Cathemerina

CC BY 4.0 (estate-derived fields); included text keeps its per-record source license

Reuse requires the attribution line above (CC BY 4.0). Text records carry their own license_id; only open-display licenses appear in this file.

Licensed lexica and citation-only authorities are excluded from bulk dumps by construction — cite the authority, never reprint it.


fragore ab omni quem remotum et segregem


edidit nostram salutem feta Sancto Spiritu,


Lethaea vis, nec ullum


absentemque diem lux agit aemula,


illum forensis gloria,


non inmemor ille requiret


confirmas, Pater, ac vigore conples.


haec tibi nunc famulentur ait


liba quod inpia corporibus


rebusque iam color redit


inter coaevi sanguinis


Tartarum benignus intrat; fracta cedit ianua,

tartaris benignus intro frango cedo ianua


apostolorum stemmata.


vidit conspicuo lumine flammeum.


ecce venit nova progenies,


plangens reatum fletibus,


sit bonum, supplex precor, et medellam


noctis fugat satellites.


inlisa cervix cautibus


postquam conbiberint Deum medullis.


hunc triste raptat classicum.


vel aera vel saxa algida


errore traxit devio.


seria, ludicra, verba, iocos,


fundit scissa silex, quae sitientibus


non erubescit poculis,


virtute verbi effecta sunt


infusor fidei, sator pudoris,


nam praefixa cruci spes hominum viget.


foedera tristia iussa pati.


hac arte tantum vivimus,


omnium venturus inde iustus ultor criminum.


victor suis tribulibus


testator et sator iubet


ambulat per stagna ponti, summa calcat fluctuum:

ambulo per stagnum pontus summus calco fluctus


Christus cadentum gentium,


mundi ruentis solverit.


non thalamo, neque iure tori,


lychnis aut facibus pascimus aridis,


exitiale quid aut vetitum;


peccare iustus destitit.


censura iustis excitatur motibus,


pretiumque rependitur ingens;


deus ex utroque missus.


membra cibo recreata levent,


linguae locutus lubrico est,


nsanos acuens furore dentes,


hic pastus .animae est saporque verus.


ne nesciret homo spem sibi luminis


quae capimus dominante manu;


ille ovem morbo residem gregique


mollibus qui nos moderans habenis


qui corpus istud molle naturaliter,


plerumque dissipatis


sed quis non rapidi luminis arduam


caelestia cernere regna


mox adfuturo construens iter Deo,


iam flos subit Daviticus


purgat ad praecepta Christi crassa quaeque obstacula,

purgo ad praecipio christus crassus quisque obstaculum


ius praetulit exequiarum.


fons vitae liquida fluens ab arce,


o beatus ortus ille, virgo cum puerpera


prosperat vultu, velut hoc salubre


placare Christum; mos edendi spernitur,


prolem virilis indolis.’


libido sordens, inverecundus lepos,


clivosa planis, confragosa ut lenibus


sumas laetus ait ‘libensque carpas,


non, si cariosa vetustas


quam sit rationis egenis


sublimis Amalec premit,


credo equidem, neque vana fides,


quem prophetarum fideles paginae spoponderant,

qui propheta fidelis pagina spoponderant


regnantis ante victor et cupidinis.


clangens ululamina miscet?


iam nulla deinde senectus


regem Deumque adnuntiant


et inde bruto contumax fastidio


dissolutis pristinorum vinculis peccaminum.


‘successor instat, pellimur:


psallat altitudo caeli, psallite omnes angeli,

psallat altitudo caelum psallite omnis angelus


digladiabile discidium,


nullam ciborum vindicavit gratiam,


stragem sed istam non tulit


cui ieiuna eremi saxa loquacibus


rerumque digesto statu,


est quippe et illud grande virtutis genus,


templum constituunt perenne Christo


fixis in altum vultibus,


itur per altum: fit procellosum mare,


fervens felle iubet praevalidam manum


pinguis quos olei rore madentibus


sed ne crapula ferveat cavendum est,


quarta devexo superest in axe


gressu reflectit, quos ut increpaverat


sic nostra mox obscuritas


nihil loquamur subdolum,


dormire cor mundum vetat.


udo revincta fune puppis solvitur,


quae suffixa micant per laquearia,


illic dicata parcus abstinentia


ieiuna rite membra non coerceas,


venisse terris nuntiat


portenta somniorum,


vitiat cupido rerum.


sucum papillae parca nutrix derogat.


Bahal caminis coxerat,


ipse cum portans onus inpeditum


quamvis innumero sidere regiam


per vaga nubila perque Notos


quam bestiam capacem


tali dicata signo


vitam barathro inmerserant.


ambage fallit atra.


repurgat undis dulcibus,


venient cito saecula, cum iam


erroris imperio gravi,


monuit famem futuram


persultare vetas, ut refluo in solo 2


redit et quietis hora,


mersatur infans gurgitem,


Christi figuram pinxerint.1


mansit ferino devoratus gutture;


sublime, celsum, interminum,


populisque per saeclum sacra


intus tu speculum, tu speculum foris;


videre quod postquam magi,


huius caesarie manu prehensa,


adorat haec brutum pecus,


pollebat olim, quam fluentem nequiter


te sine dulce nihil, Domine,


ceu spurcum refugit celer sacellum.


sequimur tua dicta, Redemptor


splendent ergo tuis muneribus, Pater,


cum sol resurgens emicat.


cognovit olim germina


et curvare caput sub expolita


fumosa avorum numina,


iam revertentem secuti tertio demum die


pulvereo coeunte situ.


accingunt gladiis, triste canit tuba.


post solis ortum fulgidi


volvamus obscurum nihil.


ducebat radius sole micantior.


quis mane sumptis nequiter


divitis omnipotentis opus,


nexilis inscia conubii.


discede, Christus hic est,


mox praesul ac tetrarches


hic fidit iaculis, ille volantia


fueritque cinisculus arens


earduus horrens,


nullus bibendi, nemo vescendi memor,


dux parili redivivus humo


prima ac secunda mors est.


auri recocta vena pulchrum splendeat,


laurus obumbrat.


haec mihi subdidit, et sibi me.


spiravit et limo indidit,


tibi copula iungitur horum,


non luteus velut ille prius,


te voce, te cantu pio


O Nazarene, lux Bethlem, verbum Patris,


Christi docentis praemonet


concurrat ad praesepia


saetasque plangens turba sumit textiles,


inde est quod omnes credimus


matris tetendit serus infans ubera,


prataque multicolora latex


sensum profunda oblivio


caespite conposuit madido,


illic purpureis tecta rosariis


nam modo corporeum memini


delicta tergens 1 livida.


seque nigris mergit undis et pecus lymphaticum.

sequor niger mergo unda et pecus lymphaticus


liber vagat per auras


exceptus inde beluinis faucibus,


piscis item sequitur calamum


lapsante claudus poplite


usque ad congeriem coartet intus.


et qua bosphoreum temo regit iugum


si forte vellent inprobam libidinem


imitata multiformes


patitur perire in aevum.


quos creber inplet error,


qui pontum rabidis 1 aestibus invium


color albidus inficit, ora


inpexa villis virgo bestialibus


ipse rex sapore tinctis obstupescit poeulis.


culpae vigorem perdidit.


Iordane tinctos flumine.


nam lumina nescia solis


purusque fons ab aethra,


fertur horruisse mundus noctis aeternae chaos.


lutcus tinguat color aut notetur


credas stelligeram desuper aream


nocte dieque,


mens obstetricis sedulae


te, Pater optime, mane novo,


posteritas ruit in facinus,


ast alterum rapaces


regnante pallescet Deo.


et dissona texta retexi.


sed frequens palmis nemus, et reflexa


rapido vigore sensus,


turpi capillos inpeditus pulvere.


vincitur semper minor obsequentum


quae germen ab aethere traxit.


cernunt periti interpretes


fundavit et fixit petras,


at si generis memor ignis


durare nos tales iube,


cantuque galli cognito


exagitansque truces aquilas


duo qui socians elementa,


mella recens mihi Cecropia


mundus veternum depulit.


sis ortus et verbo editus,


animae fuit haec domus olim


gallo canente exterritos


quae tandem poterit lingua retexere


surge dixit: ille surgit, matri et adstans redditur.

surgo dico ille surgo mater et asto reddo


cum vasta signum bucina


operire nudos, indigentes pascere,


sed tincta postquam membra defaecaverat,


gremioque hunc concipe molli:


laudem lingua Deo Patri rependat,


cuius subsidio nos quoque vescimur


mors haec reparatio vitae est.


per quas repente currens


quin et propago degener


secuta lunam menstruam,


mas omnis infans occidat,


non moritur, quia flante Deo


ternis dierum ac noctium processibus


sapiatque quod brutum fuit,


Quid est quod artum circulum


adorat excors natio


qui medio viret in nemore.’


patet ecce fidelibus ampli


frigidum venis resumptis pidverem tepescere,


indocta turba scilicet,


virus inerme piger revomit,


cui lux et aethra inserviunt?


sed vox ab alto culmine


quidquid est virtutis usquam psallat in laudem Dei,

quisquis sum virtus usquam psallat in laus deus


infulatus concinebat voce, chorda et tympano,

infulatus concino vox chordus et tympanum


innuba femina quae fuerat,


gramine concolor in viridi.


et funeris ambitus ornat,


sollers virorum cura, ne vagum pecus


frenentur ergo corporum cupidines,


parens et expers coniugis,


quam vatis pia praecinentis orsa.


nos nil meremur horum


si ferrea forte voluntas


ut excitato corpore


cingere tempora quis solita es,


qui dici stabilem se voluit petram,


quia lex eadem monet omnes


artificem modulata suum?


tantum laboris sustinere ac perpeti


inde purgatam revehens aprico


hanc nempe, quae sacratum


quae mundiali gloria,


Iesus dicato corde ieiunaverit,


inerepas ventum furentem quod procellis tristibus

inerepas venio furo qui procella tristis


tum causa tanti quaeritur periculi,


Christicolarum.


ex ore prolapsum nefas,


clausus iugiter indigensque victus,


portio lucis,


fuit salutis, nam sacrato in flumine


Elia tali crevit observantia,


quam paene subductam facem


te fontis et lavacri


texens perpetuis saecula saeculis.


nigrante vultum contegit velamine,


sufficiat semel ob facinus


inpasti licet inruant leones,


nec nubis occursu abdita


lucem propinquam praecinit;


nostri figura est iudicis.


quid tibi, profane serpens, profuit rebus novis

quis tu profanus serpens prosum res novus


dominaeque rex ecclesiae,


factoris 1 ab ore creatae;


sentisne, virgo nobilis,


hic ubi vitea pampineo


in quo visibilis stat tibi gloria,


quod nesciat finem pati,


dic tropaeum passionis, dic triumphalem crucem,

dico tropaeum passio dico triumphal crux


cum facta priscorum ducum


agresti bonus exhibebat arte.


Ades, Pater supreme,


te senes et te iuventus, parvulorum te chorus,

tu senex et tu juventus parvulus tu chorus


norunt repromissae spei,


quam nox cum lacero victa fugit peplo.


instar fellis aqua tristifico in lacu


sed Deus dum luce fulva mortis antra inluminat,

sed deus dum lux fulvus mors antrum inlumino


iam Christus ad vitam vocat.


rerum parentem rectius precabitur.


inlapsa terris inveniret veritas.


Christum redisse ex inferis.


atque id sepultum suscitat,


vires rebelles perdere.


sudavit inpar proelium;


sed confusa dehinc unda revolvitur


sensim recisa extinxerat!


deo iubente membris,


cui est origo caelum


ducem tuorum principum.


manantemque Deo cernat originem?


cantharis infusa lympha fit Falernum nobile,

cantharis infundo lympha fio falernum nobilis


nos festis trahimus per pia gaudia


illo quietis tempore


turba matrum virginumque, simplices puellulae,


adstant comminus et iubas reponunt,


ut turbidarum scabra culparum seges


detersa et intus emicet prudentia;


ornatam geminis stare trionibus,


Aegypte, Thrax, Persa, Scytha:


animataque sanguine vivo


hic mihi nulla rosae spolia,


plebs et senatus, omnis aetas civium,


nati inmolator unici.


qua stella sulcum traxerat


conferre formam Lucifer.


lucis columnam praeferens;


dia et marina et terrea


quaesitor ille solus


pagana gens et quadrupes,


quod quisque fuscum cogitat,


extimum vestis saeratae furtim mulier attigit:

extimum vestio saeratae furtim mulier attigo


nato et repente perfruens umbraculo.


tu, sancte, qui taetram picem


alpha et Q cognominatus, ipse fons et clausula

alpha et q cognomino ipse fons et clausula


honore partus crescere?


sive tu mensam renuas cibumve


omnes quod sumus aut vigemus, inde est.


Moses tremendi fidus interpres throni


neu piger inmodicis dapibus


parcis victibus expedita corda


munera mitia pro veniunt;


extinctor Antichristi,


et virgo feta et cunulae,


flendo et canendo discimus.


miles, togatus, navita,


orba quem mater supremis funerabat fletibus;


repetat collegia sensus.


poenarum celebres sub Styge feriae


omnium quae sunt, fuerunt, quaeque post futura sunt.


omnia sanctificante fide.


speramus adventum Dei.


dum stupentibus tenebris candidum praestat diem,

dum stupeo tenebrae candidus praesto dies


omnesque suspiciunt tribus


ponitur cunctis, neque nos severus


cultum superni neglegebat numinis.


sic coluber muliebre solum


quin et fila favis scirpea floreis


nitere pridem iusseras


mundi polique quod gubernator probat,


audit tyrannus anxius


animas comitata priores.


gladius perarmat anceps,


ipsum deinde regem,


veterum piatas lavit errorum notas,


tunc per amoena virecta iubet


venerans inanes nenias,


palma et coronis luditis.


protinus salus secuta est, ora pallor deserit,

protinus salus sequor sum os pallor desero


salvete, flores martyrum,


scintilla mentis ut tepescat nobilis,


nunc splendor intererrat,


iussus nexa pedum vincula solvere


iam iam quiescant inproba,


sua munera fictor et auctor


quae sunt operta cernit;


Pastis visceribus ciboque sumpto,


quo te creator arduus


inlapsis dapibus virum refovit.


non illa servit noctibus


vigil vicissim spiritus


propriique aenigmata vultus.


ducem salutis caelitus


pars illa potentior extet,


at nos, subactos iugiter


mundi scilicet inpotentis actu


laudibus aequiperare queat?


non mortua, sed data somno?


alvi capacis vivus hauritur specu.


thesaurus et fragrans odor


nec non et Seraphin suum supremo


transvolverentur milia,


et spiritus et caro servit.


vocibus capax fruendis ac susurris pervius.


inlita glutine corticeo


his mensas epulis, hac dape construunt,


fragrasse nardo et nectare.


hunc obtinere iussit


flecte salutiferam faciem


noctem coegit cedere.


lex haec data est caducis


sed dum resolubile corpus


versuta fraus et callida


vibrat inpexis ubi nulla lappis


ver ubi perpetuum redolet


hunc et prophetis testibus


iam stantibus ille ministris


puerile pignus tollere.


non usitatis ortus hic natalibus:


cui subter artis faucibus


servitus quaenam poterit rependi?


audet se pelago credere concavo.


clausis cavere acervis.


famulam tibi praecipe mentem


licetne Christum noscere


humana quod mens concipit;


colla trilinguia calce terat;


credula saucius ora cibo.


legem tabellis traderet.


incussu silicis lumina nos tamen


librum resignat unus.


vitamque totam dispice;


igneum reliquit axem seque maerens abdidit;


arcis iustitium triste tyrannicae.


illa nocte, sacer qua rediit Deus


iam culpa furva obdormiat,


praestigiator actu.


muleeat artus,


te mente pura et simplici,


qui dat futura nosse;


quinis diebus octies labentibus


finemque peccandi ferat.


hic est quem Sabaoth Deum vocamus,


quem floribus undique saeptum


squalent recincta veste pullati patres,


quam praeco lucis proximae


paulo ante quam lux emicet,


trina superne regat pietas.


fraus, ne qua furtim subtrahat


negat patrum prosapia


animusque servaret fidem.


praenuncupatus ore qui prophetico


confusa mundi et turbida,


cernercs coire membra de favillis aridis,


ferte qualis ter quaternis ferculorum fragmina;

fero qualis ter quaterni ferculum fragmen


foetidum ieeur reduetus rursus intrat halitus,

foetidum ieeur reduetus rursus intro halitus


ieiuna mensas pubis omnis liquerat:


altaris aram quod facit placabilem,


hunc nemo fallit iudicem.


cursum dierum temperat.


inlustre quiddam cernimus,


sed lux dolis contraria


curruque raptus e volavit praepete,


Christo perempta vero.


ceu carcere clausa, ligantur,


perplexa somniantem,


plebem pervigilem fulgure praevio


hic intuetur quidquid est


dispar fatigat horror,


vitiis cor inpiavit,


hoc odium vetus illud erat,


signum quod ipse nosti


nec ante partu de senili effusus est

neque ante partus de senilis effundo sum


de caede purpurantem,


fur ante lucem squalido


spina, nec germen sudibus perarmat


iacens harenis et puer provolvitur.


generosa et fragmina credo.


illa prompta ad inruentes, ad revertentes tenax,


texere docta liga strophio,


quae nosmet in praeceps


nullus aromate fragrat 1 odor,


O novum caede stupenda vulneris miraculum!


nam si licenter diffluens potu et cibo


Eoa promunt munera,


fluxerunt, reduci non revolant fuga.


edicta quondam fugerat


violis et fronde frequenti,


hoc sidus aeternum manet,


honor ultimus accipit artus


dogmate palpas.


hic expiatam fluctibus


pulvis sepulcrum praedocet.


ceu turbo nascentes rosas.


quae polus aut humus aut pelagus


ni parte noctis addita


quod dormientis excitat cordis fidem,


tu niveus per ovile tuum


solvere dignius obsequium,


aequanda nam stellis sua


sufficit, quidquid facias, vocato


imber, aestus, nix, pruina, silva et aura, nox, dies

imber aestus nix pruina silva et aura nox dies


obire nolint, attamen


sat convolutis artubus


ruptis retectum nubibus


sed liquor influit ambrosius


sed ordinatis saeculis,


variaeque pestes languidorum sensuum


cernit occultum Deus et latentem


haud difficulter supplicem mortalium


marcent suppliciis Tartara mitibus,


vidit, et fellis perusti mox venenum perdidit,

video et fellis peruro mox venenum perdo


tectos tenebris horridis


adesse iam lucem prope,


comminus Deum docendis proditum mortalibus.


volucres rapientur in auras,


bracchia palmite luxuriant,


pietas studet, utpote credens


rex ipse Coos aestuantem murices


caelum nitescat laetius,


novumque lumen ingere.


haec cuncta, nam verbum Deus.


tu rumpe noctis vincula,


sub luce destructum cadat.


praelambens fluvius portat in exitum.


fundit opes ager ingenuas,


tunc non licebit claudere


adesse regum principem,


placat rigante somno,


fessos relaxat artus.


laxus ac liber modus abstinendi


perfidi praedonis in ius venerant,


matrona demptis, proque gemma et serico


spirat de patrio corde Paraclitum.


vix interemptor invenit


lumen quod famulans offero, suscipe,


tua sunt, tua, rector, utraque,


Iesum ciamus vocibus


Christi insecutor sustulit,


eo usque dum lux surgeret,


actusque nostros prospicit


huic inclytus perenne


coniugis excipit imperium,


cessere signorum globi,


omnis fragrat humus caltaque pinguia


nec solus pudor innocensve votum


nec, si vaga flamina et aurae


donec rotata annalium


sed si quid vitii dolive nasci


artus atque animas utroque pastu


caput sacratum prodidit.


vexamur, premimur, malis rotamur;


corpora mutua (nosse nefas)


liquido spargemus odore.


suetus sub dominis vivere barbaris,


haec opulentia Christicolis


facies sibi ipsa fingit,


frontis decus invida carpet,


qui nos diebus omnibus


arvina putrem ne resudans crapulam


fervens habitavit in istis


fandique prorsus nescii,


plasma primum perculisse versipelli hortamine? 2

plasmo primus percello versipellis hortamen


invisa nam vicinitas


vox ista qua strepunt aves


fleto dedit ossa sepulcro.


his sumptis licet insolens potestas


oculive peccent lubrici,


obduxit herbam cotibus.


inclytam caelo reportans passionis gloriam.


feta legumine multimodo


converterentur, neve quidquam devium


mors hausit et mox reddidit.


dignatus orbem viseret.


fundit fonticulis uda fugacibus.


et lucis oblitum suae.


damnat tuam catervam.


imam petit gehennam


quin et negato lacte vagientium


exim sequuntur perciti


in te, Christe Deus, loquemur unum,


vivi, inbecilli ac mortui:


O crucifer bone, lucisator,


sed increpata fraude post tergum ruit.


quodcumque restat temporis,


populique rex Iudaici,


lympha nempe dat lavacrum, tum corona ex sanguine est.

lympha nempe do lavacrum tum corona ex sanguis sum


corripit gregis suilli sordida spurcamina,

corripio grex suillus sordidus spurcamina


pravum iudicet inrogetque mortem,


laudate vestrum principem


addit et ne quis velit invenusto


ipsum Tonantis agnum


auctor et ipse doli coluber


suspecta per Bethlem mihi


eiusque in aevum semini.


inpune linguam, ne retentam mordicus


interque materna ubera


exundant scatebris, et latices novos


ne sanctum involucris pollueret locum.


redeunt melioribus annis,


firmans salubri scilicet ieiunio


Christus est, quem rex sacerdos adfuturum protinus

christus sum qui rex sacerdos adsum protinus


ne mens sopori serviat,


crucis quod instar tunc fuit.


perque coagula densa liquor


os omne transit, et palatum praeterit.


crinem fluentem sordidus spargit cinis.


umor in venis dominetur aegrum


nuntiat vinum minister esse promptum ex hydria,

nuntio vinum minister sum promptus ex hydria


oculos in altum tollite:


vini atque somni degener socordia,


dumque rudes imitatur avos,


his lucis usum perpetis,


calcant et pedibus lilia candidis.


speculator adstat desuper,


quos moverat ipse dolores.


quorum regressus unus


dives aristiferae segetis,


matura per fastidia


perfunde cunas sanguine.


animos pavore maestos


carpimus escas,


hominem, Pater, effigiasti,


eludit ictus incruentam transvolans


astumque nugator sapit?


aurora caelum sparserit,


rubris litoribus fessa resederat.


caelum diemque et cetera;


per quem notatam saxeis


post epulas inoperta vident,


ne de propinquo sordium contagio


tu perennibus tenebris iam sepulta lumina

tu perennibus tenebrae iam sepelio lumen


deus inlita felle serenat.


dat poculum tyranno,


gustus et ipse modum teneat,


te, Christe, solum novimus.


intenta supplicatio


expers principii carensque fine,


nos tecta fovebimus ossa


nectareamque fidem reddet


offensa tandem iugis indulgentiae


sed dum pererrat omnes


liquore pastum corpori suetus dare.


nomen supra omne nomen.


illic, precor, optime ductor,


sed mox in auras igneis iugalibus


hunc sancta Manassae domus,


hinc maxima cura sepulcris


spes eadem mea membra manet,


callidus inlaqueat volucres


sed paenitendi dum datur diecula,


rescissa 1 sed ista seorsum


inpenditur, hinc resolutos


inter potentes atque egenos ducere.


quam praedicaret virginem plenam Deo.


inpune Christus tollitur.


turgidam cutem repurgant vulnerum piamina.


quod limat aegram pectoris rubiginem.


mollitus his et talibus brevem Deus


pansis in altum bracchiis,


rupto tenebrarum situ


ut temperet laborem


cognataque funera nobis


aeterne rex, cunabula,


luctator audax angeli,


suadet quietem linquere


in semet revolans gurgite confluo.


contagia pigra recuset,


candore tinguis lacteo,


rite precantibus, ut tenui


pocula ni prius atque cibos,


sensim labitur in lacum leonum,


plebem marino in transitu


haec opifex apis aërio


quidquid ad cultum Patris exhibemus;


regnum continuat numine triplici,


dives procul aspicit ardens.


ferunt vagantes daemonas


satelles, i, ferrum rape,


insigne frontis exuebat vinculum,


vel ligna credebat Deum.


corrupta vulgo solverat lascivia,


prandia de nece quadrupedum;


rasum, dolatum, sectile,


erit tamen beatior,


lubricus error et erubuit:


avara suspirant lucra.


arduum tribunal alti victor ascendit Patris,

arduus tribunal alo victor ascendo patrae


anhelus extis intus aestuantibus.


non polluit frequenter,


mendax imago veris


facta nos et iam probata pangimus miracula,


spatium breve restat, ut alti


tristis obambulat et rabidum


intactumque Dei tremunt alumnum.


spumea mulctra gerunt niveos


et mox unda rapax ut voret inpios;


visurus inde conglobatum turbidae


a! miseram peperere necem;


castum petis cubile,


effigiem meditata suam,


quas messoribus Ambacum 1 propheta


ut, cum vorandi vicerit libidinem,


haec stella, quae solis rotam


quos lucis ipso in limine


quae pigra cadavera pridem


en Persici ex orbis sinu,


nec teste quisquam lumine


sperne, Camena, leves hederas,


saetisve tectus hispida et lanugine,


sub carceris catena


ipsos et proceres et vaga corpora


circumstans vitreis unda liquoribus,


et molles violas et tenues crocos


castique, recti ac sobrii


qua gressum tulerant castraque caerulae


insignis ipse et praeminens


de Phlegethonte gradu facili


quem, te furoris praesule,


nisi quod res creditur illis


dat potum populis axe sub igneo.


ne lingua mendax, ne manus


tu depositum tege corpus;


corpus licet fatiscens


socius calor ossa revisat


vivum simul ac moribundum,


Hebraeum sitiens fundere sanguinem


tali sopore iustus


mortale corpus induit,


pascentes dapibus pectora mysticis.


diu lapsos sinistris gressibus


Morbus quoque pestifer, artus


perosa praesentem Deum:


Moses nempe Deum spinifero in rubo


sed verticem pueri supra


vidisse testantur magi,


lucem redde tuis, Christe, fidelibus.


ut, cum coruscis flatibus


spiritum caelo influentem per medullas hauriens.

spiritus caelum influo per medulla haurio


illum perennes protinus conplent opes,


quo perdita membra resurgant,


hanc tu, Deus optime, mortem


Emmanuel est, sive nobiscum Deus?


sumere cum monet hora cibum,


festumque nostrum rex serenus aspice,


o quam profunda iustis


devia silvae


hunc eminus aere ab alto


et ad astra doloribus itur.


quanam regione iubebis


grates reddimus et sacramus hymnos.


mortis tenebris liberat.


Ales diei nuntius


his sumptis Danielus excitavit


saxum, metallum, stipitem,


mucrone districto furens


o Trinitatis huius


extructoque agimus liba sacrario.


iam nemo posthac mortuus.


post, ut occasum resolvit vitae et hominem reddidit,

post ut occasus resolvo vita et homo reddo


corde natus 1 ex parentis ante mundi exordium,

cor nascor ex parens ante mundus exordium


qui mille per meandros


luctu dolor arguit amens?


rus omne densis floribus,


isdemque signatoribus


mens aestuans procellis,


aurum, voluptas, gaudium,


perditam sano, male dissipantem


humus excipit arida corpus,


velle potestas,


caelum peragret omne.


induit, ne gens periret primoplasti ex germine,

induo ne gens pereo primoplasti ex germen


Ionam prophetam mitis ultor excitat,


incorporatum gignere!


quae nunc gelidus sopor urget.


ter antequam gallus canat


unam paremquc sortis humanae vicem


per Christum genitum, summe Pater, tuum


sequitur frequenti marcida oblectamine


omniparens pie, Verbigena,


procul, o procul vagantum


deusne membris sit receptus terreis,


te chrismate innotatum.


flentes, precantes, sobrii;


luet inter vincula mille.


furiisve lymphatam rapi.


et flexuosa corrigens dispendia


nec genialibus inlecebris


cur tam bene condita iura


nil hoc profecto purius mysterio,


ieiuniorum dum litamus victimam.


mortuos olim sepultos ut redire insuesceret,


deserant vires et aquosus albis


peccare constanter potest.


adulter occultus fovet.


stantes sub ipso culmine,


ensisque bis timendus


effusa nuper corpora,


iubar priores lineas.


non sicut tenebras de face fulgida


et fulgurans utrimque


pacis alumna ubi baca viret.


te cuncta nascentem, puer,


raptus acumine vulnifico,


laudes, Christe, tuas? qui domitam Pharon


sed tamen aspera mortifero


At nos lucelli ac faenoris


rarum lucustis et favorum agrestium


sol unde sumit ianuam,


laetos tenebris noctium


surgens Oceano Lucifer inbuit,


scrutare nutricum sinus,


vultu sereno inlumina,


et quas tunc epulas gerebat offert.


subnixus solio tenet regitque.


quaecumque dirum fervidis


conscendunt celeres, signaque bellica


fit mane, nil sunt omnia.


sunt et spiritibus saepe nocentibus


pubes quin etiam decolor asperis


guttatim lacrimis stillat olentibus,


aut in profundum palpitans


sed sola caelum possidens


cura nec munus genitoris aequat,


amictus hirtis bestiarum pellibus


in se retortis motibus


signata quae latebant


a solis ortu ad exitum,


vacuum per inane volantes


edere namque Deum merita


puerperarum est omnium


iustorum capiet cibos virorum,


sic semina sicca virescunt


quas si quis sitienter hauriendo,


tandem facessat caecitas,


reddit et pratis viridique eampo,


iam liber sequitur longa per avia.


regnum, quod ambit omnia


sic stulta Pharaonis mali


Arctoa quamvis sidera


quidnam sibi saxa cavata,


virginis inficit ingenium,


corporis formam caduci, membra morti obnoxia

corpus forma caducus membrum mors obnoxius


exultatque sui carceris otio


sponte confectos tenuemus artus


hic testis, hic est arbiter,


sospitet ut iecur incolume.


tu nos tristifico velut tyranno


lucem, qua tribuis nil pretiosius,


quae prompta caelum condidit,


desudata fluunt, raraque cinnama


noctis principio grex tuus offerat,


secreta mentis prodita.


praetendere lintea mos est,


quae veterum tuba quaeve lyra


hoc patriarcha noster


dies oborta invenerit.


expavit ignem non ferendum visibus.


infecit atris nubibus,


et de languidulis fota natatibus


qualem tibi trado figuram.


pressit, gravavit, obruit


his nos lucramur quaestibus,


praebent rupta locum stagna viantibus,


Christe, servorum regimen tuorum,


ubere de gemino latices,


cursant per ampla congregatim moenia


tu, Christe, somnum dissice,


macte iudex mortuorum, macte rex viventium,


sic excitato perspicax acumine


scandit gradatim denuo


prona voluptas.


Sapientia principe Christo.


seu ceram teretem stuppa calens bibit.


permansit in Patris sinu,


corpus medicamine servat.


Da, puer, plectrum, choreis ut canam fidelibus


adnuit dexter Deus et secundo


puer o, cui trinam Pater


qui longa post dispendia


hic praepotens cruenti


offensumque bonum niger repellit.


deciduo gravis imbre pluit


labefacta senescere tandem,


vis cuius in pastu sita est.


dum meta noctis clauditur,


suspicit atque virum mulier.


nos semper Dominum Patrem fatentes


obice extrorsum recluso 2 porta reddit mortuos,

obicio extrorsum recludo porto reddo mortuus


praetendunt tumidis clara draconibus.


non ante caeli principem septemplicis


illum fusile numen execrantem


sub nocte Iacob caerula,


hic ille natalis dies,


sed nos tu gemino fovens paratu


hostis dirus adest cum duce perfido,


liberque flatu laxiore spiritus


animaeque corporisque,


sumunt arma viri seque minacibus


pronaque submissum face


opus exhibet ille benignum


procul esto pervicaci


opem benignam ferre supplicantibus,


exitu dulcis iuventae raptum ephebum viderat,


fercula nostra Deum sapiant,


tu cibus panisque noster, tu perennis suavitas;

tu cibus panis noster tu perennis suavitas


mox apertis hac medella lux reducta est orbibus.

mox apertus hic medela lux reduco sum orbis


sed sensa somniantum


quo proficit tantum nefas?


peccata, ceu nox horrida,


prisca renascitur effigies,


miratus hostis posse limum tabidum


sit satis anguibus horrificis


habitacula pristina gestet.


haustus amarus abesto procul,


locum minutis artubus


suetus antro bustuali sub catenis frendere,


sparsus in venas cibus obsecrantum


candore nitentia claro


agnus hiare lupum prohibes,


variasque per figuras


promissa solvit iugera.


rore liquat tenuique thymo,


partus fefellit virginis.


quae luce purgentur tua.


felices animae prata per herbida


merserat quem 2 lex profundo noxialis Tartaro.


ille iussis obseeundat, mitis unda sternitur.

ille iussum obseeundat mitis unda sterno


frangit et cratem luteam laboris


licet et nemus illud adire,


inhospitali namque secretus loco


sic nos muneribus tuis refecti,


tu lux vera oculis, lux quoque sensibus,


quam data munera si recinat


quia mens soluta curis,


rectius laeto tegimus pudore


mansuescit rabies, fameque blanda


inlapsae superingeruntur escae.


noctis per medium concita moverant,


vertat aequor fundo ab imo, vexet et vagam ratem:

verto aequor fundo ab imus vexo et vagus ratis


nec pulcher est ausus suam


mentem relaxat heros,


ventris meandros circumibat tortiles


celsum coruscis nubibus,


raptim desilit obsequente mundo.


suco tenuabit adeso.


nunc nemo temptat ludicrum,


quem nemo vidit umquam,


hominemque portaret Patri.


glaucos amictus induit monilibus


fraudisque pectus conscium


reddit ovili,


horror conscius aestuante culpa,


antiquius caelo et chao.


stans ac laborans excubet.


singultat unda et halitus.


conclusos regis et feram repellis,


sequitur sua membra deorsum.


sordidus cultu lacerare frontem,


ebenoque crystallum facis,


heu quam fugacem gratiam


corde quod abdita vena tremit,


inpavidas lupus inter oves


latere furtum non sinit.


post obitum reparare datur,


laus superi Patris esto mihi.


iam mortua, iamque sepulta,


promissus Abrahae patri


hymnorum modulis dulce canunt melos,


ex qua novellum saeculum


humi madentis ore pressit cernuo,


solvimus festum, fruimurque mensis


potum cibumque vir severae industriae


mobilis liquor profundi pendulam praestat viam,

mobilis liquo profundo pendulus praesto via


aethere proditus alter homo,


quae, difflata in humum cum semel agmina


riparum in faciem pervia sistitur


cautum et statutum ius erat


munere donat,


omnis aegritudo cedit, languor omnis pellitur,

omnis aegritudo cedo languor omnis pello


fessos ille vocat per freta saeculi


aperit tuenda Christus,


si blanda semper misceatur largitas.


tantus aeterni favor est Magistri,


constans intrepidis tendere gressibus.


templi et novelli et pristini.


iam tunc docuit Pater orbis


fluenta solus integer


tuis dedisti, Christe, sectatoribus,


sparsisse tellurem reor


texta greges sinuosa trahunt;


heres creatur unicus,


et scissus axis cardinem


o sola magnarum urbium


nullus sua pignera plangat,


functorum 1 populus liber ab ignibus,


corporeisque carens vitiis.


sic tota decurrat dies,


in caelum faciem, ciboque fortis


subiuga tigridis ora premens.


tumulis putrefacta iacebant,


res edocet latentes;


hunc, quem latebra et obstetrix


revocas. Deus, atque reformas,


tunc vis diei fortior


via panditur ardua iustis,


homo ex Tonantis spiritu,


ut diruendae civitatis incolis


agnosce, si quidquam tibi


animusque pigris stertat in praecordiis.


toleraverit aspera mundi.


meritis rependet congrua,


fessum fovere corpus;


viscera mortua quin etiam


hausit doloris, heu, supremum palpitat:


quodcumque nox mundi dehinc


sprevisse tradunt criminum frequentiam,


luteum sapit et grave captat,


tulerint cum pulvere nervos,


inpiger pastor revocat lupisque


qua quisque quod studet gerat,


veniat herbarum coma, tum perennis


te quoque luce sub occidua,


nec defit tamen anxiis medella;


per quem splendor, honos, laus, sapientia,


qui noster Dominus, qui tuus unicus


post in patentes ille solitudines,


haec, quae modo pallida tabo


gens Pelusiacis usta vaporibus


vota precantum.


micet mctalli sive lux argentei


hortator ille primus et doctor novae


titulumque et frigida saxa


felix qui meruit sentibus in sacris


illic et gracili balsama surculo


minimi mensura pugilli,


quaeque fruenda patent homini,


ut socium malesuada virum


pariterque reportat ad astra.


obumbrat obductam facem.


et mancipatam fumido


altrice te summo Patri


Christus et influat in pateras;


quinque panibus peresis et gemellis piscibus.


pie in tyrannum contumax


maiestas, bonitas et pietas tua


Moses porro suos in mare praecipit


neve subducto faciem rubore


explorat arte sciscitator callida


nec fervent solito flumina sulphure.


quae vis sit huius alitis,


quo fibra cordis expiatur vividi,


ossa, nervos, et medullas glutino cutis tegi.


evangelista summi


fumum ruinae cladis et dirae struem,


nam languente truci leonis ira


mens fluctuare nescit.


oblita lactis iam vieto in pectore


quae circumfremit ac vorare temptat,


currus pars et equos et volucres rotas


festina volvebat dies!


adfatim referta iam sunt adcubantum milia

affatim refercio iam sum adcubantum mille


lege versa, et limen atrum iam recalcandum patet.

lex verso et limen ater iam recalcandum pateo


hoc nos sequamur quisque nunc pro viribus,


non gustu tenui sed ore pleno,


placet frementem publicis ieiuniis


gremio senis addita sancti


Quicumque Christum quaeritis,


quo plaga descendat patens,


dapibus iam rite paratis


tristia squalentis aethrae palluerunt sidera.


offam molares dissecarent uvidi,


sat, si nihil sinistrum


amat tenebris obtegi,


hisee pro donis tibi, fide pastor,


sed rex Niliaci litoris invido


quibus atra e morte triumphans


fit namque peccatum prius


salsosque candens spuma fundit pumices,


hunc Camena nostra solum pangat, hunc laudet lyra.

hic camena noster solus pango hic laudo lyra


noctem conciliis votaque prospera


studioque accinctus humandi


solve vocem, mens sonora, solve linguam mobilem,

solvo voco mens sonorus solvo lingua mobilis


nec post obitum recalescens


quam liquerat exul et errans.


fervet vapore, iam Dei


sed decus vultus capitisque pexum


adire regnum et cernere,


in solidum coit, et fragili


agnosce clara insignia


in Ninevitas se coactus percito


maior exemplis famulos remisso


apicem deinde ardui montis petit,


crucis figura signet.,


Iudaea, Roma et Graecia,


victusque saxorum rigor


sensere dura et barbara,


hic proeliante exercitu,


sors in fugacem missa vatem decidit.


sat est quiete dulci


iam stillat ilex arido


obstrangulatae mentis ingenium premat.


in bellum rapidis ire cohortibus,


stagnis ad superos ex Acherunticis,


emerge, dulcis pusio,


plenis, sicut erat, gravem canistris


caelo refulgens influebat Spiritus.


inter viscera iam dicata sensit,


terra, caelum, fossa ponti, trina rerum machina,

terra caelum fossa pontus trini res machina


denique quod sumus aut agimus,


vos, prima Christi victima,


et inbecilla infantia,


haec olim patribus praemia contulit


hic iam servitii nescia pristini


da, locuples Deus, hoc famulis


praeceps rotatur et profundo inmergitur:


nona summissum rotat hora solem,


peccator intueberis


sed prius in genitore potens,


quamlibet spreto sine more pastu


nec lacunam ventris inplet, sed fovet vitalia.

neque lacuna venter inpleo sed foveo vitalia


tandem purpurei gurgitis hospita


ipsasque harenas Syrtium


nostris igniculis unde genus venit.


vectibus cadit revulsis cardo dissolubilis. 1


paulumque dicta substitit sententia.


tu solve peccatum vetus,


oris opus, vigor igneolus


inpediunt et abire vetant.


nos holeris coma, nos siliqua


nam tunc renatus sorididum


mortis perdomitor, salutis auctor.


auferte clamat ‘lectulos


Christum tamen sub ipso


et, si quod astrum Sirio


qui conscium futuri


sudans amomum stipite,


plectitur inprobus, ut mulier


lac tenerum premitur calatho.


tunc mortis oppressus vigor,


agnus enim vice mirifica


quater volutis sol peragrans sidera


pie repressis ignibus pepercerit.


vipera proteritur pedibus.


tegmina suta parant foliis,


ex ore quamlibet Patris


sol, ecce, surgit igneus:


tibi dum vegetata cohaerent


qui fructum Domino metunt perenni.


sancti sator ille Tobiae,


fac, cum vocante somno


frondicomis habitare locis,


iustorum in patriam scandere praecipit.


quin et ipsum, ne salutis inferi expertes forent,

quin et ipse ne salus inferus expers sum


emurque victus debile,


iussa quiescere sarcophago,


ne libeat tetigisse manu


o tortuose serpens,


vigilate, iam sum proximus.’


stratisque opertos segnibus


sed terris Domini de cruce tristibus


hic draco perfidus indocile


deus ex Deo perennis,


de solio patris artificis


pulsa pestis lubricorum milleformis daemonum

pello pestis lubricorum milleformis daemon


tamen paterno in pectore


imbrem de madido flere cacumine.


quae redolentia funereo


lege coerces,


teque contemptis epulis rogemus


hominem tenebris obsitum,


longeque sub cordis loco


intrat pectora candidus pudica,


aptamque noctem turpibus


greges et ipsos claudit armentalium


absolvit Istrahel iugo;


flevit negator denique


vigilemus, hic est veritas.


ferratasque acies clangere classicum.


via lucida iam paradisi,


haec dum sequuntur,


qui nomen Istrahel 1 regat,


ignea Christus ad astra vocat.


oderunt, lacerant, trahunt, lacessunt;


suspendit ictum terror exorabilis,


huius manum potentem


vacuum sine mente videmus,


maior Bethlem, cui contigit


ipsa pari peritura modo.


iam maesta quiesce querella,


turis Sabaei, at myrrheus


miserans tegit aggere terrae,


quod calet halitus interior,


‘usibus omnia dedo tuis,


procedit et lux aurea!


veniant modo tempora iusta,


tanti per exemplum viri?


et puer redemptor orbis os sacratum protulit.

et puer redemptor orbis os sacro profero


arbor onus tremefacta suum


quadrifluo celer amne rigat.


tenui fruatur actu.


plagis multimodis cedere praesuli


tinctum pacifici chrismatis unguine,


libet fideli proditum volumine,


sceptrique per virgam virens


in usque serum respuebat vesperum,


quem rara culpa monti


tunc flore venustior omni


sede pia procul exigitur.


testis est orbis, nec ipsa terra quod vidit negat,

testis sum orbis neque ipse terra qui video nego


corpora vivere more animae;


hunc posteri Ephrem colunt,


paucosque non piorum


currus tunc et equos telaque naufraga


lingua sub ore latens caveam,


concreta quos malarum


Christe, tuus favor inbuerit,


aliena in morte dolere.


gratetur et gaudens humus:


iam noxa letalis suum


hinc subiugatur luxus et turpis gula,


quaecumque nos inflant mala,


atque ipse peccantem diu


pendent mobilibus lumina funibus,


lunarique polum lampade pinxeris,


qua murmuranti fine fluctus frangitur


cuius sinistra dulce factum nesciat:


conscia culpa Deum pavitans


lacrimas suspendite, matres:


flatibus inclyta vel fidibus


inlabens gelida grandine densius;


sacer ac venerabilis heros,


laudis rapacem, prodigam pecuniae,


lucis et aetheris indigena,


emicat promissus olim: cuncta conlaudent eum.


ecce per aequora fluctivagos


nebulis videt remotis:


merso sole chaos ingruit horridum.


sed cur vetustae gentis exemplum loquor,


est forma mortis perpetis:


o sancta praesepis tui,


lucem, qua reliqua praemia cernimus.


vernantis orbis prodidit,


inlustret humanum genus


inepta nunc omnes sua


ecce, quem vates vetustis concinebant saeculis,

ecce qui vates vetustus concino saeculis


nec fatiscit unda sanctis pressa sub vestigiis.

neque fatisco unda sanctus premo sub vestigium


lucis, salutis, numinis,


sudum polito praenitens purgamine.


hominis tibi membra sequestro,


fraudesque flexuosas


nulla conpensant pretium salutis


nectare sudat olente favus;


hoc provida Christicolarum


sidere lapsa columba fugat.


nam flendo pernox inrigatum pulverem


omni carentem cerneret substantia.


stipite carpere poma veto,


in cordis medii sinu ac recessu,


totis bibit medullis


praedestinavit indolem:


partibus vixdum tribus evolutis,


medicabilis voluptas,


conpositus superoque fluens '


vacuis querellae personant praesepibus.


omnia virgo venena domat;


o semper pietas fidesque tuta!


dulce carmen et melodum, gesta Christi insignia,

dulcis carmen et melodum gero christus insigne


haec inchoamus munera,


piget, pudescit, paenitet,


cyathos et fercula liquit,


nil est dulcius ac magis saporum,


cernit forte procul dapes inemptas,


victrix caro, iamque perennis,


ipse iussit, et creata, dixit ipse, et facta sunt

ipse iubeo et creo dico ipse et facio sum


mediator et duplex genus.


unus tot inter funera


vanis vagantem somniis.


ad spem potentis gloriae


nec non imbrifero ventus anhelitu


Christi figuram praeferens


hinc quoque pomiferi nemoris


quae templi vice consecrata rident


iter inviolabile monstras,


inpia crimina morte luit.


solvit reatum fitquc fautrix flentium.


nunc, nunc severum vivitur,


transmissa raptim praeda cassos dentium


ructatus exit seque servatum stupet.


terge ieiunans ait ‘omne corpus,


‘regnator astris imperans,


fit caro vivida Sermo Patris,


ensem cruentet pusio.


ibant renati, non secus quam si rudis


dextram perarmat rompheali incendio,


gemmas virentes et lapillos sutiles


Moses, receptor civium.


fluxit labor diei,


nectar de liquido vertice fervidum


o res digna, Deus, 2 quam tibi roscidae


o quanta rerum gaudia


regale vexillum magi.


exclamat amens nuntio


nescit esurire in aevum qui tuam sumit dapem,

nescio exsurio in aevum qui tuus sumo daps


sed cum iubar claresceret,


aegros, soporos, desides;


quam clara, quam tacenda!


rorem subisse sanctum,


vitae socordis opprimat


regem dederunt gentibus,


si forte non cedat Deo,


lusus pavore multo


sanguine pasta cui cedit avis,


claramque signabat viam,


constanterque tuam crucem feremus.


tectam latenter vertit in Tharsos fugam.


doctor indulgens ita nos amico


fulmen benigni mansuefactum Patris


opes, honores, prospera,


sermone carnem glutinans.


Christusne terris nascitur,


hunc ignem populus sanguinis inclyti,


qui iacta cadavera passim


inpune ne forsan sui


sole iam quarto carentem, iam sepulcro absconditum

sol iam quartum careo iam sepulcrum abscondo


amen reddidit, alleluia dixit.


plerumque sub nimbis latent.


purosque nos praestet sibi;


Inventor rutili, dux bone, luminis,


Sophia callebas prius,


quam sanguinis Charybdem


fundator ipse et artifex


nunc suscipe, terra, fovendum,


duplicem minatur ictum.


iaceat recline paulum,


cum pondus alvi absolverent,


deiectus ipse et inritis


laude Dei redimita comas.


omnes labore exercitos


vimina plumigeram seriem


quae corporis pars vilior


cuius voluta crimen urna expresserat,


ambustum quoniam vis facit ignea


voce concordes pudicis perstrepant concentibus.

vox concordo pudicus perstrepo concentus


signum perennis gloriae.


bis sena fratrum semina,


fluctus per medios agmina regia,


Patri, qui Cherubin sedile sacrum


largitor Deus omnium bonorum,


qui de furente monstro


regnum per omne iussus


securus pateat te duce transitus,


quies amica venas


olim probatis inclytum ieiuniis.


ne noxa corpus inquinet.


animae rapit aura liquorem;


sanguineas lacerare dapes.


tristis cometa intercidat,


quod consecrati tu magister dogmatis


quam dat sidereo Christus ab aethere.


cogunt iacere ac stertere.


hoc esse signum praescii


pridem caducis cum gravatus artubus


intactus exim tertiae noctis vice


insignis pietas numinis unici,


dux ille caeso Aegyptio


hic Christus est, liquesce.


gemitum dare sorte sub una,


nec tale quidquam postea


dedit sequendam calle recto lineam.


inlinis limo salubri 'sacri et oris nectare:

inlinis limus salubris sacer et ora nectaris


laenam revulsa dissipabat fibula,


curvos viarum qui retorsit tramites,


rogare curvato genu


potum strepentis neve fontis hauriat;


mutis et ipsis credita!


sed cum tenderet ad superna palmas


dum plebs sub bifido permeat aequore.


gestat exclusis umeros gravatus,


sed Deus ipse gerens hominem,


potuit videre, quam decem recursibus


cum carne terrestri Deum.


absit enim procul illa fames,


tu mihi, Christe, columba potens,


percussa solis spiculo,


nos brevis voti dape vindicata


qui pastum famulo daret probato,


socium crucis ire latronem.


vetus sacerdos, ruris hospes aridi,


Iohannis execratur;


suspensum rapit et vehit per auras.


qui nunc populatur anhelos,


illic licebit visere


alvus pudica continet,


eque suis iterum tumulis


spirant, et folium, fonte quod abdito


mentis inpos, efferatis percitus furoribus


intemperans membrum cui


quae summus Pater angelusque Christi


genitali in sede sacrari,


iners iacere nescit.


hominem periisse licebit.


mors ipsa beatior inde est,


stratique votis offerunt


fronte serenus et irradia,


serum est cubile spernere,


lignum est quo sapiunt aspera dulcius,


conpactaque dissociari,


ipse homini quia cuncta dedit,


nostra, Deus, canet harmonia.


quem partus alvi virginalis protulit,


perpessa somnum marceat.


sanguis cute tinguet amoena.


quem mox sacerdotem sibi


et Spiritus benigne,


monstras saxigeno semine quaerere,


animus quoque pondere victus


qui lucis auget tramitem?


infusum melius Deum receptant;


praeferre nomen ausa


ritum secuta inconditum,


plasma Dei potuisse mori.


Patris periret fabrica,


curisque sauciata,


mordax et amara medella,


nigrorum videas nare satellitum,


presso melle prius conlita fingimus.


ecce leonibus imperitat,


comat honorem.


parcam subactae disciplinam sentiunt.


Nox et tenebrae et nubila,


iure ergo se Iudae ducem


viscera tenta gravet stomachus.


sanguinis inmemor os cohibet.


nec iuvat ore quid adpetere,


qui certis vicibus tempora dividis,


qua nos soporis liberi


seu pinus piceam fert alimoniam,


rerum conditor et repertor orbis,


iam iamque venturo die,


fusus ab usque Patris gremio.


haec lux serenum conferat


caelestis solii visere principem,


hic somnus ad tempus datus


mandere cogeret ex vetitis,


patitur manere sensum.


hic nempe Iesus verior,


fore protinus omnia viva


numine quam rutilante gravis


Dei perennis praecucurrit Filium,


primus sator credentium,


vim liquidae rationis habet.


oculosque per vulnus vomit;


flavit et indidit ore animam. 1


donec loquentis voce praestrictus Dei


meditabimur sopore.


veteresque nugas condomare ac frangere,


quod modo cernua femineis


furata servat parvulum,


vidit anguis inmolatam corporis sacri hostiam,

video anguis inmolatam corpus sacer hostio


iam mella de scopulis fluunt,


ditatque fructus faenerantem centiplex.


morti subdiderant, feris dicarant


ut, dum generosa caducis,


haec stella nunquam mergitur,


puniceosque iacit cumulos.


tunc lex subacta est Tartari,


et Tartara et caelum supra.


pudoris intactum decus


nec sic calente sole tabcscunt nives,


conpago fatiscere novit.


fixum vorant volucres.


flammis nobilibus 1 scilicet atria,


fit ligni venia mel velut Atticum,


dedecus ut pudor occuleret.


homini quod ademerat anguis.


vanae minentur umbrae,


intemerata puella parit.


tectus flagellis multinodis germinis,


quo gallus exultans canit


pudenda censor inputans opprobria,


sol iam recurrens deserit?


iuncta est suppliciis fides iniquis.


expertumque sibi Deum rogaret


iussus perire solus e cunctis reus,


intemperata quo domantur viscera,


maiorum meritis tutus et inpotens,


hoc est sepulcrum, quo Deus,


Deus, ignee fons animarum,


dexter in parentis arce qui cluis virtutibus,


pectus sepultum crimine


gurgitem vivis vitreum fluentis


nominis ut sub honore tui has


servit et omnia subpeditat.


ad superos remeasse Deum.


taetrum flagrat enim vapore crasso


caedibus ut pecudum libeat


caligo terrae scinditur


iram refrenat temperans oraculum


praedam rictibus ambit incruentis.


terris cremandis miserit,


hunc lux serena vibrans


sunt nempe falsa et frivola


sunt multa fucis inlita,


cum mens maneret innocens


quae sedem fidei cibis refertam


radice Iessea editus,


fidimus nobis fore, quod dicatas


vas adpetendis inbecillum. gaudiis.


captumque laxo sub voluptatum iugo,


diluit culpam recepto forma mortalis Deo.


quod generosa potest anima,


sertaque mystica dactylico


cur te, summe Deus, precemur unum.


luctando claudum et tabidum


interpres adprobavit,


Christo pius omnipotenti,


satis beatus quisque dextram porrigit


in Christi honorem deserit.


Iudaea, tunc fulmen crucis


grandior usus.


dum corpus extingui sinit


inplet castra cibus tunc quoque ninguidus,

inpleo castrum cibus tunc quoque ninguidus


ceu dormientes, egimus:


reddas patefacta necesse est


miseris doloris aegri


sed nosset ille qui minacem iudicem


signum pependit inminens,


aut pcdicis dolus aut maculis,


adsumpsit orbis conditor,


dux noster hoste saucio


Lazarum iubet vigere reddito spiramine:


hoc erat aspidis atque hominis


praefigit calamis spicula Gnosiis.


at qui coinquinatum


paverit innocuis epulis.


casto fruentem Syrtium silentio.


tum raptus simul ipse prandiumque


populosque devorantem,


opifex, arator, institor.


conferat membris animumque pascat


patrisque Sermo Christe,


inpune peccat tempore,


Christus venit, discedite.


regnat Spiritus ille sempiternus


omnibus te concelebrent saeculorum saeculis.


species videt tremendas.


aëre, gurgite, rure creant,


sol refugit et lugubri sordidus ferrugine

sol refugio et lugubris sordidus ferrugo


famulis abolere paratus,


rexere qui Iacob genus,


dirus quietum mundus afflaret virum


vis una, lumen unum,1


ut spiritu sagaci


fluminum lapsus et undae, litorum crepidines,


credas venenis ebriam,


fletu madescunt parvulorum cunulae,


aspersaque myrrha Sabaeo


o barbarum spectaculum!


haec hora cunctis utilis


lactat hortatu, levis obsequella ut


inpendet inquit ‘ira summi vindicis,


edite corpore virgineo,


iactatasque animas mille laboribus


sese negandum praedicans.


pallens iuventus, eiulantes feminae.


vanescit almo trita sub ieiunio,


obliviale poclum.


animasque rimatur novas.


mentis resedit integrae,


saevis protinus haustibus vorandum.


fasque nefasque simul glomerans,


confirmet ad spem luminis.


corpus enervans,


quia cuncta creata necesse est


sociam tenere virgam,


vivax flamma viget, seu cava testula


a luce prima in vesperum.


clausus aurium meatus et sonorum nescius


virtutis arta lege fecit liberum,


gestat et suum per urbem laetus aeger lectulum.

gesto et suus per urbs laetus aeger lectulis


pulchrum refert tropaeum.


cernet sine fine gementem


idemque sub membris Deus.


uae reddita caespite ab imo


utque foret rata materies


prosper sinistrum; prona nam clementia


tua per vestigia mandas


inritata odiis rege sub inpio


Salvator ostendit Petro,


corporis duros tuleris labores,


cum lux animum nova vexat.


serpit per omne corpus


numinis nutu prius inchoare,


servare malle quam ferire ac plectere,


iam sunt myricis balsama.


refluentis amnis alveo


experta, qui sit senties


ne somnus usque ad terminos


nimbos crepantes et fragosos turbines


vibrans tonantum nube flammarum quatit.


mittunt liba tibi sub hoc periclo.’


vincit decore ac lumine,


plebs dirae Babylonis ac tyrannus


intende nostris sensibus


mercator hinc ac rusticus


qui ter quaternas denique


quem lex corporis inbecilla poscit,


nil quod plus hominem iuvare possit,


iuguloque maior pugio est.


quid prona per scelus ruis?


sucum linteolo suggerit ebrio,


lambunt indomiti virum leones,


in Christi solido corpore conditam,


crassa nube leves invehit alites,


internis velit inplicare venis,


quam nocte et vulnere tristi


hoc ex lavacro labe dempta criminum


saucius dolore multo, colla fractus sibila. 1

saucius dolor multus collum frango sibilo


‘membra morbis ulcerosa, viseerum putredines

membrum morbus ulcerosus viseerum putredo


quem mater edit castitas,


spargit cerebrum lacteum,


nutabat inguen saucium,


idem tamen benignus


sumere temptes.


sistitur rivus cruore qui fluebat perpeti.


monstri vomentis pellitur singultibus;


certatim vigili congerimus prece,


quid turba superstes inepta


cum spem Deus inpleat omnem,


grex inmolatorum 1 tener,


tunc patres sanctique multi conditorem praevium

tunc pater sancio multus conditor praevium


arcana per soporem


diram fovet libidinem.


victus precanti solus in lacrimis fuit;


pulsat et incita quod resonam


nulla linguarum silescat, vox et omnis consonet.

nullus lingua silescat vox et omnis consono


referre prisci stemma nunc ieiunii


rerum cacumen occupat.’


quales, remotis sordibus,


contingat ore rorulenta gramina,


pallor in ore.’


vellus adfixis vepribus per hirtae


terror inpellit; sua quemque cogit


fugiunt crucem tenebrae:


sic olim tua praecluens potestas


vultu colorant serio.


sed cum fideli spiritu


nam quod requiescere corpus


ultor retundit iram,


docuit quoque non prius ullum


omnes beati ac perditi,


huc nitido, precor, intuitu


sparsim timere et cedere.


lux intrat, albescit polus,


solvunt hominem perimuntque;


tractibus anguis inexplicitis


rex unus omnes possidet.


veteres meditantur aristas.


tempus labori adieceris.


gaudete, quicquid gentium est,


passim purpureos spargier hesperos.


perfusa non sic amne flamma extinguitur,

perfundo non sic amnis flamma extinguitur


mortis catenam frangeret,


mando ut abluantur’ inquit: fit ratum quod iusserat;

mando ut abluo inquam fio reor qui iubeo


sed maesta postquam civitas vulnus novi

sed maestus postquam civitas vulnus nosco


densetur cuneis turba pedestribus,


geminis simul ministris


sic corpora mortificata


ergo ne limum fragilem solutae


aeris materia nefas putantem


dominae resedit aulae.


hinc cruoris fluxit unda, lympha parte ex altera;

hinc cruor fluo unda lympha pars ex alter


leniter frenas, facilique saeptos


hanc obsequellam praeparabat nuntius


infert et validis proelia viribus.


nos excitator mentium


a Christo simul et Parente missus.


lucem perspicuo flamma iacit vitro.


secessit, horrens inquinari et pollui


tu, rex, Eoi sideris


territa de grege candidulo?


nec arte fortes bellica,


cogis iustitiae vindice dextera;


fidissimus Magistri


teneatque David regiam.


vultu nitentis sideris.


late triumphet imperator spiritus.


sua tunc tormenta resudans


recubabit, ut est Eleazar,


ad brevem se mortis usum dux salutis dedidit,


inter raucisonos situm leones


nos igitur tua, sancte, manus


urbemque flamma mox cremabit, credite.’


emancipator servientis plasmatis,


virtutis ac regni tui,


crux pellit omne crimen,


tus, myrrham et aurum regium.


iussus nuntius advolare terris,


quod per cruciamina leti


concentu pariles suave sonantibus


quaeque in his vigent sub alto solis et lunae globo.

quisque in hic vigeo sub altus sol et luna globus


astra, solum, mare quam fierent,


dissolvent ossa favillis,


hoc est quod atri livor hostis invidet,


solis et orbita cum media est,


gens insolenti praepotens iactantia


sint fera gentibus indomitis


pange vexillum notatis quod refulget frontibus.


hic rex priorum iudicum,


agitas quieta corda,


epulas liceat capere.


animam requiescere puram?


maior sole novum restituens diem.


hic sancto satiatus ex propheta


frontem locumque cordis


quem sic tremunt caelestia,


carnis indumenta sumunt, eque bustis prodeunt.


prosilit fuitque supplex, Christum adesse ut senserat.

prosilio sum supplex christus adsum ut sentio


aram ante ipsam simplices


errabat illic per latebras viscerum,


lingua fatur, quam veterna vinxerant silentia,

lingua for quam veterna vincio silentium


poenae inminentis iret ut praenuntius,


vagitus ille exordium


Iohannis huius artis haud minus potens


ibant praecipiti turbine percita


illis gehennam et Tartarum.


ferrum, quod orbabat nurus,


cum fit libido temperans,


discissis populum turbinibus regens,


hae nos docent imagines


quid pulchra volunt monumenta,


pectusque feriatum


contaminatis oppidorum moribus,


quid crimen Herodem iuvat?


adesto castis, Christe, parsimoniis,


celsam paratis pontibus scandit ratem,


vehit hospita viscera secum,


nam caeca vis mortalium


tribuit Pater tribunal,


adfatim plenis, quibus inbuatur


transfugit ergo carnifex


quo non liceret matribus,


cultor Dei, memento


mortis refregit carcerem.


sed mane clarescent novo


hic ille rex est gentium


quod ut refulsit, ceteri


macies neque sicca lacertos


quis iste tantus inquiunt


blandus sopor vicissim


his ducibus vitiosa dehinc


veniunt mox praemia caelo,


quae feritas modo non trepidat