Video istic crystallina, quorum accendit fragilitas pretium ; omnium enim rerum voluptas apud imperitos ipso, quo fugari debet, periculo crescit. Video murrea pocula ; parum scilicet luxuria magno fuerit, nisi, quod vomant, capacibus gemmis inter se propinaverint.

video istic crystallinum qui accendo fragilitas pretium omnis enim res voluptas apud imperitus ipse quo fugaris debeo periculum cresco video murreus poculum parum scilicet luxuria magnus sum nisi qui vomo capax gemma inter sui propino


Verum, quia ita vis, perseveremus peractis, quae rem continebant, scrutari etiam ea, quae, si vis verum, conexa sunt, non cohaerentia ; quae quisquis diligenter inspicit, nec facit operae pretium nec tamen perdit operam.

verus quia ita volo persevero perago qui res contineo scrutor etiam is qui si volo verus conecto sum non cohaereo qui quisquis diligenter inspicio neque facio opera pretium neque tamen perdo opera


" Primum, cum cogitavit Gallis omnibus prodesse, et mihi cogitavit prodesse ; eram enim Gallus et me etiam si non mea, publica tamen nota comprendit. Deinde ego quoque illi non tamquam proprium debebo, sed tamquam commune munus ; unus ex populo non tamquam pro me solvam, sed tamquam pro patria conferam.

primus cum cogito gallus omnis prosum et ego cogito prosum sum enim gallus et ego etiam si non meus publicus tamen nosco comprehendo deinde ego quoque ille non tamquam proprius debeo sed tamquam communis munus unus ex populus non tamquam pro ego solvo sed tamquam pro patria confero


Et liberi et coniuges spem fefellerunt, tamen et educamus et ducimus, adeoque adversus experimenta pertinaces sumus, ut bella victi et naufragi maria repetamus. Quanto magis permanere in dandis beneficiis decet ! Quae si quis non dat, quia non recepit, dedit, ut reciperet, bonamque ingratorum facit causam, quibus turpe est non reddere, si licet.

et liber et coniunx spes fallo tamen et educo et duco adeo adverro experimentum pertinax sum ut bellum vinco et naufragus mare repeto quantus magis permaneo in do beneficium decet qui si quis non do quia non recipio do ut recipio bonus ingrator facio causa qui turpis sum non reddo si licet


Quomodo fenerator quosdam debitores non appellat, quos scit decoxisse et in quorum pudorem nihil superest, nisi quod pereat, sic ego quosdam ingratos palam ac pertinaciter praeteribo nec ab ullo beneficium repetam, nisi a quo non ablaturus ero, sed recepturus.

quomodo fenerator quidam debitor non appello qui scio decoquo et in qui pudor nihil supersum nisi qui pereo sic ego quidam ingratus palam atque pertinax praetereo neque ab ullus beneficium repeto nisi ab quo non aufero sum sed recipio


Quod accipiebam, eo animo accepi, quo dabatur : reddidi. Alioqui pessima optimae rei condicio est : ut gratus sim, ad fortunam mittor ! Si illa invita respondere non possum, sufficit animus animo.

qui accipio is animus accipio quo do reddo alioqui malus bonus res condicio sum ut gratus sum ad fortuna mitto si ille invito respondeo non possum sufficio animus animus


Cui initio ratio non fuisset praestandi aliquid, ei praestamus ob hoc, quia praestitimus ; adeoque ad beneficia nos non impellit utilitas, ut inutilia tueri ac fovere perseveremus sola beneficii caritate, cui etiam infeliciter dato indulgere tam naturale est quam liberis pravis.

qui initium ratio non sum praesto aliquis is praesto ob hic quia praesto adeo ad beneficium nos non impello utilitas ut inutilis tueor atque foveo persevero solus beneficium caritas qui etiam infelicito do indulgeo tam natural sum quam liber pravus


Quotiens parum fiduciae est in iis, quibus imperes, amplius exigendum est, quam sat est, ut praestetur, quantum sat est. In hoc omnis hyperbole extenditur, ut ad verum mendacio veniat. Itaque ille, cum dixit : Qui candore nives anteirent, cursibus auras, quod non poterat fieri, dixit, ut crederetur, quantum plurimum posset. Et qui dixit : His inmobilior scopulis, violentior amne, ne hoc quidem se persuasurum putavit aliquem tam immobilem esse quam scopulum.

quotiens parum fiducia sum in is qui impero amplus exigo sum quam satis sum ut praesto quantus satis sum in hic omnis hyperbole extendo ut ad verus mendacium venio itaque ille cum dico qui candor nix anteeo cursus aura qui non possum fio dico ut credo quantus multus possum et qui dico hic immobilis scopulus violens amnis ne hic quidem sui persuadeo puto aliquis tam immobilis sum quam scopulis


Erunt homicidae, tyranni, fures, adulteri, raptores, sacrilegi, proditores ; infra omnia ista ingratus est, nisi quod omnia ista ab ingrato sunt, sine quo vix ullum magnum facinus adcrevit. Hoc tu cave tamquam maximum crimen ne admittas ; ignosce tamquam levissime, si admissum est. Haec est enim iniuriae summa : beneficium perdidisti. Salvum est enim tibi ex illo, quod est optimum : dedisti.

sum homicida tyrannus furo adulter raptor sacrilegus proditor infra omnis iste ingratus sum nisi qui omnis iste ab ingratus sum sine quo vix ullus magnus facinus adcerno hic tu caveo tamquam magnus crimen ne admitto ignosco tamquam levis si admitto sum hic sum enim iniuria summus beneficium perdo salvus sum enim tu ex ille qui sum bonus do


Illud utique unice tibi placet velut magnifice dictum turpe esse beneficiis vinci. Quod an sit verum, non immerito quaeri solet, longeque aliud est, quam mente concipis. Numquam enim in rerum honestarum certamine superari turpe est, dummodo arma non proicias et victus quoque velis vincere.

ille utique unicus tu placeo velut magnificus dico turpis sum beneficium vinco qui an sum verus non immeritus quaero soleo longus alius sum quam mens concipio numquam enim in res honestaris certamen superaris turpis sum dummodo arma non proicio et vinco quoque velis vinco


De hoc non est dubium, quin illi, qualiscumque est, debeam reddere, sive homicida sive fur sive adulter evasit. Habent scelera leges suas ; melius istos iudex quam ingratus emendat. Nemo te malum, quia est, faciat. Malo beneficium proiciam, bono reddam, huic, quia debeo, illi, ne debeam.

de hic non sum dubius quin ille qualiscumque sum debeo reddo sive homicida sive fur sive adulter evado habeo scelus lex suus bonus iste iudex quam ingratus emendo nemo tu malus quia sum facio malus beneficium proicio bonus reddo hic quia debeo ille ne debeo


" Ista," inquit, " festinatio nimium grati est ! " Id apertius exprimere non possum, quam si repetivero, quod dixi. Non vis reddere acceptum beneficium, sed effugere. Hoc dicere videris : " Quando isto carebo ? Quocumque modo mihi laborandum est, ne isti obligatus sim." Si optares, ut illi de suo solveres, multum abesse videreris a grato. Hoc, quod optas, iniquius est ; exsecraris enim illum et caput sanctum tibi dira precatione defigis.

iste inquam festinatio nimium gratus sum is aperio exprimo non possum quam si repeto qui dico non volo reddo accipio beneficium sed effugio hic dico video quando iste careo quicumque modo ego laboro sum ne iste obligo sum si optaris ut ille de suus solvo multus absum video ab gratus hic qui opto iniquus sum exsecraris enim ille et caput sancio tu dirus precatio defigo


Securitatem ? Sanitatem ? Reddi maxima quaeque non possunt. " At pro iis," inquit, " aliquid, quod tanti sit." Hoc est, quod dicebam, interituram tantae rei dignitatem, si beneficium mercem facimus. Non est irritandus animus ad avaritiam, ad querellas, ad discordiam ; sua sponte in ista fertur. Quantum possumus, resistamus et quaerenti occasiones amputemus.

securitas sanitas reddo maximus quisque non possum at pro is inquam aliquis qui tantus sum hic sum qui dico intereo tantus res dignitas si beneficium merx facio non sum irritandus animus ad avaritia ad querela ad discordia suus sponte in iste fero quantus possum resisto et quaero occasio amputo


" Pugnate contra coniuges, pugnate contra liberos ! Aras, focos, penates armis incessite ! " Qui ne triumphatum quidem inire urbem iniussu senatus deberetis quibusque victorem exercitum reducentibus curia extra muros praeberetur, nunc civibus caesis perfusi cruore cognato urbem subrectis intrate vexillis.

pugno contra coniunx pugno contra liber ara focus penates arma incesso qui ne triumpho quidem ineo urbs injussus senatus debeo quisque victor exercitus reduco curia extra murus praebeo nunc civis caedo perfundo cruor cognatus urbs surgo intro vexillum


" Non sustineo illum deserere, cui dedi vitam, quem e periculo eripui. Rogat me, ut causam suam contra homines gratiosos agam ; nolo, sed quid faciam ? Iam illi semel, iterum adfui." Non vides inesse isti rei propriam quandam vim, quae nos dare beneficia cogit, primum quia oportet, deinde quia dedimus ?

non sustineo ille desero qui do vita qui e periculum eripio rogo ego ut causa suus contra homo gratiosus ago nolo sed quis facio iam ille semel iterum adsum non video insum iste res proprius quidam vis qui nos do beneficium cogo primus quia oportet deinde quia do


" Perdidi beneficium." Stulte non nosti detrimenti tui tempora ! Perdidisti, sed cum dares ; nunc palam factum est. Etiam in his, quae videntur in perdito, moderatio plurimum profuit , ut corporum ita animorum molliter vitia tractanda sunt. Saepe, quod explicari pertinacia potuit, violentia trahentis abruptum est. Quid opus est maledictis ? Quid querellis? Quid insectatione ? Quare illum liberas ? Quare dimittis ? Si ingratus est, iam nihil debet.

perdo beneficium stultus non nosco detrimentum tuus tempus perdo sed cum do nunc palam facio sum etiam in hic qui video in perdo moderatio multus prosum ut corpus ita animus mollis vitio tracto sum saepe qui explicaris pertinacia possum violens traho abrumpo sum quis opus sum maledictum quis querela quis insectatio quaris ille libero quaris dimitto si ingratus sum iam nihil debeo


immo maximum argumentum est firmae voluntatis ne mutari quidem posse. Vir bonus non potest non facere, quod facit ; non enim erit bonus, nisi fecerit ; ergo nec bonus vir beneficium dat, quia facit, quod debet, non potest autem non facere, quod debet. Praeterea multum interest, utrum dicas :

immo magnus argumentum sum firmus voluntas ne muto quidem possum vir bonus non possum non facio qui facio non enim sum bonus nisi facio ergo neque bonus vir beneficium do quia facio qui debeo non possum autem non facio qui debeo praeterea multus intersum utrum dico


Quemadmodum stomachus morbo vitiatus et colligens bilem, quoscumque accepit cibos, mutat et omne alimentum in causam doloris trahit, ita animus scaevus, quidquid illi commiseris, id onus suum et perniciem et occasionem miseriae facit. Felieissimis itaque opulentissimisque plurimum aestus subest minusque se inveniunt, quo in maiorem materiam inciderunt, qua fluctuarentur.

quemadmodum stomachus morbus vitio et colligo bilis quicumque accipio cibus muto et omnis alimentum in causa dolor traho ita animus scaevus quisquis ille committo is onus suus et pernicies et occasio miseria facio felieissimis itaque opulens multus aestus subsum parvus sui invenio quo in magnus materia incido qui fluctuo


Beneficium est, quod potest, cum datum est, et non reddi ; qui sibi beneficium dat, non potest non recipere, quod dedit ; ergo non est beneficium. Alio tempore beneficium accipitur, alio redditur. In

beneficium sum qui possum cum do sum et non reddo qui sui beneficium do non possum non recipio qui do ergo non sum beneficium alius tempus beneficium accipio alius reddo in


Ad hoc, dic mihi, quae causa nos perducit ? Lucrum ? Quod qui non contemnit, ingratus est. Ambitio ? Et quae iactatio est solvisse, quod debeas ? Metus ? Nullus ingrato ; huic enim uni rei non posuimus legem, tamquam satis natura cavisset.

ad hic dico ego qui causa nos perduco lucrum qui qui non contemno ingratus sum ambitio et qui jactatio sum solvo qui debeo metus nullus ingratus hic enim unus res non pono lex tamquam satis natura caveo


Sed longius nos impetus evehit provocante materia ; itaque sic finiamus, ne in nostro saeculo culpa subsidat. Hoc maiores nostri questi sunt, hoc nos querimur, hoc posteri nostri querentur, eversos mores, regnare nequitiam, in deterius res humanas et omne nefas labi. At ista eodem stant loco stabuntque, paulum dumtaxat ultra aut citra mota, ut fluctus, quos aestus accedens longius extulit, recedens interiore litorum vestigio tenuit.

sed longus nos impetus eveho provoco materia itaque sic finio ne in noster saeculum culpa subsido hic magnus noster queror sum hic nos queror hic posterus noster queror everro mos regno nequitia in deterior res humanus et omnis nefas labor at iste idem sto locus sto paulus dumtaxat ultra aut citer moueo ut fluctus qui aestus accedo longus effero recedo interior litor vestigium teneo


Nec delicate accipiendum est nec summisse et humiliter ; nam qui neclegens est in accipiendo, cum omne beneficium recens pateat, quid faciat, cum prima eius voluptas refrixit ? Alius accipit fastidiose, tamquam qui dicat :

neque delicatus accipio sum neque summitto et humilis nam qui neglego sum in accipio cum omnis beneficium recens pateo quis facio cum primus is voluptas refrigesco alius accipio fastidiosus tamquam qui dico


Cogita tecum, an, quibuscumque debuisti, gratiam rettuleris, an nullum umquam apud te perierit officium, an omnium te beneficiorum memoria comitetur. Videbis, quae puero data sunt, ante adulescentiam elapsa, quae in iuvenem conlata sunt, non perdurasse in senectutem. Quaedam perdidimus, quaedam proiecimus, quaedam e conspectu nostro paulatim exierunt, a quibusdam oculos avertimus.

cogito tu an quicumque debeo gratia refero an nullus umquam apud tu pereo officium an omnis tu beneficus memoria comito video qui puer do sum ante adulescentia elabor qui in juvenis confero sum non perduro in senectus quidam perdo quidam projacio quidam e conspectus noster paulatim exeo ab quidam oculus averto


" Sed ex beneficio," inquit, " creditum facis." Minime ; non enim exigo, sed repeto, et ne repeto quidem, sed admoneo. Num ultima quoque me necessitas in hoc aget, ut ad eum veniam, cum quo mihi diu luctandum sit ? Si quis tam ingratus est, ut illi non sit satis admoneri, eum transibo nec dignum iudicabo, qui gratus esse cogatur.

sed ex beneficium inquam credo facio paruus non enim exigo sed repeto et ne repeto quidem sed admoneo num ulter quoque ego necessitas in hic ago ut ad is venio cum quo ego diu luctor sum si quis tam ingratus sum ut ille non sum satis admoneo is transeo neque dignus iudico qui gratus sum cogo


Colonum suum non tenet quamvis tabellis manentibus, qui segetem eius proculcavit, qui succidit arbusta, non quia recepit, quod pepigerat, sed quia, ne reciperet, effecit. Sic debitori suo creditor saepe damnatur, ubi plus ex alia causa abstulit, quam ex crediti petit.

colonus suus non teneo quivis tabella maneo qui seges is proculco qui succido arbustus non quia recipio qui pepigerat sed quia ne recipio efficio sic debitor suus creditor saepe damno ubi multus ex alius causa aufero quam ex credo peto


si quis sapientiam consecutus hanc patri tradiderit, etiamnunc disputabimus, an maius aliquid iam dederit, quam acceperat, cum vitam beatam patri reddiderit, acceperit tantum vitam ?

si quis sapientia consequor hic pater trado etiamnum disputo an magnus aliquis iam do quam accipio cum vita beatus pater reddo accipio tantus vita


Adice nunc, quod huic uni legi omnia fora vix sufficient. Quis erit, qui non agat ? Quis, cum quo non agatur ? Omnes sua extollunt, omnes etiam minima, quae in alios contulere, dilatant.

adicio nunc qui hic unus lego omnis foro vix sufficio quis sum qui non ago quis cum quo non ago omnis suus extollo omnis etiam minimus qui in alius confero dilato


Hoc loco reddendum est Epicuro testimonium, qui adsidue queritur, quod adversus praeterita simus ingrati, quod, quaecumque percipimus bona, non reducamus nec inter voluptates numeremus, cum certior nulla sit voluptas, quam quae iam eripi non potest.

hic locus reddo sum epicurus testimonium qui assiduus queror qui adverro praetereo sum ingratus qui quicumque percipio bonus non reduco neque inter voluptas numero cum certus nullus sum voluptas quam qui iam eripio non possum


Quaedam sunt, quae leges nec iubent nec vetant facere ; in iis servus materiam beneficii habet. Quam diu praestatur, quod a servo exigi solet, ministerium est ; ubi plus, quam quod servo necesse est, beneficium est ; ubi in adfectum amici transit, desinit vocari ministerium.

quidam sum qui lex neque iubeo neque veto facio in is servus materia beneficium habeo quam diu praesto qui ab servo exigo soleo ministerium sum ubi multus quam qui servo necesse sum beneficium sum ubi in afficio amicus transeo desino vocaris ministerium


Fixum illud est, a quo in cetera probationes nostrae exeunt, honestum ob nullam aliam causam, quam quia honestum sit, coli. Quis ergo controversiam facere audebit, an gratum esse honestum sit ? Quis non ingratum detestetur, hominem sibi ipsum inutilem ? Quid autem cum tibi narratur, " Adversus summa beneficia amici sui ingratus est," quomodo adficeris ? Utrum tamquam rem turpem fecerit, an tamquam rem utilem sibi et profuturam omiserit ? Puto, nequam hominem existimas, cui poena, non cui curatore opus sit ; quod non accideret, nisi gratum esse per se expetendum honestumque esset.

figo ille sum ab quo in ceterus probatio noster exeo honestus ob nullus alius causa quam quia honestus sum colo quis ergo controversia facio audeo an gratus sum honestus sum quis non ingratus detesto homo sui ipse inutilis quis autem cum tu narro adverro summus beneficium amicus suus ingratus sum quomodo afficio utrum tamquam res turpis facio an tamquam res utilis sui et possum omitto puto nequam homo existimo qui poena non qui curator opus sum qui non accido nisi gratus sum per sui expeto honestus sum


Quin potius eum potentem esse vis, cui plurimum debes, et1 beatum ? Quid enim, ut dixi, vetat te referre etiam summa felicitate praeditis gratiam ? Cuius plena tibi occurret et varia materia. Quid ? tu nescis debitum etiam locupletibus solvi ?

quin potis is potens sum volo qui multus debeo et beatus quis enim ut dico veto tu refero etiam summus felicitas praeditus gratia qui plenus tu occurro et vario materia quis tu nescio debeo etiam locupletibus solvo


ingentem rem ab illo diei audivi, cum miraretur Gai dementiam, quod se putasset tanti posse mutari. " Si temptare," inquit, " me constituerat, toto illi fui experiendus imperio."

ingens res ab ille dies audio cum miro gaius dementia qui sui puto tantus possum muto si tento inquam ego constituo totus ille sum experior imperium


Quidam, ut expergiscantur, non feriendi, sed commovendi sunt ; eodem modo quorundam ad referendam gratiam fides non cessat, sed languet. Hanc pervellamus. " Noli munus tuum in iniuriam vertere ; iniuria est enim, si in hoc non repetis, ut ingratus sim. Quid, si ignoro, quid desideres ? Quid, si occupationibus districtus et in aha vocatus occasionem non observavi ? Ostende mihi, quid possim, quid velis. Quare desperes, antequam temptes ?

quidam ut expergiscor non ferio sed commoveo sum idem modo quidam ad refero gratia fides non cesso sed langueo hic pervello nolo munus tuus in iniuria verto iniuria sum enim si in hic non repeto ut ingratus sum quis si ignoro quis desidero quis si occupatio distringo et in aha voco occasio non observo ostendo ego quis possum quis velis quaris despero antequam tento


Cum dixisset Caesar : " Quidni meminerim ? Et quidem siti confectus, quia impeditus ire ad fontem proximum non poteram, repere manibus volebam, nisi commilito, homo fortis ac strenuus, aquam mihi in galea sua adtulisset "—, " Potes ergo," inquit, " imperator, adgnoscere illum hominem aut illam galeam ? " Caesar ait se non posse galeam adgnoscere, hominem pulchre posse, et adiecit, puto obiratus, quod se a cognitione media ad veterem fabulam abduceret :

cos dico caesar quis memini et quidem sitis conficio quia impedio eo ad fons propior non possum repo manus volo nisi commilito homo fortis atque strenuus aqua ego in galea suus affero possum ergo inquam imperator agnosco ille homo aut ille galea caesar aio sui non possum galea agnosco homo pulcher possum et adiicio puto obirascor qui sui ab cognitio medius ad vetus fabula abduco


Omnia fecit, ut beneficium redderet, obstitit illi felicitas tua ; nihil incidit durius, quod veram amicitiam experiretur ; locupleti donare non potuit, sano adsidere, felici succurrere : gratiam rettulit, etiam si tu beneficium non recepisti. Praeterea huic intentus semper et huius rei tempus opperiens, qui in hoc multum curae, multum sedulitatis impendit, plus laboravit, quam cui cito referre gratiam contigit.

omnis facio ut beneficium reddo obsto ille felicitas tuus nihil incido durus qui verus amicitia experior locupleti donaris non possum sano assideo felix succurro gratia refero etiam si tu beneficium non recipio praeterea hic intendo semper et hic res tempus opperior qui in hic multus cura multus sedulitas impendo multus laboro quam qui cito refero gratia contingo


Dico me tibi obligatum pro filio, non quia sum, sed quia volo me offerre tibi debitorem voluntarium. At pervenit ad me summa ex incolumitate eius voluptas, summa utilitas, et orbitatis gravissimum vulnus effugi. Non quaeritur nunc, an profueris mihi, sed an beneficium dederis ; prodest enim et animal et lapis et herba, nec tamen beneficium dant, quod numquam datur nisi a volente.

dico ego tu obligo pro filius non quia sum sed quia volo ego offero tu debitor voluntarius at pervenio ad ego summus ex incolumitas is voluptas summus utilitas et orbitas gravis vulnus effugio non quaero nunc an prosum ego sed an beneficium do prodo enim et animal et lapis et herba neque tamen beneficium do qui numquam do nisi ab volo


Haec quoque, quae venit, quaestio profligata est in prioribus ; itaque breviter perstringetur; possunt enim in hanc, quae aliis data sunt, argumenta transferri. Quaeritur, an, qui omnia fecit, ut beneficium redderet, reddiderit.

hic quoque qui venio quaestio profligo sum in prior itaque brevis perstringo possum enim in hic qui alius do sum argumentum transfero quaero an qui omnis facio ut beneficium reddo reddo


Primum omnium iam efficiam, ut, quisquis est iste, qui me in societatem vocat, sciat se nihil mecum habere commune. Quare? Quia hoc inter sapientes solum consortium est, inter quos amicitia est ; ceteri non magis amici sunt quam socii.

primus omnis iam efficio ut quisquis sum iste qui ego in societas voco scio sui nihil ego habeo communis quaris quia hic inter sapio solus consortium sum inter qui amicitia sum ceterus non magis amicus sum quam socius


Ut excusem tibi imbecillitatem, imprimis vas fragile est memoria et rerum turbae non sufficit ; necesse est, quantum recipit, emittat et antiquissima recentissimis obruat. Sic factum est, ut minima apud te nutricis esset auctoritas, quia beneficium eius longius aetas sequens posuit ; sic factum est, ut praeceptoris tibi non esset ulla veneratio ; sic evenit, ut circa consularia occupato comitia aut sacerdotiorum candidato quaesturae suffragator excideret. Fortasse vitium, de quo querens, si te diligenter excusseris, in sinu invenies. Inique publico crimini irasceris, stulte tuo ; ut absolvaris, ignosce.

ut excuso tu imbecillitas imprimo vas fragilis sum memoria et res turba non sufficio necesse sum quantus recipio emitto et antiquus recens obruo sic facio sum ut minimus apud tu nutrix sum auctoritas quia beneficium is longus aetas sequor pono sic facio sum ut praeceptor tu non sum ullus veneratio sic evenio ut circa consularis occupo comitium aut sacerdotium candidatus quaestura suffragator excido fortasse vitium de quo queror si tu diligenter excutio in sinus invenio iniquus publicus crimen irasco stultus tuus ut absolvaris ignosco


Scio, quid hoc loco respondeatur : " Itaque non dat deus beneficia, sed securus et neclegens nostri, aversus a mundo aliud agit aut, quae maxima Epicuro felicitas videtur, nihil agit, nec magis illum beneficia quam iniuriae tangunt."

scio quis hic locus respondeo itaque non do deus beneficium sed securus et neglego noster averto ab mundus alius ago aut qui maximus epicurus felicitas video nihil ago neque magis ille beneficium quam iniuria tango


" Ego vero me ad istud inextricabile pondus non adligo nec in altam faecem rerum hunc expeditum hominem demitto. Quid ad me defers populorum omnium mala ? Quae ne daturus quidem acciperem, quoniam multa video, quae me donare non deceat. Volo sub conspectu meo ponere, quae gentium oculos regumque praestringunt, volo intueri pretia sanguinis animarumque vestrarum.

ego verus ego ad iste inextricabilis pondus non adligo neque in alo faecem res hic expedio homo demitto quis ad ego defero populus omnis malus qui ne do quidem accipio quoniam multus video qui ego donaris non decet volo sub conspectus meus pono qui gens oculus rex praestringo volo intueor pretium sanguis anima vestraris


Gratias itaque agi sibi ab iis, quos adflixere, patiuntur bonosque se ac liberales fingunt, quia praestare non possunt. Quod non facerent, nisi illos honesti et per se expetendi amor cogeret moribus suis opinionem contrariam quaerere et nequitiam abdere, cuius fructus concupiscitur, ipsa vero odio pudorique est ; nec quisquam tantum a naturae lege descivit et hominem exuit, ut animi causa malus sit.

gratia itaque ago sui ab is qui affligo patior bonus sui atque liberalis fingo quia praesto non possum qui non facio nisi ille honestus et per sui expeto amor cogo mos suus opinio contrarius quaero et nequitia abdo qui fructus concupisco ipse verus odium pudor sum neque quisquam tantus ab natura lex descio et homo exuo ut animus causa malus sum


Deinde, si hoc parum est, finge aliquem tormenta patris discussisse, finge in se transtulisse. Licet tibi, in quantum velis, extendere beneficia filii, cum paternum munus et simplex sit et facile et danti voluptarium, quod necesse est ille multis dederit, etiam quibus dedisse se nescit, in quo consortem habet, in quo spectavit legem, patriam, praemia patrum, domus ac familiae perpetuitatem, omnia potius quam eum, cui dabat. Quid ?

deinde si hic parum sum fingo aliquis tormentum pater discutio fingo in sui transfero licet tu in quantus velis extendo beneficium filius cum paternus munus et simplex sum et facilis et do voluptarius qui necesse sum ille multus do etiam qui do sui nescio in quo consors habeo in quo specto lex patria praemium pater domus atque familia perpetuitas omnis potis quam is qui do quis


Nunc illud quoque argumentum quamvis dictum iam reducatur : quid est, quare grati velimus esse, cum morimur, quare singulorum perpendamus officia, quare id agamus in omnem vitam nostram memoria decernente, ne cuius officii videamur obliti ? Nihil iam superest, quo spes porrigatur ; in illo tamen cardine positi abire e rebus humanis quam gratissimi volumus.

nunc ille quoque argumentum quivis dico iam reduco quis sum quare gratus volo sum cum morior quare singulus perpendo officium quare is ago in omnis vita noster memoria decerno ne qui officium video obliuiscor nihil iam supersum quo spes porrigo in ille tamen cardo pono abeo e res humanus quam gratus volo


Quomodo nulla lex amare parentes, indulgere liberis iubet (supervacuum est enim, in quod imus, impelli), quemadmodum nemo in amorem sui cohortandus est, quem adeo, dum nascitur, trahit, ita ne ad hoc quidem, ut honesta per se petat ; placent suapte natura, adeoque gratiosa virtus est, ut insitum sit etiam malis probare meliora. Quis est, qui non beneficus videri velit, qui non inter scelera et iniurias opinionem bonitatis adfectet, qui non ipsis, quae impotentissime fecit, speciem aliquam induat recti velitque etiam his videri beneficium dedisse, quos laesit ?

quomodo nullus lex amo parens indulgeo liber iubeo supervacuus sum enim in qui imus impello quemadmodum nemo in amor suus cohorto sum qui adeo dum nascor traho ita ne ad hic quidem ut honestus per sui peto placeo suapte natura adeo gratiosus virtus sum ut inquiro sum etiam malus probaris bonus quis sum qui non beneficus video volo qui non inter scelus et injuria opinio bonitas adfectet qui non ipse qui impotens facio species aliqui induo recingo volo etiam hic video beneficium do qui laedo


In hac parte nobis pugna est cum Epicureis, delicata et umbratica turba in convivio suo philosophantium, apud quos virtus voluptatum ministra est, illis paret, illis deservit, illas supra se videt. " Non est," inquis, " voluptas sine virtute."

in hic pars nos pugno sum cum epicureus delicatus et umbraticus turba in convivium suus philosophor apud qui virtus voluptas ministro sum ille pareo ille deservio ille supra sui video non sum inquam voluptas sine virtus


Amicum a piratis redemi, hunc alius hostis excepit et in carcerem condidit ; non beneficium, sed usum beneficii mei sustulit. Ex naufragio alicui raptos vel ex incendio liberos reddidi, hos vel morbus vel aliqua fortuita iniuria eripuit ; manet etiam sine illis, quod in illis datum est.

amicus ab pirata redemo hic alius hostis excipio et in carcer condo non beneficium sed usus beneficium meus tollo ex naufragium aliqui rapio vel ex incendium liber reddo hic vel morbus vel aliqui fortuitus iniuria eripio maneo etiam sine ille qui in ille do sum


Deinde interrogo, utrum iste ferus sit animo tantum, an et in perniciem publicam excurrat ? Proposuisti enim mihi Phalarim et alterum tyrannum, quorum si naturam habet intra se malus, quidni ego isti beneficium suum reddam, ne quid mihi cum illo iuris sit amplius ?

deinde interrogo utrum iste ferus sum animus tantus an et in pernicies publicus excurro propono enim ego phalarim et alter tyrannus qui si natura habeo intra sui malus quis ego iste beneficium suus reddo ne quis ego cum ille ius sum amplus


Adulescentibus quoque ac iam potentibus sui, si remedia metu aut intemperantia reiciunt, vis adhibetur ac severitas. Itaque beneficiorum maxima sunt, quae a parentibus accepimus, dum aut nescimus aut nolumus.

adulescens quoque atque iam possum suus si remedio metus aut intemperantia reicio volo adhibeo atque severitas itaque beneficus maximus sum qui ab parens accipio dum aut nescio aut nolo


" Etiamnunc, ut dicitis, bonus vir omnia recte facit; si omnia recte facit, ingratus esse non potest. Malo viro beneficium nemo dare potest. Bonus beneficium reddit, malus non accipit ; quod si est, nec bonus quisquam ingratus est nec malus. Ita ingratus in rerum natura est nemo, et hoc inane nomen."

etiamnum ut dico bonus vir omnis rectus facio si omnis rectus facio ingratus sum non possum malus vir beneficium nemo do possum bonus beneficium reddo malus non accipio qui si sum neque bonus quisquam ingratus sum neque malus ita ingratus in res natura sum nemo et hic inanis nomen


Idem ipso vocabulo apparet, in quo hoc continetur, " bene fecisse " ; nemo autem sibi bene facit, non magis quam sibi favet, quam suarum partium est. Diutius hoc et pluribus exemplis licet prosequi.

idem ipse vocabulum appareo in quo hic contineo bene facio nemo autem sui bene facio non magis quam sui faveo quam suus pars sum diu hic et multus exemplum licet prosequor


Si indignans ingratos esse, indignare luxuriosos, indignare avaros, indignare impudicos, indignare aegros deformes, senes pallidos! Est istuc grave vitium, est intolerabile et quod dissociet homines, quod concordiam, qua imbecillitas nostra fulcitur, scindat ac dissipet, sed usque eo vulgare est, ut illud ne qui queritur quidem effugerit.

si indignor ingratus sum indignaris luxuriosus indignaris avarus indignaris impudicus indignaris aeger deformis senex pallidus sum iste gravis vitium sum intolerabilis et qui dissocio homo qui concordia qui imbecillitas noster fulcio scindo atque dissipet sed usque is vulgaris sum ut ille ne qui queror quidem effugio


Sic dicimus eum, qui beneficium bono animo accipit, gratiam rettulisse, nihilo minus illum in aere alieno relinquimus gratiam relaturum, etiam cum rettulit. Exhortatio est illa, non infitiatio beneficii, ne beneficia timeamus, ne ut intolerabili sarcina pressi deficiamus animo. " Bona mihi donata sunt et fama defensa, detractae sordes, spiritus servatus et libertas spiritu potior. Et quomodo referre gratiam potero ? Quando ille veniet dies, quo illi animum meum ostendam ?

sic dico is qui beneficium bonus animus accipio gratia refero nihilum paruus ille in aer alienus relinquo gratia refero etiam cum refero exhortatio sum ille non infitiatio beneficium ne beneficium timeo ne ut intolerabilis sarcina premo deficio animus bonus ego dono sum et fama defendo detraho sordeo spiritus servo et libertas spiritus potis et quomodo refero gratia possum quando ille venio dies quo ille animus meus ostendo


" Plus accipere debui, sed illi facile non fuit plus dare ; in multos dividenda liberalitas erat ; hoc initium est, boni consulamus et animum eius grate excipiendo evocemus ; parum fecit, sed saepius faciet ; illum mihi praetulit, et me multis; ille non est mihi par virtutibus nec officiis, sed habuit suam Venerem ; querendo non efficiam, ut maioribus dignus sim, sed ut datis indignus. Plura illis hominibus turpissimis data sunt ; quid ad rem ? Quam raro fortuna iudicat ! Cotidie querimur malos esse felices ;

multus accipio debeo sed ille facilis non sum multus do in multus divido liberalitas sum hic initium sum bonus consulo et animus is gratus excipio evoco parum facio sed saepis facio ille ego praefero et ego multus ille non sum ego par virtus neque officium sed habeo suus venus queror non efficio ut magnus dignus sum sed ut do indignus multus ille homo turpis do sum quis ad res quam rarus fortuna iudico cottidie queror malus sum felix


Nihil aeque amarum quam diu pendere; aequiore quidam animo ferunt praecidi spem suam quam trahi. Plerisque autem hoc vitium est ambitione prava differendi promissa, ne minor sit rogantium turba, quales regiae potentiae ministri sunt, quos delectat superbiae suae longum spectaculum, minusque se iudicant posse, nisi diu multumque singulis, quid possint, ostenderint. Nihil confestim, nihil semel faciunt; iniuriae illorum praecipites, lenta beneficia sunt.

nihil aequus amaris quam diu pendeo aequus quidam animus fero praecido spes suus quam traho plerusque autem hic vitium sum ambitio pravus differo promitto ne paruus sum rogo turba qualis regia potentia minister sum qui delecto superbia suus longus spectaculum parvus sui judico possum nisi diu multus singuli quis possum ostendo nihil confestim nihil semel facio iniuria ille praeceps lentus beneficium sum


Sub divo Augusto nondum hominibus verba sua periculosa erant, iam molesta. Rufus, vir ordinis senatorii, inter cenam optaverat, ne Caesar salvus rediret ex ea peregrinatione, quam parabat; et adiecerat idem omnes et tauros et vitulos optare. Fuerunt, qui illa diligenter audirent. Ut primum diluxit, servus, qui cenanti ad pedes steterat, narrat, quae inter cenam ebrius dixisset, et hortatur, ut Caesarem occupet atque ipse se deferat.

sub divus augustus nondum homo verbum suus periculosus sum iam molestus rufus vir ordo senatorius inter cena opto ne caesar salvus redeo ex is peregrinatio quam paro et adicio idem omnis et taurus et vitulus optaris sum qui ille diligenter audio ut primus dilucesco servus qui ceno ad pes sto narro qui inter cena ebrius dico et hortor ut caesaris occupo atque ipse sui defero


Quemadmodum, quae in usu sunt et manum cotidie tactumque patiuntur, numquam periculum situs adeunt, illa, quae ad oculos non revocantur, sed extra conversationem ut supervacua iacuerunt, sordes ipsa colligunt vetustate, ita, quidquid frequens cogitatio exercet ac renovat, memoriae numquam subducitur, quae nihil perdit, nisi ad quod non saepe respexit.

quemadmodum qui in usus sum et manus cottidie tango patior numquam periculum sino adeo ille qui ad oculus non revoco sed extra conversatio ut supervacuus jaceo sordeo ipse colligo vetustas ita quisquis frequens cogitatio exerceo atque renovo memoria numquam subduco qui nihil perdo nisi ad qui non saepe respicio


Alius illis obicit neclegentiam nostri, alius iniquitatem ; alius illos extra mundum suum proicit et ignavos hebetesque sine luce, sine ullo opere destituit ; alius solem, cui debemus, quod inter laborem quietemque tempus divisimus, quod non tenebris mersi confusionem aeternae noctis effugimus, qui annum cursu suo temperat et corpora alit, sata evocat, percoquit fructus, saxum aliquod aut fortuitorum ignium globum et quidvis potius quam deum appellat.

alius ille obicio neclegentiam noster alius iniquitas alius ille extra mundus suus proicio et ignavus hebeto sine lux sine ullus opus destituo alius sol qui debeo qui inter labor quies tempus divido qui non tenebrae mergo confusio aeternus nox effugio qui annus cursus suus tempero et corpus alo sero evoco percoquo fructus saxum aliqui aut fortuitus ignis globus et quivis potis quam deus appello


Utrum Octavius maius beneficium dedit filio an patri divus Augustus, quamvis illum umbra adoptivi patris abscondit ? Quantam cepisset voluptatem, si illum post debellata arma civilia vidisset securae paci praesidentem, non adgnoscens bonum suum nec satis credens, quotiens ad se respexisset, potuisse illum virum in domo sua nasci ! Quid nunc ceteros prosequar, quos iam consumpsisset oblivio, nisi illos filiorum gloria e tenebris eruisset et adhuc in luce retineret ?

utrum octavus magnus beneficium do filius an pater divus augustus quivis ille umbra adoptivus pater abscondo quantus capio voluptas si ille post debello arma civile video securus pax praesideo non agnosco bonus suus neque satis credo quotiens ad sui respicio possum ille vir in domus suus nascor quis nunc ceterus prosequor qui iam consumo oblivio nisi ille filius gloria e tenebrae eruo et adhuc in lux retineo


Ineptum et frivolum hoc Hecaton ponit exemplum Arcesilai, quem ait a filio familiae adlatam pecuniam non accepisse, ne ille patrem sordidum offenderet. Quid fecit laude dignum, quod furtum non recepit, quod maluit non accipere quam reddere ? Quae est enim alienam rem non accipere moderatio ?

ineptus et frivolus hic hecato pono exemplum arcesilaus qui aio ab filius familia affero pecunia non accipio ne ille pater sordidus offendo quis facio laus dignus qui furtum non recipio qui malo non accipio quam reddo qui sum enim alienus res non accipio moderatio


Cleanthes exemplo eiusmodi utitur : " Ad quaerendum," inquit, " et accersendum ex Academia Platonem duos pueros misi. Alter totam porticum perscrutatus est, alia quoque loca, in quibus illum inveniri posse sperabat, percucurrit et domum non minus lassus quam irritus redit ;

cleanthes exemplum eiusmodi uto ad quaero inquam et arcesso ex academia plato duo puer mitto alter totus porticus perscrutor sum alius quoque locum in qui ille invenio possum spero percurro et domus non paruus lassus quam irritus redeo


Testes ingratorum omnium deos metuit, urit illum et angit intercepti beneficii conscientia. Denique satis haec ipsa poena magna est, quod rei, ut dicebam, iucundissimae fructum non percipit. At quem iuvat accepisse, aequali perpetuaque voluptate fruitur et animum eius, a quo accepit, non rem intuens gaudet. Gratum hominem semper beneficium delectat, ingratum semel.

testis ingrator omnis deus metuo uro ille et ango intercipio beneficium conscientia denique satis hic ipse poena magnus sum qui res ut dico jucundus fructus non percipio at qui juvo accipio aequal perpetuus voluptas fruor et animus is ab quo accipio non res intueor gaudeo gratus homo semper beneficium delecto ingratus semel


Quorum quae vis quaeve proprietas sit, dicam, si prius illa, quae ad rem non pertinent, transilire mihi permiseris, quare tres Gratiae et quare sorores sint, et quare manibus implexis, et quare ridentes et iuvenes et virgines solutaque ac perlucida veste.

qui qui volo qui proprietas sum dico si prior ille qui ad res non pertineo transeo ego permitto quare tres gratia et quare soror sum et quare manus implecto et quare rideo et juvenis et virgo solvo atque perlucida vestis


Non est, quod existimemus Agrippam et Maecenatem solitos illi vera dicere ; qui si vixissent, inter dissimulantes fuissent. Regalis ingenii mos est in praesentium contumeliam amissa laudare et his virtutem dare vera dicendi, a quibus iam audiendi periculum non est.

non sum qui existimo agrippa et maecenas soleo ille verus dico qui si vivo inter dissimulo sum regal ingenium mos sum in praesens contumelia amitto laudo et hic virtus do verus dico ab qui iam audio periculum non sum


Si non dat beneficium servus domino, nec regi quisquam suo nec duci suo miles ; quid enim interest, quali quis teneatur imperio, si summo tenetur ? Nam si servo, quominus in nomen meriti perveniat, necessitas obstat et patiendi ultima timor, idem istuc obstabit et ei, qui regem habet, et ei, qui ducem, quoniam sub dispari titulo paria in illos licent. Atqui dant regibus suis, dant imperatoribus beneficia ; ergo et dominis.

si non do beneficium servus dominus neque rex quisquam suus neque duco suus miles quis enim intersum qual quis teneo imperium si superus teneo nam si servo quominus in nomen mereo pervenio necessitas obsto et patior ulter timor idem iste obsto et is qui rex habeo et is qui dux quoniam sub disparus titulus par in ille liceo atqui do rex suus do imperator beneficium ergo et dominus


"Dicitis," inquit, "beneficium creditum insolubile esse ; creditum autem non est res per se expetenda." Cum creditum dicimus, imagine et translation utimur ; sic enim et legem dicimus iusti iniustique regulam esse, et regula non est res per se expetenda. Ad haec verba demonstrandae rei causa descendimus ; eum dico creditum, intellegitur tamquam creditum. Vis scire ? Adicio insolubile, eum creditum nullum non solvi aut possit aut debeat.

dico inquam beneficium credo insolubilis sum credo autem non sum res per sui expeto cos credo dico imago et translation utor sic enim et lex dico justus injustus regula sum et regula non sum res per sui expeto ad hic verbum demonstro res causa descendo is dico credo intellego tamquam credo volo scio adicio insolubilis is credo nullus non solvo aut possum aut debeo


Parsimonia est scientia vitandi sumptus supervacuos aut ars re familiari moderate utendi ; parcissimum tamen hominem vocamus pusilli animi et contracti, cum infinitum intersit inter modum et angustias. Haec alia sunt natura, sed efficit inopia sermonis, ut et hunc et illum parcum vocemus, ut et ille fortis dicatur cum ratione fortuita despiciens et hic sine ratione in pericula excurrens.

parsimonia sum scientia vito sumptus supervacuus aut ars res familiaris modero uto parcus tamen homo voco pusillus animus et contraho cum infinitus intersum inter modus et angustiae hic alius sum natura sed efficio inopia sermo ut et hic et ille parcus voco ut et ille fortis dico cum ratio fortuitus despicio et hic sine ratio in periculum excurro


Tu autem non vis patri, sed filio dare, et interim ne nosti quidem patrem. Itaque cum dixeris: ' Patri ergo beneficium non dedi filium eius servando ? ' contra oppone : ' Patri ergo beneficium dedi, quem non novi, quem non cogitavi ? ' Et quid quod aliquando eveniet, ut patrem oderis, filium serves ? Beneficium ei videberis dedisse, cui tunc inimicissimus eras, cum dares ? "

tu autem non volo pater sed filius do et interim ne nosco quidem pater itaque cum dico pater ergo beneficium non do filius is servo contra oppono pater ergo beneficium do qui non nosco qui non cogito et quis qui aliquando evenio ut pater odi filius servo beneficium is video do qui tunc inimicus sum cum do


Non est argumentum ideo aliquid tuum non esse, quia vendere non potes, quia consumere, quia mutare in deterius aut melius ; tuum enim est etiam, quod sub lege certa tuum est.

non sum argumentum ideo aliquis tuus non sum quia vendo non possum quia consumo quia muto in deterior aut bonus tuus enim sum etiam qui sub lex certus tuus sum


Hoc itaque curae habebis, si grate aestimari, quae praestabis, voles, ut beneficia tua inlibata, ut integra ad eos, quibus promissa sunt, perveniant, sine ulla, quod aiunt, deductione. Nemo illa intercipiat, nemo detineat ; nemo in eo, quod daturus es, gratiam suam facere potest, ut non tuam minuat.

hic itaque cura habeo si gratus aestimaris qui praesto volo ut beneficium tuus illibatus ut integer ad is qui promitto sum pervenio sine ullus qui aio deductio nemo ille intercipio nemo detineo nemo in is qui do sum gratia suus facio possum ut non tuus minuo


Si dat sibi quisque beneficium, semper dat, sine intermissione dat, inire beneficiorum suorum non potest numerum. Quando ergo gratiam referet, cum per hoc ipsum, quo gratiam refert, beneficium det ? Quomodo enim discernere poteris, utrum det sibi beneficium an reddat, cum intra eundem hominem res geratur ? Liberavi me periculo : beneficium mihi dedi. Iterum me periculo libero : utrum do beneficium an reddo ?

si do sui quisque beneficium semper do sine intermissio do ineo beneficus suus non possum numerus quando ergo gratia refero cum per hic ipse quo gratia refero beneficium do quomodo enim discerno possum utrum do sui beneficium an reddo cum intra idem homo res gero libero ego periculum beneficium ego do iterum ego periculum liber utrum do beneficium an reddo


Cum te mutatis legibus suis natura transmiserit, in semita haerebis et aestimans futura damna, cum computaveris, quanti Thermopylarum angusta constiterint ; scies te fugari posse, cum sciens posse retineri.

cos tu mutas lex suus natura transmitto in semita haereo et aestimo sum damno cum computaveris quantus thermopylaris angustus consto scio tu fugaris possum cum scio possum retineo


Nam praeter ista, quae Hecaton transcribit, tres Chrysippus Gratias ait Iovis et Eurynomes filias esse, aetate autem minores quam Horas, sed meliuscula facie et ideo Veneri datas comites. Matris quoque nomen ad rem iudicat pertinere : Eurynomen enim dictam, quia late patentis patrimonii sit beneficia dividere ; tamquam matri post filias soleat nomen imponi aut poetae vera nomina reddant !

nam praeter iste qui hecato transcribo tres chrysippus gratia aio iuppiter et eurynome filia sum aetas autem paruus quam hora sed meliusculus facies et ideo venus do comes matrae quoque nomen ad res iudico pertineo eurynome enim dico quia latus pateo patrimonium sum beneficium divido tamquam mater post filia soleo nomen impono aut poeta verus nomen reddo


carissimos nos habuerunt di immortales habentque, et, qui maximus tribui honos potuit, ab ipsis proximos collocaverunt. Magna accepimus, maiora non cepimus.

carus nos habeo deus immortalis habeo et qui magnus tribuo honor possum ab ipse propior colloco magnus accipio magnus non capio


Gratus est, quia expedit ? Ergo et quantum expedit ? Non recipit sordidum virtus amatorem ; soluto ad illam sinu veniendum est. Ingratus hoc cogitat: " Volebam gratiam referre, sed timeo impensam, timeo periculum, vereor offensam ; faciam potius, quod expedit." Non potest eadem ratio et gratum facere et ingratum ; ut diversa illorum opera, ita diversa inter se proposita sunt. Ille ingratus est, quamvis non oporteat, quia expedit; hic gratus est, quamvis non expediat, quia oportet.

gratus sum quia expedio ergo et quantus expedio non recipio sordidus virtus amator solvo ad ille sinus venio sum ingratus hic cogito volo gratia refero sed timeo impendo timeo periculum vereor offendo facio potis qui expedio non possum idem ratio et gratus facio et ingratus ut diverto ille opus ita diverto inter sui propono sum ille ingratus sum quivis non oportet quia expedio hic gratus sum quivis non expedio quia oportet


In iis exige censuram et personarum aestimationem, quae separatim tamquam digno dantur, non in his, quae promiscue turbam admittunt. Multum enim refert, utrum aliquem non excludas an eligas. Ius et furi dicitur ; pace et homicidae fruuntur ; sua repetunt etiam, qui aliena rapuerunt ; percussores et domi ferrum exercentes murus ab hoste defendit ; legum praesidio, qui plurimum in illas peccaverunt,proteguntur.

in is exigo censeo et personaris aestimatio qui separatim tamquam digno do non in hic qui promiscuus turba admitto multus enim refero utrum aliquis non excludo an eligo ius et furo dico pax et homicida fruor suus repeto etiam qui alienus rapio percussor et domus ferrum exerceo murus ab hostis defendo lex praesidium qui multus in ille pecco protego


Ex omnibus, quae tractavimus, Aebuti Liberalis, potest videri nihil tam necessarium aut magis, ut ait Sallustius, cum cura dicendum, quam quod in manibus est : an beneficium dare et in vicem gratiam referre per se res expetendae sint.

ex omnis qui tracto aebutius liberal possum video nihil tam necessarius aut magis ut aio sallustius cum cura dico quam qui in manus sum an beneficium do et in vicis gratia refero per sui res expeto sum


Facimus autem plerumque ingratos et, ut sint, favemus, tamquam ita demum magna sint beneficia nostra, si gratia illis referri non potuit ; ut malignis lusoribus propositum est conlusorem traducere, cum damno scilicet ipsius lusus, qui non potest, nisi consentitur, extendi.

facio autem plerusque ingratus et ut sum faveo tamquam ita demum magnus sum beneficium noster si gratia ille refero non possum ut malignus lusor propono sum conlusor traduco cum damnum scilicet ipse lusus qui non possum nisi consentio extendo


Quanto hoc honestius votum est : " Opto, in eo statu sit, quo semper beneficia distribuat, numquam desideret ; sequatur illum materia, qua tam benigne utitur, largiendi iuvandique ; numquam illi sit dandorum beneficiorum inopia, datorum paenitentia ; naturam per se pronam ad misericordiam, humanitatem, clementiam irritet ac provocet turba gratorum, quos illi et habere contingat nec experiri necesse sit ; ipse nulli implacabilis sit, ipsi nemo placandus ; tam aequali in eum fortuna indulgentia perseveret, ut nemo in illum possit esse nisi conscientia gratus."

quantus hic honestus voveo sum opto in is status sum quo semper beneficium distribuo numquam desidero sequor ille materia qui tam benignus uto largior juvo numquam ille sum do beneficus inopia dator paenitentia natura per sui pronus ad misericordia humanitas clementia irrito atque provoco turba grator qui ille et habeo contingo neque experior necesse sum ipse nullus implacabilis sum ipse nemo placo tam aequal in is fortuna indulgeo persevero ut nemo in ille possum sum nisi conscientia gratus


Caesae sunt legiones et protinus scriptae ; fracta classis et intra paucos dies natavit nova ; saevitum est in opera publica ignibus, surrexerunt meliora consumptis. Tota vita Agrippae et Maecenatis vacavit locus. Quid ? Putem defuisse similes, qui adsumerentur, an ipsius vitium fuisse, quia maluit queri quam quaerere ?

caedo sum legio et protinus scribo frango classis et intra paucus dies nato novo saevio sum in opus publicus ignis surgo bonus consumo totus vito agrippa et maecenas vaco locus quis puto desum similis qui adsumo an ipse vitium sum quia malo queror quam quaero


Illi ingrato, qui sic hac culpa non caret, quomodo nulla caret, dabit beneficium vir bonus ; nulli enim dare poterit, si tales homines submoverit. Huic ingrato, qui beneficiorum fraudator est et in hanc partem procubuit animo, non magis dabit beneficium, quam decoctori pecuniam credet aut depositum committet ei, qui iam pluribus abnegavit.

ille ingratus qui sic hic culpa non careo quomodo nullus careo do beneficium vir bonus nullus enim do possum si talis homo submoveo hic ingratus qui beneficus fraudator sum et in hic pars procumbo animus non magis do beneficium quam decoctor pecunia credo aut depono committo is qui iam multus abnego


accepi, sed certe non minus. Ne traham longius, beneficium maius esse non potest ; ea, per quae beneficium datur, possunt esse maiora et plura, in quae se denique benevolentia effundat et sic sibi indulgeat, quemadmodum amantes solent, quorum plura oscula et complexus artiores non augent amorem, sed exercent.

accipio sed certus non paruus ne traho longus beneficium magnus sum non possum is per qui beneficium do possum sum magnus et multus in qui sui denique benevolens effundo et sic sui indulgeo quemadmodum amo soleo qui multus osculum et complexus artus non augeo amor sed exerceo


Numquid iam ullus adulterii pudor est, postquam eo ventum est, ut nulla virum habeat, nisi ut adulterum irritet ? Argumentum est deformitatis pudicitia. Quam invenies tam miseram, tam sordidam, ut illi satis sit unum adulterorum par, nisi singulis divisit horas ? Et non sufficit dies omnibus, nisi apud alium gestata est, apud alium mansit. Infrunita et antiqua est, quae nesciat matrimonium vocari unum adulterium.

numquid iam ullus adulterium pudor sum postquam is venio sum ut nullus vir habeo nisi ut adulter irrito argumentum sum deformitas pudicitia quam invenio tam miser tam sordidus ut ille satis sum unus adulter par nisi singuli divido hora et non sufficio dies omnis nisi apud alius gesto sum apud alius maneo infrunitus et antiquus sum qui nescio matrimonium vocaris unus adulterium


Deinde cum res honestissima sit referre gratiam, desinit esse honesta, si necessaria est ; non magis enim laudabit quisquam gratum hominem, quam eum, qui depositum reddidit aut, quod debebat, citra iudicem solvit.

deinde cum res honestus sum refero gratia desino sum honestus si necessarius sum non magis enim laudo quisquam gratus homo quam is qui depono reddo aut qui debeo citer judico solvo


An existimas me debere ei quicquam, cuius manus, cum me peteret, percussit hostem meum, qui nocuisset, nisi errasset ? Saepe testis, dum aperte peierat, etiam veris testibus abrogavit fidem et reum velut factione circumventum miserabilem reddidit.

an existimo ego debeo is quisquam qui manus cum ego peto percutio hostis meus qui noceo nisi erro saepe testis dum apertus peierat etiam verus testis abrogo fides et reus velut factio circumvenio miserabilis reddo


Non referre beneficiis gratiam et est turpe et apud omnes habetur, Aebuti Liberalis ; ideo de ingratis etiam ingrati queruntur, cum interim hoc omnibus haeret, quod omnibus displicet, adeoque in contrarium itur, ut quosdam habeamus infestissimos non post beneficia tantum sed propter beneficia.

non refero beneficium gratia et sum turpis et apud omnis habeo aebutius liberal ideo de ingratus etiam ingratus queror cum interim hic omnis haereo qui omnis displiceo adeo in contrarius eo ut quidam habeo infestus non post beneficium tantus sed propter beneficium


Nempe, ut gratus sim, velle debeo idem facere, quod ille, ut beneficium daret, debuit. Num quid est iniquius homine, qui eum odit, a quo in turba calcatus aut respersus aut, quo nollet, impulsus est ? Atqui quid est aliud, quod illum querellae eximat, cum in re sit iniuria, quam nescisse, quid faceret ?

nempe ut gratus sum volo debeo idem facio qui ille ut beneficium do debeo num quis sum iniquus homo qui is odi ab quo in turba calco aut respergo aut quo nolo impello sum atqui quis sum alius qui ille querela eximo cum in res sum iniuria quam nescio quis facio


Multos experimur ingratos, plures facimus, quia alias graves exprobratores exactoresque sumus, alias leves et quos paulo post muneris sui paeniteat, alias queruli et minima momenta calumniantes. Gratiam omnem corrumpimus non tantum postquam dedimus beneficia, sed dum damus.

multus experior ingratus multus facio quia alius gravis exprobrator exactor sum alius levo et qui paulus post munus suus paeniteo alius querulis et minimus momentum calumniantes gratia omnis corrumpo non tantus postquam do beneficium sed dum do


Non vulneres me malo quam sanes. Potes inire gratiam, si, quia vulneratus sum, sanas, non, si vulneras, ut sanandus sim. Numquam cicatrix nisi conlata vulneri placuit, quod ita coisse gaudemus, ut non fuisse mallemus. Si hoc ei optares, cuius nullum beneficium haberes, inhumanum erat votum ; quanto inhumanius ei optas, cui beneficium debes !

non vulneres ego malus quam sano possum ineo gratia si quia vulnero sum sano non si vulneras ut sano sum numquam cicatrix nisi confero vulnus placeo qui ita coeo gaudeo ut non sum malo si hic is optaris qui nullus beneficium habeo inhumanus sum voveo quantus inhumanus is opto qui beneficium debeo


Non potest autem quisquam et invidere et gratias agere, quia invidere querentis et maesti est, gratias agere gaudentis.

non possum autem quisquam et invideo et gratia ago quia invideo queror et maestus sum gratia ago gaudeo


Si vero sanguine humano non tantum gaudet, sed pascitur, sed et suppliciis omnium aetatium crudelitatem insatiabilem exercet nec ira sed aviditate quadam saeviendi furit, si in ore parentium liberos iugulat, si non contentus simplici morte distorquet nec urit solum perituros, sed excoquit, si arx eius cruore semper recenti madet, parum est huic beneficium non reddere ! Quidquid erat, quo mihi cohaereret, intercisa iuris humani societas abscidit.

si verus sanguis humanus non tantus gaudeo sed pascor sed et supplicium omnis aetas crudelitas insatiabilis exerceo neque ira sed aviditas quidam saevio furio si in os pareo liber jugulo si non contineo simplex mors distorqueo neque uro solus pereo sed excoquo si arx is cruor semper recens madeo parum sum hic beneficium non reddo quisquis sum quo ego cohaereo intercisi ius humanus societas abscido


Deos, quorum notitiam nulla res effugit, rogamus, et illos vota non exorant, sed admonent. Dis quoque, inquam, Homericus ille sacerdos adlegat officia et aras religiose cultas. Moneri velle ac posse secunda virtus est.

deus qui notitia nullus res effugio rogo et ille veto non exoro sed admoneo dis quoque inquam homericus ille sacerdos adlego officium et ara religiosus colo moneo volo atque possum secundus virtus sum


Qui imagines in atrio exponunt et nomina familiae suae longo ordine ac multis stemmatum inligata flexuris in parte prima aedium collocant, non noti magis quam nobiles sunt ? Unus omnium parens mundus est, sive per splendidos sive per sordidos gradus ad hunc prima cuiusque origo perdueitur. Non est, quod te isti decipiant, qui, cum maiores suos recensent, ubicumque nomen inlustre defecit, illo deum infuleiunt.

qui imago in atrium expono et nomen familia suus longus ordo atque multus stemma inligo flecto in pars primus aedes colloco non nosco magis quam nobilis sum unus omnis parens mundus sum sive per splendidus sive per sordidus gradus ad hic primus quisque origo perdueitur non sum qui tu iste decipio qui cum magnus suus recenseo ubicumque nomen illustris deficio ille deus infuleiunt


Qualiscumque priorum eventus est, persevera in alios conferre; melius apud ingratos iacebunt, quos aut pudor aut occasio aut imitatio aliquando gratos poterit efficere. Ne cessaveris, opus tuum perage et partes boni viri exsequere. Alium re, alium fide, alium gratia, alium consilio, alium praeceptis salubribus adiuva.

qualiscumque prior evenio sum persevero in alius confero bonus apud ingratus jaceo qui aut pudor aut occasio aut imitatio aliquando gratus possum efficio ne cesso opus tuus perago et pars bonus vir exsequor alius res alius fides alius gratia alius consilium alius praecipio salubris adjuvo


Sed ut me ad propositum reducam, vides, quam facile sit gratiam referre felicibus et in summo humanarum opum positis. Dic illis, non quod volunt audire, sed quod audisse semper volent ; plenas aures adulationibus aliquando vera vox intret ; da consilium utile. Quaeris, quid felici praestare possis ?

sed ut ego ad propono reduco video quam facilis sum gratia refero felix et in superus humanus opos pono dico ille non qui volo audio sed qui audio semper volo plenus auris adulatio aliquando verus vox intro do consilium utilis quaero quis felix praesto possum


Numquid ulla maiora possunt esse, quam quae in liberos patres conferunt ? Haec tamen irrita sunt, si in infantia deserantur, nisi longa pietas munus suum nutrit. Eadem ceterorum beneficiorum condicio est : nisi illa adiuveris, perdes; parum est dedisse, fovenda sunt. Si gratos vis habere, quos obligas, non tantum des oportet beneficia, sed ames. Praecipue, ut dixi, pareamus auribus ; admonitio taedium facit, exprobratio odium.

numquid ullus magnus possum sum quam qui in liber pater confero hic tamen irrito sum si in infer desero nisi longus pietas munus suus nutrio idem ceterus beneficus condicio sum nisi ille adjuvo perdo parum sum do foveo sum si gratus volo habeo qui obligo non tantus do oportet beneficium sed amo praecipuus ut dico pareo auris admonitio taedium facio exprobratio odium


Non tantum, quod temere promisi, retinebo, sed, quod non recte dedi, repetam ; demens est, qui fidem praestat errori.

non tantus qui temere promitto retineo sed qui non rectus do repeto demens sum qui fides praesto error


Poena est, quod non audet ab ullo beneficium accipere, quod non audet ulli dare, quod omnium designatur oculis aut designari se iudicat, quod intellectum rei optimae ac dulcissimae amisit. An tu infelicem vocas, qui caruit acie, cuius aures morbus obstruxit, non vocas miserum eum, qui sensum beneficiorum amisit ?

poenus sum qui non audeo ab ullus beneficium accipio qui non audeo ullus do qui omnis designo oculus aut designaris sui iudico qui intellego res bonus atque dulcis amitto an tu infelix voco qui careo acies qui auris morbus obstruo non voco miser is qui sensus beneficus amitto


Vobis voluptas est inertis otii facere corpusculum et securitatem sopitis simillimam appetere et sub densa umbra latitare tenerrimisque cogitationibus, quas tranquillitatem vocatis, animi marcentis obiectare torporem et cibis potionibusque intra hortorum latebram corpora ignavia pallentia saginare ;

tu voluptas sum iners otium facio corpusculis et securitas sopio similis appeto et sub densus umbra latitaris tener cogitatio qui tranquillitas voco animus marceo obiectaris torpor et cibus potio intra hortor latebra corpus ignavia palleo saginaris


" Beneficium est, quod quis non sua causa dat, sed eius, cui dat ; is autem, qui sibi beneficium dat, sua causa dat ; non est ergo beneficium.

beneficium sum qui quis non suus causa do sed is qui do is autem qui sui beneficium do suus causa do non sum ergo beneficium


" Di quoque," inquit, " multa ingratis tribuunt." Sed illa bonis paraverunt; contingunt autem etiam malis, quia separari non possunt. Satius est autem prodesse etiam malis propter bonos, quam bonis deesse propter malos. Ita, quae refers, diem, solem, hiemis aestatisque cursus et media veris autumnique temperamento imbres et fontium haustus, ventorum statos flatus pro universis invenerunt ; excerpere singulos non potuerunt.

deus quoque inquam multus ingratus tribuo sed ille bonus paro contingo autem etiam malus quia separaris non possum sero sum autem prosum etiam malus propter bonus quam bonus desum propter malus ita qui refero dies sol hiems aestas curro et medius verus auctumnus temperamentum imber et fons haurio ventor sto flo pro universus invenio excerpo singuli non possum


nulla actio erit, nulla repetitio. Erras, si existimas succursurum tibi iudicem ; nulla lex te in integrum restituet, solam accipientis fidem specta. Hoc modo beneficia auctoritatem suam tenent et magnifica sunt; pollues illa, si materiam litium feceris.

nullus actium sum nullus repetitio erro si existimo succurro tu judico nullus lex tu in integer restituo solus accipio fides specto hic modo beneficium auctoritas suus teneo et magnificus sum polluo ille si materia lis facio


Alter rursus docendo et laborem et taedium tulit ; praeter illa, quae a praecipientibus in commune dicuntur, aliqua instillavit ac tradidit, hortando bonam indolem erexit et modo laudibus fecit animum, modo admonitionibus discussit desidiam ;

alter rursus doceo et labor et taedium fero praeter ille qui ab praecipio in communis dico aliqui instillo atque trado horto bonus indoles erigo et modo laus facio animus modo admonitio discutio desidia


Non numquam usu beneficii longiore prohibemur, beneficium quidem ipsum non eraditur. Licet omnes in hoc vires suas natura advocet, retro illi agere se non licet. Potest eripi domus et pecunia et mancipium et quidquid est, in quo haesit beneficii nomen ; ipsum vero stabile et immotum est ; nulla vis efficiet, ne hic dederit, ne ille acceperit.

non numquam usus beneficium longus prohibeo beneficium quidem ipse non erado licet omnis in hic vireo suus natura advoco retro ille ago sui non licet possum eripio domus et pecunia et mancipium et quisquis sum in quo haereo beneficium nomen ipse verus stabilis et immotus sum nullus volo efficio ne hic do ne ille accipio


Verba sunt ista. Quam diu me nihil urguet, quam diu fortuna nihil cogit, perdam potius beneficium quam repetam. Sed si de salute liberorum agitur, si in periculum uxor deducitur, si patriae salus ac libertas mittit me etiam, quo ire nollem, imperabo pudori meo et testabor omnia me fecisse, ne opus esset mihi auxilio hominis ingrati; novissime recipiendi beneficii necessitas repetendi verecundiam vincet. Deinde, eum bono viro beneficium do, sic do tamquam numquam repetiturus, nisi fuerit necesse.

verbum sum iste quam diu ego nihil urgeo quam diu fortuna nihil cogo perdo potis beneficium quam repeto sed si de salus liberi ago si in periculum uxor deduco si patria salus atque libertas mitto ego etiam quo eo nolo impero pudor meus et testo omnis ego facio ne opus sum ego auxilium homo ingratus novus recipio beneficium necessitas repeto verecundia vinco deinde is bonus vir beneficium do sic do tamquam numquam repeto nisi sum necesse


Non mentiar, si dixero neminem non amare beneficia sua, neminem non ita compositum animo, ut libentius eum videat, in quem multa congessit, cui non causa sit iterum dandi beneficii semel dedisse. Quod non accideret, nisi ipsa nos delectarent beneficia. Quam saepe dicentem audias :

non mentior si dico nemo non amo beneficium suus nemo non ita compono animus ut libet is video in qui multus congero qui non causa sum iterum do beneficium semel do qui non accido nisi ipse nos delecto beneficium quam saepe dico audio


Hoc qui dicit, non exaudit precantium voces et undique sublatis in caelum manibus vota facientium privata ac publica ; quod profecto non fieret, nec in hunc furorem omnes profecto mortales consensissent adloquendi surda numina et inefficaces deos, nisi nossemus illorum beneficia nunc oblata ultro, nunc orantibus data, magna, tempestiva, ingentes minas interventu suo solventia.

hic qui dico non exaudio preco voco et undique tollo in caelum manus veto facio privo atque publicus qui profecto non fio neque in hic furor omnis profecto mortalis consentio alloquor surdus numen et inefficax deus nisi nosco ille beneficium nunc offertor ultro nunc oro do magnus tempestivus ingens minae intervenio suus solvo


Prima mihi luxuriae spolia propone, sive illa Vis per ordinem expandere sive, ut est melius, in unum acervum dare. Video elaboratam scrupulosa distinctione testudinem et foedissimorum pigerrimorumque animalium testas ingentibus pretiis emptas, in quibus ipsa illa, quae placet, varietas subditis medicamentis in similitudinem veri Coloratur. Video istic mensas et aestimatum lignum senatorio censu, eo pretiosius, quo illud in plures nodos arboris infelicitas torsit.

primus ego luxuria spolium propono sive ille volo per ordo expando sive ut sum bonus in unus acervus do video elaboro scrupulosus distinctio testudo et foedus piger animal testo ingens pretium emo in qui ipse ille qui placeo varietas subdo medicamentum in similitudo verus coloro video istic mensa et aestimo lignum senatorius census is pretiosus quo ille in multus nodus arbor infelicito torqueo


Deinde, ut primum illud concedam dare nos nobis beneficium, quod sequitur, non concedam; nam etiam si damus, non debemus. Quare ? Quia statim recipimus. Accipere beneficium me oportet, deinde debere, deinde referre ; debendi locus non est, quia sine ulla mora recipimus. Dat nemo nisi alteri, debet nemo nisi alteri, reddit nemo nisi alteri. Id intra unum non potest fieri, quod totiens duos exigit.

deinde ut primus ille concedo do nos nos beneficium qui sequor non concedo nam etiam si do non debeo quaris quia statim recipio accipio beneficium ego oportet deinde debeo deinde refero debeo locus non sum quia sine ullus mora recipio do nemo nisi alter debeo nemo nisi alter reddo nemo nisi alter is intra unus non possum fio qui totiens duo exigo


Inspiciamus, Liberalis virorum optime, id quod ex priore parte adhuc superest, quemadmodum dandum sit beneficium ; cuius rei expeditissimam videor monstraturus viam : sic demus, quomodo vellemus accipere.

inspicio liberal vir optume is qui ex prior pars adhuc supersum quemadmodum do sum beneficium qui res expedio video monstro via sic do quomodo volo accipio


Nam illud finiri non potest : si patri do beneficium, et matri et avo et avunculo et liberis et adfinibus et amicis et servis et patriae. Ubi ergo beneficium incipit stare ? Sontes enim ille inexplicabilis subit, cui difficile est modum imponere, quia paulatim surrepit et non desinit serpere.

nam ille finio non possum si pater do beneficium et mater et avus et avunculus et liber et affinis et amicus et servio et patria ubius ergo beneficium incipio sto sons enim ille inexplicabilis subeo qui difficilis sum modus impono quia paulatim surrepit et non desino serpo


Quomodo, si quis scriptis nostris alios superne imprimit versus, priores litteras non tollit, sed abscondit, sic beneficium superveniens iniuria apparere non patitur.

quomodo si quis scribo noster alius supernus imprimo verro prior littera non tollo sed abscondo sic beneficium supervenio iniuria appareo non patior


quid ad rem ? Non est per me mora, si aut occasio mihi deest aut facultas. Ille praestitit mihi, nempe cum occasionem haberet, cum facultatem. Utrum bonus vir est an malus ? Apud bonum virum bonam causam habeo, apud malum non ago.

quis ad res non sum per ego mora si aut occasio ego desum aut facultas ille praesto ego nempe cum occasio habeo cum facultas utrum bonus vir sum an malus apud bonus vir bonus causa habeo apud malus non ago


" Dicitis," inquit, " diligenter eligendos, quibus beneficia demus, quia ne agricolae quidem semina harenis committant ; quod si verum est, nostram utilitatem in beneficiis dandis sequimur, quemadmodum in arando serendoque ; neque enim serere per se res expetenda est. Praeterea quaeritis, ubi et quomodo detis beneficium, quod non esset faciendum, si per se beneficium dare expetenda res esset, quoniam, quocumque loco et quocumque modo daretur, beneficium erat."

dico inquam diligenter eligo qui beneficium do quia ne agricola quidem semen harena committo qui si verus sum noster utilitas in beneficium do sequor quemadmodum in aro sero neque enim sero per sui res expeto sum praeterea quaero ubi et quomodo do beneficium qui non sum facio si per sui beneficium do expeto res sum quoniam quicumque locus et quicumque modo do beneficium sum


" Non potest hoc non facere," quia cogitur, an : " Non potest nolle." Nam si necesse est illi facere, non debeo ipsi beneficium, sed cogenti; si necesse est illi velle ob hoc, quia nihil habet melius, quod velit, ipse se cogit ; ita, quod tamquam coacto non deberem, tamquam cogenti debeo.

non possum hic non facio quia cogo an non possum nolo nam si necesse sum ille facio non debeo ipse beneficium sed cogo si necesse sum ille volo ob hic quia nihil habeo bonus qui volo ipse sui cogo ita qui tamquam cogo non debeo tamquam cogo debeo


Nemo tam stultus est, ut monendus sit, ne cui gladiatores aut venationem iam munere edito mittat et vestimenta aestiva bruma, hiberna solstitio. Sit in beneficio sensus communis ; tempus, locum observet, personas, quia momentis quaedam grata et ingrata sunt. Quanto acceptius est, si id damus, quod quis non habet, quam cuius copia abundat, quod diu quaerit nec invenit, quam quod ubique visurus est !

nemo tam stultus sum ut moneo sum ne qui gladiator aut venatio iam munus edo mitto et vestimentum aestivus bruma hibernus solstitium sum in beneficium sensus communis tempus locus observo persono quia momentum quidam gratus et ingratus sum quantus accipio sum si is do qui quis non habeo quam qui copia abundo qui diu quaero neque invenio quam qui ubique video sum


Si cum exercitato et docto negotium est, audacius pilam mittemus ; utcumque enim venerit, manus illam expedita et agilis repercutiet ; si cum tirone et indocto, non tam rigide nec tam excusse sed languidius et in ipsam eius derigentes manum remisse occurremus. Idem faciendum est in beneficiis ; quosdam doceamus et satis iudicemus, si conantur, si audent, si volunt.

si cum exercito et doceo negotium sum audax pila mitto utcumque enim venio manus ille expedio et agilis repercutio si cum tiro et indoctus non tam rigidus neque tam excutio sed languidus et in ipse is derigeo manus remitto occurro idem facio sum in beneficium quidam doceo et satis judico si conor si audeo si volo


Aliud tamen dici potest verius, quod statim ponam, si prius, quomodo istud refelli possit, ostendero. " Quaedam," inquit," pluris sunt, quam venierunt, et ob hoc aliquid mihi extra pro illis quamvis empta sunt, debes."

alius tamen dico possum verus qui statim pono si prior quomodo iste refello possum ostendo quidam inquam multus sum quam venierunt et ob hic aliquis ego extra pro ille quivis emo sum debeo


Tot arbusta non uno modo frugifera, tot herbae salutares, tot varietates ciborum per totum annum digestae, ut inerti quoque fortuita terrae alimenta praeberent ? Iam animalia omnis generis, alia in sicco solidoque, alia in umido nascentia, alia per sublime demissa, ut omnis rerum naturae pars tributum aliquod nobis conferret ?

tot arbustus non unus modo frugifer tot herba salutaris tot varietas cibus per totus annus digero ut iners quoque fortuitus terra alimentum praebeo iam animal omnis genus alius in sicco solidus alius in umidus nasco alius per sublimis demitto ut omnis res natura pars tribuo aliqui nos confero


Itaque, si praetorem te factura esset decem captivorum redemptio, decem autem soli captivi essemus, nemo quicquam tibi deberet ex nobis, quia nihil haberes, quod cuiquam imputares, a tua utilitate seductum. Non sum invidus beneficii interpres nec desidero illud mihi tantum dari, sed et mihi."

itaque si praetor tu facio sum decem captivus redemptio decem autem solus captivus sum nemo quisquam tu debeo ex nos quia nihil habeo qui quisquam imputaris ab tuus utilitas seduco non sum invidus beneficium interpres neque desidero ille ego tantus do sed et ego


Auxilium est, principale tributum est ; beneficium non est, cuius sine rubore meminisse non possum. Ad iudicem missus sum ; ut impetrarem, causam dixi.

auxilium sum principalis tribuo sum beneficium non sum qui sine rubor memini non possum ad judico mitto sum ut impetraris causa dico


Quod dico, non videbitur durum, quamvis primo contra opinionem tuam pugnet, si te commodaveris mihi et cogitaveris plures esse res quam verba. Ingens copia est rerum sine nomine, quas non propriis appellationibus notamus, sed alienis commodatisque. Pedem et nostrum dicimus et lecti et veli et carminis, canem et venaticum et marinum et sidus ; quia non sufficimus, ut singulis singula adsignemus, quotiens opus est, mutuamur.

qui dico non video durus quivis primus contra opinio tuus pugno si tu commodo ego et cogito multus sum res quam verbum ingens copia sum res sine nomen qui non proprius appellatio noto sed alienus commodo pedis et nos dico et lego et velis et carmen canis et venaticus et marinus et sidus quia non sufficio ut singuli singulus adsigno quotiens opus sum mutuo


Prima huius notae sunt : hostium manibus eripi et tyrannicae irae et proscriptioni et aliis periculis, quae varia et incerta humanam vitam obsident. Quidquid horum discusserimus, quo maius ac terribilius erit, hoc maiorem inibimus gratiam ; subit enim cogitatio, quantis sint liberati malis, et lenocinium est muneris antecedens metus. Nec tamen ideo debemus tardius quemquam servare, quam possumus, ut muneri nostro timor imponat pondus.

primus hic nosco sum hostis manus eripio et tyrannicus ira et proscriptio et alius periculum qui vario et incertus humanus vita obsido quisquis hic discutio quo magnus atque terribilis sum hic magnus ineo gratia subeo enim cogitatio quantus sum libero malus et lenocinium sum munus antecedo metus neque tamen ideo debeo tardus quisquam servaris quam possum ut munus noster timor impono pondus


Libentius donabo argentum factum quam signatum ; libentius statuas quam vestem et quod usus brevis deterat. Apud paucos post rem manet gratia ; plures sunt, apud quos non diutius in animo sunt donata, quam in usu. Ego, si fieri potest, consumi munus meum nolo ; extet, haereat amico meo, convivat.

libet dono argentum facio quam signo libet statua quam vestis et qui utor brevis detero apud paucus post res maneo gratia multus sum apud qui non diu in animus sum dono quam in usus ego si fio possum consumo munus meus nolo extet haereo amicus meus convivo


Sequitur, ut dicamus, quae beneficia danda sint et quemadmodum. Primum demus necessaria, deinde utilia, deinde iucunda, utique mansura. Incipiendum est autem a necessariis ; aliter enim ad animum pervenit, quod vitam continet, aliter, quod exornat aut instruit. Potest in eo aliquis fastidiosus esse aestimator, quo facile cariturus est, de quo dicere licet : " Recipe, non desidero ; meo contentus sum." Interim non reddere tantum libet, quod acceperis, sed abicere.

sequor ut dico qui beneficium do sum et quemadmodum primus do necessarius deinde utilis deinde iucundus utique maneo incipio sum autem ab necessarius aliter enim ad animus pervenio qui vita contineo aliter qui exorno aut instruo possum in is aliquis fastidiosus sum aestimator quo facilis careo sum de quo dico licet recipio non desidero meus contineo sum interim non reddo tantus libet qui accipio sed abicio


Homo natus in hoc, ut mores liberae civitatis Persica servitute mutaret, parum iudicavit, si senator, senex, summis usus honoribus in conspectu principum supplex sibi eo more iacuisset, quo hostes victi hostibus iacuere ; invenit aliquid infra genua, quo libertatem detruderet ! Non hoc est rem publicam calcare, et quidem, licet id aliquis non putet ad rem pertinere, sinistro pede ? Parum enim foede furioseque insolens fuerat, qui de capite consularis viri soccatus audiebat, nisi in os senatoris ingessisset imperator epigros suos !

homo nascor in hic ut mos liber civitas persice servitus muto parum judico si senator senex summus utor honor in conspectus princeps supplex sui is mos jaceo quo hostis vinco hostis jaceo invenio aliquis infra genu quo libertas detrudo non hic sum res publicus calcaris et quidem licet is aliquis non puto ad res pertineo sinister pes paris enim foedus furiosus insoleo sum qui de caput consularis vir soccatus audio nisi in os senator ingero imperator epigri suus


Ingratus C. Marius ad consulatus a caliga perductus, qui, nisi Cimbricis caedibus Romana funera aequaverit, nisi civilis exitii et trucidationis non tantum dederit signum, sed ipse signum fuerit, parum mutatam ac repositam in priorem locum fortunam suam sentiet.

ingratus que marius ad consulatus ab caligo perduco qui nisi cimbricus caedes romanus funero aequo nisi civilis exitium et trucidatio non tantus do signum sed ipse signum sum parum muto atque repono in prior locus fortuna suus sentio


Vide, quantum nobis permiserit, quam non intra homines humani imperii condicio sit ; vide, in quantum corporibus vagari liceat, quae non coercuit fine terrarum, sed in omnem partem sui misit ; vide, animi quantum audeant, quemadmodum soli aut noverint deos aut quaerant et mente in altum elata divina comitentur : scies non esse hominem tumultuarium et incogitatum opus.

video quantus nos permitto quam non intra homo humanus imperium condicio sum video in quantus corpus vagaris licet qui non coerceo finis terra sed in omnis pars suus mitto video animus quantus audeo quemadmodum solus aut nosco deus aut quaero et mens in altus effero divino comito scio non sum homo tumultuarius et incogitas opus


Excusare hoc loco tibi, mi Liberalis, deos volo. Interdum enim solemus dicere : " Quid sibi voluit providentia, quae Arrhidaeum regno imposuit ?"

excusaris hic locus tu ego liberal deus volo interdum enim solo dico quis sui volo provideo qui arrhidaeum regnum impono


Et ut in transitu de hac quoque parte dicam, quid sentiam, ne principi quidem satis decorum est donare ignominiae causa. " Tamen," inquit, " effugere Tiberius ne hoc quidem modo, quod vitabat, potuit ; nam aliquot postea, qui idem rogarent, inventi sunt, quos omnes iussit reddere in senatu aeris alieni causas, et ita illis certas summas dedit." Non est illud liberalitas, censura est.

et ut in transeo de hic quoque pars dico quis sentio ne princeps quidem satis decorus sum donaris ignominia causa tamen inquam effugio tiberis ne hic quidem modo qui vito possum nam aliquot postea qui idem rogo invenio sum qui omnis iubeo reddo in senatus aer alienus causa et ita ille certo superus do non sum ille liberalitas censeo sum


Totiens admoneam necesse est non loqui me de sapientibus, quos, quidquid oportet, et iuvat, qui animum in potestate habent et legem sibi, quam volunt, dicunt, quam dixerunt, servant, sed de imperfectis hominibus honestam viam sequi volentibus, quorum adfectus saepe contumaciter parent. Itaque eligendum est, a quo beneficium accipiam ;

totiens admoneo necesse sum non loquor ego de sapio qui quisquis oportet et juvo qui animus in potestas habeo et lex sui quam volo dico quam dico servo sed de imperfectus homo honestus via sequor volo qui affectus saepe contumax pareo itaque eligo sum ab quo beneficium accipio


Illi enim si non solvunt, tamen debent, et extat apud illos vestigium certe meritorum intra malam conscientiam inclusorum ; aliquando ad referendam gratiam converti ex aliqua causa possunt, si illos pudor admonuerit, si subita honestae rei cupiditas, qualis solet ad tempus etiam in malis pectoribus exsurgere, si invitaverit facilis occasio ; hic numquam fieri gratus potest, cui beneficium totum elapsum est. Et utrum tu peiorem vocas, apud quem gratia beneficii intercidit, an apud quem etiam memoria ?

ille enim si non solvo tamen debeo et extat apud ille vestigium certus meritor intra malus conscientia inclusor aliquando ad refero gratia converto ex aliqui causa possum si ille pudor admoneo si subeo honestus res cupiditas qualis soleo ad tempus etiam in malus pector exsurgo si invito facilis occasio hic numquam fio gratus possum qui beneficium totus elabor sum et utrum tu malus voco apud qui gratia beneficium intercisi an apud qui etiam memoria


alter apud proximum circulatorem resedit et, dum vagus atque erro vernaculis congregatur et ludit, transeuntem Platonem, quem non quaesierat, invenit. Illum, inquit, laudabimus puerum, qui, quantum in se erat, quod iussus est, fecit; hunc feliciter inertem castigabimus."

alter apud propior circulator resedeo et dum vagus atque erro vernaculis congrego et ludo transeo plato qui non quaero invenio ille inquam laudo puer qui quantus in sui sum qui iubeo sum facio hic feliciter iners castigo


Quis est autem tam miser, tam neclectus, quis tam duro fato et in poenam genitus, ut non tantam deorum munificentiam senserit ? Ipsos illos complorantes sortem suam et querulos circumspice : invenies non ex toto beneficiorum caelestium expertes, neminem esse, ad quem non aliquid ex illo benignissimo fonte manaverit. Parum est autem id, quod nascentibus ex aequo distribuitur ? Ut quae secuntur inaequali dispensata mensura transeamus, parum dedit natura, cum se dedit?

quis sum autem tam miser tam neclectus quis tam durus fatum et in poena gigno ut non tantus deus munificentia sentio ipse ille complorantes sors suus et querulus circumspicio invenio non ex totus beneficus caelestis expers nemo sum ad qui non aliquis ex ille benignus fons mano paris sum autem is qui nasco ex aequus distribuo ut qui secor inaequal dispenso mensura transeo parum do natura cum sui do


Interdum etiam ipse, qui iuvatur, vel fallendus est, ut habeat nec, a quo acceperit, sciat. Arcesilan aiunt amico pauperi et paupertatem suam dissimulanti, aegro autem et ne hoc quidem confitenti deesse sibi in sumptum ad necessarios usus, clam succurrendum iudicasse ; pulvino eius ignorantis sacculum subiecit, ut homo inutiliter verecundus, quod desiderabat, inveniret potius quam acciperet.

interdum etiam ipse qui juvo vel fallo sum ut habeo neque ab quo accipio scio arcesilan aio amicus pauper et paupertas suus dissimulo aeger autem et ne hic quidem confiteor desum sui in sumo ad necessarius utor clam succurro judico pulvinus is ignoro sacculis subicio ut homo inutilis verecundus qui desidero invenio potis quam accipio


Opertis oculis inest acies, sed sine usu ; quam lumen diei iis immissum ad ministeria sua evocat. Instrumenta cessant, nisi illa in opus suum artifex movit. Inest interim animis voluntas bona, sed torpet modo deliciis ac situ, modo officii inscitia. Hanc utilem facere debemus nec irati relinquere in vitio, sed ut magistri patienter ferre offensationes puerorum discentium memoriae labentis; quae quemadmodum saepe subiecto uno aut altero verbo ad contextum reddendae orationis adducta est, sic ad referendam gratiam admonitione revocanda est.

operio oculus insum acies sed sine usus quam lumen dies is immitto ad ministerium suus evoco instrumentum cesso nisi ille in opus suus artifex moveo insum interim animus voluntas bonus sed torpeo modo deliciae atque sino modo officium inscitia hic utilis facio debeo neque irascor relinquo in vitio sed ut magister patienter fero offensatio puer disco memoria labor qui quemadmodum saepe subiectus unus aut alter verbum ad contexo reddo oratio adduco sum sic ad refero gratia admonitio revoco sum


Ergo nemo vinci potest beneficiis, si scit debere, si vult referre : si, quem rebus non potest, animo aequat. Hic quam diu in hoc permanet, quam diu tenet voluntatem gratum animum signis approbandi, quid interest, ab utra parte munuscula plura numerentur ? Tu multa dare potes, et ego tantum accipere possum ; tecum stat fortuna, mecum bona voluntas ; tamen tam par tibi sum, quam multis armatissimis nudi aut leviter armati.

ergo nemo vinco possum beneficium si scio debeo si volo refero si qui res non possum animus aequo hic quam diu in hic permaneo quam diu teneo voluntas gratus animus signum approbandi quis intersum ab uter pars munusculum multus numero tu multus do possum et ego tantus accipio possum tu sto fortuna ego bonus voluntas tamen tam par tu sum quam multus armo nudus aut levis armatus


Etiamnunc multum interest inter dare et accipere ; quidni ? eum ex diverso ista verba posita sint. Atqui si quis sibi beneficium dat, nihil interest inter dare et accipere. Paulo ante dicebam quaedam ad alios pertinere et sic esse formata, ut tota significatio illorum discedat a nobis : frater sum, alterius, nemo est enim suus frater ; par sum, sed alicui, quis enim par est sibi ? Quod comparatur, sine altero non intellegitur ; quod iungitur, sine altero non est ; sic et, quod datur, sine altero non est, et beneficium sine altero non est.

etiamnum multus intersum inter do et accipio quis is ex diverto iste verbum pono sum atqui si quis sui beneficium do nihil intersum inter do et accipio paulus ante dico quidam ad alius pertineo et sic sum formo ut totus significatio ille discedo ab nos frater sum alter nemo sum enim suus frater par sum sed aliqui quis enim par sum sui qui comparo sine alter non intellego qui jungo sine alter non sum sic et qui do sine alter non sum et beneficium sine alter non sum


Cedent quidem tibi pluribus locis velut torrentis modo ablati, cuius cum magno terrore prima vis defluit ; deinde hinc atque illinc coorientur et tuis te viribus prement.

cedo quidem tu multus locus velut torreo modo aufero qui cum magnus terror primus volo defluo deinde hinc atque illinc coorior et tuus tu vis premo


Dum nemo ex animi sui sententia suadet dissuadetque, sed adulandi certamen est et unum amicorum omnium officium, una contentio, quis blandissime fallat, ignoravere vires suas, et, dum se tam magnos, quam audiunt, credunt, attraxere supervacua et in discrimen rerum omnium perventura bella, utilem et necessariam rupere concordiam, secuti iram, quam nemo revocabat, multorum sanguinem hauserunt fusuri novissime suum ;

dum nemo ex animus suus sententia suadeo dissuadeo sed adulo certamen sum et unus amicus omnis officium unus contentio quis blandus fallo ignoro vireo suus et dum sui tam magnus quam audio credo attraxere supervacuus et in discrimen res omnis pervenio bellum utilis et necessaria rumpo concordia sequor ira quam nemo revoco multus sanguis haurio fundo novus suus


Narravit Philippo naufragium suum, auxilium tacuit et protinus petit, ut sibi cuiusdam praedia donaret. Ille quidam erat hospes eius, is ipse, a quo receptus erat, a quo sanatus. Multa interim reges in bello praesertim opertis oculis donant. " Non sufficit homo iustus tot armatis cupiditatibus, non potest quisquam eodem tempore et bonum virum et bonum ducem agere. Quomodo tot milia hominum insatiabilia satiabuntur ? Quid habebunt, si suum quisque habuerit ?

narro philippus naufragium suus auxilium taceo et protinus peto ut sui quidam praedium dono ille quidam sum hospes is is ipse ab quo recipio sum ab quo sano multus interim rex in bellum praesertim operio oculus dono non sufficio homo iustus tot armo cupiditas non possum quisquam idem tempus et bonus vir et bonus dux ago quomodo tot mille homo insatiabilis satio quis habeo si suus quisque habeo


Ad propositum nunc revertamur. Beneficium si qui quibuslibet dat, nulli gratum est ; nemo se stabularii aut cauponis hospitem iudicat nec convivam dantis epulum, ubi dici potest : " Quid enim in me contulit ? Nempe hoc, quod et in illum vix bene notum sibi et in illum etiam inimicum ac turpissimum hominem. Numquid enim me dignum iudicavit ? Morbo suo morem gessit ! " Quod voles gratum esse, rarum effice; quivis patitur sibi imputari.

ad propono nunc revorto beneficium si qui qui do nullus gratus sum nemo sui stabularius aut caupo hospes iudico neque convivo do epulum ubi dico possum quis enim in ego confero nempe hic qui et in ille vix bene notus sui et in ille etiam inimicus atque turpis homo numquid enim ego dignus judico morbus suus mos gero qui volo gratus sum raris efficio quivis patior sui imputaris


Tu me aliquid eorum doce, per quae beneficentior gratiorque adversus bene merentes fiam, per quae obligantium obligatorumque animi certent, ut, qui praestiterunt, obliviscantur, pertinax sit memoria debentium. Istae vero ineptiae poetis relinquantur, quibus aures oblectare propositum est et dulcem fabulam nectere.

tu ego aliquis is doceo per qui beneficentior gratus adverro bene mereo fio per qui obligo obligo animus certo ut qui praesto obliviscor pertinax sum memoria debeo iste verus ineptia poeta relinquo qui auris oblectaris propono sum et dulcis fabula necto


nam qui mihi prodest, ut per me prosit sibi, non dedit beneficium, quia me instrumentum utilitatis suae fecit; sol autem et luna, etiam si nobis prosunt sua causa, non in hoc tamen prosunt, ut per nos prosint sibi ; quid enim nos conferre illis possumus ?

nam qui ego prodo ut per ego prosum sui non do beneficium quia ego instrumentum utilitas suus facio sol autem et luna etiam si nos prosum suus causa non in hic tamen prosum ut per nos prosum sui quis enim nos confero ille possum


Gratissima sunt beneficia parata, facilia, occurrentia, ubi nulla mora fuit nisi in accipientis verecundia. Optimum est antecedere desiderium cuiusque, proximum sequi. Illud melius, occupare ante quam rogemur, quia, cum homini probo ad rogandum os concurrat et suffundatur rubor, qui hoc tormentum remittit, multiplicat munus suum.

gratus sum beneficium paro facilis occurro ubi nullus mora sum nisi in accipio verecundia bonus sum antecedo desiderium quisque propior sequor ille bonus occuparis ante quam rogo quia cum homo probo ad rogo os concurro et suffundo rubor qui hic tormentum remitto multiplico munus suus


Hoc ex paradoxis Stoicae sectae minime mirabile, ut mea fert opinio, aut incredibile est eum, qui libenter accipit, beneficium reddidisse. Nam eum omnia ad animum referamus, fecit quisque, quantum voluit ; et cum pietas, fides, iustitia, omnis denique virtus intra se perfecta sit, etiam si illi manum exserere non licuit, gratus quoque homo esse potest voluntate.

hic ex paradoxus stoicus secta paruus mirabilis ut meus fero opinio aut incredibilis sum is qui libet accipio beneficium reddo nam is omnis ad animus refero facio quisque quantus volo et cum pietas fides iustitia omnis denique virtus intra sui perficio sum etiam si ille manus exsero non licet gratus quoque homo sum possum voluntas


Idem etiam in illa quaestione responsum existima, an omni modo referenda sit gratia, et an beneficium utique reddendum sit. Animum praestare gratum debeo, ceterum aliquando me referre gratiam non patitur mea infelicitas, aliquando felicitas eius,cui debeo.

idem etiam in ille quaestio responsum existimo an omnis modo refero sum gratia et an beneficium utique reddo sum animus praesto gratus debeo ceterum aliquando ego refero gratia non patior meus infelicito aliquando felicitas is qui debeo


Non est tamen turpe vinci beneficiis a parente; quidni non sit turpe, eum a nullo sit ? Quibusdam enim et pares et impares sumus, pares animo, quem solum illi exigunt, quem nos solum promittimus, impares fortuna, quae si cui obstitit, quominus referret gratiam, non ideo illi tamquam victo erubescendum est. Non est turpe non consequi, dummodo sequaris.

non sum tamen turpis vinco beneficium ab pareo quis non sum turpis is ab nullus sum quidam enim et par et imparis sum par animus qui solus ille exigo qui nos solus promitto imparis fortuna qui si qui obsto quominus refero gratia non ideo ille tamquam vinco erubesco sum non sum turpis non consequor dummodo sequaris


Molestum verbum est, onerosum, demisso vultu dicendum, rogo. Huius facienda est gratia amico et quemcumque amicum sis promerendo facturus ; properet licet, sero beneficium dedit, qui roganti dedit. Ideo divinanda cuiusque voluntas et, cum intellecta est, necessitate gravissima rogandi liberanda est; illud beneficium iucundum victurum in animo scias, quod obviam venit.

molestus verbum sum onerosus demitto vultus dico rogo hic facio sum gratia amicus et quicumque amicus sum promereo facio propero licet serus beneficium do qui rogo do ideo divino quisque voluntas et cum intellego sum necessitas gravis rogo libero sum ille beneficium iucundus vinco in animus scio qui obvius venio


Nemo autem libenter debet, quod non accepit, sed expressit. Gratus adversus eum esse quisquam potest, qui beneficium aut superbe abiecit aut iratus impegit aut fatigatus, ut molestia careret, dedit ? Errat, si quis sperat responsurum sibi, quem dilatione lassavit, expectatione torsit.

nemo autem libet debeo qui non accipio sed exprimo gratus adverro is sum quisquam possum qui beneficium aut superbus abicio aut irascor impingo aut fatigo ut molestia careo do erro si quis spero respondeo sui qui dilatio lasso expectatio torqueo


Deinde hoc, quod potentissimum est, oportet accedat, ut eius causa faciam, ad quem volam pervenire beneficium, dignumque eum iudicem et libens id tribuam percipiensque ex munere meo gaudium, quorum nihil est in istis, de quibus loquebamur ; non enim tamquam dignis illa tribuimus, sed neclegenter tamquam parva, et non homini damus, sed humanitati.

deinde hic qui potens sum oportet accedo ut is causa facio ad qui volo pervenio beneficium dignus is judico et libet is tribuo percipio ex munus meus gaudium qui nihil sum in iste de qui loquor non enim tamquam dignus ille tribuo sed neclegenter tamquam parvus et non homo do sed humanitas


Illud potius mihi distingue, quod potest ad rem pertinere, cum idem homo beneficium mihi dedit et postea fecit iniuriam, utrum et beneficium illi reddere debeam et me ab illo nihilo minus vindicare ac veluti duobus nominibus separatim respondere an alterum alteri contribuere et nihil negotii habere, ut beneficium iniuria tollatur, beneficio iniuria. Illud enim video in hoc foro fieri ; quid in vestra schola iuris sit, vos sciatis.

ille potis ego distinguo qui possum ad res pertineo cum idem homo beneficium ego do et postea facio iniuria utrum et beneficium ille reddo debeo et ego ab ille nihilum paruus vindicaris atque velut duo nomen separatim respondeo an alter alter contribuo et nihil negotium habeo ut beneficium iniuria tollo beneficium iniuria ille enim video in hic forum fio quis in vester schola ius sum tu scio


Cleanthes vehementius agit. " Licet," inquit, " beneficium non sit, quod accepit, ipse tamen ingratus est, quia non fuit redditurus, etiam si accepisset.

cleanthes vehemens ago licet inquam beneficium non sum qui accipio ipse tamen ingratus sum quia non sum reddo etiam si accipio


Ipse usque eo abes ab omni iactatione, usque eo statim vis exonerare, quos obligas, ut, quidquid in aliquem confers, velis videri non praestare, sed reddere, ideoque plenius ad te sic data revertentur. Nam fere secuntur beneficia non reposcentem et, ut gloria fugientes magis sequitur, ita fructus beneficiorum gratius respondet, per quos esse etiam ingratis licet.

ipse usque is absum ab omnis iactatio usque is statim volo exoneraris qui obligo ut quisquis in aliquis confero velis video non praesto sed reddo ideo plenus ad tu sic do revorto nam fere secor beneficium non reposco et ut gloria fugio magis sequor ita fructus beneficus gratus respondeo per qui sum etiam ingratus licet


Nemo Tusculanum aut Tiburtinum paraturus salubritatis causa et aestivi secessus, quoto anno empturus sit, disputat ; cum erit, tuendum est.

nemo tusculanus aut tiburtinus paro salubritas causa et aestivus secedo quotus annus emo sum disputo cum sum tueor sum


Audi voces petentium. Nemo non victuram semper in animo suo memoriam dixit, nemo non deditum se et devotum professus est, et si quod aliud humilius verbum, quo se oppigneraret, invenit. Post exiguum tempus idem illi verba priora quasi sordida et parum libera evitant ; perveniunt deinde eo, quo, ut ego existimo, pessimus quisque atque ingratissimus pervenit, ut obliviscantur. Adeo enim ingratus est, qui oblitus est, ut ingratus sit, cui beneficium in mentem venit.

audio voco peto nemo non vinco semper in animus suus memoria dico nemo non dedo sui et devoveo profiteor sum et si qui alius humilis verbum quo sui oppigneraret invenio post exiguus tempus idem ille verbum prior quasi sordidus et parum liber evito pervenio deinde is quo ut ego existimo malus quisque atque ingratus pervenio ut obliviscor adeo enim ingratus sum qui obliuiscor sum ut ingratus sum qui beneficium in mens venio


Inter multos ac varios errores temere inconsulteque viventium nihil propemodum indignius, vir optime Liberalis, dixerim, quam quod beneficia nec dare scimus nec accipere. Sequitur enim, ut male collocata male debeantur ; de quibus non redditis sero querimur ; ista enim perierunt, cum darentur. Nec mirum est inter plurima maximaque vitia nullum esse frequentius quam ingrati animi.

inter multus atque varius error temere inconsultus vivo nihil propemodum indignus vir optume liberal dico quam qui beneficium neque do scio neque accipio sequor enim ut malus colloco malus debeo de qui non reddo serus queror iste enim pereo cum do neque mirus sum inter multus magnus vitio nullus sum frequens quam ingratus animus


At mehercules terra, quae, quidquid utile futurum nobis erat, protulit, ista defodit et mersit et ut noxiosis rebus ac malo gentium in medium prodituris toto pondere incubuit. Video ferrum ex isdem tenebris esse prolatum, quibus aurum et argentum, ne aut instrumentum in caedes mutuas deesset aut pretium.

at hercules terra qui quisquis utilis sum nos sum profero iste defodio et mergo et ut noxiosus res atque malus gens in medius prodeo totus pondus incumbo video ferrum ex idem tenebrae sum profero qui aurum et argentum ne aut instrumentum in caedes mutuo desum aut pretium