De Beneficiis

CC BY 4.0 (estate-derived fields); included text keeps its per-record source license

Reuse requires the attribution line above (CC BY 4.0). Text records carry their own license_id; only open-display licenses appear in this file.

Licensed lexica and citation-only authorities are excluded from bulk dumps by construction — cite the authority, never reprint it.


Huic respondebimus numquam expectare nos certissimam rerum comprehensionem, quoniam in arduo est veri exploratio, sed ea ire, qua ducit veri similitudo. Omne hac via procedit officium. Sic serimus, sic navigamus, sic militamus, sic uxores ducimus, sic liberos tollimus ; cum omnium horum incertus sit eventus, ad ea accedimus, de quibus bene sperandum esse credidimus. Quis enim pollicetur serenti proventum, naviganti portum, militanti victoriam, marito pudicam uxorem, patri pios liberos ? Sequimur, qua ratio, non qua veritas traxit.

hic respondeo numquam expecto nos certus res comprehensio quoniam in arduus sum verus exploratio sed is eo qui duco verus similitudo omnis hic via procedo officium sic sero sic navigo sic milito sic uxor duco sic liber tollo cum omnis hic incertus sum evenio ad is accedo de qui bene spero sum credo quis enim polliceor sero provenio navigo portus milito victoria marito pudicus uxor pater pius liber sequor qui ratio non qui vereor traho


Inspiciam tamen et, quantum sit, de quo agitur; dabit mihi consilium promissae rei modus. Si exiguum est, dabo, non quia dignus es, sed quia promisi, nec tamquam munus dabo, sed verba mea redimam et aurem mihi pervellam. Damno castigabo promittentis temeritatem : " Ecce, ut doleat tibi, ut postea consideratius loquaris ! " Quod dicere solemus, linguarium dabo.

inspicio tamen et quantus sum de quo ago do ego consilium promitto res modus si exiguus sum do non quia dignus sum sed quia promitto neque tamquam munus do sed verbum meus redimo et auris ego pervello damnum castigo promitto temeritas ecce ut doleo tu ut postea considero loquaris qui dico solo linguarium do


Ingratus est, qui in referenda gratia secundum datum videt, qui sperat, cum reddit. Ingratum voco, qui aegro adsidit, quia testamentum facturus est, cui de hereditate aut de legato vacat cogitare. Faciat licet omnia, quae facere bonus amicus et memor officii debet : si animo eius obversatur spes lucri, captator est et hamum iacit. Ut aves, quae laceratione corporum aluntur, lassa morbo pecora et casura ex proximo speculantur, ita hic imminet morti et circa cadaver volat.

ingratus sum qui in refero gratia secundus do video qui spero cum reddo ingratus voco qui aeger assideo quia testamentum facio sum qui de hereditas aut de legatus vaco cogito facio licet omnis qui facio bonus amicus et memor officium debeo si animus is obverso spes lucrum captator sum et hamus jacio ut aveo qui laceratio corpus alo lasso morbus pecus et cado ex propior speculor ita hic immineo mors et circa cadaver volo


Aeque ambitio non patitur quemquam in ea mensura honorum conquiescere, quae quondam eius fuit impudens votum. Nemo agit de tribunatu gratias, sed queritur, quod non est ad praeturam usque perductus ; nec haec grata est, si deest consulatus ; ne hic quidem satiat, si unus est. Ultra se cupiditas porrigit et felicitatem suam non intellegit, quia non, unde venerit, respicit, sed quo tendat.

aequus ambitio non patior quisquam in is mensura honor conquiesco qui quondam is sum impudens voveo nemo ago de tribunatus gratia sed queror qui non sum ad praetorqueo usque perduco neque hic gratus sum si desum consulatus ne hic quidem satio si unus sum ultra sui cupiditas porrigo et felicitas suus non intellego quia non unde venio respicio sed quo tendo


Meliorem illum facies ferendo, utique peiorem exprobrando. Non est, quod frontem eius indures ; sine, si quid est pudoris residui, servet. Saepe dubiam verecundiam vox conviciantis clarior rupit. Nemo id esse, quod iam videtur, timet ; deprenso pudor demitur.

bonus ille facies fero utique malus exprobro non sum qui frons is induro sine si quis sum pudor residuus servo saepe dubius verecundia vox convicior clarus rumpo nemo is sum qui iam video timeo deprehenso pudor demo


nobis voluptas est dare beneficia vel laboriosa, dum aliorum labores levent, vel periculosa, dum alios periculis extrahant, vel rationes nostras adgravatura, dum aliorum necessitates et angustias laxent.

nos voluptas sum do beneficium vel laboriosus dum alius labor levo vel periculosus dum alius periculum extraho vel ratio noster adgravo dum alius necessitas et angustiae laxo


Archelaus rex Socratem rogavit, ut ad se veniret ; dixisse Socrates traditur nolle se ad eum venire, a quo acciperet beneficia, cum reddere illi paria non posset. Primum in ipsius potestate erat non accipere ; deinde ipse dare beneficium prior incipiebat, veniebat enim rogatus et id dabat, quod utique ille non erat Socrati redditurus. Etiamnunc Archelaus daturus erat aurum et argentum recepturus contemptum auri et argenti: non poterat referre Archelao Socrates gratias ?

archelaus rex socrates rogo ut ad sui venio dico socrates trado nolo sui ad is venio ab quo accipio beneficium cum reddo ille par non possum primus in ipse potestas sum non accipio deinde ipse do beneficium prior incipio venio enim rogo et is do qui utique ille non sum socrates reddo etiamnum archelaus do sum aurum et argentum recipio contemno aurum et argentum non possum refero archelaus socrates gratia


Si tibi ostendero aliquem, ut secreta domini prodat, nulla tyranni pollicitatione corruptum, nullis territum minis, nullis cruciatibus victum avertisse, quantum potuerit, suspiciones quaerentis et impendisse spiritum fidei, hunc tu negabis beneficium domino dedisse, quia servus est ?

si tu ostendo aliquis ut secerno dominus prodo nullus tyrannus pollicitatio corrumpo nullus terreo minae nullus cruciatus vinco averto quantus possum suspicio quaero et impendo spiritus fides hic tu nego beneficium dominus do quia servus sum


" Isto modo," inquit, " nec medico quicquam debere te nisi mercedulam dicis nec praeceptori, quia aliquid numeraveris. Atqui omnium horum apud nos magna caritas, magna reverentia est." Adversus hoc respondetur quaedam pluris esse, quam emuntur.

iste modo inquam neque medico quisquam debeo tu nisi mercedula dico neque praeceptor quia aliquis numero atqui omnis hic apud nos magnus careo magnus reverendus sum adverro hic respondeo quidam multus sum quam emo


Hoc pravitate naturae accidere quibusdam non negaverim, pluribus, quia memoriam tempus interpositum subducit ; nam quae recentia apud illos viguerunt, ea interiecto spatio obsolescunt. De quibus fuisse mihi tecum disputationem scio, cum tu illos non ingratos vocares sed oblitos, tamquam ea res ingratum excuset, quae facit, aut, quia hoc accidit alicui, non sit ingratus, cum hoc non accidat nisi ingrato.

hic pravitas natura accido quidam non nego multus quia memoria tempus interpono subduco nam qui recens apud ille vigesco is interiacio spatium obsolesco de qui sum ego tu disputatio scio cum tu ille non ingratus vocaris sed obliuiscor tamquam is res ingratus excuso qui facio aut quia hic accido aliqui non sum ingratus cum hic non accido nisi ingratus


Dabit tibi Philippus, quia promisit, etiam si non debet, etiam si iniuriam facturus est, etiam si scelus facturus est, etiam si uno facto praeclusurus est naufragis litora ? Non est levitas a cognito et damnato errore discedere, et ingenue fatendum est : " Aliud putavi, deceptus sum." Haec vero superbae stultitiae perseverantia est: " Quod semel dixi, qualecumque est, fixum ratumque sit."

do tu philippus quia promitto etiam si non debeo etiam si iniuria facio sum etiam si scelus facio sum etiam si unus facio praecludo sum naufragus litus non sum levitas ab cognosco et damno error discedo et ingenuus fateor sum alius puto decipio sum hic verus superbus stultitia persevero sum qui semel dico qualis sum figo reor sum


dum vindicant inexplorata pro certis flectique non minus existimant turpe quam vinci et perpetua credunt, quae in summum perducta maxime nutant, ingentia super se ac suos regna fregerunt ; nec intellexerunt in illa scena vanis et cito diffluentibus bonis refulgente ex eo tempore ipsos nihil non adversi expectare debuisse, ex quo nihil veri audire potuerunt.

dum vindico inexploratus pro certus flecto non paruus existimo turpis quam vinco et perpetuus credo qui in superus perduco magnus nuto ingens super sui atque suus regnum frango neque intellego in ille scena vanus et cito diffluo bonus refulgeo ex is tempus ipse nihil non adverro expecto debeo ex quo nihil verus audio possum


"Is," inquit, " cuius prostitutae sunt, leno est; omnia autem sapientis sunt ; inter omnia et prostitutae sunt ; ergo prostitutae sapientis sunt. Leno autem est, cuius prostitutae sunt ; ergo sapiens leno est," Sic illum vetant emere, dicunt enim :

is inquam qui prostituo sum leno sum omnis autem sapio sum inter omnis et prostituo sum ergo prostituo sapio sum leno autem sum qui prostituo sum ergo sapio leno sum sic ille veto emo dico enim


Quid ergo facies ? Non arma sumenda sunt : at fortasse erunt. Non maria emetienda : fortasse etiam ventis minantibus solves. Vis reddere beneficium ? Benigne accipe ; rettulisti gratiam, non ut solvisse te putes, sed ut securior debeas.

quis ergo facies non arma sumo sum at fortasse sum non mare emetior fortasse etiam venio mino solvo volo reddo beneficium benignus accipio refero gratia non ut solvo tu puto sed ut securus debeo


saepe enim opus est malis exactore, etiam bonis admonitione. Quid ergo ? Occasionem ignoranti non ostendam ? Necessitates illi meas non detegam ? Quare nescisse se aut mentiatur aut doleat ? Interveniat aliquando admonitio, sed verecunda, quae non poscat nec in ius vocet.

saepe enim opus sum malus exactor etiam bonus admonitio quis ergo occasio ignoro non ostendo necessitas ille meus non detego quaris nescio sui aut mentior aut doleo intervenio aliquando admonitio sed verecundus qui non posco neque in ius voco


Et creditori statim in macellum laturo, quod acceperit, reddam ; etiam si mihi adulteram, cui monerem, delegaverit, solvam ; et, si nummos, quos accipiet, in sinum suum discinctus infundet, dabo. Reddendum enim mihi est, non servandum, cum reddidero, ac tuendum; beneficii accepti, non redditi, custodiam debeo. Dum apud me est, salvum sit ; ceterum, licet accipientis manibus effluat, dandum est reposcenti. Reddam bono, cum expediet, malo, cum petet.

et creditor statim in macellum fero qui accipio reddo etiam si ego adulter qui moneo delego solvo et si nummus qui accipio in sinum suus discingo infundo do reddo enim ego sum non servo cum reddo atque tueor beneficium accipio non reddo custodia debeo dum apud ego sum salvus sum ceterum licet accipio manus effluo do sum reposco reddo bonus cum expedio malus cum peto


Si quis nulla se amica fecit insignem nec alienae uxori annuum praestat, hunc matronae humilem et sordidae libidinis et ancillariolum vocant. Inde decentissimum sponsaliorum genus est adulterium et in consensu vidui caelibatus, quoniam nemo uxorem duxit, nisi qui abduxit.

si quis nullus sui amicus facio insignis neque alienus uxor annuus praesto hic matrona humilis et sordidus libido et ancillariolus voco indus decet sponsalis genus sum adulterium et in consensus viduus caelibatus quoniam nemo uxor duco nisi qui abduco


Ergo et nos beneficium damus animalibus, quae aut usui aut alimento futura nutrimus ! Beneficium damus arbustis, quae colimus, ne siccitate aut immoti et neclecti soli duritia laborent !

ergo et nos beneficium do animal qui aut usus aut alimentum sum nutrio beneficium do arbustus qui colo ne siccitas aut immotus et neclecti solus duritia laboro


Sequens sensus mirificus est, qui uno bene posito beneficio multorum amissorum damna solatur. Vide, oro te, ne hoc et verius sit et magnitudini bene facientis aptius, ut illum hortemur ad danda, etiam si nullum bene positurus est. Illud enim falsum est " perdenda sunt multa " ; nullum perit, quia, qui perdit, computaverat.

sequor sensus mirificus sum qui unus bene pono beneficium multus amissor damno solo video oro tu ne hic et verus sum et magnitudo bene facio aptus ut ille horto ad do etiam si nullus bene pono sum ille enim falsus sum perdo sum multus nullus pereo quia qui perdo computaverat


Egregie mihi videtur M. Antonius apud Rabirium poetam, cum fortunam suam transeuntem alio videat et sibi nihil relictum praeter ius mortis, id quoque, si cito occupaverit, exclamare : Hoc habeo, quodcumque dedi. O ! quantum habere potuit, si voluisset ! Hae sunt divitiae certae in quacumque sortis humanae levitate uno loco permansurae; quae cum maiores fuerint, hoc minorem habebunt invidiam. Quid tamquam tuo parcis ? Procurator es.

egregius ego video m antonius apud rabirius poeta cum fortuna suus transeo alius video et sui nihil relinquo praeter ius mors is quoque si cito occupo exclamaris hic habeo quicumque do o quantus habeo possum si volo hic sum divitiae certus in quicumque sors humanus levitas unus locus permaneo qui cum magnus sum hic paruus habeo invidia quis tamquam tuus parco procurator sum


Nostri saeculi exempla non praeteribo. Sub Tib. Caesare fuit accusandi frequens et paene publica rabies, quae omni civili bello gravius togatam civitatem confecit ; excipiebatur ebriorum sermo, simplicitas iocantium ; nihil erat tutum ; omnis saeviendi placebat occasio, nec iam reorum expectabantur eventus, cum esset unus. Cenabat Paulus praetorius in convivio quodam imaginem Tib. Caesaris habens ectypa et eminente gemma.

noster saeculis exemplum non praetereo sub tib caesaris sum accuso frequens et paene publicus rabio qui omnis civilis bellum gravis togata civitas confacio excipio ebrius sermo simplicitas jocor nihil sum tueor omnis saevio placeo occasio neque iam reus expectabantur evenio cum sum unus ceno paulus praetorius in convivium quidam imago tib caesar habeo ectypus et emineo gemma


Beneficia in volgus cum largiri institueris, perdenda sunt multa, ut semel ponas bene. In priore versu utrumque reprehendas ; nam nec in vulgum effundenda sunt, et nullius rei, minime beneficiorum, honesta largitio est ; quibus si detraxeris iudicium, desinunt esse beneficia, in aliud quodlibet incident nomen.

beneficium in vulgus cum largior instituo perdo sum multus ut semel pono bene in prior verro uterque reprehendo nam neque in vulgus effundo sum et nullus res paruus beneficus honestus largitio sum qui si detraho iudicium desino sum beneficium in alius qui incido nomen


Causam dicebat apud divum Iulium ex veteranis quidam paulo violentior adversus vicinos suos et causa premebatur. " Meministi," inquit, " imperator, in Hispania, talum extorsisse te circa Sucronem ?" Cum Caesar meminisse se dixisset : " Meministi quidem sub quadam arbore minimum umbrae spargente cum velles residere ferventissimo sole et esset asperrimus locus, in quo ex rupibus acutis unica illa arbor eruperat, quendam ex commilitonibus paenulam suam substravisse ? "

causa dico apud divus julius ex veteranus quidam paulus violens adverro vicinus suus et causa premo memini inquam imperator in hispania tal extorqueo tu circa sucro cos caesar memini sui dico memini quidem sub quidam arbor paruus umbra spargo cum volo resideo ferveo sol et sum asper locus in quo ex rupes acuo unicus ille arbor erumpo quidam ex commilito paenula suus substerno


Nemo haec ita interpretetur, tamquam reducam liberalitatem et frenis artioribus reprimam ; illa vero, in quantum libet, exeat, sed eat, non erret. Licet ita largiri, ut unusquisque, etiam si cum multis accepit, in populo se esse non putet.

nemo hic ita interpretor tamquam reduco liberalitas et frenum artus reprimo ille verus in quantus libet exeo sed eo non erro licet ita largior ut unusquisque etiam si cum multus accipio in populus sui sum non puto


Deus quoque quaedam munera universo humano generi dedit, a quibus excluditur nemo. Nec enim poterat fieri, ut ventus bonis viris secundus esset, contrarius malis, communi autem bono erat patere commercium maris et regnum humani generis relaxari ; nec poterat lex casuris imbribus dici, ne in malorum improborumque rura defluerent. Quaedam in medio ponuntur.

deus quoque quidam munus universus humanus gener do ab qui excludo nemo neque enim possum fio ut venio bonus vis secundus sum contrarius malus communis autem bonus sum pateo commercium mare et regnum humanus genus relaxaris neque possum lex cado imber dico ne in malus improborumque rus defluo quidam in medium pono


"Si promiseris," inquit, " te daturum beneficium et postea ingratum esse scieris, dabis an non ? Si facis sciens, peccas, das enim, cui non debes dare ; si negas, et hoc modo peccas : non das ei, cui promisisti. Conscientia vestra hoc loco titubat et illud superbum promissum numquam sapientem facti sui paenitere nec umquam emendare, quod fecerit, nec mutare consilium,"

si promitto inquam tu do beneficium et postea ingratus sum scio do an non si facio scio pecco do enim qui non debeo do si nego et hic modo pecco non do is qui promitto conscientia vester hic locus titubo et ille superbus promitto numquam sapio facio suus paeniteo neque umquam emendo qui facio neque muto consilium


Beneficium est opera utilis, sed non omnis opera utilis beneficium est ; quaedam enim tam exigua sunt, ut beneficii nomen non occupent. Duae res coire debent, quae beneficium efficiant. Primum rei magnitudo ; quaedam enim sunt infra huius nominis mensuram. Quis beneficium dixit quadram panis aut stipem aeris abiecti aut ignis accendendi factam potestatem ? Et interdum ista plus prosunt, quam maxima ; sed tamen vilitas sua illis, etiam ubi temporis necessitate facta sunt necessaria, detrahit pretium.

beneficium sum opus utilis sed non omnis opus utilis beneficium sum quidam enim tam exiguus sum ut beneficium nomen non occupo duo res coeo debeo qui beneficium efficio primus res magnitudo quidam enim sum infra hic nomen mensura quis beneficium dico quadra panis aut stips aer abicio aut ignis accendo facio potestas et interdum iste multus prosum quam maximus sed tamen vilito suus ille etiam ubi tempus necessitas facio sum necessarius detraho pretium


tum ingenium latens et pigrum iniecta, ut ita dicam, manu extraxit ; nec, quae sciebat, maligne dispensavit, quo diutius esset necessarius, sed cupit, si posset, universa transfundere : ingratus sum, nisi illum inter gratissimas necessitudines diligo.

tum ingenium lateo et piger inicio ut ita dico manus extraho neque qui scio malignus dispenso quo diu sum necessarius sed cupio si possum universus transfundo ingratus sum nisi ille inter gratus necessitudo diligo


Quid ergo est ? Cum sit nulla honesta vis animi, etiam si a recta voluntate incepit, nisi quam virtutem modus fecit, veto liberalitatem nepotari. Tunc iuvat accepisse beneficium et supinis quidem manibus, ubi illud ratio ad dignos perducit, non quolibet casus et consilii indigens impetus defert ; quod ostentare libet et inscribere sibi.

quis ergo sum cos sum nullus honestus volo animus etiam si ab recta voluntas incipio nisi quam virtus modus facio veto liberalitas nepotaris tunc juvo accipio beneficium et supinus quidem manus ubi ille ratio ad dignus perduco non quilibet casus et consilium indigeo impetus defero qui ostentaris libet et inscribo sui


Quidam non tantum dant beneficia superbe, sed etiam accipiunt, quod non est committendum. Iam enim transeamus ad alteram partem tractaturi, quomodo se gerere homines in accipiendis beneficiis debeant. Quodcumque ex duobus constat officium, tantundem ab utroque exigit. Qualis pater esse debeat, eum inspexeris, scies non minus operis illic superesse, ut dispicias, qualem esse oporteat filium ; sunt aliquae partes mariti, sed non minores uxoris.

quidam non tantus do beneficium superbus sed etiam accipio qui non sum committo iam enim transeo ad alter pars tracto quomodo sui gero homo in accipio beneficium debeo quicumque ex duo consto officium tantus ab uterque exigo qual pater sum debeo is inspicio scio non paruus opus illic supersum ut dispicio qual sum oportet filius sum aliqui pars maritus sed non paruus uxor


"Quid ergo? impunitus erit ingratus?" Quid ergo, impunitus erit impius ? Quid malignus ? Quid avarus ? Quid impotens ? Quid crudelis ? Impunita tu credis esse, quae invisa sunt, aut ullum supplicium gravius existimas publico odio ?

quis ergo impunis sum ingratus quis ergo impunis sum impius quis malignus quis avarus quis impotens quis crudelis impunitus tu credo sum qui invideo sum aut ullus supplicium gravis existimo publicus odium


Hoc tam invisum vitium an impunitum esse debeat, quaeritur, et an haec lex, quae in scholis exercetur, etiam in civitate ponenda sit, qua ingrati datur actio ; quae videtur aequa omnibus. " Quidni ? cum urbes quoque urbibus, quae praestitere, exprobrent et in maiores collata a posteris exigant."

hic tam invideo vitium an impunis sum debeo quaero et an hic lex qui in schola exerceo etiam in civitas pono sum qui ingratus do actium qui video aequus omnis quis cum urbs quoque urbs qui praesto exprobro et in magnus confero ab posterus exigo


De quibusdam et imperitus iudex demittere tabellam potest, ubi fecisse aut non fecisse pronuntiandum est, ubi prolatis cautionibus controversia tollitur, ubi inter disputantes ratio ius dicit. Ubi vero animi coniectura capienda est, ubi id, de quo sola sapientia decernit, in controversiam incidit, non potest sumi ad haec iudex ex turba selectorum, quem census in album et equestris hereditas misit.

de quidam et imperitus iudex demitto tabella possum ubi facio aut non facio pronuntio sum ubi profero cautio controversia tollo ubi inter disputo ratio ius dico ubius verus animus conicio capio sum ubi is de quo solus sapientia decerno in controversia incido non possum sumo ad hic iudex ex turba selector qui census in albus et equester hereditas mitto


Non patitur aviditas quemquam esse gratum ; numquam enim improbae spei, quod datur, satis est, et maiora cupimus, quo maiora venerunt, multoque concitatior est avaritia in magnarum opum congestu collocata, ut flammae infinite acrior vis est, quo ex maiore incendio emicuit.

non patior aviditas quisquam sum gratus numquam enim improbus spes qui do satis sum et magnus cupio quo magnus venio multus concito sum avaritia in magnaris opos congero colloco ut flamma infinitus acer volo sum quo ex magnus incendium emico


"Sed nihil," inquit, " proficimus ; dissimulat, oblitus est : quid facere debeam ? " Quaeris rem maxime necessariam et in qua hanc materiam consummati decet, quemadmodum ingrati ferendi sint.

sed nihil inquam proficio dissimulo obliuiscor sum quis facio debeo quaero res magnus necessaria et in qui hic materia consummo decet quemadmodum ingratus fero sum


" Hoc ipsum, quod ista potuisti, patris munus est " ; respondebo tibi : " Est prorsus, si ad ista facienda nasci satis est ; sed si ad bene vivendum minima portio est vivere et id tribuisti, quod cum feris mihi et animalibus quibusdam minimis, quibusdam etiam foedissimis commune est, noli tibi adserere, quod non ex tuis beneficiis, etiam si non sine tuis, oritur."

hic ipse qui iste possum pater munus sum respondeo tu sum prorsus si ad iste facio nascor satis sum sed si ad bene vivo minimus portio sum vivo et is tribuo qui cum fera ego et animal quidam paruus quidam etiam foedus communis sum nolo tu assero qui non ex tuus beneficium etiam si non sine tuus orior


" Deinde, cum effringi templa et expilari impune Capitolium iubet, dicit nullum sacrilegum esse, quia, quidquid sublatum est, ex eo loco, qui deorum erat, in eum transfertur locum, qui deorum est.

deinde cum effringo templum et expilaris impunis capitolium iubeo dico nullus sacrilegus sum quia quisquis tollo sum ex is locus qui deus sum in is transfero locus qui deus sum


Beneficium vocas dedisse potentis populi civitatem, in quattuordecim deduxisse et defendisse capitis reum. Quid utilia suasisse ? Quid retinuisse, ne in scelus rueret ? Quid gladium excussisse morituro ? Quid efficacibus remediis lugentem et, quos desiderabat. volentem sequi ad vitae consilium reduxisse ? Quid adsedisse aegro et, cum valetudo eius ac salus momentis constaret, excepisse idonea cibo tempora et cadentes venas vino refecisse et medicum adduxisse morienti ?

beneficium voco do possum populus civitas in quattuordecim deduco et defendo capio reus quis utilis suadeo quis retineo ne in scelus ruo quis gladius excutio morior quis efficax remedium lugeo et qui desidero volo sequor ad vita consilium reduco quis adsedeo aeger et cum valetudo is atque salus momentum consto excipio idoneus cibus tempus et cado vena vinum reficio et medicus adduco morior


Eadem in beneficio ratio est ; nam cum interrogaveris, quid reddat, respondebo : bonam conscientiam. Quid reddat beneficium ? Dic tu mihi, quid reddat iustitia, quid innocentia, quid magnitudo animi, quid pudicitia, quid temperantia ; si quicquam praeter ipsas, ipsas non petis. In quid mundus vices suas solvit ?

idem in beneficium ratio sum nam cum interrogo quis reddo respondeo bonus conscientia quis reddo beneficium dico tu ego quis reddo iustitia quis innocens quis magnitudo animus quis pudicitia quis tempero si quisquam praeter ipse ipse non peto in quis mundus vicis suus solvo


Nonne, si gratus es, dices : Deus nobis haec otia fecit, namque erit ille mihi semper deus, illius aram saepe tener nostris ab ovilibus inbuet agnus, ille meas errare boves, ut cernis, et ipsum ludere, quae vellem, calamo permisit agresti.

nonne si gratus sum dico deus nos hic otium facio namque sum ille ego semper deus ille ara saepe tener noster ab ovilis inbuet agnus ille meus erro bos ut cerno et ipse ludo qui volo calamus permitto agrestis


Beneficium mihi dedit ; accepi non aliter, quam ipse accipi voluit : iam habet, quod petit, et quod unum petit, ergo gratus sum. Post hoc usus mei restat et aliquod ex homine grato commodum ; hoc non imperfecti officii reliqua pars est, sed perfecti accessio. Facit Phidias statuam ;

beneficium ego do accipio non aliter quam ipse accipio volo iam habeo qui peto et qui unus peto ergo gratus sum post hic utor meus resto et aliqui ex homo gratus commodus hic non imperfectus officium reliquus pars sum sed perficio accessio facio phidias statua


" Votum tuum aut supervacuum est aut iniuriosum, immo iniuriosum, etiam si irritum. Quidquid non efficis, dei munus est, iniuria vero, quidquid optas. Sat est ; tibi non aliter debemus irasci, quam si profeceris.

voveo tuus aut supervacuus sum aut injuriosus immo injuriosus etiam si irritus quisquis non efficio deus munus sum iniuria verus quisquis opto satis sum tu non aliter debeo irascor quam si proficio


Quid autem interest, utrum mihi, qui nescit, profuerit, an qui scire non potuit, cum utrique velle defuerit ? Quid interest, utrum me iubeas navi aut vehiculo aut lanceae debere beneficium an ei, qui aeque quam ista propositum bene faciendi nullum habuit, sed profuit casu ?

quis autem intersum utrum ego qui nescio prosum an qui scio non possum cum uterque volo desum quis intersum utrum ego jubeo no aut vehiculum aut lancea debeo beneficium an is qui aequus quam iste propono bene facio nullus habeo sed prosum casus


Vides non esse magnum in ipsa re momentum, quoniam non videtur dedisse beneficium, qui a malo animo profuit ; casus enim beneficium est, hominis iniuria. Leonem in amphitheatro spectavimus, qui unum e bestiariis agnitum, cum quondam eius fuisset magister, protexit ab impetu bestiarum. Num ergo beneficium est ferae auxilium ? Minime, quia nec voluit facere nec faciendi animo fecit.

video non sum magnus in ipse res momentum quoniam non video do beneficium qui ab malus animus prosum casus enim beneficium sum homo iniuria leo in amphitheatrum specto qui unus e bestiarius agnitum cum quondam is sum magister protego ab impetus bestia num ergo beneficium sum fera auxilium paruus quia neque volo facio neque facio animus facio


Corfinium Caesar obsidebat, tenebatur inclutus Domitius ; imperavit medico eidemque servo suo, ut sibi venenum daret. Cum tergiversantem videret : " Quid cunctaris," inquit, " tamquam in tua potestate totum istud sit ? Mortem rogo armatus." Tum ille promisit et medicamentum innoxium bibendum illi dedit ; quo cum sopitus esset, accessit ad filium eius et : " Iube," inquit, " me adservari, dum ex eventu intellegis, an venenum patri tuo dederim." Vixit Domitius et servatus a Caesare est ; prior tamen illum servus servaverat.

corfinium caesar obsido teneo inclutus domitius impero medico idem servo suus ut sui venenum do cos tergiversor video quis cunctaris inquam tamquam in tuus potestas totus iste sum mors rogo armo tum ille promitto et medicamentum innoxius bibo ille do quo cum sopio sum accedo ad filius is et jubeo inquam ego adservaris dum ex evenio intellego an venenum pater tuus do vivo domitius et servo ab caesaris sum prior tamen ille servus servo


Alia fortasse minus dignitatem suam praeferunt et, an sint honesta, interprete egent. Hoc expositum est pulchriusque, quam ut splendor eius dubie ac parum luceat. Quid tam laudabile, quid tam aequaliter in omnium animos receptum quam referre bene meritis gratiam ?

alius fortasse paruus dignitas suus praefero et an sum honestus interpres egeo hic expono sum pulcher quam ut splendor is dubius atque parum luceo quis tam laudabilis quis tam aequalis in omnis animus recipio quam refero bene meritum gratia


" Emissem," inquit, " pallium, si nummos haberem." Post hoc quisquis properaverit, sero dat ; iam Socrati defuit. Propter acerbos exactores repetere prohibemus, non, ut numquam fiat, sed ut parce.

emo inquam pallium si nummus habeo post hic quisquis propero serus do iam socrates desum propter acerbus exactor repeto prohibeo non ut numquam fio sed ut parco


Nihil debet Scipioni Roma, si Punicum bellum, ut finiret, aluit ; nihil Deciis, quod morte patriam servaverunt, si prius optaverant, ut devotioni fortissimae locum ultima rerum necessitas faceret. Gravissima infamia est medici opus quaerere ; multi, quos auxerant morbos et irritaverant, ut gloria maiore sanarent, non potuerunt discutere aut cum magna miserorum vexatione vicerunt.

nihil debeo scipio roma si punicus bellum ut finio alo nihil decius qui mors patria servo si prior opto ut devotio fortis locus ulter res necessitas facio gravis infamia sum medicus opus quaero multus qui augeo morbus et irritaverant ut gloria magnus sano non possum discutio aut cum magnus miserum vexatio vinco


Beneficium aliquis nesciens accipit, nemo a nesciente. Quomodo multos fortuita sanant nec ideo remedia sunt, et in flumen alicui cecidisse frigore magno causa sanitatis fuit, quomodo quorundam flagellis quartana discussa est et metus repentinus animum in aliam curam avertendo suspectas horas fefellit nec ideo quicquam horum, etiam si saluti fuit, salutare est, sic quidam nobis prosunt, dum nolunt, immo quia nolunt ; non tamen ideo illis beneficium debemus, quod perniciosa illorum consilia fortuna deflexit in melius.

beneficium aliquis nescio accipio nemo ab nescio quomodo multus fortuitus sano neque ideo remedio sum et in flumen aliqui cado frigor magnus causa sanitas sum quomodo quidam flagellum quartana discutio sum et metus repentinus animus in alius cura averto suspicio hora fallo neque ideo quisquam hic etiam si salus sum salutaris sum sic quidam nos prosum dum nolo immo quia nolo non tamen ideo ille beneficium debeo qui perniciosus ille consilium fortuna deflecto in bonus


Quemadmodum illi servaverunt bonorum civium officium, qui reddi sibi penates suos noluerunt clade communi, quia satius erat duos iniquo malo adfici quam omnes publico, ita non servat grati hominis adfectum, qui bene de se merentem difficultatibus vult opprimi, quas ipse submoveat, quia, etiam si bene cogitat, male precatur. Ne in patrocinium quidem, nedum in gloriam est incendium extinxisse, quod feceris.

quemadmodum ille servo bonus civis officium qui reddo sui penates suus nolo clades communis quia sero sum duo iniquus malus afficio quam omnis publicus ita non servo gratus homo afficio qui bene de sui mereo difficultas volo opprimo qui ipse submoveo quia etiam si bene cogito malus precor ne in patrocinium quidem nedum in gloria sum incendium extingo qui facio


Vide, ne eo maius sit, quo rarius est exemplum virtutis in servis, eoque gratius, quod, cum fere invisa imperia sint et omnis necessitas gravis, commune servitutis odium in aliquo domini caritas vicit. Ita non ideo beneficium non est, quia a servo profectum est, sed ideo maius, quia deterrere ab illo ne servitus quidem potuit.

video ne is magnus sum quo rarus sum exemplum virtus in servio eo gratus qui cum fere invideo imperium sum et omnis necessitas gravis communis servitus odium in aliquis dominus careo vinco ita non ideo beneficium non sum quia ab servo proficiscor sum sed ideo magnus quia deterreo ab ille ne servio quidem possum


"Possum de rerum natura queri, quod aurum argentumque non interius absconderit, quod non illis maius, quam quod detrahi posset, pondus iniecerit : quid sunt istae tabellae, quid computationes et venale tempus et sanguinulentae centesimae ? Voluntaria mala ex constitutione nostra pendentia, in quibus nihil est, quod subici oculis, quod teneri manu possit, inanis avaritiae somnia.

possum de res natura queror qui aurum argentum non interior abscondo qui non ille magnus quam qui detraho possum pondus injacio quis sum iste tabella quis computatio et venal tempus et sanguinulentae centesima voluntarius malus ex constitutio noster pendeo in qui nihil sum qui subicio oculus qui teneo manus possum inanis avaritia somnio


Si me interrogas, probo ; est enim intolerabilis res poscere nummos et contemnere. Indixisti pecuniae odium; hoc professus es, hanc personam induisti : agenda est. Iniquissimum est te pecuniam sub gloria egestatis adquirere. Adspicienda ergo non minus sua cuique persona est quam eius, de quo iuvando quis cogitat.

si ego interrogo probo sum enim intolerabilis res posco nummus et contemno indico pecunia odium hic profiteor sum hic persona induo ago sum iniquus sum tu pecunia sub gloria egestas acquiro adspecio ergo non paruus suus quisque persono sum quam is de quo juvo quis cogito


Hoc et magni animi et boni proprium est, non fructum beneficiorum sequi, sed ipsa et post malos quoque bonum quaerere. Quid magnifici erat multis prodesse, si nemo deceperit ? Nunc est virtus dare beneficia non utique reditura, quorum a viro egregio statim fructus perceptus est.

hic et magnus animus et bonus proprius sum non fructus beneficus sequor sed ipse et post malus quoque bonus quaero quis magnificus sum multus prosum si nemo decipio nunc sum virtus do beneficium non utique redeo qui ab vir egregius statim fructus percipio sum


multo magis amicum, et ne peccet et ne in me potissimum peccet. Alterum illi beneficium do, si illum ingratum esse non patior ; nec dure illi exprobrabo, quod praestiti, sed quam potuero mollissime. Ut potestatem referendae gratiae faciam, renovabo memoriam eius et petam beneficium ; ipse me intelleget repetere.

multus magis amicus et ne pecco et ne in ego potis pecco alter ille beneficium do si ille ingratus sum non patior neque durus ille exprobro qui praesto sed quam possum mollis ut potestas refero gratia facio renovo memoria is et peto beneficium ipse ego intellego repeto


Agedum, hoc in contrarium verte. Odit fratrem suum, quem illi habere expedit ; hunc ego occidi: non est beneficium, quamvis ille dicat esse et gaudeat. Insidiosissime nocet, cui gratiae aguntur pro iniuria !

agedum hic in contrarius verto odi frater suus qui ille habeo expedio hic ego occido non sum beneficium quivis ille dico sum et gaudeo insidiosus noceo qui gratia ago pro iniuria


Omnes isti beneficia sua detestabili via ducunt, qui deos contra eum advocant, cui ipsi adfuturi sunt, et ante illos sterni quam erigi volunt. Inhumana ista perverse grati animi natura est contra eum optare, cui honeste deesse non possis.

omnis iste beneficium suus detestabilis via duco qui deus contra is advoco qui ipse adsum sum et ante ille sterno quam erigo volo inhumanus iste perverto gratus animus natura sum contra is optaris qui honestus desum non possum


" inquit, " si princeps civitatem dederit omnibus Gallis, si immunitatem Hispanis, nihil hoc nomine singuli debebunt ? " Quidni debeant ? debebunt autem non tamquam proprium beneficium, sed tamquam publici partem. " Nullam," inquit, " habuit cogitationem illo tempore mei, quo universis proderat ;

inquam si princeps civitas do omnis gallus si immunitas hispanus nihil hic nomen singuli debeo quis debeo debeo autem non tamquam proprius beneficium sed tamquam publicus pars nullus inquam habeo cogitatio ille tempus meus quo universus prosum


Si exemplo magni animi opus est, utamur Graecini Iulii, viri egregii, quem C. Caesar occidit ob hoc unum, quod melior vir erat, quam esse quemquam tyranno expedit. Is cum ab amicis conferentibus ad impensam ludorum pecunias acciperet, magnam pecuniam a Fabio Persico missam non accepit et obiurgantibus iis, qui non aestimant mittentes, sed missa, quod repudiasset : " Ego," inquit, " ab eo beneficium accipiam, a quo propinationem accepturus non sum ? "

si exemplum magnus animus opus sum uto graecini julius vir egregius qui que caesar occido ob hic unus qui bonus vir sum quam sum quisquam tyrannus expedio is cum ab amicus confero ad impendo ludus pecunia accipio magnus pecunia ab fabius persicus mitto non accipio et objurgo is qui non aestimo mitto sed mitto qui repudio ego inquam ab is beneficium accipio ab quo propinatio accipio non sum


" Sciam," inquit, " solem ac lunam nobis velle prodesse, si nolle potuerint ; illis autem non licet non moveri. Ad summam consistant et opus suum intermittant." Hoc vide quot modis refellatur. Non ideo minus vult, qui non potest nolle ;

scio inquam sol atque luna nos volo prosum si nolo possum ille autem non licet non moveo ad summa consisto et opus suus intermitto hic video quot modus refello non ideo paruus volo qui non possum nolo


De beneficiis dicendum est et ordinanda res, quae maxime humanam societatem alligat ; danda lex vitae, ne sub specie benignitatis inconsulta facilitas placeat, ne liberalitatem, quam nec deesse oportet nec superfluere, haec ipsa observatio restringat, dum temperat ;

de beneficium dico sum et ordino res qui magnus humanus societas alligo do lex vita ne sub species benignitas inconsultus facilitas placeo ne liberalitas quam neque desum oportet neque superfluo hic ipse observatio restringo dum tempero


dicere solemus : ' Sine, loquar mecum ' et ' Ego mihi aurem pervellam.' Quae si vera sunt, quemadmodum aliquis sibi irasci debet, sic et gratias agere ; quomodo obiurgare se, sic et laudare se ; quomodo damno sibi esse, sic et lucro potest. Iniuria et beneficium contraria sunt ; si de aliquo dicimus : ' Iniuriam sibi fecit,' poterimus dicere et : ' Beneficium sibi dedit.' "

dico solo sinis loquor ego et ego ego auris pervello qui si verus sum quemadmodum aliquis sui irascor debeo sic et gratia ago quomodo obiurgaris sui sic et laudo sui quomodo damnum sui sum sic et lucrum possum iniuria et beneficium contrarius sum si de aliquis dico iniuria sui facio possum dico et beneficium sui do


O miserum, si quem delectat patrimonii sui liber magnus et vasta spatia terrarum colenda per vinctos et immensi greges pecorum per provincias ac regna pascendi et familia bellicosis nationibus maior et aedificia privata laxitatem urbium magnarum vincentia !

o miser si qui delecto patrimonium suus liber magnus et vasto spatior terra colo per vincio et immensus grex pecus per provincia atque regnum pasco et familia bellicosus natio magnus et aedificium privo laxitas urbs magnaris vinco


" In infinitum ius," inquit, " me obligas, cum dicis : ' et nostris ' ; itaque pone aliquem finem. Qui filio beneficium dat, ut dicis, et patri eius dat: primum, de quo quaero. Deinde illud utique mihi determinari volo : si et patri beneficium datur, numquid et fratri ? Numquid et patruo ? Numquid et avo ? Numquid et uxori et socero ? Dic mihi, ubi debeam desinere, quousque personarum senem sequar."

in infinitus ius inquam ego obligo cum dico et noster itaque pono aliquis finis qui filius beneficium do ut dico et pater is do primus de quo quaero deinde ille utique ego determinaris volo si et pater beneficium do numquid et frater numquid et patruus numquid et avus numquid et uxor et socer dico ego ubi debeo desino quousque personaris senex sequor


Alii pessime locuntur de optime meritis. Tutius est quosdam offendere quam demeruisse ; argumentum enim nihil debentium odio quaerunt. Atqui nihil magis praestandum est, quam ut memoria nobis meritorum haereat, quae subinde reficienda est, quia nec referre potest gratiam, nisi qui meminit, et, qui meminit, eam refert.

alius pessime locuntur de optume meritum tueor sum quidam offendo quam demereo argumentum enim nihil debeo odium quaero atqui nihil magis praesto sum quam ut memoria nos meritor haereo qui subinde reficio sum quia neque refero possum gratia nisi qui memini et qui memini is refero


" Quid ergo ? non, quidquid potuero, et faciam, ut reddam, et temporum rerumque occasionem sequar et implere eius sinum cupiam, a quo aliquid accepi ? " Sed malo loco beneficium est, nisi et excussis manibus esse grato licet !

quis ergo non quisquis possum et facio ut reddo et tempus res occasio sequor et impleo is sinum cupio ab quo aliquis accipio sed malus locus beneficium sum nisi et excutio manus sum gratus licet


et quidem diligentius quaerendus beneficii quam pecuniae creditor. Huic enim reddendum est, quantum accepi, et, si reddidi, solutus sum ac liber ; at illi et plus solvendum est, et nihilo minus etiam relata gratia cohaeremus ; debeo enim, cum reddidi, rursus incipere, manetque amicitia ; et ut in amicitiam non reciperem indignum, sic ne in beneficiorum quidem sacratissimum ius, ex quo amicitia oritur.

et quidem diligo quaero beneficium quam pecunia creditor hic enim reddo sum quantus accipio et si reddo soluo sum atque liber at ille et multus solvo sum et nihilum paruus etiam refero gratia cohaereo debeo enim cum reddo rursus incipio maneo amicitia et ut in amicitia non recipio indignus sic ne in beneficus quidem sacro ius ex quo amicitia orior


Socrates parem gratiam Archelao referre non posset, si illum regnare vetuisset ? Parum scilicet magnum beneficium a Socrate accipiebat, si ullum dare Socrati potuisset. Quare ergo hoc Socrates dixit ? Vir facetus et cuius per figuras sermo procederet, derisor omnium, maxime potentium, maluit illi nasute negare quam contumaciter aut superbe ; dixit se nolle beneficia ab eo accipere, cui non posset paria reddere. Timuit fortasse, ne cogeretur accipere, quae nollet, timuit, ne quid indignum Socrate accipere. Dicet aliquis : " Negasset, si vellet.

socrates par gratia archelaus refero non possum si ille regno veto paris scilicet magnus beneficium ab socrates accipio si ullus do socrates possum quaris ergo hic socrates dico vir facetus et qui per figura sermo procedo derisor omnis magnus potens malo ille nasutus nego quam contumax aut superbus dico sui nolo beneficium ab is accipio qui non possum par reddo timeo fortasse ne cogo accipio qui nolo timeo ne quis indignus socrates accipio dico aliquis nego si volo


Quae illi contingere potest utilitas ex adfectu latenti ? Atqui hic, etiam si ultra facere nil potest, gratus est. Amat, debet, referre gratiam cupit ; quidquid ultra desideras, non ipse deest.

qui ille contingo possum utilitas ex affectus lateo atqui hic etiam si ultra facio nihil possum gratus sum amo debeo refero gratia cupio quisquis ultra desidero non ipse desum


cum in ipso vitae fine constitimus, cum testamentum ordinamus, non beneficia nihil nobis profutura dividimus ? Quantum temporis consumitur, quam diu secreto agitur, quantum et quibus demus ! Quid enim interest, quibus demus a nullo recepturi ?

cum in ipse vita finis consto cum testamentum ordino non beneficium nihil nos possum divido quantus tempus consumo quam diu secretum ago quantus et qui do quis enim intersum qui do ab nullus recipio


Nec facile dixerim, utrum turpius sit infitiari an repetere beneficium ; id enim genus huius crediti est, ex quo tantum recipiendum sit, quantum ultro refertur. Decoquere vero foedissimum ob hoc ipsum, quia non opus est ad liberandam fidem facultatibus sed animo ; reddit enim beneficium, qui debet. Sed cum sit in ipsis crimen, qui ne confessione quidem grati sunt, in nobis quoque est.

neque facilis dico utrum turpis sum infitior an repeto beneficium is enim genus hic credo sum ex quo tantus recipio sum quantus ultro refero decoquo verus foedus ob hic ipse quia non opus sum ad libero fides facultas sed animus reddo enim beneficium qui debeo sed cum sum in ipse crimen qui ne confessio quidem gratus sum in nos quoque sum


Si infitiareris, quod acceperas, minus peccares ; nihil enim, nisi quod dederat, amitteret. Nunc vis illum subici tibi, iactura rerum suarum et status mutatione in id devocari, ut infra beneficia sua iaceat. Gratum te putabo ? Coram eo, cui prodesse vis, opta! Votum tu istud vocas, quod inter gratum et inimicum potest dividi, quod non dubites adversarium et hostem fecisse, si extrema taceantur ?

si infitior qui accipio paruus peccaris nihil enim nisi qui do amitto nunc volo ille subicio tu iactura res suus et status mutatio in is devocaris ut infra beneficium suus jaceo gratus tu puto cora is qui prosum volo opto voveo tu iste voco qui inter gratus et inimicus possum divido qui non dubito adversarius et hostis facio si exter taceo


Hic cum omnia incrementa sua divo Augusto deberet, ad quem attulerat paupertatem sub onere nobilitatis laborantem, princeps iam civitatis et pecunia et gratia subinde de Augusto solebat queri dicens a studiis se abductum ; nihil tantum in se congestum esse, quantum perdidisset relicta eloquentia. At illi inter alia hoc quoque divus Augustus praestiterat, quod illum derisu et labore irrito liberaverat !

hic cum omnis incrementum suus divus augustus debeo ad qui affero paupertas sub onus nobilitas laboro princeps iam civitas et pecunia et gratia subinde de augustus soleo queror dico ab studium sui abduco nihil tantus in sui congero sum quantus perdo relinquo eloquentia at ille inter alius hic quoque divus augustus praesto qui ille derideo et labor irrito libero


Cum dixisset se Caesar facere : " Nemo," inquit, " credet te mecum in gratiam redisse, nisi aliquid mihi donaveris," petitque non fastidiendam etiam a propitio summam et impetravit. Caesar ait : " Mea causa dabo operam, ne umquam tibi irascar !

cos dico sui caesar facio nemo inquam credo tu ego in gratia redeo nisi aliquis ego dono peto non fastidio etiam ab propitio summa et impetro caesar aio meus causa do opera ne umquam tu irasco


Rursus non sum tam iniquus, ut ei nihil debeam, qui, cum mihi utilis esset, fuit et sibi; non enim exigo, ut mihi sine respectu sui consulat, immo etiam opto, ut beneficium mihi datum vel magis danti profuerit, dum modo id, qui dabat duos intuens dederit et inter me seque diviserit.

rursus non sum tam iniquus ut is nihil debeo qui cum ego utilis sum sum et sui non enim exigo ut ego sine respicio suus consulo immo etiam opto ut beneficium ego do vel magis do prosum dum modo is qui do duo intueor do et inter ego sequor divido


in angusto vero comprensus aut distulit, id est timide negavit, aut promisit, sed difficulter, sed subductis superciliis, sed malignis et vix exeuntibus verbis ?

in angustus verus comprehendo aut differo is sum timidus nego aut promitto sed difficilis sed subduco supercilium sed malignus et vix exeo verbum


Itaque Homerus uni mutavit, Pasithean appellavit et in matrimonium promisit, ut scias non esse illas virgines Vestales. Inveniam alium poetam, apud quem praecingantur et spissis aut Phryxianis prodeant. Ergo et Mercurius una stat, non quia beneficia ratio commendat vel oratio, sed quia pictori ita visum est.

itaque homerus unus muto pasithea appello et in matrimonium promitto ut scio non sum ille virgo vestal invenio alius poeta apud qui praecingo et spissus aut phrixianus proeo ergo et mercurius unus sto non quia beneficium ratio commendo vel oratio sed quia pictor ita video sum


Si tibi vitae nostrae vera imago succurret, videre1 videberis tibi captae cum maxime civitatis faciem, in qua omisso pudoris rectique respectu vires in concilio sunt velut signo ad permiscenda omnia dato. Non igni, non ferro abstinetur ; soluta legibus scelera sunt ; ne religio quidem, quae inter arma hostilia supplices texit, ullum impedimentum est ruentium in praedam.

si tu vita noster verus imago succurro video video tu capio cum magnus civitas facies in qui omitto pudor recingo respicio vireo in concilio sum velut signum ad permisceo omnis do non ignis non ferrum abstineo solvo lex scelus sum ne religio quidem qui inter arma hostilis supplex tego ullus impedimentum sum ruo in praeda


Opta, ut reddere mihi beneficium possis, cum opus erit, non, ut opus sit. Si esset in tua potestate, quod optas, ipse fecisses.

opto ut reddo ego beneficium possum cum opus sum non ut opus sum si sum in tuus potestas qui opto ipse facio


Tibi autem, homini natura optimo et ad beneficia propenso, Liberalis Aebuti, nulla eorum laudatio satis facit. Neminem umquam vidi tam benignum etiam levissimorum officiorum aestimatorem ; iam bonitas tua eo usque prolapsa est, ut tibi dari putes beneficium, quod ulli datur ; paratus es, ne quem beneficii paeniteat, pro ingratis dependere.

tu autem homo natura bonus et ad beneficium propendeo liberal aebutius nullus is laudatio satis facio nemo umquam video tam benignus etiam levis officium aestimator iam bonitas tuus is usque prolabor sum ut tu do puto beneficium qui ullus do paro sum ne qui beneficium paeniteo pro ingratus dependo


Si vero bonam fidem perfidiae suppliciis adfici videt, non descendit e fastigio et supra poenam suam consistit. " Habeo," inquit, " quod volui, quod petii ; nec paenitet nec paenitebit nec ulla iniquitate me eo fortuna perducet, ut hanc vocem audiat : ' Quid mihi volui ? Quid nunc mihi prodest bona voluntas ? ' " Prodest et in eculeo, prodest et in igne ; qui si singulis membris admoveatur et paulatim vivum corpus circumeat, licet ipsum cor plenum bona conscientia stillet : placebit illi ignis, per quem bona fides conlucebit.

si verus bonus fides perfidia supplicium afficio video non descendo e fastigium et supra poena suus consisto habeo inquam qui volo qui peto neque paeniteo neque paeniteo neque ullus iniquitas ego is fortuna perduco ut hic voco audio quis ego volo quis nunc ego prodo bonus voluntas prodo et in equuleus prodo et in ignis qui si singuli membrum admoveo et paulatim vivus corpus circumeo licet ipse cor plenus bonus conscientia stillo placeo ille ignis per qui bonus fides colluceo


Deinde erimus per hoc ipsi quoque ad danda tardiores ; nemo enim libenter dat invitis, sed quicumque ad bene faciendum bonitate invitatus est et ipsa pulchritudine rei, etiam libentius dabit nihil debituris nisi quod volent. Minuitur enim gloria eius officii, cui diligenter cautum est.

deinde sum per hic ipse quoque ad do tardus nemo enim libet do invitus sed quicumque ad bene facio bonitas invito sum et ipse pulchritudo res etiam libet do nihil debeo nisi qui volo minuo enim gloria is officium qui diligenter caueo sum


Bion modo omnes sacrilegos esse argumentis colligit, modo neminem. Cum omnes de saxo deiecturus est, dicit : " Quisquis id, quod deorum est, sustulit et consumpsit atque in usum suum vertit, sacrilegus est ; omnia autem deorum sunt ; quod quisque ergo tollit, deorum tollit, quorum omnia sunt ; ergo, quisquis tollit aliquid, sacrilegus est.

biduum modo omnis sacrilegus sum argumentum colligo modo nemo cos omnis de saxum deicio sum dico quisquis is qui deus sum tollo et consumo atque in usus suus verto sacrilegus sum omnis autem deus sum qui quisque ergo tollo deus tollo qui omnis sum ergo quisquis tollo aliquis sacrilegus sum


nam cum fatum nihil aliud sit, quam series implexa causarum, ille est prima omnium causa, ex qua ceterae pendent. Quaecumque voles, illi nomina proprie aptabis vim aliquam effectumque caelestium rerum continentia : tot appellationes eius possunt esse, quot munera.

nam cum fatum nihil alius sum quam series implecto causaris ille sum primus omnis causa ex qui ceterus pendeo quicumque volo ille nomen proprius apto vis aliqui efficio caelestis res continentia tot appellatio is possum sum quot munus


Quid est ergo beneficium ? Benevola actio tribuens gaudium capiensque tribuendo in id, quod facit, prona et sponte sua parata. Itaque non, quid fiat aut quid detur, refert, sed qua mente, quia beneficium non in eo, quod fit aut datur, consistit, sed in ipso dantis aut facientis animo.

quis sum ergo beneficium benevolus actium tribuo gaudium capio tribuo in is qui facio pronus et sponte suus paro itaque non quis fio aut quis do refero sed qui mens quia beneficium non in is qui fio aut do consisto sed in ipse do aut facio animus


Ita duas res, quibus in vita humana nihil pulchrius est, corrumpimus, gratum hominem et beneficium ; quid enim aut in hoc magnificum est, si beneficium non dat, sed commodat, aut in illo, qui reddit, non quia vult, sed quia necesse est ? Non est gloriosa res gratum esse, nisi tutum est ingratum fuisse.

ita duo res qui in vito humanus nihil pulcher sum corrumpo gratus homo et beneficium quis enim aut in hic magnificus sum si beneficium non do sed commodo aut in ille qui reddo non quia volo sed quia necesse sum non sum gloriosus res gratus sum nisi tueor sum ingratus sum


Propositum est nobis secundum rerum naturam vivere et deorum exemplum sequi. Di autem, quodcumque faciunt, in eo quid praeter ipsam faciendi rationem secuntur ? Nisi forte illos existimas fructum operum suorum ex fumo extorum et turis odore percipere !

propono sum nos secundus res natura vivo et deus exemplum sequor deus autem quicumque facio in is quis praeter ipse facio ratio secor nisus fors ille existimo fructus opus suus ex fumus extor et tus odor percipio


Magnum autem esse inter ista discrimen vel ex hoc intellegas licet, quod beneficium utique bonum est, id autem, quod fit aut datur, nec bonum nec malum est. Animus est, qui parva extollit, sordida illustrat, magna et in pretio habita dehonestat ; ipsa, quae appetuntur, neutram naturam habent, nec boni nec mali; refert, quo illa rector impellat, a quo forma rebus datur.

magnus autem sum inter iste discrimen vel ex hic intellego licet qui beneficium utique bonus sum is autem qui fio aut do neque bonus neque malus sum animus sum qui parvus extollo sordidus illustro magnus et in pretium habeo dehonesto ipse qui appeto neuter natura habeo neque bonus neque malus refero quo ille rector impello ab quo forma res do


Tot virtutes accepimus, tot artes, animum denique, cui nihil non eodem, quo intendit, momento pervium est, sideribus velociorem, quorum post multa saecula futuros cursus antecedit ; tantum deinde frugum, tantum opum, tantum rerum aliarum super alias acervatarum. Circumeas licet cuncta et, quia nihil totum invenies, quod esse te malles, ex omnibus singula excerpas, quae tibi dari velles ; bene aestimata naturae indulgentia confitearis necesse est in deliciis te illi fuisse. Ita est :

tot virtus accipio tot ars animus denique qui nihil non idem quo intendo momentum pervius sum sidus velox qui post multus saeculum sum curro antecedo tantus deinde frugum tantus opos tantus res alius super alius acervataris circumeo licet cunctus et quia nihil totus invenio qui sum tu malo ex omnis singulus excerpo qui tu do volo bene aestimo natura indulgeo confitearis necesse sum in deliciae tu ille sum ita sum


Numquid dubium est, quin contraria sit beneficio iniuria ? Quomodo iniuriam facere per se vitanda ac fugienda res est, sic beneficium dare per se expetenda. Illic turpitudo contra omnia praemia in scelus hortantia valet ; ad hoc invitat honesti per se efficax species.

numquid dubius sum quin contrarius sum beneficium iniuria quomodo iniuria facio per sui vito atque fugio res sum sic beneficium do per sui expeto illic turpitudo contra omnis praemium in scelus horto valeo ad hic invito honestus per sui efficax species


At plerique sunt, qui beneficia asperitate verborum et supercilio in odium adducunt eo sermone usi, ea superbia, ut impetrasse paeniteat. Aliae deinde post rem promissam secuntur morae ; nihil autem est acerbius, quam ubi quoque, quod impetrasti, rogandum est.

at plerusque sum qui beneficium asperitas verbum et supercilium in odium adduco is sermo utor is superbia ut impetro paeniteo alius deinde post res promitto secor mora nihil autem sum acerbus quam ubi quoque qui impetro rogo sum


Ut haec res illi alios amicos, alia beneficia conciliet ? Quid ergo ? Si quis sibi offensas concitaturus est, si quis intellegit adeo per hoc se nihil consecuturum, ut multa etiam ex reposito adquisitoque perdenda sint, non libens in detrimenta descendit ?

ut hic res ille alius amicus alius beneficium concilio quis ergo si quis sui offendo concito sum si quis intellego adeo per hic sui nihil consequor ut multus etiam ex repono acquiro perdo sum non libet in detrimentum descendo


Unde certamen tam optabile ? Unde tantam felicitatem parentibus, ut fateantur ipsos liberorum beneficiis impares ? Nisi hoc ita iudicamus, excusationem damus liberis et illos segniores ad referendam gratiam facimus, quibus stimulos adicere debemus et dicere : " Hoc agite, optimi iuvenes ! Proposita est inter parentes ac liberos honesta contentio, dederint maiora an receperint. Non ideo vicerunt, quia occupaverunt.

unde certamen tam optabilis unde tantus felicitas parens ut fateor ipse liberi beneficium imparis nisus hic ita judico excusatio do liber et ille segnis ad refero gratia facio qui stimulus adicio debeo et dico hic ago bonus juvenis propono sum inter parens atque liber honestus contentio do magnus an recipio non ideo vinco quia occupo


Sit aliquis usque eo Graecis emancipatus, ut haec dicat necessaria; nemo tamen erit, qui etiam illud ad rem iudicet pertinere, quae nomina illis Hesiodus imposuerit. Aglaien maximam natu appellavit, mediam Euphrosynen, tertiam Thaliam. Horum nominum interpretationem, prout cuique visum est, deflectit et ad rationem aliquam conatur perducere, cum Hesiodus puellis suis, quod voluit, nomen imposuerit.

sum aliquis usque is graecum emancipo ut hic dico necessarius nemo tamen sum qui etiam ille ad res iudico pertineo qui nomen ille hesiodus impono aglaien maximus natus appello medius euphrosyne tertius thalia horus nomen interpretatio prout quisque video sum deflecto et ad ratio aliqui conor perduco cum hesiodus puella suus qui volo nomen impono


" Non semper," inquit, " mihi licet dicere : ' nolo '; aliquando beneficium accipiendum est et invito. Dat tyrannus crudelis et iracundus, qui munus suum fastidire te iniuriam iudicaturus est : non accipiam ? Eodem loco latronem pone, piratam, regem animum latronis ac piratae habentem. Quid faciam ? Parum dignus est, cui debeam ?

non semper inquam ego licet dico nolo aliquando beneficium accipio sum et invito do tyrannus crudelis et iracundus qui munus suus fastidio tu iniuria judico sum non accipio eos locus latro pono pirata rex animus latro atque pirata habeo quis facio paris dignus sum qui debeo


Itaque errant illi, qui interrogant Stoicos : " Quid ergo ? Achilles timidus est ? Quid ergo ? Aristides, cui iustitia nomen dedit, iniustus est ? Quid ergo ? Et Fabius, qui ' cunctando restituit rem,' temerarius est ? Quid ergo ? Decius mortem timet ? Mucius proditor est ? Camillus desertor ? " Non hoc dicimus sic omnia vitia esse in omnibus, quomodo in quibusdam singula eminent, sed malum ac stultum nullo vitio vacare ; ne audacem quidem timoris absolvimus, ne prodigum quidem avaritia liberamus.

itaque erro ille qui interrogo stoicus quis ergo achilles timidus sum quis ergo aristides qui iustitia nomen do injustus sum quis ergo et fabius qui cuncto restituo res temerarius sum quis ergo decius mors timeo mucius proditor sum camillus desertor non hic dico sic omnis vitio sum in omnis quomodo in quidam singulus emineo sed malus atque stultus nullus vitio vacaris ne audax quidem timor absolvo ne prodigus quidem avaritia libero


Quid mea interest, an recipiam beneficia ? Etiam cum recepero, danda sunt. Beneficium eius commodum spectat, cui praestatur, non nostrum ; alioquin nobis illud damus. Itaque multa, quae summam utilitatem aliis adferunt, pretio gratiam perdunt. Mercator urbibus prodest, medicus aegris, mango venalibus ; sed omnes isti, quia ad alienum commodum pro suo veniunt, non obligant eos, quibus prosunt. Non est beneficium, quod in quaestum mittitur. " Hoc dabo et hoc recipiam " auctio est.

quis meus intersum an recipio beneficium etiam cum recipio do sum beneficium is commodus specto qui praesto non nos alioqui nos ille do itaque multus qui summa utilitas alius affero pretium gratia perdo mercator urbs prodo medicus aeger mango venal sed omnis iste quia ad alienus commodus pro suus venio non obligo is qui prosum non sum beneficium qui in quaestus mitto hic do et hic recipio auctio sum


Beneficium est praestitisse aliquid utiliter; verbum autem " praestitisse " ad alios spectat. Numquid non demens videbitur, qui aliquid sibi vendidisse se dicet ? Quia venditio alienatio est et rei suae iurisque in ea sui ad alium translatio. Atqui, quemadmodum vendere, sic dare aliquid a se dimittere est et id, quod tenueris, habendum alteri tradere. Quod si est, beneficium nemo sibi dedit, quia nemo dat sibi; alioqui duo contraria in uno coeunt, ut sit idem dare et accipere.

beneficium sum praesto aliquis utilis verbum autem praesto ad alius specto numquid non demens video qui aliquis sui vendo sui dico quia venditio alienatio sum et res suus jus in is suus ad alius translatio atqui quemadmodum vendo sic do aliquis ab sui dimitto sum et is qui teneo habeo alter trado qui si sum beneficium nemo sui do quia nemo do sui alioqui duo contrarius in unus coeo ut sum idem do et accipio


alius vix illi rerum naturam sufficere, angusta esse classibus maria, militi castra, explicandis equestribus copiis campestria, vix patere caelum satis ad emittenda omni manu tela.

alius vix ille res natura sufficio angustus sum classis mare miles castrum explico equester copia campestre vix pateo caelum satis ad emitto omnis manus telum


Multi sunt, qui nec negare sciant, quod acceperunt, nec referre, qui nec tam boni sunt quam grati nec tam mali quam ingrati, segnes et tardi, lenta nomina, non mala. Hos ego non appellabo, sed commonefaciam et ad officium aliud agentes reducam. Qui statim mihi sic respondebunt : " Ignosce ; non mehercules scivi hoc te desiderare, alioqui ultro obtulissem ; rogo, ne me ingratum existimes ; memini, quid mihi praestiteris." Hos ego quare dubitem et sibi meliores et mihi facere ? Quemcumque potuero, peccare prohibebo ;

multus sum qui neque nego scio qui accipio neque refero qui neque tam bonus sum quam gratus neque tam malus quam ingratus segnis et tardus lentus nomen non malus hic ego non appello sed commonefacio et ad officium alius ago reduco qui statim ego sic respondeo ignosco non hercules scio hic tu desideraris alioqui ultro offertor rogo ne ego ingratus existimo memini quis ego praesto hic ego quare dubito et sui bonus et ego facio quicumque possum peccaris prohibeo


"Si gratias," inquit, " nobis agere debemus, et gratiam referre debemus ; dicimus autem : ' Ago gratias mihi, quod illam uxorem nolui ducere ' et ' quod cum illo non contraxi societatem.' " Cum hoc dicimus, laudamus nos et, ut factum nostrum comprobemus, gratias agentium verbis abutimur.

si gratia inquam nos ago debeo et gratia refero debeo dico autem ago gratia ego qui ille uxor nolo duco et qui cum ille non contraho societas cos hic dico laudo nos et ut facio nos comprobo gratia ago verbum abutor


Numquam tantum sperat hyperbole, quantum audet, sed incredibilia adfirmat, ut ad credibilia perveniat. Cum dicimus : " Qui beneficium dedit, obliviscatur," hoc dicimus : " Similis sit oblito ; memoria eius non appareat nec incurrat." Cum dicimus beneficium repeti non oportere, non ex toto repetitionem tollimus ;

numquam tantus spero hyperbole quantus audeo sed incredibilis adfirmo ut ad credibilis pervenio cos dico qui beneficium do obliviscor hic dico similis sum obliuiscor memoria is non appareo neque incurro cos dico beneficium repeto non oportet non ex totus repetitio tollo


Quemadmodum acerbissima crudelitas est, quae trahit poenam, et misericordiae genus est cito occidere, quia tormentum ultimum finem sui secum adfert, quod antecedit tempus, maxima venturi supplicii pars est, ita maior est muneris gratia, quo minus diu pependit. Est enim etiam bonarum rerum sollicita expectatio, et eum plurima beneficia remedium alicuius rei adferant, qui aut diutius torqueri patitur, quem protinus potest liberare, aut tardius gaudere, beneficio suo manus adfert.

quemadmodum acerbus crudelitas sum qui traho poena et misericordia genus sum cito occaedes quia tormentum ulter finis suus sui affero qui antecedo tempus maximus venio supplicium pars sum ita magnus sum munus gratia quo paruus diu pendeo sum enim etiam bonus res sollicito expectatio et is multus beneficium remedium aliquis res affero qui aut diu torqueo patior qui protinus possum liberaris aut tardus gaudeo beneficium suus manus affero


Non tulit gratis, qui, cum rogasset, accepit, quoniam quidem, ut maioribus nostris gravissimis viris visum est, nulla res carius constat, quam quae precibus empta est. Vota homines parcius facerent, si palam facienda essent ; adeo etiam deos, quibus honestissime supplicamus, tacite malumus et intra nosmet ipsos precari.

non fero gratus qui cum rogo accipio quoniam quidem ut magnus noster gravis vis video sum nullus res carus consto quam qui prex emo sum veto homo parcus facio si palam facio sum adeo etiam deus qui honestus supplico taceo malo et intra nos ipse precor


De altero beneficii genere dubitatur, quod si accipere non potui nisi sapiens, ne reddere quidem nisi sapienti possum. " Puta enim me reddere : ille non potest recipere, non est iam huius rei capax, scientiam utendi perdidit. Quid, si me remittere maneo pilam iubeas ? Stultum est dare alicui, quod accipere non possit." Ut respondere ab ultimo incipiam : non dabo ulli, quod accipere non poterit ; reddam, etiam si recipere non poterit. Obligare enim non possum nisi accipientem ; liberari tantum, si reddidi, possum. Ille uti illo non poterit ? Viderit ; penes illum erit culpa, non penes me.

de alter beneficium genus dubito qui si accipio non possum nisi sapio ne reddo quidem nisi sapio possum puta enim ego reddo ille non possum recipio non sum iam hic res capax scientia uto perdo quis si ego remitto maneo pila jubeo stultus sum do aliqui qui accipio non possum ut respondeo ab ultimo incipio non do ullus qui accipio non possum reddo etiam si recipio non possum obligaris enim non possum nisi accipio liberaris tantus si reddo possum ille uti ille non possum video penis ille sum culpa non penis ego


Non satis apparebat inopem esse, qui extra naturae terminos arma proferret, qui se in profundum inexploratum et immensum aviditate caeca prosus immitteret ? Quid interest, quot eripuerit regna, quot dederit, quantum terrarum tributo premat ? Tantum illi deest, quantum cupit.

non satis appareo inops sum qui extra natura terminus arma profero qui sui in profundum inexploratus et immensus aviditas caecus prorsus immitto quis intersum quot eripio regnum quot do quantus terra tribuo premo tantus ille desum quantus cupio


Petit ille, ut Sardis, maximam Asiae civitatem, curru vectus intraret rectam capite tiaram gerens ; id solis datum regibus. Dignus fuerat praemio, ante quam peteret ; sed quam miserabilis gens, in qua nemo fuit, qui verum diceret regi, nisi qui non dicebat sibi !

peto ille ut sardus maximus asia civitas currus veho intro recingo caput tiaras gero is sol do rex dignus sum praemium ante quam peto sed quam miserabilis gens in qui nemo sum qui verus dico rex nisi qui non dico sui


Ab Antigono Cynicus petit talentum; respondit plus esse, quam quod Cynicus petere deberet. Repulsus petit denarium; respondit minus esse, quam quod regem deceret dare. " Turpissima eiusmodi cavillatio est ; invenit, quomodo neutrum daret. In denario regem, in talento Cynicum respexit, eum posset et denarium tamquam Cynico dare et talentum tamquam rex. Ut sit aliquid maius, quam quod Cynicus accipiat, nihil tam exiguum est, quod non honeste regis humanitas tribuat."

ab antigonus cynicus peto talentum respondeo multus sum quam qui cynicus peto debeo repello peto denarius respondeo paruus sum quam qui rex decet do turpis eiusmodi cavillatio sum invenio quomodo neuter do in denarius rex in talentum cynicus respicio is possum et denarius tamquam cynicus do et talentum tamquam rex ut sum aliquis magnus quam qui cynicus accipio nihil tam exiguus sum qui non honestus rex humanitas tribuo


Hic locus fabulam poscit. Pythagoricus quidam emerat a sutore phaecasia, rem magnam, non praesentibus nummis. Post aliquot dies venit ad tabernam redditurus et, cum elusam diu pulsaret, fuit, qui diceret : " Quid perdis operam ? Sutor ille, quem quaeris, elatus, combustus est ; quod nobis fortasse molestum est, qui in aeternum nostros amittimus, tibi minime, qui scis futurum, ut renascatur," iocatus in Pythagoricum. At philosophus noster tres aut quattuor denarios non invita manu domum rettulit subinde concutiens ; deinde, cum reprehendisset hanc suam non reddendi tacitam voluptatem, intellegens arrisisse illud lucellum sibi redit ad eandem tabernam et ait : " Ille tibi vivit ; redde, quod debes." Deinde per clostrum, qua se commissura laxaverat, quattuor denarios in tabernam inseruit ac misit poenas a se exigens improbae cupiditatis, ne alieno adsuesceret.

hic locus fabula posco pythagoricus quidam emo ab sutor phaecasia res magnus non praesens nummus post aliquot dies venio ad taberna reddo et cum eludo diu pulso sum qui dico quis perdo opera sutor ille qui quaero effero comburo sum qui nos fortasse molestus sum qui in aeternus noster amitto tu paruus qui scio sum ut renascor jocor in pythagoricus at philosophus noster tres aut quattuor denarius non invito manus domus refero subinde concutio deinde cum reprehendo hic suus non reddo taceo voluptas intellego arrisisse ille lucellum sui redeo ad idem taberna et aio ille tu vivo reddo qui debeo deinde per claustra qui sui committo laxo quattuor denarius in taberna inservio atque mitto poena ab sui exigo improbus cupiditas ne alienus assuesco


Non expectant uno loco vitia, sed mobilia et inter se dissidentia tumultuantur, pellunt in vicem fuganturque ; ceterum idem semper de nobis pronuntiare debebimus, malos esse nos, malos fuisse, — invitus adiciam, et futuros esse.

non expecto unus locus vitio sed mobilia et inter sui dissidentia tumultuor pello in vicis fugo ceterum idem semper de nos pronuntiaris debeo malus sum nos malus sum invitus adicio et sum sum


Deinde omnium parentium unum erat beneficium, itaque aestimari semel potuit ; alia diversa sunt, dissimilia, infinitis inter se intervallis distantia; itaque sub nullam regulam cadere potuerunt, cum aequius esset omnia relinqui quam omnia aequari.

deinde omnis pareo unus sum beneficium itaque aestimaris semel possum alius diverto sum dissimilis infinitus inter sui intervallum disto itaque sub nullus regula cado possum cum aequus sum omnis relinquo quam omnis aequaris


Infinitum erit, si latius exempla conquiram, quibus appareat parvo magna constare. Quid ergo ? Quare et medico et praeceptori plus quiddam debeo nec adversus illos mercede defungor ? Quia ex medico et praeceptore in amicum transeunt et nos non arte, quam vendunt, obligant, sed benigna et familiari voluntate.

infinitus sum si fero exemplum conquaero qui appareo parvus magnus constaris quis ergo quaris et medico et praeceptor multus quidam debeo neque adverro ille merces defungor quia ex medico et praeceptor in amicus transeo et nos non ars quam vendo obligo sed benignus et familiaris voluntas


Itaque medico, si nihil amplius quam manum tangit et me inter eos, quos perambulat, ponit sine ullo adfectu facienda aut vitanda praecipiens, nihil amplius debeo, quia me non tamquam amicum videt, sed tamquam imperatorem.

itaque medico si nihil amplus quam manus tango et ego inter is qui perambulo pono sine ullus affectus facio aut vito praecipio nihil amplus debeo quia ego non tamquam amicus video sed tamquam imperator


Vitiosi oculi sunt, qui lucem reformidant, caeci, qui non vident ; et parentes suos non amare impietas est, non adgnoscere insania !

vitiosus oculus sum qui lux reformido caecus qui non video et parens suus non amo impietas sum non agnosco insania


Istos tu libros, quos vix nomenclatorum complectitur aut memoria aut manus, amicorum existimas esse ? Non sunt isti amici, qui agmine magno ianuam pulsant, qui in primas et secundas admissiones digeruntur.

iste tu liber qui vix nomenclator complector aut memoria aut manus amicus existimo sum non sum iste amicus qui agmen magnus ianua pulso qui in primus et secundus admissio digero


" Quidni tu," inquit, " magnum munus mihi dederis, nisi forte te parvo aestimas ? Habebo itaque curae, ut te meliorem tibi reddam, quam accepi." Vicit Aeschines hoc munere Alcibiadis parem divitiis animum et omnem iuvenum opulentorum munificentiam.

quis tu inquam magnus munus ego do nisi fors tu parvus aestimo habeo itaque cura ut tu bonus tu reddo quam accipio vinco aeschines hic munus alcibiades par divitiae animus et omnis juvenis opulentor munificentia


Tam bonis quam malis conduntur urbes ; monumenta ingeniorum et ad indignos perventura publicavit editio ; medicina etiam sceleratis opem monstrat ; compositiones remediorum salutarium nemo suppressit, ne sanarentur indigni.

tam bonus quam malus condo urbs monumentum ingeniosus et ad indignus pervenio publico editio medicina etiam scelero ops monstro compositio remedium salutaris nemo supprimo ne sano indignus


Equus obsequens facile et parens huc illuc frenis leniter motis flectendus est. Paucis animus sui rector optimus ; proximi sunt, qui admoniti in viam redeunt; his non est dux detrahendus.

equus obsequor facilis et parens huc illic frenum lenis moveo flecto sum paucus animus suus rector bonus propior sum qui admoneo in via redeo hic non sum dux detraho


Idem facere deos veri simile est, ut alios indulgentius tractent propter parentes avosque, alios propter futuram nepotum pronepotumque ac longe sequentium posterorum indolem ; nota enim illis est operis sui series, omniumque illis rerum per manus suas iturarum scientia in aperto semper est ; nobis ex abdito subit, et, quae repentina putamus, illis provisa veniunt ac familiaria.

idem facio deus verus similis sum ut alius indulgeo tracto propter parens avus alius propter sum nepos pronepos atque longus sequor posterus indoles nosco enim ille sum opus suus series omne ille res per manus suus ituraris scientia in aperio semper sum nos ex abdo subeo et qui repentinus puto ille provideo venio atque familiaris


In prioribus libris videbar consummasse propositum, cum tractassem, quemadmodum dandum esset beneficium, quemadmodum accipiendum ; hi enim sunt huius officii fines. Quidquid ultra moror, non servio materiae, sed indulgeo, quae, quo ducit, sequenda est, non quo invitat ; subinde enim nascetur, quo lacessat aliqua dulcedine animum, magis non supervacuum quam necessarium.

in prior liber video consummo propono cum tracto quemadmodum do sum beneficium quemadmodum accipio hic enim sum hic officium finis quisquis ultra moror non servio materia sed indulgeo qui quo duco sequor sum non quo invito subinde enim nasco quo lacesso aliqui dulcedo animus magis non supervacuus quam necessarius


Venio nunc ad ultimam partem. Qui gratiam refert, aliquid debet impendere, sicut, qui solvit, pecuniam ; nihil autem impendit, qui gratiam sibi refert, non magis quam consequitur, qui beneficium a se accepit. Beneficium et gratiae relatio ultro citro ire debent ; intra unum hominem non est vicissitudo. Qui gratiam refert, invicem prodest ei, a quo consecutus est aliquid. Qui sibi gratiam refert, cui prodest ? Sibi. Et quis non alio loco relationem gratiae, alio beneficium cogitat ? Qui gratiam refert sibi, sibi prodest. Et quis umquam ingratus hoc noluit facere ? Immo quis non ingratus fuit, ut hoc faceret ?

venio nunc ad ulter pars qui gratia refero aliquis debeo impendeo sicut qui solvo pecunia nihil autem impendo qui gratia sui refero non magis quam consequor qui beneficium ab sui accipio beneficium et gratia relatio ultro citer eo debeo intra unus homo non sum vicissitudo qui gratia refero invicem prodo is ab quo consequor sum aliquis qui sui gratia refero qui prodo sui et quis non alius locus relatio gratia alius beneficium cogito qui gratia refero sui sui prodo et quis umquam ingratus hic nolo facio immo quis non ingratus sum ut hic facio


Sed ut dialogorum altercatione seposita tamquam iuris consultus respondeam, mens spectanda est dantis ; beneficium ei dedit, cui datum voluit. Si in patris honorem fecit, pater accepit beneficium ; si filii in usum, pater beneficio in filium conlato non obligatur, etiam si fruitur. Si tamen occasionem habuerit, volet et ipse praestare aliquid, non tamquam solvendi necessitatem habeat, sed tamquam incipiendi causam. Repeti a patre beneficium non debet ; si quid pro hoc benigne facit, iustus, non gratus est.

sed ut dialogus altercatio sepono tamquam ius consulo respondeo mens specto sum do beneficium is do qui do volo si in pater honor facio pater accipio beneficium si filius in usus pater beneficium in filius confero non obligo etiam si fruor si tamen occasio habeo volo et ipse praesto aliquis non tamquam solvo necessitas habeo sed tamquam incipio causa repeto ab pater beneficium non debeo si quis pro hic benignus facio iustus non gratus sum


Sed quemadmodum supervacua transcurram, ita exponam necesse est hoc primum nobis esse discendum, quid accepto beneficio debeamus. Debere enim se ait alius pecuniam, quam accepit, alius consulatum, alius sacerdotium, alius provinciam.

sed quemadmodum supervacuus transcurro ita expono necesse sum hic primus nos sum disco quis accipio beneficium debeo debeo enim sui aio alius pecunia quam accipio alius consulatus alius sacerdotium alius provincia


" Quomodo ista sunt tamquam beneficia, sic et ille tamquam ingratus est, non ingratus." Falsum est, quia illa beneficia et qui dat appellat et qui accipit. Ita, qui veri beneficii speciem fefellit, tam ingratus est quam veneficus, qui soporem, cum venenum esse crederet, miscuit.

quomodo iste sum tamquam beneficium sic et ille tamquam ingratus sum non ingratus falsus sum quia ille beneficium et qui do appello et qui accipio ita qui verus beneficium species fallo tam ingratus sum quam veneficus qui sopor cum venenum sum credo misceo


Eodem animo beneficium debetur, quo datur, et ideo non est neclegenter dandum ; sibi enim quisque debet, quod a nesciente accepit ; ne tarde quidem, quia, cum omni in officio magni aestimetur dantis voluntas, qui tarde fecit, diu noluit ; utique non contumeliose ; nam eum ita natura comparatum sit, ut altius iniuriae quam merita descendant et illa cito defluant, has tenax memoria custodiat, quid expectat, qui offendit, dum obligat ? Satis adversus illum gratus est, si quis beneficio eius ignoscit.

eos animus beneficium debeo quo do et ideo non sum neclegenter do sui enim quisque debeo qui ab nescio accipio ne tardus quidem quia cum omnis in officium magnus aestimo do voluntas qui tardus facio diu nolo utique non contumeliosus nam is ita natura comparo sum ut altus iniuria quam mereo descendo et ille cito defluo hic tenax memoria custodio quis expecto qui offendo dum obligo satis adverro ille gratus sum si quis beneficium is ignosco


Quod turpe existimas, id accidere viro bono non potest, ut vincatur. Numquam enim succumbet, numquam renuntiabit ; ad ultimum usque vitae diem stabit paratus et in hac statione morietur magna se accepisse prae se ferens, paria voluisse.

qui turpis existimo is accido vir bonus non possum ut vinco numquam enim succumbo numquam renuntio ad ulter usque vita dies sto paro et in hic statio morior magnus sui accipio prae sui fero par volo


Debemus parentibus nostris pietatem, et multi non, ut gignerent, coierant. Di non possunt videri nescisse, quid effecturi essent, eum omnibus alimenta protinus et auxilia providerint, nec eos per neclegentiam genuere, quibus tam multa generabant. Cogitavit nos ante natura, quam fecit, nec tam leve opus sumus, ut illi potuerimus excidere.

debeo parens noster pietas et multus non ut gigno coeo deus non possum video nescio quis efficio sum is omnis alimentum protinus et auxilium provideo neque is per neclegentiam gigno qui tam multus genero cogito nos ante natura quam facio neque tam levis opus sum ut ille possum excido


Quare verissimum existima, quod ille comicus dixit : Quid ? tu non intellegis tantum te gratiae demere, quantum morae adicis ? Inde illae voces, quas ingenuus dolor exprimit : " Fac, si quid facis " et: " Nihil tanti est ; malo mihi iam neges." Ubi in taedium adductus animus incipit beneficium odisse, dum expectat, potest ob id gratus esse ?

quaris verus existimo qui ille comicus dico quis tu non intellego tantus tu gratia demo quantus mora adicio indus ille voco qui ingenuus dolor exprimo facio si quis facio et nihil tantus sum malus ego iam nego ubius in taedium adduco animus incipio beneficium odi dum expecto possum ob is gratus sum


Acciderunt, quae Demaratus praedixerat. Divina atque humana impellentem et mutantem, quidquid obstiterat, trecenti stare iusserunt, stratusque passim per totam Graeciam Perses intellexit, quantum ab exercitu turba distaret. Itaque Xerxes pudore quam damno miserior Demarato gratias egit, quod solus sibi verum dixisset, et permisit petere, quod vellet.

accido qui demaratus praedico divino atque humanus impellentem et muto quisquis obsto trecenti sto jubeo sterno passim per totus graecia perses intellego quantus ab exercitus turba disto itaque xerxes pudor quam damnum miser demaratus gratia ago qui solus sui verus dico et permitto peto qui volo


Quo loco feram posui, tyrannum pone ; et hic vitam dedit et illa, nec hic nec illa beneficium. Quia non est beneficium accipere cogi, non est beneficium debere, cui nolis. Ante des oportet mihi arbitrium mei, deinde beneficium.

quo locus fero pono tyrannus pono et hic vita do et ille neque hic neque ille beneficium quia non sum beneficium accipio cogo non sum beneficium debeo qui nolo ante do oportet ego arbitrium meus deinde beneficium


Quid magnifici est se amare, sibi parcere, sibi adquirere ? Ab omnibus istis vera beneficii dandi cupido avocat, ad detrimentum iniecta manu trahit et utilitates relinquit ipso bene faciendi opere laetissima.

quis magnificus sum sui amo sui parco sui acquiro ab omnis iste verus beneficium do cupido avoco ad detrimentum inicio manus traho et utilitas relinquo ipse bene facio opus laetus


Cn. Lentulus augur, divitiarum maximum exemplum, antequam illum libertini pauperem facerent, hic, qui quater milies sestertium suum vidit (proprie dixi ; nihil enim amplius quam vidit), ingenii fuit sterilis, tam pusilli quam animi. Cum esset avarissimus, nummos citius emittebat quam verba : tanta illi inopia erat sermonis.

cn lentulus augur divitiaris magnus exemplum antequam ille libertinus paupero facio hic qui quater millies sestertius suus video proprius dico nihil enim amplus quam video ingenium sum sterilis tam pusillus quam animus cos sum avarus nummus cieo emitto quam verbum tantus ille inopia sum sermo


Deos nemo sanus timet; furor est enim metuere salutaria, nec quisquam amat, quos timet. Tu denique. Epicure, deum inermem facis, omnia illi tela, omnem detraxisti potentiam et, ne cuiquam metuendus esset, proiecisti illum extra metum.

deus nemo sanus timeo furor sum enim metuo salutare neque quisquam amo qui timeo tu denique epicurus deus inermis facio omnis ille telum omnis detraho potentia et ne quisquam metuo sum projacio ille extra metus


Non est itaque dubium, quin hi magis, quod damnatum est in uno, optent, quibus, quisquis morte profuturus est, vita nocet. Omnium tamen istorum tam nota sunt vota quam impunita. Denique se quisque consulat et in secretum pectoris sui redeat et inspiciat, quid tacitus optaverit. Quam multa sunt vota, quae etiam sibi fateri pudet ! Quam pauca, quae facere coram teste possimus !

non sum itaque dubius quin hic magis qui damno sum in unus opto qui quisquis mors possum sum vito noceo omnis tamen iste tam nosco sum veto quam impunitus denique sui quisque consulo et in secerno pectus suus redeo et inspicio quis taceo opto quam multus sum veto qui etiam sui fateor pudeo quam paucus qui facio coram testis possum


Hanc societatem tolle, et unitatem generis humani, qua vita sustinetur, scindes ; tolletur autem, si efficis, ut ingratus animus non per se vitandus sit, sed quia aliquid illi timendum est ; quam multi enim sunt, quibus ingratis esse tuto licet ! Denique ingratum voco, quisquis metu gratus est.

hic societas tollo et unitas genus humanus qui vito sustineo scindo tollo autem si efficio ut ingratus animus non per sui vito sum sed quia aliquis ille timeo sum quam multus enim sum qui ingratus sum tueor licet denique ingratus voco quisquis metus gratus sum


" Non nocet," inquit, " illi votum meum, quia simul opto et periculum et remedium." Hoc dicis non nihil te peccare sed minus, quam si sine remedio periculum optares. Nequitia est ut extrahas mergere, evertere ut suscites, ut emittas includere. Non est beneficium iniuriae finis, nec umquam id detraxisse meritum est, quod ipse, qui detraxit, intulerat.

non noceo inquam ille voveo meus quia simul opto et periculum et remedium hic dico non nihil tu peccaris sed paruus quam si sine remedium periculum optaris nequitia sum ut extraho mergo everto ut suscito ut emitto includo non sum beneficium iniuria finis neque umquam is detraho mereo sum qui ipse qui detraho infero


Non est turpe cum re mutare consilium. Age, si Philippus possessorem illum eorum litorum reliquisset, quae naufragio ceperat, non omnibus miseris aqua et igni interdixerat ? " Potius," inquit, " intra fines regni mei tu litteras istas oculis inscribendas durissima fronte circumfer. I, ostende, quam sacra res sit mensa hospitalis ; praebe in facie tua legendum istuc decretum, quo cavetur, ne miseros tecto iuvare capital sit. Magis ista constitutio sic rata erit, quam si illam in aes incidissem."

non sum turpis cum res muto consilium ago si philippus possessor ille is litor relinquo qui naufragium capio non omnis miser aqua et ignis interdico potis inquam intra finis regnum meus tu littera iste oculus inscribo durus frons circumfero eo ostendo quam sacer res sum mensa hospital praebeo in facies tuus lego iste decretum quo caveo ne miser tectum iuvaris capital sum magis iste constitutio sic reor sum quam si ille in aes incido


Quomodo ergo sacrilegus videtur, qui aliquid aufert sacri, etiam si, quocumque transtulit, quod surripuerat, intra terminos mundi est, sic et sapienti furtum potest fieri ; auferetur enim illi non ex iis, quae universa habet, sed ex iis, quibus dominus inscriptus est, quae viritim ei serviunt.

quomodo ergo sacrilegus video qui aliquis aufero sacer etiam si quicumque transfero qui surripio intra terminus mundus sum sic et sapio furtum possum fio aufero enim ille non ex is qui universus habeo sed ex is qui dominus inscribo sum qui viritim is servio


Nulla vi verborum, nulla ingenii facultate exprimi potest, quantum opus sit, quam laudabile quamque numquam memoria hominum exiturum, posse hoc dicere : ' Parentibus meis parui, cessi imperio eorum, sive aecum sive inicum ac durum fuit, obsequentem submissumque me praebui ; ad hoc unum contumax fui, ne beneficiis vincerer.

nullus vis verbum nullus ingenium facultas exprimo possum quantus opus sum quam laudabilis quisque numquam memoria homo exeo possum hic dico parens meus paruus cedo imperium is sive aequus sive inicum atque durus sum obsequor summitto ego praebeo ad hic unus contumax sum ne beneficium vinco


Quae ratio est exacerbare eum, in quem magna contuleris, ut ex amico dubio fiat non dubius inimicus et patrocinium sibi nostra infamia quaerat, nec desit vox: " Nescio quid est, quod eum, cui tantum debuit, ferre non potuit ; subest aliquid " ? Nemo non superioris dignitatem querendo, etiam si non inquinavit, adspersit ; nec quisquam fingere contentus est levia, cum magnitudine mendacii fidem quaerat.

qui ratio sum exacerbaris is in qui magnus confero ut ex amicus dubius fio non dubius inimicus et patrocinium sui noster infamia quaero neque desum vox nescio quis sum qui is qui tantus debeo fero non possum subsum aliquis nemo non superus dignitas queror etiam si non inquino adspersit neque quisquam fingo contineo sum levis cum magnitudo mendacium fides quaero


Socrates amicis audientibus : " Emissem," inquit, " pallium, si nummos haberem." Neminem poposcit, omnes admonuit. A quo acciperet, ambitus fuit; quidni esset ? Quantulum enim erat, quod Socrates accipiebat ! At multum erat eum fuisse, a quo Socrates acciperet. Num illos castigare mollius potuit ?

socrates amicus audio emo inquam pallium si nummus habeo nemo posco omnis admoneo ab quo accipio ambitus sum quis sum quantulis enim sum qui socrates accipio at multus sum is sum ab quo socrates accipio num ille castigaris mollis possum


Ille deus est, non qui paucas boves, sed qui per totum orbem armenta dimisit, qui gregibus ubique passim vagantibus pabulum praestat, qui pascua hibernis aestiva substituit, qui non calamo tantum cantare et agreste atque inconditum carmen ad aliquam tamen observationem modulari docuit, sed tot artes, tot vocum varietates, tot sonos alios spiritu nostro, alios externo cantus edituros commentus est.

ille deus sum non qui paucus bos sed qui per totus orbis armentum dimitto qui grex ubique passim vago pabulis praesto qui pascuus hibernus aestivus substituo qui non calamus tantus canto et agrestis atque inconditus carmen ad aliqui tamen observatio modularis doceo sed tot ars tot vox varietas tot sonus alius spiritus noster alius externus cantus edo comminiscor sum


Illos ex toto praeteribo, quorum mercennarium beneficium est, quod qui dat, non computat, cui sed quanti daturus sit, quod undique in se conversum est. Vendit mihi aliquis frumentum ; vivere non possum, nisi emero ; sed non debeo vitam, quia emi.

ille ex totus praetereo qui mercenarius beneficium sum qui qui do non computo qui sed quantus do sum qui undique in sui converro sum vendo ego aliquis frumentum vivo non possum nisi emo sed non debeo vita quia emo


In electione nihil minus quam hoc, quod tu existimas, spectabo, a quo recepturus sim ; elige enim eum, qui gratus, non qui redditurus sit, saepe autem et non redditurus gratus est et ingratus, qui reddidit.

in electio nihil paruus quam hic qui tu existimo specto ab quo recipio sum eligo enim is qui gratus non qui reddo sum saepe autem et non reddo gratus sum et ingratus qui reddo


Ubi de officio agitur, quod uterque a sua parte esse quam plenissimum cupit, si alter plus potuit et ad manum habuit materiam sufficientem animo suo, si illi, quantum conatus est, fortuna permisit, alter autem voluntate par est, etiam si minora, quam accepit, reddidit aut omnia non reddidit, sed vult reddere et toto in hoc intentus est animo, non magis victus est, quam qui in armis moritur, quem occidere facilius hostis potuit quam avertere.

ubius de officium ago qui uterque ab suus pars sum quam plenus cupio si alter multus possum et ad manus habeo materia sufficio animus suus si ille quantus conor sum fortuna permitto alter autem voluntas par sum etiam si parvus quam accipio reddo aut omnis non reddo sed volo reddo et totus in hic intendo sum animus non magis vinco sum quam qui in arma morior qui occaedes facilis hostis possum quam averto


quid hoc beneficium obest cuiquam eorum, quos crudelitas eius lacerat ? Pecuniam, quae satellitem stipendio teneat, non subministrabo. Si marmora et vestes desideraverit, nihil oberit cuiquam id, quo luxuria eius instruitur ; militem et arma non suggeram.

quis hic beneficium obsum quisquam is qui crudelitas is lacero pecunia qui satelles stipendium teneo non subministro si marmoro et vestis desidero nihil obsum quisquam is quo luxuria is instruo miles et arma non suggero


Iam sub ista ipsa lege vincam et eo perducam servum, ut in multa liber sit. Interim dic mihi, si tibi ostendere aliquem pro salute domini sui sine respectu sui dimicantem et confossum vulneribus reliquias tamen sanguinis ab ipsis vitalibus fundentem et, ut ille effugiendi tempus habeat, moram sua morte quaerentem, hunc tu negabis beneficium dedisse, quia servus est ?

iam sub iste ipse lex vinco et is perduco servus ut in multus liber sum interim dico ego si tu ostendo aliquis pro salus dominus suus sine respicio suus dimico et confodio vulnus reliquiae tamen sanguis ab ipse vital fundo et ut ille effugio tempus habeo mora suus mors quaero hic tu nego beneficium do quia servus sum


Rerum natura nihil dicitur perdere, quia, quidquid illi avellitur, ad illam redit, nec perire quicquam potest, quod, quo excidat, non habet, sed eodem revolvitur, unde discedit. " Quid simile," inquis, " hoc exemplum habet huic propositae quaestioni ? "

res natura nihil dico perdo quia quisquis ille avello ad ille redeo neque pereo quisquam possum qui quo excido non habeo sed idem revolvo unde discedo quis similis inquam hic exemplum habeo hic propono quaestio


Apud nos primi omnium C. Gracchus et mox Livius Drusus instituerunt segregare turbam suam et alios in secretum recipere, alios cum pluribus, alios universos. Habuerunt itaque isti amicos primos, habuerunt secundos, numquam veros.

apud nos primus omnis que gracchus et mox livius drusus instituo segregaris turba suus et alius in secerno recipio alius cum multus alius universi habeo itaque iste amicus primus habeo secundus numquam verus


" Quid agis, avaritia ? Quot rerum caritate aurum tuum victum est ! Omnia ista, quae rettuli, in maiore honore pretioque sunt. Nunc volo tuas opes recognoscere, lamnas utriusque materiae, ad quam cupiditas nostra caligat.

quis ago avaritia quot res caritas aurum tuus vinco sum omnis iste qui rettulis in magnus honor pretium sum nunc volo tuus ops recognosco lamina uterque materia ad quam cupiditas noster caligo


Deinde pauciora erunt beneficia, sed veriora ; quid autem mali est inhiberi beneficiorum temeritatem ? Hoc enim ipsum secuti sunt, qui nullam legem huic constituerunt, ut circumspectius donaremus, circumspectius eligeremus eos, in quos merita conferuntur. Etiam atque etiam, cui des, considera :

deinde paucus sum beneficium sed verus quis autem malus sum inhibeo beneficus temeritas hic enim ipse sequor sum qui nullus lex hic constituo ut circumspicio dono circumspicio eligo is in qui mereo confero etiam atque etiam qui do considero


Pollioni Annio iacenti obsceno verbo usus dixerat se facturum id, quod pati malebat ; et eum Pollionis adtractiorem vidisset frontem : " Quidquid," inquit, " mali dixi, mihi et capiti meo ! " Hoc dictum suum ipse narrabat. Hominem tam palam obscenum ad fasces et ad tribunal admisisti ?

pollio annius jaceo obscenus verbum utor dico sui facio is qui patior malo et is pollio adtraho video frons quisquis inquam malus dico ego et caput meus hic dico suus ipse narro homo tam palam obscenus ad fascis et ad tribunal admitto


Quis est istorum tam firmae mentis ac solidae, ut tuto apud eum beneficia deponas ? Alius libidine insanit, alius abdomini servit ; alius lucri totus est, cuius summam, non vias, spectat ; alius invidia laborat, alius caeca ambitione et in gladios irruente. Adice torporem mentis ac senium et contraria huic inquieti pectoris agitationem tumultusque perpetuos; adice aestimationem sui nimiam et tumorem, ob quae contemnendus est, insolentem. Quid contumaciam dicam in perversa nitentium, quid levitatem semper aliquo transilientem ?

quis sum iste tam firmus mens atque solidus ut tueor apud is beneficium depono alius libido insanio alius abdomen servio alius lucrum totus sum qui summa non via specto alius invidia laboro alius caecus ambitio et in gladius irruente adicio torpor mens atque senium et contrarius hic inquietus pectus agitatio tumultus perpetuus adicio aestimatio suus nimius et tumor ob qui contemno sum insolens quis contumacia dico in perverto niteo quis levitas semper aliquis transilientem


refert, quam benigne illud interpretetur iudex. Quid sit ingratus, nulla lex monstrat ; saepe et qui reddidit, quod accepit, ingratus est, et qui non reddidit, gratus.

refero quam benignus ille interpretor iudex quis sum ingratus nullus lex monstro saepe et qui reddo qui accipio ingratus sum et qui non reddo gratus


Quare properas et beneficium et amicum perdere ? Unde scis, nolim an ignorem, animus an facultas desit mihi? Experire." Admonebo ergo non amare, non palam, sine convicio, sic, ut se redisse in memoriam, non reduci putet.

quaris propero et beneficium et amicus perdo unde scio nolo an ignoro animus an facultas desum ego experior admoneo ergo non amo non palam sine convicior sic ut sui redeo in memoria non reduco puto


At multa hoc commoda oriuntur, et tutior est vita melioribus amorque et secundum bonorum iudicium aetasque securior, quam innocentia, quam grata mens prosequitur. Fuisset enim iniquissima rerum natura, si hoc tantum bonum miserum et anceps et sterile fecisset. Sed illud intuere, an ad istam virtutem, quae saepe tuta ac facili aditur via, etiam per saxa et rupes et feris ac serpentibus obsessum iter fueris iturus.

at multus hic commodus orior et tueor sum vito bonus amo et secundus bonus iudicium aetas securus quam innocens quam gratus mens prosequor sum enim iniquus res natura si hic tantus bonus miser et anceps et sterilis facio sed ille intueor an ad iste virtus qui saepe tueor atque facilis adeo via etiam per saxum et rupes et fera atque serpens obsedeo iter sum eo


Non quia pluris est, quod vendiderunt, quam emimus, sed quia nobis ipsis aliquid praestiterunt. Ille magis pependit, quam medico necesse est ; pro me, non pro fama artis extimuit ; non fuit contentus remedia monstrare : et admovit ; inter sollicitos adsedit, ad suspecta tempora occurrit ; nullum ministerium illi oneri, nullum fastidio fuit ;

non quia multus sum qui vendo quam emo sed quia nos ipse aliquis praesto ille magis pendeo quam medico necesse sum pro ego non pro fama ars extimesco non sum contineo remedio monstraris et admoveo inter sollicitus adsedeo ad suspicio tempus occurro nullus ministerium ille onus nullus fastidium sum


Atqui apud quosdam Stoicos et de hoc ambigitur, an possit aliquis sibi beneficium dare, an debeat referre sibi gratiam. Quod ut videretur quaerendum, illa fecerunt : solemus dicere ; " gratias mihi ago " et " de nullo queri possum alio quam de me" et " ego mihi irascor " et " ego a me poenas exigam " et " odi me," multa praeterea eiusmodi, per quae unusquisque de se tamquam de altero loquitur.

atqui apud quidam stoicus et de hic ambago an possum aliquis sui beneficium do an debeo refero sui gratia qui ut video quaero ille facio solo dico gratia ego ago et de nullus queror possum alius quam de ego et ego ego irasco et ego ab ego poena exigo et odi ego multus praeterea eiusmodi per qui unusquisque de sui tamquam de alter loquor