“Videbatur mihi secundum quietem Priapus dicere: 'Encolpion quod quaeris, scito a me in navem tuam esse perductum.” ' Exhorruit Tryphaena et “Putes” inquit “una nos dormiisse; nam et mihi simulacrum Neptuni, quod Baiis in tetrastylo notaveram, videbatur dicere: in nave Lichae Gitona invenies.'” “Hinc scies” inquit Eumolpus “Epicurum esse hominem divinum, qui eiusmodi ludibria facetissima ratione condemnat” ceterum Lichas ut Tryphaenae somnium expiavit,“quis” inquit “prohibet navigium scrutari, ne videamur divinae mentis opera damnare?” Is qui nocte miserorum furtum deprehenderat, Hesus nomine, subito proclamat: “Ergo illi qui sunt, qui nocte ad lunam radebantur pessimo medius fidius exemplo? Audio enim non licere cuiquam mortalium in nave neque ungues neque capillos deponere, nisi cum pelago ventus irascitur.”

video ego secundus quies priapus dico encolpion qui quaero scio ab ego in navo tuus sum perduco exhorresco tryphaena et puto inquam unus nos dormio nam et ego simulacrum neptunius qui baiae in tetrastylon noto video dico in navus lichas giton invenio hinc scio inquam eumolpus epicurus sum homo divinus qui eiusmodi ludibrium facetus ratio condemno ceterum lichas ut tryphaenae somnium expio quis inquam prohibeo navigium scrutor ne video divina mens opus damnaris is qui nox miserum furtum deprehendo hesus nomen subeo proclamo ergo ille qui sum qui nox ad luna rado malus medius fidus exemplum audio enim non licet quisquam mortalis in navus neque unguis neque capillus depono nisi cum pelagus venio irascor


Non potui amplius quicquam gustare, sed conversus ad eum, ut quam plurima exciperem, longe accersere fabulas coepi sciscitarique, quae esset mulier illa, quae huc atque illuc discurreret. “Uxor” inquit “Trimalchionis, Fortunata appellatur, quae nummos modio metitur. Et modo, modo quid fuit? Ignoscet milli genius tuus, noluisses de manu illius panem accipere. Nunc, nec quid nec quare, in caelum abiit et Trimalchionis topanta est. Ad summam, mero meridie si dixerit illi tenebras esse, credet. Ipse nescit quid habeat, adeo saplutus est; sed haec lupatria providet omnia et ubi non putes. Est sicca, sobria, bonorum consiliorum , est tamen malae linguae, pica pulvinaris. Quem amat, amat; quem non amat, non amat. Ipse Trimalchio fundos habet, qua milvi volant, nummorum nummos. Argentum in ostiarii illius cella plus iacet, quam quisquam in fortunis habet. Familia vero babae babae, non mehercules puto decumam partem esse quae dominum suum noverit. Ad summam, quemvis ex istis babaecalis in rutae folium coniciet.

non possum amplus quisquam gusto sed converro ad is ut quam multus excipio longus arcesso fabula coepio sciscitor qui sum mulier ille qui huc atque illic discurro uxor inquam trimalchio fortunata appello qui nummus modius metior et modo modo quis sum ignosco ego genius tuus nolo de manus ille panis accipio nunc neque quis neque quare in caelum abeo et trimalchio topanta sum ad summa merus meridies si dico ille tenebrae sum credo ipse nescio quis habeo adeo saplutus sum sed hic lupatria provideo omnis et ubi non puto sum sicco sobrius bonus consilium sum tamen malus lingua pica pulvinaris qui amo amo qui non amo non amo ipse trimalchio fundus habeo qui miluus volo nummus nummus argentum in ostiarius ille cella multus iaceo quam quisquam in fortuna habeo familia verus babae babae non hercules puto decimus pars sum qui dominus suus nosco ad summa quivis ex iste babaeculus in ruta folium conicio


Etiam plena nox erat mulierque cenae mandata curaverat, cum Eumolpus ostium pulsat. Interrogo ego: “quot estis?” obiterque per rimam foris speculari diligentissime coepi, num Ascyltos una venisset. Deinde ut solum hospitem vidi, momento recepi. Ille ut se in grabatum reiecit viditque Gitona in conspectu ministrantem, movit caput et “Laudo” inquit “Ganymedem. Oportet hodie bene sit.” Non delectavit me tam curiosum principium timuique, ne in contu bernium recepissem Ascylti parem. Instat Eumolpus, et cum puer illi potionem dedisset, “Malo te” inquit “quam balneum totum” siccatoque avide poculo negat sibi unquam acidius fuisse. “Nam et dum lavor” ait “paene vapulavi, quia conatus sum circa solium sedentibus carmen recitare, et postquam de balneo tanquam de theatro eiectus sum, circuire omnes angulos coepi et clara voce Encolpion clamitare. Ex altera parte iuvenis nudus, qui vestimenta perdiderat, non minore clamoris indignatione Gitona flagitabat. Et me quidem pueri tanquam insanum imitatione petulantissima deriserunt, ilium autem frequentia ingene circumvenit cum plausu et admiratione timidissima. Habebat enim inguinum pondus tam grande, ut ipsum hominem laciniam fascini crederes. O iuvenem laboriosum: puto ilium pridie incipere, postero die finire. Itaque statim invenit auxilium; nescio quis enim, eques Romanus ut aiebant infamis, sua veste errantem circumdedit ac domum abduxit, credo, ut tam magna fortuna solus uteretur. At ego ne mea quidem vestimenta ab officioso custode recepissem, nisi notorem dedissem. Tanto magis expedit inguina quam ingenia fricare.” Haec Eumolpo dicente mutabam ego frequentissime vultum, iniuriis scilicet inimici mei hilaris, commodis tristis. Utcunque tamen, tanquam non agnoscerem fabulam, tacui et cenae ordinem explicui

etiam plenus nox sum mulier cena mandatum curo cum eumolpus ostium pulso interrogo ego quot sum obiter per rima foris specularis diligens coepio num ascyltos unus venio deinde ut solus hospes video momentum recipio ille ut sui in grabatus reicio video giton in conspectus ministro moveo caput et laudo inquam ganymedes oportet hodie bene sum non delecto ego tam curiosus principium timeo ne in contu bernium recipio ascyltus par insto eumolpus et cum puer ille potio do malus tu inquam quam balneum totus sicco avidus poculum nego sui umquam acidus sum nam et dum lavo aio paene vapulo quia conor sum circa solium sedeo carmen recitaris et postquam de balneum tamquam de theatrum eicio sum circumeo omnis angulus coepio et clarus vox encolpion clamitaris ex alter pars juvenis nudus qui vestimentum perdo non paruus clamor indignatio giton flagito et ego quidem puer tamquam insanus imitatio petulo derideo ille autem frequentia ingene circumvenio cum plaudo et admiratio timidus habeo enim inguinum pondus tam grandis ut ipse homo lacinia fascinum credo o juvenis laboriosus puto ille pridie incipio posterus dies finio itaque statim invenio auxilium nescio quis enim eques romanus ut aio infamis suus vestis erro circumdo atque domus abduco credo ut tam magnus fortuna solus uto at ego ne meus quidem vestimentum ab officiosus custos recipio nisi notor do tantus magis expedio inguina quam ingenium fricaris hic eumolpus dico muto ego frequens vultus iniuria scilicet inimicus meus hilaris commodus tristis ut tamen tamquam non agnosco fabula taceo et cena ordo explico


Erectus his sermonibus consulere prudentiorem coepi aetates tabularum et quaedam argumenta mihi obscura simulque causam desidiae praesentis excutere, cum pulcherrimae artes perissent, inter quas pictura ne minimum quidem sui vestigium reliquisset. Tum ille “pecuniae” inquit "cupiditas haec tropica instituit. Priscis enim temporibus, cum adhuc nuda virtus placeret, vigebant artes ingenuae summumque certamen inter homines erat, ne quid profuturum saeculis diu lateret. Itaque herbarum omnium sucos Democritus expressit, et ne lapidum virgultorumque, vis lateret, aetatem inter experimenta consumpsit. Eudoxos in cacumine excelsissimi monis con senuit, ut astrorum caelique motus deprehenderet, et Chrysippus, ut ad inventionem sufficeret, ter elleboro animum detersit. Verum ut ad plastas convertar, Lysippum statuae unius lineamentis inhaerentem inopia extinxit, et Myron, qui paene animas hominum ferarumque aere comprehenderat, non invenit heredem. At nos vino scortisque demersi ne paratas quidem artes audemus cognoscere, sed accusatores antiquitatis vitia tantum docemus et discimus. Ubi est dialectica? Ubi astronomia? Ubi sapientiae cultissima via? Quis unquam venit in templum et votum fecit, si ad eloquentiam pervenisset? Quis, si philosophiae fontem attigisset? Ac ne bonam quidem mentem aut bonam valitudinem petunt, sed statim antequam limen Capitolii tangant, alius donum promittit, si propinquum divitem extulerit, alius, si thesaurum effoderit, alius, si ad trecenties sestertium salvus pervenerit. Ipse senatus, recti bonique praeceptor, mille pondo auri Capitolio promittere solet, et ne quis dubitet pecuniam concupiscere, Iovem quoque peculio exornat. Noli ergo mirari, si pictura defecit, cum omnibus diis hominibusque formosior videatur massa auri, quam quicquid Apelles Phidiasque, Graeculi delirantes, fecerunt.

erigo hic sermo consulo prudens coepio aetas tabularis et quidam argumentum ego obscurus simul causa desidia praesum excutio cum pulcher ars pereo inter qui pingo ne paruus quidem suus vestigium relinquo tum ille pecunia inquam cupiditas hic tropicus instituo priscus enim tempus cum adhuc nudo virtus placeo vigeo ars ingenua summus certamen inter homo sum ne quis possum saeculis diu lateo itaque herba omnis sucus democritus exprimo et ne lapis virgultus volo lateo aetas inter experimentum consumo eudoxus in cacumen excello monis continuo senesco ut astrum caelum moueo deprehendo et chrysippus ut ad inventio sufficio ter elleborus animus detergeo verus ut ad plastes converto lysippus statua unus lineamentum inhaereo inopia extingo et myron qui paene anima homo fera aer comprehendo non invenio heres at nos vinum scortum demergo ne paro quidem ars audeo cognosco sed accusator antiquitas vitio tantus doceo et disco ubius sum dialectica ubius astronomia ubius sapientia colo via quis umquam venio in templum et voveo facio si ad eloquentia pervenio quis si philosophia fons attingo atque ne bonus quidem mens aut bonus valitudo peto sed statim antequam limen capitolium tango alius donum promitto si propinquus dives effero alius si thesaurus effodio alius si ad trecenties sestertius salvus pervenio ipse senatus recingo bonus praeceptor mille pondo aurum capitolium promitto soleo et ne quis dubito pecunia concupisco iuppiter quoque peculio exorno nolo ergo miror si pingo deficio cum omnis diuus homo formosus video massa aurum quam quisquis apello phidias graeculis deliro facio


Tacentibus adhuc nobis et ad neutram partem adsentationem flectentibus intravit ipsa, una comitata virgine, sedensque super torum meum diu flevit. Ac ne tune quidem nos ullum adiecimus verbum, sed attoniti expectavimus lacrimas ad ostentationem doloris paratas. Ut ergo tam ambitiosus detumuit imber, retexit superbum pallio caput et manibus inter se usque ad articulorum strepitum constrictis “Quaenam est” inquit “haec audacia, aut ubi fabulas etiam antecessura latrocinia didicistis? misereor mediusfidius vestri; neque enim impune quisquam quod non licuit, adspexit. Utique nostra regio tam praesentibus plena est numinibus, ut facilius possis deum quam hominem invenire. Ac ne me putetis ultionis causa huc venisse, aetate magis vestra commoveor quam iniuria mea. Imprudentes enim, ut adhuc puto, admisistis inexpiabile scelus. Ipsa quidem illa nocte vexata tam peri culoso inhorrui frigore, ut tertianae etiam impetum timeam. Et ideo medicinam somnio petii iussaque sum vos perquirere atque impetum morbi monstrata subtilitate lenire. Sed de remedio non tam valde laboro; maior enim in praecordiis dolor saevit, qui me usque ad necessitatem mortis deducit, ne scilicet iuvenili impulsi licentia quod in sacello Priapi vidistis, vulgetis deorumque consilia proferatis in populum. Protendo igitur ad genua vestra supinas manus petoque et oro, ne nocturnas religiones iocum risumque faciatis, neve traducere velitis tot annorum secreta, quae vix mille homines noverunt.”

taceo adhuc nos et ad neuter pars adsentatio flecto intro ipse unus comito virgo sedeo super torus meus diu fleo atque ne tu quidem nos ullus adicio verbum sed attono expectavimus lacrima ad ostentatio dolor paro ut ergo tam ambitiosus detumesco imber retego superbus pallium caput et manus inter sui usque ad articulus strepitus constringo quisnam sum inquam hic audacia aut ubi fabula etiam antecedo latrocinium disco misereo mediusfidius vester neque enim impunis quisquam qui non licet adspecio utique noster regius tam praesens plenus sum numen ut facilis possum deus quam homo invenio atque ne ego puteo ultio causa huc venio aetas magis vester commoveo quam iniuria meus imprudens enim ut adhuc puto admitto inexpiabilis scelus ipse quidem ille nox vexo tam other culoso inhorreo frigor ut tertiana etiam impetus timeo et ideo medicina somnio peto jubeo sum tu perquiro atque impetus morbus monstro subtilitas lenio sed de remedium non tam validus laboro magnus enim in praecordia dolor saevio qui ego usque ad necessitas mors deduco ne scilicet iuvenilis impello licentia qui in sacellum priapus video vulgo deus consilium profero in populus protendo igitur ad genu vester supinus manus peto et oro ne nocturnus religio iocus rideo facio neve traduco volo tot annus secerno qui vix mille homo nosco


Interim ego, qui privatum habebam secessum, in multas cogitationes deductus sum, quare aper pilleatus intrasset. Postquam itaque omnis bacalusias consumpsi, duravi interrogare illum interpretem meum, quod me torqueret. At ille: “Plane etiam hoc servus tuus indicare potest; non enim aenigma est, sed res aperta. Hic aper, cum heri summa cena eum vindicasset, a convivis dimissus est; itaque hodie tanquam libertus in convivium revertitur.” Damnavi ego stuporem meum et nihil amplius interrogavi, ne viderer nunquam inter honestos cenasse. Dum haec loquimur, puer speciosus, vitibus hederisque redimitus, modo Bromium, interdum Lyaeum Euhiumque confessus, calathisco uvas circumtulit et poemata domini sui acutissima voce traduxit. Ad quem sonum conversus Trimalchio “Dionyse” inquit “liber esto.” Puer detraxit pilleum apro capitique suo imposuit. Tum Trimalchio rursus adiecit: “Non negabitis me” inquit “habere Liberum patrem.” Laudavimus dictum Trimalchionis et circumeuntem puerum sane perbasiamus. Ab hoc ferculo Trimalchio ad lasanum surrexit. Nos libertatem sine tyranno nacti coepimus invitare convivarum sermones. Dama itaque primus cum pataracina poposcisset, “Diei” inquit “nihil est. Dum versas te, nox fit. Itaque nihil est melius, quam de cubiculo recta in triclinium ire. Et mundum frigus habuimus. Vix me balneus calfecit. Tamen calda potio vestiarius est. Staminatas duxi, et plane matus sum. Vinus mihi in cerebrum abiit.”

interim ego qui privo habeo secedo in multus cogitatio deduco sum quare aper pilleatus intro postquam itaque omnis bacalusia consumo duro interrogo ille interpres meus qui ego torqueo at ille planus etiam hic servus tuus indico possum non enim aenigma sum sed res apertus hic aper cum heri summus cena is vindico ab convivo dimitto sum itaque hodie tamquam libertus in convivium revorto damno ego stupor meus et nihil amplus interrogo ne video numquam inter honestus ceno dum hic loquor puer speciosus vitis hedera redimio modo bromius interdum lyaeus euhius confiteor calathiscus labrusca circumfero et poema dominus suus acutus vox traduco ad qui sonus converro trimalchio dionysus inquam liber sum puer detraho pilleum aper caput suus impono tum trimalchio rursus adiicio non nego ego inquam habeo liber pater laudo dico trimalchio et circumeo puer sanus perbasio ab hic ferculum trimalchio ad lasanum surgo nos libertas sine tyrannus nanciscor coepio invitaris convivaris sermo dama itaque primus cum pataracinum posco dies inquam nihil sum dum verso tu nox fio itaque nihil sum bonus quam de cubiculum recta in triclinium eo et mundus frigus habeo vix ego balneus calfacio tamen calidus potio vestiarius sum staminata duco et planus mattus sum vinus ego in cerebrum abeo


Et cocum quidem potentiae admonitum in culinam obsonium duxit, Trimalchio autem mihi ad nos vultu respexit et “Vinum” inquit “si non placet, mutabo; vos illud oportet bonum faciatis. Deorum beneficio non emo, sed nunc quicquid ad salivam facit, in suburbano nascitur eo, quod ego adhuc non novi. Dicitur confine esse Tarraciniensibus et Tarentinis. Nunc coniungere agellis Siciliam volo, ut cum Africam libuerit ire, per meos fines navigem. Sed narra tu mihi, Agamemnon, quam controversiam hodie declamasti? Ego etiam si causas non ago, in domusionem tamen litteras didici. Et ne me putes studia fastiditum, II bybliothecas habeo, unam Graecam, alteram Latinam. Dic ergo, si me amas, peristasim declamationis tuae.” Cum dixisset Agamemnon: “Pauper et dives inimici erant,” ait Trimalchio “Quid est pauper?” “Urbane” inquit Agamemnon et nescio quam controversiam exposuit. Statim Trimalchio Hoc “inquit si factum est, controversia non est; si factum non est, nihil est.” Haec aliaque cum effusissimis prosequeremur laudationibus, “Rogo” inquit “Agamemnon mihi carissime, numquid duodecim aerumnas Herculis tenes, aut de Vlixe fabulam, quemadmodum illi Cyclops pollicem forcipe extorsit? Solebam haec ego puer apud Homerum legere. Nam Sibyllam quidem Cumis ego ipse oculis meis vidi in ampulla pendere, et cum illi pueri dicerent: Si/bulla, ti/ qe/leis; respondebat illa: a)poqanei=n qe/lw.”

et coquus quidem potentia admoneo in culina obsonium duco trimalchio autem ego ad nos vultus respicio et vinum inquam si non placeo muto tu ille oportet bonus facio deus beneficium non emo sed nunc quisquis ad saliva facio in suburbanum nascor is qui ego adhuc non nosco dico confinis sum tarraciniensis et tarentinus nunc coniungo agellus sicilia volo ut cum africa libet eo per meus finis navigo sed narro tu ego agamemnon quam controversia hodie declamo ego etiam si causa non ago in domusio tamen littera disco et ne ego puto studium fastidio is bybliotheca habeo unus graece alter latinus dico ergo si ego amo peristasis declamatio tuus cos dico agamemnon pauper et dives inimicus sum aio trimalchio quis sum pauper urbanus inquam agamemnon et nescio quam controversia expono statim trimalchio hic inquam si facio sum controversia non sum si facio non sum nihil sum hic alius cum effundo prosequor laudatio rogo inquam agamemnon ego carus numquid duodecim aerumna hercules teneo aut de vlixe fabula quemadmodum ille cyclops pollex forceps extorqueo soleo hic ego puer apud homerus lego nam sibylla quidem cumae ego ipse oculus meus video in ampulla pendeo et cum ille puer dico si bulla tiberius qe leus respondeo ille ab poqanei n qe lw


“Tamen” inquit Trimalchio “quid habuistis in cena?” “Dicam” inquit “si potuero; nam tam bonae memoriae sum, ut frequenter nomen meum obliviscar. Habuimus tamen in primo porcum poculo coronatum et circa saviunculum et gizeria optime facta et certe betam et panem autopyrum de suo sibi, quem ego malo quam candidum; et vires facit, et cum mea re facio, non ploro. Sequens ferculum fuit scriblita frigida et super mel caldum infusum excellente Hispanum. Itaque de scriblita quidem non minimum edi, de melle me usque tetigi. Circa cicer et lupinum, calvae arbitratu et mala singula. Ego tamen duo sustuli et ecce in mappa alligata habeo; nam si aliquid muneris meo vernulae non tulero, habebo convicium. Bene me admonet domina mea. In prospectu habuimus ursinae frustum, de quo cum imprudens Scintilla gustasset, paene intestina sua vomu it; ego contra plus libram comedi, nam ipsum aprum sapiebat. Et si, inquam, ursus homuncionem comest quanto magis homuncio debet ursum comesse? In summo habuimus caseum mollem ex sapa et cocleas singulas et cordae frusta et hepatia in catillis et ova pilleata et rapam et senape et catillum concacatum, pax Palamedes. Etiam in alveo circumlata sunt oxycomina, unde quidam etiam improbe ternos pugnos sustulerunt. Nam pernae missionem dedimus. Sed narra mihi, Gai, rogo, Fortunata quare non recumbit?”

tamen inquam trimalchio quis habeo in cena dico inquam si possum nam tam bonus memoria sum ut frequens nomen meus obliviscor habeo tamen in primus porcus poculum corono et circa saviunculis et gizeria optume facio et certus beta et panis autopyrus de suus sui qui ego malus quam candidus et vireo facio et cum meus res facio non ploro sequor ferculum sum scriblita frigidus et super mel calidus infundo excellens hispanus itaque de scriblita quidem non paruus edo de mel ego usque tango circe cicer et lupinus calva arbitratus et malus singulus ego tamen duo tollo et ecce in mappa alligo habeo nam si aliquis munus meus vernulae non fero habeo convicium bene ego admoneo domina meus in prospectus habeo ursina frustum de quo cum imprudens scintilla gusto paene intestinum suus vomu eo ego contra multus libra comedo nam ipse aper sapio et si inquam ursus homuncio comedo quantus magis homuncio debeo ursus comedo in superus habeo caseus mollis ex sapa et coclea singulus et chordus frustum et hepatia in catillus et ovo pilleatus et rapa et senape et catillus concaco pax palamedes etiam in alveus circumfero sum oxycomina unde quidam etiam improbus terni pugnus tollo nam perna missio do sed narro ego gaius rogo fortunata quare non recumbo


Hoc peracto libenter officio destinatum carpimus iter ac momento temporis in montem sudantes con scendimus, ex quo haud procul impositum arce sublimi oppidum cernimus. Nec quod esset, sciebamus errantes, donec a vilico quodam Crotona esse cognovimus, urbem antiquissimam et aliquando Italiae primam. Cum deinde diligentius exploraremus, qui homines inhabitarent nobile solum, quodve genus negotiationis praecipue probarent post attritas bellis frequentibus opes, “O mi” inquit “hospites, si negotiatores estis, mutate propositum aliudque vitae praesidium quaerite. Sin autem urbanioris notae homines sustinetis semper mentiri, recta ad lucrum curritis. In hac enimurbe non litterarum studia celebrantur, non eloquentia locum habet, non frugalitas sanctique mores laudibus ad fructum perveniunt, sed quoscunque homines in hac urbe videritis, scitote in duas partes esse divisos. Nam aut captantur aut captant. In hac urbe nemo liberos tollit, quia quisquis suos heredes habet, non ad cenas, non ad spectacula admittitur, sed omnibus prohibetur commodis, inter ignominiosos latitat. Qui vero nec uxores unquam duxerunt nec proximas necessitudines habent, ad summos honores perveniunt, id est soli militares, soli fortissimi atque etiam innocentes habentur. Adibitis” inquit “oppidum tanquam in pestilentia campos, in quibus nihil aliud est nisi cadavera, quae lacerantur, aut corvi, qui lacerant”

hic perago libet officium destino carpo iter atque momentum tempus in mons sudo continuo scendimus ex quo haud procul impono arx sublimis oppidum cerno neque qui sum scio erro donec ab vilicus quidam crotona sum cognosco urbs antiquus et aliquando italia primus cos deinde diligo exploro qui homo inhabito nobilis solus qui genus negotiatio praecipuus probo post attero bellum frequens ops o ego inquam hospes si negotiator sum mutas propono alius vita praesidium quaero sin autem urbanus nosco homo sustineo semper mentior recta ad lucrum curro in hic enimurbe non litteraris studium celebro non eloquentia locus habeo non frugalitas sancio mos laus ad fructus pervenio sed quicumque homo in hic urbs video scio in duo pars sum divido nam aut capto aut capto in hic urbs nemo liber tollo quia quisquis suus heres habeo non ad ceno non ad spectaculum admitto sed omnis prohibeo commodus inter ignominiosus latito qui verus neque uxor umquam duco neque propior necessitudo habeo ad summus honor pervenio is sum solus militaris solus fortis atque etiam innocens habeo adeo inquam oppidum tamquam in pestilentia campus in qui nihil alius sum nisi cadaver qui lacero aut corvus qui lacero


“Quae striges comederunt nervos tuos, aut quod purgamentum nocte calcasti in trivio aut cadaver? Ne a puero quidem te vindicasti, sed mollis, debilis, lassus tanquam caballus in clivo, et operam et sudorem perdidisti. Nec contentus ipse peccare, mihi deos iratos excitasti” Ac me iterum in cellam sacerdotis nihil recusantem perduxit impulitque super lectum et harundinem ab ostio rapuit iterumque nihil respondentem mulcavit. Ac nisi primo ictu harundo quassata impetum verberantis minuisset, forsitan etiam brachia mea caputque fregisset. Ingemui ego utique propter mascarpionem, lacrimisque ubertim manantibus obscuratum dextra caput super pulvinum inclinavi. Nec minus illa fletu confusa altera parte lectuli sedit aetatisque longae moram tremulis vocibus coepit accusare, donec intervenit sacerdos. “Quid vos” inquit “in cellam meam tanquam ante recens bustum venistis? Utique die feriarum, quo etiam lugentes rident.” “O” inquit “Oenothea, hunc adulescentem quem vides: malo astro natus est; nam neque puero neque puellae bona sua vendere potest. Nunquam tu hominem tam infelicem vidisti: lorum in aqua, non inguina habet. Ad summam, qualem putas esse, qui de Circes toro sine voluptate surrexit?” His auditis Oenothea inter utrumque consedit motoque diutius capite “Istum” inquit “morbum sola sum quae emendare scio. Et ne me putetis perplexe agere, rogo ut adulescentulus mecum nocte dormiat “ nisi illud tam rigidum reddidero quam cornu: Quicquid in orbe vides, paret mihi. Florida tellus, cum volo, siccatis arescit languida sucis, cum volo, fundit opes, scopulique atque horrida saxa Niliacas iaculantur aquas. Milli pontus inertes submittit fluctus, zephyríque tacentia ponunt ante meos sua flabra pedes. Mihi flumina parent Hyrcanaeque tigres et iussi stare dracones. Quid leviora loquor? Lunae descendit imago carminibus deducta meis, trepidusque furentes flectere Phoebus equos revoluto cogitur orbe. Tantum dicta valent. Taurorum flamma quiescit virgineis exstincta sacris, Phoebeia Circe carminibus magicis socios mutavit Vlixis, Proteus esse solet quicquid libet. His ego callens artibus Idaeos frutices in gurgite sistam et rursus fluvios in summo vertice ponam. ””

qui strigo comederunt nervus tuus aut qui purgamentum nox calceo in trivius aut cadaver ne ab puer quidem tu vindico sed mollio debilis lassus tamquam caballus in clivus et opera et sudor perdo neque contineo ipse peccaris ego deus irascor excito atque ego iterum in cella sacerdos nihil recuso perduco impello super lectus et harundo ab ostium rapio iterum nihil respondeo mulco atque nisi primus ictus harundo quasso impetus verbero minuo forsitan etiam bracchium meus caput frango ingemo ego utique propter mascarpio lacrima ubertim mano obscuro dextera caput super pulvinus inclino neque paruus ille fleo confundo alter pars lectulis sedeo aetas longus mora tremulis vox coepio accuso donec intervenio sacerdos quis tu inquam in cella meus tamquam ante recens bustum venio utique dies feriaris quo etiam lugeo rideo o inquam oenothea hic adulescens qui video malus astrum nascor sum nam neque puer neque puella bonus suus vendo possum numquam tu homo tam infelix video lorus in aqua non inguina habeo ad summa qual puto sum qui de circe torus sine voluptas surgo hic audio oenothea inter uterque consido moveo diu caput iste inquam morbus solus sum qui emendo scio et ne ego puteo perplexus ago rogo ut adulescentulus ego nox dormio nisi ille tam rigidus reddo quam cornu quisquis in orbis video pareo ego floridus tellus cum volo sicco aresco languidus sucus cum volo fundo ops scopulus atque horridus saxum niliacus jaculor aqua ego pontus iners summitto fluctus zephyrique taceo pono ante meus suus flabra pes ego flumen pareo hyrcanus tigris et iubeo sto draco quis levis loquor luna descendo imago carmen deduco meus trepidus furo flecto phoebus equus revolvo cogo orbis tantus dictum valeo tauri flamma quiesco virgineus exstinguo sacrum phoebeius circos carmen magicus socius muto vlixis proteus sum soleo quisquis libet hic ego calleo ars idaeus frutico in gurges sisto et rursus fluvius in superus vertex pono


At non servus publicus tam languide agit, sed raptam cauponi harundinem subter lectum mittit omniaque etiam foramina parietum scrutatur. Subducebat Giton ab ictu corpus et reducto timidissime spiritu ipsos sciniphes ore tangebat Eumolpus autem, quia effractum ostium cellae neminem poterat excludere, irrumpit perturbatus et “mille” inquit “nummos inveni; iam enim persequar abeuntem praeconem et in potestate tua esse Gitonem meritissima proditione monstrabo.” Genua ego perseverantis amplector, ne morientes vellet occidere, et “merito” inquam “excandesceres, si posses perditum ostendere. Nunc inter turbam puer fugit, nec quo abierit, suspicari possum. Per fidem, Eumolpe, reduc puerum et vel Ascylto redde.” Dum haec ego iam credenti persuadeo, Giton collectione spiritus plenus ter continuo ita sternutavit, ut grabatum concuteret. Ad quem motum Eumolpus conversus salvere Gitona iubet. Remota etiam culcita videt Vlixem, cui vel esuriens Cyclops potuisset parcere. Mox conversus ad me “quid est” inquit “latro? ne deprehensus quidem ausus es mihi verum dicere. Immo ni deus quidam humanarum rerum arbiter pendenti puero excussisset indicium, elusus circa popinas errarem” Giton longe blandior quam ego, primum araneis oleo madentibus vulnus, quod in supercilio factum erat, coartavit. Mox palliolo suo laceratam mutavit vestem, amplexusque iam mitigatum osculis tanquam fomentis aggressus est et “in tua” inquit “pater carissime, in tua sumus custodia. Si Gitona tuum amas, incipe velle servare. Utinam me solum inimicus ignis hauriret vel hibernum invaderet mare. Ego enim omnium scelerum materia, ego causa sum. Si perirem, conveniret inimicis”

at non servus publicus tam languidus ago sed rapio caupo harundo subter lectus mitto omne etiam foramen paries scrutor subduco giton ab ictus corpus et reduco timidus spiritus ipse sciniphes os tango eumolpus autem quia effringo ostium cella nemo possum excludo irrumpo perturbo et mille inquam nummus invenio iam enim persequor abeo praeco et in potestas tuus sum gitonem mereo proditio monstro genu ego persevero amplector ne morior volo occaedes et mereo inquam excandesco si possum perdo ostendo nunc inter turba puer fugio neque quo abeo suspicaris possum per fides eumolpus reduco puer et vel ascylto reddo dum hic ego iam credo persuadeo giton collectio spiritus plenus ter continuo ita sternuto ut grabatus concutio ad qui motus eumolpus converro salvo giton iubeo remoueo etiam culcita video vlixem qui vel esurio cyclops possum parco mox converro ad ego quis sum inquam latro ne deprehendo quidem audeo sum ego verus dico immo ni deus quidam humanus res arbiter pendeo puer excutio indicium eludo circa popina erraris giton longus blandus quam ego primus araneus oleum madeo vulnus qui in supercilium facio sum coarto mox palliolum suus lacero muto vestis amplector iam mitigo osculis tamquam fomentum aggredior sum et in tuus inquam pater carus in tuus sum custodia si giton tuus amo incipio volo servaris utinam ego solus inimicus ignis haurio vel hibernus invado mare ego enim omnis scelus materia ego causa sum si pereo convenio inimicus


quibus lavari iam coeperat votum esse? Ultro ergo rogavimus, ut nos ad balneum duceret, proiectisque vestimentis, quae Giton in aditu siccare coepit, balneum intravimus, angustum scilicet et cisternae frigidariae simile, in quo Trimalchio rectus stabat. Ac ne sic quidem putidissimam eius iactationem licuit effugere; nam nihil melius esse dicebat quam sine turba lavari, et eo ipso loco aliquando pistrinum fuisse. Deinde ut lassatus consedit, invitatus balnei sono diduxit usque ad cameramos ebrium et coepit Menecratis cantica lacerare, sicut illi dicebant, qui linguam eius intellegebant. Ceteri convivae circa labrum manibus nexis currebant et gingilipho ingenti clamore exsonabant. Alii autem restrictis manibus anulos de pavimento conabantur tollere aut posito genu cervices post terga flectere et pedum extremos pollices tangere. Nos, dum alii sibi ludos faciunt, in solium, quod Trimalchioni vaporabatur, descendimus. Ergo ebrietate discussa in aliud triclinium deducti sumus, ubi Fortunata disposuerat lautitias ita ut supra lucernas aeneolosque piscatores notaverim et mensas totas argenteas calicesque circa fictiles inauratos et vinum in conspectu sacco defluens. Tum Trimalchio “Amici” inquit “hodie servus meus barbatoriam fecit, homo praefiscini frugi et micarius. Itaque tangomenas faciamus et usque in lucem cenemus.”

qui lavaris iam coepio voveo sum ultro ergo rogo ut nos ad balneum duco projectum vestimentum qui giton in aditus sicco coepio balneum intro angustus scilicet et cisterna frigidarius similis in quo trimalchio rectus sto atque ne sic quidem putidus is iactatio licet effugio nam nihil bonus sum dico quam sine turba lavaris et is ipse locus aliquando pistrinum sum deinde ut lasso consido invito balneum sonus diduco usque ad camera ebrius et coepio menecrates canticum lacero sicut ille dico qui lingua is intellego ceterus conviva circa labrum manus necto curro et gingiliphum ingens clamor exsono alius autem restringo manus anulus de pavimentum conor tollo aut pono genu cervix post tergum flecto et pes extremus pollex tango nos dum alius sui ludus facio in solium qui trimalchio vaporabatur descendo ergo ebrietas discutio in alius triclinium deduco sum ubi fortunata dispono lautitia ita ut supra lucerna aeneolus piscator notaverim et mensa totus argenteus calix circa fictilis inauro et vinum in conspectus saccus defluo tum trimalchio amicus inquam hodie servus meus barbatoria facio homo praefiscini frugi et micarius itaque tangomena facio et usque in lux ceno


Matrona inter primas honesta, Philomela nomine, quae multas saepe hereditates officio aetatis extorserat, tum anus et floris exstincti, filium filiamque ingerebat orbis senibus, et per hanc successionem artem suam perseverabat extendere. Ea ergo ad Eumolpum venit et commendare liberos suos eius prudentiae bonitatique credere se et vota sua. Illum esse solum in toto orbe terrarum, qui praeceptis etiam salubribus instruere iuvenes quotidie posset. Ad summam, relinquere se pueros in domo Eumolpi, ut ilium loquentem audirent quae sola posset hereditas iuvenibus dari. Nec aliter fecit ac dixerat, filiamque speciosissimam cum fratre ephebo in cubiculo reliquit simulavitque se in templum ire ad vota nuncupanda. Eumolpus, qui tam frugi erat ut illi etiam ego puer viderer, non distulit puellam invitare ad pigiciaca sacra. Sed et podagricum se esse lumborumque solutorum omnibus dixerat, et si non servasset integram simulationem, periclitabatur totam paene tragoediam evertere. Itaque ut constaret mendacio fides, puellam quidem exoravit, ut sederet super commendatam bonitatem, Coraci autem imperavit, ut lectum, in quo ipse iacebat, subiret positisque in pavimento manibus dominum lumbis suis commoveret. Ille lente parebat imperio puellaeque artificium pari motu remunerabat. Cum ergo res ad effectum spectaret, clara Eumolpus voce exhortabatur Coraca, ut spissaret officium. Sic inter mercennarium amicamque positus senex veluti oscillatione ludebat. Hoc semel iterumque ingenti risu, etiam suo, Eumolpus fecerat. Itaque ego quoque, ne desidia consuetudinem perderem, dum frater sororis suae automata per clostellum miratur, accessi temptaturus, an pateretur iniuriam. Nec se reiciebat a blanditiis doctissimus puer, sed me numen inimicum ibi quoque invenit “Dii maiores sunt, qui me restituerunt in integrum Mercurius enim, qui animas ducere et reducere solet, suis beneficiis reddidit mihi, quod manus irata praeciderat, ut scias me gratiosiorem esse quam Protesilaum aut quemquam alium antiquorum.” Haec locutus sustuli tunicam Eumolpoque me totum approbavi. At ille primo exhorruit, deinde ut plurimum crederet, utraque manu deorum beneficia tractat “Socrates, deorum hominumque , gloriari solebat, quod nunquam neque in tabernam conspexerat nec ullius turbae frequentioris concilio oculos suos crediderat. Adeo nihil est commodius quam semper cum sapientia loqui.” “Omnia” inquam “ista vera sunt; nec ulli enim celerius homines incidere debent in malam fortunam, quam qui alienum concupiscunt. Unde plani autem, unde levatores viverent, nisi aut locellos aut sonantes aere sacellos pro hamis in turbam mitterent? Sicut muta animalia cibo inescantur, sic homines non caperentur nisi spei aliquid morderent”. .

matrona inter primus honestus philomela nomen qui multus saepe hereditas officium aetas extorqueo tum anus et florus exstinguo filius filia ingero orbis senex et per hic successio ars suus persevero extendo is ergo ad eumolpus venio et commendaris liber suus is prudentia bonitas credo sui et veto suus ille sum solus in totus orbis terra qui praecipio etiam salubris instruo juvenis quotidie possum ad summa relinquo sui puer in domus eumolpus ut ille loquor audio qui solus possum hereditas juvenis do neque aliter facio atque dico filia speciosus cum frater ephebus in cubiculum relinquo simulo sui in templum eo ad veto nuncupo eumolpus qui tam frugi sum ut ille etiam ego puer video non differo puella invitaris ad pigiciaca sacer sed et podagricus sui sum lumbus solutor omnis dico et si non servo integer simulatio periclitor totus paene tragoedia everto itaque ut consto mendacium fides puella quidem exoro ut sedeo super commendo bonitas corax autem impero ut lectus in quo ipse iaceo subeo pono in pavimentum manus dominus lumbus suus commoveo ille lentus pareo imperium puella artificium par motus remunero cos ergo res ad efficio specto clarus eumolpus vox exhortor coraca ut spisso officium sic inter mercenarius amica pono senex velut oscillatio ludo hic semel iterum ingens rideo etiam suus eumolpus facio itaque ego quoque ne desidia consuetudo perdo dum frater soror suus automata per clostellum miro accedo tento an pateo iniuria neque sui reicio ab blanditia doceo puer sed ego numen inimicus ibi quoque invenio dius magnus sum qui ego restituo in integer mercurius enim qui anima duco et reduco soleo suus beneficium reddo ego qui manus irascor praecido ut scio ego gratiosus sum quam protesilaus aut quisquam alius antiquus hic loquor tollo tunica eumolpus ego totus approbo at ille primus exhorresco deinde ut multus credo uter manus deus beneficium tracto socrates deus homo glorior soleo qui numquam neque in taberna conspicio neque ullus turba frequens concilio oculus suus credo adeo nihil sum commodus quam semper cum sapientia loquor omnis inquam iste verus sum neque ullus enim celer homo incido debeo in malus fortuna quam qui alienus concupisco unde planus autem unde levator vivo nisi aut locellus aut sono aer sacellos pro hamus in turba mitto sicut muto animal cibus inesco sic homo non capio nisi spes aliquis mordeo


“ego sic semper et ubique vixi, ut ultimam quamque lucem tanquam non redituram consumerem” profusis ego lacrimis rogo quaesoque, ut mecum quoque redeat in gratiam: neque enim in amantium esse potestate furiosam aemulationem. Daturum tamen operam, ne aut dicam aut faciam amplius, quo possit offendi. Tantum omnem scabitudinem animo tanquam bonarum artium magister deleret sine cicatrice.“Incultis asperisque regionibus diutius nives haerent, ast ubi aratro domefacta tellus nitet, dum loqueris, levis pruina dilabitur. Similiter in pectoribus ira considit: feras quidem mentes obsidet, eruditas praelabitur.” “Ut scias” inquit Eumolpus “verum esse, quod dicis, ecce etiam osculo iram finio. Itaque, quod bene eveniat, expedite sarcinulas et vel sequimini me vel, si mavultis, ducite.” Adhuc loquebatur, cum crepuit ostium impulsum, stetitque in limine barbis horrentibus nauta et “moraris” inquit “Eumolpe, tanquam propudium ignores.” Haud mora, omnes consurgimus, et Eumolpus quidem mercennarium suum iam olim dormientem exire cum sarcinis iubet. Ego cum Gitone quicquid erat, in iter compono et adoratis sideribus intro navigium

ego sic semper et ubique vivo ut ulter quisque lux tamquam non redeo consumo profundo ego lacrima rogo quaeso ut ego quoque redeo in gratia neque enim in amo sum potestas furiosus aemulatio do tamen opera ne aut dico aut facio amplus quo possum offendo tantus omnis scabitudo animus tamquam bonus ars magister deleo sine cicatrix incultus asper regio diu nix haereo at ubi arater domefactus tellus niteo dum loquor levis pruina dilabor similis in pector ira consido ferus quidem mens obsido erudio praelabor ut scio inquam eumolpus verus sum qui dico ecce etiam osculo ira finio itaque qui bene evenio expedio sarcinula et vel sequor ego vel si malo duco adhuc loquor cum crepo ostium impello sto in limen barba horreo nauta et moraris inquam eumolpus tamquam propudium ignoro haud mora omnis consurgo et eumolpus quidem mercenarius suus iam olim dormio exeo cum sarcina iubeo ego cum giton quisquis sum in iter compono et adoro sidus intro navigium


'Quid iste argutat molestus?' quia tu, qui potes loquere, non loquis. Non es nostrae fasciae, et ideo pauperorum verba derides. Scimus te prae litteras fatuum esse. Quid ergo est? aliqua die te persuadeam, ut ad villam venias et videas casulas nostras? Inveniemus quod manducemus, pullum, ova: belle erit, etiam si omnia hoc anno tempestas dispare pallavit: inveniemus ergo unde saturi fiamus. Et iam tibi discipulus crescit cicaro meus. Iam quattuor partis dicit; si vixerit, habebis ad latus servulum. Nam quicquid illi vacat, caput de tabula non tollit. Ingeniosus est et bono filo, etiam si in aves morbosus est. Ego illi iam tres cardeles occidi, et dixi quod mustella comedit. Invenit tamen alias nenias, et libentissime pingit. Ceterum iam Graeculis calcem impingit et Latinas coepit non male appetere, etiam si magister eius sibi placens fit nec uno loco consistit, sed venit, dem litteras, sed non vult laborare. Est et alter non quidem doctus, sed curiosus, qui plus docet quam scit. Itaque feriatis diebus solet domum venire, et quicquid dederis, contentus est. Emi ergo nunc puero aliquot libra rubricata, quia volo illum ad domusionem aliquid de iure gustare. Habet haec res panem. Nam litteris satis inquinatus est. Quod si resilient, destinavi illum artificii docere, aut tonstreinum aut praeconem aut certe causidicum, quod illi auferre non possit nisi Orcus. Ideo illi cotidie clamo: 'Primigeni, crede mihi, quicquid discis, tibi discis. Vides Phileronem causidicum: si non didicisset, hodie famem a labris non abigeret. Modo, modo collo suocircumferebat onera venalia, nunc etiam adversus Norbanum se extendit. Litterae thesaurum est, et artificium nunquam moritur.” '

quis iste arguto molestus quia tu qui possum loquor non loquor non sum noster fascia et ideo pauper verbum derideo scio tu prae littera fatuus sum quis ergo sum aliqui dies tu persuadeo ut ad villa venio et video casula noster invenio qui manduco pullus ovo bellus sum etiam si omnis hic annus tempestas dispar pallavit invenio ergo unde satur fio et iam tu discipulus cresco cicaro meus iam quattuor pars dico si vivo habeo ad latus servulis nam quisquis ille vaco caput de tabula non tollo ingeniosus sum et bonus filum etiam si in aveo morbosus sum ego ille iam tres cardelis occido et dico qui mustela comedo invenio tamen alius nenia et libet pingo ceterum iam graeculus calx impingo et latinae coepio non malus appeto etiam si magister is sui placeo fio neque unus locus consisto sed venio do littera sed non volo laboro sum et alter non quidem doceo sed curiosus qui multus doceo quam scio itaque ferior dies soleo domus venio et quisquis do contineo sum emo ergo nunc puer aliquot liber rubricatus quia volo ille ad domusio aliquis de ius gusto habeo hic res panis nam littera satis inquino sum qui si resilio destino ille artificium doceo aut tonstreinus aut praeco aut certus causidicus qui ille aufero non possum nisi orcus ideo ille cottidie clamo primegenius credo ego quisquis disco tu disco video phileros causidicus si non disco hodie fames ab labrum non abigo modo modo collum circumfero onus venalis nunc etiam adverro norbanus sui extendo littera thesaurus sum et artificium numquam morior


In his eramus lautitiis, cum ipse Trimalchio ad symphoniam allatus est positusque inter cervicalia minutissima expressit imprudentibus risum. Pallio enim coccineo adrasum excluserat caput circaque oneratas veste cervices laticlaviam immiserat mappam fimbriis hinc atque illinc pendentibus. Habebat etiam in minimo digito sinistrae manus anulum grandem subauratum, extremo vero articulo digiti sequentis minorem, ut mihi videbatur, totum aureum, sed plane ferreis veluti stellis ferruminatum. Et ne has tantum ostenderet divitias, dextrum nudavit lacertum armilla aurea cultum et eboreo circulo lamina splendente conexo.

in hic sum lautitia cum ipse trimalchio ad symphonia affero sum pono inter cervicalia minuo exprimo imprudens risus pallium enim coccineus adrado excludo caput circo onero vestis cervix laticlavius immitto mappa fimbriae hinc atque illinc pendeo habeo etiam in paruus digitus sinister manus anulus grandis subauratus exter verus articulus digitus sequor paruus ut ego video totus aureus sed planus ferreus velut stella ferrumino et ne hic tantus ostendo divitiae dexter nudo lacertus armilla aureus cultus et eboreus circulus lamina splendeo conecto


Ex Africa navis, ut promiseras, cum pecunia tua familia non venit. Captatores iam exhausti liberalitatem imminuerunt. Itaque aut fallor, aut fortuna communis coepit redire ad paenitentiam tuam” “Omnes, qui in testamento meo legata habent, praeter libertos meos hac condicione percipient, quae dedi, si corpus meum in partes conciderint et astante populo comederint” “Apud quasdam gentes scimus adhuc legem servari, ut a propinquis suis consumantur defuncti, adeo quidem, ut obiurgentur aegri frequenter, quod carnem suam faciant peiorem. His admoneo amicos meos, ne recusent quae iubeo, sed quibus animis devoverint spiritum meum, eisdem etiam corpus consumant”. . . Excaecabat pecuniae ingens fama oculos animosque miserorum. “ Gorgia paratus erat exsequi ” “De stomachi tui recusatione non habeo quod timeam. Sequetur imperium, si promiseris illi pro unius horae fastidio multorum bonorum pensationem. Operi modo oculos et finge te non humana viscera sed centies sestertium comesse. Accedit hue, quod aliqua inveniemus blandimenta, quibus saporem mutemus. Neque enim ulla care per se placet, sed arte quadam corrumpitur et stomacho conciliatur averso. Quod si exemplis quoque vis probari consilium, Saguntini oppressi ab Hannibale humanas edere carnes, nec nereditatem exspectabant. Petelini idem fecerunt in ultima fame, nec quicquam aliud in hac epulatione captabant, nisi tantum ne esurirent. Cum esset Numantia a Scipione capta, inventae sunt matres, quae liberorum suorum tenerent semesa in sinu corpora”

ex africanus navus ut promitto cum pecunia tuus familia non venio captator iam exhaurio liberalitas imminuo itaque aut fallo aut fortuna communis coepio redeo ad paenitentia tuus omnis qui in testamentum meus lego habeo praeter libertus meus hic condicio percipio qui do si corpus meus in pars concido et asto populus comederint apud quidam gens scio adhuc lex servaris ut ab propinquus suus consumo defungor adeo quidem ut objurgo aeger frequens qui caro suus facio malus hic admoneo amicus meus ne recuso qui iubeo sed qui animus devoveo spiritus meus idem etiam corpus consumo excaeco pecunia ingens fama oculus animus miserum gorgias paro sum exsequor de stomachus tuus recusatio non habeo qui timeo sequor imperium si promitto ille pro unus hora fastidium multus bonus pensatio operio modo oculus et fingo tu non humanus viscera sed centiens sestertius comedo accedo hue qui aliqui invenio blandimentum qui sapor muto neque enim ullus caris per sui placeo sed ars quidam corrumpo et stomachus concilio averto qui si exemplum quoque volo probaris consilium saguntinus opprimo ab hannibal humanus edo caro neque nereditas exspecto petelinus idem facio in ulter fames neque quisquam alius in hic epulatio capto nisi tantus ne exsurio cos sum numantia ab scipio capio invenio sum mater qui liberi suus teneo semesus in sinus corpus


Forte dominus Capuam exierat ad scruta scita expedienda. Nactus ego occasionem persuadeo hospitem nostrum, ut mecum ad quintum miliarium veniat. Erat autem miles, fortis tanquam Orcus. Apoculamus nos circa gallicinia, luna lucebat tanquam meridie. Venimus intra monimenta: homo meus coepit ad stelas facere, sedeo ego cantabundus et stelas numero. Deinde ut respexi ad comitem, ille exuit se et omnia vestimenta secundum viam posuit. Mihi anima in naso esse, stabam tanquam mortuus. At ille circumminxit vestimenta sua, et subito lupus factus est. Nolite me iocari putare; ut mentiar, nullius patrimonium tanti facio. Sed, quod coeperam dicere, postquam lupus factus est, ululare coepit et in silvas fugit. Ego primitus nesciebam ubi essem, deinde accessi, ut vestimenta eius tollerem: illa autem lapidea facta sunt. Qui mori timore nisi ego? Gladium tamen strinxi et in tota via umbras cecidi, done ad villam amicae meae pervenirem. Ut larua intravi, paene animam ebullivi, sudor mihi per bifurcum volabat, oculi mortui, vix unquam refectus sum. Melissa mea mirari coepit, quod tam sero ambularem, et 'Si ante' inquit 'venisses, saltem nobis adiutasses; lupus enim villam intravit et omnia pecora perculit, tanquam lanius sanguinem illis misit. Nec tamen derisit, etiam si fugit; servus enim noster lancea collum eius traiecit.' Haec ut audivi, operire oculos amplius non potui, sed luce clara Gai nostri domum fugi tanquam copo compilatus, et postquam veni in illum locum, in quo lapidea vestimenta erant facta, nihil inveni nisi sanguinem. Ut vero domum veni, iacebat miles meus in lecto tanquam bovis, et collum illius medicus curabat. Intellexi illum versipellem esse, nec postea cum illo panem gustare potui, non si me occidisses. Viderint alii quid de hoc exopinissent; ego si mentior, genios vestros iratos habeam.”

fors dominus capua exeo ad scruta scio expedio nanciscor ego occasio persuadeo hospes nos ut ego ad quintus miliarium venio sum autem miles fortis tamquam orcus apoculo nos circa gallicinia luna luceo tamquam meridies venio intra monumentum homo meus coepio ad stela facio sedeo ego cantabundus et stela numerus deinde ut respicio ad comes ille exuo sui et omnis vestimentum secundus via pono ego anima in naso sum sto tamquam mortuus at ille circummingo vestimentum suus et subeo lupus facio sum nolo ego iocor puto ut mentior nullus patrimonium tantus facio sed qui coepio dico postquam lupus facio sum ululo coepio et in silva fugio ego primitus nescio ubi sum deinde accedo ut vestimentum is tollo ille autem lapideus facio sum qui morior timor nisi ego gladius tamen stringo et in totus via umbra cado donec ad villa amica meus pervenio ut larua intro paene anima ebullio sudor ego per bifurcus volo oculus mortuus vix umquam reficio sum melissa meus miror coepio qui tam serus ambulo et si ante inquam venio saltem nos adiuto lupus enim villa intro et omnis pecus percello tamquam lanius sanguis ille mitto neque tamen derideo etiam si fugio servus enim noster lancea collum is transiacio hic ut audio operio oculus amplus non possum sed lux clarus gaius noster domus fugio tamquam copo compilo et postquam venio in ille locus in quo lapideus vestimentum sum facio nihil invenio nisi sanguis ut verus domus venio iaceo miles meus in lectus tamquam bos et collum ille medicus curo intellego ille versipellis sum neque postea cum ille panis gusto possum non si ego occido video alius quis de hic exopinisso ego si mentior genius vester irascor habeo


Cum maxime haec dicente Gaio puer Trimalchionis delapsus est. Conclamavit familia, nec minus convivae, non propter hominem tam putidum, cuius et cervices fractas libenter vidissent, sed propter malum exitum cenae, ne necesse haberent alienum mortuum plorare. Ipse Trimalchio cum graviter ingemuisset superque brachium tanquam laesum incubuisset, concurrere medici, et inter primos Fortunat a crinibus passis cum scypho, miseramque se atque infe licem proclamavit. Nam puer quidem, qui ceciderat, circumibat iam dudum pedes nostros et missionem rogabat. Pessime mihi erat, ne his precibus per ridiculum aliquid catastropha quaereretur. Nec enim adhuc exciderat cocus ille, qui oblitus fuerat porcum exinterare. Itaque totum circumspicere triclinium coepi, ne per parietem automatum aliquod exiret, utique postquam servus verberari coepit, qui brachium domini contusum alba potius quam conchyliata involverat lana. Nec longe aberravit suspicio mea; in vicem enim poenae venit decretum Trimalchionis, quo puerum iussit liberum esse, ne quis posset dicere, tantum virum esse a servo vulneratum.

cos magnus hic dico gaius puer trimalchio delabor sum conclamo familia neque paruus conviva non propter homo tam putidus qui et cervix frango libet video sed propter malus exitus cena ne necesse habeo alienus mortuus ploro ipse trimalchio cum gravis ingemo supo bracchium tamquam laedo incumbo concurro medicus et inter primus fortunat ab crinis patior cum scyphus mitto sui atque infe licem proclamo nam puer quidem qui caedo circumeo iam dudum pes noster et missio rogo pessime ego sum ne hic prex per ridiculus aliquis catastropha quaero neque enim adhuc excido coquus ille qui obliuiscor sum porcus exintero itaque totus circumspicio triclinium coepio ne per paries automatus aliqui exeo utique postquam servus verberaris coepio qui bracchium dominus contundo albus potis quam conchyliatus involvo lana neque longus aberro suspicio meus in vicis enim poena venio decretum trimalchio quo puer iubeo liber sum ne quis possum dico tantus vir sum ab servo vulnero


Postquam ergo omnes bonam mentem bonamque valitudinem sibi optarunt, Trimalchio ad Nicerotem respexit et “solebas” inquit “suavius esse in convictu; nescio quid nunc taces nec muttis. Oro te, sic felicem me videas, narra illud quod tibi usu venit.” Niceros delectatus affabilitate amici “omne me” inquit “lucrum transeat, nisi iam dudum gaudimonio dissilio, quod te talem video. Itaque hilaria mera sint, etsi timeo istos scholasticos, ne me rideant. Viderint: narrabo tamen: quid enim mihi aufert, qui ridet? Satius est rideri quam derideri.” “Haec ubi dicta dedit,” talem fabulam exorsus est: “Cum adhuc servirem, habitabamus in vico angusto; nune Gavillae domus est. Ibi, quomodo dii volunt, amare coepi uxorem Terentii coponis: noveratis Me lissam Tarentinam, pulcherrimum bacciballum. Sed ego non mehercules corporaliter illam aut propter res venerias curavi, sed magis quod benemoria fuit. Si quid ab illa petii, nunquam mihi negatum; fecit assem, semissem habui; quicquid habui, in illius sinum demandavi, nec unquam fefellitus sum. Huius contubernalis ad villam supremum diem obiit. Itaque per scutum per ocream egi aginavi, quemadmodum ad illam pervenirem: scitis autem, in angustiis amici apparent.

postquam ergo omnis bonus mens bonus valitudo sui opto trimalchio ad niceros respicio et soleo inquam suavis sum in convinco nescio quis nunc taceo neque mutio oro tu sic felix ego video narro ille qui tu usus venio niceros delector affabilitas amicus omnis ego inquam lucrum transeo nisi iam dudum gaudimonium dissilio qui tu talis video itaque hilaria merus sum etsi timeo iste scholasticus ne ego rideo video narro tamen quis enim ego aufero qui rideo sero sum rideo quam derideo hic ubi dictum do talis fabula exordior sum cos adhuc servio habito in vicus angustus nunc gavillae domus sum ibi quomodo dius volo amo coepio uxor terentius copo nosco ego melissa tarentinus pulcher bacciballum sed ego non hercules corporaliter ille aut propter res venerias curo sed magis qui benemorius sum si quis ab ille peto numquam ego nego facio assis semis habeo quisquis habeo in ille sinum demando neque umquam fallo sum hic contubernalis ad villa superus dies obeo itaque per scutum per ocrea ago aginavi quemadmodum ad ille pervenio scio autem in angustia amicus appareo


Cum Ascyltos gravatus tot malis in somnum laberetur, illa quae iniuria depulsa fuerat ancilla totam faciem eius fuligine longa perfricuit et non sentientis labra umerosque sopitionibus pinxit. Iam ego etiam tot malis fatigatus minimum veluti gustum hauseram somni; idem et tota intra forisque familia fecerat, atque alii circa pedes discumbentium sparsi iacebant, alii parietibus appliciti, quidam in ipso limine coniunctis manebant capitibus; lucernae quoque umore defectae tenue et extremum lumen spargebant: cum duo Syri expilaturi triclinium intraverunt, dumque inter argentum avidius rixantur, diductam fregerunt lagoenam. Cecidit etiam mensa cum argento, et ancillae super torum marcentis excussum forte altius poculum caput tetigit. Ad quem ictum exclamavit illa pariterque et fures prodidit et partem ebriorum excitavit. Syri illi qui venerant ad praedam, postquam deprehensos se intellexerunt, pariter secundum lectum conciderunt, ut putares hoc convenisse, et stertere tanquam olim dormientes coeperunt. Iam et tricliniarches experrectus lucernis occidentibus oleum infuderat, et pueri detersis paulisper oculis redierant ad ministerium, cum intrans cymbalistria et concrepans aera omnes excitavit.

cos ascyltos gravo tot malus in somnus labor ille qui iniuria depello sum ancilla totus facies is fuligo longus perfrico et non sentio labrum umerus sopitio pingo iam ego etiam tot malus fatigo paruus velut gustus haurio somnium idem et totus intra foris familia facio atque alius circa pes discumbo spargo jaceo alius paries applico quidam in ipse limen conjungo maneo caput lucerna quoque umor deficio tenue et exter lumen spargo cum duo syrus expilo triclinium intro dum inter argentum avidus rixo diduco frango lagoenam cado etiam mensa cum argentum et ancilla super torus marceo excutio fors altus poculum caput tango ad qui ictus exclamo ille parito et furo prodo et pars ebrius excito syrus ille qui venio ad praeda postquam deprehendo sui intellego pariter secundus lectus concido ut puto hic convenio et sterto tamquam olim dormio coepio iam et tricliniarches expergiscor lucerna occaedes oleum infundo et puer detergeo paulisper oculus redeo ad ministerium cum intro cymbalistria et concrepo aes omnis excito


“Me, ut puto, hominem non ignotum, elegerunt ad hoc officium petieruntque, ut se reconciliarem aliquando amicissimis. Nisi forte putatis iuvenes casu in has plagas incidisse, cum omnis vector nihil prius quaerat, quam cuius se diligentiae credat. Flectite ergo mentes satisfactione lenitas, et patimini liberos homines ire sine iniuria, quo destinant. Saevi quoque implacabilesque domini crudelitatemn suam impediunt, si quando paenitentia fugitivos reduxit, et dediticiis hostibus parcimus. Quid ultra petitis aut quid vultis? In conspectu vestro supplices iacent iuvenes ingenui, honesti, et quod utroque potentius est, familiaritate vobis aliquando coniuncti. Si mehercules intervertissent pecuniam vestram, si fidem proditione laesissent, satiari tamen potuissetis hac poena, quam videtis. Servitia ecce in frontibus cernitis et vultus ingenuos voluntaria poenarum lege proscriptos.” Interpellavit deprecationem supplicii Lichas et “Noli” inquit “causam confundere, sed impone singulis modum. Ac primum omnium, si ultro venerunt, cur nudavere crinibus capita? Vultum enim qui permutat, fraudem parat, non satisfactionem. Deinde, si gratiam a legato moliebantur, quid ita omnia fecisti, ut quos tuebaris, absconderes? Ex quo apparet casu incidisse noxios in plagas et te artem quaesisse, qua nostrae animadversionis impetum eluderes. Nam quod invidiam facis nobis ingenuos honestosque clamando, vide, ne deteriorem facias confidentia causam. Quid debent laesi facere, ubi rei ad poenam confugiunt? At enim amici fuerunt nostri: eo maiora meruerunt supplicia; nam qui ignotos laedit, latro appellatur, qui amicos, paulo minus quam parricida.” Resolvit Eumolpos tam iniquam declamationem et “Intellego” inquit “nihil magis obesse iuvenibus miseris, quam quod nocte deposuerunt capillos: hoc argumento incidisse videntur in navem, non venisse. Quod velim tam candide ad aures vestras perveniat, quam simpliciter gestum est. Voluerunt enim antequam conscenderent, exonerare capita molesto et supervacuo pondere, sed celerior ventus distulit curationis propositum. Nec tamen putaverunt ad rem pertinere, ubi inciperent, quod placuerat ut fieret, quia nec omen nec legem navigan tium noverant.” “Quid” inquit Lichas “attinuit supplices radere? Nisi forte miserabiliores calvi solent esse. Quamquam quid attinet veritatem per interpretem quaerere? quid dicis tu, latro? quae salamandra supercilia tua exussit? cui deo crinem vovisti? pharmace, responde.”

ego ut puto homo non ignotus eligo ad hic officium peto ut sui reconciliaris aliquando amicus nisus fors puto juvenis casus in hic plaga incido cum omnis vecto nihil prior quaero quam qui sui diligentia credo flecto ergo mens satisfactio lenio et patior liber homo eo sine iniuria quo destino saevus quoque implacabilis dominus crudelitatemn suus impedio si quando paenitentia fugitivus reduco et dediticius hostis parco quis ultra peto aut quis volo in conspectus vester supplex iaceo juvenis ingenuus honestus et qui uterque potens sum familiaritas tu aliquando conjungo si hercules interverto pecunia vester si fides proditio laedo satiaris tamen possum hic poena quam video servitium ecce in frons cerno et vultus ingenuus voluntarius poena lex proscribo interpello deprecatio supplicium lichas et nolo inquam causa confundo sed impono singuli modus atque primus omnis si ultro venio cur nudo crinis caput vultus enim qui permuto fraudo paro non satisfactio deinde si gratia ab legatus molio quis ita omnis facio ut qui tuebaris abscondo ex quo appareo casus incido noxius in plaga et tu ars quaero qui noster animadversio impetus eludo nam qui invidia facio nos ingenuus honestus clamo video ne deterior facio confido causa quis debeo laedo facio ubi res ad poena confugio at enim amicus sum noster is magnus mereo supplicium nam qui ignotus laedo latro appello qui amicus paulus paruus quam parricida resolvo eumolpus tam iniquus declamatio et intellego inquam nihil magis obsum juvenis miser quam qui nox depono capillus hic argumentum incido video in navo non venio qui volo tam candidus ad auris vester pervenio quam simplex gero sum volo enim antequam conscendo exoneraris caput molestus et supervacuus pondus sed celer venio differo curatio propono neque tamen puto ad res pertineo ubi incipio qui placeo ut fio quia neque omen neque lex navigan tium nosco quis inquam lichas attineo supplex rado nisus fors miserabilis calvus soleo sum quamquam quis attineo veritas per interpres quaero quis dico tu latro qui salamandra supercilium tuus exuro qui deus crinis voveo pharmacus respondeo


Habeo scyphos urnales plus minus C: quemadmodum Cassandra occidit filios suos, et pueri mortui iacent sic ut vivere putes. Habeo capides M, quas reliquit patrono meo Mummius, ubi Daedalus Niobam in equum Troianum includit. Nam Hermerotis pugnas et Petraitis in poculis habeo, omnia ponderosa; meum enim intelligere nulla pecunia vendo.” Haec dum refert, puer calicem proiecit. Ad quem respiciens Trimalchio “Cito” inquit “te ipsum caede, quia nugax es.” Statim puer demisso labro orare. At ille “Quid me” inquit “rogas? Tanquam ego tibi molestus sim. Suadeo, a te impetres, ne sis nugax.” Tandem ergo exoratus a nobis missionem dedit puero. Ille dimissus circa mensam percucurrit. . .“ et “Aquam foras, vinum intro” clamavit ” excipimus urbanitatem iocantis, et ante omnes Agamemnon, qui sciebat, quibus meritis revocaretur ad cenam. Ceterum laudatus Trimalchio hilarius bibit et iam ebrio proximus “Nemo” inquit “vestrum rogat Fortunatam meam, ut saltet? Credite mihi: cordacem nemo melius ducit.” Atque ipse erectis supra frontem manibus Syrum histrionem exhibebat concinente tota familia: ma/deia perima/deia. Et prodisset in medium, nisi Fortunata ad aurem accessisset; credo, dixerit non decere gravitatem eius tam humiles ineptias. Nihil autem tam inaequale erat; nam modo Fortunatam verebatur, modo ad naturam suam revertebatur.

habeo scyphus urnalis multus paruus que quemadmodum cassandra occido filius suus et puer mortuus iaceo sic ut vivo puto habeo capis m qui relinquo patronus meus mummius ubi daedalus nioba in equus trojanus includo nam hermeros pugna et petraites in poculum habeo omnis ponderosus meus enim intellego nullus pecunia vendo hic dum refero puer calix proicio ad qui respicio trimalchio cito inquam tu ipse caedes quia nugax sum statim puer demitto labrum oro at ille quis ego inquam rogo tamquam ego tu molestus sum suadeo ab tu impetro ne sum nugax tandem ergo exoro ab nos missio do puer ille dimitto circa mensa percurro et aqua foras vinum intro clamo excipio urbanitas ioco et ante omnis agamemnon qui scio qui meritum revoco ad cena ceterum laudo trimalchio hilarus bibo et iam ebrius proximus nemo inquam vester rogo fortunata meus ut salto credo ego cordax nemo bonus duco atque ipse erigo supra frons manus syrus histrio exhibeo concino totus familia ma other other other et prodeo in medius nisi fortunata ad auris accedo credo dico non decet gravitas is tam humilis ineptia nihil autem tam inaequal sum nam modo fortunata vereor modo ad natura suus revorto


Coeperat Ascyltos respondere convicio, sed Trimalchio delectatus colliberti eloquentia “Agite” inquit “scordalias de medio. Suaviter sit potius, et tu, Hermeros, parce adulescentulo. Sanguen illi fervet, tu melior esto. Semper in hac re qui vincitur, vincit. Et tu cum esses capo, cocococo, atque cor non habebas. Simus ergo, quod melius est, a primitiis hilares et Homeristas spectemus.” Intravit factio statim hastisque scuta concrepuit. Ipse Trimalchio in pulvino consedit, et cum Homeristae Graecis versibus colloquerentur, ut insolenter solent, ille canora voce Latine legebat librum. Mox silentio facto “scitis” inquit “quam fabulam agant? Diomedes et Ganymedes duo fratres fuerunt. Horum soror erat Helena. Agamemnon illam rapuit et Dianae cervam subiecit. Ita nunc Homeros dicit, quemadmodum inter se pugnent Troiani et Parentini. Vicit scilicet et Iphigeniam, filiam suam, Achilli dedit uxorem. Ob eam rem Aiax insanit et static argumentum explicabit.” Haec ut dixit Trimalchio, clamorem Homeristae sustulerunt, interque familiam discurrentem vitulus in lance donaria elixus allatus est, et quidem galeatus. Secutus est Aiax strictoque gladio, tanquam insaniret, concidit, ac modo versa modo supina gesticulatus mucrone frusta collegit mirantibusque vitulum partitus est.

coepio ascyltos respondeo convicior sed trimalchio delector collibertus eloquentia ago inquam scordalia de medium suavis sum potis et tu hermeros parco adulescentulus sanguen ille ferveo tu bonus sum semper in hic res qui vincio vincio et tu cum sum capo cocococo atque cor non habeo sum ergo qui bonus sum ab primitiae hilaris et homerista specto intro factio statim hasta scutum concrepo ipse trimalchio in pulvinus consido et cum homerista graecum versus colloquor ut insolenter soleo ille canorus vox latinum lego liber mox silentium facio scio inquam quam fabula ago diomedes et ganymedes duo frater sum horus soror sum helena agamemnon ille rapio et diana cerva subicio ita nunc homerus dico quemadmodum inter sui pugno trojanus et parentinus vinco scilicet et iphigenia filia suus achilles do uxor ob is res ajax insanio et static argumentum explico hic ut dico trimalchio clamor homerista tollo inter familia discurro vitulus in lanx ducenarius elixus affero sum et quidem galeatus sequor sum ajax stringo gladius tamquam insanio concido atque modo verso modo supinus gesticulor mucro frustum colligo miro vitulis partior sum


Nam adhuc nec suturae quidem attulerat rusticus curiosas manus, et tanquam mendici spolium etiam fastidiose venditabat. Ascyltos postquam depositum esse inviolatum vidit et personam vendentis contemptam, seduxit me paululum a turba et “Scis,” inquit “frater, redússe ad nos thesaurum de quo querebar? Ilia est tunicula adhuc, ut apparet, intactis aureis plena. Quid ergo facimus, aut quo iure rem nostram vindicamus?” Exhilaratus ego non tantum quia praedam videbam, sed etiam quod fortuna me a turpissima suspicione dimiserat, negavi circuitu agendum, sed plane iure civili dimicandum, ut si nollent alienam rem domino reddere, ad interdictum venirent.

nam adhuc neque suo quidem affero rusticus curiosus manus et tamquam mendicus spolium etiam fastidiosus vendito ascyltos postquam depono sum inviolo video et persona vendo contemno seduco ego paululum ab turba et scio inquam frater redusse ad nos thesaurus de quo queror ilium sum tunicula adhuc ut appareo intactus aureus plenus quis ergo facio aut quo ius res noster vindico exhilaro ego non tantus quia praeda video sed etiam qui fortuna ego ab turpis suspicio dimitto nego circuitus ago sed planus ius civilis dimico ut si nolo alienus res dominus reddo ad interdictum venio


Neque fax ulla in praesidio erat, quae iter aperiret errantibus, nec silentium noctis iam mediae promittebat occurrentium lumen. Accedebat hue ebrietas et imprudentia locorum etiam interdiu obfutura. Itaque cum hora paene tota per omnes scrupos gastrarumque eminentium fragmenta traxissemus cruentos pedes, tandem expliciti acumine Gitonis sumus. Prudens enim , cum luce etiam clara timeret errorem, omnes pilas columnasque notaverat creta, quae lineamenta evicerunt spississimam noctem et notabili candore ostenderunt errantibus viam. Quamvis non minus sudoris habuimus etiam postquam ad stabulum pervenimus. Anus enim ipsa inter deversitores diutius ingurgitata ne ignem quidem admotum sensisset. Et forsitan pernoctassemus in limine, ni tabellarius Trimalchionis intervenisset X vehiculis dives. Non diu ergo tumultuatus stabuli ianuam effregit et nos per eandem intro admisit. . .“ Qualis nox fuit illa, di deaeque, quam mollis torus. Haesimus calentes et transfudimus hinc et hinc labellis errantes animas. Valete, curae mortalis. Ego sic perire coepi. ” sine causa gratulor mihi. Nam cum solutus mero remisissem ebrias manus, Ascyltos, omnis iniuriae inven-. tor, subduxit mihi nocte puerum et in lectum transtulit suum, volutatusque liberius cum fratre non suo, sive non sentiente iniuriam sive dissimulante, indormivit alienis amplexibus oblitus iuris humani. Itaque ego ut experrectus pertrectavigaudio despoliatum torum Si qua est amantibus fides, ego dubitavi, an utrumque traicerem gladio somnumque morti iungerem. Tutius dein secutus consilium Gitona quidem verberibus ex citavi, Ascylton autem truci intuens vultu “quoniam” inquam “fidem scelere violasti et communem amicitiam, res tuas ocius tolle et alium locum, quem polluas, quaere.” Non repugnavit ille, sed postquam optima fide partiti manubias sumus,

neque fax ullus in praesidium sum qui iter aperio erro neque silentium nox iam medius promitto occurro lumen accedo hue ebrietas et imprudens locus etiam interdiu obsum itaque cum hora paene totus per omnis scrupus gastrarumque emineo fragmentum traho cruentus pes tandem explico acumen giton sum prudens enim cum lux etiam clarus timeo error omnis pila columna noto cerno qui lineamentum evinco spissus nox et notabilis candor ostendo erro via quivis non paruus sudor habeo etiam postquam ad stabulis pervenio anus enim ipse inter deversitor diu ingurgito ne ignis quidem admoveo sentio et forsitan pernocto in limen ni tabellarius trimalchio intervenio decem vehiculis dives non diu ergo tumultuor stabulis ianua effringo et nos per idem intro admitto qual nox sum ille deus defervesco quam mollio torus haereo caleo et transfundo hinc et hinc labellum erro anima valeo cura mortalis ego sic pereo coepio sine causa gratulor ego nam cum soluo merus remitto ebrius manus ascyltos omnis iniuria in tor subduco ego nox puer et in lectus transfero suus voluto liber cum frater non suus sive non sentio iniuria sive dissimulo indormio alienus amplexus obliuiscor ius humanus itaque ego ut expergiscor pertrectavigaudio despolio torus si qui sum amo fides ego dubito an uterque traicio gladius somnus mors jungo tueor deinde sequor consilium giton quidem verber ex cito ascyltos autem trux intueor vultus quoniam inquam fides scelus violo et communis amicitia res tuus ocior tollo et alius locus qui polluo quaero non repugno ille sed postquam bonus fides partio manubiae sum


Non dubie ita est: si quis vitiorum omnium inimicus rectum iter vitae coepit insistere, primum propter morum differentiam odium habet; quis enim potest probare diversa? Deinde qui solas extruere divitias curant, nihil volunt inter homines melius credi, quam quod ipsi tenent. Insectantur itaque, quacunque ratione possunt, litterarum amatores, ut videantur illi quoque infra pecuniam positi” “Nescio quo modo bonae mentis soror est paupertas” “Vellem, tam innocens esset frugalitatis meae hostis, ut deliniri posset. Nunc veteranus est latro et ipsis lenonibus doctior”

non dubius ita sum si quis vitium omnis inimicus recingo iter vita coepio insisto primus propter mos differentia odium habeo quis enim possum probaris diverto deinde qui solo extruere divitiae curo nihil volo inter homo bonus credo quam qui ipse teneo insecto itaque quicumque ratio possum litteraris amator ut video ille quoque infra pecunia pono nescio quo modo bonus mens soror sum paupertas volo tam innocens sum frugalitas meus hostis ut deliniri possum nunc veteranus sum latro et ipse leno doceo


“Quomodo nosti” inquit “illam” Trimalchio “nisi argentum composuerit, nisi reliquias pueris diviserit, aquam in os suum non coniciet.” “Atqui” respondit Habinnas “nisi illa discumbit, ego me apoculo” et coeperat surgere, nisi signo dato Fortunata quater amplius a tota familia esset vocata. Venit ergo galbino succincta cingillo, ita ut infra cerasina appareret tunica et periscelides tortae phaecasiaeque inauratae. Tune sudario manus tergens, quod in collo habebat, applicat se illi toro, in quo Scintilla Habinnae discumbebat uxor, osculataque plaudentem “est te” inquit “videre?” Eo deinde perventum est, ut Fortunata armillas suas crassissimis detraheret lacertis Scintillaeque miranti ostenderet. Ultimo etiam periscelides resolvit et reticulum aureum, quem ex obrussa esse dicebat. Notavit haec Trimalchio iussitque afferri omnia et “Videtis” inquit “mulieris compedes: sic nos barcalae despoliamur. Sex pondo et selibram debet habere. Et ipse nihilo minus habeo decem pondo armillam ex millesimis Mercurii factam.” Ultimo etiam, ne mentiri videretur, stateram iussit afferri et circumlatum approbari pondus. Nec melior Scintilla, quae de cervice sua capsellam detraxit aureolam, quam Felicionem appellabat. Inde duo crotalia protulit et Fortunatae in vicem consideranda dedit et “Domini” inquit “mei beneficio nemo habet meliora.” “Quid?” inquit Habinnas “excatarissasti me, ut tibi emerem fabam vitream. Plane si filiam haberem, auriculas illi praeciderem. Mulieres si non essent, omnia pro luto haberemus; nunc hoc est caldum meiere et frigidum potare.” Interim mulieres sauciae inter se riserunt ebriaeque iunxerunt oscula, dum altera diligentiam matris familiae iactat, altera delicias et indiligentiam viri. Dumque sic cohaerent, Habinnas furtim consurrexit pedesque Fortunatae correptos super lectum immisit.“Au au” illa proclamavit aberrante tunica super genua. Composita ergo in gremio Scintillae incensissimam rubore faciem sudario abscondit.

quomodo nosco inquam ille trimalchio nisi argentum compono nisi reliquiae puer divido aqua in os suus non conicio atqui respondeo habinnas nisi ille discumbo ego ego apoculo et coepio surgo nisi signum do fortunata quater amplus ab totus familia sum voco venio ergo galbinus succingo cingillum ita ut infra cerasinus appareo tunica et periscelis torqueo phaecasia inauro tu sudarium manus tergeo qui in collum habeo applico sui ille torus in quo scintilla habinnas discumbo uxor osculo plaudo sum tu inquam video eos deinde pervenio sum ut fortunata armilla suus crassius detraho lacertus scintilla miror ostendo ultimo etiam periscelis resolvo et reticulus aureus qui ex obrussa sum dico noto hic trimalchio jubeo affero omnis et video inquam mulier compes sic nos barcala despolio sex pondo et selibra debeo habeo et ipse nihilum paruus habeo decem pondo armilla ex millesimus mercurius facio ultimo etiam ne mentior video statera iubeo affero et circumfero approbo pondus neque bonus scintilla qui de cervix suus capsella detraho aureolus quam felicio appello indus duo crotalia profero et fortunata in vicis considero do et dominus inquam meus beneficium nemo habeo bonus quis inquam habinnas excatarisso ego ut tu emo faba vitreus planus si filia habeo auricula ille praecido mulier si non sum omnis pro lutum habeo nunc hic sum calidus meio et frigidus poto interim mulier saucius inter sui rideo ebrius iungo osculum dum alter diligentia mater familia iacto alter deliquia et indiligentia vir dum sic cohaereo habinnas furtim consurgo pedo fortunata corripio super lectus immitto au au ille proclamo aberro tunica super genu compono ergo in gremium scintilla incendo rubor facies sudarium abscondo


Sed ut primum beneficio Gitonis praeparata nos implevimus cena, ostium non satis audaci stripitu exsonuit impulsum. Cum et ipsi ergo pallidi rogaremus, quis esset,“Aperi” inquit “iam scies.” Dumque loquimur, sera sua sponte delapsa cecidit reclusaeque subito fores admiserunt intrantem. Mulier autem erat operto capite, illa scilicet quae paulo ante cum rustico steterat, et “Me derisisse” inquit “vos putabatis? ego sum ancilla Quartillae, cuius vos sacrum ante cryptam turbastis. Ecce ipsa venit ad stabulum petitque ut vobiscum loqui liceat. Nolite perturbari. Nec accusat errorem vestrum nec punit, immo potius miratur, quis deus iuvenes tam urbanos in suam regionem detulerit.”

sed ut primus beneficium giton praeparo nos impleo cena ostium non satis audax stripitu exsono impello cos et ipse ergo pallidus rogo quis sum aperio inquam iam scio dum loquor serus suus sponte delabor cado recludo subeo foris admitto intro mulier autem sum operio caput ille scilicet qui paulus ante cum rusticus sto et ego derideo inquam tu puto ego sum ancilla quartillae qui tu sacer ante crypta turbo ecce ipse venio ad stabulis peto ut tu loquor licet nolo perturbaris neque accuso error vester neque punior immo potis miro quis deus juvenis tam urbanus in suus regio defero


Ceterum ego dum omnia stupeo, paene resupinatus crura mea fregi. Ad sinistram enim intrantibus non longe ab ostiarii cella canis ingens, catena vinctus, in pariete erat pictus superque quadrata littera scriptum “Cave canem.” Et collegae quidem mei riserunt, ego autem collecto spiritu non destiti totum parietem persequi. Erat autem venalicium cum titulis pictum, et ipse Trimalchio capillatus caduceum tenebat Minervaque ducente Romam intrabat. Hinc quemadmodum ratiocinari didicisset, denique dispensator factus esset, omnia diligenter curiosus pictor cum inscriptione reddiderat. In deficiente vero iam porticu levatum mento in tribunal excelsum Mercurius rapiebat. Praesto erat Fortuna cornu abundanti copiosa et tres Parcae aurea pensa torquentes. Notavi etiam in porticu gregem cursorum cum magistro se exercentem. Praeterea grande armarium in angulo vidi, in cuius aedicula erant Lares argentei positi Venerisque signum marmoreum et pyxis aurea non pusilla, in quo barbam ipsius conditam esse dicebant. Interrogare ergo atriensem coepi, quas in medio picturas haberent. “Iliada et Odyssian” inquit “ac Laenatis gladiatorium munus.” Non licebat multaciam considerare

ceterum ego dum omnis stupeo paene resupino crus meus frango ad sinistra enim intro non longus ab ostiarius cella canis ingens catena vincio in paries sum pingo supo quadro littera scribo caveo canis et collega quidem meus rideo ego autem colligo spiritus non desisto totus paries persequor sum autem venalicius cum titulus pingo et ipse trimalchio capillatus caduceum teneo minerva duco roma intro hinc quemadmodum ratiocinor disco denique dispensator facio sum omnis diligenter curiosus pictor cum inscriptio reddo in deficio verus iam porticus levo mentum in tribunal excello mercurius rapio praesto sum fortuna cornu abundo copiosus et tres parca aureus pensum torqueo noto etiam in porticus grex cursor cum magister sui exerceo praeterea grandis armarium in angulus video in qui aedicula sum laris argenteus pono venus signum marmoreus et pyxis aureus non pusillus in quo barba ipse condo sum dico interrogaris ergo atriensis coepio qui in medium pictura habeo iliades et odyssian inquam atque laenatis gladiatorius munus non licet multus considero


Videbamus nos omnia per foramen valvae, quod paulo ante ansa ostioli rupta laxaverat, favebamque ego vapulanti. Giton autem non oblitus misericordiae suae reserandum esse ostium succurrendumque periclitanti censebat. Ego durante adhuc iracundia non continui manum, sed caput miserantis stricto acutoque articulo percussi. Et ille quidem flens consedit in lecto. Ego autem alternos opponebam foramini oculos iniuriaque Eumolpi velut quo dam cibo me replebam advocationemque commendabam, cum procurator insulae Bargates a cena excitatus a duobus lecticariis in mediam rixam perfertur; nam erat etiam pedibus aeger, is ut rabiosa barbaraque voce in ebrios fugitivosque diu peroravit, respiciens ad Eumolpon “o poetarum” inquit “disertissime, tu eras? Et non discedunt ocius nequissimi servi manusque continent a rixa?” “Contubernalis mea mihifastum facit. Itasi,me amas, maledic illam versibus, ut habeat pudorem” . .

video nos omnis per foramen valva qui paulus ante ansa ostiolum rumpo laxo faveo ego vapulo giton autem non obliuiscor misericordia suus resero sum ostium succurro periclitor censeo ego duro adhuc iracundia non contineo manus sed caput misero stringo acuo articulus percutio et ille quidem fleo consido in lectus ego autem alternus oppono foro oculus injuria eumolpus velut quo dam cibus ego repleo advocatio commendo cum procurator insula bargates ab cena excito ab duo lecticarius in medius rixa perfero nam sum etiam pes aeger is ut rabiosus barbarum vox in ebrius fugitivus diu peroro respicio ad eumolpus o poetaris inquam dissero tu sum et non discedo ocior nequissimus servio manus contineo ab rixo contubernal meus mihifastum facio itasi ego amo maledic ille versus ut habeo pudor


Profert Oenothea scorteum fascinum, quod ut oleo et minuto pipere atque urticae trito circumdedit semine, paulatim coepit inserere ano meo Hoc crudelissima anus spargit subinde umore femina mea Nasturcii sucum cum habrotono miscet perfusisque inguinibus meis viridis urticae fascem comprehendit omniaque infra umbilicum coepit lenta manu caedere Aniculae quamvis solutae mero ac libidine essent, eandem viam tentant et per aliquot vicos secutae fugientem “Prende furem” clamant. Evasi tamen omnibus digitis inter praecipitem decursum cruentatis “Chrysis, quae priorem fortunam tuam oderat, hanc vel cum periculo capitis persequi destinat” “Quid huic formae aut Ariadne habuit aut Leda simile? Quid contra hanc Helene, quid Venus posset? Ipse Paris, dearum litigantium iudex, si hanc in compa ratione vidisset tam petulantibus oculis, et Helenen huic donasset et deas. Saltem si permitteretur osculum capere, si illud caeleste ac divinum pectus amplecti forsitan rediret hoc corpus ad vires et resipiscerent partes veneficio, credo, sopitae. Nec me contumeliae lassant: quod verberatus sum, nescio; quod eiectus sum, lusum puto. Modo redire in gratiam liceat”

profero oenothea scorteus fascinum qui ut oleum et minuo pipo atque urtica tero circumdo semen paulatim coepio insero anus meus hic crudelis anus spargo subinde umor femina meus nasturcii sucus cum habrotono misceo perfundo inguinibus meus viridis urtica fascis comprehendo omne infra umbilicus coepio lentus manus caedo anicula quivis solvo merus atque libido sum idem via tentant et per aliquot vicus sequor fugio prehendo fur clamo evado tamen omnis digitus inter praecipito decurro cruentas chrysa qui prior fortuna tuus odi hic vel cum periculum capio persequor destino quis hic forma aut ariadne habeo aut ledas similis quis contra hic helenus quis venus possum ipse paris dearis litigo iudex si hic in compa ratio video tam petulans oculus et helene hic dono et dea saltem si permitto osculis capio si ille caelestis atque divinus pectus amplector forsitan redeo hic corpus ad vireo et resipisco pars veneficium credo sopio neque ego contumelia lasso qui verbero sum nescio qui eicio sum lusus puto modo redeo in gratia licet


Audimus murmur insolitum et sub diaeta magistri quasi cupientis exire beluae gemitum. Persecuti igitur sonum invenimus Eumolpum sedentem membranaeque ingenti versus ingerentem. Mirati ergo, quod illi vacaret in vicinia mortis poema facere, extrahimus clamantem iubemusque bonam habere mentem. At ille interpellatus excanduit et “Sinite me” inquit “sententiam explere; laborat carmen in fine.” Inicio ego phrenitico manum iubeoque Gitona accedere et in terram trahere poetam mugientem Hoc opere tandem elaborate casam piscatoriam subimus maerentes, cibisque naufragio corruptis utcunque curati tristissimam exegimus noctem. Postero die, cum poneremus consilium, cui nos regioni crederemus, repente video corpus humanum circumactum levi vertice ad litus deferri. Substiti ergo tristis coepique umentibus oculis maris fidem inspicere et “Hunc forsitan” proclamo “in aliqua parte terrarum secura exspectat uxor, forsitan ignarus tempestatis filius aut pater; utique reliquit aliquem, cui proficiscens osculum dedit. Haec sunt consilia mortalium, haec vota magnarum cogitationum. En homo quemadmodum natat.” Adhuc tanquam ignotum deflebam, cum inviolatum os fluctus convertit in terram, agnovique terribilem paulo ante et implfacablem Licham pedibus meis paene subiectum. Non tenui igitur diutius lacrimas, immo percussi semel iterumque manibus pectus et “Ubi nunc est” inquam “iracundia tua, ubi impotentia tua? nempe piscibus beluisque expositus es, et qui paulo ante iactabas vires imperii tui, de tam magna nave ne tabulam quidem naufragus habes. Ite nunc mortales, et magnis cogitationibus pectora implete. Ite cauti, et opes fraudibus captas per mille annos disponite. Nempe hic proxima luce patrimonii sui rationes inspexit, nempe diem etiam, quo venturus esset in patriam, animo suo fixit. Dii deaeque, quam longe a destinatione sua iacet. Sed non sola mortalibus maria hanc fidem praestant. Illum bellantem arma decipiunt, illum diis vota reddentem penatium suorum ruina sepelit. Ille vehiculo lapsus properantem spiritum excussit, cibus avidum strangu lavit, abstinentem frugalitas. Si bene calculum ponas, ubique naufragium est. At enim fluctibus obruto non contingit sepultura. Tanquam intersit, periturum corpus quae ratio consumat, ignis an fluctus an mora. Quicquid feceris, omnia haec eodem ventura sunt. Ferae tamen corpus lacerabunt. Tanquam melius ignis accipiat; immo hanc poenam gravissimam credimus, ubi servis irascimur. Quae ergo dementia est, omnia facere, ne quid de nobis relinquat sepultura?” Et Licham quidem rogus inimicis collatus manibus adolebat. Eumolpus autem dum epigramma mortuo facit, oculos ad arcessendos sensus longius mittit

audio murmur insolitus et sub diaeta magister quasi cupio exeo belua gemitus persequor igitur sonus invenio eumolpus sedeo membrana ingens verro ingero miro ergo qui ille vaco in vicinia mors poema facio extraho clamo jubeo bonus habeo mens at ille interpello excandesco et sino ego inquam sententia expleo laboro carmen in finis inicio ego phrenitico manus jubeo giton accedo et in terra traho poeta mugio hic opus tandem elaboro cado piscatorius subeo maereo cibus naufragium corruptus ut curo tristis exigo nox posterus dies cum pono consilium qui nos regio credo repens video corpus humanus circumago levis vertex ad litus defero substiti ergo tristis coepio umeo oculus mare fides inspicio et hic forsitan proclamo in aliqui pars terra securus exspecto uxor forsitan ignarus tempestas filius aut pater utique relinquo aliquis qui proficiscor osculis do hic sum consilium mortalis hic veto magnaris cogitatio en homo quemadmodum nato adhuc tamquam ignotus defleo cum inviolo os fluctus converto in terra anosco terribilis paulus ante et implfacablem lichas pes meus paene subicio non tenuis igitur diu lacrima immo percutio semel iterum manus pectus et ubius nunc sum inquam iracundia tuus ubi impotens tuus nempe piscis belua expono sum et qui paulus ante jacto vireo imperium tuus de tam magnus navus ne tabula quidem naufragus habeo eo nunc mortalis et magnus cogitatio pectus impleo eo caveo et ops fraus capio per mille annus dispono nempe hic propior lux patrimonium suus ratio inspicio nempe dies etiam quo venio sum in patria animus suus figo dius defervesco quam longus ab destinatio suus iaceo sed non solus mortalis mare hic fides praesto ille bellor arma decipio ille diuus veto reddo penates suus ruina sepelio ille vehiculum labor propero spiritus excutio cibus avidus strangu lavo abstineo frugalitas si bene calculus pono ubique naufragium sum at enim fluctus obruo non contingo sepelio tamquam intersum pereo corpus qui ratio consumo ignis an fluctus an mora quisquis facio omnis hic idem venio sum fera tamen corpus lacero tamquam bonus ignis accipio immo hic poena gravis credo ubi servio irasco qui ergo dementia sum omnis facio ne quis de nos relinquo sepelio et lichas quidem rogus inimicus confero manus adoleo eumolpus autem dum epigramma mortuus facio oculus ad arcesso sensus longus mitto


Ipsa corporis pulchritudine me ad se vocante trahebat ad venerem. Iam pluribus osculis collisa labra crepitabant, iam implicitae manus omne genus amoris invenerant, iam alligata mutuo ambitu corpora animarum quoque mixturam fecerant Manifestis matronacontumeliis verberata tandem ad ultionem decurrit vocatque cubicularios et me iubet catomidiari. Nec contenta mulier tam gravi iniuria mea convocat omnes quasillarias familiaeque sordidissimam partem ac me conspui iubet. Oppono ego manus oculis meis, nullisque effusis precibus, quia sciebam quid meruissem, verberibus sputisque extra ianuam eiectus sum. Eicitur et Proselenos, Chrysis vapulat, totaque familia tristis inter se mussat quaeritque, quis dominae hilaritatem confuderit Itaque pensatis vicibus animosior verberum notas arte contexi, ne aut Eumolpus contumelia mea hilarior fieret aut tristior Giton. Quod solum igitur salvo pudore poteram, contingere languorem simulavi, conditusque lectulo totum ignem furoris in eam converti, quae mihi omnium malorum causa fuerat: “ ter corripui terribilem manu bipennem, ter languidior coliculi repente thyrso ferrum timui, quod trepido male dabat usum. Nec iam poteram, quod modo conficere libebat; namque illa metu frigidior rigente bruma confugerat in viscera mille operta rugis. Ita non potui supplicio caput aperire, sed furciferae mortifero timore lusus ad verba, magis quae poterant nocere, fugi. ” Erectus igitur in cubitum hac fere oratione contumacem vexavi: “Quid dicis” inquam “omnium hominum deorumque pudor? Nam ne nominare quidem te inter res serias fas est. Hoc de te merui, ut me in caelo positum ad inferos traheres? Ut traduceres annos primo florentes vigore senectaeque ultimae mihi lassitudinem imponeres? Rogo te, mihi apodixin defunctoriam redde.” Haec ut iratus effudi, “ illa solo fixos oculos aversa tenebat, nec magis incepto vultum sermone movetur quam lentae salices lassove papavera collo. ” Nec minus ego tam foeda obiurgatione finita paenitentiam agere sermonis mei coepi secretoque rubore perfundi, quod oblitus verecundiae meae cum ea parte corporis verba contulerim, quam ne ad cognitionem quidem admittere severioris notae homines solerent. Mox perfricata diutius fronte “Quid autem ego” inquam “mali feci, si dolorem meum naturali convicio exoneravi? Aut quid est quod in corpore humano ventri male dicere solemus aut gulae capitique etiam, cum saepius dolet? Quid? Non et Vlixes cum corde litigat suo, et quidam tragici oculos suos tanquam audientes castigant? Podagrici pedibus suis male dicunt, chiragrici manibus, lippi oculis, et qui offenderunt saepe digitos, quicquid doloris habent, in pedes deferunt: “ Quid me constricta spectatis fronte Catones damnatisque novae simplicitatis opus? Sermonis puri non tristis gratia ridet, quodque facit populus, candida lingua refert. Nam quis concubitus, Veneris quis gaudia nescit? Quis vetat in tepido membra calere toro? Ipse pater veri doctos Epicurus amare iussit, et hoc vitam dixit habere te/los ”” “Nihil est hominum inepta persuasione falsius nec ficta severitate ineptius”. .

ipse corpus pulchritudo ego ad sui voco traho ad venerem iam multus osculis collido labrum crepito iam implico manus omnis genus amor invenio iam alligo mutuus ambitus corpus anima quoque misceo facio manifestus matronacontumeliis verbero tandem ad ultio decurro voco cubicularius et ego iubeo catomidiaris neque contineo mulier tam gravis iniuria meus convoco omnis quasillaria familia sordidus pars atque ego conspuo iubeo oppono ego manus oculus meus nullus effundo prex quia scio quis mereo verber spuo extra ianua eicio sum eicio et proselenus chrysa vapulo totus familia tristis inter sui musso quaero quis domina hilaritas confundo itaque penso vicis animosus verber nosco ars contego ne aut eumolpus contumelia meus hilaris fio aut tristis giton qui solus igitur salvo pudor possum contingo languor simulo condio lectulus totus ignis furor in is converto qui ego omnis malus causa sum ter corripio terribilis manus bipennis ter languidus coliculis repens thyrsus ferrum timeo qui trepido malus do usus neque iam possum qui modo confacio libet namque ille metus frigidus rigeo bruma confugio in viscera mille operio rugio ita non possum supplicium caput aperio sed furcifera mortifero timor lusus ad verbum magis qui possum noceo fugio erigo igitur in cubitum hic fere oratio contumax vexo quis dico inquam omnis homo deus pudor nam ne nominaris quidem tu inter res seria fas sum hic de tu mereo ut ego in caelum pono ad inferi traho ut traduco annus primus floreo vigor senecta ulter ego lassitudo impono rogo tu ego apodixis defunctorius reddo hic ut irascor effundo ille solum figo oculus averto teneo neque magis inceptum vultus sermo moveo quam lentus salix lasso papaver collum neque paruus ego tam foedus obiurgatio finio paenitentia ago sermo meus coepio secerno rubor perfundo qui obliuiscor verecundia meus cum is pars corpus verbum confero quam ne ad cognitio quidem admitto severus nosco homo soleo mox perfricata diu frons quis autem ego inquam malus facio si dolor meus natural convicior exonero aut quis sum qui in corpus humanus venter malus dico solo aut gula caput etiam cum saepis doleo quis non et vlixes cum cor litigo suus et quidam tragicus oculus suus tamquam audio castigo podagricus pes suus malus dico chiragricus manus lippio oculus et qui offendo saepe digitus quisquis dolor habeo in pes defero quis ego constringo spectas frons cato damno novus simplicitas opus sermo purus non tristis gratia rideo quisque facio populus candidus lingua refero nam quis concubo venus quis gaudium nescio quis veto in tepidus membrum caleo torus ipse pater verus doceo epicurus amo iubeo et hic vita dico habeo tu los nihil sum homo ineptus persuasio fallo neque fictum severitas ineptus


Molestus fuit, Philerosque proclamavit: “Vivorum meminerimus. Ille habet, quod sibi debebatur: honeste vixit, honeste obiit. Quid habet quod queratur? Ab asse erevit et paratus fuit quadrantem de stercore mordicus tollere. Itaque crevit, quicquid crevit, tanquam favus. Puto mehercules illum reliquisse lida centum, et omnia in nummis habuit. De re tamen ego verum dicam, qui linguam caninam comedi: durae buccae fruit, linguosus, discordia, non homo. Frater eius fortis fuit, amicus amico, manu plena, uncta mensa. Et inter initia malam parram pilavit, sed recorrexit costas illius prima vindemia: vendidit enim vinum, quanti ipse voluit. Et quod illius mentum sustulit, hereditatem accepit, ex qua plus involavit, quam illi relictum est. Et ille stips, dum fratri suo irascitur, nescio cui terrae filio patrimonium elegavit. Longe fugit, quisquis suos fugit. Habuit autem oricularios servos, qui illum pessum dederunt. Nunquam autem recte faciet, qui cito credit, utique homo negotians. Tamen verum quod frunitus est, quam diu vixit, . cui datum est, non cui destinatum. Plane Fortunae filius, in manu illius plumbum aurum fiebat. Facile est autem, ubi omnia quadrata currunt. Et quot putas illum annos secum tulisse? Septuaginta et supra. Sed corneolus fuit, aetatem bene ferebat, niger tanquam corvus. Noveram hominem olim oliorum et adhuc salax erat. Non mehercules illum puto in domo canem reliquisse. Immo etiam pullarius erat, omnis minervae homo. Nec improbo, hoc solum enim secum tulit.”

molestus sum phileros proclamo vivus memini ille habeo qui sui debeo honestus vivo honestus obeo quis habeo qui queror ab assis erevit et paro sum quadrans de stercus mordicus tollo itaque cerno quisquis cerno tamquam favus puto hercules ille relinquo solidus centum et omnis in nummus habeo de res tamen ego verus dico qui lingua caninus comedo durus bucca sum linguosus discordia non homo frater is fortis sum amicus amicus manus plenus unctus mensa et inter initium malus parra pilo sed recorrigo costa ille primus vindemio vendo enim vinum quantus ipse volo et qui ille mentum tollo hereditas accipio ex qui multus involo quam ille relinquo sum et ille stips dum frater suus irascor nescio qui terra filius patrimonium elego longus fugio quisquis suus fugio habeo autem oricularius servus qui ille pessum do numquam autem rectus facio qui cito credo utique homo negotior tamen verus qui fruniscor sum quam diu vivo qui do sum non qui destino planus fortuna filius in manus ille plumbum aurum fio facilis sum autem ubi omnis quadro curro et quot puto ille annus sui fero septuaginta et supra sed corneolus sum aetas bene fero niger tamquam corvus nosco homo olim oliorum et adhuc salax sum non hercules ille puto in domus canis relinquo immo etiam pullarius sum omnis minervae homo neque improbus hic solus enim sui fero


“Qui inter haec nutriuntur, non magis sapere possunt, quam bene olere, qui in culina habitant. Pace vestra liceat dixisse, primi omnium eloquentiam perdidistis. Levibus enim atque inanibus sonis ludibria quaedam excitando effecistis, ut corpus orationis enervaretur et caderet. Nondum iuvenes declamationibus continebantur, cum Sophocles aut Euripides invenerunt verba quibus deberent loqui. Nondum umbraticus doctor ingenia deleverat, cum Pindarus novemque lyrici Homericis versibus canere timuerunt. Et ne poetas ad testimonium citem, certe neque Platona neque Demosthenen ad hoc genus exercitationis accessisse video. Grandis et ut ita dicam pudica oratio non est maculosa nec turgida, sed naturali pulchritudine exsurgit. Nuper ventosa istaec et enormis loquacitas Athenas ex Asia commigravit animosque iuvenum ad magna surgentes veluti pestilenti quodam sidere afflavit, semelque corrupta regula eloquentia stetit et obmutuit. Ad summam, quis postea Thucydidis, quis Hyperidis ad famam processit? Ac ne carmen quidem sani coloris enituit, sed omnia quasi eodem cibo pasta non potuerunt usque ad senectutem canescere. Pictura quoque non alium exitum fecit, postquam Aegyptiorum audacia tam magnae artis compendiariam invenit.”

qui inter hic nutrio non magis sapio possum quam bene oleo qui in culina habito pax vester licet dico primus omnis eloquentia perdo levis enim atque inanis sonus ludibrium quidam excito efficio ut corpus oratio enervo et cado nondum juvenis declamatio contineo cum sophocles aut euripides invenio verbum qui debeo loquor nondum umbraticus doctor ingenium deleo cum pindarus novo lyricus homericus versus cano timeo et ne poeta ad testimonium cito certus neque platona neque demosthenes ad hic genus exercitatio accedo video grandis et ut ita dico pudicus oratio non sum maculosus neque turgidus sed natural pulchritudo exsurgo nuper ventosus iste et enormis loquacitas athenae ex asia commigro animus juvenis ad magnus surgo velut pestilens quidam sidus afflo semel corrumpo regula eloquentia sto et obmutesco ad summa quis postea thucydides quis hyperides ad fama procedo atque ne carmen quidem sanus color eniteo sed omnis quasi idem cibus pasco non possum usque ad senectus canescere pingo quoque non alius exitus facio postquam aegyptius audacia tam magnus ars compendiaria invenio