De Vita Beata

CC BY 4.0 (estate-derived fields); included text keeps its per-record source license

Reuse requires the attribution line above (CC BY 4.0). Text records carry their own license_id; only open-display licenses appear in this file.

Licensed lexica and citation-only authorities are excluded from bulk dumps by construction — cite the authority, never reprint it.


Hanc non alia res tribuit quam fortunae neglegentia. Tum illud orietur inaestimabile bonum, quies mentis in tuto conlocatae et sublimitas expulsisque erroribus ex cognitione veri gaudium grande et immotum comitasque et diffusio animi, quibus delectabitur non ut bonis sed ut ex bono suo ortis.

hic non alius res tribuo quam fortuna neglegentia tum ille orior inaestimabilis bonus quies mens in tueor conloco et sublimitas expello error ex cognitio verus gaudium grandis et immotus comito et diffusio animus qui delecto non ut bonus sed ut ex bonus suus orior


Quid autem dubii est, quin haec maior materia sapienti viro sit animum explicandi suum in divitiis quam in paupertate, quom in hac unum genus virtutis sit non inclinari nec deprimi, in divitiis et temperantia et liberalitas et diligentia et dispositio et magnificentia campum habeat patentem ?

quis autem dubius sum quin hic magnus materia sapio vir sum animus explico suus in divitiae quam in paupertas cum in hic unus genus virtus sum non inclinaris neque deprimo in divitiae et tempero et liberalitas et diligentia et dispositio et magnificentia campus habeo pateo


Quisquis ad virtutem accessit, dedit generosae indolis specimen ; qui voluptatem sequitur, videtur enervis, fractus, degenerans viro, perventurus in turpia, nisi aliquis distinxerit illi voluptates, ut sciat, quae ex eis intra naturale desiderium desistant, quae praeceps ferantur infinitaeque sint et, quo magis implentur, eo magis inexplebiles.

quisquis ad virtus accedo do generosus indoles specimen qui voluptas sequor video enervis frango degenero vir pervenio in turpis nisi aliquis distinguo ille voluptas ut scio qui ex is intra natural desiderium desisto qui praeceps fero infinitus sum et quo magis impleo is magis inexplebilis


Vides istos, qui eloquentiam laudant, qui opes sequuntur, qui gratiae adulantur, qui potentiam extollunt ? Omnes aut sunt hostes aut, quod in aequo est, esse possunt. Quam magnus mirantium tam magnus invidentium populus est. Quin potius quaero aliquod usu bonum, quod sentiam, non quod ostendam ? Ista, quae spectantur, ad quae consistitur, quae alter alteri stupens monstrat, foris nitent, introrsus misera sunt."

video iste qui eloquentia laudo qui ops sequor qui gratia adulo qui potentia extollo omnis aut sum hostis aut qui in aequus sum sum possum quam magnus miro tam magnus invideo populus sum quin potis quaero aliqui usus bonus qui sentio non qui ostendo iste qui specto ad qui consisto qui alter alter stupeo monstro foris niteo introrsum misero sum


Quaedam enim, etiam si in summam rei parva sunt et subduci sine ruina principalis boni possunt, adiciunt tamen aliquid ad perpetuam laetitiam ex virtute nascentem. Sic illum adficiunt divitiae et exhilarant, ut navigantem secundus et ferens ventus, ut dies bonus et in bruma ac frigore apricus locus.

quidam enim etiam si in summa res parvus sum et subduco sine ruina principal bonus possum adicio tamen aliquis ad perpetuus laetitia ex virtus nascor sic ille afficio divitiae et exhilaro ut navigo secundus et fero venio ut dies bonus et in bruma atque frigor apricus locus


Sed ne te per circumitus traham, aliorum quidem opiniones praeteribo—nam et enumerare illas longum est et coarguere. Nostram accipe. Nostram autem eum dico, non alligo me ad unum aliquem ex Stoicis proceribus ; est et mihi censendi ius. Itaque aliquem sequar, aliquem iubebo sententiam dividere, fortasse et post omnes citatus nihil improbabo ex iis, quae priores decreverint, et dicam : " Hoc amplius censeo."

sed ne tu per circumeo traho alius quidem opinio praetereo nam et enumero ille longus sum et coarguo noster accipio noster autem is dico non alligo ego ad unus aliquis ex stoicus proceribus sum et ego censeo ius itaque aliquis sequor aliquis iubeo sententia divido fortasse et post omnis cito nihil improbo ex is qui prior decerno et dico hic amplus censeo


Quis enim liberalitatem tantum ad togatos vocat ? Hominibus prodesse natura me iubet. Servi liberine sint hi, ingenui an libertini, iustae libertatis an inter amicos datae, quid refert ? Ubicumque homo est, ibi benefici locus est. Potest itaque pecunia etiam intra limen suum diffundi et liberalitatem exercere, quae non quia liberis debetur, sed quia a libero animo proficiscitur, ita nominata est. Haec apud sapientem nec umquam in turpes indignosque impingitur nec umquam ita defetigata errat, ut non, quotiens dignum invenerit, quasi ex pleno fluat.

quis enim liberalitas tantus ad togatus voco homo prosum natura ego iubeo servius libet sum hic ingenuus an libertinus iustus libertas an inter amicus do quis refero ubius homo sum ibi beneficus locus sum possum itaque pecunia etiam intra limen suus diffundo et liberalitas exerceo qui non quia liber debeo sed quia ab liber animus proficisco ita nomino sum hic apud sapio neque umquam in turpis indignus impingo neque umquam ita defatigo erro ut non quotiens dignus invenio quasi ex plenus fluo


Intellegis, etiam si non adiciam, sequi perpetuam tranquillitatem, libertatem depulsis iis, quae aut irritant nos aut territant ; nam voluptatibus et timoribus proiectis pro illis, quae parva ae fragilia sunt et ipsis flagitiis noxia, ingens gaudium subit, inconcussum et aequale, tum pax et concordia animi et magnitudo cum mansuetudine ; omnis enim ex infirmitate feritas est.

intellego etiam si non adicio sequor perpetuus tranquillitas libertas depello is qui aut irrito nos aut territo nam voluptas et timor proicio pro ille qui parvus ae fragilis sum et ipse flagitium noxius ingens gaudium subeo inconcussus et aequal tum pax et concordia animus et magnitudo cum mansuetudo omnis enim ex infirmitas ferio sum


Non das virtuti fundamentum grave, immobile, sed iubes illam in loco volubili stare ; quid autem tam volubile est, quam fortuitorum expectatio et corporis rerumque corpus adficientium varietas ? Quomodo hic potest deo parere et quicquid evenit bono animo excipere nec de fato queri casuum suorum benignus interpres, si ad voluptatum dolorumque punctiunculas concutitur ? Sed ne patriae quidem bonus tutor aut vindex est nec amicorum propugnator, si ad voluptates vergit.

non do virtus fundamentum gravis immobilis sed iubeo ille in locus volubilis sto quis autem tam volubilis sum quam fortuitus expectatio et corpus res corpus afficio varietas quomodo hic possum deus pareo et quisquis evenio bonus animus excipio neque de fatum queror casus suus benignus interpres si ad voluptas dolor punctiuncula concutio sed ne patria quidem bonus tuto aut vindex sum neque amicus propugnator si ad voluptas vergo


Quid ergo sit, quare illas non in bonis numerem, et quid praestem in illis aliud quam vos, quoniam inter utrosque convenit habendas, audite. Pone in opulentissima me domo, pone aurum argentumque ubi in promiscuo usu sit ; non suspiciam me ob ista, quae etiam si apud me, extra me tamen sunt. In sublicium pontem me transfer et inter egentes abice ; non ideo tamen me despiciam, quod in illorum numero consedero, qui manum ad stipem porrigunt. Quid enim ad rem, an frustum panis desit, cui non deest mori posse ? Quid ergo est ? Domum illam splendidam malo quam pontem. Pone in

quis ergo sum quare ille non in bonus numero et quis praesto in ille alius quam tu quoniam inter uter convenio habeo audio pono in opulens ego domus pono aurum argentum ubi in promiscuus usus sum non suspicio ego ob iste qui etiam si apud ego extra ego tamen sum in sublicius pons ego transfero et inter egeo abicio non ideo tamen ego despicio qui in ille numerus consido qui manus ad stips porrigo quis enim ad res an frustum panis desum qui non desum morior possum quis ergo sum domus ille splendidus malus quam pons pono in


Ille, quisquis desidiosum otium et gulae ac libidinis vices felicitatem vocat, bonum malae rei quaerit auctorem et, cum illo venit blando nomine inductus, sequitur voluptatem non quam audit, sed quam attulit, et vitia sua cum coepit putare similia praeceptis, indulget illis non timide, nec obscure luxuriatur sed iam inde aperto capite. Itaque non dicam, quod plerique nostrorum, sectam Epicuri flagitiorum magistram esse, sed illud dico : male audit, infamis est, et immerito. Hoc scire qui potest nisi interius admissus ?

ille quisquis desidiosus otium et gula atque libido vicis felicitas voco bonus malus res quaero auctor et cum ille venio blandus nomen induco sequor voluptas non quam audio sed quam affero et vitio suus cum coepio puto similis praecipio indulgeo ille non timidus neque obscurus luxurio sed iam inde aperio caput itaque non dico qui plerusque noster seco epicurus flagitium magistra sum sed ille dico malus audio infamis sum et immeritus hic scio qui possum nisi interior admitto


Quam diu quidem passim vagamur non ducem secuti sed fremitum et clamorem dissonum in diversa vocantium, conteretur vita inter errores brevis, etiam si dies noctesque bonae menti laboremus. Decernatur itaque, et quo tendamus et qua, non sine perito aliquo, cui explorata sint ea, in quae procedimus, quoniam quidem non eadem hic quae in ceteris peregrinationibus condicio est. In illis comprensus aliquis limes et interrogati incolae non patiuntur errare, at hic tritissima quaeque via et celeberrima maxime decipit.

quam diu quidem passim vago non dux sequor sed fremo et clamor dissonus in diverto voco contero vito inter error brevis etiam si dies nox bonus mens laboro decerno itaque et quo tendo et qui non sine pereo aliquis qui exploro sum is in qui procedo quoniam quidem non idem hic qui in ceterus peregrinatio condicio sum in ille comprehendo aliquis limo et interrogo incola non patior erro at hic tero quisque via et celeber magnus decipio


" Quicquid feci adhuc infectum esse mallem, quicquid dixi cum recogito, mutis invideo, quicquid optavi inimicorum exsecrationem puto, quicquid timui, di boni, quanto levius fuit quam quod concupii ! Cum multis inimicitias gessi et in gratiam ex odio, si modo ulla inter malos gratia est, redii ; mihi ipsi nondum amicus sum. Omnem operam dedi, ut me multitudini educerem et aliqua dote notabilem facerem. Quid aliud quam telis me opposui et malevolentiae quod morderet ostendi ?

quisquis facio adhuc inficio sum malo quisquis dico cum recogito mutus invideo quisquis opto inimicus exsecratio puto quisquis timeo deus bonus quantus levis sum quam qui concupio cos multus inimicitia gero et in gratia ex odium si modo ullus inter malus gratia sum redeo ego ipse nondum amicus sum omnis opera do ut ego multitudo educo et aliqui dos notabilis facio quis alius quam telum ego oppono et malevolentia qui mordeo ostendo


Itaque non ab Epicuro impulsi luxuriantur, sed vitiis dediti luxuriam suam in philosophiae sinu abscondunt et eo concurrunt, ubi audiant laudari voluptatem. Nec aestimant, voluptas illa Epicuri—ita enim me hercules sentio—quam sobria ac sicca sit, sed ad nomen ipsum advolant quaerentes libidinibus suis patrocinium aliquod ac velamentum.

itaque non ab epicurus impello luxurio sed vitium dedo luxuria suus in philosophia sinus abscondo et is concurro ubi audio laudo voluptas neque aestimo voluptas ille epicurus ita enim ego herculis sentio quam sobrius atque sicco sum sed ad nomen ipse advolo quaero libido suus patrocinium aliqui atque velamentum


instrumentis splendentibus et delicato apparatu; nihilo me feliciorem credam, quod mihi molle erit amiculum, quod purpura convivis meis substernetur. Muta stragula mea ; nihilo miserius ero, si lassa cervix mea in maniculo faeni adquiescet, si super Circense tomentum per sarturas veteris lintei effluens incubabo. Quid ergo est ? Malo, quid mihi animi sit, ostendere praetextatus et calceatus quam nudis scapulis aut sectis plantis.

instrumentum splendeo et delicatus apparatus nihilum ego felix credo qui ego mollis sum amiculis qui purpura convivo meus substerno muto stragula meus nihilum miser sum si lasso cervix meus in maniculo faenum adquiesco si super circensis tomentum per sarcio veto linteus effluo incubo quis ergo sum malus quis ego animus sum ostendo praetextatus et calceatus quam nudus scapulis aut seco planta


Interim, quod inter omnis Stoicos convenit, rerum naturae adsentior ; ab illa non deerrare et ad illius legem exemplumque formari sapientia est. Beata est ergo vita conveniens naturae suae, quae non aliter contingere potest, quam si primum sana mens est et in perpetua possessione sanitatis suae ; deinde fortis ac vehemens, tunc pulcherrime patiens, apta temporibus, corporis sui pertinentiumque ad id curiosa non anxie, tum aliarum rerum quae vitam instruunt diligens sine admiratione cuiusquam, usura fortunae muneribus, non servitura.

interim qui inter omnis stoicus convenio res natura adsentio ab ille non deerraris et ad ille lex exemplum formaris sapientia sum beatus sum ergo vito convenio natura suus qui non aliter contingo possum quam si primus sano mens sum et in perpetuus possessio sanitas suus deinde fortis atque vehemens tunc pulcher patior apto tempus corpus suus pertineo ad is curiosus non anxius tum alius res qui vita instruo diligo sine admiratio quisquam utor fortuna munus non servio


Quid mirum, si non escendunt in altum ardua adgressi ? Sed si vir es, suspice, etiam si decidunt, magna conantis. Generosa res est respicientem non ad suas sed ad naturae suae vires conari, alta temptare et mente maiora concipere, quam quae etiam ingenti animo adornatis effici possunt. Qui sibi hoc proposuit:

quis mirus si non escendo in altus arduus aggredior sed si vir sum suspicio etiam si decido magnus conor generosus res sum respicio non ad suus sed ad natura suus vireo conor altus tento et mens magnus concipio quam qui etiam ingens animus adorno efficio possum qui sui hic propono


Licet, si e vagari velis, idem in aliam atque aliam faciem salva et integra potestate transferre ; quid enim prohibet nos beatam vitam dicere liberum animum et erectum et interritum ac stabilem, extra metum, extra cupiditatem positum, cui unum bonum sit honestas, unum malum turpitudo, cetera vilis turba rerum nec detrahens quicquam beatae vitae nec adiciens, sine auctu ac detrimento summi boni veniens ac recedens ?

licet si e vagaris velis idem in alius atque alius facies salvo et integer potestas transfero quis enim prohibeo nos beatus vita dico liber animus et erigo et interritus atque stabilis extra metus extra cupiditas pono qui unus bonus sum honestus unus malus turpitudo ceterus vilis turba res neque detraho quisquam beatus vita neque adicio sine auctus atque detrimentum superus bonus venio atque recedo


Praebeo me non aliter quam rupes aliqua mari destituta, quam fluctus non desinunt, undecumque moti sunt, verberare, nec ideo aut loco eam movent aut per tot aetates crebro incursu suo consumunt. Adsilite, facite impetum ; ferendo vos vincam. In ea, quae firma et inexsuperabilia sunt, quicquid incurrit malo suo vim suam exercet. Proinde quaerite aliquam mollem cedentemque materiam, in qua tela vestra Agantur."

praebeo ego non aliter quam rupes aliqui mare destituo quam fluctus non desino undecumque moveo sum verberaris neque ideo aut locus is moveo aut per tot aetas creber incursus suus consumo adsilite facio impetus fero tu vinco in is qui firmo et inexsuperabilis sum quisquis incurro malus suus vis suus exerceo proinde quaero aliqui mollis cedo materia in qui telum vester ago


Beata ergo vita est in recto certoque iudicio stabilita et immutabilis. Tunc enim pura mens est et soluta omnibus malis, quae non tantum lacerationes sed etiam vellicationes effugerit, statura semper ubi constitit ac sedem suam etiam irata et infestante fortuna vindicatura.

beatus ergo vito sum in recingo certo iudicium stabilio et immutabilis tunc enim purus mens sum et solvo omnis malus qui non tantus laceratio sed etiam vellicatio effugio sto semper ubi consto atque sedes suus etiam irascor et infesto fortuna vindico


Hoc tibi ille Socrates dicet : Fac me victorem universarum gentium, delicatus ille Liberi currus triumphantem usque ad Thebas a solis ortu vehat, iura reges nationum petant a me; hominem esse maxime cogitabo, cum deus undique consalutabor. Huic tam sublimi fastigio coniunge protinus praecipitem mutationem; in alienum imponar fericulum exornaturus victoris superbi ae feri pompam ; non humilior sub alieno curru agar quam in meo steteram. Quid ergo est ? Vincere tamen quam capi malo.

hic tu ille socrates dico facio ego victor universaris gens delicatus ille liber currus triumpho usque ad thebae ab sol ortus veho ius rex natio peto ab ego homo sum magnus cogito cum deus undique consaluto hic tam sublimis fastigium conjungo protinus praecipito mutatio in alienus imponar fericulus exorno victor superbus ae ferio pompa non humilio sub alienus currus ago quam in meus sto quis ergo sum vinco tamen quam capio malus


Desinant ergo inconvenientia iungere et virtuti voluptatem implicare, per quod vitium pessimis quibusque adulantur. Ille effusus in voluptates, ructabundus semper atque ebrius, quia scit se cum voluptate vivere, credit et cum virtute ; audit enim voluptatem separari a virtute non posse, deinde vitiis suis sapientiam inscribit et abscondenda profitetur.

desino ergo inconvenientia iungo et virtus voluptas implicaris per qui vitium malus quisque adulo ille effundo in voluptas ructabundus semper atque ebrius quia scio sui cum voluptas vivo credo et cum virtus audio enim voluptas separaris ab virtus non possum deinde vitium suus sapientia inscribo et abscondo profiteor


Adiuvabo postmodo convicia et plura mihi quam putas obiciam, nunc hoc respondeo tibi : " Non sum sapiens et, ut malivolentiam tuam pascam, nec ero. Exige itaque a me, non ut optimis par sim, sed ut malis melior. Hoc mihi satis est, cotidie aliquid ex vitiis meis demere et errores meos obiurgare.

adiuvo postmodo convicior et multus ego quam puto obicio nunc hic respondeo tu non sum sapio et ut malevolentia tuus pasco neque sum exigo itaque ab ego non ut bonus par sum sed ut malus bonus hic ego satis sum cottidie aliquis ex vitium meus demo et error meus obiurgaris


Frons eius ipsa dat locum fabulae et ad malam spem inritat. Hoc tale est, quale vir fortis stolam indutus ; constat tibi pudicitia, virilitas salva est, nulli corpus tuum turpi patientiae vacat, sed in manu tympanum est ! Titulus itaque honestus eligatur et inscriptio ipsa excitans animum ; quae stat, ad eam venerunt vitia.

frons is ipse do locus fabula et ad malus spes irrito hic talis sum qualis vir fortis stola induo consto tu pudicitia virilitas salvo sum nullus corpus tuus turpis patientia vaco sed in manus tympanum sum titulus itaque honestus eligo et inscriptio ipse excito animus qui sto ad is venio vitio


Obicite Platoni, quod petierit pecuniam, Aristoteli, quod acceperit, Democrito, quod neglexerit, Epicuro, quod consumpserit ; mihi ipsi Alcibiadem et Phaedrum obiectate, evasuri maxime felices, cum primum vobis imitari vitia nostra contigerit !

obicio plato qui peto pecunia aristotelis qui accipio democritus qui neglego epicurus qui consumo ego ipse alcibiades et phaedrus obiectas evasuri magnus felix cum primus tu imitor vitio noster contingo


Expectabo scilicet, ut quicquam malivolentiae inviolatum sit, cui sacer nec Rutilius fuit nec Cato ? Curet aliquis, an istis nimis dives videatur, quibus Demetrius Cynicus parum pauper est ? Virum acerrimum et contra omnia naturae desideria pugnantem, hoc pauperiorem quam ceteros Cynicos, quod, cum sibi interdixerint habere, interdixit et poscere, negant satis egere ! Vides enim : non virtutis scientiam sed egestatis professus est.

expecto scilicet ut quisquam malevolentia inviolo sum qui sacer neque rutilus sum neque cato curo aliquis an iste nimis dives video qui demetrius cynicus parum pauper sum vir acer et contra omnis natura desiderium pugno hic pauperiorem quam ceterus cynicus qui cum sui interdixerint habeo interdico et posco nego satis ago video enim non virtus scientia sed egestas profiteor sum


Vivere, Gallio frater, omnes beate volunt, sed ad pervidendum, quid sit quod beatam vitam efficiat, caligant ; adeoque non est facile consequi beatam vitam, ut eo quisque ab ea longius recedat, quo ad illam concitatius fertur, si via lapsus est ; quae ubi in contrarium ducit, ipsa velocitas maioris intervalli causa fit. Proponendum est itaque primum, quid sit quod adpetamus ; tunc circumspiciendum, qua contendere illo celerrime possimus, intellecturi in ipso itinere, si modo rectum erit, quantum cotidie profligetur quantoque propius ab eo simus, ad quod nos cupiditas naturalis impellit.

vivo gallius frater omnis beatus volo sed ad pervideo quis sum qui beatus vita efficio caligo adeo non sum facilis consequor beatus vita ut is quisque ab is longus recedo quo ad ille concito fero si via labor sum qui ubi in contrarius duco ipse velocitas magnus intervallum causa fio propono sum itaque primus quis sum qui adpeto tunc circumspicio qui contendo ille celer possum intellego in ipse iter si modo recingo sum quantus cottidie profligo quantus propius ab is sum ad qui nos cupiditas natural impello


Ecce Socrates ex illo carcere, quem intrando purgavit omnique honestiorem curia reddidit, proclamat : " Qui iste furor, quae ista inimica dis hominibusque natura est infamare virtutes et malignis sermonibus sancta violare ? Si potestis, bonos laudate, si minus, transite ; quod si vobis exercere taetram istam licentiam placet, alter in alterum incursitate. Nam cum in caelum insanitis, non dico sacrilegium facitis sed operam perditis.

ecce socrates ex ille carcer qui intro purgo omne honestus curia reddo proclamo qui iste furor qui iste inimicus deus homo natura sum infamaris virtus et malignus sermo sancio violaris si possum bonus laudo si paruus transeo qui si tu exerceo taeter iste licentia placeo alter in alter incursitas nam cum in caelum insanio non dico sacrilegium facio sed opera perdo


Numquam imperator ita paci credit, ut non se praeparet bello, quod etiam si non geritur, indictum est. Vos domus formosa, tamquam nec ardere nec ruere possit, insolentes, vos opes, tamquam periculum omne transcenderint maioresque sint vobis quam quibus consumendis satis virium habeat fortuna, obstupefaciunt.

numquam imperator ita pax credo ut non sui praeparo bellum qui etiam si non gero indico sum tu domus formosus tamquam neque ardeo neque ruo possum insolens tu ops tamquam periculum omnis transcendo magnus sum tu quam qui consumo satis vis habeo fortuna obstupefacio


Hunc ita fundatum necesse est, velit nolit, sequatur hilaritas continua et laetitia alta atque ex alto veniens, ut qui suis gaudeat nec maiora domesticis cupiat. Quidni ista bene penset cum minutis et frivolis et non perseverantibus corpusculi motibus ? Quo die infra voluptatem fuerit, et infra dolorem erit ; vides autem, quam malam et noxiosam servitutem serviturus sit quem voluptates doloresque, incertissima dominia impotentissimaque, alternis possidebunt. Ergo exeundum ad libertatem est.

hic ita fundo necesse sum volo nolo sequor hilaritas continuo et laetitia altus atque ex altus venio ut qui suus gaudeo neque magnus domesticus cupio quis iste bene penso cum minuo et frivolus et non persevero corpusculis motus quo dies infra voluptas sum et infra dolor sum video autem quam malus et noxiosus servitus servio sum qui voluptas dolor incertus dominium impotentissimaque alternus possideo ergo exeo ad libertas sum


Non aeque manifestum est per devexum ire liberalitatem, temperantiam, mansuetudinem ? In his continemus animum, ne prolabatur, in illis exhortamur incitamusque acerrime. Ergo paupertati adhibebimus illas, quae pugnare sciunt, fortiores, divitiis illas diligentiores, quae suspensum gradum ponunt et pondus suum sustinent.

non aequus manifestus sum per devexus eo liberalitas temperantia mansuetudo in hic contineo animus ne prolabor in ille exhortor incito acer ergo paupertas adhibeo ille qui pugno scio fortis divitiae ille diligens qui suspendo gradus pono et pondus suus sustineo


Cum dico me nihil voluptatis causa, de illo loquor sapiente, cui soli concedis voluptatem. Non voco autem sapientem, supra quem quicquam est, nedum voluptas. Atqui ab hac occupatus quomodo resistet labori et periculo, egestati et tot humanam vitam circumstrepentibus minis ? Quomodo conspectum mortis, quomodo dolores feret, quomodo mundi fragores et tantum acerrimorum hostium, a tam molli adversario victus ? " Quicquid voluptas suaserit faciet." Age, non vides quam multa suasura sit ?

cos dico ego nihil voluptas causa de ille loquor sapio qui solus concedo voluptas non voco autem sapio supra qui quisquam sum nedum voluptas atqui ab hic occupo quomodo resisto labor et periculum egestas et tot humanus vita circumstrepentibus minae quomodo conspectus mors quomodo dolor fero quomodo mundus fragor et tantus acer hostis ab tam mollis adversarius vinco quisquis voluptas suadeo facio ago non video quam multus suadeo sum


Virtus ad beate vivendum sufficit ? " Perfecta illa et divina quidni sufficiat, immo superfluat ? Quid enim deesse potest extra desiderium omnium posito ? Quid extrinsecus opus est ei, qui omnia sua in se collegit ? Sed ei, qui ad virtutem tendit, etiam si multum processit, opus est aliqua fortunae indulgentia adhuc inter humana luctanti, dum nodum illum exsolvit et omne vinculum mortale. Quid ergo interest ? Quod arte alligati sunt alii, adstricti alii, districti quoque. Hic, qui ad superiora progressus est et se altius extulit, laxam catenam trahit nondum liber, iam tamen pro libero.

virtus ad beatus vivo sufficio perficio ille et divino quis sufficio immo superfluo quis enim desum possum extra desiderium omnis pono quis extrinsecus opus sum is qui omnis suus in sui colligo sed is qui ad virtus tendo etiam si multus procedo opus sum aliqui fortuna indulgeo adhuc inter humanus luctor dum nodus ille exsolvo et omnis vinculis mortalis quis ergo intersum qui ars alligo sum alius adstringo alius distringo quoque hic qui ad superus progredior sum et sui altus effero laxus catena traho nondum liber iam tamen pro liber


Hoc modo una efficietur vis ac potestas concors sibi et ratio illa certa nascetur non dissidens nec haesitans in opinionibus comprensionibusque nec in persuasione, quae cum se disposuit et partibus suis consensit et, ut ita dicam, concinuit, summum bonum tetigit. Nihil enim pravi, nihil lubrici superest, nihil in quo arietet aut labet.

hic modo unus efficio volo atque potestas concors sui et ratio ille certus nasco non dissideo neque haesito in opinio comprensionibusque neque in persuasio qui cum sui dispono et pars suus consentio et ut ita dico concino superus bonus tango nihil enim pravus nihil lubricus supersum nihil in quo arieto aut labo


" Dissimulas," inquit, " quid a me dicatur; ego enim nego quemquam posse iucunde vivere, nisi simul et honeste vivit, quod non potest mutis contingere animalibus nec bonum suum cibo metientibus. Clare, inquam, ac palam testor hanc vitam, quam ego iucundam voco, non nisi adiecta virtute contingere."

dissimulo inquam quis ab ego dico ego enim nego quisquam possum jucundus vivo nisi simul et honestus vivo qui non possum mutus contingo animal neque bonus suus cibus metior claris inquam atque palam testo hic vita quam ego jucundus voco non nisi adiicio virtus contingo


Illo ergo summum bonum escendat, unde nulla vi detrahitur, quo neque dolori neque spei nec timori sit aditus nec ulli rei, quae deterius summi boni ius faciat ; escendere autem illo sola virtus potest. Illius gradu clivus iste frangendus est ; illa fortiter stabit et quicquid evenerit feret non patiens tantum sed etiam volens, omnemque temporum difficultatem sciet legem esse naturae et ut bonus miles feret volnera, numerabit cicatrices, et transverberatus telis moriens amabit eum, pro quo cadet, imperatorem ; habebit illud in animo vetus praeceptum : deum sequere !

ille ergo superus bonus escendo unde nullus vis detraho quo neque dolor neque spes neque timor sum aditus neque ullus res qui deterior superus bonus ius facio escendo autem ille solus virtus possum ille gradus clivus iste frango sum ille fortis sto et quisquis evenio fero non patior tantus sed etiam volo omnis tempus difficultas scio lex sum natura et ut bonus miles fero vulnero numero cicatrix et transverbero telum morior amo is pro quo cado imperator habeo ille in animus vetus praeceptum deus sequor


Ne gaudium quidem quod ex virtute oritur, quamvis bonum sit, absoluti tamen boni pars est, non magis quam laetitia et tranquillitas, quamvis ex pulcherrimis causis nascantur ; sunt enim ista bona, sed consequentia summum bonum, non consummantia.

ne gaudium quidem qui ex virtus orior quivis bonus sum absolvo tamen bonus pars sum non magis quam laetitia et tranquillitas quivis ex pulcher causa nasco sum enim iste bonus sed consequor superus bonus non consummo


Ad hoc sacramentum adacti sumus, ferre mortalia nec perturbari iis, quae vitare non est nostrae potestatis. In regno nati sumus ; deo parere libertas est.

ad hic sacramentum adigo sum fero mortalia neque perturbaris is qui vitaris non sum noster potestas in regnum nascor sum deus pareo libertas sum


" Quare ille philosophiae studiosus est et tam dives vitam agit ? Quare opes contemnendas dicit et habet ? Vitam contemnendam putat et tamen vivit ? Valetudinem contemnendam et tamen illam diligentissime tuetur atque optimam mavult ? Et exilium vanum nomen putat et ait : 'Quid enim est mali mutare regiones ?' et tamen, si licet, senescit in patria ? Et inter longius tempus et brevius nihil interesse iudicat, tamen, si nihil prohibet, extendit aetatem et in multa senectute placidus viret ?"

quaris ille philosophia studiosus sum et tam dives vita ago quaris ops contemno dico et habeo vita contemno puto et tamen vivo valetudo contemno et tamen ille diligens tueor atque bonus malo et exsilium vanus nomen puto et aio quis enim sum malus muto regio et tamen si licet senesco in patria et inter longus tempus et brevis nihil intersum iudico tamen si nihil prohibeo extendo aetas et in multus senectus placidus vireo


Unum me donavit omnibus, uni mihi omnis. Quicquid habebo, nec sordide custodiam nec prodige spargam. Nihil magis possidere me credam quam bene donata. Non numero nec pondere beneficia nec ulla nisi accipientis aestimatione perpendam ; numquam id mihi multum erit, quod dignus accipiet. Nihil opinionis causa, omnia conscientiae faciam. Populo spectante fieri credam quicquid me conscio faciam.

unus ego dono omnis unus ego omnis quisquis habeo neque sordidus custodia neque prodigo spargo nihil magis possideo ego credo quam bene dono non numerus neque pondus beneficium neque ullus nisi accipio aestimatio perpendo numquam is ego multus sum qui dignus accipio nihil opinio causa omnis conscientia facio populus specto fio credo quisquis ego conscio facio


Edendi mihi erit bibendique finis desideria naturae restinguere, non implere alvum et exinanire. Ero amicis iucundus, inimicis mitis et facilis. Exorabor, antequam roger, et honestis precibus occurram. Patriam meam esse mundum sciam et praesides deos, hos supra me circaque me stare factorum dictorumque censores. Quandoque aut natura spiritum repetet aut ratio dimittet, testatus exibo bonam me conscientiam amasse, bona studia, nullius per me libertatem deminutam, minime meam "—qui haec facere proponet, volet, temptabit, ad deos iter faciet, ne ille, etiam si non tenuerit, Magnis tamen excidit ausis.

edo ego sum bibo finis desiderium natura restinguo non impleo alvus et exinanio sum amicus iucundus inimicus mitis et facilis exoro antequam rogo et honestus prex occurro patria meus sum mundus scio et praesideo deus hic supra ego circo ego sto factor dico censor quandoque aut natura spiritus repeto aut ratio dimitto testor exeo bonus ego conscientia amo bonus studium nullus per ego libertas deminuo paruus meus qui hic facio propono volo tempto ad deus iter facio ne ille etiam si non teneo magnus tamen excido audeo


Sed videbimus, an apud quos tam contumeliose tractata virtus est, adhuc virtus sit, quae habere nomen suum non potest, si loco cessit. Interim, de quo agitur, multos ostendam voluptatibus obsessos, in quos fortuna omnia munera sua effudit, quos fatearis necesse est malos.

sed video an apud qui tam contumeliosus tracto virtus sum adhuc virtus sum qui habeo nomen suus non possum si locus cedo interim de quo ago multus ostendo voluptas obsedeo in qui fortuna omnis munus suus effundo qui fatearis necesse sum malus


Donabit—quid erexistis aures ? quid expeditis sinum ?—donabit aut bonis aut eis, quos facere poterit bonos, donabit eum summo consilio dignissimos eligens, ut qui meminerit tam expensorum quam acceptorum rationem esse reddendam, donabit ex recta et probabili causa, nam inter turpes iacturas malum munus est; habebit sinum facilem, non perforatum, ex quo multa exeant, et nihil excidat.

dono quis erigo auris quis expeditus sinum dono aut bonus aut is qui facio possum bonus dono is superus consilium dignus eligo ut qui memini tam expensor quam acceptor ratio sum reddo dono ex recta et probabilis causa nam inter turpis jacio malus munus sum habeo sinum facilis non perforo ex quo multus exeo et nihil excido


Sapiens nullum denarium intra limen suum admittet male intrantem ; idem magnas opes, munus fortunae fructumque virtutis, non repudiabit nec excludet. Quid enim est quare illis bono loco invideat ? Veniant, hospitentur. Nec iactabit illas nec abscondet —alterum infruniti animi est, alterum timidi et pusilli, velut magnum bonum intra sinum continentis—nec, ut dixi, eiciet illas e domo. Quid enim dicet ?

sapio nullus denarius intra limen suus admitto malus intro idem magnus ops munus fortuna fruor virtus non repudio neque excludo quis enim sum quare ille bonus locus invideo venio hospitor neque iacto ille neque abscondo alter infrunitus animus sum alter timidus et pusillus velut magnus bonus intra sinum contineo neque ut dico eicio ille e domus quis enim dico


In ea quidem ipse sententia sum—invitis hoc nostris popularibus dicam—sancta Epicurum et recta praecipere et, si propius accesseris, tristia ; voluptas enim illa ad parvum et exile revocatur et, quam nos virtuti legem dicimus, eam ille dicit voluptati : iubet illam parere naturae. Parum est autem luxuriae quod naturae satis est. Quid ergo est ?

in is quidem ipse sententia sum invitus hic noster popularis dico sancio epicurus et recta praecipio et si propius accedo tristis voluptas enim ille ad parvus et exilis revoco et quam nos virtus lex dico is ille dico voluptas iubeo ille pareo natura paris sum autem luxuria qui natura satis sum quis ergo sum


" Summum bonum est animus fortuita despiciens, virtute laetus " aut" Invicta vis animi, perita rerum, placida in actu cum humanitate multa et conversantium cura." Licet et ita finire, ut beatum dicamus hominem eum, cui nullum bonum malumque sit nisi bonus malusque animus, honesti cultorem, virtute contentum, quem nec extollant fortuita nec frangant, qui nullum maius bonum eo quod sibi ipse dare potest noverit, cui vera voluptas erit voluptatum contemptio.

superus bonus sum animus fortuitus despicio virtus laetus aut invictus volo animus pereo res placidus in actus cum humanitas multus et converso cura licet et ita finio ut beatus dico homo is qui nullus bonus malus sum nisi bonus malus animus honestus cultor virtus contineo qui neque extollo fortuitus neque frango qui nullus magnus bonus is qui sui ipse do possum nosco qui verus voluptas sum voluptas contemptio


Idem est ergo beate vivere et secundum naturam. Hoc quid sit, iam aperiam. Si corporis dotes et apta naturae conservarimus diligenter et impavide tamquam in diem data et fugacia, si non subierimus eorum servitutem nec nos aliena possederint, si corpori grata et adventicia eo nobis loco fuerint, quo sunt in castris auxilia et armaturae leves— serviant ista, non imperent—, ita demum utilia sunt menti.

idem sum ergo beatus vivo et secundus natura hic quis sum iam aperio si corpus doto et apto natura conservarimus diligenter et impavide tamquam in dies do et fugacia si non subeo is servitus neque nos alienus possederint si corpus gratus et adventicius is nos locus sum quo sum in castrum auxilium et armo levo servio iste non impero ita demum utilis sum mens


Sed quamquam ista me nihil laedant, vestra tamen vos moneo causa. Suspicite virtutem, credite iis, qui illam diu secuti magnum quiddam ipsos et quod in dies maius appareat sequi clamant, et ipsam ut deos ae professores eius ut antistites colite et, quotiens mentio sacrarum litterarum intervenerit, favete linguis." Hoc verbum non, ut plerique existimant, a favore trahitur, sed imperat silentium, ut rite peragi possit sacrum nulla voce mala obstrepente. Quod multo magis necessarium est imperari vobis, ut, quotiens aliquid ex illo proferetur oraculo, intenti et compressa voce audiatis.

sed quamquam iste ego nihil laedo vester tamen tu moneo causa suspicio virtus credo is qui ille diu sequor magnus quidam ipse et qui in dies magnus appareo sequor clamo et ipse ut deus ae professor is ut antistes colo et quotiens mentior sacraris litteraris intervenio faveo lingua hic verbum non ut plerusque existimo ab favor traho sed impero silentium ut rite perago possum sacer nullus vox malus obstrepo qui multus magis necessarius sum imperaris tu ut quotiens aliquis ex ille profero oraculum intendo et comprimo vox audio


Sicut in arvo, quod segeti proscissum est, aliqui flores internascuntur, non tamen huic herbulae, quamvis delectet oculos, tantum operis insumptum est—aliud fuit serenti propositum, hoc supervenit—, sic voluptas non est merces nec causa virtutis sed accessio, nec quia delectat placet, sed, si placet, et delectat.

sicut in arvum qui seges proscissum sum aliqui floreo internascor non tamen hic herbula quivis delecto oculus tantus opus insumo sum alius sum sero propono hic supervenio sic voluptas non sum merces neque causa virtus sed accessio neque quia delecto placeo sed si placeo et delecto


Diodorum, Epicureum philosophum, qui intra paucos dies finem vitae suae manu sua imposuit, negant ex decreto Epicuri fecisse, quod sibi gulam praesecuit. Alii dementiam videri volunt factum hoc eius, alii temeritatem ; ille interim beatus ac plenus bona conscientia reddidit sibi testimonium vita excedens laudavitque aetatis in portu et ad ancoram actae quietem et dixit, quod vos inviti audistis, quasi vobis quoque faciendum sit : Vixi et quem dederat cursum fortuna peregi.

diodorus epicureus philosophus qui intra paucus dies finis vita suus manus suus impono nego ex decretum epicurus facio qui sui gula praeseco alius dementia video volo facio hic is alius temeritas ille interim beatus atque plenus bonus conscientia reddo sui testimonium vito excedo laudo aetas in portus et ad ancora ago quies et dico qui tu invitus audio quasi tu quoque facio sum vivo et qui do cursus fortuna perago


Atqui quis ignorat plenissimos esse voluptatibus vestris stultissimos quosque et nequitiam abundare iucundis animumque ipsum genera voluptatis prava sibi multa suggerere ?—in primis insolentiam et nimiam aestimationem sui tumoremque elatum super ceteros et amorem rerum suarum caecum et improvidum, delicias fluentis et ex minimis ac puerilibus causis exsultationem, iam dicacitatem ac superbiam contumeliis gaudentem, desidiam dissolutionemque segnis animi, indormientis sibi.

atqui quis ignoro plenus sum voluptas vester stultus quisque et nequitia abundaris iucundus animus ipse genus voluptas pravus sui multus suggero in primus insolentia et nimius aestimatio suus tumor effero super ceterus et amor res suus caecus et improvidus deliquia fluo et ex paruus atque puerilis causa exsultatio iam dicacitas atque superbia contumelia gaudeo desidia dissolutio segnis animus indormio sui


Omnes mihi ex voto dies cedant, novae gratulationes prioribus subtexantur ; non ob hoc mihi placebo. Muta in contrarium hanc indulgentiam temporis, hinc illinc percutiatur animus damno, luctu, incursionibus varis, nulla hora sine aliqua querella sit ; non ideo me dicam inter miserrima miserum, non ideo aliquem execrabor diem ; provisum est enim a me, ne quis mihi ater dies esset. Quid ergo est ? Malo gaudia temperare, quam dolores compescere.”

omnis ego ex veto dies cedo novus gratulatio prior subtexo non ob hic ego placeo muto in contrarius hic indulgentia tempus hinc illinc percutio animus damnum luctus incursio varis nullus hora sine aliqui querela sum non ideo ego dico inter miser miser non ideo aliquis execrabor dies provideo sum enim ab ego ne quis ego ater dies sum quis ergo sum malus gaudium temperaris quam dolor compesco


" Sed tu quoque," inquit, " virtutem non ob aliud colis, quam quia aliquam ex illa speras voluptatem." Primum non, si voluptatem praestatura virtus est, ideo propter hanc petitur ; non enim hanc praestat, sed et hanc, nec huic laborat, sed labor eius, quamvis aliud petat, hoc quoque adsequetur.

sed tu quoque inquam virtus non ob alius colo quam quia aliqui ex ille spero voluptas primus non si voluptas praesto virtus sum ideo propter hic peto non enim hic praesto sed et hic neque hic laboro sed labor is quivis alius peto hic quoque assequor


Potest aliter quoque definiri bonum nostrum, id est eadem sententia non isdem comprendi verbis. Quemadmodum idem exercitus modo latius panditur modo in angustum coartatur et aut in cornua sinuata media parte curvatur aut recta fronte explicatur, vis illi, utcumque ordinatus est, eadem est et voluntas pro eisdem partibus standi : ita finitio summi boni alias diffundi potest et exporrigi, alias colligi et in se cogi. Idem itaque erit, si dixero:

possum aliter quoque definio bonus nos is sum idem sententia non idem comprehendo verbum quemadmodum idem exercitus modo fero pando modo in angustus coarto et aut in cornu sinuo medius pars curvo aut recta frons explico volo ille utcumque ordino sum idem sum et voluntas pro idem pars sto ita finitio superus bonus alius diffundo possum et exporrigo alius colligo et in sui cogo idem itaque sum si dico


" Quid ? tu," inquis, " recepturus donas ? " Immo non perditurus ; eo loco sit donatio, unde repeti non debeat, reddi possit. Beneficium conlocetur, quemadmodum thesaurus alte obrutus, quem non eruas, nisi fuerit necesse. Quid ? Domus ipsa divitis viri quantam habet bene faciendi materiam !

quis tu inquam recipio dono immo non perdo is locus sum donatio unde repeto non debeo reddo possum beneficium conloco quemadmodum thesaurus altus obruo qui non eruo nisi sum necesse quis domus ipse dives vir quantus habeo bene facio materia


Ait ista debere contemni, non, ne habeat, sed ne sollicitus habeat ; non abigit illa a se, sed abeuntia securus prosequitur. Divitias quidem ubi tutius fortuna deponet quam ibi, unde sine querella reddentis receptura est ?

aio iste debeo contemno non ne habeo sed ne sollicitus habeo non abigo ille ab sui sed abeo securus prosequor divitiae quidem ubi tueor fortuna depono quam ibi unde sine querela reddo recipio sum


Quin potius mala vestra circumspicitis, quae vos ab omni parte confodiunt, alia grassantia extrinsecus, alia in visceribus ipsis ardentia ? Non eo loco res humanae sunt, etiam si statum vestrum parum nostis, ut vobis tantum otii supersit, ut in probra meliorum agitare linguam vacet.

quin potis malus vester circumspicio qui tu ab omnis pars confodio alius grassor extrinsecus alius in viscera ipse ardeo non is locus res humanus sum etiam si status vester parum nosco ut tu tantus otium supersum ut in probrum bonus agito lingua vaco


Quid, quod tam bonis quam malis voluptas inest nec minus turpes dedecus suum quam honestos egregia delectant ? Ideoque praeceperunt veteres optimam sequi vitam, non iucundissimam, ut rectae ac bonae voluntatis non dux sed comes sit voluptas. Natura enim duce utendum est ; hanc ratio observat, hanc consulit.

quis qui tam bonus quam malus voluptas insum neque paruus turpis dedecus suus quam honestus egregius delecto ideo praecipio vetus bonus sequor vita non jucundus ut recingo atque bonus voluntas non dux sed comes sum voluptas natura enim dux utor sum hic ratio observo hic consulo


Quemadmodum corpus in proclivi retineri debet, adversus ardua impelli, ita quaedam virtutes in proclivi sunt, quaedam clivum subeunt. An dubium sit, quin escendat, nitatur, obluctetur patientia, fortitudo, perseverantia et quaecumque alia duris opposita virtus est et fortunam subigit ? Quid ergo ?

quemadmodum corpus in proclivis retineo debeo adverro arduus impello ita quidam virtus in proclivis sum quidam clivus subeo an dubius sum quin escendo nitor obluctor patientia fortitudo persevero et quicumque alius durus oppono virtus sum et fortuna subigo quis ergo


Praebui ego aliquando Aristophani materiam iocorum, tota illa comicorum poetarum manus in me venenatos sales suos effudit. Inlustrata est virtus mea per ea ipsa, per quae petebatur ; produci enim illi et temptari expedit, nec ulli magis intellegunt, quanta sit, quam qui vires eius lacessendo senserunt. Duritia silicis nullis magis quam ferientibus nota est.

praebeo ego aliquando aristophanes materia jocus totus ille comicus poetaris manus in ego veneno sal suus effundo illustro sum virtus meus per is ipse per qui peto produco enim ille et temptaris expedio neque ullus magis intellego quantus sum quam qui vireo is lacesso sentio duritia silex nullus magis quam ferio nosco sum


Haec omnia virtus discutit et aurem pervenit et voluptates aestimat, antequam admittat, nec quas probavit, magni pendit aut utique etiam admittit, nec usu earum sed temperantia laeta est. Temperantia autem cum voluptates minuat, summi boni iniuria est. Tu voluptatem complecteris, ego compesco ; tu voluptate frueris, ego utor ; tu illam summum bonum putas, ego nec bonum ; tu omnia voluptatis causa facis, ego nihil.

hic omnis virtus discutio et auris pervenio et voluptas aestimo antequam admitto neque qui probo magnus pendo aut utique etiam admitto neque usus is sed tempero laetus sum tempero autem cum voluptas minuo superus bonus iniuria sum tu voluptas complector ego compesco tu voluptas fruor ego uto tu ille superus bonus puto ego neque bonus tu omnis voluptas causa facio ego nihil


Negatis quemquam praestare, quae loquitur, nec ad exemplar orationis suae vivere. Quid mirum, eum loquantur fortia, ingentia, omnis humanas tempestates evadentia ? Cum refigere se crucibus conentur, in quas unusquisque vestrum clavos suos ipse adigit, ad supplicium tamen acti stipitibus singulis pendent ; hi, qui in se ipsi animum advertunt, quot cupiditatibus tot crucibus distrahuntur. At maledici et in ahenam contumeliam venusti sunt. Crederem illis hoc vacare, nisi quidam ex patibulo suo spectatores conspuerent!

nego quisquam praesto qui loquor neque ad exemplar oratio suus vivo quis mirus is loquor fortis ingens omnis humanus tempestas evadentia cos refigo sui crux conor in qui unusquisque vester clavus suus ipse adigo ad supplicium tamen ago stipes singuli pendeo hic qui in sui ipse animus adverto quot cupiditas tot crux distraho at maledico et in ahenam contumelia venustus sum credo ille hic vacaris nisi quidam ex patibulus suus spectator conspuo


Nihil ergo magis praestandum est, quam ne pecorum ritu sequamur antecedentium gregem, pergentes non quo eundum est, sed quo itur. Atqui nulla res nos maioribus malis implicat, quam quod ad rumorem componimur, optima rati ea, quae magno adsensu recepta sunt, quodque exempla nobis multa sunt, nec ad rationem sed ad similitudinem vivimus. Inde ista tanta coacervatio aliorum super alios ruentium.

nihil ergo magis praesto sum quam ne pecus ritus sequor antecedo grex pergo non quo eo sum sed quo eo atqui nullus res nos magnus malus implico quam qui ad rumor compono bonus reor is qui magnus assensus recipio sum quisque exemplum nos multus sum neque ad ratio sed ad similitudo vivo indus iste tantus coacervatio alius super alius ruo


De alterius vita, de alterius morte disputatis et ad nomen magnorum ob aliquam eximiam laudent virorum, sicut ad occursum ignotorum hominum minuti canes, latratis ; expedit enim vobis neminem videri bonum, quasi aliena virtus exprobratio delictorum vestrum omnium sit. Invidi splendida cum sordibus vestris confertis nec intellegitis, quanto id vestro detrimento audeatis. Nam si illi, qui virtutem sequuntur, avari libidinosi ambitiosique sunt, quid vos estis, quibus ipsum nomen virtutis odio est?

de alter vito de alter mors disputas et ad nomen magnus ob aliqui eximius laudo vir sicut ad occurro ignotor homo minuo canis latro expedio enim tu nemo video bonus quasi alienus virtus exprobratio delictum vester omnis sum invideo splendidus cum sordes vester confero neque intellego quantus is vester detrimentum audeo nam si ille qui virtus sequor avaris libidinosus ambitiosus sum quis tu sum qui ipse nomen virtus odium sum


Vos quidem, quod virtutem cultoremque eius odistis, nihil novi facitis. Nam et solem lumina aegra formidant et aversantur diem splendidum nocturna animalia, quae ad primum eius ortum stupent et latibula sua passim petunt, abduntur in aliquas rimas timida lucis. Gemite et infelicem linguam bonorum exercete convicio, hiate, commordete ; citius multo frangetis dentes quam imprimetis.

tu quidem qui virtus cultor is odi nihil nosco facio nam et sol lumen aeger formido et aversor dies splendidus nocturnus animal qui ad primus is orior stupeo et latibulum suus passim peto abduntur in aliqui rimo timidus lucus gemo et infelix lingua bonus exerceo convicior hio commordeo cieo multus frango dens quam imprimetis


Omnia faciet ex imperio suo nihilque inopinatum accidet, sed quicquid agetur in bonum exibit facile et parate et sine tergiversatione agentis ; nam pigritia et haesitatio pugnam et inconstantiam ostendit. Quare audaciter licet profitearis summum bonum esse animi concordiam ; virtutes enim ibi esse debebunt, ubi consensus atque unitas erit. Dissident vitia.

omnis facio ex imperium suus nihil inopinor accido sed quisquis ago in bonus exeo facilis et paro et sine tergiversatio ago nam pigritia et haesitatio pugna et inconstantia ostendo quaris audax licet profitearis superus bonus sum animus concordia virtus enim ibi sum debeo ubi consentio atque unitas sum dissideo vitio


Evenit autem hoc nimia intemperantia et amore caeco rei ; nam mala pro bonis petenti periculosum est adsequi. Ut feras eum labore periculoque venamur et captarum quoque illarum sollicita possessio est—saepe enim laniant dominos—, ita habent se magnae voluptates; in magnum malum evasere captaeque cepere. Quae quo plures maioresque sunt, eo ille minor ac plurium servus est, quem felicem vulgus appellat. Permanere libet in hac etiamnunc huius rei imagine.

evenio autem hic nimius intemperantia et amor caecus res nam malus pro bonus peto periculosus sum assequor ut ferus is labor periculum venor et captaris quoque ille sollicito possessio sum saepe enim lanio dominus ita habeo sui magnus voluptas in magnus malus evado capio capio qui quo multus magnus sum is ille paruus atque multus servus sum qui felix vulgus appello permaneo libet in hic etiamnum hic res imago


Summum bonum in ipso iudicio est et habitu optimae mentis, quae eum cursum suum implevit et finibus se suis cinxit, consummatum est summum bonum nec quicquam amplius desiderat ; nihil enim extra totum est, non magis quam ultra finem. Itaque erras, cum interrogas, quid sit illud, propter quod virtutem petam;

superus bonus in ipse iudicium sum et habitus bonus mens qui is cursus suus impleo et finis sui suus cingo consummo sum superus bonus neque quisquam amplus desidero nihil enim extra totus sum non magis quam ultra finis itaque erro cum interrogo quis sum ille propter qui virtus peto


Ille vero fortunae benignitatem a se non summovebit et patrimonio per honesta quaesito nec gloriabitur nec erubescet. Habebit tamen etiam quo glorietur, si aperta domo et admissa in res suas civitate poterit dicere : " Quod quisque agnoverit, tollat." O magnum virum. O optime divitem, si post hanc vocem tantundem habuerit ! Ita dico : si tuto et securus scrutationem populo praebuerit, si nihil quisquam apud illum invenerit, quoi manus iniciat, audaciter et propalam erit dives.

ille verus fortuna benignitas ab sui non summoveo et patrimonium per honestus quaero neque glorior neque erubesco habeo tamen etiam quo glorior si apertus domus et admitto in res suus civitas possum dico qui quisque anosco tollo o magnus vir o optume dives si post hic voco tantus habeo ita dico si tueor et securus scrutatio populus praebeo si nihil quisquam apud ille invenio qui manus inicio audax et propalam sum dives


Beatus ergo est iudicii rectus ; beatus est praesentibus, qualiacumque sunt, contentus amicusque rebus suis ; beatus est is, cui omnem habitum rerum suarum ratio commendat.

beatus ergo sum iudicium rectus beatus sum praesens qualiscumque sum contineo amicus res suus beatus sum is qui omnis habitus res suus ratio commendo


Quis porro sapientium—nostrorum dico, quibus unum est bonum virtus—negat etiam haec, quae indifferentia vocamus, habere aliquid in se pretii et alia esse potiora ? Quibusdam ex iis tribuitur aliquid honoris, quibusdam multum. Ne erres itaque, inter potiora divitiae sunt.

quis porro sapiens noster dico qui unus sum bonus virtus nego etiam hic qui indifferens voco habeo aliquis in sui pretium et alius sum potis quidam ex is tribuo aliquis honor quidam multus ne erro itaque inter potis divitiae sum


Errat, si quis existimat facilem rem esse donare ; plurimum ista res habet difficultatis, si modo consilio tribuitur, non casu et impetu spargitur. Hunc promereor, illi reddo ; huic succurro, huius misereor ; illum instruo dignum quem non deducat paupertas nec occupatum teneat ; quibusdam non dabo, quamvis desit, quia, etiam si dedero, erit defuturum ; quibusdam offeram, quibusdam etiam inculcabo. Non possum in hac re esse neglegens ; numquam magis nomina facio quam cum dono.

erro si quis existimo facilis res sum donaris multus iste res habeo difficultas si modo consilium tribuo non casus et impetus spargo hic promereo ille reddo hic succurro hic misereo ille instruo dignus qui non deduco paupertas neque occupo teneo quidam non do quivis desum quia etiam si do sum desum quidam offero quidam etiam inculco non possum in hic res sum neglego numquam magis nomen facio quam cum donum


Si quis itaque ex istis, qui philosophiam conlatrant, quod solent dixerit : " Quare ergo tu fortius loqueris quam vivis ? Quare et superiori verba summittis et pecuniam necessarium tibi instrumentum existimas et damno moveris et lacrimas audita coniugis aut amici morte demittis et respicis famam et malignis sermonibus tangeris ?

si quis itaque ex iste qui philosophia conlatro qui soleo dico quaris ergo tu fortis loquor quam vivo quaris et superus verbum summitto et pecunia necessarius tu instrumentum existimo et damnum moveo et lacrima audio coniunx aut amicus mors demitto et respicio fama et malignus sermo tango


Cum hoc ita divisum sit, malo has in usu mihi esse, quae exercendae tranquillius sunt, quam eas, quarum experimentum sanguis et sudor est. " Ergo non ego aliter," inquit sapiens, " vivo quam loquor, sed vos aliter auditis ; sonus tantummodo verborum ad aures vestras pervenit : quid significent non quaeritis."

cos hic ita divido sum malus hic in usus ego sum qui exerceo tranquillus sum quam is qui experimentum sanguis et sudor sum ergo non ego aliter inquam sapio vivo quam loquor sed tu aliter audio sonus tantummodo verbum ad auris vester pervenio quis significo non quaero


At contra sapientium remissae voluptates et modestae ac paene languidae sunt compressaeque et vix notabiles, ut quae neque accersitae veniant nec, quamvis per se accesserint, in honore sint neque ullo gaudio percipientium exceptae ; miscent enim illas et interponunt vitae ut ludum iocumque inter seria.

at contra sapiens remitto voluptas et modestus atque paene languidus sum comprimo et vix notabilis ut qui neque arcesso venio neque quivis per sui accedo in honor sum neque ullus gaudium percipio excipio misceo enim ille et interpono vita ut ludus jocus inter seria


" Non praestant philosophi quae loquuntur." Multum tamen praestant quod loquuntur, quod honesta mente concipiunt; namque idem si et paria dictis agerent, quid esset illis beatius ? Interim non est quod contemnas bona verba et bonis cogitationibus plena praecordia. Studiorum salutarium etiam citra effectum laudanda tractatio est.

non praesto philosophus qui loquor multus tamen praesto qui loquor qui honestus mens concipio namque idem si et par dictum ago quis sum ille beatus interim non sum qui contemno bonus verbum et bonus cogitatio plenus praecordia studium salutaris etiam citer efficio laudo tractatio sum


Quod in strage hominum magna evenit, cum ipse se populus premit —nemo ita cadit, ut non et alium in se adtrahat, primique exitio sequentibus sunt—, hoc in omni vita accidere videas licet. Nemo sibi tantummodo errat, sed alieni erroris et causa et auctor est ; nocet enim applicari antecedentibus et, dum unusquisque mavult credere quam iudicare, numquam de vita iudicatur, semper creditur versatque nos et praecipitat traditus per manus error. Alienis perimus exemplis; sanabimur, separemur modo a coetu.

qui in strages homo magnus evenio cum ipse sui populus premo nemo ita cado ut non et alius in sui adtraho primus exitium sequor sum hic in omnis vito accido video licet nemo sui tantummodo erro sed alienus error et causa et auctor sum noceo enim applicaris antecedo et dum unusquisque malo credo quam iudicaris numquam de vito judico semper credo verso nos et praecipito trado per manus error alienus pereo exemplum sano separo modo ab coitus


Quaeramus ergo, quid optimum factu sit, non quid usitatissimum, et quid nos in possessione felicitatis aeternae constituat, non quid vulgo, veritatis pessimo interpreti, probatum sit. Vulgum autem tam chlamydatos quam coronatos voco; non enim colorem vestium, quibus praetexta sunt corpora, aspicio. Oculis de homine non credo ; habeo melius et certius lumen, quo a falsis vera diiudicem. Animi bonum animus inveniat. Hic, si umquam respirare illi et recedere in se vacaverit, o quam sibi ipse verum tortus a se fatebitur ac dicet :

quaero ergo quis bonus factus sum non quis usitor et quis nos in possessio felicitas aeternus constituo non quis vulgo veritas malus interpres probo sum vulgus autem tam chlamydatus quam corono voco non enim color vestis qui praetexo sum corpus aspicio oculus de homo non credo habeo bonus et certus lumen quo ab falsum verus dijudico animus bonus animus invenio hic si umquam respiraris ille et recedo in sui vacaverit o quam sui ipse verus torqueo ab sui fateor atque dico


Quid tibi pro hac expeditione promittit ? Ingentia et aequa divinis. Nihil cogens, nullo indigebis, liber eris, tutus, indemnis ; nihil frustra temptabis, nihil prohibeberis ; omnia tibi ex sententia cedent, nihil adversum accidet, nihil contra opinionem ac voluntatem. " Quid ergo ?

quis tu pro hic expeditio promitto ingens et aequus divinus nihil cogo nullus indigeo liber sum tueor indemnis nihil frustra tempto nihil prohibeo omnis tu ex sententia cedo nihil adverro accido nihil contra opinio atque voluntas quis ergo


" Male," inquit, " illis erit, quia multa interveniunt, quae perturbent animum, et opiniones inter se contrariae mentem inquietabunt." Quod ita esse concedo ; sed nihilo minus illi ipsi stulti et inaequales et sub ictu paenitentiae positi magnas percipient voluptates, ut fatendum sit tam longe tum illos ab omni molestia abesse quam a bona mente et, quod plerisque contingit, hilarem insaniam insanire ac per risum furere.

mal inquam ille sum quia multus intervenio qui perturbo animus et opinio inter sui contrarius mens inquieto qui ita sum concedo sed nihilum paruus ille ipse stultus et inaequal et sub ictus paenitentia pono magnus percipio voluptas ut fateor sum tam longus tum ille ab omnis molestia absum quam ab bonus mens et qui plerusque contingo hilaris insanio insanio atque per risus furo


Eodem loco pone homines, quos in numerum pecorum et inanimalium redegit hebes natura et ignoratio sui. Nihil interest inter hos et illa, quoniam illis nulla ratio est, his prava et malo suo atque in perversum sollers ; beatus enim dici nemo potest extra veritatem proiectus.

eos locus pono homo qui in numerus pecus et inanimalis redigo hebeo natura et ignoratio suus nihil intersum inter hic et ille quoniam ille nullus ratio sum hic pravus et malus suus atque in perverto sollers beatus enim dico nemo possum extra veritas proicio


" Ego mortem eodem voltu comoediamque videbo. Ego laboribus, quanticumque illi erunt, parebo animo fulciens corpus. Ego divitias et praesentis et absentis aeque contemnam, nec si aliubi iacebunt, tristior, nec si circa me fulgebunt, animosior. Ego fortunam nec venientem sentiam nec recedentem. Ego terras omnis tamquam meas videbo, meas tamquam omnium. Ego sic vivam quasi sciam aliis esse me natum et naturae rerum hoc nomine gratias agam ; quo enim melius genere negotium meum agere potuit ?

ego mors idem vultus comoediamque video ego labor quantus ille sum pareo animus fulcio corpus ego divitiae et praesum et absum aequus contemno neque si aliubi jaceo tristis neque si circa ego fulgeo animosus ego fortuna neque venio sentio neque recedo ego terra omnis tamquam meus video meus tamquam omnis ego sic vivo quasi scio alius sum ego natus et natura res hic nomen gratia ago quo enim bonus genus negotium meus ago possum


Quisquis autem queritur et plorat et gemit, imperata facere vi cogitur et invitus rapitur ad iussa nihilo minus. Quae autem dementia est potius trahi quam sequi! Tam me hercules quam stultitia et ignoratio condicionis est suae dolere, quod dest aliquid tibi aut incidit durius, aeque mirari aut indigne ferre ea, quae tam bonis accidunt quam malis,—morbos dico, funera, debilitates et cetera ex transverso in vitam humanam incurrentia. Quicquid ex universi constitutione patiendum est, magno suscipiatur animo.

quisquis autem queror et ploro et gemo impero facio vis cogo et invitus rapio ad iubeo nihilum paruus qui autem dementia sum potis traho quam sequor tam ego herculis quam stultitia et ignoratio condicio sum suus doleo qui de aliquis tu aut incido durus aequus miror aut indignus fero is qui tam bonus accido quam malus morbus dico funero debilitas et ceterus ex transverto in vita humanus incurro quisquis ex universus constitutio patior sum magnus suscipio animus


Ergo in virtute posita est vera felicitas. Quid haec tibi virtus suadebit ? Ne quid aut bonum aut malum existimes, quod nec virtute nec malitia continget ; deinde, ut sis immobilis et contra malum et ex bono, ut, qua fas est, deum effingas.

ergo in virtus pono sum verus felicitas quis hic tu virtus suadeo ne quis aut bonus aut malus existimo qui neque virtus neque malitia contingo deinde ut sum immobilis et contra malus et ex bonus ut qui fas sum deus effingo


Cum potuero, vivam quomodo oportet. Nec malignitas me ista multo veneno tincta deterrebit ab optimis ; ne virus quidem istud, quo alios spargitis, quo vos necatis, me impediet, quo minus perseverem laudare vitam, non quam ago, sed quam agendam scio, quo minus virtutem adorem et ex intervallo ingenti reptabundus sequar.

cos possum vivo quomodo oportet neque malignitas ego iste multus veneno tingo deterreo ab bonus ne virus quidem iste quo alius spargo quo tu neco ego impedio quo paruus persevero laudo vita non quam ago sed quam ago scio quo paruus virtus adoro et ex intervallum ingens reptabundus sequor


M. Cato eum laudaret Curium et Coruncanium et illud saeculum, in quo censorium crimen erat paucae argenti lamellae, possidebat ipse quadragies sestertium, minus sine dubio quam Crassus, plus quam Censorius Cato. Maiore spatio, si comparentur, proavum vicerat, quam a Crasso vinceretur, et, si maiores illi obvenissent opes, non sprevisset.

m cato is laudo curiatii et coruncanius et ille saeculis in quo censorius crimen sum paucus argentum lamella possideo ipse quadragies sestertius paruus sine dubius quam crassus multus quam censorius cato magnus spatium si comparo proavus vinco quam ab crassus vinco et si magnus ille obvenissent ops non sperno


Aspice Nomentanum et Apicium, terrarum ac maris, ut isti vocant, bona concoquentis et super mensam recognoscentis omnium gentium animalia ; vide hos eosdem in suggestu rosae despectantis popinam suam, aures vocum sono, spectaculis oculos, saporibus palatum suum delectantes; mollibus lenibusque fomentis totum lacessitur eorum corpus et, ne nares interim cessent, odoribus variis inficitur locus ipse, in quo luxuriae parentatur. Hos esse in voluptatibus dices ; nec tamen illis bene erit, quia non bono gaudent.

aspicio nomentanus et apicius terra atque mare ut iste voco bonus concoquentis et super mensa recognosco omnis gens animal video hic idem in suggero rodo despecto popina suus auris vox sonus spectaculis oculus sapor palo suus delectantes mollis lenis fomentum totus lacesso is corpus et ne naris interim cesso odor varius inficio locus ipse in quo luxuria parento hic sum in voluptas dico neque tamen ille bene sum quia non bonus gaudeo


" Nihil," inquit, " poterit turpiter suadere, quia adiuncta virtuti est." Non vides iterum, quale sit summum bonum, cui custode opus est, ut bonum sit ? Virtus autem quomodo voluptatem reget, quam sequitur, cum sequi parentis sit, regere imperantis ? A tergo ponis quod imperat ? Egregium autem habet virtus apud vos officium voluptates praegustare !

nihil inquam possum turpis suadeo quia adjungo virtus sum non video iterum qualis sum superus bonus qui custos opus sum ut bonus sum virtus autem quomodo voluptas rego quam sequor cum sequor parens sum rego impero ab tergum pono qui impero egregius autem habeo virtus apud tu officium voluptas praegustaris


Non perveni ad sanitatem, ne perveniam quidem ; delenimenta magis quam remedia podagrae meae compono, contentus, si rarius accedit et si minus verminatur; vestris quidem pedibus comparatus, debilis cursor sum." Haec non pro me loquor—ego enim in alto vitiorum omnium sum—, sed pro illo, cui aliquid acti est.

non pervenio ad sanitas ne pervenio quidem delenimentum magis quam remedio podagra meus compono contineo si rarus accedo et si paruus verminatur vester quidem pes comparo debilis curso sum hic non pro ego loquor ego enim in altus vitium omnis sum sed pro ille qui aliquis ago sum


" Quid tamen," inquit, " prohibet in unum virtutem voluptatemque confundi et ita effici summum bonum, ut idem et honestum et iucundum sit ?" Quia pars honesti non potest esse nisi honestum, nec summum bonum habebit sinceritatem suam, si aliquid in se viderit dissimile meliori.

quis tamen inquam prohibeo in unus virtus voluptas confundo et ita efficio superus bonus ut idem et honestus et iucundus sum quia pars honestus non possum sum nisi honestus neque superus bonus habeo sinceritas suus si aliquis in sui video dissimilis bonus


" Quid ergo," inquis, " me derides, cum eundem apud te locum habeant, quem apud me ? " Vis scire, quam non eundem habeant locum ? Mihi divitiae si effluxerint, nihil auferent nisi semet ipsas, tu stupebis et videberis tibi sine te relictus, si illae a te recesserint; apud me divitiae aliquem locum habent, apud te summum ; ad postremum divitiae meae sunt, tu divitiarum es.

quis ergo inquam ego derideo cum idem apud tu locus habeo qui apud ego volo scio quam non idem habeo locus ego divitiae si effluo nihil aufero nisi sui ipse tu stupeo et video tu sine tu relinquo si ille ab tu recedo apud ego divitiae aliquis locus habeo apud tu superus ad posterus divitiae meus sum tu divitiaris sum


Quemadmodum qui bestiarum cubilia indagat et Laqueo captare feras magno aestimat et Latos canibus circumdare saltus, ut illarum vestigia premat, potiora deserit multisque officiis renuntiat, ita qui sectatur voluptatem omnia postponit et primam libertatem neglegit ac pro ventre dependit, nec voluptates sibi emit, sed se voluptatibus vendit.

quemadmodum qui bestia cubile indago et laqueus captaris ferus magnus aestimo et fero canis circumdo saltus ut ille vestigium premo potis desero multa officium renuntio ita qui sector voluptas omnis postpono et primus libertas neglego atque pro venter dependo neque voluptas sui emo sed sui voluptas vendo


Vident et in iliis qui summum bonum dixerunt, quam turpi illud loco posuerint. Itaque negant posse voluptatem a virtute diduci et aiunt nec honeste quemquam vivere, ut non iucunde vivat, nec iucunde, ut non honeste quoque. Non video quomodo ista tam diversa in eandem copulam coiciantur. Quid est, oro vos, cur separari voluptas a virtute non possit ? Videlicet, quia omne bonis ex virtute principium est, ex huius radicibus etiam ea, quae vos et amatis et expetitis, oriuntur ? Sed si ista indiscreta essent, non videremus quaedam iucunda sed non honestaquaedam vero honestissima sed aspera, per dolores exigenda.

video et in ilium qui superus bonus dico quam turpis ille locus pono itaque nego possum voluptas ab virtus diduco et aio neque honestus quisquam vivo ut non jucundus vivo neque jucundus ut non honestus quoque non video quomodo iste tam diverto in idem copula cojacio quis sum oro tu cur separaris voluptas ab virtus non possum videlicet quia omnis bonus ex virtus principium sum ex hic radix etiam is qui tu et amo et expeto orior sed si iste indiscretus sum non video quidam iucundus sed non honestaquaedam verus honestus sed asper per dolor exigo


" Aliter," inquis, " loqueris, aliter vivis." Hoc, malignissima capita et optimo cuique inimicissima, Platoni obiectum est, obiectum Epicuro, obiectum Zenoni; omnes enim isti dicebant non quemadmodum ipsi viverent, sed quemadmodum esset ipsis vivendum. De virtute, non de me loquor, et cum vitiis convicium facio, in primis meis facio.

aliter inquam loquor aliter vivo hic malignus caput et bonus quisque inimicus plato obicio sum obicio epicurus obicio zeno omnis enim iste dico non quemadmodum ipse vivo sed quemadmodum sum ipse vivo de virtus non de ego loquor et cum vitium convicium facio in primus meus facio


Desine ergo philosophis pecunia interdicere ; nemo sapientiam paupertate damnavit. Habebit philosophus amplas opes, sed nulli detractas nec alieno sanguine cruentas, sine cuiusquam iniuria partas, sine sordidis quaestibus, quarum tam honestus sit exitus quam introitus, quibus nemo ingemescat nisi malignus. In quantum vis exaggera illas ; honestae sunt, in quibus cum multa sint, quae sua quisque dici velit, nihil est, quod quisquam suum possit dicere.

desino ergo philosophus pecunia interdico nemo sapientia paupertas damno habeo philosophus amplus ops sed nullus detraho neque alienus sanguis cruento sine quisquam iniuria pario sine sordidus quaestus qui tam honestus sum exitus quam introitus qui nemo ingemescat nisi malignus in quantus volo exaggero ille honestus sum in qui cum multus sum qui suus quisque dico volo nihil sum qui quisquam suus possum dico


Haec dicet ille, cui sapientia contigit, quem animus vitiorum immunis increpare alios, non quia odit, sed in remedium iubet. Adiciet his illa : " Existimatio me vestra non meo nomine sed vestro movet, quia clamitantis odisse et lacessere virtutem bonae spei eiuratio est. Nullam mihi iniuriam facitis, sed ne dis quidem hi qui aras evertunt. Sed malum propositum apparet malumque consilium etiam ibi, ubi nocere non potuit.

hic dico ille qui sapientia contingo qui animus vitium immunis increparis alius non quia odi sed in remedium iubeo adicio hic ille existimatio ego vester non meus nomen sed vester moveo quia clamito odi et lacesso virtus bonus spes ejuratio sum nullus ego iniuria facio sed ne deus quidem hic qui ara everto sed malus propono appareo malus consilium etiam ibi ubi noceo non possum


Nam quod ad voluptatem pertinet, licet circumfundatur undique et per omnis vias influat animumque blandimentis suis leniat aliaque ex aliis admoveat, quibus totos partesque nostri sollicitet, quis mortalium, cui ullum superest hominis vestigium, per diem noctemque titillari velit et deserto animo corpori operam dare ?

nam qui ad voluptas pertineo licet circumfundo undique et per omnis via influo animus blandimentum suus lenio alius ex alius admoveo qui totus pars noster sollicito quis mortalis qui ullus supersum homo vestigium per dies nox titillaris volo et desero animus corpus opera do


Quoniam liberaliter agere coepi, potest beatus dici qui nec cupit nec timet beneficio rationis, quoniam et saxa timore et tristitia carent nec minus pecudes ; non ideo tamen quisquam felicia dixerit, quibus non est felicitatis intellectus.

quoniam liberalis ago coepio possum beatus dico qui neque cupio neque timeo beneficium ratio quoniam et saxum timor et tristitia careo neque paruus pecus non ideo tamen quisquam felicia dico qui non sum felicitas intellego


Quare cultius rus tibi est quam naturalis usus desiderat ? Cur non ad praescriptum tuum cenas ? Cur tibi nitidior supellex est ? Cur apud te vinum aetate tua vetustius bibitur ? Cur aviarium disponitur ? Cur arbores nihil praeter umbram daturae conseruntur ? Quare uxor tua locupletis domus censum auribus gerit ? Quare paedagogium pretiosa veste succingitur ? Quare ars est apud te ministrare nec temere et ut libet conlocatur argentum sed perite servitur et est aliquis scindendi obsonii magister ? " Adice, si vis : " Cur trans mare possides ? Cur plura quam nosti ? Turpiter aut tam neglegens es, ut non noveris pauculos servos, aut tam luxuriosus, ut plures habeas quam quorum notitiae memoria sufficiat ! "

quaris colo rus tu sum quam natural utor desidero cur non ad praescribo tuus ceno cur tu nitidus supellex sum cur apud tu vinum aetas tuus vetustus bibo cur aviarius dispono cur arbor nihil praeter umbra do consero quaris uxor tuus locupletis domus census auris gero quaris paedagogium pretiosus vestis succingo quaris ars sum apud tu ministraris neque temere et ut libet conloco argentum sed pereo servio et sum aliquis scindo obsonium magister adicio si volo cur trans mare possideo cur multus quam nosco turpis aut tam neglego sum ut non nosco pauculus servus aut tam luxuriosus ut multus habeo quam qui notitia memoria sufficio


Totum fortunae regnum despiciam, sed ex illo, si dabitur electio, meliora sumam. Quicquid ad me venerit, bonum fiet, sed malo faciliora ac iucundiora veniant et minus vexatura tractantem. Non est enim, quod existimes ullam esse sine labore virtutem, sed quaedam virtutes stimulis, quaedam frenis egent.

totus fortuna regnum despicio sed ex ille si do electio bonus sumo quisquis ad ego venio bonus fio sed malus facilis atque jucundus venio et paruus vexatura tracto non sum enim qui existimo ullus sum sine labor virtus sed quidam virtus stimulus quidam frenum egeo


Sic vestras halucinationes fero quemadmodum Iuppiter optimus maximus ineptias poetarum, quorum alius illi alas imposuit, alius cornua, alius adulterum illum induxit et abnoctantem, alius saevum in deos, alius iniquum in homines, alius raptorem ingenuorum et cognatorum quidem, alius parricidam et regni alieni paternique expugnatorem. Quibus nihil aliud actum est, quam ut pudor hominibus peccandi demeretur? si tales deos credidissent.

sic vester halucinatio fero quemadmodum iuppiter bonus magnus ineptia poetaris qui alius ille ala impono alius cornu alius adulter ille induco et abnocto alius saevus in deus alius iniquus in homo alius raptor ingenuus et cognator quidem alius parricida et regnum alienus paternus expugnator qui nihil alius ago sum quam ut pudor homo pecco demo si talis deus credo


Summum bonum immortale est, nescit exire nec satietatem habet nec paenitentiam ; numquam enim recta mens vertitur nec sibi odio est nec quicquam mutavit a vita optima. At voluptas tunc, cum maxime delectat, extinguitur ; non multum loci habet, itaque cito implet et taedio est et post primum impetum marcet. Nec id umquam certum est, cuius in motu natura est. Ita ne potest quidem ulla eius esse substantia, quod venit transitque celerrime in ipso usu sui periturum ; eo enim pertendit, ubi desinat, et, dum incipit, spectat ad finem.

superus bonus immortal sum nescio exeo neque satietas habeo neque paenitentia numquam enim recta mens verto neque sui odium sum neque quisquam muto ab vito bonus at voluptas tunc cum magnus delecto extinguitur non multus locus habeo itaque cito impleo et taedium sum et post primus impetus marceo neque is umquam certus sum qui in motus natura sum ita ne possum quidem ullus is sum substantia qui venio transeo celer in ipse usus suus pereo is enim pertendo ubi desino et dum incipio specto ad finis


Non est ergo, quod perperam exaudiatis, quae honeste, fortiter, animose a studiosis sapientiae dicuntur. Et hoc primum adtendite : aliud est studiosus sapientiae, aliud iam adeptus sapientiam. Ille tibi dicet : " Optime loquor, sed adhuc inter mala volutor plurima. Non est, quod me ad formulam meam exigas. Cum maxime facio me et formo et ad exemplar ingens attollo ; si processero quantumcumque proposui, exige ut dictis facta respondeant." Adsecutus vero humani boni summam aliter tecum aget et dicet : “Primum non est, quod tibi permittas de melioribus ferre sententiam ; mihi iam, quod argumentum est recti, contigit malis displicere.

non sum ergo qui perperam exaudio qui honestus fortis animosus ab studiosus sapientia dico et hic primus adtendo alius sum studiosus sapientia alius iam adipiscor sapientia ille tu dico optume loquor sed adhuc inter malus volutor multus non sum qui ego ad formula meus exigo cos magnus facio ego et formo et ad exemplar ingens attollo si procedo quantus propono exigo ut dictum facio respondeo assequor verus humanus bonus summa aliter tu ago et dico primus non sum qui tu permitto de bonus fero sententia ego iam qui argumentum sum recingo contingo malus displiceo


Hoc vos non intellegitis et alienum fortunae vestrae vultum geritis, sicut plurimi, quibus in circo aut theatro desidentibus iam funesta domus est nec adnuntiatum malum. At ego ex alto prospiciens video, quae tempestates aut immineant vobis paulo tardius rupturae nimbum suum, aut iam vicinae vos ac vestra rapturae propius accesserint. Quid porro ? Nonne nunc quoque, etiam si parum sentitis, turbo quidam animos vestros rotat et involvit, fugientes petentesque eadem et nunc in sublime adlevatos nunc in infima adlisos ?

hic tu non intellego et alienus fortuna vester vultus gero sicut plurimus qui in circus aut theatrum desideo iam funestus domus sum neque adnuntio malus at ego ex altus prospicio video qui tempestas aut immineo tu paulus tardus rumpo nimbus suus aut iam vicina tu atque vester rapio propius accedo quis porro nonne nunc quoque etiam si parum sentio turbo quidam animus vester roto et involvo fugio peto idem et nunc in sublimis adlevatos nunc in infimus adlisos


Sapientis quisquis abstulerit divitias, omnia illi sua relinquet ; vivit enim praesentibus laetus, futuri securus. " Nihil magis," inquit ille Socrates, aut aliquis alius, ius cui idem adversus humana atque eadem potestas est, " persuasi mihi, quam ne ad opiniones vestras actum vitae meae flecterem. Solita conferte undique verba ; non conviciari vos putabo sed vagire velut infantes miserrimos."

sapio quisquis aufero divitiae omnis ille suus relinquo vivo enim praesens laetus sum securus nihil magis inquam ille socrates aut aliquis alius ius qui idem adverro humanus atque idem potestas sum persuadeo ego quam ne ad opinio vester ago vita meus flecto soleo confero undique verbum non conviciaris tu puto sed vagio velut infer miser


Quaeramus aliquod non in speciem bonum, sed solidum et aequale et a secretiore parte formosius ; hoc eruamus. Nec longe positum est; invenietur, scire tantum opus est quo manum porrigas. Nunc velut in tenebris vicina transimus offensantes ea ipsa quae desideramus.

quaero aliqui non in species bonus sed solidus et aequal et ab secerno pars formosus hic eruo neque longus pono sum invenio scio tantus opus sum quo manus porrigo nunc velut in tenebrae vicinum transeo offenso is ipse qui desidero


quaeris enim aliquid supra summum. Interrogas, quid petam ex virtute ? Ipsam. Nihil enim habet melius, ipsa pretium sui. An hoc parum magnum est ? Cum tibi dicam : " Summum bonum est infragilis animi rigor et providentia et sublimitas et sanitas et libertas et concordia et decor," aliquid etiamnunc exigis maius, ad quod ista referantur ? Quid mihi voluptatem nominas ? Hominis bonum quaero, non ventris, qui pecudibus ac beluis laxior est !

quaero enim aliquis supra superus interrogo quis peto ex virtus ipse nihil enim habeo bonus ipse pretium suus an hic parum magnus sum cos tu dico superus bonus sum infragilis animus rigor et provideo et sublimitas et sanitas et libertas et concordia et decor aliquis etiamnum exigo magnus ad qui iste refero quis ego voluptas nomino homo bonus quaero non venter qui pecus atque belua laxus sum


Itaque quod unum habebant in malis bonum perdunt, peccandi verecundiam. Laudant enim ea, quibus erubescebant, et vitio gloriantur; ideoque ne resurgere quidem adulescentiae licet, cum honestus turpi desidiae titulus accessit. Hoc est cur ista voluptatis laudatio perniciosa sit, quia honesta praecepta intra latent, quod corrumpit apparet.

itaque qui unus habeo in malus bonus perdo pecco verecundia laudo enim is qui erubesco et vitio glorior ideo ne resurgo quidem adulescentia licet cum honestus turpis desidia titulus accedo hic sum cur iste voluptas laudatio perniciosus sum quia honestus praecipio intra lateo qui corrumpo appareo


Sed, ut tibi rationem reddam, qua nulli mortalium invideo, audi quid promittam et quanti quaeque aestimem. Divitias nego bonum esse ; nam si essent, bonos facerent. Nunc, quoniam quod apud malos deprenditur diei bonum non potest, hoc illis nomen nego. Ceterum et habendas esse et utiles et magna commoda vitae adferentis fateor.

sed ut tu ratio reddo qui nullus mortalis invideo audio quis promitto et quantus quisque aestimo divitiae nego bonus sum nam si sum bonus facio nunc quoniam qui apud malus deprehendo dies bonus non possum hic ille nomen nego ceterum et habeo sum et utilis et magnus commodus vita affero fateor


Vobis autem vacat aliena scrutari mala et sententias ferre de quoquam ? " Quare hic philosophus laxius habitat ? Quare hic lautius cenat ? " Papulas observatis alienas, obsiti plurimis ulceribus. Hoc tale est, quale si quis pulcherrimorum corporum naevos aut verrucas derideat, quem foeda scabies depascitur.

tu autem vaco alienus scrutor malus et sententia fero de quoquam quaris hic philosophus laxus habito quaris hic lavo ceno papula observo alienus obsero multus ulcus hic talis sum qualis si quis pulcher corpus naevus aut verruca derideo qui foedus scabies depasco


Externa ratio quaerat sensibus irritata et capiens inde principia—nec enim habet aliud, unde conetur aut unde ad verum impetum capiat—, at in se revertatur. Nam mundus quoque cuncta complectens rectorque universi deus in exteriora quidem tendit, sed tamen introrsum undique in se redit. Idem nostra mens faciat ; cum secuta sensus suos per illos se ad externa porrexerit, et illorum et sui potens sit.

externus ratio quaero sensus irrito et capio inde principia neque enim habeo alius unde conor aut unde ad verus impetus capio at in sui revorto nam mundus quoque cunctus complector rector universus deus in exter quidem tendo sed tamen introrsum undique in sui redeo idem noster mens facio cum sequor sensus suus per ille sui ad externus porrigo et ille et suus possum sum


Qui vero virtutis voluptatisque societatem facit et ne ex aequo quidem, fragilitate alterius boni quicquid in altero vigoris est hebetat libertatemque illam, ita demum, si nihil se pretiosius novit, invictam, sub iugum mittit. Nam, quae maxima servitus est, incipit illi opus esse fortuna; sequitur vita anxia, suspiciosa, trepida, casum pavens, temporum suspensa momentis.

qui verus virtus voluptas societas facio et ne ex aequus quidem fragilitas alter bonus quisquis in alter vigor sum hebeto libertas ille ita demum si nihil sui pretiosus nosco invictus sub iugum mitto nam qui maximus servio sum incipio ille opus sum fortuna sequor vito anxius suspiciosus trepido casus paveo tempus suspendo momentum


Nunc vero stat contra rationem defensor mali sui populus. Itaque id evenit quod in comitiis, in quibus eos factos esse praetores idem qui fecere mirantur, cum se mobilis favor circumegit. Eadem probamus, eadem reprehendimus ; hic exitus est omnis iudicii, in quo secundum plures datur.

nunc verus sto contra ratio defenso malus suus populus itaque is evenio qui in comitium in qui is facio sum praetor idem qui facio miror cum sui mobilis favor circumago idem probo idem reprehendo hic exitus sum omnis iudicium in quo secundus multus do


" Sed animus quoque," inquit, " voluptates habebit suas." Habeat sane sedeatque luxuriae et voluptatium arbiter; impleat se eis omnibus, quae obiectare sensus solent, deinde praeterita respiciat et exoletarum voluptatium memor exsultet prioribus futurisque iam immineat ac spes suas ordinet et, dum corpus in praesenti sagina iacet, cogitationes ad futuram praemittat : hoc mihi videbitur miserior, quoniam mala pro bonis legere dementia est. Nec sine sanitate quisquam beatus est nec sanus, cui obfutura pro optimis adpetuntur.

sed animus quoque inquam voluptas habeo suus habeo sanus sedeo luxuria et voluptas arbiter impleo sui is omnis qui obiectaris sensus soleo deinde praetereo respicio et exoletaris voluptas memor exsulto prior sum iam immineo atque spes suus ordino et dum corpus in praesens sagino iaceo cogitatio ad sum praemitto hic ego video miser quoniam malus pro bonus lego dementia sum neque sine sanitas quisquam beatus sum neque sanus qui obsum pro bonus adpeto


Prima virtus eat, haec ferat signa. Habebimus nihilo minus voluptatem, sed domini eius et temperatores erimus; aliquid nos exorabit, nihil coget. At ei, qui voluptati tradidere principia, utroque caruere ; virtutem enim amittunt, ceterum non ipsi voluptatem, sed ipsos voluptas habet, cuius aut inopia torquentur aut copia strangulantur, miseri, si deseruntur ab illa, miseriores, si obruuntur ; sicut deprensi mari Syrtico modo in sicco relinquuntur, modo torrente unda fluctuantur.

primus virtus eo hic fero signum habeo nihilum paruus voluptas sed dominus is et temperator sum aliquis nos exoro nihil cogo at is qui voluptas trado principia uterque careo virtus enim amitto ceterum non ipse voluptas sed ipse voluptas habeo qui aut inopia torqueo aut copia strangulo miser si desero ab ille miser si obruo sicut deprendo mare syrticus modo in sicco relinquo modo torreo unda fluctuo


Quid dissimilia, immo diversa componitis ? Altum quiddam est virtus, excelsum et regale, invictum, infatigabile ; voluptas humile, servile, imbecillum, caducum, cuius statio ac domicilium fornices et popinae sunt. Virtutem in templo convenies, in foro, in curia, pro muris stantem, pulverulentam, coloratam, callosas habentem manus ; voluptatem latitantem saepius ac tenebras captantem circa balinea ac sudatoria ac loca aedilem metuentia, mollem, enervem, mero atque unguento madentem, pallidam aut fucatam et medicamentis pollinctam.

quis dissimilis immo diverto compono altus quidam sum virtus excello et regal invictus infatigabilis voluptas humilis servilis imbecillus caducus qui statio atque domicilium fornix et popina sum virtus in templum convenio in forum in curia pro murus sto pulverulentam coloro callosus habeo manus voluptas latito saepis atque tenebrae capto circa balinea atque sudatorius atque locum aedilis metuo mollis enervo merus atque unguentum madeo pallidus aut fuco et medicamentum pollingo


Agedum, virtus antecedat, tutum erit omne vestigium. Et voluptas nocet nimia ; in virtute non est verendum, ne quid nimium sit, quia in ipsa est modus. Non est bonum, quod magnitudine laborat sua. Rationalem porro sortitis naturam quae melius res quam ratio proponitur ? Et si placet ista iunctura, si hoc placet ad beatam vitam ire comitatu, virtus antecedat, comitetur voluptas et circa corpus ut umbra versetur. Virtutem quidem, excelsissimam dominam, voluptati tradere ancillam nihil magnum animo capientis est.

agedum virtus antecedo tueor sum omnis vestigium et voluptas noceo nimius in virtus non sum vereor ne quis nimium sum quia in ipse sum modus non sum bonus qui magnitudo laboro suus rational porro sortio natura qui bonus res quam ratio propono et si placeo iste jungo si hic placeo ad beatus vita eo comito virtus antecedo comito voluptas et circa corpus ut umbra verso virtus quidem excello domina voluptas trado ancilla nihil magnus animus capio sum


Cum sistrum aliquis concutiens ex imperio mentitur, cum aliquis secandi lacertos suos artifex brachia atque umeros suspensa manu cruentat, cum aliqua genibus per viam repens ululat laurumque linteatus senex et medio lucernam die praeferens conclamat iratum aliquem deorum, concurritis et auditis ac divinum esse eum, invicem mutum alentes stuporem, adfirmatis.

cos sistrum aliquis concutio ex imperium mentior cum aliquis seco lacertus suus artifex bracchium atque umerus suspendo manus cruento cum aliqui genu per via repo ululo laurus linteatus senex et medium lucerna dies praefero conclamo irascor aliquis deus concurro et audio atque divinus sum is invicem mutus alo stupor adfirmo


" Quid ergo inter me stultum et te sapientem interest, si uterque habere volumus ? " Plurimum ; divitiae enim apud sapientem virum in servitute sunt, apud stultum in imperio ; sapiens divitiis nihil permittit, vobis divitiae omnia ; vos, tamquam aliquis vobis aeternam possessionem earum promiserit, adsuescitis illis et cohaeretis, sapiens tunc maxime paupertatem meditatur, cum in mediis divitiis constitit.

quis ergo inter ego stultus et tu sapio intersum si uterque habeo volo multus divitiae enim apud sapio vir in servitus sum apud stultus in imperium sapio divitiae nihil permitto tu divitiae omnis tu tamquam aliquis tu aeternus possessio is promitto assuesco ille et cohaereo sapio tunc magnus paupertas meditor cum in medius divitiae consto


Incorruptus vir sit externis et insuperabilis miratorque tantum sui, fidens animo atque in utrumque paratus, artifex vitae ; fiducia eius non sine scientia sit, scientia non sine constantia ; maneant illi semel placita nec ulla in decretis eius litura sit. Intellegitur, etiam si non adiecero, compositum ordinatumque fore talem virum et in iis quae aget cum comitate magnificum.

incorruptus vir sum externus et insuperabilis mirator tantus suus fido animus atque in uterque paro artifex vita fiducia is non sine scientia sum scientia non sine constantia maneo ille semel placeo neque ullus in decretum is litura sum intellego etiam si non adicio compono ordino sum talis vir et in is qui ago cum comitas magnificus


Cum de beata vita agetur, non est quod mihi illud discessionum more respondeas : " Haec pars maior esse videtur." Ideo enim peior est. Non tam bene cum rebus humanis agitur, ut meliora pluribus placeant ; argumentum pessimi turba est.

cos de beatus vito ago non sum qui ego ille discessio mos respondeo hic pars magnus sum video ideo enim malus sum non tam bene cum res humanus ago ut bonus multus placeo argumentum malus turba sum


Utrumne " Inutiles estis " an " Ego uti divitiis nescio " ? Quemadmodum etiam pedibus suis poterit iter conficere, escendere tamen vehiculum malet, sic pauper etsi poterit esse, dives volet. Habebit itaque opes, sed tamquam leves et avolaturas, nec ulli alii eas nec sibi graves esse patietur.

uter inutilis sum an ego uti divitiae nescio quemadmodum etiam pes suus possum iter confacio escendo tamen vehiculis malo sic pauper etsi possum sum dives volo habeo itaque ops sed tamquam levo et avolaturas neque ullus alius is neque sui gravis sum patior


Otiosi divitiis Inditis nec providetis illarum periculum, sicut barbari plerumque inclusi, ut ignari machinarum, segnes laborem obsidentium spectant nec quo illa pertineant, quae ex longinquo struuntur, intellegunt. Idem vobis evenit; marcetis in vestris rebus nec cogitatis, quot casus undique immineant iam iamque pretiosa spolia laturi.

otiosus divitiae indo neque provideo ille periculum sicut barbaris plerusque includo ut ignaris machinaris segnis labor obsido specto neque quo ille pertineo qui ex longinquus struo intellego idem tu evenio marceo in vester res neque cogitas quot casus undique immineo iam iam pretiosus spolium fero


Non contemnet se sapiens, etiam si fuerit minimae staturae, esse tamen se procerum volet. Et exilis corpore aut amisso oculo valebit, malet tamen sibi esse corporis robur, et hoc ita, ut sciat esse aliud in se valentius. Malam valetudinem tolerabit, bonam optabit.

non contemno sui sapio etiam si sum minimus sto sum tamen sui procerus volo et exilis corpus aut amitto oculus valeo malo tamen sui sum corpus robur et hic ita ut scio sum alius in sui valeo malus valetudo tolero bonus opto


Nec enim se sapiens indignum ullis muneribus fortuitis putat. Non amat divitias, sed mavult; non in animum illas, sed in domum recipit, nec respuit possessas, sed continet et maiorem virtuti suae materiam subministrari vult.

neque enim sui sapio indignus ullus munus fortuitus puto non amo divitiae sed malo non in animus ille sed in domus recipio neque respuo possessus sed contineo et magnus virtus suus materia subministraris volo


Adice nunc, quod voluptas etiam ad vitam turpissimam venit, at virtus malam vitam non admittit, et infelices quidam non sine voluptate, immo ob ipsam voluptatem sunt, quod non eveniret, si virtuti se voluptas immiscuisset, qua virtus saepe caret, numquam indiget.

adicio nunc qui voluptas etiam ad vita turpis venio at virtus malus vita non admitto et infelix quidam non sine voluptas immo ob ipse voluptas sum qui non evenio si virtus sui voluptas immiscuisset qui virtus saepe careo numquam indigeo