miseria alienus doleo vulnus et morior caro clemens secaris ferrum non horreo curo qui horreo ipse qui patior et inimicus putaris ita sui natura habeo ut amarus sum vereor blandus vitio aestimo esaias iii exemplum captivitas sum nudus non erubesco incedo heremias de medius hierusal ad eufrates fluvius mesopotamia mitto ut inter inimico gens ubi sum assyrius et castrum sum chaldaeus pono corrumpo hiezecihel stercus primus humanus deinde bubulus panis de omnis sementis conspergo edo jubeo et uxor interitus siccus oculus video amos de samaria pello cur quaeso nempe ideo quia chirurgici spirital seco vitio peccator ad paenitentia cohortabantur paulus apostolus inimicus in queo tu facio sum verus dico et quia salvator durus video eloquium plurimus discipulus retrorsum abeo


Officii tui est visitare languentes, nosse domos, matronas ac liberos earum et nobilium virorum non ignorare secreta. Officii ergo tui sit non solum oculos castos servare, sed et linguam. Numquam de formis mulierum disputes, nec alia domus, quid agatur in alia, per te noverit. Hippocrates adiurat discipulos, antequam doceat, et in verba sua iurare conpellit; extorquetque sacramento silentium; sermonem, incessum, habitum moresque describit: quanto magis nos, quibus animarum medicina commissa est, omnium Christianorum domos debemus amare quasi proprias. Consolatores potius nos in maeroribus suis quam convivas in prosperis noverint. Facile contemnitur clericus, qui saepe vocatus ad prandium non recusat.

officium tuus sum visitaris langueo nosco domus matrona atque liber is et nobilis vir non ignoro secerno officium ergo tuus sum non solus oculus castus servaris sed et lingua numquam de forma mulier disputo neque alius domus quis ago in alius per tu nosco hippocrates adjuro discipulus antequam doceo et in verbum suus iuro conpello extorquetque sacramentum silentium sermo incedo habitus mos describo quantus magis nos qui anima medicina committo sum omnis christianorum domus debeo amo quasi proprius consolator potis nos in maeror suus quam convivo in prosper nosco facilis contemno clericus qui saepe voco ad prandium non recuso


Respondebis: Unde me nosti? et quomodo tam longe in me iactas oculos tuos? Fratris hoc tui mihi narravere lacrimae et intolerabiles per momenta singultus. Atque utinam ille mentitus sit et magis timens hoc quam arguens dixerit! Sed mihi crede, soror: nemo mentiens plorat. Dolet sibi praelatum iuvenem, non quidem comatum, non vestium sericarum, sed trossulum et in sordibus delicatum, qui ipse sacculum signet, textrinum teneat, pensa distribuat, regat familiam, emat quicquid de publico necessarium est, dispensator et dominus et praeveniens officula servulorum, quem omnes rodant famuli, et quicquid domina non dederit, illum clamitent subtraxisse. Querulum servulorum genus est et, quantumcumque dederis, semper eis minus est. Non enim considerant de quanto, sed quantum detur, doloremque suum solis, quod possunt, detractationibus consolantur. Ille parasitum, iste inpostorem, hic heredipetam, alius novo quolibet appellat vocabulo. Ipsum iactant adsidere lectulo, obstetrices adhibere languenti, portare matulam, calefacere lintea, plicare fasciolas. Facilius mala credunt homines et quodcumque domi fingitur, rumor in publico fit. Nec mireris, si ancillae et servuli de vobis ista confingant, cum mater quoque id ipsum queratur et frater.

respondeo unde ego nosco et quomodo tam longus in ego jacto oculus tuus frater hic tuus ego narro lacrima et intolerabilis per momentum singultus atque utinam ille mentior sum et magis timeo hic quam arguo dico sed ego credo soror nemo mentior ploro doleo sui praefero juvenis non quidem como non vestis sericaris sed trossulis et in sordes delicatus qui ipse sacculis signo textrinum teneo pensum distribuo rego familia emo quisquis de publicus necessarius sum dispensator et dominus et praevenio officula servulus qui omnis rodant famulis et quisquis domina non do ille clamito subtraho querulis servulus genus sum et quantus do semper is paruus sum non enim considero de quantus sed quantus do dolor suus sol qui possum detractatio consolo ille parasitus iste inpostor hic heredipetam alius novo quilibet appello vocabulum ipse iacto assideo lectulus obstetrix adhibeo langueo porto matula calefacio linteus plicaris fasciola facilis malus credo homo et quicumque domus fingo rumor in publicus fio neque miror si ancilla et servulis de tu iste confingo cum mater quoque is ipse queror et frater


Solent adulescentiae viduae, quarum nonnullae abierunt retro Satanam, cum luxuriatae fuerint in Christo, subantes dicere: Patrimoniolum meum cottidie perit, maiorum hereditas dissipatur, servus contumeliose locutus est, imperium ancilla neglexit. Quis procedet ad publicum? Quis respondebit pro agrorum tributis? Parvulos meos quis erudiet? Vernulas quis educabit? Et hanc—pro nefas!—causam opponunt matrimonii, quae vel sola debuit nuptias inpedire. Superducit mater filiis non vitricum, sed hostem, non parentem, sed tyrannum. Inflammata libidine obliviscitur uteri sui, et inter parvulos suas miserias nescientes lugens dudum nova nupta conponitur. Quid obtendis patrimonium, quid superbiam servulorum? Confitere turpitudinem. Nulla idcirco ducit maritum, ut cum marito non dormiat. Aut si certe libido non stimulat, quae tanta insania est in morem scortorum prostituere castitatem, ut augeantur divitiae, et propter rem vilem atque perituram pudicitia, quae et pretiosa et aeterna est, polluatur? Si habes liberos, nuptias quid requiris? Si non habes, quare expertam non metuis sterilitatem et rem incertam certo praefers pudori? Scribuntur tibi nunc sponsales tabulae, ut post paululum testamentum facere conpellaris. Simulabitur mariti infirmitas et, quod te morituram facere volet, ipse victurus faciet. Aut si evenerit, ut de secundo marito habeas filios, domestica pugna, intestinum proelium. Non licebit tibi amare liberos nec aequis aspicere oculis, quos genuisti. Clam porriges cibos, invidebit mortuo, et nisi oderis filios, adhuc eorum amare videberis patrem. Quodsi de priori uxore habens sobolem te domum introduxerit, etiam si clementissima fueris, omnes comoediae et mimographi et communes rhetorum loci in novercam saevissimam declamabunt. Si privignus languent et condoluerit caput, infamaberis ut venefica. Si non dederis cibos, crudelis, dederis, malefica diceris. Oro te, quid habent tantum boni secundae nuptiae, ut haec mala valeant conpensare?

soleo adulescentia vidua qui nonnullus abeo retro satanam cum luxurio sum in christus subantes dico patrimoniolum meus cottidie pereo magnus hereditas dissipatur servus contumeliosus loquor sum imperium ancilla neglego quis procedo ad publicus quis respondeo pro ager tribuo parvulus meus quis erudio vernulas quis educo et hic pro nefas causa oppono matrimonium qui vel solus debeo nuptiae inpedire superduco mater filius non vitrix sed hostis non parens sed tyrannus inflammo libido obliviscor uterus suus et inter parvulus suus miseria nescio lugeo dudum novo nubo conpono quis obtendo patrimonium quis superbia servulus confiteor turpitudo nullus idcirco duco maritus ut cum marito non dormio aut si certus libido non stimulo qui tantus insania sum in mos scortum prostituo castitas ut augeo divitiae et propter res vilis atque pereo pudicitia qui et pretiosus et aeternus sum polluo si habeo liber nuptiae quis requiro si non habeo quare experior non metuo sterilitas et res incertus certus praefero pudor scribo tu nunc sponsal tabula ut post paululum testamentum facio conpellaris simulo maritus infirmitas et qui tu morior facio volo ipse vinco facio aut si evenio ut de secundus marito habeo filius domesticus pugno intestinus proelium non liceo tu amo liber neque aequus aspicio oculus qui gigno clam porrigo cibus invideo mortuus et nisi odi filius adhuc is amo video pater quodsi de prior uxor habeo suboles tu domus introduco etiam si clemens sum omnis comoedia et mimographus et communis rhetor locus in noverca saevus declamo si privignus langueo et condoluerit caput infamaberis ut veneficus si non do cibus crudelis do maleficus dico oro tu quis habeo tantus bonus secundus nuptiae ut hic malus valeo conpensaris


Dicat aliquis: Et audes nuptiis detrahere, quae a domino benedictae sunt? Non est detrahere nuptiis, cum illis virginitas antefertur. Nemo malum bono conparat. Glorientur et nuptae, cum a virginibus sunt secundae. Crescite, ait, et multiplicamini et replete terram. Crescat et multiplicetur ille, qui inpleturus est terram: tuum agmen in caelis est. Crescite et multiplicamini. Hoc expietur edictum post paradisum et nuditatem et ficus folia auspicantia pruriginem nuptiarum. Nubat et nubatur ille, qui in sudore faciei comedit panem suum, cui terra tribulos generat et spinas, cuius herba sentibus suffocatur: meum semen centena fruge fecundum est. Non omnes capiunt verbum Dei, sed hi quibus datum est. Alium eunuchum necessitas faciat, me voluntas. Tempus et amplexandi et tempus abstinendi manus a conplexu; tempus mittendi lapides et tempus colligendi. Postquam de duritia nationum generati sunt filii Abraham, coeperunt sancti lapides volvi super terram. Pertranseunt quippe mundi istius turbines et in curru Dei rotarum celeritate volvuntur. Consuant tunicas, qui inconsutam desursum tunicam perdiderunt, quos vagitus delectat infantum in ipso lucis exordio fletu lugente, quod nati sunt. Eva in paradiso virgo fuit: post pellicias tunicas initium nuptiarum. Tua regio paradisus. Serva quod nata es, et dic: Revertere, anima mea, in requiem tuam. Et ut scias virginitatem esse naturae, nuptias post delictum: virgo nascitur caro de nuptiis in fructu reddens, quod in radice perdiderat. Exiet virga de radice Iesse et flos de radice ascendet. Virga mater est domini, simplex, pura, sinceris nullo extrinsecus germine cohaerente et ad similitudinem Dei unione fecunda. Virgae flos Christus est dicens: Ego flos campi et lilium convallium. Qui et in alio loco lapis praedicator de monte sine manibus significante propheta virginem nasciturum de virgine. Manus quippe accipiuntur pro opere nuptiarum, ut ibi: Sinistra eius sub capite meo et dextera eius amplexabitur me. In huius sensus congruit voluntatem etiam illud, quod animalia, quae a Noe bina in arcam inducuntur, immunda sunt—inpar numerus est mundus—quod Moyses et Iesus Nave nudis in sanctam terram pedibus iubentur incedere, et discipuli sine calciamentorum onere et vinculis pellium ad praedicationem evangelii destinantur; quod milites vestimentis Iesu sorte divisis caligas non habuere, quas tollerent. Nec enim potuerat habere dominus, quod prohibuerat in servis.

dico aliquis et audeo nuptiae detraho qui ab dominus benedico sum non sum detraho nuptiae cum ille virginitas antefero nemo malus bonus conparo glorior et nubo cum ab virgo sum secundus cresco aio et multiplico et repleo terra cresco et multiplico ille qui inpleturus sum terra tuus agmen in caelis sum cresco et multiplico hic expio edictum post paradisus et nuditas et ficus folium auspicantia prurigo nuptiae nubo et nubatur ille qui in sudor facies comedo panis suus qui terra tribulus genero et spina qui herba sentis suffoco meus semen centeni frugis fecundus sum non omnis capio verbum deus sed hic qui do sum alius eunuchus necessitas facio ego voluntas tempus et amplexor et tempus abstineo manus ab complexus tempus mitto lapis et tempus colligo postquam de duritia natio genero sum filius abraham coepio sanctus lapis volvo super terra pertranseunt quippe mundus iste turbo et in currus deus rotaris celeritas volvo consuant tunica qui inconsutam desursum tunica perdo qui vagitus delecto infantum in ipse lucus exordior fleo lugeo qui nascor sum eva in paradisus virgo sum post pellicio tunica initium nuptiae tuus regius paradisus servo qui nata sum et dico revorto anima meus in requies tuus et ut scio virginitas sum natura nuptiae post delinquo virgo nascor carus de nuptiae in fructus reddo qui in radix perdo exeo virga de radix iesse et flos de radix ascendo virga mater sum dominus simplex purus sincerus nullus extrinsecus germen cohaereo et ad similitudo deus unio fecundus virga flos christus sum dico ego flos campus et lilium convallis qui et in alius locus lapis praedicator de mons sine manus significo propheta virgo nasciturum de virgo manus quippe accipio pro opus nuptiae ut ibi sinistra is sub caput meus et dextera is amplexor ego in hic sensus congruo voluntas etiam ille qui animal qui ab noe bini in arca induco immundus sum impar numerus sum mundus qui moyses et iesus navus nudus in sancio terra pes jubeo incedo et discipulis sine calciamentor onus et vinculis pellis ad praedicatio evangelium destino qui miles vestimentum iesus sors divido caliga non habeo qui tollo neque enim possum habeo dominus qui prohibeo in servio


Paene lapsus sum ad aliam materiam et currente rota, dum urceum facere cogito, amphoram finxit manus. Propositum enim mihi erat sanctae Marcellae et tuis precibus invitato ad matrem, id est ad te, sermonem dirigere et docere, quomodo instruere Paululam nostram debeas, quae prius Christo est consecrata quam genita, quam ante votis quam utero suscepisti. Vidimus aliquid temporibus nostris de prophetalibus libris: Anna. sterilitatem alvi fecunditate mutavit, tu luctuosam fecunditatem vitalibus liberis conmutasti. Fidens loquor accepturam te filios, quae primum foetum domino reddidisti. Ista sunt primogenita, quae offeruntur in lege. Sic natus Samuel, sic ortus est Samson, sic Iohannes propheta ad introitum Mariae exultavit et lusit. Audiebat enim per os virginis verba domini pertonantis et de uteie matris in occursum eius gestiebat erumpere. Igitur, quae de repromissione nata est, dignam habeat ortu suo institutionem parentum. Samuel nutritur in templo, Iohannes in solitudine praeparatur. Ille sacro crine venerabilis est, vinum et siceram non bibit, adhuc parvulus cum Deo sermocinatur; hic fugit urbes, zona pellicia cingitur, locustis alitur et melle silvestri et in typum paenitentiae praedicat tortuosissimi animalis vestitus exuviis.

paene labor sum ad alius materia et curro rota dum urceus facio cogo amphora fingo manus propono enim ego sum sancio marcellae et tuus prex invito ad mater is sum ad tu sermo dirigo et doceo quomodo instruo paululus noster debeo qui prior christus sum consecro quam gigno quam ante voveo quam uterus suscipio video aliquis tempus noster de prophetal liber anna sterilitas alvus fecunditas muto tu luctuosus fecunditas vital liber conmutasti fido loquor accipio tu filius qui primus foetum dominus reddo iste sum primogenitus qui offertor in lex sic nascor samuel sic ortus sum samson sic iohannes propheta ad introeo maria exultavit et ludo audio enim per os virgo verbum dominus pertonantis et de uteie mater in occurro is gestio erumpo igitur qui de repromissio nata sum dignus habeo ortus suus institutio parens samuel nutrio in templum iohannes in solitudo praeparo ille sacro crinis venerabilis sum vinum et siceram non bibo adhuc parvulus cum deus sermocino hic fugio urbs zona pellicius cingo locusta alo et mel silvestris et in typus paenitentia praedico tortuosissimi animal vestio exuviae


Non vescatur in publico, id est in parentum convivio, nec videat cibos, quos desideret. Et licet quidam putent maioris esse virtutis praesentem contemnere voluptatem, tamen ego securioris arbitror continentiae nescire, quod quaeras. Legi quondam in scholis puer: Aegre reprehendas, quod sinas consuescere. Discat iam tunc et vinum non bibere, in quo est luxuria. Ante_annos robustae aetatis periculosa est teneris gravis abstinentia. Usque ad id tempus, si necessitas postularit, et balneas adeat et vino modico utatur propter stomachum et carnium edulio sustentetur, ne prius deficiant pedes, quam currere incipiant. Et haec dico iuxta indulgentiam, non iuxta imperium, timens debilitatem, non docens luxuriam. Alioquin, quod Iudaica superstitio ex parte facit in eiuratione quorundam animalium atque escarum, quod Indorum Bragmanae et Aegyptiorum gymnosophistae in polentae et orizae et pomorum solo observant cibo, cur virgo Christi non faciat in toto? Si tanti vitrum, quare non maioris sit pretii margaritum? Quae nata est ex repromissione, sic vivat, ut illi vixerunt, qui de repromissione generati sunt. Aequa gratia aequum habeat et laborem. Surda sit ad organa: tibia, lyra et cithara cur facta sint, nesciat.

non vesco in publicus is sum in parens convivium neque video cibus qui desidero et licet quidam puto magnus sum virtus praesens contemno voluptas tamen ego securioris arbitror continentia nescio qui quaero lego quondam in schola puer aeger reprehendo qui sino consuesco disco iam tunc et vinum non bibo in quo sum luxuria ante annus robustus aetas periculosus sum teneo gravis abstinentia usque ad is tempus si necessitas postulo et balneae adeo et vinum modicus uto propter stomachus et caro edulio sustento ne prior deficio pes quam curro incipio et hic dico iuxta indulgentia non iuxta imperium timeo debilitas non doceo luxuria alioqui qui iudaica superstitio ex pars facio in eiuratio quidam animal atque escaris qui indus bragmanae et aegyptius gymnosophistae in polenta et orizae et pomum solum observo cibus cur virgo christus non facio in totus si tantus vitrum quare non magnus sum pretium margaritum qui nata sum ex repromissio sic vivo ut ille vivo qui de repromissio genero sum aequus gratia aequus habeo et labor surdus sum ad organum tibia lyra et cithara cur facio sum nescio


Verumtamen velut incunabula quaedam nascentis fidei conprobemus, ut, qui sub alienis signis devotus miles fuit, donandus laurea sit, postquam suo regi coeperit militare. Balteo posito habituque mutato, quidquid castrensis peculii fuit, in pauperes erogavit. Legerat enim: Qui vult perfectus esse, vendat omnia, quae habet, et det pauperibus et sequatur me, et iterum: Non potestis duobus dominis servire, Deo et mammonae. Excepta vili tunica et operimento pari, quod tecto tantum corpore frigus excluderet, nihil sibi amplius reservavit. Cultus ipse provinciae morem sequens nec munditiis nec sordibus notabilis erat. Cumque arderet cotidie aut ad Aegypti monasteria pergere aut Mesopotamiae invisere choros vel certe insularum Dalmatiae, quae Altino tantum freto distant, solitudines occupare, avunculum pontificem deserere non audebat tota in illo cernens exempla virtutum domique habens, unde disceret. In uno atque eodem et imitabatur monachum et episcopum venerabatur. Non, ut in plerisque accidere solet, adsiduitas familiaritatem, familiaritas contemptum illius fecerat, sed ita eum colebat, quasi parentem, ita admirabatur, quasi cotidie novum cerneret. Quid multa? Fit clericus et per solitos gradus presbyter ordinatur. Iesu bone, qui gemitus, qui heiulatus, quae cibi interdictio, quae fuga oculorum omnium! Tum primum et solum avunculo iratus est. Querebatur se ferre non posse, et iuvenalem aetatem incongruam sacerdotio causabatur. Sed quanto plus repugnabat, tanto magis omnium in se studia concitabat et merebatur negando, quod esse nolebat, eoque dignior erat, quod se clamabat indignum. Vidimus Timotheum nostri temporis et canos in Sapientia electumque a Moysi presbyterum, quem ipse sciret esse presbyterum. Igitur clericatum non honorem intellegens sed onus primam curam habuit, ut humilitate superaret invidiam, deinde, ut nullam obsceni in se rumoris fabulam daret, ut, qui mordebantur ad aetatem eius, stuperent ad continentiam. Subvenire pauperibus, visitare languentes, provocare hospitio, lenire blanditiis, gaudere cum gaudentibus, flere cum flentibus; caecorum baculus, esurientium cibus, spes miserorum, solamen lugentium fuit. Ita in singulis virtutibus eminebat, quasi ceteras non haberet. Inter presbyteros et coaequales primus in opere, extremus in ordine. Quidquid boni fecerat, ad avunculum referebat; si quid forte aliter evenerat, quam putarat, illum nescire, se errasse dicebat. In publico episcopum, domi patrem noverat. Gravitatem morum hilaritate frontis temperabat. Gaudium risu, non cachinno, intellegeres. Viduas et virgines Christi honorare ut matres, hortari ut sorores cum omni castitate. Iam vero, postquam domum se contulerat et relicto foris clerico duritiae se tradiderat monachorum, creber in orationibus, vigilans in precando lacrimas Deo, non hominibus, offerebat; ieiunia in aurigae modum pro lassitudine et viribus corporis moderabatur. Mensae avunculi intererat et sic adposita quaeque libabat, ut et superstitionem fugeret et continentiam reservaret. Sermo eius et omne convivium de scripturis aliquid proponere, libenter audire, respondere verecunde, recta suscipere, prava non acriter confutare, dispu- tantem contra se magis docere quam vincere et ingenuo pudore, qui ornabat aetatem, quid cuius esset, simpliciter confiteri; atque in hunc modum eruditionis gloriam declinando eruditissimus habebatur. Illud, aiebat, Tertulliani, istud Cypriani, hoc Lactantii, illud Hilarii est. Sic Minucius Felix, ita Victorinus, in hunc modum est locutus Arnobius. Me quoque, quia pro sodalitate avunculi diligebat, interdum proferebat in medium. Lectione quoque adsidua et meditatione diuturna pectus suum bibliothecam fecerat Christi.

verumtamen velut incunabula quidam nasco fides conprobo ut qui sub alienus signum devoveo miles sum dono laureus sum postquam suus rex coepio militaris balteus pono habeo muto quisquis castrensis peculium sum in pauper erogo lego enim qui volo perficio sum vendo omnis qui habeo et do pauper et sequor ego et iterum non possum duo dominus servio deus et mammonae excipio vilis tunica et operimentum par qui tectum tantus corpus frigus excludo nihil sui amplus reservo cultus ipse provincia mos sequor neque munditia neque sordes notabilis sum cos ardeo cottidie aut ad aegyptius monasteria pergo aut mesopotamia inviso chorus vel certus insularis dalmatia qui altinus tantus fretus disto solitudo occuparis avunculis pontifex desero non audeo totus in ille cerno exemplum virtus domus habeo unde disco in unus atque idem et imito monachum et episcopus venerabatur non ut in plerusque accido soleo assiduitas familiaritas familiaritas contemno ille facio sed ita is colo quasi parens ita admiror quasi cottidie novus cerno quis multus fio clericus et per soleo gradus presbyter ordino iesus bonus qui gemitus qui hejulor qui cibus interdictio qui fuga oculus omnis tum primus et solus avunculus irascor sum queror sui fero non possum et iuvenal aetas incongruus sacerdotium causor sed quantus multus repugno tantus magis omnis in sui studium concito et mereo nego qui sum nolo eo dignus sum qui sui clamo indignus video timotheus noster tempus et canus in sapientia eligo ab moysi presbyterum qui ipse scio sum presbyterum igitur clericatum non honor intellego sed onus primus cura habeo ut humilitas supero invidia deinde ut nullus obscenus in sui rumor fabula do ut qui mordebantur ad aetas is stupeo ad continentia subvenio pauper visitaris langueo provocaris hospitium lenio blanditia gaudeo cum gaudeo fleo cum fleo caecus baculus exsurio cibus spes miserum solamen lugeo sum ita in singuli virtus emineo quasi ceterus non habeo inter presbyteros et coaequal primus in opus extremus in ordo quisquis bonus facio ad avunculis refero si quis fors aliter evenio quam puto ille nescio sui erro dico in publicus episcopus domus pater nosco gravitas mos hilaritas frons tempero gaudium rideo non cachinnus intellego viduo et virgo christus honoraris ut mater hortor ut soror cum omnis castitas iam verus postquam domus sui confero et relinquo foris clerico duritia sui trado monachorum creber in oratio vigilo in preco lacrima deus non homo offero ieiunium in auriga modus pro lassitudo et vis corpus modero metior avunculis intersum et sic appono quisque libo ut et superstitio fugio et continentia reservo sermo is et omnis convivium de scribo aliquis propono libet audio respondeo verecundus recta suscipio pravus non acer confutaris dispu tantem contra sui magis doceo quam vinco et ingenuus pudor qui orno aetas quis qui sum simplex confiteor atque in hic modus eruditio gloria declino erudio habeo ille aio tertulliani iste cypriani hic lactantii ille hilarii sum sic minucius felix ita victorinus in hic modus sum loquor arnobius ego quoque quia pro sodalitas avunculis diligo interdum profero in medius lectio quoque assiduus et meditatio diuturnus pectus suus bibliotheca facio christus


Numquam petentes raro accipiamus rogati. Nescio quo enim modo etiam ipse, qui deprecatur, ut tribuat, cum acceperis, viliorem te iudicat et mirum in modum, si rogantem contempseris, plus miratur. Praedicator continentiae, nuptias ne conciliet. Qui apostolum legit: Superest, ut et qui habent uxores, sic sint, quasi non habentes, cur virginem cogit, ut nubat? Qui de monogamia sacerdos est, quare viduam hortatur, ut δίγαμοσ sit? Procuratores et dispensatores domorum alienarum atque villarum quomodo esse possunt, qui proprias iubentur contemnere facultates? Amico quippiam rapere furtum est, ecclesiam fraudare sacrilegium est. Accepisse pauperibus erogandum et esurientibus plurimis vel cautum esse vel timidum aut—quod apertissimi sceleris est—aliquid inde subtrahere omnium praedonum crudelitatem superat. Ego fame torqueor et tu iudicas, quantum ventri meo satis sit? Aut divide statim, quod acceperis, aut, si timidus dispensator es, dimitte largitorem, ut sua ipse distribuat. Nolo sub occasione mea sacculus tuus plenus sit. Nemo me melius mea servare potest. Optimus dispensator est, qui sibi nihil reservat.

numquam peto rarus accipio rogo nescio quo enim modo etiam ipse qui deprecor ut tribuo cum accipio vilis tu iudico et mirus in modus si rogo contemno multus miro praedicator continentia nuptiae ne concilio qui apostolus lego supersum ut et qui habeo uxor sic sum quasi non habeo cur virgo cogo ut nubo qui de monogamia sacerdos sum quare vidua hortor ut sum procurator et dispensator domorum alienaris atque villaris quomodo sum possum qui proprius jubeo contemno facultas amicus quispiam rapio furtum sum ecclesia fraudaris sacrilegium sum accipio pauper erogandum et exsurio multus vel caueo sum vel timidus aut qui apertissimi scelus sum aliquis inde subtraho omnis praedo crudelitas supero ego fames torqueo et tu iudico quantus venter meus satis sum aut divido statim qui accipio aut si timidus dispensator sum dimitto largitor ut suus ipse distribuo nolo sub occasio meus sacculus tuus plenus sum nemo ego bonus meus servaris possum bonus dispensator sum qui sui nihil reservo


Dicat aliquis: Regum talis condicio est, feriuntque summos fulgura montes. Ad privatas veniam dignitates nec de his loquar, qui excedunt biennium; atque, ut ceteros praetermittam, sufficit nobis trium nuper consularium diversos exitus scribere. Abundantius egens Pityunte exulat; Rufini caput pilo Constantinopolin gestatum est et abscissa manus dextera ad dedecus insatiabilis avaritiae ostiatim stipes mendicavit; Timasius praecipitatus repente de altissimo dignitatis gradu evasisse se putat, quod Assae 1 vivit inglorius. Non calamitates miserorum, sed fragilem humanae condicionis narro statum—horret animus temporum nostrorum ruinas prosequi—viginti et eo amplius anni sunt, quod inter Constantinopolin et Alpes Iulias cotidie Romanus sanguis effunditur. Scythiam, Thraciam, Macedoniam, Thessaliam, Dardaniam, Daciam, Epiros, Dalmatiam, cunctasque Pannonias Gothus, Sarmata, Quadus, Alanus, Huni, Vandali, Marcomanni vastant, trahunt, rapiunt. Quot ma- tronae, quot virgines Dei et ingenua nobiliaque corpora his beluis fuere ludibrio! Capti episcopi, interfecti presbyteri et diversorum officia clericorum, subversae ecclesiae, ad altaria Christi stabulati equi, martyrum effossae reliquae: ubique luctus, ubique gemitus et plurima mortis imago. 5 Romanus orbis ruit et tamen cervix nostra erecta non flectitur. Quid putas nunc animi habere Corinthios, Athenienses, Lacedaemonios, Arcadas cunctamque Graeciam, quibus imperant barbari? Et certe paucas urbes nominavi, in quibus olim fuere regna non modica. Inmunis ab his malis videbatur oriens et tantum nuntiis consternatus: ecce tibi anno praeterito ex ultimis Caucasi rupibus inmissi in nos non Arabiae, sed septentrionis lupi tantas brevi provincias percucurrerunt. Quot monasteria capta, quantae fluviorum aquae humano cruore mutatae sunt! Obsessa Antiochia et urbes reliquae, quas Halys, Cydnus, Orontes Eufratesque praeterfluunt. Tracti greges captivorum; Arabia, Phoenix, Palestina, Aegyptus timore captivae. 'Non mihi si linguae centum sint oraque centum, Ferrea vox, Omnia poenarum percurrere nomina possim. Neque enim historiam proposui scribere, sed nostras breviter flere miserias. Alioquin ad haec merito explicanda et Thucydides et Sallustius muti sunt.

dico aliquis rex talis condicio sum ferio summus fulgur mons ad privo venio dignitas neque de hic loquor qui excedo biennium atque ut ceterus praetermitto sufficio nos tres nuper consularis diverto exitus scribo abundo egeo pityunte exulat rufini caput pilo constantinopolin gestas sum et abscindo manus dextera ad dedecus insatiabilis avaritia ostiatim stipo mendicavit timasius praecipito repens de alo dignitas gradus evado sui puto qui assus vivo inglorius non calamitas miserum sed fragilis humanus condicio narro status horreo animus tempus noster ruina prosequor viginti et is amplus annus sum qui inter constantinopolin et alpis julius cottidie romanus sanguis effundo scythia thracia macedonia thessalia dardania dacia epirus dalmatia cuncto pannonia gothus sarmata quadus alanus huni vandal marcomanni vasto traho rapio quot ma tronae quot virgo deus et ingenuus nobiliaque corpus hic belua sum ludibrium capio episcopus interfacio presbyterium et diversor officium clericorum subverto ecclesia ad altare christus stabulati equus martyrum effodio reliquus ubique luctus ubique gemitus et multus mors imago romanus orbis ruo et tamen cervix noster erigo non flecto quis puto nunc animus habeo corinthii atheniensis lacedaemonii arcadas cunctus graecia qui impero barbaris et certus paucus urbs nomino in qui olim sum regnum non modicus inmunio ab hic malus video orior et tantus nuntius consterno ecce tu annus praetereo ex ulter caucasius rupes inmitto in nos non arabia sed septentrio lupus tantus brevis provincia percucurrerunt quot monasteria capio quantus fluvius aqua humanus cruor muto sum obsedeo antiochea et urbs reliquus qui halys cydnus orontes eufratesque praeterfluunt traho grex captivus arabius phoenix palaestina aegyptus timor captiva non ego si lingua centum sum oro centum ferreus vox omnis poena percurro nomen possum neque enim historia propono scribo sed noster brevis fleo miseria alioqui ad hic mereo explico et thucydides et sallustius mutus sum


Audio religiosam habere te matrem, multorum annorum viduam, quae aluit, quae erudivit infantem et post studia Galliarum, quae vel florentissima sunt, misit Romam non parcens sumptibus et absentiam filii spe sustinens futurorum, ut ubertatem Gallici nitoremque sermonis gravitas Romana condiret nec calcaribus in te sed frenis uteretur, quod et in disertissimis viris Graeciae legimus, qui Asianum tumorem Attico siccabat sale et luxuriantes flagellis vineas falcibus reprimebant, ut eloquentiae toreularia non verborum pampinis, sed sensuum quasi uvarum expressionibus redundarent. Hanc tu suscipe ut parentem, ama ut nutricem, venerare ut sanetam. Nec aliorum imiteris exemplum, qui relinquunt suas et alienas appetunt, quorum dedecus in propatulo est sub nominibus pietatis quaerentium suspecta consortia. Novi ego quasdam iam maturioris aetatis et plerasque generis libertini adulescentibus delectari et filios quaerere spiritales paulatimque pudore snperato per ficta matrum nomina erumpere in licentiam maritalem. Alii sorores virgines deserunt et extraneis viduis copuiantur. Sunt, quae oderunt suos et non suorum palpantur affectu, quarum in-patientia, index animi, nullam recepit excusationem et cassa inpudicitiae velamenta quasi aranearum fila disrumpit. Videas nonnullos accinctis renibus, pulla tunica, barba prolixa a mulieribus non posse discedere, sub eodem conmanere tecto, simul inire convivia, ancillas iuvenes habere in ministerio et praeter vocabulum nuptiarum omnia esse matrimonii. Nec culpa est nominis Christiani, si simulator religionis in vitio sit, quin immo confusio gentilium, cum ea vident ecclesiis displicere, quae omnibus bonis non placent.

audio religiosus habeo tu mater multus annus vidua qui alo qui erudio infer et post studium galliaris qui vel floreo sum mitto roma non parco sumptus et absentia filius spes sustineo sum ut ubertas gallicus nitor sermo gravitas romanus condiret neque calcaris in tu sed frenum uto qui et in dissero vis graecia lego qui asianus tumor atticus sicco sal et luxurio flagellum vinea falx reprimebant ut eloquentia toreularia non verbum pampinus sed sensus quasi uvaris expressio redundo hic tu suscipio ut parens amo ut nutrix veneraris ut sanetam neque alius imito exemplum qui relinquo suus et alienus appeto qui dedecus in propatulum sum sub nomen pietas quaero suspicio consortium novius ego quidam iam maturus aetas et plerusque genus libertinus adulescens delectaris et filius quaero spirital paulatim pudor snperato per fictum mater nomen erumpo in licentia marital alius soror virgo desero et extraneus vidua copuiantur sum qui odi suus et non suus palpantur afficio qui in patientia index animus nullus recipio excusatio et cassus impudicitia velamentum quasi aranearis filum disrumpo video nonnulli accingo renibus pullo tunica barba prolixus ab mulier non possum discedo sub idem conmanere tectum simul ineo convivium ancilla juvenis habeo in ministerium et praeter vocabulis nuptiae omnis sum matrimonium neque culpa sum nomen christianus si simulator religio in vitio sum quin immo confusio gentilis cum is video ecclesia displiceo qui omnis bonus non placeo


Vidi ego quosdam, qui, postquam renuntia-vere saeculo—vestimentis dumtaxat et vocis professione, non rebus—nihil de pristina conversatione mutarunt. Res familiaris magis aucta quam inminuta est; eadem ministeria servulorum, idem apparatus convivii; in vitro et patella fictili aurum come- ditur et inter turbas et examina ministrorum nomen sibi vindicant solitarii. Qui vero pauperes sunt et tenui substantiola videnturque sibi scioli, pomparum ferculis similes procedunt ad publicum, ut caninam exerceant facundiam. Alii sublatis in altum humeris et intra se nescio quid cornicantes stupentibus in terram oculis tumentia verba trutinantur, ut, si praeconem addideris, putes incedere praefecturam. Sunt qui, humore cellularum inmoderatisque ieiuniis, taedio solitudinis ac nimia lectione, dum diebus ac noctibus auribus suis personant, vertuntur in et μελαγχολίαν Hippocratis magis fomentis quam nostris monitis indigent. Plerique artibus et negotiationibus pristinis carere non possunt mutatisque nominibus institorum eadem exercent conmercia, non victum et vestitum, quod apostolus praecipit, sed maiora quam saeculi homines emolumenta sectantes. Et prius quidem ab aedilibus, quos ἀγορανόμουσ Graeci appellant, vendentium coherccbatur rabies nec erat inpune peccatum, nunc autem sub religionis titulo exercentur iniusta conpendia et honor nominis Christiani fraudem magis facit quam patitur. Quodque pudet dicere, sed necesse est, ut saltim sic ad nostrum erubescamus dedecus, publice extendentes manus pannis aurum tegimus et contra omnium opinionem plenis sacculis morimur divites, qui quasi pauperes viximus. Tibi, cum in monasterio fueris, haec facere non licebit et inolescente paulatim consuetudine, quod primum cogebaris, velle incipies et delectabit te labor tuus oblitusque praeteritorum semper priora sectaberis nequaquam considerans, quid alii mali faciant, sed quid boni tu facere debeas.

video ego quidam qui postquam renuntio verus saeculum vestimentum dumtaxat et vox professio non res nihil de pristinus conversatio muto res familiaris magis augeo quam imminutus sum idem ministerium servulus idem apparatus convivium in vitrum et patella fictilis aurum comis ditur et inter turbo et examino minister nomen sui vindico solitarius qui verus pauper sum et tenuis substantiola videnturque sui scioli pomparis ferculis similis procedo ad publicus ut caninus exerceo facundia alius tollo in altus humo et intra sui nescio quis cornicantes stupeo in terra oculus tumeo verbum trutino ut si praeco addo puto incedo praefectura sum qui humore cellularis inmoderatisque jejunium taedium solitudo atque nimius lectio dum dies atque nox auris suus persono verto in et hippocrates magis fomentum quam noster moneo indigeo plerusque ars et negotiatio pristinus careo non possum muto nomen institor idem exerceo conmercia non vinco et vestio qui apostolus praecipio sed magnus quam saeculis homo emolumentum sector et prior quidem ab aedilis qui graecum appello vendo coherccbatur rabio neque sum impunis peccatum nunc autem sub religio titulus exerceo iniustus conpendia et honor nomen christianus fraudo magis facio quam patior quisque pudeo dico sed necesse sum ut saltem sic ad nos erubesco dedecus publicus extendo manus pannus aurum tego et contra omnis opinio plenus sacculis morior dives qui quasi pauper vivo tu cum in monasterio sum hic facio non liceo et inolescente paulatim consuetudo qui primus cogebaris volo incipio et delecto tu labor tuus obliviscor praeteritor semper prior sectaberis nequaquam considero quis alius malus facio sed quis bonus tu facio debeo


Pudet dicere, pro nefas! Triste, sed verum est: unde in ecclesias agapetarum pestis introiit? Unde sine nuptiis aliud nomen uxorum? Immo unde novum concubinarum genus? Plus inferam: unde meretrices univirae? Eadem domo, uno cubiculo, saepe uno tenentur et lectulo, et suspiciosos nos vocant, si aliquid aestimemus. Frater sororem virginem deserit, caelibem spernit virgo germanum, et, cum in eodem proposito esse se simulent, quaerunt alienorum spiritale solacium, ut domi habeant carnale commercium. Istiusmodi homines in Proverbiis Salomonis arguit Deus dicens: Alligabit quis ignem in sinu et vestimenta eius non conburentur? aut ambulabit supra carbonis ignis et pedes illius non ardebunt?

pudeo dico pro nefas tristis sed verus sum unde in ecclesia agapetaris pestis introeo unde sine nuptiae alius nomen uxor immo unde novus concubinaris genus multus infero unde meretrix univirae idem domus unus cubiculum saepe unus teneo et lectulus et suspiciosus nos voco si aliquis aestimo frater soror virgo desero caelibem sperno virgo germanus et cum in idem propono sum sui simulo quaero alienus spirital solacium ut domus habeo carnal commercium istiusmodi homo in proverbium salomon arguo deus dico alligo quis ignis in sinus et vestimentum is non conburentur aut ambulo supra carbo ignis et pes ille non ardeo


Igitur clericus, qui Christi servit ecclesiae, interpretetur primum vocabulum suum et nominis definitione praelata nitatur esse, quod dicitur. Si enim κλῆροσ Graece sors Latine appellatur, propterea vocantur clerici, vel quia de sorte sunt domini vel quia dominus ipse sors, id est pars, clericorum est. Qui autem vel ipse pars domini est vel dominum partem habet, talem se exhibere debet, ut et possideat dominum et ipse possideatur a domino. Qui dominum possidet et cum propheta dicit: Pars mea dominus, nihil extra dominum habere potest, quod, si quippiam aliud habuerit praeter dominum, pars eius non erit dominus. Verbi gratia, si aurum, si argentum, si possessiones, si variam supellcctilem, cum his partibus dominus pars eius fieri non dignatur. Si autem ego pars domini sum et funiculus hereditatis eius, nec accipio partem inter ceteras tribus, sed quasi levita et sacerdos vivo de decimis et altari serviens altaris oblatione sustentor, habens victum et vestitum his contentus ero et nudam crucem nudus sequar. Obsecro itaque te, et repetens iterum iterumque monebo, ne officium clericatus genus antiquae militiae putes, id est, ne lucra saeculi in Christi quaeras militia, ne plus habeas, quam quando clericus esse coepisti, et dicatur tibi: Cleri eorum non proderunt eis. Mensulam tuam pauperes et peregrini et cum illis Christus conviva noverit; negotiatorem clericum et ex inope divitem et ex ignobili gloriosum quasi quandem pestem fuge. Corrumpunt mores bonos confabulationes pessimae. Tu aurum contemnis, alius diligit; tu calcas opes, ille sectatur; tibi cordi est silentium, mansuetudo, secretum, illi verbositas, adtrita frons, fora placent et plateae ac medicorum tabernae: in tanta morum discordia quae potest esse concordia? Hospitiolum tuum aut raro aut numquam mulierum pedes ferant. Omnes puellas et virgines Christi aut aequaliter ignora aut aequaliter dilige. Ne sub eodem tecto manseris; ne in praeterita castitate confidas. Nec David sanctior nec Salomone potes esse sapientior; memento semper, quod paradisi colonum de possessione sua mulier eiecerit. Aegrotanti tibi sanctus quilibet frater adsistat et germana vel mater aut probatae quaelibet apud omnes fidei. Quod si huiusce modi non fuerint consanguinitatis castimoniaeque personae, multas anus nutrit ecclesia, quae et officium praebcant et beneficium accipiant ministrando, ut infirmitas quoque tua fructum habeat elemosynae. Scio quosdam convaluisse corpore et animo aegrotare coepisse. Periculose tibi ministrat, cuius vultum frequenter adtendis. Si propter officium clericatus aut vidua tibi visitatur aut virgo, numquam domum solus introeas talesque habeto socios, quorum contubernio non infameris. Si lector, si acolythus, si psaltes te sequitur, non ornentur vestibus, sed moribus, nec calamistro crispent comas, sed pudicitiam habitu polliceantur. Solus cum sola secieto et absque arbitro non sedeas. Si familiarius est aliquid loquendum, habet nutricem, maiorem domus virginem, viduam, maritatam; non est tam inhumana, ut nullum praeter te habeat, cui se audeat credere. Caveto omnes suspiciones et, quid- quid probabiliter fingi potest, ne fingatur, ante devita. Crebra munuscula et orariola et fasciolas. et vestes ori adplicatas, et degustatos cibos blandasque et dulces litterulas sanctus amor non habet. Mel meum, lumen meum meumque desiderium et ceteras ineptias amatorum, omnes delicias et lepores et risu dignas urbanitates in comoediis erubescimus, in saeculi hominibus detestamur: quanto magis in clericis et in clericis monachis, quorum et sacerdotium proposito et propositum ornatur sacerdotio! Nec hoc dico, quod aut in te aut in sanctis viris ista formidem, sed quod in omni proposito, in omni gradu et sexu et boni et mali repperiantur maiorumque condemnatio laus bonorum sit.

igitur clericus qui christus servio ecclesia interpretor primus vocabulis suus et nomen definitio praefero nitor sum qui dico si enim graecum sors latinum appello propterea voco clerici vel quia de sors sum dominus vel quia dominus ipse sors is sum pars clericorum sum qui autem vel ipse pars dominus sum vel dominus pars habeo talis sui exhibeo debeo ut et possideo dominus et ipse possideo ab dominus qui dominus possideo et cum propheta dico pars meus dominus nihil extra dominus habeo possum qui si quispiam alius habeo praeter dominus pars is non sum dominus verbum gratia si aurum si argentum si possessio si varia supellcctilis cum hic pars dominus pars is fio non digno si autem ego pars dominus sum et funiculus hereditas is neque accipio pars inter ceterus tres sed quasi levita et sacerdos vivo de decimus et altare servio altar oblatio sustento habeo vinco et vestio hic contineo sum et nudus crux nudus sequor obsecro itaque tu et repeto iterum iterum moneo ne officium clericatus genus antiquus militia puto is sum ne lucrum saeculis in christus quaero militia ne multus habeo quam quando clericus sum coepio et dico tu cleri is non prosum is mensula tuus pauper et peregrinus et cum ille christus conviva nosco negotiator clericum et ex inops dives et ex ignobilis gloriosus quasi quandem pestis fugio corrumpo mos bonus confabulatio malus tu aurum contemno alius diligo tu calceo ops ille sector tu chordus sum silentium mansuetudo secerno ille verbositas adtero frons foro placeo et platea atque medicus taberna in tantus mos discordia qui possum sum concordia hospitiolum tuus aut rarus aut numquam mulier pes fero omnis puella et virgo christus aut aequalis ignoro aut aequalis diligo ne sub idem tectum maneo ne in praetereo castitas confido neque david sancio neque salomon possum sum sapio memento semper qui paradisus colonus de possessio suus mulier eicio aegroto tu sancio qui frater assisto et germanus vel mater aut probo qui apud omnis fides qui si hic modus non sum consanguinitas castimoniaeque persona multus anus nutrio ecclesia qui et officium praebcant et beneficium accipio ministro ut infirmitas quoque tuus fructus habeo elemosynae scio quidam convalesco corpus et animus aegrotaris coepio periculosus tu ministro qui vultus frequens adtendo si propter officium clericatus aut viduo tu visitatur aut virgo numquam domus solus introeas talis habeo socius qui contubernium non infamo si lector si acolythus si psaltes tu sequor non orno vestis sed mos neque calamister crispent como sed pudicitia habitus polliceor solus cum solus secieto et absque arbiter non sedeo si familiaris sum aliquis loquor habeo nutrix magnus domus virgo vidua maritatam non sum tam inhumanus ut nullus praeter tu habeo qui sui audeo credo caveto omnis suspicio et quis quis probabilis fingo possum ne fingo ante devito creber munusculum et orariola et fasciola et vestis aurum adplicatas et degustatos cibus blandus et dulcis litterula sancio amor non habeo mel meus lumen meus meus desiderium et ceterus ineptia amator omnis deliquia et lepor et rideo digno urbanitas in comoedia erubesco in saeculis homo detesto quantus magis in clericis et in clericis monachis qui et sacerdotium propono et propono orno sacerdotium neque hic dico qui aut in tu aut in sanctus vis iste formidem sed qui in omnis propono in omnis gradus et sexu et bonus et malus repperiantur magnus condemnatio laus bonus sum


Abraham temptatur in filio et fidelior invenitur; Ioseph in Aegypto venditur, ut patrem pascat et fratres; Ezechias vicina morte ferretur, ut fusus in lacrimis quindecim annorum spatio proteletur ad vitam; Petrus apostolus domini passione concutitur, ut amare flens audiat: Pasce oves meas; Paulus, lupus rapax et Beniamin adulescentior, in extasi caecatur, ut videat, et repentino tenebrarum horrore circumdatus dominum vocat, quem dudum ut hominem persequebatur.

abraham tento in filius et fidelis invenio ioseph in aegyptus vendo ut pater pasco et frater ezechias vicinum mors fero ut fundo in lacrima quindecim annus spatium proteletur ad vita petrus apostolus dominus passio concutio ut amo fleo audio pasco ovo meus paulus lupus rapax et beniamin adulescentior in extasi caecatur ut video et repentinus tenebraris horror circumdo dominus voco qui dudum ut homo persequor


Non omnes episcopi episcopi. Adtendis Petrum, sed et Iudam considera. Stephanum suspicis, sed et Nicolaum respice, quem dominus in Apocalypsi sua odit; qui tam turpia et nefanda commentus est, ut Ophitarum heresis ex illa radice nascatur. Probet se unusquisque et sic accedat. Non facit ecclesiastica dignitas Christianum. Cornelius centurio adhuc ethnicus dono spiritus sancti inundatur; presbyteros Danihel puer iudicat; Amos ruborum mora destringens repente propheta est; David pastor adlegitur in regem; minimum discipulum Iesus amat plurimum. Inferius, frater, accumbe, ut minore veniente sursum iubearis accedere. Super quem dominus requiescit, nisi super humilem et quietum et trementem verba sua? Cui plus creditur, plus ab eo exigitur. Potentes potenter tormenta patientur. Nec sibi quisquam de corporis tantum mundi castitate supplaudat, cum omne verbum otiosum, quodcumque locuti fuerint homines, reddituri sint pro eo rationem in die iudicii, cum etiam convicium in fratrem homicidii sit reatus. Non est facile stare loco Pauli, tenere gradum iam cum Christo regnantium, ne forte veniat angelus, qui scindat velum templi tui, qui candelabrum tuum loco moveat. Aedificaturus turrem futuri operis sumptus supputa. Infatuatum sal ad nihilum est utile, nisi ut proiciatur foras et a porcis conculcetur. Monachus si ceciderit, rogabit pro eo sacerdos; pro sacerdotis lapsu quis rogaturus est?

non omnis episcopus episcopus adtendo petrum sed et judas considero stephanus suspicio sed et nicolaus respicio qui dominus in apocalypsis suus odi qui tam turpis et nefandus comminiscor sum ut ophitaris haeresis ex ille radix nasco probo sui unusquisque et sic accedo non facio ecclesiasticus dignitas christianus cornelius centurio adhuc ethnicus donum spiritus sanctus inundatur presbyteros danihel puer iudico amos rubor mora destringo repens propheta sum david pastor adlego in rex paruus discipulis iesus amo multus inferus frater accumbo ut paruus venio sursum iubearis accedo super qui dominus requiesco nisi super humilis et quiesco et tremo verbum suus qui multus credo multus ab is exigo potens potens tormentum patior neque sui quisquam de corpus tantus mundus castitas supplaudat cum omnis verbum otiosus quicumque loquor sum homo reddo sum pro is ratio in dies iudicium cum etiam convicium in frater homicidium sum reatus non sum facilis sto locus paulis teneo gradus iam cum christus regno ne fors venio angelus qui scindo velis templum tuus qui candelabrum tuus locus moveo aedifico turris sum opus sumptus supputa infatuatum sal ad nihilis sum utilis nisi ut proicio foras et ab porcus conculco monachus si caedo rogo pro is sacerdos pro sacerdos lapsus quis rogo sum


Haec locutus sum, in Christo filia, non dubitans de proposito tuo—numquam enim exhortatorias litteras postulares, si ambigeres de bono monogamiae—sed ut nequitiam servulorum, qui te venalem portant, et insidias adfinium ac pium parentis errorem intellegeres, cui, ut amorem in te tribuam, amoris scientiam non concedo dicens aliquid cum apostolo: Confiteor, zelum Dei habent, sed non secundum scientiam. Imitare potius—crebro enim id repetam—sanctam matrem tuam, cuius ego quotiens recordor, venit in mentem ardor eius in Christum, pallor ex ieiuniis., elemosyna in pauperes, obsequium in servos Dei, humilitas et cordis et vestium atque in cunctis sermo moderatus. Pater tuus, quem ego honoris causa nomino—non quia consularis et patricius, sed quia Christianus est—inpleat nomen suum et laetetur filiam Christo se genuisse, non saeculo; quin potius doleat, quod et virginitatem frustra amiseris et fructus perdideris nuptiarum. Ubi est maritus, quem tibi dedit? Etiamsi amabilis, etiamsi bonus fuisset, mors finisset omnia et copulam carnis solvisset interitus. Arripe, quaeso, occasionem et fac de necessitate virtutem. Non quaeruntur in Christianis initia, sed finis: Paulus male coepit, sed bene finivit; Iudae laudantur exordia, sed finis proditione damnatur. Lege Ezechiel: Iustitia iusti non liberabit eum, in quacumque die peccaverit, et inpietas inpii non nocebit ei, in quacumque die conversus fuerit ab inpietate sua. Ista est scala Iacob, per quam angeli conscendunt et descendunt, cuius dominus innititur lapsis 1 porrigens manum et fessos ascendentium gressus sui contemplatione sustentans. Sed, sicut non vult mortem peccatoris, tantum ut revertatur et vivat, ita tepidos odit et cito ei nausiam faciunt. Cui plus dimittitur, plus diligit.

hic loquor sum in christus filia non dubito de propono tuus numquam enim exhortatorias littera postularis si ambago de bonus monogamiae sed ut nequitia servulus qui tu venal porto et insidiae affinis atque pius parens error intellego qui ut amor in tu tribuo amor scientia non concedo dico aliquis cum apostolus confiteor zelis deus habeo sed non secundus scientia imitaris potis creber enim is repeto sancio mater tuus qui ego quotiens recordor venio in mens ardor is in christus pallor ex jejunium elemosyna in pauper obsequium in servus deus humilitas et chordus et vestis atque in cunctus sermo moderor pater tuus qui ego honor causa nomino non quia consularis et patricius sed quia christianus sum inpleo nomen suus et laeto filia christus sui gigno non saeculum quin potis doleo qui et virginitas frustra amitto et fructus perdo nuptiae ubius sum maritus qui tu do etiamsi amabilis etiamsi bonus sum mors finio omnis et copula caro solvo intereo arripio quaeso occasio et facio de necessitas virtus non quaero in christianus initium sed finis paulus malus coepio sed bene finio judas laudo exordium sed finis proditio damno lex ezechiel iustitia justus non libero is in quicumque dies pecco et impietas impius non noceo is in quicumque dies converro sum ab inpietas suus iste sum scala jacob per quam angelus conscendo et descendo qui dominus innitor labor porrigo manus et fatisco ascendo gressus suus contemplatio sustento sed sicut non volo mors peccator tantus ut revorto et vivo ita tepidus odi et cito is nausea facio qui multus dimitto multus diligo


Verum quid ago medens dolori, quem iam reor et tempore et ratione sedatum, ac non potius replico tibi vicinas regum miserias et nostri temporis calamitates, ut non tam plangendus sit, qui hac luce caruerit, quam congratulandum ei, quod de tantis malis evaserit? Constantius, Arrianae fautor hereseos, dum contra inimicum paratur et concitus fertur ad pugnam, in Mopsi viculo moriens magno dolore hosti reliquit imperium. Iulianus, perditor animae suae et Christiani iugulator exercitus, Christum sensit in Media, quem primum in Gallia denegarat; dumque Romanos propagare vult fines, perdidit propagatos. Iovianus gustatis tantum regalibus bonis fetore prunarum suffocatus interiit ostendens omnibus, quid sit humana potentia. Valentinianus vastato genitali solo et inultam patriam dereliquens vomitu sanguinis extinctus est. Huius germanus Valens Gothico bello victus in Thracia eundem locum et mortis habuit et sepulchri. Gratianus ab exercitu suo proditus et ab obviis urbibus non receptus ludibrio hosti fuit cruentaeque manus vestigia parietes tui, Lugdune, testantur. Adulescens Valentinianus et paene puer post fugam, post exilia, post recuperatum multo sanguine imperium haut procul ab urbe fraternae mortis conscia necatus est et cadaver exanimis infamatum suspendio. Quid loquar de Procopio, Maximo, Eugenio, qui utique, dum rerum potirentur, terrori gentibus erant? Omnes capti steterunt ante ora victorum et, quod potentissimis quondam miserrimum est, prius ignominia servitutis quam hostili mucrone confossi sunt.

verus quis ago medens dolor qui iam reor et tempus et ratio sedo atque non potis replico tu vicina rex miseria et noster tempus calamitas ut non tam plangendus sum qui hic lux careo quam congratulandum is qui de tantus malus evado consto arrianae fautor hereseos dum contra inimicus paro et concieo fero ad pugna in mopsus viculo morior magnus dolor hostis relinquo imperium julianus perditor anima suus et christianus iugulator exercitus christus sentio in medius qui primus in gallia denego dum romanus propagaris volo finis perdo propagatos iovianus gustas tantus regal bonus fetor prunaris suffoco intereo ostendo omnis quis sum humanus potentia valentinianus vasto genital solum et inultus patria dereliquens vomo sanguis exstinctus sum hic germanus valens gothicus bellum vinco in thracia idem locus et mors habeo et sepulcrum gratianus ab exercitus suus prodeo et ab obvius urbs non recipio ludibrium hostis sum cruentaeque manus vestigium paries tuus lugdune testo adulescens valentinianus et paene puer post fuga post exsilium post recipero multus sanguis imperium haud procul ab urbs fraternus mors conscius neco sum et cadaver exanimus infamo suspendium quis loquor de procopio maximus eugenio qui utique dum res potio terror gens sum omnis capio sto ante os victor et qui potens quondam miser sum prior ignominia servitus quam hostilis mucro confodio sum


Divinas scripturas saepius lege, immo numquam de manibus tuis sacra lectio deponatur. Disce, quod doceas; obtine eum, qui secundum doctrinam est, fidelem sermonem, ut possis exhortari in doctrina sana et contradicentes re vincere. Permane in his, quae didicisti et credita sunt tibi, sciens, a quo didiceris, paratus semper ad satisfactionem omni poscenti te rationem de ea, quae in te est, spe. Non confundant opera sermonem tuum, ne, cum in ecclesia loqueris, tacitus quilibet respondeat: Cur ergo haec ipse non facis? Delicatus magister est, qui pleno ventre de ieiuniis disputat; accusare avaritiam et latro potest; sacerdotis Christi mens osque concordent. Esto subiectus pontifici tuo et quasi animae parentem suspice: amare filiorum, timere servorum est: Et si pater sum, inquit, ubi est honor meus? et si dominus ego sum, ubi est timor meus? Plura tibi in eodem viro observanda sunt nomina: monachus, pontifex, avunculus. Sed et episcopi sacerdotes se sciant esse, non dominos: honorent clericos quasi clericos, ut et ipsis a clericis quasi episcopis deferatur. Scitum illud est oratoris Domitii: Ego te, inquit, habeam ut principem, cum tu me non habeas ut senatorem? Quod Aaron et filios eius, hoc episcopum et presbyteros noverimus: unus dominus, unum templum, unum sit etiam ministerium. Recordentur semper, quid apostolus Petrus praecipiat sacerdotibus: Pascite eum, qui in vobis est, gregem domini providentes non coacto, sed spontanee secundum Deum, neque turpilucri gratia, sed voluntarie, neque ut dominantes in cleris, sed forma facti gregi et ex animo, ut, cum apparuerit princeps pastorum, percipiatis inmarcescibilem gloriae coronam. Pessimae consuetudinis est in quisbusdam ecclesiis tacere presbyteros et praesentibus episcopis non loqui, quasi aut invideant aut non dignentur audire. Et si alii, inquit Paulus apostolus, fuerit revelatum sedenti, prior tacet. Potestis enim per singulos prophetare, ut omnes discant et omnes consolentur. Et spiritus prophetarum prophetis subiectus est: non enim est dissensionis Deus, sed pacis. Gloria patris est filius sapiens; gaudeat episcopus iudicio suo, cum tales Christo elegerit sacerdotes.

divino scribo saepis lex immo numquam de manus tuus sacer lectio depono discus qui doceo obtineo is qui secundus doctrina sum fidelis sermo ut possum exhortaris in doctrina sano et contradico res vinco permaneo in hic qui disco et credo sum tu scio ab quo disco paro semper ad satisfactio omnis posco tu ratio de is qui in tu sum spes non confundo opus sermo tuus ne cum in ecclesia loquor taceo qui respondeo cur ergo hic ipse non facio delicatus magister sum qui plenus venter de jejunium disputo accuso avaritia et latro possum sacerdos christus mens os concordo sum subicio pontifex tuus et quasi anima parens suspicio amo filius timeo servus sum et si pater sum inquam ubi sum honor meus et si dominus ego sum ubi sum timor meus multus tu in idem vir observo sum nomen monachus pontifex avunculus sed et episcopus sacerdos sui scio sum non dominus honorent clericos quasi clericos ut et ipse ab clericis quasi episcopus defero scio ille sum orator domitius ego tu inquam habeo ut princeps cum tu ego non habeo ut senator qui aaro et filius is hic episcopus et presbyteros nosco unus dominus unus templum unus sum etiam ministerium recordor semper quis apostolus petrus praecipio sacerdos pasco is qui in tu sum grex dominus provideo non cogo sed spontaneus secundus deus neque turpilucri gratia sed voluntarius neque ut dominor in clerus sed forma facio grex et ex animus ut cum appareo princeps pastor percipio inmarcescibilis gloria corona malus consuetudo sum in quisbusdam ecclesia taceo presbyteros et praesens episcopus non loquor quasi aut invideo aut non digno audio et si alius inquam paulus apostolus sum revelo sedeo prior taceo possum enim per singuli prophetare ut omnis disco et omnis consolor et spiritus propheta propheta subicio sum non enim sum dissensio deus sed pax gloria pater sum filius sapio gaudeo episcopus iudicium suus cum talis christus eligo sacerdos


Redeamus igitur ad nos et quasi e caelo descendentes paulisper nostra videamus. Sentisne, obsecro te, quando infans, quando puer, quando iuvenis, quando robustae aetatis, quando senex factus sis? Cotidie morimur, cotidie commutamur et tamen aeternos esse nos credimus. Hoc ipsum, quod dicto, quod scribitur, quod relego, quod emendo, de vita mea trahitur. Quot puncta notarii, tot meorum damna sunt temporum. Scribimus atque rescribimus, transeunt maria epistulae et fidente sulcos carina per singulos fluctus aetatis nostrae momenta minuuntur. Solum habemus lucri, quod Christi nobis amore sociamur. Caritas patiens est, benigna est; caritas non zelatur, non agit perperam, non inflatur, omnia sustinet, omnia credit, omnia sperat, omnia patitur; caritas numquam excidit. Haec semper vivit in pectore; ob hanc Nepotianus noster absens praesens est et per tanta terrarum spatia divisos utraque conplectitur manu. Habemus mutuae obsidem caritatis. Iungamur spiritu, stringamur affectu et fortitudinem mentis, quam beatus papa Chromatius ostendit in dormitione germani, nos imitemur in filio. Illum nostra pagella decantet, illum cunctae litterae sonent. Quem corpore non valemus, recordatione teneamus et, cum quo loqui non possumus, de eo numquam loqui desinamus.

redeo igitur ad nos et quasi e caelum descendo paulisper noster video senta obsecro tu quando infer quando puer quando juvenis quando robustus aetas quando senex facio sum cottidie morior cottidie commutamur et tamen aeternus sum nos credo hic ipse qui dico qui scribo qui relego qui emo de vito meus traho quot pungo notarius tot meus damno sum tempus scribo atque rescribimus transeo mare epistula et fido sulcus carina per singuli fluctus aetas noster momentum minuo soli habeo lucrum qui christus nos amor sociamur careo patior sum benignus sum careo non zelo non ago perperam non inflo omnis sustineo omnis credo omnis spero omnis patior careo numquam excido hic semper vivo in pectus ob hic nepotianus noster absum praesens sum et per tantus terra spatior divido uter conplecto manus habeo mutuus obsidem caritas iungamur spiritus stringamur afficio et fortitudo mens quam beatus papa chromatius ostendo in dormitio germanus nos imito in filius ille noster pagella decanto ille cunctus littera sono qui corpus non valeo recordatio teneo et cum quo loquor non possum de is numquam loquor desino


Semper te cubiculi tui secreta custodiant, semper tecum sponsus ludat intrinsecus. Oras: loqueris ad sponsum; legis: ille tibi loquitur, et, cum te somnus oppresserit, veniet post parietem et mittet manum suam per foramen et tanget ventrem tuum, et tremefacta consurges et dices: Vulnerata caritatis ego sum, et rursus ab eo audies: Hortus conclusus soror mea sponsa; hortus conclusus, fons signatus. Cave ne domum exeas, ne velis videre filias regionis alienae, quamvis fratres habeas patriarchas et Israhel parente laeteris: Dina egressa corrumpitur. Nolo te sponsum quaerere per plateas, nolo circumire angulos civitatis. Dicas licet: Surgam et circumibo in civitate, in foro et in plateis et quaeram quem dilexit anima mea, et interroges: Nunquid, quem dilexit anima mea, vidistis? nemo tibi respondere dignabitur. Sponsus in plateis non potest inveniri— Arta et angusta via est, quae ducit ad vitam —denique sequitur: Quaesivi eum et non inveni eum, vocavi eum et non respondit mihi. Atque utinam non invenisse sufficiat. Vulneraberis, nudaberis et gemebunda narrabis: Invenerunt me custodes, qui circumeunt civitatem; percusserunt me, vulneraverunt me, tulerunt theristrum meum a me. Si autem hoc exiens patitur illa, quae dixerat: Ego dormio et cor meum vigilat, et: Fasciculus stactae fratruelis meus mihi, in medio uberum meorum commorabitur, quid de nobis fiet, quae adhuc adulescentiae sumus, quae sponsa intrante cum sponso remanemus extrinsecus? Zelotypus est Iesus, non vult ab aliis videri faciem tuam. Excuses licet atque causeris: Adducto velamine ora contexi, te quaesivi, tibi dixi: Adnuntia mihi, quem dilexit anima mea, ubi pascis, ubi cubas in meridie, nequando fiam sicut cooperta super greges sodalium tuorum, indignabitur, tumebit, et dicet: Si non cognoveris temet ipsam, o pulchra in mulieribus, egredere tu in vestigiis gregum et pasce haedos tuos in tabernaculis pastorum. Sis, inquit, pulchra et inter omnes mulieres species tua diligatur ab sponso, nisi te cognoveris et omni custodia servaveris cor tuum, nisi oculos iuvenum fugeris, egredieris de thalamo meo et pasces haedos, qui staturi sunt a sinistris.

semper tu cubiculum tuus secerno custodio semper tu sponsus ludo intrinsecus ora loquor ad sponsum lex ille tu loquor et cum tu somnus opprimo venio post paries et mitto manus suus per foramen et tango venter tuus et tremefacio consurgo et dico vulnero caritas ego sum et rursus ab is audio hortus concludo soror meus sponsa hortus concludo fons signo caveo ne domus exeo ne velis video filia regio alienus quivis frater habeo patriarcha et israhel pareo laeto dine egredior corrumpo nolo tu sponsum quaero per platalea nolo circumeo angulus civitas dico licet surgo et circumeo in civitas in forum et in platea et quaero qui diligo anima meus et interrogo nunquid qui diligo anima meus video nemo tu respondeo digno sponsus in platea non possum invenio artus et angustus via sum qui duco ad vita denique sequor quaero is et non invenio is voco is et non respondeo ego atque utinam non invenio sufficio vulneraberis nudo et gemebunda narro invenio ego custos qui circumeo civitas percutio ego vulnero ego fero theristrum meus ab ego si autem hic exeo patior ille qui dico ego dormio et cor meus vigilo et fasciculus stacta fratruelis meus ego in medium uber meus commoro quis de nos fio qui adhuc adulescentia sum qui sponsa intro cum sponsum remanemus extrinsecus zelotypus sum iesus non volo ab alius video facies tuus excuso licet atque causor adduco velamen os contego tu quaero tu dico adnuntio ego qui diligo anima meus ubi pasco ubi cubo in meridies nequando fio sicut cooperio super grex sodalis tuus indignor tumeo et dico si non cognosco tu ipse o pulcher in mulier egredior tu in vestigium grex et pasco haedus tuus in tabernaculis pastor sum inquam pulcher et inter omnis mulier species tuus diligo ab sponsum nisi tu cognosco et omnis custodia servo cor tuus nisi oculus juvenis fugio egredior de thalamus meus et pasco haedus qui staturi sum ab sinister


Avaritiae quoque tibi vitandum est malum, non quo aliena non adpetas—hoc enim et leges publicae puniunt,—sed quo tua, quae sunt aliena, non serves. Si in alieno, inquit, fideles non fuistis, quod vestrum est, quis dabit vobis? Aliena nobis auri argentique sunt pondera, nostra possessio spiritalis est, de qua alibi dicitur: Redemptio viri propriae divitiae. Nemo potest duobus dominis servire; aut enim unum odiet et alterum amabit, aut unum patietur et alterum contemnet. Non potestis Deo servire et mammonae, id est divitiis. Nam gentili Syrorum lingua mammon a divitiae nuncupantur Cogitatio victus spinae sunt fidei, radix avaritiae, cura gentilium. At dices: Puella sum delicata et quae meis manibus laborare non possum. Si ad senectam venero, si aegrotare coepio, quis mei miserebitur? Audi ad apostolos loquentem Iesum: Ne cogitetis in corde vestro, quid manducetis, neque corpori. vestro, quid induamini. Nonne anima plus est quam esea et corpus plus est quam vestimentum? Respieite volatilia caeli, quoniam non serunt neque metunt neque congregant in horrea et pater vester caelestis pascit illa. Si vestis defuerit, lilia proponentur; si esuriens, beatos audies pauperes et esurientes; si aliquis adflixerit dolor, legito: Propter hoc conplaceo mihi in infirmitatibus meis, et: Datus est mihi stimulus carnis meae, angelus Satanae, qui me colafizet, ne extollar. Laetare in omnibus iudiciis Dei; Exultaverunt, enim, filiae Iudae in omnibus iudiciis tuis, domine. Illa tibi semper in ore vox resonet: Nudus exivi de utero matris meae, nudus et redeam, et: Nihil intulimus in hune mundum nee auferre quid possumus.

avaritia quoque tu vito sum malus non quo alienus non adpeto hic enim et lex publicus punior sed quo tuus qui sum alienus non servo si in alienus inquam fidelis non sum qui vester sum quis do tu alienus nos aurum argentum sum pondero noster possessio spirital sum de qui alibi dico redemptio vir proprius divitiae nemo possum duo dominus servio aut enim unus odiet et alter amo aut unus patior et alter contemno non possum deus servio et mammonae is sum divitiae nam gentilis syrus lingua mammon ab divitiae nuncupo cogitatio vinco spina sum fides radix avaritia cura gentilis at dico puella sum delicatus et qui meus manus laboro non possum si ad senecta venio si aegrotaris coepio quis meus misereo audio ad apostolus loquor iesus ne cogito in cor vester quis manduco neque corpus vester quis induo nonne anima multus sum quam esea et corpus multus sum quam vestimentum respieite volatile caelum quoniam non sero neque meto neque congrego in horreum et pater vester caelestis pasco ille si vestio desum lilium propono si esurio beatus audio pauper et exsurio si aliquis affligo dolor lego propter hic conplaceo ego in infirmitas meus et do sum ego stimulus caro meus angelus satanas qui ego colafizet ne extollar laetaris in omnis iudicium deus exultaverunt enim filia judas in omnis iudicium tuus dominus ille tu semper in os vox resono nudus exeo de uterus mater meus nudus et redeo et nihil infero in hic mundus nee aufero quis possum


Convivia tibi vitanda sunt saecularium, et maxime eorum, qui honoribus tument. Turpe est ante fores sacerdotis domini crucifixi et pauperis et qui cibo quoque vescebatur alieno lictores consulum et milites excubare iudicemque provinciae melius apud te prandere quam in palatio. Quodsi obtenderis facere te haec, ut roges pro miseris atque subiectis, iudex saeculi plus defert clerico continenti quam diviti et magis sanctitatem tuam veneratur quam opes; aut si talis est, qui non audiat clericos nisi inter filias libenter carebo huiusce modi beneficio et Christum rogabo pro iudice, qui magis subvenire potest; melius est enim confidere in domino quam confidere in homine, melius est sperare in domino quam sperare in principibus. Numquam vinum redoleas, ne audias illud philosophi: Hoc non est osculum porrigere, sed propinare. Vinolentos sacerdotes et apostolus damnat et vetus lex prohibet. Qui altari serviunt, vinum et siceram non bibant. Sicera Hebraeo sermone omnis potio nuncupatur, quae inebriare potest, sive illa fermento conficitur sive pomorum suco aut favi decoquuntur in dulcem et barbaram potionem aut palmarum fructus exprimantur in liquorem coctisque frugibus aqua pinguior colatur. Quidquid inebriat et statum mentis evertit, fuge similiter ut vinum. Nec hoc dico, quod Dei a nobis creatura damnetur, siquidem et dominus vini potator appellatur et Timotheo dolenti stomachum modica vini sorbitio relaxata est, sed modum et aetatis et valetudinis et corporum qualitates exigimus in potando. Quodsi absque vino ardeo et ardeo adulescentia et inflammor calore sanguinis et suculento validoque sum corpore, libenter carebo poculo, in quo suspicio veneni est. Pulchre dicitur apud Graecos, sed nescio utrum apud nos aeque resonet: Pinguis venter non gignit sensum tenuem.

convivium tu vito sum saecularis et magnus is qui honor tumeo turpis sum ante foris sacerdos dominus crucifixi et pauper et qui cibus quoque vesco alienus lictor consul et miles excubaris judico provincia bonus apud tu prandeo quam in palatium quodsi obtenderis facio tu hic ut rogo pro miser atque subjectus iudex saeculis multus defero clerico contineo quam dives et magis sanctitas tuus veneror quam ops aut si talis sum qui non audio clericos nisi inter filia libet careo hic modus beneficium et christus rogo pro iudex qui magis subvenio possum bonus sum enim confido in dominus quam confido in homo bonus sum spero in dominus quam spero in princeps numquam vinum redoleas ne audio ille philosophus hic non sum osculis porrigo sed propinaris vinolentus sacerdos et apostolus damno et vetus lex prohibeo qui altare servio vinum et siceram non bibo sicera hebraeo sermo omnis potio nuncupo qui inebriaris possum sive ille fermento confacio sive pomum sucus aut faveo decoquo in dulcis et barbara potio aut palmaris fructus exprimo in liquor coctisque frugis aqua pinguis colo quisquis inebrio et status mens everto fugio similis ut vinum neque hic dico qui deus ab nos creo damno siquidem et dominus vinum potator appello et timotheus doleo stomachus modicus vinum sorbitio relaxo sum sed modus et aetas et valetudo et corpus qualitas exigo in poto quodsi absque vinum ardeo et ardeo adulescentia et inflammor calor sanguis et suculento validus sum corpus libet careo poculum in quo suspicio venenum sum pulcher dico apud graeci sed nescio utrum apud nos aequus resono pinguis venter non gigno sensus tenuis


Sed hoc, ais, in martyrio. Erras, frater, erras, si putas umquam Christianum persecutionem non pati; et nunc cum maxime oppugnaris, si te oppugnari nescis. Adversarius noster tamquam leo rugiens aliquem devorare quaerens circuit, et tu pacem putas? Sedet in insidiis cum divitibus in occultis, ut interficiat innocentem; oculi eius in pauperem respiciunt; insidiatur in occulto sicut leo in spelunca sua; insidiatur ut rapiat pauperem: et tu frondosae arboris tectus umbraculo molles somnos,futura praeda, carpis? Inde me persequitur luxuria, inde avaritia conatur inrumpere, inde venter meus vult mihi deus esse pro Christo, conpellit libido, ut habitantem in me spiritum sanctum fugem, ut templum eius violem, persequitur me, inquam, hostis, cui nomina mille, mille nocendi artes: et ego infelix victorem me putabo, dum capior?

sed hic aio in martyrio erro frater erro si puto umquam christianus persecutio non patior et nunc cum magnus oppugnaris si tu oppugnaris nescio adversarius noster tamquam leo rugio aliquis devoraris quaero circumeo et tu pax puto sedeo in insidiae cum dives in occulo ut interfacio innocens oculus is in paupero respicio insidior in occulo sicut leo in spelunca suus insidior ut rapio paupero et tu frondosus arbor tego umbraculum mollis somnus sum praeda carpo indus ego persequor luxuria inde avaritia conor irrumpo inde venter meus volo ego deus sum pro christus conpello libido ut habito in ego spiritus sancio fugo ut templum is violo persequor ego inquam hostis qui nomen mille mille noceo ars et ego infelix victor ego puto dum capio


QUANTO studio et amore contenderim, ut pariter in heremo moraremur, conscium mutuae caritatis pectus agnoscit. Quibus lamentis, quo dolore, quo gemitu te absentem persecutus sim, istae quoque litterae testes sunt, quas lacrimis cernis interlitas. Verum tu quasi parvulus delicatus contemptum rogantis per blandimenta fovisti et ego incautus, quid tunc agerem, nesciebam. Tacerem? Sed quod ardenter volebam, moderate dissimulare non poteram. Impensius obsecrarem? Sed audire nolebas, quia similiter non amabas. Quod unum potuit, spreta caritas fecit. Quem praesentem retinere non valuit, quaerit absentem. Quoniam igitur et tu ipse abiens postularas, ut tibi, postquam ad deserta migrassem, invitatoriam a me scriptam transmitterem, et ego facturum receperam, invito, iam propera. Nolo pristinarum necessitatum recorderis—nudos amat heremus—nolo te antiquae peregrinationis terreat difficultas. Qui in Christo credis, et eius crede sermonibus: Quaerite primum regnum Dei, et haec omnia adponentur nobis. Non pera tibi sumenda, non virga est; adfatim dives est, qui cum Christo pauper est.

quantus studium et amor contendo ut pariter in heremo moror conscius mutuus caritas pectus agnosco qui lamentum quo dolor quo gemitus tu absum persequor sum iste quoque littera testis sum qui lacrima cerno interlino verus tu quasi parvulus delicatus contemno rogo per blandimentum foveo et ego incautus quis tunc ago nescio taceo sed qui ardenter volo modero dissimulo non possum impendo obsecraris sed audio nolo quia similis non amo qui unus possum sperno careo facio qui praesens retineo non valeo quaero absum quoniam igitur et tu ipse abeo postularas ut tu postquam ad desero migrassem invitatoriam ab ego scribo transmitto et ego facio recipio invito iam propero nolo pristinaris necessitas recordor nudus amo heremus nolo tu antiquus peregrinatio terreo difficultas qui in christus credo et is credo sermo quaero primus regnum deus et hic omnis appono nos non pera tu sumo non virga sum affatim dives sum qui cum christus pauper sum


Diu morati sumus in paenitentia, in qua velut in vadosis locis resedimus, ut maior nobis et absque ullo inpedimento se laudum eius campus aperiret. Recepta sub oculis omnis ecclesiae communione quid fecit? Scilicet in die bona malorum oblita est et post naufragium rursum temptare voluit pericula navigandi? Quin potius omnem censum, quem habere poterat—erat autem amplissimus et respondens generi eius—dilapidavit ac vendidit et in pecunia congregatum usibus pauperum praeparavit. Et primo omnium νοσοκομεῖν instituit, in quo aegrotantes colligeret de plateis et consumpta languoribus atque inedia miserorum membra refoveret. Describam nunc ego diversas hominum calamitates, truncas nares, effossos oculos, semiustos pedes, luridas manus, tumentes alvos, exile femur, crura turgentia et de exesis ac putridis carnibus vermiculos bullientes? Quotiens morbo regio et paedore confectos numeris suis portavit? Quotiens lavit purulentam vulnerum saniem, quam alius aspicere non audebat? Praebebat cibos propria manu et spirans cadaver sorbitiunculis inrigabat. Scio multos divites et religiosos ob stomachi angustiam exercere huiusce modi misericordiam per aliena ministeria et clementes esse pecunia, non manu. Quos equidem non reprobo et teneritudinem animi nequaquam interpretor infidelitatem; sed, sicut inbecillitati stomachi veniam tribuo, sic perfectae mentis ardorem in caelum laudibus fero. Magna fides ista contemnit; scit, quid in Lazaro dives purpuratus aliquando non fecerit, quali superba mens retributione damnata sit. Ille, quem despicimus, quem videre non possumus, ad cuius intuitum vomitus nobis erumpit, nostri similis est, de eodem nobiscum formatus luto, isdem conpactus elementis. Quidquid patitur, et nos pati possumus. Vulnera eius aestimemus propria et omnis animi in alterum duritia clementi in nosmet ipsos cogitatione frangetur. Non, mihi si linguae centum sint oraque centum. Ferrea vox, Omnia morborum percurrere nomina possim, quae Fabiola in tanta miserorum refrigeria commutavit, ut multi pauperum sani languentibus inviderent. Quamquam illa simili liberalitate erga clericos et monachos ac virgines fuerit—quod monasterium non illius opibus sustentatum est? Quem nudum et clinicum non Fabiolae vestimenta texerunt? In quos se indigentium eius non effudit praeceps et festina largitio? Angusta misericordiae Roma fuit; peragrabat ergo insulas. Etruscum mare Vulscorumque provinciam et reconditos curvorum litorum sinus, in quibus monachorum consistunt chori, vel proprio corpore vel transmissa per fideles ac sanctos viros munificentia circuibat.

diu moror sum in paenitentia in qui velut in vadosis locus resedeo ut magnus nos et absque ullus impedimentum sui laus is campus aperio recipio sub oculus omnis ecclesia communio quis facio scilicet in dies bonus malus obliviscor sum et post naufragium rursum tento volo periculum navigo quin potis omnis census qui habeo possum sum autem amplus et respondeo gener is dilapidavit atque vendo et in pecunia congregatum usus pauper praeparo et primus omnis instituo in quo aegroto colligo de platea et consumo languor atque inedia miserum membrum refoveret describo nunc ego diverto homo calamitas trunco naris effodio oculus semiustos pes luridas manus tumeo alvus exilis femur crus turgeo et de exedo atque putridis caro vermiculus bullio quotiens morbus regius et paedor confacio numerus suus porto quotiens lavo purulentam vulnus sanies quam alius aspicio non audeo praebeo cibus proprius manus et spiro cadaver sorbitiunculis inrigabat scio multus dives et religiosus ob stomachus angustia exerceo hic modus misericordia per alienus ministerium et clemens sum pecunia non manus qui equidem non reprobo et teneritudo animus nequaquam interpretor infidelitas sed sicut inbecillitas stomachus venio tribuo sic perficio mens ardor in caelum laus fero magnus fides iste contemno scio quis in lazaro dives purpuratus aliquando non facio qual superbus mens retributio damno sum ille qui despicio qui video non possum ad qui intueor vomo nos erumpo noster similis sum de idem nos formo lutum idem conpaciscor elementum quisquis patior et nos patior possum vulnero is aestimo proprius et omnis animus in alter duritia clemens in nos ipse cogitatio frango non ego si lingua centum sum oro centum ferreus vox omnis morbus percurro nomen possum qui fabiola in tantus miserum refrigeria commuto ut multus pauper sanus langueo invideo quamquam ille similis liberalitas erga clericos et monachos atque virgo sum qui monasterium non ille ops sustentas sum qui nudus et clinicus non fabiolae vestimentum tego in qui sui indigeo is non effundo praeceps et festino largitio angustus misericordia roma sum peragro ergo insula etruscus mare vulscorumque provincia et recondo curvorum litor sinus in qui monachorum consisto chorus vel proprius corpus vel transmitto per fidelis atque sancio vir munificentia circumeo


In praesentiarum tradis mihi Fabiolam, laudem Christianorum, miraculum gentilium, luctum pauperum, solacium monachorum. Quidquid primum adripuero, sequentium conparatione vilescit. Ieiunium praedicem? Praevertunt elemosynae. Humilitatem laudem? Maior est ardor fidei. Dicam adpetitas sordes et in condemnationem vestium sericarum plebeium cultum et servilia indumenta quaesita? Plus est animum deposuisse quam cultum. Difficilius adrogantia quam auro caremus et gemmis. His enim abiectis interdum gloriosis tumemus sordibus et vendibilem paupertatem populari aurae offerimus. Celata virtus et in conscientiae fota secreto Deum solum iudicem respicit. Unde novis mihi est efferenda praeconiis et ordine rhetorum praetermisso tota de conversionis ac paenitentiae incunabulis adsumenda. Alius forsitan scholae memor Quintum Maximum, Unus qui nobis cunctando restituit rem, et totam Fabiorum gentem proferret in medium, diceret pugnas, describeret proelia et per tantae nobilitatis gradus Fabiolam venisse iactaret, ut, quod in virga non poterat, in radicibus demonstrareret. Ego, diversorii Bethlemitici et praesepis dominici amator, in quo virgo puerpera Deum fudit infantem, ancillam Christi non de nobilitate veteris historiae, sed de ecclesiae humilitate producam.

in praesentiaris trado ego fabiolam laus christianorum miraculis gentilis luctus pauper solacium monachorum quisquis primus adripuero sequor conparatio vilescit ieiunium praedico praeverto elemosynae humilitas laus magnus sum ardor fides dico adpetitas sordeo et in condemnatio vestis sericaris plebeius cultus et servilis indumentum quaero multus sum animus depono quam cultus difficilis arrogantia quam aurum careo et gemma hic enim abicio interdum gloriosus tumemus sordes et vendibilis paupertas populor aura offertor celo virtus et in conscientia foveo secretum deus solus judico respicio unde novus ego sum efferenda praeconiis et ordo rhetor praetermitto totus de conversio atque paenitentia incunabulis adsumo alius forsitan schola memor quintus magnus unus qui nos cuncto restituo res et totus fabius gens profero in medius dico pugna describo proelio et per tantus nobilitas gradus fabiolam venio iacto ut qui in virga non possum in radix demonstrareret ego diversorii bethlemitici et praesaepe dominicus amator in quo virgo puerpera deus fundo infer ancilla christus non de nobilitas veto historia sed de ecclesia humilitas produco