De Consolatione ad Polybium

CC BY 4.0 (estate-derived fields); included text keeps its per-record source license

Reuse requires the attribution line above (CC BY 4.0). Text records carry their own license_id; only open-display licenses appear in this file.

Licensed lexica and citation-only authorities are excluded from bulk dumps by construction — cite the authority, never reprint it.


" Quid tibi referam Scipionem Africanum, cui mors fratris in exilio nuntiata est ? Is frater, qui eripuit fratrem carceri, non potuit eripere fato. Et quam impatiens iuris aequi pietas Africam fuerit, cunctis apparuit; eodem enim die Scipio Africanus, quo viatoris manibus fratrem abstulerat, tribuno quoque plebis privatus intercessit. Tam magno tamen fra- trem desideravit hic animo, quam defenderat.

quis tu refero scipio africanus qui mors frater in exsilium nuntio sum is frater qui eripio frater carcer non possum eripio fatum et quam impatiens ius aequum pietas africa sum cunctus appareo idem enim dies scipio africanus quo viator manus frater aufero tribunus quoque plebs privo intercedo tam magnus tamen fra trem desidero hic animus quam defendo


Non audeo te eo usque producere, ut fabellas quoque et Aesopeos logos, intemptatum Romanis ingeniis opus, solita tibi venustate conectas. Difficile est quidem, ut ad haec hilariora studia tam vehementer perculsus animus tam cito possit accedere ; hoc tamen argumentum habeto iam corroborati eius et redditi sibi, si poterit a severioribus scriptis ad haec solutiora procedere.

non audeo tu is usque produco ut fabella quoque et aesopeos logos intemptas romanus ingenium opus soleo tu venustas conecto difficilis sum quidem ut ad hic hilaris studium tam vehemens percello animus tam cito possum accedo hic tamen argumentum habeo iam corroboro is et reddo sui si possum ab severioribus scribo ad hic solvo procedo


Illud quoque, qua iustitia in omnibus rebus es, necesse est te adiuvet cogitantem non iniuriam tibi factam, quod talem fratrem amisisti, sed beneficium datum, quod tam diu tibi pietate eius uti fruique licuit.

ille quoque qui iustitia in omnis res sum necesse sum tu adjuvo cogito non iniuria tu facio qui talis frater amitto sed beneficium do qui tam diu tu pietas is uti fruor licet


Illo moderante terras et ostendente quanto melius beneficiis imperium custodiatur quam armis, illo rebus humanis praesidente non est periculum, ne quid perdidisse te sentias ; in hoc uno tibi satis praesidi, solaci est. Attolle te et, quotiens lacrimae suboriuntur oculis tuis, totiens illos in Caesarem derige ; siccabuntur maximi et clarissimi conspectu numinis ; fulgor eius illos, ut nihil aliud possint aspicere, prae- stringet et in se haerentes detinebit.

ille modero terra et ostendo quantus bonus beneficium imperium custodio quam arma ille res humanus praesideo non sum periculum ne quis perdo tu sentio in hic unus tu satis praesidium solacium sum attollo tu et quotiens lacrima suborior oculus tuus totiens ille in caesaris derigeo sicco magnus et clarus conspectus numen fulgor is ille ut nihil alius possum aspicio prae stringo et in sui haereo detineo


Pecuniam eriperes ? Numquam illi obnoxius fuit; nunc quoque, quantum potest, illam a se abigit et in tanta facilitate adquirendi nullum maiorem ex ea fructum quam contemptum eius petit.

pecunia eripio numquam ille obnoxius sum nunc quoque quantus possum ille ab sui abigo et in tantus facilitas acquiro nullus magnus ex is fructus quam contemno is peto


Illud quoque te non minimum adiuvent, si cogitaverit nulli minus gratum esse dolorem tuum quam ei, cui praestari videtur; torqueri ille te aut non vult aut non intellegit. Nulla itaque eius officii ratio est, quod ei, cui praestatur, si nihil sentit, super- vacuum est, si sentit, ingratum est.

ille quoque tu non paruus adjuvo si cogito nullus paruus gratus sum dolor tuus quam is qui praestaris video torqueo ille tu aut non volo aut non intellego nullus itaque is officium ratio sum qui is qui praesto si nihil sentio super vacuus sum si sentio ingratus sum


Fruitur nunc aperto et libero caelo, ex humili atque depresso in eum emicuit locum, quisquis ille est, qui solutas vinculis animas beato recipit sinu, et nunc libere illic vagatur omniaque rerum naturae bona eum summa voluptate perspicit. Erras : non perdidit lucem frater tuus, sed sinceriorem sortitus est. Omnibus illo nobis commune est iter.

fruor nunc aperio et liber caelum ex humilis atque deprimo in is emico locus quisquis ille sum qui solvo vinculis anima beatus recipio sinus et nunc libo illic vago omne res natura bonus is summus voluptas perspicio erro non perdo lux frater tuus sed sincerus sortior sum omnis ille nos communis sum iter


Hic tibi, quem tu diebus intuens ac noctibus, a quo numquam deicis animum, cogitandus est, hic contra fortunam advocandus. Nec dubito, cum tanta illi adversus omnes suos sit mansuetudo tantaque indulgentia, quin iam multis solaciis tuum istud vulnus obduxerit, iam multa, quae dolori obstarent tuo, congesserit. Quid porro ? Ut nihil horum fecerit, nonne protinus ipse conspectus per se tantummodo cogitatusque Caesar maximo solacio tibi est ?

hic tu qui tu dies intueor atque nox ab quo numquam deicio animus cogito sum hic contra fortuna advocandus neque dubito cum tantus ille adverro omnis suus sum mansuetudo tantus indulgeo quin iam multus solacium tuus iste vulnus obduco iam multus qui dolor obsto tuus congero quis porro ut nihil hic facio nonne protinus ipse conspicio per sui tantummodo cogito caesar maximus solacium tu sum


Haec tamen etiamnunc levioribus te remediis adiuvabunt; eum voles omnium rerum oblivisci, Caesarem cogita. Vide, quantam huius in te indulgentiae fidem, quantam industriam debeas ; intelleges non magis tibi incurvari licere quam illi, si quis modo est fabulis traditus, cuius umeris mundus in- nititur.

hic tamen etiamnum levis tu remedium adiuvo is volo omnis res obliviscor caesaris cogito video quantus hic in tu indulgentia fides quantus industria debeo intellego non magis tu incurvaris licet quam ille si quis modo sum fabula trado qui umerus mundus in nitor


Non vides, qualem nobis vitam rerum natura promiserit, quae primum nascentium hominum fletum esse voluit ? Hoc principio edimur, huic omnis sequentium annorum ordo consentit. Sic vitam agimus, ideoque moderate id fieri debet a nobis, quod saepe faciendum est, et respicientes, quantum a tergo rerum tristium immineat, si non finire lacrimas, at certe reservare debemus. Nulli parcendum est rei magis quam huic, cuius tam frequens usus est.

non video qual nos vita res natura promitto qui primus nasco homo fletus sum volo hic principium edo hic omnis sequor annus ordo consentio sic vita ago ideo modero is fio debeo ab nos qui saepe facio sum et respicio quantus ab tergum res tristis immineo si non finio lacrima at certus reservaris debeo nullus parco sum res magis quam hic qui tam frequens utor sum


Nullus itaque melius has adloquendi partes occupaverit. Aliud habebunt hoc dicente pondus verba velut ab oraculo missa ; omnem vim doloris tui divina eius contundet auctoritas. Hunc itaque tibi puta dicere : " Non te solum fortuna desumpsit sibi, quem tam gravi afficeret iniuria ; nulla domus in toto orbe terrarum aut est aut fuit sine aliqua comparatione. Transibo exempla vulgaria, quae etiam si minora, tamen innumera sunt, ad fastus te et annales perducam publicos.

nullus itaque bonus hic alloquor pars occupo alius habeo hic dico pondus verbum velut ab oraculum mitto omnis vis dolor tuus divino is contundo auctoritas hic itaque tu puto dico non tu solus fortuna desumo sui qui tam gravis afficio iniuria nullus domus in totus orbis terra aut sum aut sum sine aliqui comparatio transeo exemplum vulgaris qui etiam si parvus tamen innumerus sum ad fastus tu et annal perduco publicus


Gaius Caesar, divi Augusti, avunculi mei magni nepos, circa primos iuventae suae annos Lucium fratrem carissimum sibi princeps iuventutis principem eiusdem iuventutis amisit in apparatu Parthici belli et graviore multo animi vulnere quam postea corporis ictus est ; quod utrumque et piissime idem et fortissime tulit.

gaius caesar divus augustus avunculis meus magnus nepos circa primus juventa suus annus lucius frater carus sui princeps iuventus princeps idem iuventus amitto in apparatus parthicus bellum et gravis multus animus vulnus quam postea corpus iacio sum qui uterque et pius idem et fortis fero


C. Caesar amissa sorore Drusilla, is homo, qui non magis dolere quam gaudere principaliter posset, conspectum conversationemque civium suorum profugit, exsequis sororis suae non interfuit, iusta sorori non praestitit, sed in Albano suo tesseris ac foro et pervolgatis huiusmodi aliis occupationibus acerbissimi funeris elevabat mala. Pro pudor imperii! Principis Romani lugentis sororem alea solacium fuit !

que caesar amitto soror drusilla is homo qui non magis doleo quam gaudeo principalis possum conspectus conversationemque civis suus profugio exsequis soror suus non intersum iustus soror non praesto sed in albanus suus tessera atque forum et pervolgatis huiusmodi alius occupatio acerbus funus elevo malus pro pudor imperium princeps romanus lugeo soror alea solacium sum


Audienda sunt tot hominum milia, tot disponendi libelli; tantus rerum ex orbe toto coeuntium congestus, ut possit per ordinem suum principis maximi animo subici, exigendus est. Non licet tibi, inquam, flere ; ut multos flentes audire possis, ut periclitantium et ad misericordiam mitissimi Caesaris pervenire cupientium lacrimas siccare, lacrimae tibi tuae adsiccandae sunt.

audio sum tot homo mille tot dispono libellus tantus res ex orbis totus coeo congero ut possum per ordo suus princeps magnus animus subicio exigo sum non licet tu inquam fleo ut multus fleo audio possum ut periclitor et ad misericordia mitis caesar pervenio cupio lacrima sicco lacrima tu tuus adsicco sum


Nimis angustat gaudia sua, qui eis tantummodo, quae habet ac videt, frui se putat et habuisse eadem pro nihilo ducit ; cito enim nos omnis voluptas relinquit, quae fluit et transit et paene ante quam veniat aufertur. Itaque in praeteritum tempus animus mittendus est et quicquid nos umquam delectavit reducendum ac frequenti cogitatione pertractandum est ; longior fideliorque est memoria voluptatum quam praesentia. Quod habuisti ergo optimum fratrem, in summis bonis pone!

nimis angusto gaudium suus qui is tantummodo qui habeo atque video fruor sui puto et habeo idem pro nihilum duco cito enim nos omnis voluptas relinquo qui fluo et transeo et paene ante quam venio aufero itaque in praetereo tempus animus mitto sum et quisquis nos umquam delecto reduco atque frequens cogitatio pertracto sum longus fidelis sum memoria voluptas quam praesens qui habeo ergo bonus frater in summus bonus pono


Si illius nomine doleo, necesse est alterutrum ex his duobus esse iudicem. Nam si nullus defunctis sensus superest, evasit omnia frater meus vitae incommoda et in eum restitutus est locum, in quo fuerat antequam nasceretur, et expers omnis mali nihil timet, nihil cupit, nihil patitur. Quis iste furor est pro eo me numquam dolere desinere, qui numquam doliturus est ?

si ille nomen doleo necesse sum alteruter ex hic duo sum judico nam si nullus defungor sensus supersum evado omnis frater meus vita incommodus et in is restituo sum locus in quo sum antequam nascor et expers omnis malus nihil timeo nihil cupio nihil patior quis iste furor sum pro is ego numquam doleo desino qui numquam doleo sum


Iniquus est, qui muneris sui arbitrium danti non relinquit, avidus, qui non lucri loco habet, quod accepit, sed damni, quod reddidit. Ingratus est, qui iniuriam vocat finem voluptatis, stultus, qui nullum fructum esse putat bonorum nisi praesentium, qui non et in praeteritis adquiescit et ea iudicat certiora, quae abierunt, quia de illis ne desinant non est timendum.

iniquus sum qui munus suus arbitrium do non relinquo avidus qui non lucrum locus habeo qui accipio sed damnum qui reddo ingratus sum qui iniuria voco finis voluptas stultus qui nullus fructus sum puto bonus nisi praesens qui non et in praetereo adquiesco et is iudico certus qui abeo quia de ille ne desino non sum timeo


Effice, ut frequenter fratris tui memoriam tibi velis occurrere, ut illum et sermonibus celebres et adsidua recordatione repraesentes tibi, quod ita demum consequi poteris, si tibi memoriam eius iucundam magis quam flebilem feceris; naturale est enim, ut semper animus ab eo refugiat, ad quod eum tristitia rever- titur.

efficio ut frequens frater tuus memoria tu velis occurro ut ille et sermo celeber et assiduus recordatio repraesento tu qui ita demum consequor possum si tu memoria is jucundus magis quam flebilis facio natural sum enim ut semper animus ab is refugio ad qui is tristitia rever titur


Hoc ergo unum excogitasti, quomodo maxime illi posses nocere ; quo melior est enim quisque, hoc saepius ferre te consuevit sine ullo dilectu furentem et inter ipsa beneficia metuendam. Quantulum erat tibi immunem ab hac iniuria praestare eum hominem, in quem videbatur indulgentia tua ratione certa pervenisse et non ex tuo more temere incidisse ! "

hic ergo unus excogito quomodo magnus ille possum noceo quo bonus sum enim quisque hic saepis fero tu consuesco sine ullus delectus furo et inter ipse beneficium metuo quantulis sum tu immunis ab hic iniuria praesto is homo in qui video indulgeo tuus ratio certus pervenio et non ex tuus mos temere incido


Si est aliquis defunctis sensus, nunc animus fratris mei velut ex diutino carcere emissus, tandem sui iuris et arbitrii, gestit et rerum naturae spectaculo fruitur et humana omnia ex loco superiore despicit, divina vero, quorum rationem tam diu frustra quaesierat, propius intuetur. Quid itaque eius desiderio maceror, qui aut beatus aut nullus est ? Beatum deflere invidia est, nullum dementia."

si sum aliquis defungor sensus nunc animus frater meus velut ex diutinus carcer emitto tandem suus ius et arbitrium gestio et res natura spectaculum fruor et humanus omnis ex locus superus despicio divino verus qui ratio tam diu frustra quaero propius intueor quis itaque is desiderium macero qui aut beatus aut nullus sum beatus defleo invidia sum nullus dementia


Quantulum nocuisses ! Longissimum illi ingeni aevum fama promisit ; id egit ipse, ut meliore sui parte duraret et compositis eloquentiae praeclaris operibus a mortalitate se vindicaret. Quam diu fuerit ullus litteris honor, quam diu steterit aut Latinae linguae potentia aut Graecae gratia, vigebit cum maximis viris, quorum se ingeniis vel contulit vel, si hoc verecundia eius recusat, applicuit.

quantulis noceo longus ille ingenium aevum fama promitto is ago ipse ut bonus suus pars duro et compono eloquentia praeclaris opus ab mortalitas sui vindico quam diu sum ullus littera honor quam diu sto aut latinus lingua potentia aut graece gratia vigeo cum magnus vis qui sui ingenium vel confero vel si hic verecundia is recuso applico


Illud quoque magno tibi erit levamento, si saepe te sic interrogaveris : " Utrumne meo nomine doleo an eius qui decessit ? Si meo, perit indulgentiae iactatio et incipit dolor hoc uno excusatus, quod honestus est, eum ad utilitatem respicit, a pietate desciscere; nihil autem minus bono viro convenit quam in fratris luctu calculos ponere.

ille quoque magnus tu sum levamentum si saepe tu sic interrogo uter meus nomen doleo an is qui decedo si meus pereo indulgentia jactatio et incipio dolor hic unus excuso qui honestus sum is ad utilitas respicio ab pietas descisco nihil autem paruus bonus vir convenio quam in frater luctus calculus pono


Nam lacrimis nostris nisi ratio finem fecerit, fortuna non faciet. Omnis agedum mortalis circumspice, larga ubique flendi et adsidua materia est. Alium ad cotidianum opus laboriosa egestas vocat, alium ambitio numquam quieta sollicitat, alius divitias, quas optaverat, metuit et voto laborat suo, alium solitudo torquet, alium semper vestibulum obsidens turba ; hic habere se dolet liberos, hic perdidisse. Lacrimae nobis deerunt ante quam causae dolendi.

nam lacrima noster nisi ratio finis facio fortuna non facio omnis agedum mortalis circumspicio largus ubique fleo et assiduus materia sum alius ad cottidianus opus laboriosus egestas voco alius ambitio numquam quietus sollicito alius divitiae qui opto metuo et veto laboro suus alius solitudo torqueo alius semper vestibulis obsido turba hic habeo sui doleo liber hic perdo lacrima nos desum ante quam causa doleo


Haec, utcumque potui, longo iam situ obsoleto et hebetato animo composui. Quae si aut parum respondere ingenio tuo aut parum mederi dolori videbuntur, cogita, quam non possit is alienae vacare consolationi, quem sua mala occupatum tenent, et quam non facile latina ei homini verba succurrant. quem barbarorum inconditus et barbaris quoque humanioribus gravis fremitus circumsonat.

hic utcumque possum longus iam sino obsolesco et hebeto animus compono qui si aut parum respondeo ingenium tuus aut parum medeor dolor video cogito quam non possum is alienus vacaris consolatio qui suus malus occupo teneo et quam non facilis latinus is homo verbum succurro qui barbarus inconditus et barbaris quoque humanus gravis fremo circumsono


Quanto ille iustior, qui nuntiata fili morte dignam magno viro vocem emisit: " Ego cum genui, tum moriturum scivi." Prorsus non mireris ex hoc natum esse, qui fortiter mori posset. Non accepit tamquam novum nuntium filii mortem ; quid enim est novi hominem mori, cuius tota vita nihil aliud quam ad mortem iter est ? " Ego eum genui, tum moriturum scivi."

quantus ille justus qui nuntio filis mors dignus magnus vir voco emitto ego cum gigno tum morior scio prorsus non miror ex hic natus sum qui fortis morior possum non accipio tamquam novus nuntius filius mors quis enim sum nosco homo morior qui totus vito nihil alius quam ad mors iter sum ego is gigno tum morior scio


in hoc tam procelloso et ad omnes tempestates exposito mari navigantibus nullus portus nisi mortis est. Ne itaque invideris fratri tuo; quiescit. Tandem liber, tandem tutus, tandem aeternus est. Superstitem Caesarem omnemque eius prolem, superstitem te cum communibus habet fratribus. Antequam quicquam ex suo favore fortuna mutaret, stantem adhuc illam et munera plena manu congerentem reliquit.

in hic tam procellosus et ad omnis tempestas expono mare navigo nullus portus nisi mors sum ne itaque invideo frater tuus quiesco tandem liber tandem tueor tandem aeternus sum superstito caesaris omnis is proles superstito tu cum communis habeo frater antequam quisquam ex suus favor fortuna muto sto adhuc ille et munus plenus manus congero relinquo


Diutius accusare fata possumus, mutare non possumus. Stant dura et inexorabilia ; nemo illa convicio, nemo fletu, nemo causa movet ; nihil umquam ulli parcunt nec remittunt. Proinde pareamus lacrimis nihil proficientibus ; facilius enim nos inferis dolor iste adiciet quam illos nobis reducet. Qui si nos torquet, non adiuvat, primo quoque tempore deponendus est et ab inanibus solaciis atque amara quadam libidine delendi animus recipiendus est.

diu accuso fatum possum muto non possum sto durus et inexorabilis nemo ille convicior nemo fleo nemo causa moveo nihil umquam ullus parco neque remitto proinde pareo lacrima nihil proficio facilis enim nos inferi dolor iste adicio quam ille nos reduco qui si nos torqueo non adjuvo primus quoque tempus depono sum et ab inanis solacium atque amarus quidam libido deleo animus recipio sum


Quid dicam duces ducumque progeniem et multis aut consulatibus conspicuos aut triumphis sorte defunctos inexorabili ? Tota eum regibus regna populique eum regentibus tulere fatum suum; omnes, immo omnia in ultimum diem spectant. Non idem universis finis est ; alium in medio cursu vita deserit, alium in ipso aditu relinquit, alium in extrema senectute fatigatum iam et exire cupientem vix emittit; alio quidem atque alio tempore, omnes tamen in eundem locum tendimus. Utrumne stultius sit nescio mortalitatis legem ignorare, an impudentius recusare.

quis dico dux dux progenies et multus aut consulatus conspicuus aut triumphus sors defungor inexorabilis totus is rex regnum populus is rego fero fatum suus omnis immo omnis in ulter dies specto non idem universus finis sum alius in medium cursus vito desero alius in ipse aditus relinquo alius in exter senectus fatigo iam et exeo cupio vix emitto alius quidem atque alius tempus omnis tamen in idem locus tendo uter stultus sum nescio mortalitas lex ignoro an impudens recusaris


Adice nunc quod, cum semper praedices cariorem tibi spiritu tuo Caesarem esse, fas tibi non est salvo Caesare de fortuna queri. Hoc incolumi salvi tibi sunt tui, nihil perdidisti; non tantum siccos oculos tuos esse sed etiam laetos oportet ; in hoc tibi omnia sunt, hic pro omnibus est. Quod longe a sensibus tuis prudentissimis piissimisque abest, adversus felicitatem tuam parum gratus es, si tibi quicquam hoc salvo flere permittis.

adicio nunc qui cum semper praedico carus tu spiritus tuus caesaris sum fas tu non sum salvo caesaris de fortuna queror hic incolumis salvus tu sum tuus nihil perdo non tantus siccus oculus tuus sum sed etiam laetus oportet in hic tu omnis sum hic pro omnis sum qui longus ab sensus tuus prudens pius absum adverro felicitas tuus parum gratus sum si tu quisquam hic salvo fleo permitto


Innumerabilia undique exempla separatorum morte fratrum succurrunt, immo contra vix ulla umquam horum paria conspecta sunt una senescentia. Sed contentus nostrae domus exemplis ero; nemo enim tam expers erit sensus ac sanitatis, ut fortunam ulli queratur luctum intulisse, quam sciet etiam Caesarum lacrimas concupisse,

innumerabilis undique exemplum separator mors frater succurro immo contra vix ullus umquam hic par conspicio sum unus senesco sed contineo noster domus exemplum sum nemo enim tam expers sum sensus atque sanitas ut fortuna ullus queror luctus infero quam scio etiam caesaris lacrima concupio


Numquam autem ego a te, ne ex toto maereas, exigam. Et scio inveniri quosdam durae magis quam fortis prudentiae viros, qui negent doliturum esse sapientem. Hi non videntur mihi unquam in eiusmodi casum incidisse, alioquin excussisset illis fortuna superbam sapientiam et ad confessionem eos veri etiam invitos compulisset.

numquam autem ego ab tu ne ex totus maereo exigo et scio invenio quidam durus magis quam fortis prudentia vir qui nego doleo sum sapio hic non video ego umquam in eiusmodi casus incido alioqui excutio ille fortuna superbus sapientia et ad confessio is verus etiam invitus compello


Pietatem tamen tuam nihil aeque a lacrimis tam inutilibus abducet, quam si cogitaveris fratribus te tuis exemplo esse debere fortiter hanc fortunae in- iuriam sustinendi. Quod duces magni faciunt rebus affectis, ut hilaritatem de industria simulent et adversas res adumbrata laetitia abscondant, ne militum animi, si fractam ducis sui mentem viderint, et ipsi collabantur, id nunc tibi quoque faciendum est.

pietas tamen tuus nihil aequus ab lacrima tam inutilis abduco quam si cogito frater tu tuus exemplum sum debeo fortis hic fortuna in iuriam sustineo qui dux magnus facio res afficio ut hilaritas de industria simulo et adverso res adumbro laetitia abscondo ne miles animus si frango dux suus mens video et ipse collabantur is nunc tu quoque facio sum


Idem ille Gaius furiosa inconstantia modo barbam capillumque summittens modo tondens Italiae ac Siciliae oras errabundus permetiens et numquam satis certus, utrum lugeri vellet an coli sororem, eodem omni tempore, quo templa illi constituebat ac pulvinaria, eos qui parum maesti fuerant, crudelissima adficiebat animadversione ; eadem enim intemperie animi adversarum rerum ictus ferebat, qua secundarum elatus eventu super humanum in- tumeseebat modum.

idem ille gaius furiosus inconstantia modo barba capillus summitto modo tondeo italia atque sicilia ora errabundus permetior et numquam satis certus utrum lugeo volo an colo soror idem omnis tempus quo templum ille constituo atque pulvinaris is qui parum maestus sum crudelis afficio animadversio idem enim intemperies animus adversaris res iacio fero qui secundaris effero evenio super humanus in tumeseebat modus


Potius ab istis te, quae torquent, ad haec tot et tanta, quae consolantur, converte ac respice optimos fratres, respice uxorem, filium respice ; pro omnium horum salute hac tecum portione fortuna decidit. Multos habes, in quibus adquiescas. Ab hac te infamia vindica, ne videatur omnibus plus apud te valere unus dolor quam haec tam multa solacia.

potis ab iste tu qui torqueo ad hic tot et tantus qui consolo converto atque respicio bonus frater respicio uxor filius respicio pro omnis hic salus hic tu portio fortuna decido multus habeo in qui adquiesco ab hic tu infamia vindico ne video omnis multus apud tu valeo unus dolor quam hic tam multus solacium


Haec ergo puta tibi parentem publicum referre exempla, eundem ostendere, quam nihil sacrum in- tactumque sit fortunae, quae ex eis penatibus ausa est funera ducere, ex quibus erat deos petitura. Nemo itaque miretur aliquid ab illa aut crudeliter fieri aut inique ; potest enim haec adversus privatas domos ullam aequitatem nosse aut ullam modestiam, cuius implacabilis saevitia totiens ipsa funestavit pulvi- naria ?

hic ergo puto tu parens publicus refero exemplum idem ostendo quam nihil sacer in tango sum fortuna qui ex is penates audeo sum funero duco ex qui sum deus peto nemo itaque miro aliquis ab ille aut crudeliter fio aut iniquus possum enim hic adverro privo domus ullus aequitas nosco aut ullus modestia qui implacabilis saevitia totiens ipse funesto pulvi naria


Agedum illa, quae multo ingenii tui labore celebrata sunt, in manus sume utriuslibet auctoris carmina, quae tu ita resolvisti, ut quamvis structura illorum recesserit, permaneat tamen gratia—sic enim illa ex alia lingua in aliam transtulisti, ut, quod difficillimum erat, omnes virtutes in alienam te orationem secutae sint : — nullus erit in illis scriptis liber, qui non plurima varietatis humanae incertorumque casuum et lacrimarum ex alia atque alia causa fluentium exempla tibi suggerat.

agedum ille qui multus ingenium tuus labor celebro sum in manus sumo uter auctor carmen qui tu ita resolvisti ut quivis structura ille recedo permaneo tamen gratia sic enim ille ex alius lingua in alius transfero ut qui difficilis sum omnis virtus in alienus tu oratio sequor sum nullus sum in ille scribo liber qui non multus varietas humanus incertus casus et lacrimaris ex alius atque alius causa fluo exemplum tu suggero


O felicem clementiam tuam. Caesar, quae efficit, ut quietiorem sub te agant vitam exules, quam nuper sub Gaio egere principes ! Non trepidant nec per singulas horas gladium expectant nec ad omnem navium conspectum pavent ; per te habent ut fortunae saevientis modum ita spem quoque melioris eiusdem ac praesentis quietem. Scias licet ea demum fulmina esse iustissima, quae etiam percussi colunt.

o felix clementia tuus caesar qui efficio ut quiesco sub tu ago vita exulis quam nuper sub gaius ago princeps non trepido neque per singulus hora gladius expecto neque ad omnis navis conspectus paveo per tu habeo ut fortuna saevio modus ita spes quoque bonus idem atque praesum quies scio licet is demum fulmen sum justus qui etiam percutio colo


Lege, quanto spiritu ingentibus intonueris verbis ; pudebit te subito deficere et ex tanta orationis magnitudine desciscere. Ne commiseris, ut quisquis exemplaris modo scripta tua mirabatur quaerat quomodo tam grandia tamque solida tam fragilis animus conceperit.

lex quantus spiritus ingens intono verbum pudeo tu subeo deficio et ex tantus oratio magnitudo descisco ne committo ut quisquis exemplaris modo scribo tuus miror quaero quomodo tam grandis tam solidus tam fragilis animus concipio


Eriperes illi amicos ? Sciebas tam amabilem esse, ut facile in locum amissorum posset alios substituere ; unum enim hunc ex eis, quos in principali domo potentes vidi, cognovisse videor, quem omnibus amicum habere eum expediat, magis tamen etiam libet.

eripio ille amicus scio tam amabilis sum ut facilis in locus amissor possum alius substituo unus enim hic ex is qui in principal domus potens video cognosco video qui omnis amicus habeo is expedio magis tamen etiam libet


Ti. Caesar patruus meus Drusum Germanicum patrem meum, minorem natu quam ipse erat fratrem, intima Germaniae recludentem et gentes ferocissimas Romano subicientem imperio in complexu et in osculis suis amisit. Modum tamen lugendi non sibi tantum sed etiam aliis fecit ac totum exercitum non solum maestum sed etiam attonitum corpus Drusi sui sibi vindicantem ad morem Romani luctus redegit iudicavitque non militandi tantum disciplinam esse servandam sed etiam dolendi. Non potuisset ille lacrimas alienas compescere, nisi prius pressisset suas.

tiberius caesar patruus meus drusus germanicus pater meus paruus natus quam ipse sum frater intimo germania recludo et gens ferox romanus subicio imperium in complexus et in osculis suus amitto modus tamen lugeo non sui tantus sed etiam alius facio atque totus exercitus non solus maestus sed etiam attono corpus drusus suus sui vindico ad mos romanus luctus redigo judico non milito tantus disciplina sum servo sed etiam doleo non possum ille lacrima alienus compesco nisi prior premo suus


Divus Augustus amisit Octaviam sororem carissimam et ne ei quidem rerum natura lugendi necessitatem abstulit, cui caelum destinaverat, immo vero idem omni genere orbitatis vexatus sororis filium successioni praeparatum suae perdidit ; denique ne singulos eius luctus enumerem, et generos ille amisit et liberos et nepotes, ac nemo magis ex omnibus mortalibus hominem esse se, dum inter homines erat, sensit. Tamen tot tantosque luctus cepit rerum omnium capacissimum eius pectus victorque divus Augustus non gentium tantummodo externarum, sed etiam dolorum fuit.

divus augustus amitto octavia soror carus et ne is quidem res natura lugeo necessitas aufero qui caelum destino immo verus idem omnis genus orbitas vexo soror filius successio praeparo suus perdo denique ne singuli is luctus enumero et gener ille amitto et liber et nepos atque nemo magis ex omnis mortalis homo sum sui dum inter homo sum sentio tamen tot tantus luctus capio res omnis capax is pectus victor divus augustus non gens tantummodo externaris sed etiam dolor sum


Abstine ab hoc manus tuas, fortuna, nec in isto potentiam tuam nisi ea parte, qua prodes, ostenderis ! Patere illum generi humano iam diu aegro et affecto mederi, patere quicquid prioris principis furor concussit in suum locum restituere ac reponere ! Sidus hoc, quod praecipitato in profundum et demerso in tenebras orbi refulsit, semper luceat !

abstineo ab hic manus tuus fortuna neque in iste potentia tuus nisi is pars qui prodo ostendo pateo ille gener humanus iam diu aeger et affecto medeor pateo quisquis prior princeps furor concutio in suus locus restituo atque repono sidus hic qui praecipito in profundum et demergo in tenebrae orbus refulgeo semper luceo


Si velis credere altius veritatem intuentibus, omnis vita supplicium est. In hoc profundum inquietumque proiecti mare, alternis aestibus reciprocum et modo allevans nos subitis incrementis, modo maioribus damnis deferens assidueque iactans, numquam stabili consistimus loco, pendemus et fluctuamur et alter in alterum illidimur et aliquando naufragium facimus, semper timemus;

si velis credo altus veritas intueor omnis vito supplicium sum in hic profundum inquietus projectum mare alternus aestus reciprocus et modo allevo nos subeo incrementum modo magnus damnum defero assiduus iacto numquam stabilis consisto locus pendeo et fluctuo et alter in alter illidimur et aliquando naufragium facio semper timeo


Quod ad ipsam fortunam pertinet, etiam si nunc agi apud te causa eius non potest—omnia enim illa, quae nobis dedit, ob hoc ipsum, quod aliquid eripuit, invisa sunt,—tunc tamen erit agenda, cum primum aequiorem te illi iudicem dies fecerit ; tunc enim poteris in gratiam eum illa redire. Nam multa providit, quibus hanc emendaret iniuriam, multa etiamnunc dabit, quibus redimat ; denique ipsum hoc, quod abstulit, ipsa dederat tibi.

qui ad ipse fortuna pertineo etiam si nunc ago apud tu causa is non possum omnis enim ille qui nos do ob hic ipse qui aliquis eripio invideo sum tunc tamen sum ago cum primus aequus tu ille judico dies facio tunc enim possum in gratia is ille redeo nam multus provideo qui hic emendo iniuria multus etiamnum do qui redimo denique ipse hic qui aufero ipse do tu


Satis praestiterit ratio, si id unum ex dolore, quod et superest et abundat, exciderit; ut quidem nullum omnino esse eum patiatur, nec sperandum ulli nec concupiscendum est. Hunc potius modum servet, qui nec impietatem imitetur nec insaniam et nos in eo teneat habitu, qui et piae mentis est nec motae. Fluant lacrimae, sed eaedem et desinant, trahantur ex imo gemitus pectore, sed idem et finiantur ; sic rege animum tuum, ut et sapientibus te adprobare possis et fratribus.

satis praesto ratio si is unus ex dolor qui et supersum et abundo excido ut quidem nullus omnino sum is patior neque spero ullus neque concupisco sum hic potis modus servo qui neque impietas imitor neque insanio et nos in is teneo habitus qui et pius mens sum neque moueo fluo lacrima sed idem et desino traho ex imus gemitus pectus sed idem et finio sic rex animus tuus ut et sapio tu adprobaris possum et frater


“Quid referam duorum Lucullorum diremptam morte concordiam ? Quid Pompeios ? quibus ne hoc quidem saeviens reliquit fortuna, ut una eademque conciderent ruina. Vixit Sextus Pompeius primum sorori superstes, cuius morte Optime cohaerentis Romanae pacis vincula resoluta sunt, idemque hic vixit superstes optimo fratri, quem fortuna in hoc evexerat, ne minus alte eum deiceret, quam patrem deiecerat ; et post hunc tamen casum Sextus Pompeius non tantum dolori, sed etiam bello suffecit.

quis refero duo lucullus disredimo mors concordia quis pompeji qui ne hic quidem saevio relinquo fortuna ut unus idem concaedes ruina vivo sextus pompejus primus soror supersto qui mors optume cohaereo romanus pax vinculum resolvo sum idem hic vivo supersto bonus frater qui fortuna in hic eveho ne paruus altus is deicio quam pater deicio et post hic tamen casus sextus pompejus non tantus dolor sed etiam bellum sufficio


" Quid tibi voluisti, tam iniusta et tam violenta fortuna ? Tam cito te indulgentiae tuae paenituit ? Quae ista crudelitas est, in medios fratres impetum facere et tam cruenta rapina concordissimam turbam imminuere ? Tam bene stipatam optimorum adulescentium domum, in nullo fratre degenerantem, turbare et sine ulla causa de- libare voluisti

quis tu volo tam iniustus et tam violentus fortuna tam cito tu indulgentia tuus paeniteo qui iste crudelitas sum in medius frater impetus facio et tam cruento rapina concordissimam turba imminuo tam bene stipo bonus adulescens domus in nullus frater degenero turbo et sine ullus causa de libaris volo


Debes itaque eos intueri omnes, quos paulo ante rettuli, aut adscitos caelo aut proximos, et ferre aequo animo fortunam ad te quoque porrigentem manus, quas ne ab eis quidem, per quos iuramus, abstinet ; debes illorum imitari firmitatem in perferendis et evincendis doloribus, in quantum modo homini fas est per divina ire vestigia. Quamvis sint

debeo itaque is intueor omnis qui paulus ante rettulis aut adscio caelum aut propior et fero aequus animus fortuna ad tu quoque porrigo manus qui ne ab is quidem per qui iuro abstineo debeo ille imitor firmitas in perfero et evincendis dolor in quantus modo homo fas sum per divino eo vestigium quivis sum


Quid cessas ? Conqueramur, atque adeo ipse hanc litem meam faciam : " Iniquissima omnium iudicio fortuna, adhuc videbaris sinu eum hominem continuisse, qui munere tuo tantam venerationem receperat, ut, quod raro ulli contigit, felicitas eius effugeret invidiam. Ecce eum dolorem illi, quem salvo Caesare accipere maximum poterat, impressisti, et cum bene illum undique circuisses, intellexisti hac parte tantummodo patere ictibus tuis. Quid enim illi aliud faceres ?

quis cesso conqueror atque adeo ipse hic lito meus facio iniquus omnis iudicium fortuna adhuc videbaris sinus is homo contineo qui munus tuus tantus veneratio recipio ut qui rarus ullus contingo felicitas is effugio invidia ecce is dolor ille qui salvo caesaris accipio magnus possum imprimo et cum bene ille undique circumeo intellego hic pars tantummodo pateo ictus tuus quis enim ille alius facio


Cogita modestiam eius, cogita in rebus agendis sollertiam, in exsequendis industriam, in promissis constantiam. Omnia dicta eius ac facta et aliis expone et tibimet ipse commemora. Qualis fuerit cogita qualisque sperari potuerit. Quid enim de illo non tuto sponderi fratre posset ?

cogito modestia is cogito in res ago sollertia in exsequor industria in promitto constantia omnis dictum is atque facio et alius expono et tu ipse commemoro qual sum cogito qualis speraris possum quis enim de ille non tueor spondeo frater possum


Gaude itaque habuisse te tam bonum fratrem et usum fructumque eius, quamvis brevior voto tuo fuerit, boni consule. Cogita iucundissimum esse, quod habuisti, humanum, quod perdidisti. Nec enim quicquam minus inter se consentaneum est quam aliquem moveri, quod sibi talis frater parum diu contigerit, non gaudere, quod tamen contigerit.

gaudeo itaque habeo tu tam bonus frater et usus fruor is quivis brevis veto tuus sum bonus consul cogito jucundus sum qui habeo humanus qui perdo neque enim quisquam paruus inter sui consentaneus sum quam aliquis moveo qui sui talis frater parum diu contingo non gaudeo qui tamen contingo


Ad quendam itaque modum tibi quoque eadem necessitas iniungitur; non licet tibi ad utilitates tuas, ad studia tua respicere. Caesare orbem terrarum possidente impertire te nec voluptati nec dolori nec ulli alii rei potes ; totum te Caesari debes.

ad quidam itaque modus tu quoque idem necessitas injungo non licet tu ad utilitas tuus ad studium tuus respicio caesaris orbis terra possideo impertio tu neque voluptas neque dolor neque ullus alius res possum totus tu caesaris debeo


Eriperes illi bonam opinionem ? Solidior est haec apud eum, quam ut a te quoque ipsa concuti possit. Eriperes bonam valetudinem ? Sciebas animum eius liberalibus disciplinis, quibus non innutritus tantum sed innatus est, sic esse fundatum, ut supra omnis corporis dolores emineret. Eriperes spiritum ?

eripio ille bonus opinio solidus sum hic apud is quam ut ab tu quoque ipse concutio possum eripio bonus valetudo scio animus is liberal disciplina qui non innutrio tantus sed innascor sum sic sum fundo ut supra omnis corpus dolor emineo eripio spiritus


Hic Germaniam pacet, Britanniam aperiat, et patrios triumphos ducat et novos ; quorum me quoque spectatorem futurum, quae ex virtutibus eius primum optinet locum, promittit clementia. Nec enim sic me deiecit, ut nollet erigere, immo ne deiecit quidem, sed impulsum a fortuna et cadentem sustinuit et in praeceps euntem leniter divinae manus usus moderatione deposuit ; deprecatus est pro me senatum et vitam mihi non tantum dedit sed etiam petit. Viderit : qualem volet esse, existimet causam meam.

hic germania pacet britannia aperio et patrius triumphus duco et novi qui ego quoque spectator sum qui ex virtus is primus obtineo locus promitto clemens neque enim sic ego deicio ut nolo erigo immo ne deicio quidem sed impello ab fortuna et cado sustineo et in praeceps eo lenis divina manus utor moderatio depono deprecor sum pro ego senatus et vita ego non tantus do sed etiam peto video qual volo sum existimo causa meus


Urbes ac monumenta saxo structa, si vitae nostrae compares, firma sunt ; si redigas ad condicionem naturae omnia destruentis et unde edidit eodem revocantis, caduca sunt. Quid enim immortale manus mortales fecerunt ? Septem illa miracula et si qua his multo mirabiliora sequentium annorum extruxit ambitio aliquando solo aequata visentur. Ita est : nihil perpetuum, pauca diuturna sunt; aliud alio modo fragile est, rerum exitus variantur, ceterum quicquid coepit et desinit.

urbs atque monumentum saxum struo si vita noster comparis firmo sum si redigo ad condicio natura omnis destruo et unde edo idem revoco caducus sum quis enim immortal manus mortalis facio septem ille miraculum et si qui hic multus mirabilis sequor annus exstruo ambitio aliquando solum aequo viso ita sum nihil perpetuus paucus diuturnus sum alius alius modo fragilis sum res exitus vario ceterum quisquis coepio et desino


O dura fata et nullis aequa virtutibus ! Antequam felicitatem suam nosset frater tuus, exemptus est. Parum autem me indignari scio ; nihil est enim difficilius quam magno dolori paria verba reperire. Etiamnunc tamen, si quid proficere possumus, conqueramur :

o durus fatum et nullus aequus virtus antequam felicitas suus nosco frater tuus eximo sum paris autem ego indignor scio nihil sum enim difficilis quam magnus dolor par verbum reperio etiamnum tamen si quis proficio possum conqueror


Hoc unum obtineamus ab illa votis ac precibus publicis, si nondum illi genus humanum placuit consumere, si Romanum adhuc nomen propitia respicit : hunc principem lapsis hominum rebus datum, sicut omnibus mortalibus, sibi esse sacratum velit! Discat ab illo clementiam fiatque mitissimo omnium principum mitis !

hic unus obtineo ab ille voveo atque prex publicus si nondum ille genus humanus placeo consumo si romanus adhuc nomen propitio respicio hic princeps labor homo res do sicut omnis mortalis sui sum sacro volo disco ab ille clementia fio mitis omnis princeps mitis


Itaque non est quod ullum tempus vacare patiaris a studiis. Tunc tibi litterae tuae tam diu ac tam fideliter amatae gratiam referant, tunc te illae antistitem et cultorem suum vindicent, tunc Homerus et Vergilius tam bene de humano genere meriti, quam tu et de illis et de omnibus meruisti, quos pluribus notos esse voluisti quam scripserant, multum tecum morentur; tutum id erit omne tempus, quod illis tuendum commiseris. Tunc Caesaris tui opera, ut per omnia saecula domestico narrentur praeconio, quantum potes, compone ; nam ipse tibi optime formandi condendique res gestas et materiam dabit et exemplum.

itaque non sum qui ullus tempus vacaris patior ab studium tunc tu littera tuus tam diu atque tam fidelis amo gratia refero tunc tu ille antistes et cultor suus vindico tunc homerus et vergilius tam bene de humanus genus mereo quam tu et de ille et de omnis mereo qui multus nosco sum volo quam scribo multus tu moror tueor is sum omnis tempus qui ille tueor committo tunc caesar tuus opus ut per omnis saeculum domesticus narro praeconium quantus possum compono nam ipse tu optume formo condo res gero et materia do et exemplum


Dii illum deaeque terris diu commodent! Acta hic divi Augusti aequet, annos vincat! Quam diu inter mortales erit, nihil ex domo sua mortale esse sentiat ! Rectorem Romano imperio filium longa fide approbet et ante illum consortem patris quam successorem aspiciat! Sera et nepotibus demum nostris dies nota sit, qua illum gens sua caelo asserat !

dius ille defervesco terra diu commodo acte hic divus augustus aequo annus vinco quam diu inter mortalis sum nihil ex domus suus mortalis sum sentio rector romanus imperium filius longus fides approbo et ante ille consors pater quam successor aspicio serus et nepos demum noster dies nosco sum qui ille gens suus caelum assero


Quid referam Aemilianum Scipionem, qui uno paene eodemque tempore spectavit patris triumphum duorumque fratrum funera ? Adulescentulus tamen ac propemodum puer tanto animo tulit illam familiae suae super ipsum Pauli triumphum concidentis subitam vastitatem, quanto debuit ferre vir in hoc natus, ne urbi Romanae aut Scipio deesset aut Carthago superesset.

quis refero aemilianus scipio qui unus paene idem tempus specto pater triumphus duo frater funero adulescentulus tamen atque propemodum puer tantus animus fero ille familia suus super ipse paulis triumphus concaedes subeo vastitas quantus debeo fero vir in hic nascor ne urbs romanus aut scipio desum aut carthago supersum


Sed ut omnia alia exempla praeteream, ut in me quoque ipso alia taceam funera, bis me fraterno luctu aggressa fortuna est, bis intellexit laedi me posse, vinci non posse. Amisi Germanicum fratrem, quem quomodo amaverim, intellegit profecto quisquis cogitat, quomodo suos fratres pii fratres ament ; sic tamen affectum meum rexi, ut nec relinquerem quicquam, quod exigi deberet a bono fratre, nec facerem, quod reprehendi posset in principe.”

sed ut omnis alius exemplum praetereo ut in ego quoque ipse alius taceo funero bis ego fraternus luctus aggredior fortuna sum bis intellego laedo ego possum vinco non possum amisus germanicus frater qui quomodo amo intellego profecto quisquis cogito quomodo suus frater pius frater amo sic tamen afficio meus rego ut neque relinquo quisquam qui exigo debeo ab bonus frater neque facio qui reprehendo possum in princeps


Tibi vero nihil ex consuetudine mutandum est tua, quoniam quidem ea instituisti amare studia, quae et optime felicitatem extollunt et facillime minuunt calamitatem eademque et ornamenta maxima homini sunt et solacia. Nunc itaque te studiis tuis immerge altius, nunc illa tibi velut munimenta animi circumda, ne ex ulla tui parte inveniat introitum dolor.

tu verus nihil ex consuetudo muto sum tuus quoniam quidem is instituo amo studium qui et optume felicitas extollo et facilis minuo calamitas idem et ornamentum maximus homo sum et solacium nunc itaque tu studium tuus immergo altus nunc ille tu velut munimentum animus circumdo ne ex ullus tuus pars invenio introeo dolor


An hoc te movet, quod videtur ingentibus et cum maxime circumfusis bonis caruisse ? Cum cogitaveris multa esse, quae perdidit, cogita plura esse, quae non timet. Non ira eum torquebit, non morbus affliget, non suspicio lacesset, non edax et inimica semper alienis processibus invidia consectabitur, non metus sollicitabit, non levitas fortunae cito munera sua transferentis inquietabit. Si bene computes, plus illi remissum quam ereptum est.

an hic tu moveo qui video ingens et cum magnus circumfundo bonus careo cos cogito multus sum qui perdo cogito multus sum qui non timeo non ira is torqueo non morbus affliget non suspicio lacesso non edax et inimicus semper alienus processus invidia consector non metus sollicito non levitas fortuna cito munus suus transfero inquieto si bene computo multus ille remitto quam eripio sum


Illud quoque te non minimum adiuvent, si cogitaveris nihil profuturum dolorem tuum nec illi, quem desideras, nec tibi; noles enim longum esse, quod irritum est. Nam si quicquam tristitia profecturi sumus, non recuso quicquid lacrimarum fortunae meae superfuit tuae fundere ; inveniam etiamnunc per hos exhaustos iam fletibus domesticis oculos quod effluat, si modo id tibi futurum bono est.

ille quoque tu non paruus adjuvo si cogito nihil possum dolor tuus neque ille qui desidero neque tu nolo enim longus sum qui irritus sum nam si quisquam tristitia proficio sum non recuso quisquis lacrimaris fortuna meus supersum tuus fundo invenio etiamnum per hic exhaurio iam fletus domesticus oculus qui effluo si modo is tu sum bonus sum


Faciamus licet illi convicium non nostro tantum ore sed etiam publico, non tamen mutabitur ; adversus omnis se preces omnisque querimonias exiget. Hoc fuit in rebus humanis fortuna, hoc erit. Nihil inausum sibi reliquit, nihil intactum relinquet ; ibit violentior per omnia, sicut solita est semper, eas quoque domos ausa iniuriae causa intrare, in quas per templa aditur, et atram laureatis foribus induet vestem.

facio licet ille convicium non noster tantus os sed etiam publicus non tamen muto adverro omnis sui prex omne querimonia exigo hic sum in res humanus fortuna hic sum nihil inausus sui relinquo nihil intactus relinquo eo violens per omnis sicut soleo sum semper is quoque domus audeo iniuria causa intro in qui per templum adeo et ater laureatus foris induo vestis


"At inopinanti ereptus est." Sua quemque credulitas decipit et in eis, quae diligit, voluntaria mortalitatis oblivio. Natura nulli se necessitatis suae gratiam facturam esse testata est. Cotidie praeter oculos nostros transeunt notorum ignotorum- que funera, nos tamen aliud agimus et subitum id putamus esse, quod nobis tota vita denuntiatur futurum. Non est itaque ista fatorum iniquitas, sed mentis humanae pravitas insatiabilis rerum omnium, quae indignatur inde excidere, quo admissa est precario.

at inopinor eripio sum sue quisque credulitas decipio et in is qui diligo voluntarius mortalitas oblivio natura nullus sui necessitas suus gratia factura sum testo sum cottidie praeter oculus noster transeo notor ignotor que funero nos tamen alius ago et subeo is puto sum qui nos totus vito denuntio sum non sum itaque iste fatum iniquitas sed mens humanus pravitas insatiabilis res omnis qui indignor inde excido quo admitto sum precarius


Monstrabo etiamnunc non quidem firmius remedium sed familiarius. Si quando te domum receperis, tune erit tibi metuenda tristitia. Nam quam diu numen tuum intueberis, nullum illa ad te inveniet accessum, omnia in te Caesar tenebit ; eum ab illo discesseris, tune velut occasione data insidiabitur solitudini tuae dolor et requiescenti animo tuo pau- latim irrepet.

monstro etiamnum non quidem firmus remedium sed familiaris si quando tu domus recipio tu sum tu metuo tristitia nam quam diu numen tuus intueor nullus ille ad tu invenio accedo omnis in tu caesar teneo is ab ille discedo tu velut occasio do insidior solitudo tuus dolor et requiesco animus tuus pau latim irrepet


Liberiora sunt omnia iis, quorum affectus tegi possunt ; tibi nullum secretum liberum est. In multa luce fortuna te posuit; omnes scient, quomodo te in isto tuo gesseris vulnere, utrumne statim percussus arma summiseris an in gradu steteris. Olim te in altiorem ordinem et amor Caesaris extulit et tua studia eduxerunt. Nihil te plebeium decet, nihil humile. Quid autem tam humile ac muliebre est quam consumendum se dolori committere ?

liber sum omnis is qui afficio tego possum tu nullus secerno liber sum in multus lux fortuna tu pono omnis scio quomodo tu in iste tuus gero vulnus uter statim percutio arma summitto an in gradus sto olim tu in alo ordo et amor caesar effero et tuus studium educo nihil tu plebeius decet nihil humilis quis autem tam humilis atque muliebris sum quam consumo sui dolor committo


Potest et illa res a luctu te prohibere nimio, si tibi ipse renuntiaveris nihil horum, quae facis, posse subduci. Magnam tibi personam hominum consensus imposuit ; haec tibi tuenda est. Circumstat te omnis ista consolandum frequentia et in animum tuum inquirit ac perspicit quantum roboris ille adversus dolorem habeat et utrumne tu tantum rebus secundis uti dextere scias, an et adversas possis viri- liter ferre. Observantur oculi tui.

possum et ille res ab luctus tu prohibeo nimius si tu ipse renuntio nihil hic qui facio possum subduco magnus tu persona homo consentio impono hic tu tueor sum circumsto tu omnis iste consolo frequentia et in animus tuus inquiro atque perspicio quantus robur ille adverro dolor habeo et uter tu tantus res secundus uti dexter scio an et adverso possum vir lito fero observo oculus tuus


M. Antonius avus meus, nullo minor nisi eo a quo victus est, tunc cum rem publicam constitueret et triumvirali potestate praeditus nihil supra se videret, exceptis vero duobus collegis omnia infra se cerneret, fratrem interfectum audivit.

m antonius avus meus nullus paruus nisi is ab quo vinco sum tunc cum res publicus constituo et triumviral potestas praeditus nihil supra sui video excipio verus duo collega omnis infra sui cerno frater interficio audio


Non est quod cogites, quanto diutius habere potueris, sed quam diu habueris. Rerum natura illum tibi sicut ceteris fratres suos non mancipio dedit, sed commodavit; cum visum est deinde repetit nec tuam in eo satietatem secuta est sed suam legem.

non sum qui cogito quantus diu habeo possum sed quam diu habeo res natura ille tu sicut ceterus frater suus non mancipium do sed commodo cum video sum deinde repeto neque tuus in is satietas sequor sum sed suus lex


Non idem tibi in luctu pari quod tuis fratribus licet ; multa tibi non permittit opinio de studiis ac moribus tuis recepta, multum a te homines exigunt, multum expectant. Si volebas tibi omnia licere, ne convertisses in te ora omnium; nunc tantum tibi praestandum est, quantum promisisti. Omnes illi, qui opera ingenii tui laudant, qui describunt, quibus, eum fortuna tua opus non sit, ingenio opus est, custodes animi tui sunt. Nihil umquam ita potes indignum facere perfecti et eruditi viri professione, ut non multos admirationis de te suae paeniteat.

non idem tu in luctus par qui tuus frater licet multus tu non permitto opinio de studium atque mos tuus recipio multus ab tu homo exigo multus expecto si volo tu omnis licet ne convertisses in tu os omnis nunc tantus tu praesto sum quantus promitto omnis ille qui opus ingenium tuus laudo qui describo qui is fortuna tuus opus non sum ingenium opus sum custos animus tuus sum nihil umquam ita possum indignus facio perficio et erudio vir professio ut non multus admiratio de tu suus paeniteo


Indue dissimilem animo tuo vultum et, si potes, proice omnem ex toto dolorem, si minus, introrsus abde et contine, ne appareat, et da operam, ut fratres tui te imitentur, qui honestum putabunt, quod- cumque te facientem viderint, animumque ex vultu tuo sument. Et solacium debes esse illorum et consolator ; non poteris autem horum maerori obstare, si tuo indulseris.

induo dissimilis animus tuus vultus et si possum proicio omnis ex totus dolor si paruus introrsum abde et contineo ne appareo et do opera ut frater tuus tu imito qui honestus puto qui cum tu facio video animus ex vultus tuus sumo et solacium debeo sum ille et consolator non possum autem hic maeror obstaris si tuus indulgeo


Adiciamus, si vis, ad has querellas ipsius adulescentis interceptam inter prima incrementa indolem ; dignus fuit ille te fratre. Tu certe eras dignissimus, qui ne ex indigno quidem quicquam doleres fratre. Redditur illi testimonium aequale omnium hominum ; desideratur in tuum honorem, laudatur in suum.

adicio si volo ad hic querela ipse adulescens intercipio inter primus incrementum indoles dignus sum ille tu frater tu certus sum dignus qui ne ex indignus quidem quisquam doleo frater reddo ille testimonium aequal omnis homo desidero in tuus honor laudo in suus


Caesari quoque ipsi, cui omnia licent, propter hoc ipsum multa non licent. Omnium somnos illius vigilia defendit, omnium otium illius labor, omnium delicias illius industria, omnium vacationem illius occupatio. Ex quo se Caesar orbi terrarum dedicavit, sibi eripuit, et siderum modo, quae irrequieta semper cursus suos explicant, numquam illi licet subsistere nec quicquam suum facere.

caesaris quoque ipse qui omnis liceo propter hic ipse multus non liceo omnis somnus ille vigil defendo omnis otium ille labor omnis deliquia ille industria omnis vacatio ille occupatio ex quo sui caesar orbus terra dedico sui eripio et sidus modo qui irrequieta semper curro suus explico numquam ille licet subsisto neque quisquam suus facio


Non opibus fruetur, non tua simul ac sua gratia ; non accipiet beneficia, non dabit. Miserum putas, quod ista amisit, an beatum, quod non desiderat ? Mihi crede, is beatior est, cui fortuna supervacua est, quam is, cui parata est. Omnia ista bona, quae nos speciosa sed fallaci voluptate delectant, pecunia, dignitas, potentia aliaque complura, ad quae generis humani caeca cupiditas obstupescit, cum labore possidentur, eum invidia conspiciuntur, eos denique ipsos, quos exornant, et premunt ; plus minantur quam prosunt. Lubrica et incerta sunt, numquam bene tenentur ; nam ut nihil de tempore futuro timeatur, ipsa tamen magnae felicitatis tutela sollicita est.

non ops fruor non tuus simul atque suus gratia non accipio beneficium non do miser puto qui iste amitto an beatus qui non desidero ego credo is beo sum qui fortuna supervacuus sum quam is qui paro sum omnis iste bonus qui nos speciosus sed fallax voluptas delecto pecunia dignitas potentia alius complures ad qui genus humanus caecus cupiditas obstupesco cum labor possideo is invidia conspicio is denique ipse qui exorno et premo multus mino quam prosum lubricus et incertus sum numquam bene teneo nam ut nihil de tempus sum timeo ipse tamen magnus felicitas tutela sollicito sum


Fratris quoque tui produc memoriam aliquo scriptorum monimento tuorum ; hoc enim unum est in rebus humanis opus, cui nulla tempestas noceat, quod nulla consumat vetustas. Cetera, quae per constructionem lapidum et marmoreas moles aut terrenos tumulos in magnam eductos altitudinem constant, non propagant longam diem, quippe et ipsa intereunt ; immortalis est ingeni memoria. Hanc tu fratri tuo largire, in hac eum conloca ; melius illum duratura semper consecrabis ingenio quam irrito dolore lugebis.

frater quoque tuus produco memoria aliquis scriptor monimento tuus hic enim unus sum in res humanus opus qui nullus tempestas noceo qui nullus consumo vetustus ceterus qui per constructio lapis et marmoreus moles aut terrenus tumulus in magnus educo altitudo consto non propago longus dies quippe et ipse intereo immortal sum ingenium memoria hic tu frater tuus largior in hic is conloco bonus ille duro semper consecro ingenium quam irrito dolor lugeo


Non licet tibi flere immodice, nec hoc tantummodo non licet ; ne somnum quidem extendere in partem diei licet aut a tumultu rerum in otium ruris quieti confugere aut assidua laboriosi officii statione fatigatum corpus voluptaria peregrinatione recreare aut spectaculorum varietate animum detinere aut ex tuo arbitrio diem disponere. Multa tibi non licent, quae humillimis et in angulo iacentibus licent. Magna servitus est magna fortuna ; non licet tibi quicquam arbitrio tuo facere.

non licet tu fleo immodicus neque hic tantummodo non licet ne somnus quidem extendo in pars dies licet aut ab tumultus res in otium rus quiesco confugio aut assiduus laboriosus officium statio fatigo corpus voluptarius peregrinatio recrearis aut spectaculum varietas animus detineo aut ex tuus arbitrium dies dispono multus tu non liceo qui humilis et in angulus jaceo liceo magnus servio sum magnus fortuna non licet tu quisquam arbitrium tuus facio


Vel iustitia eius bonam perspiciat vel clementia faciat bonam ; utrumque in aequo mihi eius beneficium erit, sive innocentem me scierit esse, sive voluerit. Interim magnum miseriarum mearum solacium est videre misericordiam eius totum orbem pervagantem ; quae cum ex ipso angulo, in quo ego defixus sum, complures multorum iam annorum ruina obrutos effoderit et in lucem reduxerit, non vereor ne me unum transeat. Ipse autem optime novit tempus, quo cuique debeat succurrere ; ego omnem operam dabo, ne pervenire ad me erubescat.

vel iustitia is bonus perspicio vel clemens facio bonus uterque in aequus ego is beneficium sum sive innocens ego scio sum sive volo interim magnus miseriaris meus solacium sum video misericordia is totus orbis pervagantem qui cum ex ipse angulus in quo ego defigo sum complures multus iam annus ruina obruo effodio et in lux reduco non vereor ne ego unus transeo ipse autem optume nosco tempus quo quisque debeo succurro ego omnis opera do ne pervenio ad ego erubesco


Hic itaque princeps, qui publicum omnium hominum solacium est, aut me omnia fallunt aut iam recreavit animum tuum et tam magno vulneri maiora adhibuit remedia. Iam te omni confirmavit modo, iam omnia exempla, quibus ad animi aequitatem compellereris, tenacissima memoria rettulit, iam omnium praecepta sapientum assueta sibi facundia explicuit.

hic itaque princeps qui publicus omnis homo solacium sum aut ego omnis fallo aut iam recreo animus tuus et tam magnus vulnus magnus adhibeo remedio iam tu omnis confirmo modo iam omnis exemplum qui ad animus aequitas compello tenax memoria refero iam omnis praecipio sapiens assuesco sui facundia explico


Quis tam superbae impotentisque arrogantiae est, ut in hac naturae necessitate omnia ad eundem finem revocantis se unum ac suos seponi velit ruinaeque etiam ipsi mundo imminenti aliquam domum subtrahat ?

quis tam superbus impotentisque arrogantia sum ut in hic natura necessitas omnis ad idem finis revoco sui unus atque suus sepono volo ruina etiam ipse mundus immineo aliqui domus subtraho


in aliis rebus dignitatum ac nobilitatum magna discrimina, virtus in medio posita est; neminem dedignatur, qui modo dignum se illa iudicat. Optime certe illos imitaberis, qui eum indignari possent non esse ipsos exsortes huius mali, tamen in hoc uno se ceteris exaequari hominibus non iniuriam sed ius mortalitatis iudicaverunt tuleruntque nec nimis acerbe et aspere, quod acciderat, nec molliter et effeminate ; nam et non sentire mala sua non est hominis et non ferre non est viri.

in alius res dignitas atque nobilitas magnus discrimino virtus in medium pono sum nemo dedigno qui modo dignus sui ille iudico optume certus ille imito qui is indignor possum non sum ipse exsortes hic malus tamen in hic unus sui ceterus exaequaris homo non iniuria sed ius mortalitas judico fero neque nimis acerbus et asper qui accido neque mollis et effemino nam et non sentio malus suus non sum homo et non fero non sum vir


Procul istud exemplum ab omni Romano sit viro, luctum suum aut intempestivis sevocare lusibus aut sordium ac squaloris foeditate irritare aut alienis malis obiectare minime humano solacio.

procul iste exemplum ab omnis romanus sum vir luctus suus aut intempestivus sevocaris lusus aut sordium atque squalor foeditas irritaris aut alienus malus obiectaris paruus humanus solacium


Omnis istos una tecum perculsos vides nec posse tibi subvenire, immo etiam ultro expectare, ut a te subleventur, intellegis ; et ideo quanto minus in illis doctrinae minusque ingenii est, tanto magis obsistere te necesse est communi malo. Est autem hoc ipsum solacii loco, inter multos dolorem suum dividere ; qui quia dispensatur inter plures, exigua debet apud te parte subsidere. Non desinam totiens tibi offerre Caesarem.

omnis iste unus tu percello video neque possum tu subvenio immo etiam ultro expecto ut ab tu sublevo intellego et ideo quantus paruus in ille doctrina parvus ingenium sum tantus magis obsisto tu necesse sum communis malus sum autem hic ipse solacium locus inter multus dolor suus divido qui quia dispenso inter multus exiguus debeo apud tu pars subsido non desino totiens tu offero caesaris


Maximum ergo solacium est cogitare id sibi accidisse, quod omnes ante se passi sunt omnesque passuri; et ideo mihi videtur rerum natura, quod gravissimum fecerat, commune fecisse, ut crudelitatem fati consolaretur aequalitas.

magnus ergo solacium sum cogito is sui accido qui omnis ante sui patior sum omnes patior et ideo ego video res natura qui gravis facio communis facio ut crudelitas fatum consolo aequalitas


Noli ergo contra te ingenio uti tuo, noli adesse dolori tuo. Potest quidem eloquentia tua quae parva sunt approbare pro magnis, rursus magna attenuare et ad minima deducere ; sed alio istas vires servet suas, nunc tota se in solacium tuum conferat. Et tamen dispice, ne hoc iam quoque ipsum sit supervacuum ; aliquid enim a nobis natura exigit, plus vanitate contrahitur.

nolo ergo contra tu ingenium uti tuus nolo adsum dolor tuus possum quidem eloquentia tuus qui parvus sum approbaris pro magnus rursus magnus attenuaris et ad minimus deduco sed alius iste vireo servo suus nunc totus sui in solacium tuus confero et tamen dispicio ne hic iam quoque ipse sum supervacuus aliquis enim ab nos natura exigo multus vanitas contraho


Si quis pecuniam creditam solvisse se moleste ferat, eam praesertim, cuius usum gratuitum acceperit, nonne iniustus vir habeatur ? Dedit natura fratri tuo vitam, dedit et tibi. Quae suo iure usa si a quo voluit debitum suum citius exegit ; non illa in culpa est, cuius nota erat condicio, sed mortalis animi spes avida, quae subinde, quid rerum natura sit, obliviscitur nec umquam sortis suae meminit, nisi cum admonetur.

si quis pecunia credo solvo sui molestus fero is praesertim qui usus gratuitus accipio nonne injustus vir habeo do natura frater tuus vita do et tu qui suus ius utor si ab quo volo debeo suus cieo exigo non ille in culpa sum qui nosco sum condicio sed mortalis animus spes avidus qui subinde quis res natura sum obliviscor neque umquam sors suus memini nisi cum admoneo


In illis enim quamvis aegrum eum adhuc et secum reluctantem avocabit ipsa rerum, quas tractabit, austeritas ; haec, quae remissa fronte commentanda sunt, non feret, nisi eum iam sibi ab omni parte constiterit. Itaque debebis eum severiore materia primum exercere, deinde hilariore temperare.

in ille enim quivis aeger is adhuc et sui reluctor avoco ipse res qui tracto austeritas hic qui remitto frons commento sum non fero nisi is iam sui ab omnis pars consto itaque debeo is severiore materia primus exerceo deinde hilaris temperaris


Mundo quidam minantur interitum et hoc uni- versum, quod omnia divina humanaque complectitur, si fas putas credere, dies aliquis dissipabit et in confusionem veterem tenebrasque demerget. Eat nunc aliquis et singulas comploret animas. Carthaginis ac Numantiae Corinthique cinerem et si quid aliud altius cecidit lamentetur, cum etiam hoc quod non habet quo cadat sit interiturum ; eat aliquis et fata tantum aliquando nefas ausura sibi non pepercisse con- queratur.

mundus quidam mino interitus et hic unus verro qui omnis divino humanus complector si fas puto credo dies aliquis dissipo et in confusio vetus tenebra demergo eo nunc aliquis et singulus comploro anima carthago atque numantia corinthius cinis et si quis alius altus cado lamento cum etiam hic qui non habeo quo cado sum intereo eo aliquis et fatum tantus aliquando nefas audeo sui non parco continuo queror


Fortuna impotens, quales ex humanis malis tibi ipsa ludos facis ! Eo ipso tempore, quo M. Antonius civium suorum vitae sedebat mortisque arbiter, M. Antonii frater duci iubebatur ad supplicium ! Tulit hoc tamen tam triste vulnus eadem magnitudine animi M. Antonius, qua omnia alia adversa toleraverat, et hoc fuit eius lugere viginti legionum sanguine fratri parentare.

fortuna impotens qualis ex humanus malus tu ipse ludus facio eos ipse tempus quo m antonius civis suus vita sedeo mors arbiter m antonius frater duco jubeo ad supplicium fero hic tamen tam tristis vulnus idem magnitudo animus m antonius qui omnis alius adverso tolero et hic sum is lugeo viginti legio sanguis frater parentaris


Non possum tamen, cum omnes circumierim Caesares, quibus fortuna fratres sororesque eripuit, hunc praeterire ex omni Caesarum numero excerpendum, quem rerum natura in exitium opprobriumque humani generis edidit, a quo imperium adustum atque eversum funditus principis mitissimi recreat clementia.

non possum tamen cum omnis circumeo caesaris qui fortuna frater soror eripio hic praetereo ex omnis caesaris numerus excerpo qui res natura in exitium opprobrium humanus genus edo ab quo imperium aduro atque everro fundus princeps mitis recreo clemens


Nihil in illo fuit, quod non libenter adgnosceres. Tu quidem etiam minus bono fratri fuisses bonus, sed in illo pietas tua idoneam nacta materiam multo se liberius exercuit. Nemo potentiam eius iniuria sensit, numquam ille te fratrem ulli minatus est. Ad exemplum se modestiae tuae formaverat cogitabatque, quantum tu et ornamentum tuorum esses et onus ; suffecit ille huic sarcinae.

nihil in ille sum qui non libet adgnosceres tu quidem etiam paruus bonus frater sum bonus sed in ille pietas tuus idoneus nanciscor materia multus sui liber exerceo nemo potentia is iniuria sentio numquam ille tu frater ullus mino sum ad exemplum sui modestia tuus formo cogito quantus tu et ornamentum tuus sum et onus sufficio ille hic sarcina


Quid fata deflemus ? Non reliquit ille nos sed antecessit. Est, mihi crede, magna felicitas in ipsa necessitate moriendi. Nihil ne in totum quidem diem certi est. Quis in tam obscura et involuta veritate divinat, utrumne fratri tuo mors inviderit an consuluerit ?

quis fatum defleo non relinquo ille nos sed antecedo sum ego credo magnus felicitas in ipse necessitas morior nihil ne in totus quidem dies certus sum quis in tam obscurus et involvo veritas divino uter frater tuus mors invideo an consulo


Neminem esse toto orbe terrarum, qui delectetur lacrimis tuis, audacter dixerim. Quid ergo ? Quem nemo adversus te animum gerit, eum esse tu credis fratris tui, ut cruciatu tui noceat tibi, ut te velit abducere ab occupationibus tuis, id est a studio et a Caesare ? Non est hoc simile veri. Ille enim indulgentiam tibi tamquam fratri praestitit, venerationem tamquam parenti, cultum tamquam superiori ; ille desiderio tibi esse vult, tormento esse non vult. Quid itaque iuvat dolori intabescere, quem, si quis defunctis sensus est, finiri frater tuus cupit ?

nemo sum totus orbis terra qui delecto lacrima tuus audacter dico quis ergo qui nemo adverro tu animus gero is sum tu credo frater tuus ut crucio tuus noceo tu ut tu volo abduco ab occupatio tuus is sum ab studium et ab caesaris non sum hic similis verus ille enim indulgentia tu tamquam frater praesto veneratio tamquam parens cultus tamquam superus ille desiderium tu sum volo tormentum sum non volo quis itaque juvo dolor intabesco qui si quis defungor sensus sum finio frater tuus cupio


? Nihil ergo prodest innocentia ad omnem legem exacta, nihil antiqua frugalitas, nihil felicitatis summae potentia summa conservata abstinentia, nihil sincerus et tutus litterarum amor, nihil ab omni labe mens vacans ? Luget Polybius, et in uno fratre quid de reliquis possit metuere admonitus etiam de ipsis doloris sui solaciis timet. Facinus indignum ! Luget Polybius et aliquid propitio dolet Caesare ! Hoc sine dubio, impotens fortuna, captasti, ut ostenderes neminem contra te ne a Caesare quidem posse defendi."

nihil ergo prodo innocens ad omnis lex exigo nihil antiquus frugalitas nihil felicitas summa potentia summus conservo abstinentia nihil sincerus et tueor litteraris amor nihil ab omnis labes mens vaco lugeo polybius et in unus frater quis de reliquus possum metuo admonitus etiam de ipse dolor suus solacium timeo facinus indignus lugeo polybius et aliquis propitio doleo caesaris hic sine dubius impotens fortuna capto ut ostendo nemo contra tu ne ab caesaris quidem possum defendo


De alio fratre, cuius incerta posset voluntas videri, omnia haec in dubio ponerem et dicerem : " Sive te torqueri lacrimis numquam desinentibus frater tuus cupit, indignus hoc affectu tuo est ; sive non vult, utrique vestrum inhaerentem dolorem dimitte ; nec impius frater sic desiderari debet nec pius sic velit." In hoc vero, cuius tam explorata pietas est, pro certo habendum est nihil esse illi posse acerbius, quam si tibi hic casus eius acerbus est, si te ullo modo torquet, si oculos tuos, indignissimos hoc malo, sine ullo flendi fine et conturbat idem et exhaurit.

de alius frater qui incertus possum voluntas video omnis hic in dubius pono et dico sive tu torqueo lacrima numquam desino frater tuus cupio indignus hic afficio tuus sum sive non volo uterque vester inhaereo dolor dimitto neque impius frater sic desidero debeo neque pius sic volo in hic verus qui tam exploro pietas sum pro certus habeo sum nihil sum ille possum acerbus quam si tu hic casus is acerbus sum si tu ullus modo torqueo si oculus tuus indignus hic malus sine ullus fleo finis et conturbo idem et exhaurio


Vides omnes has imagines, quae implevere Caesarum atrium ? Nulla non harum aliquo suorum incommodo insignis est ; nemo non ex istis in ornamentum saeculorum refulgentibus viris aut desiderio suorum tortus est aut a suis cum maximo animi cruciatu desideratus est.

video omnis hic imago qui impleo caesaris atrium nullus non haris aliquis suus incommodus insignis sum nemo non ex iste in ornamentum saeculum refulgeo vis aut desiderium suus torqueo sum aut ab suus cum maximus animus crucio desidero sum


Deinde adiecit rem maioris et prudentiae et animi : "Et huic rei sustuli." Omnes huic rei tollimur ; quisquis ad vitam editur, ad mortem destinatur. Gaudeamus ergo eo, quod dabitur, reddamusque id, cum reposcemur. Alium alio tempore fata comprehendent, neminem praeteribunt. In procinctu stet animus et id quod necesse est numquam timeat, quod incertum est semper expectet.

deinde adiicio res magnus et prudentia et animus et hic res tollo omnis hic res tollo quisquis ad vita edo ad mors destino gaudeo ergo is qui do reddo is cum reposco alius alius tempus fatum comprehendent nemo praetereo in procingo sto animus et is qui necesse sum numquam timeo qui incertus sum semper expecto