An potius optem, ut malaxandos articulos exoletis meis porrigam? Ut muliercula aut aliquis in mulierculam ex viro versus digitulos meos ducat? Quidni ego feliciorem putem Mucium, quod sic tractavit ignem, quasi illam manum tractatori praestitisset? In integrum restituit quidquid erraverat; confecit bellum inermis ac mancus et illa manu trunca reges duos vicit. Vale.

an potis opto ut malaxo articulus exoletus meus porrigo ut muliercula aut aliquis in muliercula ex vir verro digitulus meus duco quis ego felix puto mucius qui sic tracto ignis quasi ille manus tractator praesto in integer restituo quisquis erro confacio bellum inermis atque mancus et ille manus truncus rex duo vinco val


Diximus futuram hominum feliciorem vitam quam deorum, si ea bona sunt, quorum nullus dis usus est, tamquam pecunia, honores. Adice nunc, quod si modo solutae corporibus animae manent, felicior illis status restat quam est, dum versantur in corpore. Atqui si ista bona sunt, quibus per corpora utimur, emissis erit peius, quod contra fidem est, feliciores esse liberis et in universum datis clausas et obsessas.

dico sum homo felix vita quam deus si is bonus sum qui nullus deus utor sum tamquam pecunia honor adicio nunc qui si modo solvo corpus anima maneo felix ille status resto quam sum dum verso in corpus atqui si iste bonus sum qui per corpus utor emitto sum malus qui contra fides sum felix sum liber et in universus do claudo et obsedeo


Quomodo, inquis, isto pervenitur? Non per Poeninum Graiumve montem nec per deserta Candaviae, nec Syrtes tibi nec Scylla aut Charybdis adeundae sunt, quae tamen omnia transisti procuratiunculae pretio; tutum iter est, iucundum est, ad quod natura te instruxit. Dedit tibi illa, quae si non deserueris, par deo surges.

quomodo inquam iste pervenio non per penninus graius mons neque per desero candavia neque syrtis tu neque scylla aut charybdis adeo sum qui tamen omnis transeo procuratiuncula pretium tueor iter sum iucundus sum ad qui natura tu instruo do tu ille qui si non desero par deus surgo


Claranum, condiscipulum meum, vidi post multos annos. Non, puto, exspectas, ut adiciam senem, sed mehercules viridem animo ac vigentem et cum corpusculo suo conluctantem. Inique enim se natura gessit et talem animum male conlocavit; aut fortasse voluit hoc ipsum nobis ostendere, posse ingenium fortissimum ac beatissimum sub qualibet cute latere. Vincit tamen omnia inpedimenta et ad cetera contemnenda a contemptu sui venit.

claranum condiscipulis meus video post multus annus non puto exspecto ut adicio senex sed hercules viridis animus atque vigeo et cum corpusculum suus conluctor iniquus enim sui natura gero et talis animus malus conloco aut fortasse volo hic ipse nos ostendo possum ingenium fortis atque beatus sub qualibet cutis lateo vincio tamen omnis impedimentum et ad ceterus contemno ab contemptus suus venio


Sed ille quoque, cui hoc gaudium eripitur, quod tractatio operis maximi et ultimi praestat, nihil cunctatus desiliet in mortem facere recte pieque contentus. Oppone etiamnunc illi multa quae dehortentur, dic: factum tuum matura sequetur oblivio et parum grata existimatio civium; respondebit tibi: ista omnia extra opus meum sunt. Ego ipsum contemptor. Hoc esse honestum scio. Itaque quocumque ducit ac vocat, venio.

sed ille quoque qui hic gaudium eripio qui tractatio opus magnus et ulter praesto nihil cunctor desiliet in mors facio rectus pius contineo oppono etiamnum ille multus qui dehortor dico facio tuus maturo sequor oblivio et parum gratus existimatio civis respondeo tu iste omnis extra opus meus sum ego ipse contemptor hic sum honestus scio itaque quicumque duco atque voco venio


Deinde idem admiratur, cum dicimus: Solus sapiens scit amare. Solus sapiens amicus est. Atqui et amoris et amicitiae pars est referre gratiam, immo hoc magis vulgare est et in plures cadit quam vera amicitia. Deinde idem admiratur, quod dicimus fidem nisi in sapiente non esse, tamquam non ipse idem dicat. An tibi videtur fidem habere, qui referre gratiam nescit?

deinde idem admiror cum dico solus sapio scio amo solus sapio amicus sum atqui et amor et amicitia pars sum refero gratia immo hic magis vulgaris sum et in multus cado quam verus amicitia deinde idem admiror qui dico fides nisi in sapio non sum tamquam non ipse idem dico an tu video fides habeo qui refero gratia nescio


Quisquis haec inparia iudicat, ab ipsis virtutibus avertit oculos et exteriore circumspicit; bona vera idem pendent, idem patent. Illa falsa multum habent vani. Itaque speciosa et magna contra visentibus, cum ad pondus revocata sunt, fallunt.

quisquis hic inpario iudico ab ipse virtus averto oculus et exter circumspicio bonus verus idem pendeo idem pateo ille fallo multus habeo vanus itaque speciosus et magnus contra viso cum ad pondus revoco sum fallo


Alius, cui convivarum censura permissa est, perstat infelix et exspectat, quos adulatio et intemperantia aut gulae aut linguae revocet in crastinum. Adice obsonatores, quibus dominici palati notitia subtilis est, qui sciunt, cuius illum rei sapor excitet, cuius delectet aspectus, cuius novitate nauseabundus erigi possit, quid iam ipsa satietate fastidiat, quid illo die esuriat. Cum his cenare non sustinet et maiestatis suae deminutionem putat ad eandem mensam cum servo suo accedere. Di melius!

alius qui convivaris censeo permitto sum persto infelix et exspecto qui adulatio et intemperantia aut gula aut lingua revoco in crastinus adicio obsonator qui dominicus palatium notitia subtilis sum qui scio qui ille res sapor excito qui delecto aspicio qui novitas nauseabundus erigo possum quis iam ipse satietas fastidio quis ille dies exsurio cos hic ceno non sustineo et maiestas suus deminutio puto ad idem mensa cum servo suus accedo deus bonus


Vesicae te dolor inquietavit, epistulae venerunt parum dulces, detrimenta continua, propius accedam, de capite timuisti. Quid, tu nesciebas haec te optare, cum optares senectutem? Omnia ista in longa vita sunt, quomodo in longa via et pulvis et lutum et pluvia.

vesica tu dolor inquieto epistula venio parum dulcis detrimentum continuo propius accedo de caput timeo quis tu nescio hic tu optaris cum optaris senectus omnis iste in longus vito sum quomodo in longus via et pulvis et lutum et pluvia


Deinde si das aliquid iuris tristitiae, timori, cupiditati, ceteris motibus pravis, non erunt in nostra potestate. Quare? Quia extra nos sunt, quibus inritantur. Itaque crescent, prout magnas habuerint minoresve causas, quibus concitentur. Maior erit timor, si plus, quo exterreatur, aut propius aspexerit, acrior cupiditas, quo illam amplioris rei spes evocaverit.

deinde si do aliquis ius tristitia timor cupiditas ceterus motus pravus non sum in noster potestas quaris quia extra nos sum qui irrito itaque cresco prout magnus habeo parvus causa qui concito magnus sum timor si multus quo exterreo aut propius aspicio acer cupiditas quo ille amplus res spes evoco


Nuper in ludo bestiariorum unus e Germanis, cum ad matutina spectacula pararetur, secessit ad exonerandum corpus; nullum aliud illi dabatur sine custode secretum. Ibi lignum id, quod ad emundanda obscena adhaerente spongia positum est, totum in gulam farsit et interclusis faucibus spiritum elisit. Hoc fuit morti contumeliam facere. Ita prorsus; parum munde et parum decenter; quid est stultius quam fastidiose mori?

nuper in ludo bestiarius unus e germanus cum ad matutinus spectaculum paro secedo ad exonero corpus nullus alius ille do sine custos secerno ibi lignum is qui ad emundo obscenus adhaereo spongia pono sum totus in gula farcio et intercludo fauces spiritus elido hic sum mors contumelia facio ita prorsus parum mundus et parum decenter quis sum stultus quam fastidiosus morior


Illud etiamnunc vidi, vitem ex arbusto suo annosam transferri; huius capillamenta quoque, si fieri potest, colligenda sunt, deinde liberalius sternenda vitis, ut etiam ex corpore radicescat. Et vidi non tantum mense Februario positas, sed etiam Martio exacto; tenent et conplexae sunt non suas ulmos.

ille etiamnum video vito ex arbustus suus annosus transfero hic capillamentum quoque si fio possum colligo sum deinde liberalis sterno vita ut etiam ex corpus radicesco et video non tantus mensis februarius pono sed etiam martius exigo teneo et conplexae sum non suus ulmus


Quicquid vis nunc licet dicas, destillationes et vim continuae tussis egerentem viscerum partes et febrem praecordia ipsa torrentem et sitim et artus in diversum articulis exeuntibus tortos; plus est flamma et eculeus et lammina et vulneribus ipsis intumescentibus quod illa renovaret et altius urgeret inpressum. Inter haec tamen aliquis non gemuit. Parum est; non rogavit. Parum est; non respondit. Parum est; risit et quidem ex animo. Vis tu post hoc dolorem deridere?

quisquis volo nunc licet dico destillatio et vis continuus tundo egero viscera pars et febris praecordia ipse torreo et sitis et artus in diverto articulis exeo torqueo multus sum flamma et equuleus et lammina et vulnus ipse intumesco qui ille renovo et altus urgeo impressus inter hic tamen aliquis non gemo paris sum non rogo paris sum non respondeo paris sum rideo et quidem ex animus volo tu post hic dolor derideo


Suasit illi Satellius Quadratus, stultorum divitum adrosor, et quod sequitur, adrisor, et quod duobus his adiunctum est, derisor, ut grammaticos haberet analectas. Cum dixisset Sabinus centenis milibus sibi constare singulos servos; Minoris, inquit, totidem scrinia emisses. Ille tamen in ea opinione erat, ut putaret se scire, quod quisquam in domo sua sciret.

suadeo ille satellius quadratus stultor dives arrosor et qui sequor arrisor et qui duo hic adjungo sum derisor ut grammaticus habeo analecta cos dico sabinus centeni mille sui constaris singuli servus paruus inquam totidem scrinium emo ille tamen in is opinio sum ut puto sui scio qui quisquam in domus suus scio


Illa vero maxima ex omni mortalium populo turba miserorum, quam expectatio mortis exagitat undique inpendens. Nihil enim est, unde non subeat. Itaque ut in hostili regione versantibus huc et illuc circumspiciendum est et ad omnem strepitum circumagenda cervix; nisi hic timor e pectore eiectus est, palpitantibus praecordiis vivitur.

ille verus maximus ex omnis mortalis populus turba miserum quam expectatio mors exagito undique inpendeo nihil enim sum unde non subeo itaque ut in hostilis regio verso huc et illic circumspicio sum et ad omnis strepitus circumago cervix nisi hic timor e pectus eicio sum palpito praecordia vivo


Cum paucissimis servis, quos unum capere vehiculum potuit, sine ullis rebus, nisi quae corpore nostro continebantur, ego et Maximus meus biduum iam beatissimum agimus. Culcita in terra iacet, ego in culcita. Ex duabus paenulis altera stragulum, altera opertorium facta est.

cos paucus servio qui unus capio vehiculis possum sine ullus res nisi qui corpus noster contineo ego et magnus meus biduus iam beatus ago culcita in terra iaceo ego in culcita ex duo paenulis alter stragulis alter opertorium facio sum


Alter ille remissior iudex, quem esse me malo, iniuriae oblivisci iubebit, officii meminisse.

alter ille remitto iudex qui sum ego malus iniuria obliviscor jubeo officium memini


Quis eam, quam nulli ostenderet, induit purpuram? Quis posuit secrctam secretam in auro dapem? Quis sub alicuius arboris rusticae proiectus umbra luxuriae suae pompam solus explicuit? Nemo oculis suis lautus est, ne paucorum quidem aut familiarium, sed apparatum vitiorum suorum pro modo turbae spectantis expandit.

quis is quam nullus ostendo induo purpura quis pono secrctam secerno in aurum daps quis sub aliquis arbor rustica proicio umbra luxuria suus pompa solus explico nemo oculus suus lavo sum ne paucus quidem aut familiaris sed appario vitium suus pro modo turba specto expando


Hoc inter Pompeium et Caesarem, inter Ciceronem Catonemque commissum est, Catonem inquam illum, quo sedente populus negatur permisisse sibi postulare Florales iocos nudandarum meretricum, si credis spectasse tunc severius homines quam iudicasse. Et fient et facta sunt ista, et licentia urbium aliquando disciplina metuque, numquam sponte considet.

hic inter pompejus et caesaris inter cicero cato committo sum cato inquam ille quo sedeo populus nego permitto sui postulo floral iocus nudandaris meretrix si credo specto tunc severus homo quam judico et fio et facio sum iste et licentia urbs aliquando disciplina metus numquam sponte consido


Quid ergo nunc te hortor ut facias? Nihil novi— nec enim novis malis remedia quaeruntur—sed hoc primum, ut tecum ipse dispicias, quid sit necessarium, quid supervacuum. Necessaria tibi ubique occurrent; supervacua et semper et toto animo quaerenda sunt.

quis ergo nunc tu hortor ut facio nihil nosco neque enim novus malus remedio quaero sed hic primus ut tu ipse dispicio quis sum necessarius quis supervacuus necessarius tu ubique occurro supervacuus et semper et totus animus quaero sum


Ad olivetum revertar, quod vidi duobus modis depositum: magnarum arborum truncos circumcisis ramis et ad unum redactis pedem cum rapo suo transtulit amputatis radicibus, relicto tantum capite ipso, ex quo illae pependerant. Hoc fimo tinctum in scrobem demisit, deinde terram non adgessit tantum, sed calcavit et pressit.

ad olivetum revorto qui video duo modus depono magnaris arbor truncus circumcido ramus et ad unus redigo pedis cum rapum suus transfero amputas radix relinquo tantus caput ipse ex quo ille pendeo hic fimum tingo in scrobis demitto deinde terra non adgero tantus sed calceo et premo


Tria haec in omni morbo gravia sunt: metus mortis, dolor corporis, intermissio voluptatum. De morte satis dictum est; hoc unum dicam, non morbi hunc esse sed naturae metum Multorum mortem distulit morbus et saluti illis fuit videri perire. Morieris, non quia aegrotas, sed quia vivis. Ista te res et sanatum manet; cum convalueris, non mortem, sed valetudinem effugies.

tres hic in omnis morbus gravis sum metus mors dolor corpus intermissio voluptas de mors satis dico sum hic unus dico non morbus hic sum sed natura metus multor mors differo morbus et salus ille sum video pereo morior non quia aegroto sed quia vivo iste tu res et sano maneo cum convalesco non mors sed valetudo effugio


Adice nunc, quod adsuescit animus delectare se potius quam sanare et philosophiam oblectamentum facere, cum remedium sit. Inter sapientiam et sapere quid intersit nescio; scio mea non interesse, sciam ista an nesciam. Dic mihi: cum quid inter sapientiam et sapere intersit didicero, sapiam?

adicio nunc qui assuesco animus delecto sui potis quam sano et philosophia oblectamentum facio cum remedium sum inter sapientia et sapio quis intersum nescio scio meus non intersum scio iste an nescio dico ego cum quis inter sapientia et sapio intersum disco sapio


Quid ergo? inquit, non dicimus, bonum est sapere? Dicimus referentes ad id, ex quo pendet, id est ad ipsam sapientiam.

quis ergo inquam non dico bonus sum sapio dico refero ad is ex quo pendeo is sum ad ipse sapientia


Quaedam remedia aliis partibus corporis salutaria velut foeda et indecora adhiberi aliis nequeunt, et quod aliubi prodesset sine damno verecundiae, id fit inhonestum loco vulneris. Non te pudet luctum voluptate sanare? Severius ista plaga curanda est. Illud potius admone, nullum mali sensum ad eum, qui periit, pervenire; nam si pervenit, non periit.

quidam remedio alius pars corpus salutare velut foedus et indecorus adhibeo alius nequeo et qui aliubi prosum sine damnum verecundia is fio inhonestus locus vulnus non tu pudeo luctus voluptas sano severus iste plaga curo sum ille potis admoneo nullus malus sensus ad is qui pereo pervenio nam si pervenio non pereo


Ista nata sunt iam nascente luxuria, in quadratum tigna decidere et serra per designata currente certa manu trabem scindere, Nam primi cuneis scindebant fissile lignum. Non enim tecta cenationi epulum recepturae parabantur, nec in hunc usum pinus aut abies deferebatur longo vehiculorum ordine vicis intrementibus, ut ex illa lacunaria auro gravia penderent. Furcae utrimque suspensae fulciebant casam.

iste nata sum iam nasco luxuria in quadro tignum decido et serro per designo curro certus manus trabs scindo nam primus cuneus scindo fissilis lignum non enim tectum cenatio epulum recipio paro neque in hic usus pinus aut abies defero longus vehiculum ordo vicus intremo ut ex ille lacunaria aurum gravis pendeo furca utrimque suspendo fulcio cado


Magna et spatiosa res est sapientia. Vacuo illi loco opus est. De divinis humanisque discendum est, de praeteritis de futuris, de caducis de aeternis, de tempore. De quo uno vide quam multa quaerantur: primum an per se sit aliquid; deinde an aliquid ante tempus sit sine tempore; cum mundo coeperit an etiam ante mundum quia fuerit aliquid, fuerit et tempus.

magnus et spatiosus res sum sapientia vacuus ille locus opus sum de divinus humanus disco sum de praetereo de sum de caducus de aeternus de tempus de quo unus video quam multus quaero primus an per sui sum aliquis deinde an aliquis ante tempus sum sine tempus cum mundus coepio an etiam ante mundus quia sum aliquis sum et tempus


Quaeris, quid adversus istud respondeatur? Unaquaeque ex istis res animal erit; multa animalia non erunt. Quare? Dicam, si mihi accommodaveris subtilitatem et intentionem tuam.

quaero quis adverro iste respondeo unaquaeque ex iste res animal sum multus animal non sum quaris dico si ego accommodo subtilitas et intentio tuus


Deinde, ut dixi, ad animum refertur laus, non ad verba, quae conceptam laudem egerunt et in notitiam plurium emittunt. Laudat qui laudandum esse iudicat. Cum tragicus ille apud nos ait magnificum esse laudari a laudato viro, laude digno ait. Et cum aeque antiquus poeta ait laus alit artis. non laudationem dicit, quae corrumpit artes. Nihil enim aeque et eloquentiam et omne aliud studium auribus deditum vitiavit quam popularis adsensio.

deinde ut dico ad animus refero laus non ad verbum qui concipio laus egero et in notitia multus emitto laudo qui laudo sum iudico cos tragicus ille apud nos aio magnificus sum laudo ab laudo vir laus digno aio et cum aequus antiquus poeta aio laus alo ars non laudatio dico qui corrumpo ars nihil enim aequus et eloquentia et omnis alius studium auris dedo vitio quam popularis assensio


Non est necesse fabro de fabrica quaerere, quod eius initium, quis usus sit, non magis quam pantomimo de arte saltandi; omnes istae artes si se sciunt, nihil deest; non enim ad totam pertinent vitam, virtus et aliorum scientia est et sui; discendum de ipsa est, ut ipsa discatur.

non sum necesse faber de fabrico quaero qui is initium quis utor sum non magis quam pantomimus de ars saltandi omnis iste ars si sui scio nihil desum non enim ad totus pertineo vita virtus et alius scientia sum et suus disco de ipse sum ut ipse disco


Non est quod nos tumulis metiaris et his monumentis, quae viam disparia praetexunt; aequat omnes cinis. Inpares nascimur, pares morimur. Idem de urbibus quod de urbium incolis dico: tam Ardea capta quam Roma est. Conditor ille iuris humani non natalibus nos nec nominum claritate distinxit, nisi dum sumus. Ubi vero ad finem mortalium ventum est, discede, inquit, ambitio! omnium, quae terram premunt, siremps lex esto. Ad omnia patienda pares sumus; nemo altero fragilior est, nemo in crastinum sui certior.

non sum qui nos tumulus metiaris et hic monumentum qui via dispario praetexo aequo omnis cinis inparis nasco par morior idem de urbs qui de urbs incolo dico tam ardea capio quam roma sum conditor ille ius humanus non natal nos neque nomen claritas distinguo nisi dum sum ubius verus ad finis mortalis venio sum discedo inquam ambitio omnis qui terra premo sirempse lex sum ad omnis patior par sum nemo alter fragilis sum nemo in crastinus suus certus


Quid me existimas dicere? Avarior redeo, ambitiosior, luxuriosior, immo vero crudelior et inhumanior, quia inter homines fui. Casu in meridianum spectaculum incidi lusus expectans et sales et aliquid laxamenti, quo hominum oculi ab humano cruore adquiescunt; contra est. Quicquid ante pugnatum est, misericordia fuit. Nunc omissis nugis mera homicidia sunt. Nihil habent quo tegantur, ad ictum totis corporibus expositi numquam frustra manum mittunt.

quis ego existimo dico avarus redeo ambitiosus luxuriosus immo verus crudelis et inhumanus quia inter homo sum casus in meridianus spectaculum incido lusus expectans et sal et aliquis laxamentum quo homo oculus ab humanus cruor adquiesco contra sum quisquis ante pugno sum misericordia sum nunc omitto nugae merus homicidium sum nihil habeo quo tego ad ictus totus corpus expono numquam frustra manus mitto


Deinde ipsum Marcellinum admonuit non esse inhumanum, quemadmodum cena peracta reliquiae circumstantibus dividantur, sic peracta vita aliquid porrigi iis, qui totius vitae ministri fuissent. Erat Marcellinus facilis animi et liberalis, etiam cum de suo fieret. Minutas itaque summulas distribuit Sentibus servis et illos ultro consolatus est.

deinde ipse marcellinus admoneo non sum inhumanus quemadmodum cena perago reliquiae circumsto divido sic perago vito aliquis porrigo is qui totus vita minister sum sum marcellinus facilis animus et liberalis etiam cum de suus fio minuo itaque summula distribuo sentis servio et ille ultro consolo sum


Rationale autem non est; ergo nec animal. Si virtus animal est, virtus autem bonum, non est omne bonum animal? Est. Hoc nostri fatentur.

rational autem non sum ergo neque animal si virtus animal sum virtus autem bonus non sum omnis bonus animal sum hic noster fateor


Videbimus, qualis sit, quantus sit; unus sit. Non delectent verba nostra, sed prosint. Si tamen contingere eloquentia non sollicito potest, si aut parata est aut parvo constat, adsit et res pulcherrimus prosequatur. Sit talis, ut res potius quam se ostendat. Aliae artes ad ingenium totae pertinent, hic animi negotium agitur.

video qualis sum quantus sum unus sum non delecto verbum noster sed prosum si tamen contingo eloquentia non sollicito possum si aut paro sum aut parvus consto adsum et res pulcher prosequor sum talis ut res potis quam sui ostendo alius ars ad ingenium totus pertineo hic animus negotium ago


Nullo non se die extulit. Hoc, quod ille ex mala conscientia faciebat, nos ex bona faciamus et in somnum ituri laeti hilaresque dicamus: Vixi et quem dederat cursum fortuna, peregi. Crastinum si adiecerit deus, laeti recipiamus. Ille beatissimus est et securus sui possessor, qui crastinum sine sollicitudine expectat. Quisquis dixit vixi, cotidie ad lucrum surgit.

nullus non sui dies effero hic qui ille ex malus conscientia facio nos ex bonus facio et in somnus eo laetus hilaris dico vivo et qui do cursus fortuna perago crastinus si adicio deus laetus recipio ille beatus sum et securus suus possessor qui crastinus sine sollicitudo expecto quisquis dico vivo cottidie ad lucrum surgo


At cum istud exemeris malum, omnis mutatio loci iucunda fiet; in ultimas expellaris terras licebit, in quolibet barbariae angulo conloceris, hospitalis tibi illa qualiscumque sedes erit. Magis quis veneris quam quo, interest, et ideo nulli loco addicere debemus animum. Cum hac persuasione vivendum est: Non sum uni angulo natus, patria mea totus hic mundus est.

at cum iste eximo malus omnis mutatio locus iucundus fio in ulter expellaris terra liceo in quilibet barbaria angulus conloco hospital tu ille qualiscumque sedes sum magis quis venio quam quo intersum et ideo nullus locus addico debeo animus cos hic persuasio vivo sum non sum unus angulus nascor patria meus totus hic mundus sum


Plurimum autem momenti persona solet adferre in rebus eiusmodi: Dedisti mihi beneficium in servo, iniuriam fecisti in patre. Servasti mihi filium, sed patrem abstulisti. Alia deinceps, per quae procedit omnis conlatio, prosequitur et, si pusillum erit, quod intersit, dissimulabit. Etiam si multum fuerit, sed si id donari salva pietate ac fide poterit, remittet; id est, si ad ipsum tota pertinebit iniuria.

multus autem momentum persono soleo affero in res eiusmodi do ego beneficium in servo iniuria facio in pater servo ego filius sed pater aufero alius deinceps per qui procedo omnis collatio prosequor et si pusillus sum qui intersum dissimulo etiam si multus sum sed si is dono salvo pietas atque fides possum remitto is sum si ad ipse totus pertineo iniuria


Sana. inquit, avaritiam, et nihil habebis quod admoneas aut pauperem aut divitem, si cupiditas utriusque consedit. Quid, quod aliud est non concupiscere pecuniam, aliud uti pecunia scire? Cuius avari modum ignorant, etiam non avari usum. Tolle, inquit, errores; supervacua praecepta sunt. Falsum est. Puta enim avaritiam relaxatam, puta adstrictam esse luxuriam, temeritati frenos iniectos, ignaviae subditum calcar; etiam remotis vitiis quid et quemadmodum debeamus facere, discendum est.

sano inquam avaritia et nihil habeo qui admoneo aut paupero aut dives si cupiditas uterque consido quis qui alius sum non concupisco pecunia alius uti pecunia scio qui avaris modus ignoro etiam non avaris usus tollo inquam error supervacuus praecipio sum falsus sum puta enim avaritia relaxo puto adstringo sum luxuria temeritas freni injacio ignavia subdo calcar etiam remoueo vitium quis et quemadmodum debeo facio disco sum


Multum autem ad rem pertinet, quo proposito ad quamquam rem accedas. Qui grammaticus futurus Vergilium scrutatur, non hoc animo legit illud egregium: fugit inreparabile tempus: vigilandum est; nisi properamus, relinquemur; agit nos agiturque velox dies; inscii rapimur; omnia in futurum disponimus et inter praecipitia lenti sumus; sed ut observet, quotiens Vergilius de celeritate temporum dicit, hoc uti verbo illum fugit. Optima quaeque dies miseris mortalibus aevi Prima fugit; subeunt morbi tristisque senectus Et labor, et durae rapit inclementia mortis.

multus autem ad res pertineo quo propono ad quamquam res accedo qui grammaticus sum vergilius scrutor non hic animus lego ille egregius fugio inreparabilis tempus vigilo sum nisi propero relinquo ago nos ago velox dies inscius rapio omnis in sum dispono et inter praecipitium lentus sum sed ut observo quotiens vergilius de celeritas tempus dico hic uti verbum ille fugio bonus quisque dies miser mortalis aevum primus fugio subeo morbus tero senectus et labor et durus rapio inclemens mors


Odium aut est ex offensa: hoc vitabis neminem lacessendo; aut gratuitum: a quo te sensus communis tuebitur. Fuit hoc multis periculosum; quidam odium habuerunt nec inimicum. Illud, ne timearis, praestabit tibi et fortunae mediocritas et ingenii lenitas; eum esse te homines sciant, quem offendere sine periculo possint; reconciliatio tua et facilis sit et certa. Timeri autem tam domi molestum est quam foris, tam a servis quam a liberis. Nulli non ad nocendum satis virium est. Adice nunc, quod qui timetur, timet; nemo potuit terribilis esse secure.

odium aut sum ex offendo hic vito nemo lacesso aut gratuitus ab quo tu sensus communis tueor sum hic multus periculosus quidam odium habeo neque inimicus ille ne timearis praesto tu et fortuna mediocritas et ingenium lenio is sum tu homo scio qui offendo sine periculum possum reconciliatio tuus et facilis sum et certus timeo autem tam domus molestus sum quam foris tam ab servio quam ab liber nullus non ad noceo satis vis sum adicio nunc qui qui timeo timeo nemo possum terribilis sum securus


Quid ergo? Nihil interest inter praeturam Catonis et repulsam? Nihil interest, utrum Pharsalica acie Cato vincatur an vincat? Hoc eius bonum, quo victis partibus non potest vinci, par erat illi bono, quo victor rediret in patriam et conponeret pacem? Quidni par sit? Eadem enim virtute et mala fortuna vincitur et ordinatur bona. Virtus autem non potest maior aut minor fieri; unius staturae est.

quis ergo nihil intersum inter praetorqueo cato et repello nihil intersum utrum pharsalicus acies cato vinco an vinco hic is bonus quo vinco pars non possum vinco par sum ille bonus quo victor redeo in patria et conpono pax quis par sum idem enim virtus et malus fortuna vincio et ordino bonus virtus autem non possum magnus aut paruus fio unus sto sum


De contemptu pecuniae multa dicuntur et longissimis orationibus hoc praecipitur, ut homines in animo, non in patrimonio putent esse divitias, eum esse locupletem, qui paupertati suae aptatus est et parvo se divitem fecit; magis tamen feriuntur animi, cum carmina eiusmodi dicta sunt: Is minimo eget mortalis, qui minimum cupit. Quod vult habet, qui velle quod satis est potest.

de contemptus pecunia multus dico et longus oratio hic praecipio ut homo in animus non in patrimonium puto sum divitiae is sum locupleto qui paupertas suus apto sum et parvus sui dives facio magis tamen ferio animus cum carmen eiusmodi dictum sum is paruus egeo mortalis qui paruus cupio qui volo habeo qui volo qui satis sum possum


Nec ego nego prospicienda ista, sed prospicienda tantum et a limine salutanda in hoc unum, ne verba nobis dentur et aliquid esse in illis magni ac secreti boni iudicemus.

neque ego nego prospicio iste sed prospicio tantus et ab limen saluto in hic unus ne verbum nos do et aliquis sum in ille magnus atque secerno bonus judico


Ecquid habes, propter quod expectes? Voluptates ipsas, quae te morantur ac retinent, consumpsisti. Nulla tibi nova est, nulla non iam odiosa ipsa satietate. Quis sit vini, quis mulsi sapor, scis. Nihil interest, centum per vesicam tuam an mille amphorae transeant; saccus es. Quid sapiat ostreum, quid mullus, optime nosti; nihil tibi luxuria tua in futuros annos intactum reservavit; atqui haec sunt, a quibus invitus divelleris.

ecquis habeo propter qui expecto voluptas ipse qui tu moror atque retineo consumo nullus tu novo sum nullus non iam odiosus ipse satietas quis sum vinum quis mulsum sapor scio nihil intersum centum per vesica tuus an mille amphora transeo saccus sum quis sapio ostreum quis mullus optume nosco nihil tu luxuria tuus in sum annus intactus reservo atqui hic sum ab qui invitus divello


Sapientia bonum est, sapere non est bonum; sic fit, ut negemur sapere, ut hoc totum studium derideatur tamquam operatum supervacuis. Quid, si scires etiam illud quaeri, an bonum sit futura sapientia? Quid enim dubi est, oro te, an nec messem futuram iam sentiant horrea nec futuram adulescentiam pueritia viribus aut ullo robore intellegat? Aegro interim nil ventura sanitas prodest, non magis quam currentem luctantemque post multos secuturum menses otium reficit.

sapientia bonus sum sapio non sum bonus sic fio ut nego sapio ut hic totus studium derideo tamquam opero supervacuus quis si scio etiam ille quaero an bonus sum sum sapientia quis enim dubius sum oro tu an neque messis sum iam sentio horreum neque sum adulescentia pueritia vis aut ullus robur intellego aeger interim nihil venio sanitas prodo non magis quam curro luctor post multus sequor mensis otium reficio


Satius est amicum reparare quam flere. Scio pertritum iam hoc esse, quod adiecturus sum, non ideo tamen praetermittam, quia ab omnibus dictum est: finem dolendi etiam qui consilio non fecerat, tempore invenit. Turpissimum autem est in homine prudente remedium maeroris lassitudo maerendi. Malo relinquas dolorem quam ab illo relinquaris, et quam primum id facere desiste, quod etiam si voles, diu facere non poteris.

sero sum amicus reparo quam fleo scio pertritus iam hic sum qui adicio sum non ideo tamen praetermitto quia ab omnis dico sum finis doleo etiam qui consilium non facio tempus invenio turpis autem sum in homo prudens remedium maeror lassitudo maereo malus relinquo dolor quam ab ille relinquaris et quam primus is facio desisto qui etiam si volo diu facio non possum


Ideo sapiens adsuescit futuris malis et quae alii diu patiendo levia faciunt, hic levia facit diu cogitando. Audimus aliquando voces imperitorum dicentium: sciebam hoc mihi restare; sapiens scit sibi omnia restare. Quicquid factum est, dicit: sciebam. Vale.

ideo sapio assuesco sum malus et qui alius diu patior levis facio hic levis facio diu cogito audio aliquando voco imperitor dico scio hic ego resto sapio scio sui omnis resto quisquis facio sum dico scio val


Cacumen radicis loco ponis. Si quis diceret illum in materno utero latentem, sexus quoque incerti, tenerum et inperfectum et informem iam in aliquo bono esse, aperte videretur errare. Atqui quantulum interest inter cum, qui cum maxime vitam accipit, et illum, qui maternorum viscerum latens onus est? Uterque, quantum ad intellectum boni ac mali, aeque maturus est, et non magis infans adhuc boni capax est quam arbor aut mutum aliquod animal.

cacumen radix locus pono si quis dico ille in maternus uterus lateo sexus quoque incertus tener et imperfectus et informis iam in aliquis bonus sum apertus video erro atqui quantulis intersum inter cum qui cum magnus vita accipio et ille qui maternus viscera lateo onus sum uterque quantus ad intellego bonus atque malus aequus maturus sum et non magis infer adhuc bonus capax sum quam arbor aut mutus aliqui animal


Deinde plurimum remedia continuata proficiunt. Interrumpenda non est quies et vitae prioris oblivio. Sine dediscere oculos tuos, sine aures adsuescere sanioribus verbis. Quotiens processeris, in ipso transitu aliqua, quae renovent cupiditates tuas, tibi occurrent.

deinde multus remedio continuo proficio interrumpo non sum quies et vita prior oblivio sinis dedisco oculus tuus sine auris assuesco sanus verbum quotiens procedo in ipse transeo aliqui qui renovo cupiditas tuus tu occurro


Paucos longissima senectus ad mortem sine iniuria pertulit, multis iners vita sine usu sui iacuit; quanto deinde crudelius iudicas aliquid ex vita perdidisse quam ius finiendae?

paucus longus senectus ad mors sine iniuria perfero multus iners vito sine usus suus iaceo quantus deinde crudelis iudico aliquis ex vito perdo quam ius finio


Nihil vero tam damnosum bonis moribus quam in aliquo spectaculo desidere. Tunc enim per voluptatem facilius vitia subrepunt.

nihil verus tam damnosus bonus mos quam in aliquis spectaculum desideo tunc enim per voluptas facilis vitio subrepo


Omnium animos mala aliena ac repentina sollicitant. Quemadmodum aves etiam inanis fundae sonus territat, nos ita non ad ictum tantum exagitamur, sed ad crepitum. Non potest ergo quisquam beatus esse, qui huic se opinioni credidit. Non enim beatum est, nisi quod intrepidum; inter suspecta male vivitur.

omnis animus malus alienus atque repentinus sollicito quemadmodum aveo etiam inanis funda sonus territo nos ita non ad ictus tantus exagito sed ad crepo non possum ergo quisquam beatus sum qui hic sui opinio credo non enim beatus sum nisi qui intrepidus inter suspicio malus vivo


Distingue, mi Lucili, ista, et intelleges esse in iis aliquid optandum. Tormenta abesse a me velim; sed si sustinenda fuerint, ut me in illis fortiter, honeste, animose geram, optabo, Quidni ego malim non incidere bellum? Sed si inciderit, ut vulnera, ut famem et omnia,quae bellorum necessitas adfert, generose feram, optabo. Non sum tam demens, ut aegrotare cupiam; sed si aegrotandum fuerit, ut nihil intemperanter, nihil effeminate faciam. optabo. Ita non incommoda optabilia sunt, sed virtus, qua perferantur incommoda.

distinguo ego lucilis iste et intellego sum in is aliquis opto tormentum absum ab ego volo sed si sustineo sum ut ego in ille fortis honestus animosus gero opto quis ego malo non incido bellum sed si incido ut vulnero ut fames et omnis qui bellum necessitas affero generosus fero opto non sum tam demens ut aegrotaris cupio sed si aegroto sum ut nihil intemperanter nihil effemino facio opto ita non incommodus optabilis sum sed virtus qui perfero incommodus


Ad virtutes transeamus. Praecipiet aliquis, ut prudentiam magni aestimemus, ut fortitudinem complectamur, iustitiam, si fieri potest, propius etiam quam ceteras nobis adplicemus. Sed nil aget, si ignoramus, quid sit virtus, una sit an plures, separatae aut innexae, an qui unam habet et ceteras habeat, quo inter se differant.

ad virtus transeo praecipio aliquis ut prudentia magnus aestimo ut fortitudo complector iustitia si fio possum propius etiam quam ceterus nos applico sed nihil ago si ignoro quis sum virtus unus sum an multus separo aut innecto an qui unus habeo et ceterus habeo quo inter sui differo


Dixisti, inquit, aliquod bonum esse arboris, aliquod herbae; potest ergo aliquod esse et infantis. Verum bonum nec in arboribus nec in mutis animalibus; hoc, quod in illis bonum est, precario bonum dicitur. Quod est? inquis. Hoc, quod secundum cuiusque naturam est. Bonum quidem cadere in mutum animal nullo modo potest; felicioris meliorisque naturae est. Nisi ubi rationi locus est, bonum non est.

dico inquam aliqui bonus sum arbor aliqui herba possum ergo aliqui sum et infer verus bonus neque in arbor neque in mutus animal hic qui in ille bonus sum precarius bonus dico qui sum inquam hic qui secundus quisque natura sum bonus quidem cado in mutus animal nullus modo possum felix bonus natura sum nisus ubi ratio locus sum bonus non sum


Aliquando tamen, etiam si certa mors instabit et destinatum sibi supplicium sciet, non commodabit poenae suae manum; sibi commodaret. Stultitia est timore mortis mori. Venit qui occidat. Expecta. Quid occupas? Quare suscipis alienae crudelitatis procurationem? Utrum invides carnifici tuo an parcis?

aliquando tamen etiam si certus mors insto et destino sui supplicium scio non commodo poena suus manus sui commodo stultitia sum timor mors morior venio qui occaedes expecta quis occupo quaris suscipio alienus crudelitas procuratio utrum invideo carnifex tuus an parco


Innumerabilia sunt exempla eorum, qui liberos iuvenes sine lacrimis extulerint, qui in senatum aut in aliquod publicum officium a rogo redierint et statim aliud egerint. Nec inmerito; nam primum supervacuum est dolere, si nihil dolendo proficias. Deinde iniquum est queri de eo, quod uni accidit, omnibus restat. Deinde desiderii stulta conquestio est, ubi minimum interest inter amissum et desiderantem. Eo itaque aequiore animo esse debemus, quod quos amisimus, sequimur.

innumerabilis sum exemplum is qui liber juvenis sine lacrima effero qui in senatus aut in aliqui publicus officium ab rogo redeo et statim alius ago neque immeritus nam primus supervacuus sum doleo si nihil doleo proficio deinde iniquus sum queror de is qui unus accido omnis resto deinde desiderium stultus conquestio sum ubi paruus intersum inter amitto et desidero eos itaque aequus animus sum debeo qui qui amitto sequor


Liberalis noster nunc tristis est nuntiato incendio, quo Lugdunensis colonia exusta est. Movere hic casus quemlibet posset, nedum hominem patriae suae amantissimum. Quae res effecit, ut firmitatem animi sui quaerat, quam videlicet ad ea, quae timeri posse putabat, exercuit. Hoc vero tam inopinatum malum et paene inauditum non miror si sine metu fuit, cum esset sine exemplo. Multas enim civitates incendium vexavit, nullam abstulit. Nam etiam ubi hostili manu in tecta ignis inmissus est, multis locis deficit, et quamvis subinde excitetur, raro tamen sic cuncta depascitur, ut nihil ferro relinquat. Terrarum quoque vix umquam tam gravis et perniciosus fuit motus, ut tota oppida everteret. Numquam denique tam infestum ulli exarsit incendium, ut nihil alteri superesset incendio.

liberal noster nunc tristis sum nuntio incendium quo lugdunensis colonia exuro sum moveo hic casus qui possum nedum homo patria suus amo qui res efficio ut firmitas animus suus quaero quam videlicet ad is qui timeo possum puto exerceo hic verus tam inopinor malus et paene inaudio non miro si sine metus sum cum sum sine exemplum multus enim civitas incendium vexo nullus aufero nam etiam ubi hostilis manus in tectum ignis immissus sum multus locus deficio et quivis subinde excito rarus tamen sic cunctus depasco ut nihil ferrum relinquo terraris quoque vix umquam tam gravis et perniciosus sum moueo ut totus oppidum everto numquam denique tam infestus ullus exardeo incendium ut nihil alter supersum incendium


Cleanthes utilem quidem iudicat et hanc partem, sed inbecillam nisi ab universo fluit, nisi decreta ipsa philosophiae et capita cognovit. In duas ergo quaestiones locus iste dividitur: utrum utilis an inutilis sit, et an solus virum bonum possit efficere, id est utrum supervacmis supervacuus sit an omnes faciat supervacuos.

cleanthes utilis quidem iudico et hic pars sed imbecillus nisi ab universus fluo nisi decretum ipse philosophia et caput cognosco in duo ergo quaestio locus iste divido utrum utilis an inutilis sum et an solus vir bonus possum efficio is sum utrum supervacmis supervacuus sum an omnis facio supervacuus


Modo latius virtus funditur, regna urbes provincias temperat, fert leges, colit amicitias, inter propinquos liberosque dispensat officia, modo arto fine concluditur paupertatis exilii orbitatis. Non tamen minor est, si ex altiore fastigio in privatum, ex regio in humile subducitur, ex publico et spatioso iure in angustias domus vel anguli coit.

modo fero virtus fundo regnum urbs provincia tempero fero lex colo amicitia inter propinquus liber dispenso officium modo artus finis concludo paupertas exsilium orbitas non tamen paruus sum si ex alo fastigium in privo ex regius in humilis subduco ex publicus et spatiosus ius in angustiae domus vel angulis coeo


Sed ne soli mihi hodie didicerim, communicabo tecum, quae occurrerunt mihi egregie dicta circa eundem fere sensum tria; ex quibus unum haec epistula in debitum solvet, duo in antecessum accipe. Democritus ait: Unus mihi pro populo est, et populus pro uno.

sed ne solus ego hodie disco communico tu qui occurro ego egregius dictum circa idem fere sensus tres ex qui unus hic epistula in debeo solvo duo in antecedo accipio democritus aio unus ego pro populus sum et populus pro unus


In hoc balneo Scipionis minimae sunt rimae magis quam fenestrae muro lapideo exsectae, ut sine iniuria munimenti lumen admitterent; at nunc blattaria vocant balnea, si qua non ita aptata sunt, ut totius diei solem fenestris amplissimis recipiant, nisi et lavantur simul et colorantur, nisi ex solio agros ac maria prospiciunt. Itaque quae concursum et admirationem habuerant, cum dedicarentur, devitantur et in antiquorum numerum reiciuntur, cum aliquid novi luxuria commenta est, quo ipsa se obrueret.

in hic balneum scipio minimus sum rima magis quam fenestra murus lapideus exseco ut sine iniuria munimentum lumen admitto at nunc blattarius voco balneum si qui non ita apto sum ut totus dies sol fenestra amplus recipio nisi et lavo simul et coloro nisi ex solium ager atque mare prospicio itaque qui concurro et admiratio habeo cum dedico devitantur et in antiquus numerus reicio cum aliquis nosco luxuria commento sum quo ipse sui obruo


Infinita, inquit, praecepta sunt. Falsum est. Nam de maximis ac necessariis rebus non sunt infinita. Tenues autem differentias habent, quas exigunt tempora, loca, personae, sed his quoque dantur praecepta generalia.

infinitus inquam praecipio sum falsus sum nam de magnus atque necessarius res non sum infinitus tenuis autem differentia habeo qui exigo tempus locum persona sed hic quoque do praecipio generalis


Atqui aeque licet tibi demens videar, si istis inpendero operam; et nunc obsideor. Tunc tamen periculum mihi obsesso externum inmineret, murus me ab hoste secerneret; nunc mortifera mecum sunt. Non vaco ad istas ineptias; ingens negotium in manibus est. Quid agam? Mors me sequitur, fugit vita; adversus haec me doce aliquid.

atqui aequus licet tu demens video si iste inpendero opera et nunc obsideor tunc tamen periculum ego obsedeo externus inmineret murus ego ab hostis secerno nunc mortifera ego sum non vaco ad iste ineptia ingens negotium in manus sum quis ago mors ego sequor fugio vito adverro hic ego doceo aliquis


Sed iam debeo epistulam includere. Sic, inquis, sine ullo ad me peculio veniet? Noli timere; aliquid secum fert. Quare aliquid dixi? Multum. Quid enim hac voce praeclarius, quam illi trado ad te perferendam? Malum est in necessitate vivere; sed in necessitate vivere necessitas nulla est. Quidni nulla sit? Patent undique ad libertatem viae multae breves, faciles. Agamus deo gratias, quod nemo in vita teneri potest. Calcare ipsas necessitates licet.

sed iam debeo epistula includo sic inquam sine ullus ad ego peculio venio nolo timeo aliquis sui fero quaris aliquis dico multus quis enim hic vox praeclarus quam ille trado ad tu perfero mal sum in necessitas vivo sed in necessitas vivo necessitas nullus sum quis nullus sum pateo undique ad libertas via multus brevis facilis ago deus gratia qui nemo in vito teneo possum calcaris ipse necessitas licet


Calamitosus est animus futuri anxius et ante miserias miser, qui sollicitus est, ut ea, quibus delectatur, ad extremum usque permaneant. Nullo enim tempore conquiescet et expectatione venturi praesentia, quibus frui poterat, amittet. In aequo est autem amissae rei miseratio et timor amittendae.

calamitosus sum animus sum anxius et ante miseria miser qui sollicitus sum ut is qui delecto ad exter usque permaneo nullus enim tempus conquiesco et expectatio venio praesens qui fruor possum amitto in aequus sum autem amitto res miseratio et timor amitto


Nemo, inquit, praeceptis curat insaniam; ergo ne malitiam quidem. Dissimile est. Nam si insaniam sustuleris, sanitas redit, at si falsas opiniones exclusimus, non statim sequitur dispectus rerum agendarum. Ut sequatur, tamen admonitio conroborabit rectam de bonis malisque sententiam. Illud quoque falsum est, nihil apud insanos proficere praecepta. Nam quemadmodum sola non prosunt, sic curationem adiuvant. Et denuntiatio et castigatio insanos coercuit. De illis nunc insanis loquor, quibus mens mota est, non erepta.

nemo inquam praecipio curo insanio ergo ne malitia quidem dissimilis sum nam si insanio tollo sanitas redeo at si fallo opinio excludo non statim sequor dispicio res agendaris ut sequor tamen admonitio conroboro recingo de bonus malo sententia ille quoque falsus sum nihil apud insanus proficio praecipio nam quemadmodum solus non prosum sic curatio adjuvo et denuntiatio et castigatio insanus coerceo de ille nunc insanus loquor qui mens moueo sum non eripio


Deinde ne hoc casu existimes fieri, nec metuunt alia quam debent nec umquam obliviscuntur huius tutelae et diligentiae; aequalis est illis a pernicioso fuga. Praeterea non fiunt timidiora vivendo.

deinde ne hic casus existimo fio neque metuo alius quam debeo neque umquam obliviscor hic tutela et diligentia aequalis sum ille ab perniciosus fuga praeterea non fio timidus vivo


Itaque indolentiam numquam bonum dicam; habet illam cicada, habet pulex. Ne quietem quidem et molestia vacare bonum dicam; quid est otiosius verme? Quaeris, quae res sapientem faciat? Quae deum. Des oportet illi divinum aliquid, caeleste, magnificum. Non in omnes bonum cadit nec quemlibet possessorem patitur.

itaque indolentia numquam bonus dico habeo ille cicada habeo pulex ne quies quidem et molestia vacaris bonus dico quis sum otiosus vermis quaero qui res sapio facio qui deus desum oportet ille divinus aliquis caelestis magnificus non in omnis bonus cado neque qui possessor patior


Quid nos decipimus? Non est extrinsecus malum nostrum; intra nos est, in visceribus ipsis sedet, et ideo difficulter ad sanitatem pervenimus, quia nos aegrotare nescimus.

quis nos decipio non sum extrinsecus malus nos intra nos sum in viscera ipse sedeo et ideo difficilis ad sanitas pervenio quia nos aegrotaris nescio


Omne tempus Clodios, non omne Catones feret. Ad deteriora faciles sumus, quia nec dux potest nec comes deesse, et res ipsa etiam sine duce, sine comite procedit. Non pronum est tantum ad vitia, sed praeceps, et quod plerosque inemendabiles facit, omnium aliarum artium peccata artificibus pudori sunt offenduntque deerrantem, vitae peccata delectant.

omnis tempus claudius non omnis cato fero ad deterior facilis sum quia neque dux possum neque comes desum et res ipse etiam sine dux sine comes procedo non pronus sum tantus ad vitio sed praeceps et qui plerus inemendabilis facio omnis alius ars pecco artifex pudor sum offendo deerro vita pecco delecto


Quae mihi tunc fuerint solacio dicam, si prius hoc dixero, haec ipsa, quibus adquiescebam, medicinae vim habuisse. In remedium cedunt honesta solacia, et quicquid animum erexit, etiam corpori prodest. Studia mihi nostra saluti fuerunt. Philosophiae acceptum fero, quod surrexi, quod convalui. Illi vitam debeo et nihil illi minus debeo.

qui ego tunc sum solacium dico si prior hic dico hic ipse qui adquiesco medicina vis habeo in remedium cedo honestus solacium et quisquis animus erigo etiam corpus prodo studium ego noster salus sum philosophia accipio fero qui surgo qui convalesco ille vita debeo et nihil ille paruus debeo


Nemo tam imperitus est, ut nesciat quandoque moriendum; tamen cum prope accessit, tergiversatur, tremit, plorat. Nonne tibi videbitur stultissimus omnium, qui flevit, quod ante annos mille non vixerat? Aeque stultus est, qui fiet, quod post annos mille non vivet. Haec paria sunt; non eris nec fuisti. Utrumque tempus alienum est.

nemo tam imperitus sum ut nescio quandoque morior tamen cum prope accedo tergiversor tremo ploro nonne tu video stultus omnis qui fleo qui ante annus mille non vivo aequus stultus sum qui fio qui post annus mille non vivo hic par sum non sum neque sum uterque tempus alienus sum


Non est philosophia populare artificium nec ostentationi paratum. Non in verbis, sed in rebus est. Nec in hoc adhibetur, ut cum aliqua oblectatione consumatur dies, ut dematur otio nausia. Animum format et fabricat, vitam disponit, actiones regit, agenda et omittenda demonstrat, sedet ad gubernaculum et per ancipitia fluctuantium derigit cursum. Sine hac nemo intrepide potest vivere, nemo secure. Innumerabilia accidunt singulis horis, quae consilium exigant, quod ab hac petendum est.

non sum philosophia popularis artificium neque ostentatio paro non in verbum sed in res sum neque in hic adhibeo ut cum aliqui oblectatio consumo dies ut demo otium nausea animus formo et fabrico vita dispono actio rego ago et omitto demonstro sedeo ad gubernaculis et per ancipitia fluctuo derego cursus sinis hic nemo intrepidus possum vivo nemo securus innumerabilis accido singuli hora qui consilium exigo qui ab hic peto sum


Quotiens, quid fugiendum sit aut quid petendum, voles scire, ad summum bonum, propositum totius vitae tuae, respice. Illi enim consentire debet, quicquid agimus; non disponet singula, nisi cui iam vitae suae summa proposita est. Nemo, quamvis paratos habeat colores, similitudinem reddet, nisi iam constat, quid velit pingere. Ideo peccamus, quia de partibus vitae omnes deliberamus, de tota nemo deliberat.

quotiens quis fugio sum aut quis peto volo scio ad superus bonus propono totus vita tuus respicio ille enim consentio debeo quisquis ago non dispono singulus nisi qui iam vita suus summus propono sum nemo quivis paro habeo color similitudo reddo nisi iam consto quis volo pingo ideo pecco quia de pars vita omnis delibero de totus nemo delibero


Sed si aliquem amicum existimas, cui non tantundem credis quantum tibi, vehementer erras et non satis nosti vim verae amicitiae. Tu vero omnia cum amico delibera, sed de ipso prius. Post amicitiam credendum est, ante amicitiam iudicandum. Isti vero praepostero officia permiscent, qui contra praecepta Theophrasti, cum amaverunt, iudicant, et non amant, cum iudicaverunt. Diu cogita, an tibi in amicitiam aliquis recipiendus sit. Cum placuerit fieri, toto illum pectore admitte; tam audaciter cum illo loquere quam tecum.

sed si aliquis amicus existimo qui non tantus credo quantus tu vehemens erro et non satis nosco vis verus amicitia tu verus omnis cum amicus delibero sed de ipse prior post amicitia credo sum ante amicitia judico iste verus praeposterus officium permisceo qui contra praecipio theophrastus cum amo judico et non amo cum judico diu cogito an tu in amicitia aliquis recipio sum cos placeo fio totus ille pectus admitto tam audax cum ille loquor quam tu


Alexander cum iam in India vagaretur et gentes ne finitimis quidem satis notas bello vastaret, in obsidione cuiusdam urbis, dum circumit muros et inbecillissima moenium quaerit, sagitta ictus diu persedere et incepta agere perseveravit. Deinde cum represso sanguine sicci vulneris dolor cresceret et crus suspensum equo paulatim optorpuisset, coactus apsistere absistere Omnes, inquit, iurant esse me Iovis filium, sed vulnus hoc hominem esse me clamat.

alexander cum iam in india vago et gens ne finitimus quidem satis nosco bellum vasto in obsidio quidam urbs dum circumeo murus et imbecillis moenia quaero sagitta iacio diu persedeo et inceptum ago persevero deinde cum reprimo sanguis siccus vulnus dolor cresco et crus suspendo equus paulatim optorpuisset cogo apsistere absisto omnis inquam juro sum ego iuppiter filius sed vulnus hic homo sum ego clamo


Inde mihi quaedam permansere, Lucili. Magno enim in omnia inceptu veneram. Deinde ad civitatis vitam reductus ex bene coeptis pauca servavi. Inde ostreis boletisque in omnem vitam renuntiatum est; nec enim cibi, sed oblectamenta sunt ad edendum saturos cogentia, quod gratissimum est edacibus et se ultra quam capiunt farcientibus, facile descensura, facile reditura.

indus ego quidam permaneo lucilis magnus enim in omnis incipio venio deinde ad civitas vita reduco ex bene coepio paucus servo indus ostrea boletus in omnis vita renuntio sum neque enim cibus sed oblectamentum sum ad edo sero cogo qui gratus sum edax et sui ultra quam capio farcio facilis descendo facilis redeo


Quotiens Asiae, quotiens Achaiae urbes uno tremore ceciderunt? Quot oppida in Syria, quot in Macedonia devorata sunt? Cypron quotiens vastavit haec clades? Quotiens in se Paphus corruit? Frequenter nobis nuntiati sunt totarum urbium interitus, et nos inter quos ista frequenter nuntiantur, quota pars omnium sumus?

quotiens asia quotiens achaia urbs unus tremor cado quot oppidum in syria quot in macedonius devoro sum cyprus quotiens vasto hic clades quotiens in sui paphus corruo frequens nos nuntio sum totaris urbs intereo et nos inter qui iste frequens nuntio quotus pars omnis sum


Quare inpigri atque alacres excipiamus imperia nec deseramus hunc operis pulcherrimi cursum, cui quidquid patiemur, intextum est.

quaris impiger atque alacer excipio imperium neque desero hic opus pulcher cursus qui quisquis patior intexo sum


Quidquid nobis bono futurum erat, deus et parens noster in proximo posuit; non expectavit inquisitionem nostram et ultro dedit. Nocitura altissime pressit. Nihil nisi de nobis queri possumus; ea, quibus periremus, nolente rerum natura et abscondente protulimus. Addiximus animum voluptati, cui indulgere initium omnium malorum est, tradidimus ambitioni et famae, ceteris aeque vanis et inanibus.

quisquis nos bonus sum sum deus et parens noster in propior pono non expectavit inquisitio noster et ultro do noceo alo premo nihil nisi de nos queror possum is qui pereo nolo res natura et abscondo profero addico animus voluptas qui indulgeo initium omnis malus sum trado ambitio et fama ceterus aequus vanus et inanis


Non trecentis, sed omnibus mortalibus mortis timor detrahi debet. Quomodo illos doces malum non esse? Quomodo opiniones totius aevi, quibus protinus infantia inbuitur, evincis? Quod auxilium invenis inbecillitati humanae? Quid dicis, quo inflammati in media pericula inruant? Qua oratione hunc timendi consensum, quibus ingeni viribus obnixam contra te persuasionem humani generis avertis? Verba mihi captiosa conponis et interrogatiunculas nectis? Magnis telis magna portenta feriuntur.

non trecenti sed omnis mortalis mors timor detraho debeo quomodo ille doceo malus non sum quomodo opinio totus aevum qui protinus infer inbuitur evincio qui auxilium invenio inbecillitas humanus quis dico quo inflammo in medius periculum inruo qui oratio hic timeo consensus qui ingenium vis obnitor contra tu persuasio humanus genus averto verbum ego captiosus conpono et interrogatiuncula necto magnus telum magnus portentum ferio


Multa secuntur incommoda huic deditos curae; primum exercitationes, quarum labor spiritum exhaurit et inhabilem intentioni ac studiis acrioribus reddit. Deinde copia ciborum subtilitas inpeditur. Accedunt pessimae notae mancipia in magisterium recepta, homines inter oleum et vinum occupati, quibus ad votum dies actus est, si bene desudaverunt, si in locum eius, quod effluxit, multum potionis altius ieiunio iturae regesserunt. Bibere et sudare vita cardiaci est.

multus secor incommodus hic dedo cura primus exercitatio qui labor spiritus exhaurio et inhabilis intentio atque studium acer reddo deinde copia cibus subtilitas inpedo accedo malus nosco mancipium in magisterius recipio homo inter oleum et vinum occupo qui ad voveo dies ago sum si bene desudo si in locus is qui effluo multus potio altus jejunium eo regero bibo et sudaris vito cardiacus sum


Quid hominum illo genere felicius? In commune rerum natura fruebantur; sufficiebat illa ut parens ita tutela omnium, haec erat publicarum opum secura possessio. Quidni ego illud locupletissimum mortalium genus dixerim, in quo pauperem invenire non posses?

quis homo ille genus felix in communis res natura fruor sufficio ille ut parens ita tutela omnis hic sum publicaris opos securus possessio quis ego ille locupletissimum mortalis genus dico in quo paupero invenio non possum


Servus est. Sed fortasse liber animo. Servus est. Hoc illi nocebit? Ostende, quis non sit; alius libidini servit, alius avaritiae, alius ambitioni, omnes timori. Dabo consularem aniculae servientem, dabo ancillulae divitem, ostendam nobilissimos iuvenes mancipia pantomimorum! Nulla servitus turpior est quam voluntaria.

servus sum sed fortasse liber animus servus sum hic ille noceo ostendo quis non sum alius libido servio alius avaritia alius ambitio omnis timor do consularis anicula servio do ancillula dives ostendo nobilis juvenis mancipium pantomimus nullus servio turpis sum quam voluntarius


Si consulem videro aut praetorem, omnia, quibus honor haberi honori solet, faciam; equo desiliam, caput adaperiam, semita cedam. Quid ergo? Marcum Catonem utrumque et Laelium Sapientem et Socraten cum Platone et Zenonem Cleanthenque in animum meum sine dignatione summa recipiam? Ego vero illos veneror et tantis nominibus semper adsurgo. Vale.

si consul video aut praetor omnis qui honor habeo honor soleo facio equus desiliam caput adaperio semita cedo quis ergo marcus cato uterque et laelius sapio et socrates cum plato et zeno cleanthes in animus meus sine dignatio summus recipio ego verus ille veneror et tantus nomen semper assurgo val


Mortalia minuuntur, cadunt, deteruntur, crescunt, exhauriuntur, inplentur. Itaque illis in tam incerta sorte inaequalitas est; divinorum una natura est. Ratio autem nihil aliud est quam in corpus humanum pars divini spiritus mersa. Si ratio divina est, nullum autem bonum sine ratione est, bonum omne divinum est. Nullum porro inter divina discrimen est; ergo nee nec inter bona. Paria itaque sunt et gaudium et fortis atque obstinata tormentorum perpessio; in utroque enim eadem est animi magnitudo, in altero remissa et laeta, in altera pugnax et intenta.

mortalia minuo cado detero cresco exhaurio inpleo itaque ille in tam incertus sors inaequalitas sum divinus unus natura sum ratio autem nihil alius sum quam in corpus humanus pars divinus spiritus mergo si ratio divino sum nullus autem bonus sine ratio sum bonus omnis divinus sum nullus porro inter divino discrimen sum ergo nee neque inter bonus parius itaque sum et gaudium et fortis atque obstinatus tormentum perpessio in uterque enim idem sum animus magnitudo in alter remitto et laetus in alter pugnax et intendo


Quid ergo? Beneficia non parant amicitias? Parant, si accepturos licuit eligere, si conlocata, non sparsa sunt.

quis ergo beneficium non paro amicitia paro si accipio licet eligo si colloco non spargo sum


Quod in se iucundissimum omnis voluptas habet, in finem sui differt. Iucundissima est aetas devexa iam, non tamen praeceps. Et illam quoque in extrema tegula stantem iudico habere suas voluptates. Aut hoc ipsum succedit in locum voluptatum, nullis egere. Quam dulce est cupiditates fatigasse ac reliquisse.

qui in sui jucundus omnis voluptas habeo in finis suus differo jucundus sum aetas devexus iam non tamen praeceps et ille quoque in exter tegula sto judico habeo suus voluptas aut hic ipse succedo in locus voluptas nullus ago quam dulcis sum cupiditas fatigo atque relinquo


Quod pertinaciter studes et omnibus omissis hoc unum agis, ut te meliorem cotidie facias, et probo et gaudeo, nec tantum hortor, ut perseveres, sed etiam rogo. Illud autem te admoneo, ne eorum more, qui non proficere sed conspici cupiunt, facias aliqua, quae in habitu tuo aut genere vitae notabilia sint.

qui pertinax studeo et omnis omitto hic unus ago ut tu bonus cottidie facio et probo et gaudeo neque tantus hortor ut persevero sed etiam rogo ille autem tu admoneo ne is mos qui non proficio sed conspicio cupio facio aliqui qui in habitus tuus aut genus vita notabilis sum


Transeo puerorum infelieium infelicium greges, quos post transacta convivia aliae cubiculi contumeliae exspectant. Transeo agmina exoletorum per nationes coloresque discripta, ut eadem omnibus levitas sit, eadem primae mensura lanuginis, eadem species capillorum, ne quis, eui cui rectior est coma, crispulis misceatur. Transeo pistorum turbam, transeo ministratorum, per quos signo dato ad inferendam eenam cenam discurritur. Di boni, quantum hominum unus venter exercet! Quid? Tu illos boletos, voluntarium venenum, nihil occulti operis iudicas facere, etiam si praesentanei non fuerunt?

transeo puer infelieium infelicium grex qui post transigo convivium alius cubiculum contumelia exspecto transeo agmen exoletor per natio coloro discribo ut idem omnis levitas sum idem primus mensura lanugo idem species capillus ne quis eui qui recingo sum coma crispulis misceo transeo pistor turba transeo ministrator per qui signum do ad infero eenam cena discurro deus bonus quantus homo unus venter exerceo quis tu ille boletus voluntarius venenum nihil occulo opus iudico facio etiam si praesentaneus non sum


Quid disceditis ab ingentibus promissis et grandia locuti, effecturos vos, ut non magis auri fulgor quam gladii praestringat oculos meos, ut ingenti constantia et quod omnes optant et quod omnes timent calcem, ad grammaticorum elementa descenditis? Quid dicitis? Sic itur ad astra? Hoc enim est, quod mihi philosophia promittit, ut parem deo faciat. Ad hoc invitatus sum, ad hoc veni; fidem praesta.

quis discedo ab ingens promitto et grandis loquor efficio tu ut non magis aurum fulgor quam gladius praestringo oculus meus ut ingens constantia et qui omnis opto et qui omnis timeo calx ad grammaticus elementum descendo quis dico sic eo ad astrum hic enim sum qui ego philosophia promitto ut par deus facio ad hic invito sum ad hic venio fides praesto


Mittam itaque ipsos tibi libros et ne multum operae inpendas, dum passim profutura sectaris, inponam notas, ut ad ipsa protinus, quae probo et miror, accedas. Plus tamen tibi et viva vox et convictus quam oratio proderit. In rem praesentem venias oportet, primum, quia homines amplius oculis quam auribus credunt; deinde, quia longum iter est per praecepta, breve et efficax per exempla.

mitto itaque ipse tu liber et ne multus opera inpendo dum passim possum sectaris inpono nosco ut ad ipse protinus qui probo et miro accedo multus tamen tu et vivus vox et convinco quam oratio prosum in res praesens venio oportet primus quia homo amplus oculus quam auris credo deinde quia longus iter sum per praecipio brevis et efficax per exemplum


Proderit non tantum quales esse soleant boni viri dicere formamque eorum et lineamenta deducere, sed quales fuerint narrare et exponere, Catonis illud ultimum ac fortissimum vulnus, per quod libertas emisit animam, Laeli sapientiam et cum suo Scipione concordiam, alterius Catonis domi forisque egregia facta, Tuberonis ligneos lectos, cum in publicum sternerent, hacdinasque haedinasque pro stragulis pelles et ante ipsius Iovis cellam adposita conviviis vasa fictilia Quid aliud paupertatem in Capitolio consecrare? Ut nullum aliud factum eius habeam, quo illum Catonibus inseram, hoc parum credimus? Censura fuit illa, non cena.

prosum non tantus qualis sum soleo bonus vir dico forma is et lineamentum deduco sed qualis sum narro et expono cato ille ulter atque fortis vulnus per qui libertas emitto anima laelis sapientia et cum suus scipio concordia alter cato domus foris egregius facio tubero ligneus lectus cum in publicus sterno hacdinasque haedina pro stragulum pello et ante ipse iuppiter cella appono convivium vasum fictilia quis alius paupertas in capitolium consecraris ut nullus alius facio is habeo quo ille cato insero hic parum credo censeo sum ille non cena


Cum dicatis, inquit, sine liberalibus studiis ad virtutem non perveniri, quemadmodum negatis illa nihil conferre virtuti? Quia nec sine cibo ad virtutem pervenitur, cibus tamen ad virtutem non pertinet. Ligna navi nihil conferunt, quamvis non fiat navis nisi ex lignis. Non est, inquam, cur aliquid putes eius adiutorio fieri, sine quo non potest fieri.

cos dico inquam sine liberal studium ad virtus non pervenio quemadmodum nego ille nihil confero virtus quia neque sine cibus ad virtus pervenio cibus tamen ad virtus non pertineo lignum no nihil confero quivis non fio navus nisi ex lignum non sum inquam cur aliquis puto is adjutorium fio sine quo non possum fio


Quaeris, quomodo amicum cito facturus sit; dicam, si illud mihi tecum converterit, ut statim tibi solvam, quod debeo, et quantum ad hanc epistulam, paria faciamus. Hecaton ait: Ego tibi monstrabo amatorium sine medicamenta, sine herba, sine ullius veneficae carmine: si vis amari, ama. Habet autem non tantum usus amicitiae veteris et certae magnam voluptatem, sed etiam initium et comparatio novae.

quaero quomodo amicus cito facio sum dico si ille ego tu converto ut statim tu solvo qui debeo et quantus ad hic epistula par facio hecato aio ego tu monstro amatorius sine medicamentum sine herba sine ullus venefica carmen si volo amo amo habeo autem non tantus utor amicitia veto et certus magnus voluptas sed etiam initium et comparatio novus


Ut sit hoc verum, non omni pretio vita emenda est. Quaedam licet magna, licet certa sint, tamen ad illa turpi infirmitatis confessione non veniam. Ego cogitem in eo, qui vivit, omnia posse fortunam, potius quam cogitem in eo, qui scit mori, nil posse fortunam?

ut sum hic verus non omnis pretium vito emo sum quidam licet magnus licet certus sum tamen ad ille turpis infirmitas confessio non venio ego cogito in is qui vivo omnis possum fortuna potis quam cogito in is qui scio morior nihil possum fortuna


Isti vero mihi defunctorum loco sunt. Quantulum enim a funere absunt et quidem acerbo, qui ad faces et ccreos cereos vivunt? Hanc vitam agere eodem tempore multos meminimus, inter quos et Acilium Butam, praetorium, cui post patrimonium ingens consumptum Tiberius paupertatem confitenti sero, inquit, experrectus es.

iste verus ego defunctor locus sum quantulis enim ab funus absum et quidem acerbus qui ad fax et ccreos cereus vivo hic vita ago idem tempus multus memini inter qui et acilius butes praetorium qui post patrimonium ingens consumo tiberis paupertas confiteor serus inquam expergiscor sum


Tunc adpetita formidant et quae illos graves aliis reddit, gravior ipsis felicitas incubat. Tunc laudant otium lene et sui iuris, odio est fulgor et fuga a rebus adhuc stantibus quaeritur. Tunc demum videas philosophantis metu et aegrae fortunae sana consilia. Nam quasi ista inter se contraria sint, bona fortuna et mens bona, ita melius in malis sapimus; secunda rectum auferunt. Vale.

tunc adpeto formido et qui ille gravis alius reddo gravis ipse felicitas incubo tunc laudo otium lenis et suus ius odium sum fulgor et fuga ab res adhuc sto quaero tunc demum video philosophor metus et aeger fortuna sano consilium nam quasi iste inter sui contrarius sum bonus fortuna et mens bonus ita bonus in malus sapio secundus recingo aufero val


Utamur ergo hoc naturae beneficio inter magna numerando et cogitemus nullo nomine melius illam meruisse de nobis, quam quia quicquid ex necessitate desidcratur desideratur, sine fastidio sumitur. Vale.

uto ergo hic natura beneficium inter magnus numero et cogito nullus nomen bonus ille mereo de nos quam quia quisquis ex necessitas desidcratur desidero sine fastidium sumo val


Quaerendum est, quod non fiat in dies eius, quoi non possit obstari. Quid hoc est? Animus, sed hic rectus, bonus, magnus. Quid aliud voces hunc quam deum in corpore humano hospitantem? Hic animus tam in equitem Romanum quam in libertinum, quam in servum potest cadere. Quid est enim eques Romanus aut libertinus aut servus? Nomina ex ambitione aut ex iniuria nata. Subsilire in caelum ex angulo licet. Exurge modo et te quoque dignum Finge deo.

quaero sum qui non fio in dies is qui non possum obstaris quis hic sum animus sed hic rectus bonus magnus quis alius voco hic quam deus in corpus humanus hospitor hic animus tam in eques romanus quam in libertinus quam in servus possum cado quis sum enim eques romanus aut libertinus aut servus nomen ex ambitio aut ex iniuria nata subsilio in caelum ex angulus licet exurgeo modo et tu quoque dignus fingo deus


Rege incolumi mens omnibus una est; Amisso rupere fidem. Rex noster est animus. Hoc incolumi cetera manent in officio, parent, optemperant; cum ille paulum vaccillavit, simul dubitant. Cum vero cessit voluptati, artes quoque eius actusque marcent et omnis ex languido fluidoque conatus es.

rex incolumis mens omnis unus sum amitto rumpo fides rex noster sum animus hic incolumis ceterus maneo in officium pareo optemperant cum ille paulus vaccillavit simul dubito cos verus cedo voluptas ars quoque is ago marceo et omnis ex languidus fluidus conor sum


Si tamen exemplum desideratis, accipite Socraten, perpessicium senem, per omnia aspera iactatum, invictum tamen et paupertate, quam graviorem illi domestica onera faciebant, et laboribus, quos militares quoque pertulit. Quibus ille domi exercitus est, sive uxorem eius reminiscimur moribus feram, lingua petulantem, sive liberos indociles et matri quam patri similiores. Si vere reputes, aut in bello fuit aut in tyrannide aut in libertate bellis ac tyrannis saeviore.

si tamen exemplum desidero accipio socrates perpessicius senex per omnis asper iactas invictus tamen et paupertas quam gravis ille domesticus onus facio et labor qui militaris quoque perfero qui ille domus exercitus sum sive uxor is reminisco mos fero lingua petulans sive liber indocilis et mater quam pater similis si verus reputo aut in bellum sum aut in tyrannis aut in libertas bellum atque tyrannus saevus


Quid inter morbos animi intersit et adfectus, saepe iam dixi. Nunc quoque te admonebo: morbi sunt inveterata vitia et dura, ut avaritia, ut ambitio; nimio artius haec animum inplicuerunt et perpetua eius mala esse coeperunt. Ut breviter finiam, morbus est iudicium in pravo pertinax, tamquam valde expetenda sint, quae leviter expetenda sunt. Vel si mavis, ita finiamus: nimis inminere leviter petendis vel ex toto non petendis, aut in magno pretio habere in aliquo habenda vel in nullo.

quis inter morbus animus intersum et affectus saepe iam dico nunc quoque tu admoneo morbus sum invetero vitio et durus ut avaritia ut ambitio nimius artus hic animus implico et perpetuus is malus sum coepio ut brevis finio morbus sum iudicium in pravus pertinax tamquam validus expeto sum qui levis expeto sum vel si malo ita finio nimis inmino levis peto vel ex totus non peto aut in magnus pretium habeo in aliquis habeo vel in nullus


Multi peiora adhuc pacisci parati sunt: etiam amicum prodere, ut diutius vivant, et liberos ad stuprum manu sua tradere, ut contingat lucem videre tot consciam scelerum, Excutienda vitae cupido est discendumque nihil interesse, quando patiaris, quod quandoque patiendum est. Quam bene vivas refert, non quam diu; saepe autem in hoc est bene, ne diu. Vale.

multus malus adhuc pacisco paro sum etiam amicus prodo ut diu vivo et liber ad stuprum manus suus trado ut contingo lux video tot conscio scelus excutio vita cupido sum disco nihil intersum quando patior qui quandoque patior sum quam bene vivo refero non quam diu saepe autem in hic sum bene ne diu val


Secundum ex his, quae sunt, ponit Plato quod eminet et exsuperat omnia. Hoc ait per excellentiam esse. Poeta communiter dicitur, omnibus enim versus facientibus hoc nomen est, sed iam apud Graecos in unius notam cessit; Homerum intellegas, cum audieris poetam. Quid ergo hoc est? Deus scilicet, maior ac potentior cunctis.

secundus ex hic qui sum pono plato qui emineo et exsupero omnis hic aio per excellentiam sum poeta communis dico omnis enim verro facio hic nomen sum sed iam apud graeci in unus nota cedo homerus intellego cum audio poeta quis ergo hic sum deus scilicet magnus atque possum cunctus


Quo usque fines possessionum propagabitis? Ager uni domino, qui populum cepit, angustus est. Quo usque arationes vestras porrigetis, ne provinciarum quidem spatio contenti circumscribere praediorum modum? Inlustrium fluminum per privatum decursus est et amnes magni magnarumque gentium termini usque ad ostium a fonte vestri sunt. Hoc quoque parum est, nisi latifundiis vestris maria cinxistis, nisi trans Hadriam et Ionium Aegaeumque vester vilicus regnat, nisi insulae, ducum domicilia magnorum, inter vilissima rerum numerantur. Quam vultis late possidete, sit fundus quod aliquando imperium vocabatur; facite vestrum quicquid potestis, dum plus sit alieno.

quo usque finis possessio propago ager unus dominus qui populus capio angustus sum quo usque aratio vester porrigo ne provinciaris quidem spatium contendo circumscribo praedium modus illustris flumen per privo decurro sum et amnis magnus magnus gens terminus usque ad ostium ab fons vester sum hic quoque parum sum nisi latifundium vester mare cingo nisi trans hadria et ionius aegaeus vester vilicus regno nisi insula dux domicilium magnus inter vilis res numero quam volo latus possideo sum fundus qui aliquando imperium voco facio vester quisquis possum dum multus sum alienus


Praeterea ipsam constitutionem suam crasse intellegit et summatim et obscure. Nos quoque animum habere nos scimus; quid sit animus, ubi sit, qualis sit aut unde, nescimus. Qualis ad nos animi nostri sensus, quamvis naturam eius ignoremus ac sedem, talis ad omnia animalia constitutionis suae sensus est. Necesse est enim id sentiant, per quod alia quoque sentiunt, necesse est eius sensum habeant, cui parent, a quo reguntur.

praeterea ipse constitutio suus crassus intellego et summatim et obscurus nos quoque animus habeo nos scio quis sum animus ubi sum qualis sum aut unde nescio qual ad nos animus noster sensus quivis natura is ignoro atque sedes talis ad omnis animal constitutio suus sensus sum necesse sum enim is sentio per qui alius quoque sentio necesse sum is sensus habeo qui pareo ab quo rego


Summa rei haec est: facilis erit in conmutando. Patietur plus inputari sibi. Invitus beneficium per conpensationem iniuriae solvet. In hanc partem inclinabit, huc verget, ut cupiat debere gratiam, cupiat referre. Errat enim, si quis beneficium accipit libentius quam reddit. Quanto hilarior est, qui solvit quam qui mutuatur, tanto debet laetior esse, qui se maximo aere alieno accepti benefici exonerat, quam qui cum maxime obligatur.

summus res hic sum facilis sum in conmutando patior multus inputaris sui invitus beneficium per conpensatio iniuria solvo in hic pars inclino huc vergo ut cupio debeo gratia cupio refero erro enim si quis beneficium accipio libet quam reddo quantus hilaris sum qui solvo quam qui mutuo tantus debeo laetus sum qui sui maximus aer alienus accipio beneficus exonero quam qui cum magnus obligo


Quod incredibilius videtur, id concedis, aliquem in maximis et continuis doloribus non esse miserum, esse etiam beatum; quod levius est, negas, beatissimum esse. Atqui si potest virtus efficere, ne miser aliquis sit, facilius efficiet, ut beatissimus sit. Minus enim intervalli a beato ad beatissimum restat quam a misero ad beatum. An quae res tantum valet, ut ereptum calamitatibus inter beatos locet, non potest adicere quod superest, ut beatissimum faciat? In summo deficit clivo?

qui incredibilis video is concedo aliquis in magnus et continuus dolor non sum miser sum etiam beatus qui levis sum nego beatus sum atqui si possum virtus efficio ne miser aliquis sum facilis efficio ut beatus sum paruus enim intervallum ab beatus ad beatus resto quam ab mitto ad beatus an qui res tantus valeo ut eripio calamitas inter beatus loco non possum adicio qui supersum ut beatus facio in superus deficio clivus


Tertium illud genus extra multa et magna vitia est, sed non extra omnia. Effugit avaritiam, sed iram adhuc sentit; iam non sollicitatur libidine, etiamnunc ambitione; iam non concupiscit, sed adhuc timet. Et in ipso metu ad quaedam satis firmus est, quibusdam cedit. Mortem contemnit, dolorem reformidat.

tertius ille genus extra multus et magnus vitio sum sed non extra omnis effugio avaritia sed ira adhuc sentio iam non sollicito libido etiamnum ambitio iam non concupisco sed adhuc timeo et in ipse metus ad quidam satis firmus sum quidam cedo mors contemno dolor reformido


Hoc tibi soli putas accidisse et admirans quasi rem novam, quod peregrinatione tam longa et tot locorum varietatibus non discussisti tristitiam gravitatemque mentis? Animum debes mutare, non caelum. Licet vastum traieceris mare, licet, ut ait Vergilius noster, Terraeque urbesque recedant, sequentur te, quocumque perveneris, vitia.

hic tu solus puto accido et admiror quasi res novus qui peregrinatio tam longus et tot locus varietas non discutio tristitia gravitas mens animus debeo muto non caelum licet vastus transjacio mare licet ut aio vergilius noster terra urbs recedo sequor tu quicumque pervenio vitio


Quid ergo illa laudata et omnibus praeferenda artibus rebusque philosophia praestabit? Scilicet ut malis tibi placere quam populo, ut aestimes iudicia, non numeres, ut sine metu deorum hominumque vivas, ut aut vincas mala aut finias. Ceterum, si te videro celebrem secundis vocibus vulgi, si intrante te clamor et plausus, pantomimica ornamenta, obstrepuerint, si tota civitate te feminae puerique laudaverint, quidni ego tui miserear, cum sciam, quae via ad istum favorem ferat? Vale.

quis ergo ille laudo et omnis praefero ars res philosophia praesto scilicet ut malus tu placeo quam populus ut aestimo iudicium non numero ut sine metus deus homo vivo ut aut vinco malus aut finio ceterum si tu video celebro secundus vox vulgus si intro tu clamor et plaudo pantomimicus ornamentum obstrepo si totus civitas tu femina puer laudo quis ego tuus misereo cum scio qui via ad iste favor fero val


Non est ergo prius adquirendum; licet ad philosophiam etiam sine viatico pervenire.

non sum ergo prior acquiro licet ad philosophia etiam sine viaticus pervenio


Tam prope libertas est; et servit aliquis? Ita non sic perire filium tuum malles quam per inertiam senem fieri? Quid ergo est, cur perturberis, si mori fortiter etiam puerile est? Puta nolle te sequi; duceris. Fac tui iuris, quod alieni est. Non sumes pueri spiritum, ut dicas non servio? Infelix, servis hominibus, servis rebus, servis vitae. Nam vita, si moriendi virtus abest, servitus est.

tam prope libertas sum et servio aliquis ita non sic pereo filius tuus malo quam per inertia senex fio quis ergo sum cur perturbo si morior fortis etiam puerilis sum puta nolo tu sequor duco facio tuus ius qui alienus sum non sumo puer spiritus ut dico non servio infelix servio homo servio res servio vita nam vito si morior virtus absum servio sum


Qui hoc dicunt, rursus in idem revolvuntur, ut illis virtutum loco sint minora vitia. Nam qui timet quidem, sed rarius et minus, non caret malitia, sed leviore vexatur. At enim dementem puto, qui mala imminentia non extimescit. Verum est, quod dicis, si mala sunt; sed si scit mala illa non esse et unam tantum turpitudinem malum iudicat, debebit secure pericula aspicere et aliis timenda contemnere. Aut si stulti et amentis est mala non timere, quo quis prudentior est, hoc timebit magis.

qui hic dico rursus in idem revolvo ut ille virtus locus sum parvus vitio nam qui timeo quidem sed rarus et paruus non careo malitia sed levis vexo at enim demo puto qui malus immineo non extimesco verus sum qui dico si malus sum sed si scio malus ille non sum et unus tantus turpitudo malus iudico debeo securus periculum aspicio et alius timeo contemno aut si stultus et amens sum malus non timeo quo quis prudens sum hic timeo magis


Praeterea si beata vita nullius est indigens, omnis beata vita perfecta est eademque est et beata et beatissima. Numquid dubitas, quin beata vita summum bonum sit? Ergo si summum bonum habet, summe beata est. Quemadmodum summum bonum adiectionem non recipit (quid enim supra summum erit?), ita ne beata quidem vita, quae sine summo bono non est. Quod si aliquem magis beatum induxeris, induces et multo magis; innumerabilia discrimina summi boni facies, cum summum bonum intellegam, quod supra se gradum non habet.

praeterea si beatus vito nullus sum indigeo omnis beatus vito perficio sum idem sum et beatus et beatus numquid dubito quin beatus vito superus bonus sum ergo si superus bonus habeo summus beatus sum quemadmodum superus bonus adiectio non recipio quis enim supra superus sum ita ne beatus quidem vito qui sine superus bonus non sum qui si aliquis magis beatus induco induco et multus magis innumerabilis discrimino superus bonus facies cum superus bonus intellego qui supra sui gradus non habeo


Maximi dolores consistunt in macerrimis corporis partibus; nervi articulique et quicquid aliud exile est, acerrime saevit, eum in arto vitia concepit. Sed cito hae partes obstupescunt et ipso dolore sensum doloris amittunt, sive quia spiritus naturali prohibitus cursu et mutatus in peius vim suam, qua viget admonetque nos, perdit, sive quia corruptus umor, cum desiit habere, quo confluat, ipse se elidit et iis, quae nimis implevit, excutit sensum.

magnus dolor consisto in macerrimis corpus pars nervus articulus et quisquis alius exilis sum acer saevio is in artus vitio concipio sed cito hic pars obstupesco et ipse dolor sensus dolor amitto sive quia spiritus natural prohibeo cursus et muto in malus vis suus qui vigeo admoneo nos perdo sive quia corrumpo umor cum desino habeo quo confluo ipse sui elido et is qui nimis impleo excutio sensus


Curare debes morbum veterem, gravem, publicum. Tantum negotii habes, quantum in pestilentia medicus. Circa verba occupatus es? Iamdudum gaude, si sufficis rebus. Quando, quae multa disces? Quando, quae didiceris, adfiges tibi ita, ut excidere non possint? Quando illa experieris? Non enim ut cetera, memoriae tradidisse satis est; in opere temptanda sunt. Non est beatus, qui scit illa, sed qui facit.

curaris debeo morbus vetus gravis publicus tantus negotium habeo quantus in pestilentia medicus circe verbum occupo sum jamdudum gaudeo si sufficio res quando qui multus disco quando qui disco affigo tu ita ut excido non possum quando ille experior non enim ut ceterus memoria trado satis sum in opus tento sum non sum beatus qui scio ille sed qui facio


Male mihi esse malo quam molliter; male nunc sic excipe, quemadmodum a populo solet dici: dure, aspere, laboriose. Audire solemus sic quorundam vitam laudari, quibus invidetur: molliter vivit; hoc dicunt: mollis est. Paulatim enim effeminatur animus atque in similitudinem otii sui et pigritiae, in qua iacet, solvitur. Quid ergo? Viro non vel obrigescere satius est? Deinde idem delicati timent, cui vitam suam fecere similem. Multum interest inter otium et conditivum.

mal ego sum malus quam mollis malus nunc sic excipio quemadmodum ab populus soleo dico durus asper laboriosus audio solo sic quidam vita laudo qui invideo mollis vivo hic dico mollio sum paulatim enim effemino animus atque in similitudo otium suus et pigritia in qui iaceo solvo quis ergo vir non vel obrigesco sero sum deinde idem delicatus timeo qui vita suus facio similis multus intersum inter otium et conditivus


Denique finem faciam, si hoc unum adiecero, nec infantes nec pueros nec mente lapsos timere mortem et esse turpissimum, si eam securitatem nobis ratio non praestat, ad quam stultitia perducit. Vale.

denique finis facio si hic unus adicio neque infer neque puer neque mens labor timeo mors et sum turpis si is securitas nos ratio non praesto ad quam stultitia perduco val


Quid ergo? inquis. Si beatum se dixerit ille turpiter dives et ille multorum dominus sed plurium servus, beatus sua sententia fiet? Non quid dicat, sed quid sentiat, refert, nec quid uno die sentiat, sed quid adsidue. Non est autem quod verearis, ne ad indignum res tanta perveniat; nisi sapienti sua non placent. Omnis stultitia laborat fastidio sui. Vale.

quis ergo inquam si beatus sui dico ille turpis dives et ille multus dominus sed multus servus beatus suus sententia fio non quis dico sed quis sentio refero neque quis unus dies sentio sed quis assiduus non sum autem qui verearis ne ad indignus res tantus pervenio nisi sapio suus non placeo omnis stultitia laboro fastidium suus val


Pudet dicere, contra fortunam militaturis quae porrigant tela, quemadmodum illos subornent. Hac ad summum bonum itur? Per istud philosophia sive nive et turpes infamesque etiam ad album sedentibus exceptiones? Quid enim aliud agitis, cum eum, quem interrogatis, scientes in fraudem inducitis, quam ut formula cecidisse videatur? Sed quemadmodum illos praetor, sic hos philosophia in integrum restituit.

pudeo dico contra fortuna milito qui porrigo telum quemadmodum ille suborno hic ad superus bonus eo per iste philosophia sive nivit et turpis infamo etiam ad albus sedeo exceptio quis enim alius ago cum is qui interrogo scio in fraudo induco quam ut formula cado video sed quemadmodum ille praetor sic hic philosophia in integer restituo


Deinde nihil interest, quam magnus sit adfectus; quantumcumque est, parere nescit, consilium non accipit. Quemadmodum rationi nullum animal optemperat, non ferum, non domesticum et mite, natura enim illorum est surda suadenti; sic non secuntur, non audiunt adfectus, quantulicumque sunt. Tigres leonesque numquam feritatem exuunt, aliquando summittunt, et cum minime expectaveris, exasperatur torvitas mitigata. Numquam bona fide vitia mansuescunt.

deinde nihil intersum quam magnus sum affectus quantus sum pareo nescio consilium non accipio quemadmodum ratio nullus animal optemperat non ferus non domesticus et mitis natura enim ille sum surdus suadeo sic non secor non audio affectus quantulus sum tigris leo numquam feritas exuo aliquando summitto et cum paruus expectaveris exaspero torvitas mitigo numquam bonus fides vitio mansuesco


Hoc dixit Zenon, hoc Cleanthes. Aliquid inter te intersit et librum. Quousque disces? Iam et praecipe. Quid est quare et audiam, quod legere possum? Multum, inquit, viva vox facit. Non quidem haec, quae alienis verbis commodatur et actuari vice fungitur.

hic dico zeno hic cleanthes aliquis inter tu intersum et liber quousque disco iam et praecipio quis sum quare et audio qui lego possum multus inquam vivus vox facio non quidem hic qui alienus verbum commodo et actuaris vicus fungor


Idem nos faciamus. Pro sua quemque portione adulatio infatuat. Dicamus: Vos quidem dicitis me prudentem esse, ego autem video, quam multa inutilia concupiscam, nocitura optem. Ne hoc quidem intellego, quod animalibus satietas monstrat, quis cibo debeat esse, quis potioni modus. Quantum capiam adhuc nescio.

idem nos facio pro suus quisque portio adulatio infatuo dico tu quidem dico ego prudens sum ego autem video quam multus inutilis concupisco noceo opto ne hic quidem intellego qui animal satietas monstro quis cibus debeo sum quis potio modus quantus capio adhuc nescio


Quis autem negabit feriri quibusdam praeceptis, efficaciter etiam inperitissimos? Velut his brevissimis vocibus, sed multum habentibus ponderis: Nil nimis. Avarus animus nullo satiatur lucro. Ab alio exspectes, alteri quod feceris. Haec cum ictu quodam audimus, nec ulli licet dubitare aut interrogare quare?; adeo etiam sine ratione ipsa veritas ducit.

quis autem nego ferio quidam praecipio efficax etiam imperitus velut hic brevis vox sed multus habeo pondus nihil nimis avarus animus nullus satio lucrum ab alius exspecto alter qui facio hic cum ictus quidam audio neque ullus licet dubitaris aut interrogo quare adeo etiam sine ratio ipse vereor duco


Quem amabas, extulisti; quaere, quem ames.


Quantulo vincit infantem! Propone temporis profundi vastitatem et universum complectere, deinde hoc, quod aetatem vocamus humanam, conpara immenso; videbis, quam exiguum sit, quod optamus, quod cxtendimus. Ex hoc quantum lacrimae, quantum sollicitudines occupant!

quantulus vincio infer propono tempus profundo vastitas et universus complector deinde hic qui aetas voco humanus conparo immensus video quam exiguus sum qui opto qui cxtendimus ex hic quantus lacrima quantus sollicitudo occupo


Quid si quis vellet non oculis, sed tactu minuta discernere? Subtilior ad hoc acies nulla quam oculorum et intentior daret bonum malumque dinoscere. Vides in quanta ignorantia veritatis versetur et quam humi sublimia ac divina proiecerit, apud quem de summo, bono malo, iudicat tactus.

quis si quis volo non oculus sed tango minuo discerno subtilis ad hic acies nullus quam oculus et intendo do bonus malus dignosco video in quantus ignoro veritas verso et quam humus sublime atque divino proiacio apud qui de superus bonus malus iudico tango


Claranus mihi videtur in exemplar editus, ut scire possemus non deformitate corporis foedari animum, sed pulchritudine animi corpus ornari.

claranus ego video in exemplar edo ut scio possum non deformitas corpus foedaris animus sed pulchritudo animus corpus ornaris


Exempla nunc magnorum virorum me tibi iudicas relaturum? Puerorum referam. Lacon ille memoriae traditur inpubis adhuc, qui captus clamabat non serviam sua illa Dorica lingua, et verbis fidem inposuit; ut primum iussus est servili fungi et contumelioso ministerio, adferre enim vas obscenum iubebatur, inlisum parieti caput rupit.

exemplum nunc magnus vir ego tu iudico refero puer refero laco ille memoria trado inpubis adhuc qui capio clamo non servio suus ille doricus lingua et verbum fides inpono ut primus iubeo sum servilis fungor et contumeliosus ministerium affero enim vas obscenus jubeo illisus paries caput rumpo


Multum praeterea habet inanitatis et vani, plus sonat quam valet. Lenienda sunt, quae me exterrent, conpescenda, quae inritant, discutienda, quae fallunt, inhibenda luxuria, corripienda avaritia; quid horum raptim potest fieri? Quis medicus aegros in transitu curat? Quid, quod ne voluptatem quidem ullam habet talis verborum sine dilectu ruentium strepitus?

multus praeterea habeo inanitas et vanus multus sono quam valeo lenio sum qui ego exterreo conpescenda qui irrito discutio qui fallo inhibeo luxuria corripio avaritia quis hic raptim possum fio quis medicus aeger in transeo curo quis qui ne voluptas quidem ullus habeo talis verbum sine delectus ruo strepitus


Pueriles sunt et aliquid habentes liberalibus simile hae artes, quas ἐγκυκλίους Graeci, nostri autem liberales vocant. Solae autem liberales sunt, immo, ut dicam verius, liberae, quibus curae virtus est.

puerilis sum et aliquis habeo liberal similis hic ars qui graecum noster autem liberalis voco solus autem liberalis sum immo ut dico verus liber qui cura virtus sum


Vita sine proposito vaga est: quod si utique proponendum est, incipiunt necessaria esse decreta. Illud, ut puto, concedes, nihil esse turpius dubio et incerto ac timide pedem referente. Hoc in omnibus rebus accidet nobis, nisi eximuntur, quae reprendunt animos et detinent et periclitari conarique totos vetant.

vito sine propono vago sum qui si utique propono sum incipio necessarius sum decretum ille ut puto concedo nihil sum turpis dubius et incertum atque timidus pedis refero hic in omnis res accido nos nisi eximo qui reprehendo animus et detineo et periclitaris conor totus veto


His sermonibus et his similibus lenitur illa vis ulceris, quam opto mehercules mitigari et aut sanari aut stare et cum ipso senescere. Sed securus de illo sum; de nostro damno agitur, quibus senex egregius eripitur. Nam ipse vitae plenus est, cui adici nihil desiderat sua causa, sed eorum, quibus utilis est.

hic sermo et hic similis lenio ille volo ulcus quam opto hercules mitigaris et aut sanaris aut sto et cum ipse senesco sed securus de ille sum de noster damnum ago qui senex egregius eripio nam ipse vita plenus sum qui adicio nihil desidero suus causa sed is qui utilis sum


Quid ergo? Nihil nobis liberalia conferunt studia? Ad alia multum, ad virtutem nihil. Nam et hae viles ex professo artes, quae manu constant, ad instrumenta vitae plurimum conferunt, tamen ad virtutem non pertinent. Quare ergo liberalibus studiis filios erudimus? Non quia virtutem dare possunt, sed quia animum ad accipiendam virtutem praeparant. Quemadmodum prima illa, ut antiqui vocabant, litteratura, per quam pueris elementa traduntur, non docet liberales artes, sed mox percipiendis locum parat, sic liberales artes non perducunt animum ad virtutem, sed expediunt.

quis ergo nihil nos liberalis confero studium ad alius multus ad virtus nihil nam et hic vilis ex profiteor ars qui manus consto ad instrumentum vita multus confero tamen ad virtus non pertineo quaris ergo liberal studium filius erudio non quia virtus do possum sed quia animus ad accipio virtus praeparo quemadmodum primus ille ut antiquus voco litteratura per quam puer elementum trado non doceo liberalis ars sed mox percipio locus paro sic liberalis ars non perduco animus ad virtus sed expedio


quanto honestius mori discunt homines quam occidere.

quantus honestus morior disco homo quam occaedes


Dum aliud agit, Vergilius noster descripsit virum fortem; ego certe non aliam imaginem magno viro dederim. Si mihi M. Cato exprimendus sit, inter fragores bellorum civilium inpavidus et primus incessens admotos iam exercitus Alpibus civilique se bello ferens obvium, non alium illi adsignaverim vultum, non alium habitum.

dum alius ago vergilius noster describo vir fortis ego certus non alius imago magnus vir do si ego m cato exprimo sum inter fragor bellum civilis impavidus et primus incesso admoveo iam exercitus alpis civilis sui bellum fero obvius non alius ille adsigno vultus non alius habitus


Differam hoc in praesentia; desiderat enim propriam et longam exsecutionem, quemadmodum populo disserendum, quid sibi apud populum permittendum sit, quid populo apud se. Damnum quidem fecisse philosophiam non erit dubium, postquam prostituta est. Sed potest in penetralibus suis ostendi, si modo non institorem, sed antistitem nancta est. Vale.

differo hic in praesens desidero enim proprius et longus exsecutio quemadmodum populus dissero quis sui apud populus permitto sum quis populus apud sui damnum quidem facio philosophia non sum dubius postquam prostituo sum sed possum in penetral suus ostendo si modo non institor sed antistes nanciscor sum val


Tanti putemus oculos intendere; iam apparebit, quam brevia, quam incerta, quam tuta timeantur. Talis est animorum nostrorum confusio, qualis Lucretio visa est: Nam veluti pueri trepidant atque omnia caecis In tenebris metuunt, ita nos in luce timemus. Quid ergo? Non omni puero stultiores sumus qui in luce timemus?

tantus puto oculus intendo iam appareo quam brevio quam incertus quam tueor timeo tal sum animus noster confusio qualis lucretius video sum nam velut puer trepido atque omnis caecus in tenebrae metuo ita nos in lux timeo quis ergo non omnis puer stultus sum qui in lux timeo


Haec omnia mundus quoque, ut ait Plato, habet: facientem: hic deus est. Ex quo fit: haec materia est. Formam: haec est habitus et ordo mundi, quem videmus. Exemplar, scilicet, ad quod deus hanc magnitudinem operis pulcherrimi fecit.

hic omnis mundus quoque ut aio plato habeo facio hic deus sum ex quo fio hic materia sum forma hic sum habitus et ordo mundus qui video exemplar scilicet ad qui deus hic magnitudo opus pulcher facio


Quid? Nunc ego duritiam suadeo et in funere ipso rigere vultum volo et animum ne contrahi quidem patior? Minime. Inhumanitas est ista, non virtus, funera suorum isdem oculis, quibus ipsos, videre nec commoveri ad primam familiarium divulsionem. Puta autem me vetare; quaedam sunt sui iuris. Excidunt etiam retinentibus lacrimae et animum profusae levant.

quis nunc ego duritia suadeo et in funus ipse rigo vultus volo et animus ne contraho quidem patior paruus inhumanitas sum iste non virtus funero suus idem oculus qui ipse video neque commoveo ad primus familiaris divulsio puta autem ego vetaris quidam sum suus ius excido etiam retineo lacrima et animus profundo levo


Sed si ita necesse est, ponam quod est. Sex modis hoc a Platone dici amicus noster, homo eruditissimus, hodierno die dicebat. Omnes tibi exponam, si ante indicavero esse aliquid genus, esse et speciem.

sed si ita necesse sum pono qui sum sex modus hic ab plato dico amicus noster homo erudio hodiernus dies dico omnis tu expono si ante indico sum aliquis genus sum et species


Hoc, mi Lucili, non existimo magno viro faciendum; diluitur eius auctoritas nec habet apud eos satis ponderis, quos posset minus obsolefacta corrigere. Sagittarius non aliquando ferire debet, sed aliquando deerrare. Non est ars, quae ad effectum casu venit. Sapientia ars est; certum petat, eligat profecturos, ab is, quos desperavit, recedat, non tamen cito relinquat et in ipsa desperatione extrema remedia temptet.

hic ego lucilis non existimo magnus vir facio diluo is auctoritas neque habeo apud is satis pondus qui possum paruus obsolefacio corrigo sagittarius non aliquando ferio debeo sed aliquando deerraris non sum ars qui ad efficio casus venio sapientia ars sum certus peto eligo proficio ab is qui despero recedo non tamen cito relinquo et in ipse desperatio exter remedio tento


Propera ad me, sed ad te prius. Profice et ante omnia hoc cura, ut constes tibi. Quotiens experiri voles, an aliquid actum sit, observa, an eadem hodie velis, quae heri. Mutatio voluntatis indicat animum natare, aliubi atque aliubi apparere, prout tulit ventus. Non vagatur, quod fixum atque fundatum est. Istud sapienti perfecto contingit, aliquatenus et proficienti provectoque. Quid ergo interest? Hic commovetur quidem, non tamen transit, sed suo loco nutat; ille ne commovetur quidem. Vale.

propero ad ego sed ad tu prior proficio et ante omnis hic cura ut consto tu quotiens experior volo an aliquis ago sum observo an idem hodie velis qui heri mutatio voluntas indico animus nato aliubi atque aliubi appareo prout fero venio non vago qui figo atque fundo sum iste sapio perficio contingo aliquatenus et proficio proveho quis ergo intersum hic commoveo quidem non tamen transeo sed suus locus nuto ille ne commoveo quidem val


Numquam me caro ista conpellet ad metum, numquam ad indignam bono simulationem; numquam in honorem huius corpusculi mentiar. Cum visum erit, distraham cum illo societatem. Et nunc tamen, dum haeremus, non erimus aequis partibus socii; animus ad se omne ius ducet. Contemptus corporis sui certa libertas est.

numquam ego carus iste conpello ad metus numquam ad indignus bonus simulatio numquam in honor hic corpusculis mentior cos video sum distraho cum ille societas et nunc tamen dum haereo non sum aequus pars socius animus ad sui omnis ius duco contemno corpus suus certus libertas sum