Itaque, ut dixi, maiori tuo quam alterius bono gratus es. Illi enim vulgaris et cottidiana res contigit, recipere, quod dederat, tibi magna et ex beatissimo animi statu profecta, gratum fuisse. Nam si malitia miseros facit, virtus beatos, gratum autem esse virtus est, rem usitatam reddidisti, inaestimabilem consecutus es, conscientiam grati, quae nisi in animum divinum fortunatumque non pervenit. Contrarium autem huic adfectum summa infelicitas urget; nemo si ingratus est, miser erit. Non differo illum, statim miser est.

itaque ut dico magnus tuus quam alter bonus gratus sum ille enim vulgaris et cottidianus res contingo recipio qui do tu magnus et ex beatus animus status proficio gratus sum nam si malitia miser facio virtus beatus gratus autem sum virtus sum res usitor reddo inaestimabilis consequor sum conscientia gratus qui nisi in animus divinus fortuno non pervenio contrarius autem hic afficio summus infelicito urgeo nemo si ingratus sum miser sum non differo ille statim miser sum


Interdicis mihi inspectione rerum naturae, a toto abductum redigis in partem? Ego non quaeram, quae sint initia universorum? Quis rerum formator? Quis omnia in uno mersa et materia inerti convoluta discreverit? Non quaeram, quis sit istius artifex mundi? Qua ratione tanta magnitudo in legem et ordinem venerit? Quis sparsa collegerit, confusa distinxerit, in una deformitate iacentibus faciem diviserit? Unde lux tanta fundatur? Ignis sit, an aliquid igne lucidius?

interdico ego inspectio res natura ab totus abduco redigo in pars ego non quaero qui sum initium universor quis res formator quis omnis in unus mergo et materia iners convoluto discerno non quaero quis sum iste artifex mundus qui ratio tantus magnitudo in lex et ordo venio quis spargo colligo confundo distinguo in unus deformitas jaceo facies divido unde lux tantus fundo ignis sum an aliquis ignis lucidus


Inventus est qui concupisceret aliquid post omnia; tanta est caecitas mentium et tanta initiorum suorum unicuique, cum processit, oblivio. Ille modo ignobilis anguli non sine controversia dominus tacto fine terrarum per suum rediturus orbem tristis est.

invenio sum qui concupisco aliquis post omnis tantus sum caecitas mens et tantus ineo suus uniquique cum procedo oblivio ille modo ignobilis angulis non sine controversia dominus tango finis terra per suus redeo orbis tristis sum


Quid ergo? Aliquid contra naturam bonum est? Minime; sed id aliquando contra naturam est, in quo bonum illud existit. Vulnerari enim et subiecto igne tabescere et adversa valetudine adfligi contra naturam est, sed inter ista servare animum infatigabilem secundum naturam est.

quis ergo aliquis contra natura bonus sum paruus sed is aliquando contra natura sum in quo bonus ille existit vulneraris enim et subiectus ignis tabesco et adverso valetudo affligo contra natura sum sed inter iste servaris animus infatigabilis secundus natura sum


Quid est aliud, quod tibi eripi doleas? Amicos? Quis enim tibi potest amicus esse? Patriam? Tanti enim illam putas, ut tardius cenes? Solem? Quem, si posses, extingueres. Quid enim umquam fecisti luce dignum? Confitere non curiae te, non fori, non ipsius rerum naturae desiderio tardiorem ad moriendum fieri; invitus relinquis macellum, in quo nihil reliquisti.

quis sum alius qui tu eripio doleo amicus quis enim tu possum amicus sum patria tantus enim ille puto ut tardus ceno sol qui si possum extingueres quis enim umquam facio lux dignus confiteor non curia tu non forum non ipse res natura desiderium tardus ad morior fio invitus relinquo macellum in quo nihil relinquo


Utraque ergo res sine causa animum et diffundit et mordet; nec illa gaudio nec haec metu digna est. Sola ratio inmutabilis et iudicii tenax est. Non enim servit, sed imperat sensibus. Ratio rationi par est, sicut rectum recto; ergo et virtus virtuti. Virtus non aliud quam recta ratio est. Omnes virtutes rationes sunt. Rationes sunt, si rectae sunt. Si rectae sunt, et pares sunt.

uter ergo res sine causa animus et diffundo et mordeo neque ille gaudium neque hic metus dignus sum solus ratio inmutabilis et iudicium tenax sum non enim servio sed impero sensus ratio ratio par sum sicut recingo recingo ergo et virtus virtus virtus non alius quam recta ratio sum omnis virtus ratio sum ratio sum si recingo sum si recingo sum et par sum


Quid enim, si quis surdos obiurget aut natura morbove mutos? Quare, inquis, verbis parcam? Gratuita sunt. Non possum scire, an ei profuturus sim, quem admoneo; illud scio, alicui me profuturum si multos admonuero. Spargenda manus est. Non potest fieri, ut non aliquando succedat multa temptanti.

quis enim si quis surdus objurgo aut natura morbus mutus quaris inquam verbum parco gratuitus sum non possum scio an is possum sum qui admoneo ille scio aliqui ego possum si multus admoneo spargo manus sum non possum fio ut non aliquando succedo multus tento


Hoc est, quod ait Heraclitus: In idem flumen bis descendimus et non descendimus. Manet enim idem fluminis nomen, aqua transmissa est. Hoc in amne manifestius est quam in homine. Sed nos quoque non minus velox cursus praetervehit, et ideo admiror dementiam nostram, quod tantopere amamus rem fugacissimam, corpus, timemusque, ne quando moriamur, cum omne momentum mors prioris habitus sit. Vis tu non timere, ne semel fiat, quod cotidie fit!

hic sum qui aio heraclitus in idem flumen bis descendo et non descendo maneo enim idem flumen nomen aqua transmitto sum hic in amnis manifestius sum quam in homo sed nos quoque non paruus velox curro praetervehor et ideo admiror dementia noster qui tantopere amo res fugax corpus timeo ne quando morior cum omnis momentum mors prior habitus sum volo tu non timeo ne semel fio qui cottidie fio


Sed modo, inquis, hunc librum evolvere volo, modo illum. Fastidientis stomachi est multa degustare; quae ubi varia, sunt et diversa, inquinant, non alunt. Probatos itaque semper lege, et si quando ad alios deverti libuerit, ad priores redi. Aliquid cotidie adversus paupertatem, aliquid adversus mortem auxilii compara, nec minus adversus ceteras pestes; et cum multa percurrens, unum excerpe, quod illo die concoquas.

sed modo inquam hic liber evolvo volo modo ille fastidio stomachus sum multus degustaris qui ubi vario sum et diverto inquino non alo probo itaque semper lex et si quando ad alius deverto libet ad prior redeo aliquis cottidie adverro paupertas aliquis adverro mors auxilium comparo neque paruus adverro ceterus pestis et cum multus percurro unus excerpo qui ille dies concoquo


Iam intellegis educendum esse te ex istis occupationibus speciosis et malis. Sed quo modo id consequi possis quaeris. Quaedam non nisi a praesente monstrantur. Non potest medicus per epistulas cibi aut balinei tempus eligere; vena tangenda est. Vetus proverbium est gladiatorem in harena capere consilium; aliquid adversarii vultus, aliquid manus mota, aliquid ipsa inclinatio corporis intuentem monet.

iam intellego educo sum tu ex iste occupatio speciosus et malus sed quo modo is consequor possum quaero quidam non nisi ab praesens monstro non possum medicus per epistula cibus aut balinei tempus eligo vena tango sum vetus proverbium sum gladiator in harena capio consilium aliquis adversarius vultus aliquis manus moueo aliquis ipse inclinatio corpus intueor moneo


Cito hoc potest tradi et paucissimis verbis: unum bonum esse virtutem, nullum certe sine virtute, et ipsam virtutem in parte nostri meliore, id est rationali, positam. Quid erit haec virtus? Iudicium verum et inmotum. Ab hoc enim impetus venient mentis, ab hoc omnis species, quae impetum movet, redigetur ad liquidum.

cito hic possum trado et paucus verbum unus bonus sum virtus nullus certus sine virtus et ipse virtus in pars noster bonus is sum rational pono quis sum hic virtus iudicium verus et immotus ab hic enim impetus venio mens ab hic omnis species qui impetus moveo redigo ad liquidus


Illi enim saepe hostem timuere sine causa, tutissimumque illis iter quod suspectissimum fuit; nihil stultitia pacatum habet. Tam superne illi metus est quam infra. Utrumque trepidat latus. Secuntur pericula et occurrunt. Ad omnia pavet, inparata est et ipsis ferretur auxiliis. Sapiens autem ad omnem incursum munitus, intentus, non si paupertas, non si luctus, non si ignominia, non si dolor impetum faciat, pedem referet. Interritus et contra illa ibit et inter illa.

ille enim saepe hostis timeo sine causa tueor ille iter qui suspicio sum nihil stultitia pacatum habeo tam supernus ille metus sum quam infra uterque trepido latus secor periculum et occurro ad omnis paveo imparatus sum et ipse fero auxilium sapio autem ad omnis incursus munio intendo non si paupertas non si luctus non si ignominia non si dolor impetus facio pedis refero interritus et contra ille eo et inter ille


Concipere animo non potes, quantum momenti adferre mihi singulos dies videam.

concipio animus non possum quantus momentum affero ego singuli dies video


Adfectus sunt motus animi inprobabiles, subiti et concitati, qui frequentes neglectique fecere morbum, sicut destillatio una nec adhuc in morem adducta tussim facit, adsidua et vetus phthisin. Itaque qui plurimum profecere, extra morbos sunt, adfectus adhuc sentiunt perfecto proximi.

affectus sum moueo animus inprobabilis subeo et concitas qui frequens neglego facio morbus sicut destillatio unus neque adhuc in mos adduco tussis facio assiduus et vetus phthisis itaque qui multus proficio extra morbus sum affectus adhuc sentio perficio propior


Cum hi novissimi versus in tragoedia Euripidis pronuntiati essent, totus populus ad eiciendum et actorem et carmen consurrexit uno impetu, donec Euripides in medium ipse prosilivit petens, ut expectarent viderentque, quem admirator auri exitum faceret. Dabat in illa fabula poenas Bellerophontes, quas in sua quisque dat.

cos hic novus verro in tragoedia euripides pronuntio sum totus populus ad eicio et actor et carmen consurgo unus impetus donec euripides in medius ipse prosilivit peto ut expectarent video qui admirator aurum exitus facio do in ille fabula poena bellerophontes qui in suus quisque do


Athletae quantum plagarum ore, quantum toto corpore excipiunt? Ferunt tamen omne tormentum gloriae cupiditate nec tantum quia pugnant, ista patiuntur, sed ut pugnent. Exercitatio ipsa tormentum est. Nos quoque evincamus omnia, quorum praemium non corona nec palma est nec tubicen praedicationi nominis nostri silentium faciens, sed virtus et firmitas animi et pax in ceterum parta, si semel in aliquo certamine debellata fortuna est.

athleta quantus plagaris os quantus totus corpus excipio fero tamen omnis tormentum gloria cupiditas neque tantus quia pugno iste patior sed ut pugno exercitatio ipse tormentum sum nos quoque evinco omnis qui praemium non corona neque palmo sum neque tubicen praedicatio nomen noster silentium facio sed virtus et firmitas animus et pax in ceterum pario si semel in aliquis certamen debello fortuna sum


Gratus sum, non ut alius mihi libentius praestet priore inritatus exemplo, sed ut rem iucundissimam ac pulcherrimam faciam; gratus sum, non quia expedit, sed quia iuvat. Hoc ut scias ita esse, si gratum esse non licebit, nisi ut videar ingratus, si reddere beneficium non aliter quam per speciem iniuriae potero, aequissimo animo ad honestum consilium per mediam infamiam tendam. Nemo mihi videtur pluris aestimare virtutem, nemo illi magis esse devotus quam qui boni viri famam perdidit, ne conscientiam perderet.

gratus sum non ut alius ego libet praesto prior irrito exemplum sed ut res jucundus atque pulcher facio gratus sum non quia expedio sed quia juvo hic ut scio ita sum si gratus sum non liceo nisi ut video ingratus si reddo beneficium non aliter quam per species iniuria possum aequus animus ad honestus consilium per medius infamia tendo nemo ego video multus aestimaris virtus nemo ille magis sum devoveo quam qui bonus vir fama perdo ne conscientia perdo


Citius mori aut tardius ad rem non pertinet, bene mori aut male ad rem pertinet. Bene autem mori est effugere male vivendi periculum.

cieo morior aut tardus ad res non pertineo bene morior aut malus ad res pertineo bene autem morior sum effugio malus vivo periculum


Illa noluit esse districtos. Ad quaecumque nos cogebat, instruxit. Frigus intolerabilest corpori nudo. Quid ergo? Non pelles ferarum et aliorum animalium a frigore satis abundeque defendere queunt? Non corticibus arborum pleraeque gentes tegunt corpora? Non avium plumae in usum vestis conseruntur? Non hodieque magna Scytharum pars tergis vulpium induitur ac murum, quae tactu mollia et inpenetrabilia ventis sunt?

ille nolo sum distringo ad quicumque nos cogo instruo frigus intolerabilis corpus nudus quis ergo non pello ferus et alius animal ab frigor satis abundus defendo queo non cortex arbor plerus gens tego corpus non avis pluma in usus vestio consero non hodie magnus scytharis pars tergeo vulpis induo atque murus qui tango mollis et impenetrabilis venio sum


Haec nos similitudo coegit attendere et distinguere specie quidem vicina, re autem plurimum inter se dissidentia, ac dum observamus eos, quos insignes egregium opus fecerat, adnotare, quis rem aliquam generoso animo fecisset et magno impetu, sed semel. Hunc vidimus in bello fortem, in foro timidum, animose paupertatem ferentem, humiliter infamiam; factum laudavimus, contempsimus virum.

hic nos similitudo cogo attendo et distinguo species quidem vicinum res autem multus inter sui dissidentia atque dum observo is qui insignis egregius opus facio adnotaris quis res aliqui generosus animus facio et magnus impetus sed semel hic video in bellum fortis in forum timidus animosus paupertas fero humilis infamia facio laudo contemno vir


Statum quidem generis humani non alium quisquam suspexerit magis, nec si cui permittat deus terrena formare et dare gentibus mores, aliud probaverit quam quod apud illos fuisse memoratur, apud quos Nulli subigebant arva coloni, Ne signare quidem aut partiri limite campum Fas erat; in medium quaerebant, ipsaque tellus Omnia liberius nullo poscente ferebat.

stas quidem genus humanus non alius quisquam suspicio magis neque si qui permitto deus terrenus formo et do gens mos alius probo quam qui apud ille sum memoro apud qui nullus subigo arvum colonus ne signo quidem aut partio limes campus fas sum in medius quaero ipse tellus omnis liber nullus posco fero


Causam huius rei quaeris? Quicquid temporis transit, eodem loco est; pariter aspicitur, una iacet. Omnia in idem profundum cadunt. Et alioqui non possunt longa intervalla esse in ea re, quae tota brevis est. Punctum est quod vivimus et adhuc puncto minus. Sed et hoc minimum specie quadam longioris spatii natura derisit; aliud ex hoc infantiam fecit, aliud pueritiam, aliud adulescentiam, aliud inclinationem quandam ab adulescentia ad senectutem, aliud ipsam senectutem. In quam angusto quodam quot gradus posuit!

causa hic res quaero quisquis tempus transeo idem locus sum pariter aspicio unus iaceo omnis in idem profundum cado et alioqui non possum longus intervallum sum in is res qui totus brevis sum pungo sum qui vivo et adhuc pungo paruus sed et hic paruus species quidam longus spatium natura derideo alius ex hic infantia facio alius pueritia alius adulescentia alius inclinatio quidam ab adulescentia ad senectus alius ipse senectus in quam angustus quidam quot gradus pono


Quid est ergo, in quo erratur, cum omnes beatam vitam optent? Quod instrumenta eius pro ipsa habent et illam, dum petunt, fugiunt. Nam cum summa vitae beatae sit solida securitas et eius inconcussa fiducia, sollicitudinis colligunt causas et per insidiosum iter vitae non tantum ferunt sarcinas, sed trahunt; ita longius ab effectu eius, quod petunt, semper abscedunt et quo plus operae inpenderunt, hoc se magis impediunt et feruntur retro. Quod evenit in labyrintho properantibus; ipsa illos velocitas inplicat. Vale.

quis sum ergo in quo erro cum omnis beatus vita opto qui instrumentum is pro ipse habeo et ille dum peto fugio nam cum summus vita beatus sum solidus securitas et is inconcussus fiducia sollicitudo colligo causa et per insidiosus iter vita non tantus fero sarcina sed traho ita longus ab effectus is qui peto semper abscedo et quo multus opera inpenderunt hic sui magis impedio et fero retro qui evenio in labyrinthus propero ipse ille velocitas implico val


Quod vides istos sequi, qui aut vellunt barbam aut intervellunt, qui labra pressius tondent et adradunt servata et summissa cetera parte, qui lacernas coloris improbi sumunt, qui perlucentem togam, qui nolunt facere quicquam, quod hominum oculis transire liceat; inritant illos et in se advertunt; volunt vel reprehendi, dum conspici. Talis est oratio Maecenatis omniumque aliorum, qui non casu errant sed scientes volentesque.

qui video iste sequor qui aut vello barba aut intervello qui labrum premo tondeo et adrado servo et summitto ceterus pars qui lacerna color improbus sumo qui perluceo toga qui nolo facio quisquam qui homo oculus transeo licet irrito ille et in sui adverto volo vel reprehendo dum conspicio tal sum oratio maecenas omne alius qui non casus erro sed scio volo


Si animo complecti volueris illius imaginem temporis, videbis illinc plebem et omne erectum ad res novas vulgum, hinc optumates et equestrem ordinem, quicquid erat in civitate sancti et electi, duos in medio relictos, rem publicam et Catonem.

si animus complector volo ille imago tempus video illinc plebs et omnis erigo ad res novo vulgus hinc optumates et equester ordo quisquis sum in civitas sanctus et eligo duo in medium relinquo res publicus et cato


Quaeris, an omne bonum optabile sit. Si bonum est, inquis, fortiter torqueri et magno animo uri et patienter aegrotare, sequitur, ut ista optabilia sint. Nihil autem video ex istis voto dignum. Neminem certe adhuc scio eo nomine votum solvisse, quod flagellis caesus esset aut podagra distortus aut eculeo longior factus.

quaero an omnis bonus optabilis sum si bonus sum inquam fortis torqueo et magnus animus uro et patienter aegrotaris sequor ut iste optabilis sum nihil autem video ex iste veto dignus nemo certus adhuc scio is nomen voveo solvo qui flagellum caedo sum aut podagra distorqueo aut equuleus longus facio


Quia nos posse non credimus. Immo mehercules aliud est in re: vitia nostra quia amamus, defendimus et malumus excusare illa quam excutere. Satis natura homini dedit roboris, si illo utamur, si vires nostras colligamus ac totas pro nobis, certe non contra nos concitemus. Nolle in causa est, non posse praetenditur. Vale.

quia nos possum non credo immo hercules alius sum in res vitio noster quia amo defendo et malo excuso ille quam excutio satis natura homo do robur si ille uto si vireo noster colligo atque totus pro nos certus non contra nos concito nolo in causa sum non possum praetendo val


Sed quaedam animam habent nec sunt animalia. Placet enim satis et arbustis animam inesse. Itaque et vivere illa et mori dicimus. Ergo animantia superiorem tenebunt locum, quia et animalia in hac forma sunt et sata. Sed quaedam anima carent, ut saxa. Itaque erit aliquid animantibus antiquius, corpus scilicet. Hoc sic dividam, ut dicam corpora omnia aut animantia esse aut inanima.

sed quidam anima habeo neque sum animal placeo enim satis et arbustus anima insum itaque et vivo ille et morior dico ergo animo superus teneo locus quia et animal in hic forma sum et sero sed quidam anima careo ut saxum itaque sum aliquis animo antiquus corpus scilicet hic sic divido ut dico corpus omnis aut animo sum aut inanimus


Veneror itaque inventa sapientiae inventoresque; adire tamquam multorum hereditatem iuvat. Mihi ista adquisita, mihi laborata sunt. Sed agamus bonum patrem familiae; faciamus ampliora, quae accepimus. Maior ista hereditas a me ad posteros transeat. Multum adhuc restat operis multumque restabit, nec ulli nato post mille saecula praecludetur occasio aliquid adhuc adiciendi.

veneror itaque invenio sapientia inventor adeo tamquam multus hereditas juvo ego iste acquiro ego laboro sum sed ago bonus pater familia facio amplus qui accipio magnus iste hereditas ab ego ad posterus transeo multus adhuc resto opus multus resto neque ullus natus post mille saeculum praecludo occasio aliquis adhuc adicio


Nec multis verbis nec circumitu longo, quod sit summum bonum, colliges; digito, ut ita dicam, demonstrandum est nec in multa spargendum. Quid enim ad rem pertinet in particulas illud diducere, cum possis dicere: summum bonum est, quod honestum est? Et quod magis admireris: unum bonum est, quod honestum est, cetera falsa et adulterina bona sunt.

neque multus verbum neque circumeo longus qui sum superus bonus colligo digitus ut ita dico demonstro sum neque in multus spargo quis enim ad res pertineo in particula ille diduco cum possum dico superus bonus sum qui honestus sum et qui magis admiror unus bonus sum qui honestus sum ceterus fallo et adulterinus bonus sum


Nihil miremur eorum, ad quae nati sumus, quae ideo nulli querenda, quia paria sunt omnibus. Ita dico, paria sunt; nam etiam quod effugit aliquis, pati potuit. Aequum autem ius est non quo omnes usi sunt, sed quod omnibus latum est. Imperetur aequitas animo et sine querella mortalitatis tributa pendamus.

nihil miro is ad qui nascor sum qui ideo nullus queror quia par sum omnis ita dico par sum nam etiam qui effugio aliquis patior possum aequi autem ius sum non quo omnis utor sum sed qui omnis latus sum impero aequitas animus et sine querela mortalitas tribuo pendo


Habet pecuniae cupiditatem, sed modicam. Habet ambitionem, sed non concitatam. Habet iracundiam, sed placabilem. Habet inconstantiam, sed minus vagam ac mobilem. Habet libidinem non insanam. Melius cum illo ageretur, qui unum vitium integrum haberet, quam cum eo, qui leviora quidem, sed omnia.

habeo pecunia cupiditas sed modicus habeo ambitio sed non concito habeo iracundia sed placabilis habeo inconstantia sed paruus vagus atque mobilis habeo libido non insanus bonus cum ille ago qui unus vitium integer habeo quam cum is qui levis quidem sed omnis


sic utrosque reprehendas, et eos qui semper inquieti sunt, et eos qui semper quiescunt. Nam illa tumultu gaudens non est industria, sed exagitatae mentis concursatio. Et haec non est quies, quae motum omnem molestiam iudicat, sed dissolutio et languor.

sic uter reprehendo et is qui semper inquietus sum et is qui semper quiesco nam ille tumultus gaudeo non sum industria sed exagito mens concursatio et hic non sum quies qui motus omnis molestia iudico sed dissolutio et languor


Itaque inchoatus et ad summa procedens cultorque virtutis, etiam si adpropinquat perfecto bono, sed ei nondum summam manum inposuit, ibit interim cessim et remittet aliquid ex intentione mentis. Nondum enim incerta transgressus est, etiamnunc versatur in lubrico. Beatus vero et virtutis exactae tunc se maxime amat, cum fortissime expertus est, et metuenda ceteris, si alicuius honesti officii pretia sunt, non tantum fert, sed amplexatur multoque audire mavult tanto melior quam tanto felicior.

itaque incoho et ad summus procedo cultor virtus etiam si appropinquo perficio bonus sed is nondum summa manus inpono eo interim cessim et remitto aliquis ex intentio mens nondum enim incertus transgredior sum etiamnum verso in lubricus beatus verus et virtus exigo tunc sui magnus amo cum fortis experior sum et metuo ceterus si aliquis honestus officium pretium sum non tantus fero sed amplexor multus audio malo tantus bonus quam tantus felix


Permittendum erit aliquando iuvenibus sequi impetum animi, tunc autem, cum hoc ex impetu facient, cum silentium sibi imperare non poterunt. Talis laudatio aliquid exhortationis adfert ipsis audientibus et animos adulescentium exstimulat. Ad rem commoveantur, non ad verba conposita; alioquin nocet illis eloquentia, si non rerum cupiditatem facit, sed sui.

permitto sum aliquando juvenis sequor impetus animus tunc autem cum hic ex impetus facio cum silentium sui impero non possum tal laudatio aliquis exhortatio affero ipse audio et animus adulescens exstimulo ad res commoveo non ad verbum compositum alioqui noceo ille eloquentia si non res cupiditas facio sed suus


Illud quidem aiebat tormentum nostra nos sentire opera, quod tunc trepidamus, cum prope a nobis esse credimus mortem. A quo enim non prope est, parata omnibus locis omnibusque momentis? Sed consideremus, inquit, tunc, cum aliqua causa moriendi videtur accedere, quanto aliae propiores sint, quae non timentur. Hostis alicui mortem minabatur, hanc cruditas occupavit.

ille quidem aio tormentum noster nos sentio opus qui tunc trepido cum prope ab nos sum credo mors ab quo enim non prope sum paro omnis locus omne momentum sed considero inquam tunc cum aliqui causa morior video accedo quantus alius propiores sum qui non timeo hostus aliqui mors mino hic cruditas occupo


Sed non est quare cuiquam, quem poena putaveris dignum, optes, ut infestos deos habeat; habet, inquam, etiam si videtur eorum favore produci.

sed non sum quare quisquam qui poena puto dignus opto ut infestus deus habeo habeo inquam etiam si video is favor produco


Homo species est, ut Aristoteles ait; equus species est; canis species est; ergo commune aliquod quaerendum est his omnibus vinculum, quod illa conplectatur et sub se habeat. Hoc quid est? Animal. Ergo genus esse coepit horum omnium, quae modo rettuli, hominis, equi, canis, animal.

homo species sum ut aristotelis aio equus species sum canis species sum ergo communis aliqui quaero sum hic omnis vinculis qui ille conplecto et sub sui habeo hic quis sum animal ergo genus sum coepio hic omnis qui modo rettulis homo equus canis animal


Etiamnunc molestior est mihi sonus, qui intermittitur subinde quam qui continuatur. Sed iam me sic ad omnia ista duravi, ut audire vel pausarium possim voce acerbissima remigibus modos dantem. Animum enim cogo sibi intentum esse nec avocari ad externa; omnia licet foris resonent, dum intus nihil tumultus sit, dum inter se non rixentur cupiditas et timor, dum avaritia luxuriaque non dissideant nec altera alteram vexet. Nam quid prodest totius regionis silentium, si adfectus fremunt?

etiamnum molestus sum ego sonus qui intermitto subinde quam qui continuo sed iam ego sic ad omnis iste duro ut audio vel pausarii possum vox acerbus remex modus do animus enim cogo sui intentus sum neque avocaris ad externus omnis licet foris resono dum intus nihil tumultus sum dum inter sui non rixo cupiditas et timor dum avaritia luxurio non dissideant neque alter alter vexo nam quis prodo totus regio silentium si affectus fremo


Ad summam, quem voles mihi ex his, quorum nomina cum Crasso Licinoque numerantur, in medium licet protrahas. Adferat censum, et quicquid habet et quicquid sperat, simul computet; iste, si mihi credis, pauper est, si tibi, potest esse.

ad summa qui volo ego ex hic qui nomen cum crassus licinus numero in medius licet protraho affero census et quisquis habeo et quisquis spero simul computo iste si ego credo pauper sum si tu possum sum


Multi sunt, qui non acerbum iudicent vivere, sed supervacuum. Vale.

multus sum qui non acerbus judico vivo sed supervacuus val


Ego vero, inquis, spero me posse et amplioris ordinis fieri. Optaverim hoc nobis magis quam promiserim; praeoccupati sumus. Ad virtutem contendimus inter vitia districti. Pudet dicere: honesta colimus, quantum vacat. At quam grande praemium expectat, si occupationes nostras et mala tenacissima abrumpimus. Non cupiditas nos, non timor pellet.

ego verus inquam spero ego possum et amplus ordo fio opto hic nos magis quam promitto praeoccupo sum ad virtus contendo inter vitio distringo pudeo dico honestus colo quantus vaco at quam grandis praemium expecto si occupatio noster et malus tenax abrumpo non cupiditas nos non timor pello


Sed falsum est, Lucreti, non timemus in luce; omnia nobis fecimus tenebras. Nihil videmus, nec quid noceat nec quid expediat; tota vita incursitamus nec ob hoc resistimus aut circumspectius pedem ponimus. vides autem, quam sit furiosa res in tenebris impetus. At mehercules id agimus, ut longius revocandi simus, et cum ignoremus, quo feramur, velociter tamen illo, quo intendimus, perseveramus.

sed falsus sum lucretius non timeo in lux omnis nos facio tenebrae nihil video neque quis noceo neque quis expedio totus vito incursito neque ob hic resisto aut circumspicio pedis pono video autem quam sum furiosus res in tenebrae impetus at hercules is ago ut longus revoco sum et cum ignoro quo fero velociter tamen ille quo intendo persevero


Quid facies lucri? Tempus. Multa intervenient, quibus vicinum periculum vel prope admotum aut subsistat aut desinat aut in alienum caput transeat. Incendium ad fugam patuit; quosdam molliter ruina deposuit; aliquando gladius ab ipsa cervice revocatus est; aliquis carnifici suo superstes fuit. Habet etiam mala fortuna levitatem. Fortasse erit, fortasse non erit; interim non est. Meliora propone.

quis facies lucrum tempus multus intervenio qui vicinus periculum vel prope admoveo aut subsisto aut desino aut in alienus caput transeo incendium ad fuga pateo quidam mollis ruina depono aliquando gladius ab ipse cervix revoco sum aliquis carnifex suus supersto sum habeo etiam malus fortuna levitas fortasse sum fortasse non sum interim non sum bonus propono


Iter inperfectum erit, si in media parte aut citra petitum locum steteris; vita non est inperfecta, si honesta est. Ubicumque desines, si bene desines, tota est. Saepe autem et fortiter desinendum est et non ex maximis causis; nam nec eae maximae sunt, quae nos tenent.

iter imperfectus sum si in medius pars aut citer peto locus sto vito non sum imperfectus si honestus sum ubius desino si bene desino totus sum saepe autem et fortis desino sum et non ex magnus causa nam neque is magnus sum qui nos teneo


Quod facere solent, qui serius exierunt et volunt tempus celeritate reparare, calcar addamus; haec aetas optime facit ad haec studia; iam despumavit. Iam vitia primo fervore adulescentiae indomita lassavit, non multum superest ut extinguat.

qui facio soleo qui serus exeo et volo tempus celeritas reparo calcar addo hic aetas optume facio ad hic studium iam despumo iam vitio primus fervor adulescentia indomitus lasso non multus supersum ut extinguat


Potest frugalitas producere senectutem, quam ut non puto concupiscendam, ita ne recusandam quidem. Iucundum est secum esse quam diutissime, cum quis se dignum, quo frueretur, effecit. Itaque de isto feremus sententiam, an oporteat fastidire senectutis extrema et finem non opperiri, sed manu facere. Prope est a timente, qui fatum segnis expectat, sicut ille ultra modum deditus vino est, qui amphoram exiccat et faecem quoque exorbet.

possum frugalitas produco senectus quam ut non puto concupisco ita ne recuso quidem iucundus sum sui sum quam diutissime cum quis sui dignus quo fruor efficio itaque de iste fero sententia an oportet fastidio senectus exter et finis non opperior sed manus facio prope sum ab timeo qui fatum segnis expecto sicut ille ultra modus dedo vinum sum qui amphora exiccat et faecem quoque exorbo


Nescio quomodo magis vana perturbant. Vera enim modum suum habent; quicquid ex incerto venit, coniecturae et paventis animi licentiae traditur. Nulli itaque tam perniciosi, tam inrevocabiles quam lymphatici metus sunt. Ceteri enim sine ratione, hi sine mente sunt.

nescio quomodo magis vanus perturbo verus enim modus suus habeo quisquis ex incertum venio conicio et paveo animus licentia trado nullus itaque tam perniciosus tam inrevocabilis quam lymphaticus metus sum ceterus enim sine ratio hic sine mens sum


Corporum autem bona corporibus quidem bona sunt, sed in totum non sunt bona. His pretium quidem erit aliquod, ceterum dignitas non erit; magnis inter se intervallis distabunt; alia minora, alia maiora erunt.

corpus autem bonus corpus quidem bonus sum sed in totus non sum bonus hic pretium quidem sum aliqui ceterum dignitas non sum magnus inter sui intervallum disto alius parvus alius magnus sum


Certis eunt cuncta temporibus; nasci debent, crescere, extingui. Quaecumque supra nos vides currere, et haec, quibus inmixti atque inpositi sumus veluti solidissimis carpentur ac desinent. Nulli non senectus sua est; inaequalibus ista spatiis eodem natura dimittit. Quicquid est, non erit, nec peribit, sed resolvetur.

certus eo cunctus tempus nascor debeo cresco extingui quicumque supra nos video curro et hic qui immixtus atque inpono sum velut solidus carpo atque desino nullus non senectus suus sum inaequal iste spatium idem natura dimitto quisquis sum non sum neque pereo sed resolvo


Ergo, ut similitudinem istam prosequar, saepe iam fortuna supra te fuit, nec tamen tradidisti te, sed subsiluisti et acrior constitisti. Multum enim adicit sibi virtus lacessita; tamen si tibi videtur, accipe a me auxilia, quibus munire te possis.

ergo ut similitudo iste prosequor saepe iam fortuna supra tu sum neque tamen trado tu sed subsilio et acer consto multus enim adicio sui virtus lacesso tamen si tu video accipio ab ego auxilium qui munio tu possum


Hodiernus dies solidas est; nemo ex illo quicquam mihi eripuit. Totus inter stratum lectionemque divisus est. Minimum exercitationi corporis datum, et hoc nomine ago gratias senectuti: non magno mihi constat; cum me movi, lassus sum. Hic autem est exercitationis etiam fortissimis finis.

hodiernus dies solidus sum nemo ex ille quisquam ego eripio totus inter sterno lectio divido sum paruus exercitatio corpus do et hic nomen ago gratia senectus non magnus ego consto cum ego moveo lassus sum hic autem sum exercitatio etiam fortis finis


Ipsa ponam verba Ciceronis, quia res fidem excedit:

ipse pono verbum cicero quia res fides excedo


Utrumque autem devitandum est; neve similis malis fias, quia multi sunt, neve inimicus multis, quia dissimiles sunt. Recede in te ipsum, quantum potes. Cum his versare, qui te meliorem facturi sunt. Illos admitte, quos tu potes facere meliores. Mutuo ista fiunt, et homines, dum docent, discunt.

uterque autem devito sum neve similis malus fio quia multus sum neve inimicus multus quia dissimilis sum recedo in tu ipse quantus possum cos hic versaris qui tu bonus facio sum ille admitto qui tu possum facio bonus mutuus iste fio et homo dum doceo disco


Deinde eiusdem arrogantiae proverbium iactatur, totidem hostes esse quot servos. Non habemus illos hostes, sed facimus.

deinde idem arrogantia proverbium jacto totidem hostis sum quot servus non habeo ille hostis sed facio


Si valetudo indifferens est, et valere indifferens est; si forma indifferens est, et formonsum esse. Si iustitia bonum est, et iustum esse. Si turpitudo malum est, et turpem esse malum est, tam mehercules quam, si lippitudo malum est, lippire quoque malum est. Hoc ut scias, neutrum esse sine altero potest. Qui sapit, sapiens est; qui sapiens est, sapit. Adeo non potest dubitari, an quale illud sit, tale hoc sit, ut quibusdam utrumque unum videatur atque idem.

si valetudo indifferens sum et valeo indifferens sum si forma indifferens sum et formonsum sum si iustitia bonus sum et iustus sum si turpitudo malus sum et turpis sum malus sum tam hercules quam si lippitudo malus sum lippio quoque malus sum hic ut scio neuter sum sine alter possum qui sapio sapio sum qui sapio sum sapio adeo non possum dubitaris an qualis ille sum talis hic sum ut quidam uterque unus video atque idem


Ne putes autem primum me ex nostris non ex praescripto loqui, sed meae sententiae esse: inter Cleanthen et discipulum eius Chrysippum non convenit, quid sit ambulatio. Cleanthes ait spiritum esse a principali usque in pedes permissum, Chrysippus ipsum principale. Quid est ergo, cur non ipsius Chrysippi exemplo sibi quisque se vindicet et ista tot animalia, quot mundus ipse non potest capere, derideat?

ne puto autem primus ego ex noster non ex praescribo loquor sed meus sententia sum inter cleanthes et discipulis is chrysippus non convenio quis sum ambulatio cleanthes aio spiritus sum ab principal usque in pes permitto chrysippus ipse principalis quis sum ergo cur non ipse chrysippus exemplum sui quisque sui vindico et iste tot animal quot mundus ipse non possum capio derideo


Dixi, si forte meministi, concupita volgo et formidata inconsulto impetu plerosque calcasse. Inventus est, qui flammis inponeret manum, cuius risum non interrumperet tortor, qui in funere liberorum lacrimam non mitteret, qui morti non trepidus occurreret. Amor enim, ira, cupiditas pericula depoposcerunt. Quod potest brevis obstinatio animi aliquo stimulo excitata, quanto magis virtus, quae non ex impetu nec subito, sed aequaliter valet, cui perpetuum robur est.

dico si fors memini concupio vulgo et formido inconsultus impetus plerus calceo invenio sum qui flamma inpono manus qui risus non interrumpo tortor qui in funus liberi lacrima non mitto qui mors non trepidus occurro amor enim ira cupiditas periculum deposco qui possum brevis obstinatio animus aliquis stimulo excito quantus magis virtus qui non ex impetus neque subeo sed aequalis valeo qui perpetuus robur sum


Aliquod potius bonum mansurum circumspice. Nullum autem est, nisi quod animus ex se sibi invenit. Sola virtus praestat gaudium perpetuum, securum; etiam si quid obstat, nubium modo intervenit, quae infra feruntur nec umquam diem vincunt.

aliqui potis bonus mando circumspicio nullus autem sum nisi qui animus ex sui sui invenio solus virtus praesto gaudium perpetuus securus etiam si quis obsto nubis modo intervenio qui infra fero neque umquam dies vinco


Ego, inquis, volo discere, quomodo minus cupiam, minus timeam. Superstitionem mihi excute. Doce leve esse vanumque hoc, quod felicitas dicitur, unam illi syllabam facillime accedere. Desiderio tuo satis faciam, et virtutes exhortabor et vitia converberabo. Licet aliquis nimium inmoderatumque in hac parte me iudicet, non desistam persequi nequitiam et adfectus efferatissimos inhibere et voluptates ituras in dolorem compescere et votis opstrepere. Quidni? Cum maxima malorum optaverimus, et ex gratulatione natum sit quidquid adloquimur.

ego inquam volo disco quomodo paruus cupio paruus timeo superstitio ego excutio doceo levis sum vanus hic qui felicitas dico unus ille syllaba facilis accedo desiderium tuus satis facio et virtus exhortor et vitio converbero licet aliquis nimium immoderatus in hic pars ego iudico non desisto persequor nequitia et affectus effero inhibeo et voluptas eo in dolor compesco et voveo opstrepere quis cos maximus malus opto et ex gratulatio natus sum quisquis alloquor


Laudare solebat Attalus culcitam, quae resisteret corpori; tali utor etiam senex, in qua vestigium apparere non possit. Haec rettuli ut probarem tibi, quam vehementes haberent tirunculi impetus primos ad optima quaeque, si quis exhortaretur illos, si quis incenderet. Sed aliquid praecipientium vitio peccatur, qui nos docent disputare, non vivere, aliquid discentium, qui propositum adferunt ad praeceptores suos non animum excolendi, sed ingenium. Itaque quae philosophia fuit, facta philologia est.

laudaris soleo attalus culcita qui resisto corpus talis uto etiam senex in qui vestigium appareo non possum hic rettulis ut probaris tu quam vehemens habeo tirunculis impetus primus ad bonus quisque si quis exhortor ille si quis incendo sed aliquis praecipio vitio pecco qui nos doceo disputaris non vivo aliquis disco qui propono affero ad praeceptor suus non animus excolo sed ingenium itaque qui philosophia sum facio philologia sum


Stoici volunt superponere huic etiamnunc aliud genus magis principale; de quo statim dicam, si prius illud genus, de quo locutus sum, merito primum poni docuero, cum sit rerum omnium capax.

stoicus volo superpono hic etiamnum alius genus magis principalis de quo statim dico si prior ille genus de quo loquor sum mereo primus pono doceo cum sum res omnis capax


Grammaticus circa curam sermonis versatur et, si latius evagari vult, circa historias, iam ut longissime fines suos proferat, circa carmina. Quid horum ad virtutem viam sternit? Syllabarum enarratio et verborum diligentia et fabularum memoria et versuum lex ac modificatio? Quid ex his metum demit, cupiditatem eximit, libidinem frenat?

grammaticus circa cura sermo verso et si fero evagaris volo circa historia iam ut longus finis suus profero circa carmen quis hic ad virtus via sterno syllabaris enarratio et verbum diligentia et fabula memoria et versus lex atque modificatio quis ex hic metus demo cupiditas eximo libido freno


Omnia ista per se non sunt honesta nec gloriosa, sed quicquid ex illis virtus adiit tractavitque, honestum et gloriosum facit; illa in medio posita sunt; interest, utrum malitia illis an virtus manum admoverit. Mors enim illa, quae in Catone gloriosa est, in Bruto statim turpis est et erubescenda. Hic est enim Brutus, qui cum periturus mortis moras quaereret, ad exonerandum ventrem secessit et evocatus ad mortem iussusque praebere cervicem: praebebo, inquit, ita vivam. Quae dementia est fugere, cum retro ire non possis? Praebebo, inquit, ita vivam. Paene adiecit: vel sub Antonio. O hominem dignum, qui vitae dederetur!

omnis iste per sui non sum honestus neque gloriosus sed quisquis ex ille virtus adeo tracto honestus et gloriosus facio ille in medium pono sum intersum utrum malitia ille an virtus manus admoveo mors enim ille qui in cato gloriosus sum in brutus statim turpis sum et erubesco hic sum enim brutus qui cum pereo mors mora quaero ad exonero venter secedo et evoco ad mors jubeo praebeo cervix praebeo inquam ita vivo qui dementia sum fugio cum retro eo non possum praebeo inquam ita vivo paene adiicio vel sub antonius o homo dignus qui vita dedo


Illud maxime revolvo mecum: si corpus perduci exercitatione ad hanc patientiam potest, qua et pugnos pariter et calces non unius hominis ferat, qua solem ardentissimum in ferventissimo pulvere sustinens aliquis et sanguine suo madens diem ducat; quanto facilius animus conroborari possit, ut fortunae ictus invictus excipiat, ut proiectus, ut conculcatus exsurgat.

ille magnus revolvo ego si corpus perduco exercitatio ad hic patientia possum qui et pugnus pariter et calceo non unus homo fero qui sol ardeo in ferveo pulvis sustineo aliquis et sanguis suus madeo dies duco quantus facilis animus conroboraris possum ut fortuna iacio invictus excipio ut proicio ut conculco exsurgo


Non est itaque quod credas nos plurimum libidini permisisse, legibus minimum. Longe enim frugalior haec iuventus est quam illa, cum reus adulterium apud iudices negaret, iudices apud reum confiterentur, cum stuprum committeretur rei iudicandae causa, cum Clodius isdem vitiis gratiosus, quibus nocens, conciliaturas exerceret in ipsa causae dictione. Credat hoc quisquam? Qui damnabatur uni adulterio, absolutus est multis.

non sum itaque qui credo nos multus libido permitto lex paruus longus enim frugalis hic juventus sum quam ille cum reus adulterium apud iudex nego iudex apud reus confiteor cum stuprum committo res judico causa cum claudius idem vitium gratiosus qui noceo concilio exerceo in ipse causa dictio credo hic quisquam qui damno unus adulterium absolvo sum multus


Maximum malum iudicabis mortem, cum in illa nihil sit mali, nisi quod ante ipsam est, timeri. Exterrebunt te non tantum pericula, sed suspiciones; vanis semper agitaberis. Quid enim proderit evasisse tot urbes Argolicas mediosque fugam tenuisse per hostis? Ipsa pax timores sumministrabit. Ne tutis quidem habebitur fides consternata semel mente; quae ubi consuetudinem pavoris inprovidi fecit, etiam ad tutelam salutis suae inhabilis est. Non enim vitat, sed fugit. Magis autem periculis patemus aversi.

magnus malus iudico mors cum in ille nihil sum malus nisi qui ante ipse sum timeo exterreo tu non tantus periculum sed suspicio vanus semper agito quis enim prosum evado tot urbs argolicus medius fuga teneo per hostis ipse pax timor sumministro ne tueor quidem habeo fides consterno semel mens qui ubi consuetudo pavor improvide facio etiam ad tutela salus suus inhabilis sum non enim vito sed fugio magis autem periculum pateo averto


M. Brutus in eo libro, quem περὶ καθήκοντος inscripsit, dat multa praecepta et parentibus et liberis et fratribus; haec nemo faciet quemadmodum debet, nisi habuerit quo referat. Proponamus oportet finem summi boni, ad quem nitamur, ad quem omne factum nostrum dictumque respiciat; veluti navigantibus ad aliquod sidus derigendus est cursus.

m brutus in is liber qui inscribo do multus praecipio et parens et liber et frater hic nemo facio quemadmodum debeo nisi habeo quo refero propono oportet finis superus bonus ad qui nitor ad qui omnis facio nos dico respicio velut navigo ad aliqui sidus derigeo sum curro


Puta enim prudentiam esse; quomodo adsentietur oportet me ambulare? Hoc natura non recipit. Prudentia enim ei, cuius est, prospicit, non sibi. Nam nec ambulare potest nec sedere. Ergo adsensionem non habet, rationale animal non est. virtus si animal est, rationale est.

puta enim prudentia sum quomodo adsentio oportet ego ambulo hic natura non recipio prudentia enim is qui sum prospicio non sui nam neque ambulo possum neque sedeo ergo adsensio non habeo rational animal non sum virtus si animal sum rational sum


Hic, cum quo ludis, timet; succurre, †quidquid laqueti res pendentium penis. † Omnes undique ad te manus tendunt, perditae vitae perituraeque auxilium aliquod inplorant, in te spes opesque sunt. Rogant, ut ex tanta illos volutatione extrahas, ut disiectis et errantibus clarum veritatis lumen ostendas.

hic cum quo ludus timeo succurro quisquis laqueti res pendeo penum omnis undique ad tu manus tendo perdo vita pereo auxilium aliqui inplorant in tu spes ops sum rogo ut ex tantus ille volutatio extraho ut disjacio et erro clarus veritas lumen ostendo


Isto modo, inquit, etiam malum sunt divitia non tantum bonum non sunt. Essent malum, ipsae nocerent, si, ut dixi, haberent efficientem causam; nunc praecedentem habent et quidem non inritantem tantum animos, sed adtrahentem. Specie enim boni offundunt veri similem ac plerisque credibilem.

iste modo inquam etiam malus sum divitia non tantus bonus non sum sum malus ipse noceo si ut dico habeo efficio causa nunc praecedo habeo et quidem non irrito tantus animus sed adtraho species enim bonus offundo verus similis atque plerusque credibilis


Nesciunt ergo homines, quid velint, nisi illo momento, quo volunt; in totum nulli velle aut nolle decretum est. Variatur cotidie iudicium et in contrarium vertitur ac plerisque agitur vita per lusum. Preme ergo quod coepisti, et fortasse perduceris aut ad summum aut eo, quod summum nondum esse solus intellegas.

nescio ergo homo quis volo nisi ille momentum quo volo in totus nullus volo aut nolo decretum sum vario cottidie iudicium et in contrarius verto atque plerusque ago vito per lusus premo ergo qui coepio et fortasse perduco aut ad superus aut is qui superus nondum sum solus intellego


Ante senectutem curavi, ut bene viverem, in senectute, ut bene moriar; bene autem mori est libenter mori. Da operam, ne quid umquam invitus facias.

ante senectus curo ut bene vivo in senectus ut bene morior bene autem morior sum libet morior do opera ne quis umquam invitus facio


Sic de ambitione quomodo de amica queruntur; id est, si verum adfectum eorum inspicias, non oderunt, sed litigant. Excute istos, qui, quae cupiere, deplorant et de earum rerum locuntur fuga, quibus carere non possunt; videbis voluntariam esse illis in eo moram, quod aegre ferre ipsos et misere locuntur.

sic de ambitio quomodo de amicus queror is sum si verus afficio is inspicio non odi sed litigo excutio iste qui qui cupio deploro et de is res locuntur fuga qui careo non possum video voluntarius sum ille in is mora qui aeger fero ipse et mitto locuntur


Quis tamen umquam hoc sibi optavit? Quaedam vota aperta et professa sunt, cum particulatim fiunt, quaedam latent, cum uno voto multa conprensa sunt. Tamquam opto mihi vitam honestam. Vita autem honesta actionibus variis constat; in hac est Reguli arca, Catonis scissum manu sua vulnus, Rutili exilium, calix venenatus, qui Socraten transtulit e carcere in caelum. Ita cum optavi mihi vitam honestam, et haec optavi, sine quibus interdum honesta non potest esse.

quis tamen umquam hic sui opto quidam veto apertus et profiteor sum cum particulatim fio quidam lateo cum unus veto multus conprehenso sum tamquam opto ego vita honestus vito autem honestus actio varius consto in hic sum regulis arca cato scissus manus suus vulnus rutilis exsilium calix veneno qui socrates transfero e carcer in caelum ita cum opto ego vita honestus et hic opto sine qui interdum honestus non possum sum


Humanitas vetat superbum esse adversus socios, vetat avarum. Verbis, rebus, adfectibus comem se facilemque omnibus praestat. Nullum alienum malum putat. Bonum autem suum ideo maxime, quod alicui bono futurum est, amat. Numquid liberalia studia hos mores praecipiunt? Non magis quam simplicitatem, quam modestiam ac moderationem, non magis quam frugalitatem ac parsimoniam, non magis quam clementiam, quae alieno sanguini tamquam suo parcit et scit homini non esse homine prodige utendum.

humanitas veto superbus sum adverro socius veto avaris verbum res affectus como sui facilis omnis praesto nullus alienus malus puto bonus autem suus ideo magnus qui aliqui bonus sum sum amo numquid liberalis studium hic mos praecipio non magis quam simplicitas quam modestia atque moderatio non magis quam frugalitas atque parsimonia non magis quam clementia qui alienus sanguis tamquam suus parco et scio homo non sum homo prodigo utor


Altius certe nemo ingredi potuit quam qui simul contra Caesarem Pompeiumque se sustulit et aliis Caesareanas opes, aliis Pompeianas foventibus utrumque provocavit ostenditque aliquas esse et rei publicae partes. Nam parum est in Catone dicere: nec vanos horret strepitus. Quidni? Cum veros vicinosque non horreat, cum contra decem legiones et Gallica auxilia et mixta barbarica arma civilibus vocem liberam mittat et rem publicam hortetur, ne pro libertate decidat, sed omnia experiatur, honestius in servitutem casura quam itura.

altus certus nemo ingredior possum quam qui simul contra caesaris pompejus sui tollo et alius caesareanas ops alius pompejanus foveo uterque provoco ostendo aliqui sum et res publicus pars nam parum sum in cato dico neque vanus horreo strepitus quis cos verus vicinus non horreo cum contra decem legio et gallicus auxilium et misceo barbaricus arma civilis voco liber mitto et res publicus horto ne pro libertas decido sed omnis experior honestus in servitus cado quam eo


Puto, quia illi bene cesserat Pisonis ebrietas, postea Cossum fecit urbis praefectum, virum gravem, moderatum, sed mersum et vino madentem, adeo ut ex senatu aliquando, in quem e convivio venerat, obpressus inexcitabili somno tolleretur. Huic tamen Tiberius multa sua manu scripsit, quae committenda ne ministris quidem suis iudicabat. Nullum Cosso aut privatum secretum aut publicum elapsum est.

puto quia ille bene cedo piso ebrietas postea cossus facio urbs praeficio vir gravis modero sed mergo et vinum madeo adeo ut ex senatus aliquando in qui e convivium venio oppressus inexcitabilis somnus tollo hic tamen tiberis multus suus manus scribo qui committo ne minister quidem suus judico nullus cossus aut privo secerno aut publicus elabor sum


Ad veras potius te converte divitias. Disce parvo esse contentus et illam vocem magnus atque animosus exclama: habemus aquam, habemus polentam, Iovi ipsi controversiam de felicitate faciamus. Faciamus, oro te, etiam si ista defuerint. Turpe est beatam vitam in auro et argento reponere, aeque turpe in aqua et polenta.

ad verus potis tu converto divitiae discus parvus sum contineo et ille voco magnus atque animosus exclamo habeo aqua habeo polenta iuppiter ipse controversia de felicitas facio facio oro tu etiam si iste desum turpis sum beatus vita in aurum et argentum repono aequus turpis in aqua et polenta


Licet ergo haec in vicem scribere et hanc semper integram egerere materiam circumspicientibus tot milia hominum inquieta, qui ut aliquid pestiferi consequantur, per mala nituntur in malum petuntque mox fugienda aut etiam fastidienda.

licet ergo hic in vicis scribo et hic semper integer egeo materia circumspicio tot mille homo inquietus qui ut aliquis pestifer consequor per malus nitor in malus peto mox fugio aut etiam fastidio


Cum hos versus recitasset: Incipit ardentes Phoebus producere flammas, Spargere se rubicunda dies, iam tristis hirundo Argutis reditura cibos inmittere nidis Incipit et molli partitos ore ministrat, Varus eques Romanus, M. Vinicii comes, cenarum bonarum adsectator, quas improbitate linguae merebatur, exclamavit: incipit Buta dormire. Deinde cum subinde recitasset:

cos hic verro recito incipio ardeo phoebus produco flamma spargo sui rubicundus dies iam tristis hirundo arguo redeo cibus inmitto nidus incipio et mollis partio os ministro varus eques romanus m vinicius comes cena bonus assectator qui improbitas lingua mereo exclamo incipio butes dormio deinde cum subinde recito


Maximum, inquam, mi Lucili, argumentum est animi ab altiore sede venientis, si haec, in quibus versatur, humilia iudicat et angusta, si exire non metuit. Scit enim, quo exiturus sit, qui unde venerit meminit. Non videmus quam multa nos incommoda exagitent, quam male nobis conveniat hoc corpus?

magnus inquam ego lucilis argumentum sum animus ab alo sedes venio si hic in qui verso humilio iudico et angustus si exeo non metuo scio enim quo exeo sum qui unde venio memini non video quam multus nos incommodus exagito quam malus nos convenio hic corpus


Omnem luxuriosi noctem inter falsa gaudia et quidem tamquam supremam agunt; illud gaudium, quod deos deorumque aemulos sequitur, non interrumpitur, non desinit; desineret, si sumptum esset aliunde. Quia non est alieni muneris, ne arbitrii quidem alieni est. Quod non dedit fortuna, non eripit. Vale.

omnis luxuriosus nox inter fallo gaudium et quidem tamquam superus ago ille gaudium qui deus deus aemulus sequor non interrumpo non desino desino si sumo sum aliunde quia non sum alienus munus ne arbitrium quidem alienus sum qui non do fortuna non eripio val


Quidam e Stoicis ita adversus hoc respondent: deteriorem fieri gubernaforem gubernatorem tempestate ac procella, quia non possit id, quod proposuit, efficere nec tenere cursum suum; deteriorem illum in arte sua non fieri, in opere fieri. Quibus Peripateticus ergo, inquit, et sapientem deteriorem faciet paupertas, dolor et quicquid aliud tale fuerit. Virtutem enim illi non eripiet, sed opera eius inpediet.

quidam e stoicus ita adverro hic respondeo deterior fio gubernaforem gubernator tempestas atque procella quia non possum is qui propono efficio neque teneo cursus suus deterior ille in ars suus non fio in opus fio qui peripateticus ergo inquam et sapio deterior facio paupertas dolor et quisquis alius talis sum virtus enim ille non eripio sed opus is inpediet


Laudemus itaque et in numero felicium reponamus eum, cui quantulumcumque temporis contigit, bene conlocatum est. Vidit enim veram lucem. Non fuit unus e multis. Et vixit et viguit. Aliquando sereno usus est, aliquando, ut solet, validi sideris fulgor per nubila emicuit. Quid quaeris quamdiu vixerit? Vivit; ad posteros usque transiluit et se in memoriam dedit.

laudo itaque et in numerus felicium repono is qui quantulus tempus contingo bene conloco sum video enim verus lux non sum unus e multus et vivo et vigesco aliquando serenus utor sum aliquando ut soleo validus sido fulgor per nubila emico quis quaero quamdiu vivo vivo ad posterus usque transsileo et sui in memoria do


Quomodo Maecenas vixerit notius est, quam ut narrari nunc debeat, quomodo ambulaverit, quam delicatus fuerit, quam cupierit videri, quam vitia sua latere noluerit. Quid ergo? Non oratio eius aeque soluta est quam ipse discinctus? Non tam insignita illius verba sunt quam cultus, quam comitatus, quam domus, quam uxor? Magni vir ingenii fuerat, si illud egisset via rectiore, si non vitasset intellegi, si non etiam in oratione difflueret. videbis itaque eloquentiam ebrii hominis involutam et errantem et licentiae plenam.

quomodo maecenas vivo nosco sum quam ut narraris nunc debeo quomodo ambulo quam delicatus sum quam cupio video quam vitio suus lateo nolo quis ergo non oratio is aequus solvo sum quam ipse discingo non tam insignio ille verbum sum quam cultus quam comitor quam domus quam uxor magnus vir ingenium sum si ille ago via recingo si non vito intellego si non etiam in oratio diffluo video itaque eloquentia ebrius homo involvo et erro et licentia plenus


Ecce res magna, habere inbecillitatem hominis, securitatem dei Incredibilis philosophiae vis est ad omnem fortuitam vim retundendam. Nullum telum in corpore eius sedet; munita est, solida. Quaedam defetigat et velut levia tela laxo sinu eludit, quaedam discutit et in eum usque, qui miserat, respuit. Vale.

ecce res magnus habeo inbecillitas homo securitas deus incredibilis philosophia volo sum ad omnis fortuitus vis retundo nullus telis in corpus is sedeo munio sum solidus quidam defatigo et velut levis telum laxo sinus eludo quidam discutio et in is usque qui mitto respuo val


Decernuntur ista, non accidunt. Si quid credis mihi, intimos adfectus meos tibi cum maxime detego; in omnibus, quae adversa videntur et dura, sic formatus sum: non pareo deo, sed adsentior. Ex animo illum, non quia necesse est, sequor. Nihil umquam mihi incidet, quod tristis excipiam, quod malo vultu. Nullum tributum invitus conferam. Omnia autem, ad quae gemimus, quae expavescimus, tributa vitae sunt; horum, mi Lucili, nec speraveris immunitatem nec petieris.

decerno iste non accido si quis credo ego intimus affectus meus tu cum magnus detego in omnis qui adverso video et durus sic formo sum non pareo deus sed adsentio ex animus ille non quia necesse sum sequor nihil umquam ego incido qui tristis excipio qui malus vultus nullus tribuo invitus confero omnis autem ad qui gemo qui expavesco tribuo vita sum hic ego lucilis neque spero immunitas neque peto


Multum mihi negotii concinnabis et, dum nescis, in magnam me litem ac molestiam inpinges, qui mihi tales quaestiunculas ponis, in quibus ego nec dissentire a nostris salva gratia nec consentire salva conscientia possum. Quaeris, an verum sit, quod Stoicis placet, sapientiam bonum esse, sapere bonum non esse. Primum exponam, quid Stoicis videatur; deinde tunc dicere sententiam audebo.

multus ego negotium concinno et dum nescio in magnus ego lito atque molestia inpingo qui ego talis quaestiuncula pono in qui ego neque dissentio ab noster salvo gratia neque consentio salvo conscientia possum quaero an verus sum qui stoicus placeo sapientia bonus sum sapio bonus non sum primus expono quis stoicus video deinde tunc dico sententia audeo


Quot ex istis dominos habet! Stare ante limen Callisti dominum suum vidi et eum, qui illi inpegerat titulum, qui inter reicula mancipia produxerat, aliis intrantibus excludi. Rettulit illi gratiam servus ille in primam decuriam coniectus, in qua vocem praeco experitur; et ipse illum invicem apologavit, et ipse non iudicavit domo sua dignum. Dominus Callistum vendidit; sed domino quam multa Callistus!

quot ex iste dominus habeo staris ante limen callisti dominus suus video et is qui ille inpegerat titulis qui inter reiculus mancipium produco alius intro excludo refero ille gratia servus ille in primus decuria coniectus in qui voco praeco experior et ipse ille invicem apologo et ipse non judico domus suus dignus dominus callistum vendo sed dominus quam multus callisto


Patrem servare bonum est, et sententiam prudenter in senatu dicere bonum est, et iuste decernere bonum est; ergo et patrem servare animal est et prudenter sententiam dicere animal est. Eo usque res exegit, ut risum tenere non possis: prudenter tacere bonum est, frugaliter cenare bonum est; ita et tacere et cenare animal est.

pater servaris bonus sum et sententia prudens in senatus dico bonus sum et justus decerno bonus sum ergo et pater servaris animal sum et prudens sententia dico animal sum eos usque res exigo ut risus teneo non possum prudens taceo bonus sum frugalis ceno bonus sum ita et taceo et ceno animal sum


Et animus meus animal est et ego animal sum, duo tamen non sumus. Quare? Quia animus mei pars est. Tune tunc aliquid per se numerabitur, cum per se stabit. Ubi vero alterius membrum erit, non poterit videri aliud. Quare? Dicam: quia quod aliud est, suum oportet esse et proprium et totum et intra se absolutum.

et animus meus animal sum et ego animal sum duo tamen non sum quaris quia animus meus pars sum tu tunc aliquis per sui numero cum per sui sto ubius verus alter membrum sum non possum video alius quaris dico quia qui alius sum suus oportet sum et proprius et totus et intra sui absolvo


Quid in longum ipse te differs? Expectabisne fenoris quaestum aut ex merce conpendium aut tabulas beati senis, cum fieri possis statim dives? Repraesentat opes sapientia, quas cuicumque fecit supervacuas, dedit. Haec ad alios pertinent; tu locupletibus propior es. Saeculum muta, nimis habes. Idem est autem omni saeculo, quod sat est.

quis in longus ipse tu differo expectabisne fenoris quaestus aut ex merce conpendium aut tabula beati senex cum fio possum statim dives repraesento ops sapientia qui quicumque facio supervacuus do hic ad alius pertineo tu locupletibus propior sum saeculis muto nimis habeo idem sum autem omnis saeculum qui satis sum


Video quo spectes; quaeris, quid huic epistulae infulserim, quod dictum alicuius animosum, quod praeceptum utile. Ex hac ipsa materia, quae in manibus fuit, mittetur aliquid. Obiurgat Epicurus non minus eos, qui mortem concupiscunt, quam eos, qui timent, et ait: Ridiculum est currere ad mortem taedio vitae, cum genere vitae, ut currendum ad mortem esset, effeceris.

video quo specto quaero quis hic epistula infulcio qui dico aliquis animosus qui praeceptum utilis ex hic ipse materia qui in manus sum mitto aliquis objurgo epicurus non paruus is qui mors concupisco quam is qui timeo et aio ridiculis sum curro ad mors taedium vita cum genus vita ut curro ad mors sum efficio


Aestimari non potest, quantam voluptatem capiam ex eo, quod lassitudo mea sibi ipsa adsuescit; non unctores, non balineum, non ullum aliud remedium quam temporis quaero. Nam quod labor contraxit, quies tollit. Haec qualiscumque cena aditiali iucundior erit.

aestimaris non possum quantus voluptas capio ex is qui lassitudo meus sui ipse assuesco non unctor non balineum non ullus alius remedium quam tempus quaero nam qui labor contraho quies tollo hic qualiscumque cena aditial jucundus sum


Dies iste, quem tamquam extremum reformidas, aeterni natalis est. Depone onus; quid cunctaris, tamquam non prius quoque relicto, in quo latebas, corpore exieris? Haeres, reluctaris; tum quoque magno nisu matris expulsus es. Gemis, ploras; et hoc ipsum flere nascentis est, sed tunc debebat ignosci: rudis et imperitus omnium veneras. Ex maternorum viscerum calido mollique fomento emissum adflavit aura liberior, deinde offendit durae manus tactus, tenerque adhuc et nullius rei gnarus obstipuisti inter ignota.

dies iste qui tamquam exter reformido aeternus natal sum depono onus quis cunctaris tamquam non prior quoque relinquo in quo lateo corpus exeo haereo reluctaris tum quoque magnus nisus mater expello sum gemo ploro et hic ipse fleo nasco sum sed tunc debeo ignosco rudis et imperitus omnis venio ex maternus viscera calidus mollio fomentum emitto afflo aura liber deinde offendo durus manus tango tener adhuc et nullus res gnarus obstipesco inter ignotus


Non debes admirari, si tantas invenis vitiorum proprietates; varia sunt, innumerabiles habent facies, comprendi eorum genera non possunt. Simplex recti cura est, multiplex pravi, et quantumvis novas declinationes capit. Idem moribus evenit; naturam sequentium faciles sunt, soluti sunt, exiguas differentias habent; his distorti plurimum et omnibus et inter se dissident.

non debeo admiraris si tantus invenio vitium proprietas vario sum innumerabilis habeo facies comprehendo is genus non possum simplex recingo cura sum multiplex pravus et quantus novo declinatio capio idem mos evenio natura sequor facilis sum soluo sum exiguus differentia habeo hic distorqueo multus et omnis et inter sui dissideo


Tutum aliqua res in mala conscientia praestat, nulla securum; putat enim se, etiam si non deprenditur, posse deprendi. Et inter somnos movetur et, quotiens alicuius scelus loquitur, de suo cogitat; non satis illi obliteratum videtur, non satis tectum. Nocens habuit aliquando latendi fortunam, numquam fiduciam. Vale.

tueor aliqui res in malus conscientia praesto nullus securus puto enim sui etiam si non deprehendo possum deprehendo et inter somnus moveo et quotiens aliquis scelus loquor de suus cogito non satis ille obliteratum video non satis tectum noceo habeo aliquando lateo fortuna numquam fiducia val


Persolvi id quod exegeras, quamquam in ordine rerum erat, quas moralis philosophiae voluminibus complectimur. Cogita, quod soleo frequenter tibi dicere, in istis nos nihil aliud quam acumen exercere. Totiens enim illo revertor: quid ista me res iuvat? Fortiorem fac iam, iustiorem, temperantiorem. Nondum exerceri vacat; adhuc medico mihi opus est.

persolvo is qui exigo quamquam in ordo res sum qui moral philosophia volumen complector cogito qui soleo frequens tu dico in iste nos nihil alius quam acumen exerceo totiens enim ille revorto quis iste ego res juvo fortis facio iam justus tempero nondum exerceo vaco adhuc medico ego opus sum


Quidam ex nostris existimant omnium istorum fortem tolerantiam non esse optabilem, sed ne abominandam quidem, quia voto purum bonum peti debet et tranquillum et extra molestiam positum. Ego dissentio. Quare? Primum quia fieri non potest, ut aliqua res bona quidem sit, sed optabilis non sit. Deinde si virtus optabilis est, nullum autem sine virtute bonum est, omne bonum optabile est. Deinde etiam tormentorum fortis patientia optabilis est.

quidam ex noster existimo omnis iste fortis tolerantia non sum optabilis sed ne abominor quidem quia veto purus bonus peto debeo et tranquillus et extra molestia pono ego dissentio quaris primus quia fio non possum ut aliqui res bonus quidem sum sed optabilis non sum deinde si virtus optabilis sum nullus autem sine virtus bonus sum omnis bonus optabilis sum deinde etiam tormentum fortis patientia optabilis sum


Piget esse iam singula; coguntur in unum sapores. In cena fit, quod fieri debebat in ventre. Expecto iam, ut mandueata manducata ponantur. Quantulo autem hoc minus est, festas excerpere atque ossa et dentium opera cocum fungi?

pigeo sum iam singulus cogo in unus sapor in cena fio qui fio debeo in venter expecto iam ut mandueata manduco pono quantulus autem hic paruus sum festus excerpo atque os et dens opus coquus fungor


Haec omnia in illum supervacuum studiorum liberalium gregem coice; illi mihi non profuturam scientiam tradunt, hi spem omnis scientiae eripiunt. Satius est supervacua scire quam nihil. Illi non praeferunt lumen, per quod acies derigatur ad verum; hi oculos mihi effodiunt. Si Protagorae credo, nihil in rerum natura est nisi dubium; si Nausiphani, hoc unum certum est, nihil esse certi; si Parmenidi, nihil est praeter unum; si Zenoni, ne unum quidem.

hic omnis in ille supervacuus studium liberalis grex coix ille ego non possum scientia trado hic spes omnis scientia eripio sero sum supervacuus scio quam nihil ille non praefero lumen per qui acies derego ad verus hic oculus ego effodio si protagoras credo nihil in res natura sum nisi dubius si nausiphanes hic unus certus sum nihil sum certus si parmenides nihil sum praeter unus si zeno ne unus quidem


Non vacat mihi verba dubie cadentia consectari et vafritiam in illis meam experiri. Adspice qui coeant populi, quae moenia clusis Ferrum acuant portis. Magno milli mihi animo strepitus iste belli circumsonantis exaudiendus est.

non vaco ego verbum dubius cado consectaris et vafritia in ille meus experior adspecio qui coeo populus qui moenia clusis ferrum acuo porta magnus ego ego animus strepitus iste bellum circumsono exaudio sum


Facilius natura intellegitur quam enarratur; itaque infans ille quid sit constitutio non novit, constitutionem suam novit. Et quid sit animal, nescit, animal esse se sentit.

facilis natura intellego quam enarro itaque infer ille quis sum constitutio non nosco constitutio suus nosco et quis sum animal nescio animal sum sui sentio


Nescimus aestimare res, de quibus non cum fama, sed cum rerum natura deliberandum est; nihil habent ista magnificum, quo mentes in se nostras trahant, praeter hoc, quod mirari illa consuevimus. Non enim, quia concupiscenda sunt, laudantur, sed concupiscuntur, quia laudata sunt, et cum singulorum error publicum fecerit, singulorum errorem facit publicus.

nescio aestimaris res de qui non cum fama sed cum res natura delibero sum nihil habeo iste magnificus quo mens in sui noster traho praeter hic qui miror ille consuesco non enim quia concupisco sum laudo sed concupisco quia laudo sum et cum singulus error publicus facio singulus error facio publicus


Quanta dementia est heredis sui res procurare et sibi negare omnia, ut tibi ex amico inimicum magna faciat hereditas. Plus enim gaudebit tua morte, quo plus acceperit. Istos tristes et superciliosos alienae vitae censores, suae hostes, publicos paedagogos assis ne feceris nec dubitaveris bonam vitam quam opinionem bonam malle.

quantus dementia sum heres suus res procuro et sui nego omnis ut tu ex amicus inimicus magnus facio hereditas multus enim gaudeo tuus mors quo multus accipio iste tristis et superciliosus alienus vita censor suus hostis publicus paedagogus adsum ne facio neque dubito bonus vita quam opinio bonus malo


In matrimonio praecipies, quomodo vivat eum uxore aliquis, quam virginem duxit, quomodo eum ea, quae alicuius ante matrimonium experta est, quemadmodum eum locuplete, quemadmodum cum indotata. An non putas aliquid esse discriminis inter sterilem et fecundam, inter proveetiorem provectiorem et puellam, inter matrem et novercam? Omnes species conplecti non possumus, atqui singulae propria exigunt; leges autem philosophiae breves sunt et omnia alligant.

in matrimonium praecipio quomodo vivo is uxor aliquis quam virgo duco quomodo is is qui aliquis ante matrimonium experior sum quemadmodum is locuples quemadmodum cum indotatus an non puto aliquis sum discrimen inter sterilis et fecundus inter proveetiorem proveho et puella inter mater et noverca omnis species conplecto non possum atqui singulus proprius exigo lex autem philosophia brevis sum et omnis alligo


Aliquando extrinsecus, quo admoneatur mortalitatis, intervenit, sed id leve et quod summam cutem stringat. Aliquo, inquam, incommodo addatur; maximum autem illud bonum est fixum. Ita dico: extrinsecus aliqua sunt incommoda, velut in corpore interdum robusto solidoque eruptiones quaedam pusularum et ulcuscula, nullum in alto malum est.

aliquando extrinsecus quo admoneo mortalitas intervenio sed is levis et qui summa cutis stringo aliquis inquam incommodus addo magnus autem ille bonus sum figo ita dico extrinsecus aliqui sum incommodus velut in corpus interdum robustus solidus eruptio quidam pusularis et ulcusculum nullus in altus malus sum


Deinde artam aetatem sibi dari non sinit: omnes, inquit, anni mei sunt. Nullum saeculum magnis ingeniis clusum est, nullum non cogitationi pervium tempus. Cum venerit dies ille, qui mixtum hoc divini humanique secernat, corpus hic, ubi inveni, relinquam, ipse me dis reddam. Nec nunc sine illis sum, sed gravi terrenoque detineor.

deinde artus aetas sui do non sino omnis inquam annus meus sum nullus saeculis magnus ingenium clusum sum nullus non cogitatio pervius tempus cos venio dies ille qui misceo hic divinus humanus secerno corpus hic ubi invenio relinquo ipse ego deus reddo neque nunc sine ille sum sed gravis terrenus detineo


Nec ideo te prohibuerim hos quoque audire, quibus admittere populum ac disserere consuetudo est, si modo hoc proposito in turbam prodeunt, ut meliores fiant faciantque meliores, si non ambitionis hoc causa exercent. Quid enim turpius philosophia captante clamores? Numquid aeger laudat medicum secantem?

neque ideo tu prohibeo hic quoque audio qui admitto populus atque dissero consuetudo sum si modo hic propono in turba proeo ut bonus fio facio bonus si non ambitio hic causa exerceo quis enim turpis philosophia capto clamor numquid aeger laudo medicus seco


Ex hac deploratione nascitur, ut ingrati divinorum interpretes simus; querimur, quod non semper, quod et pauca nobis et incerta et abitura contingant. Inde est, quod nec vivere nec mori volumus; vitae nos odium tenet, timor mortis. Natat omne consilium nec inplere nos ulla felicitas potest. Causa autem est, quod non pervenimus ad illud bonum inmensum et insuperabile, ubi necesse est resistat voluntas nostra, quia ultra summum non est locus.

ex hic deploratio nascor ut ingratus divinus interpres sum queror qui non semper qui et paucus nos et incertus et abeo contingo indus sum qui neque vivo neque morior volo vita nos odium teneo timor mors nato omnis consilium neque inpleo nos ullus felicitas possum causa autem sum qui non pervenio ad ille bonus immensus et insuperabilis ubi necesse sum resisto voluntas noster quia ultra superus non sum locus


Inquiro de te et ab omnibus sciscitor, qui ex ista regione veniunt, quid agas, ubi et cum quibus moreris. Verba dare non potes; tecum sum. Sic vive, tamquam quid facias auditurus sim, immo tamquam visurus. Quaeris quid me maxime ex iis, quae de te audio, delectet? Quod nihil audio, quod plerique ex his, quos interrogo, nesciunt quid agas.

inquiro de tu et ab omnis sciscitor qui ex iste regio venio quis ago ubi et cum qui morior verbum do non possum tu sum sic vivo tamquam quis facio audio sum immo tamquam video quaero quis ego magnus ex is qui de tu audio delecto qui nihil audio qui plerusque ex hic qui interrogo nescio quis ago


Altera significatio talis est: per quod in mala incidimus, bonum non est. Huic propositioni non erit consequens per divitias nos aut per voluptates in mala incidere; aut si per divitias in multa mala incidimus, non tantum bonum non sunt divitiae, sed malum sunt; vos autem illas dicitis tantum bonum non esse. Praeterea, inquit, conceditis divitias habere aliquid usus. Inter commoda illas numeratis; atqui eadem ratione ne commodum quidem erunt. Per illas enim multa nobis incommoda eveniunt.

alter significatio talis sum per qui in malus incido bonus non sum hic propositio non sum consequor per divitiae nos aut per voluptas in malus incido aut si per divitiae in multus malus incido non tantus bonus non sum divitiae sed malus sum tu autem ille dico tantus bonus non sum praeterea inquam concedo divitiae habeo aliquis utor inter commodus ille numero atqui idem ratio ne commodus quidem sum per ille enim multus nos incommodus evenio


Itaque et hoc ex illa serie rerum cohaerentium excerpam et, si qua erunt eiusmodi, non quaerenti tibi ultro mittam.

itaque et hic ex ille series res cohaereo excerpo et si qui sum eiusmodi non quaero tu ultro mitto


Si iustitia animal est, si fortitudo, si ceterae virtutes, utrum desinunt esse animalia, subinde autem rursus incipiunt, an semper sunt?

si iustitia animal sum si fortitudo si ceterus virtus utrum desino sum animal subinde autem rursus incipio an semper sum


Quaeris ergo, quomodo mihi consilium profectionis cesserit? Ut primum gravitatem urbis excessi et illum odorem culinarum fumantium, quae motae quicquid pestiferi vaporis obferunt, cum pulvere effundunt, protinus mutatam valitudinem sensi. Quantum deinde adiectum putas viribus, postquam vineas attigi? In pascuum emissus cibum meum invasi. Repeti vi ergo iam me; non permansit marcor ille corporis dubii et male cogitantis. Incipio toto animo studere.

quaero ergo quomodo ego consilium profectio cedo ut primus gravitas urbs excedo et ille odor culinaris fumo qui moueo quisquis pestifer vapor obferunt cum pulvis effundo protinus muto valitudo sentio quantus deinde adiectus puto vis postquam vinea attingo in pascuum emitto cibus meus invado repeto vis ergo iam ego non permaneo marcor ille corpus dubius et malus cogito incipio totus animus studeo


Quid sit hoc, aperiam. Aes prima statuae causa est. Numquam enim facta esset, nisi fuisset id, ex quo funderetur ducereturve. Secunda causa artifex est. Non potuisset enim aes illud in habitum statuae figurari, nisi accessissent peritae manus. Tertia causa est forma. Neque enim statua ista doryphoros aut diadumenos vocaretur, nisi haec illi esset inpressa facies. Quarta causa est faciendi propositum. Nam nisi hoc fuisset, facta non esset.

quis sum hic aperio aeoles primus statua causa sum numquam enim facio sum nisi sum is ex quo fundo duco secundus causa artifex sum non possum enim aes ille in habitus statua figuraris nisi accedo pereo manus tertius causa sum forma neque enim statua iste doryphoros aut diadumenus voco nisi hic ille sum impressus facies quartus causa sum facio propono nam nisi hic sum facio non sum


Omnia itaque ad rationem revocanda sunt. Stultius vero nihil est quam famam captare tristitiae et lacrimas adprobare, quas iudico sapienti viro alias permissas cadere, alias vi sua latas.

omnis itaque ad ratio revoco sum stultus verus nihil sum quam fama captaris tristitia et lacrima adprobaris qui judico sapio vir alius permitto cado alius vis suus latus


Ergo bona nasci ex malo non possunt. Nam si, ut dicitis, ob hoc unum sacrilegium malum est, quia multum mali adfert, si remiseris illi supplicia, si securitatem spoponderis, ex toto bonum erit. Atqui maximum scelerum supplicium in ipsis est.

ergo bonus nascor ex malus non possum nam si ut dico ob hic unus sacrilegium malus sum quia multus malus affero si remitto ille supplicium si securitas spoponderis ex totus bonus sum atqui magnus scelus supplicium in ipse sum


His quintam Plato adicit exemplar, quam ipse idean vocat; hoc est enim, ad quod respiciens artifex id, quod destinabat, effecit. Nihil autem ad rem pertinet, utrum foris habeat exemplar, ad quod referat oculos, an intus, quod ibi ipse concepit et posuit. Haec exemplaria rerum omnium deus intra se habet numerosque universorum, quae agenda sunt, et modos mente conplexus est; plenus his figuris est, quas Plato ideas appellat, inmortales, inmutabiles, infatigabiles. Itaque homines quidem pereunt, ipsa autem humanitas, ad quam homo effingitur, permanet, et hominibus laborantibus, intereuntibus illa nihil patitur.

hic quintus plato adicio exemplar quam ipse idea voco hic sum enim ad qui respicio artifex is qui destino efficio nihil autem ad res pertineo utrum foris habeo exemplar ad qui refero oculus an intus qui ibi ipse concipio et pono hic exemplaris res omnis deus intra sui habeo numerus universor qui ago sum et modus mens complector sum plenus hic figura sum qui plato idea appello inmortal inmutabilis infatigabilis itaque homo quidem pereo ipse autem humanitas ad quam homo effingo permaneo et homo laboro intereo ille nihil patior


Non minus pervigilant, non minus potant, et oleo et mero viros provocant; aeque invitis ingesta visceribus per os reddunt et vinum omne vomitu remetiuntur; aeque nivem rodunt, solacium stomachi aestuantis. Libidine vero ne maribus quidem cedunt, pati natae, di illas deaeque male perdant! Adeo perversum commentae genus inpudicitiae viros ineunt. Quid ergo mirandum est maximum medicorum ac naturae peritissimum in mendacio prendi, cum tot feminae podagricae calvaeque sint? Beneficium sexus sui vitiis perdiderunt et, quia feminam exuerant, damnatae sunt morbis virilibus.

non paruus pervigilo non paruus poto et oleum et merus vir provoco aequus invitus ingero viscera per os reddo et vinum omnis vomo remetior aequus nix rodo solacium stomachus aestuo libido verus ne maris quidem cedo patior nascor deus ille defervesco malus perdo adeo perverto commentus genus impudicitia vir ineo quis ergo miror sum magnus medicus atque natura pereo in mendacium prehendo cum tot femina podagricus calva sum beneficium sexus suus vitium perdo et quia femina exuo damno sum morbus virilis


Vide, quantum rerum per unam gulam transiturarum permisceat luxuria, terrarum marisque vastatrix. Nceesse necesse est itaque inter se tam diversa dissideant et hausta male male digerantur aliis alio nitentibus. Nec mirum, quod inconstans variusque ex discordi cibo morbus est et illa ex contrariis naturae partibus in eundem compulsa redundant. Inde tam multo aegrotamus genere quam vivimus.

video quantus res per unus gula transituraris permisceo luxuria terra mare vastatrix nceesse necesse sum itaque inter sui tam diverto dissideant et haurio malus malus digero alius alius niteo neque mirus qui inconsto varius ex discordi cibus morbus sum et ille ex contrarius natura pars in idem compello redundo indus tam multus aegroto genus quam vivo


Vexari te destillationibus crebris ac febriculis, quae longas destillationes et in consuetudinem adductas secuntur, eo molestius mihi est, quia expertus sum hoc genus valetudinis, quod inter initia contempsi; poterat adhuc adulescentia iniurias ferre et se adversus morbos contumaciter gerere. Deinde succubui et eo perductus sum, ut ipse destillarem ad summam maciem deductus.

vexaris tu destillatio creber atque febriculis qui longus destillatio et in consuetudo adduco secor is molestus ego sum quia experior sum hic genus valetudo qui inter initium contemno possum adhuc adulescentia injuria fero et sui adverro morbus contumax gero deinde succumbo et is perduco sum ut ipse destillaris ad summa macies deduco


Adice nunc, quod sacrilegium, si omnino ex aliqua parte bonum est, etiam honestum erit et recte factum vocabitur: nostra enim actio est. Quod nullius mortalium cogitatio recipit.

adicio nunc qui sacrilegium si omnino ex aliqui pars bonus sum etiam honestus sum et rectus facio voco noster enim actium sum qui nullus mortalis cogitatio recipio


Quid ergo? Ulli loco indicendum est odium? Minime. Sed quemadmodum aliqua vestis sapienti ac probo viro magis convenit quam aliqua, nec ullum colorem ille odit, sed aliquem parum putat aptum esse frugalitatem professo; sic regio quoque est, quam sapiens vir aut ad sapientiam tendens declinet tamquam alienam bonis moribus.

quis ergo ullus locus indico sum odium paruus sed quemadmodum aliqui vestio sapio atque probo vir magis convenio quam aliqui neque ullus color ille odi sed aliquis parum puto aptus sum frugalitas profiteor sic regius quoque sum quam sapio vir aut ad sapientia tendo declino tamquam alienus bonus mos


Etiamnunc interrogo: nempe fortitudo optabilis est? Atqui pericula contemnit et provocat. Pulcherrima pars eius maximeque mirabilis illa est, non cedere ignibus, obviam ire vulneribus, interdum tela ne vitare quidem, sed pectore excipere. Si fortitudo optabilis est, et tormenta patienter ferre optabile est; hoc enim fortitudinis pars est. Sed separa ista, ut dixi; nihil erit quod tibi faciat errorem. Non enim pati tormenta optabile est, sed pati fortiter. Illud opto fortiter, quod est virtus.

etiamnum interrogo nempe fortitudo optabilis sum atqui periculum contemno et provoco pulcher pars is magnus mirabilis ille sum non cedo ignis obvius eo vulnus interdum telum ne vitaris quidem sed pectus excipio si fortitudo optabilis sum et tormentum patienter fero optabilis sum hic enim fortitudo pars sum sed separo iste ut dico nihil sum qui tu facio error non enim patior tormentum optabilis sum sed patior fortis ille opto fortis qui sum virtus


Uror, sed invictus. Quidni hoc optabile putem — non quod urit me ignis, sed quod non vincit? Nihil est virtute praestantius, nihil pulchrius. Et bonum est et optabile, quicquid ex huius geritur imperio. Vale.

uro sed invictus quis hic optabilis puto non qui uro ego ignis sed qui non vincio nihil sum virtus praesto nihil pulcher et bonus sum et optabilis quisquis ex hic gero imperium val


A quibus dissentio: dissimillima enim utriusque rei condicio est. Illic aurum possum sine vipera tollere, hic lucrum sine sacrilegio facere non possum. Lucrum istud non est adpositum sceleri, sed inmixtum.

ab qui dissentio dissimilis enim uterque res condicio sum illic aurum possum sine vipera tollo hic lucrum sine sacrilegium facio non possum lucrum iste non sum appono scelus sed immixtus


In Nomentanum meum fugi, quid putas? Urbem? Immo febrem et quidem subrepentem. Iam manum mihi iniecerat. Medicus initia esse dicebat motis venis et incertis et naturalem turbantibus modum. Protinus itaque parari vehiculum iussi; Paulina mea retinente exire perseveravi; illud mihi ore erat domini mei Gallionis, qui cum in Achaia febrem habere coepisset, protinus navem ascendit clamitans non corporis esse, sed loci morbum.

in nomentanus meus fugio quis puto urbs immo febris et quidem subrepo iam manus ego injacio maedicus initium sum dico moveo venio et incertus et natural turbo modus protinus itaque paro vehiculis iubeo paulinus meus retineo exeo persevero ille ego os sum dominus meus gallio qui cum in achaia febris habeo coepio protinus navo ascendo clamito non corpus sum sed locus morbus


Quid proderit facilitas tua, cum ecce id nullo modo Latine exprimere possim, propter quod linguae nostrae convicium feci? Magis damnabis angustias Romanas, si scieris unam syllabam esse, quam mutare non possum. Quae sit haec, quaeris? Τὸ ὄν. Duri tibi videor ingenii; in medio positum, posse sic transferri, ut dicam quod est. Sed multum interesse video; cogor verbum pro vocabulo ponere.

quis prosum facilitas tuus cum ecce is nullus modo latinum exprimo possum propter qui lingua noster convicium facio magis damno angustiae romanus si scio unus syllaba sum quam muto non possum qui sum hic quaero durius tu video ingenium in medium pono possum sic transfero ut dico qui sum sed multus intersum video cogo verbum pro vocabulum pono


Nunc vero quam longe processerunt mala valitudinis! Has usuras voluptatium pendimus ultra modum fasque concupitarum. Innumerabiles esse morbos non miraberis: cocos numera. Cessat omne studium et liberalia professi sine ulla frequentia desertis angulis praesident. In rhetorum ac philosophorum scholis solitudo est; at quam celebres culinae sunt, quanta circa nepotum focos iuventus premitur!

nunc verus quam longus procedo malus valitudo hic utor voluptas pendo ultra modus for concupitaris innumerabilis sum morbus non miro coquus numero cesso omnis studium et liberalis profiteor sine ullus frequentia desero angulis praesideo in rhetor atque philosophus schola solitudo sum at quam celeber culina sum quantus circa nepos focus juventus premo


Quanto satius est aperte accusare ebrietatem et vitia eius exponere, quae etiam tolerabilis homo vitaverit, nedum perfectus ac sapiens, cui satis est sitim extinguere, qui, etiam si quando hortata est hilaritas aliena causa producta longius, tamen citra ebrietatem resistit.

quantus sero sum apertus accuso ebrietas et vitio is expono qui etiam tolerabilis homo vito nedum perficio atque sapio qui satis sum sitis extinguere qui etiam si quando horto sum hilaritas alienus causa produco longus tamen citer ebrietas resisto


Erras, si istorum tibi qui occurrunt vultibus credis; hominum effigies habent, animos ferarum, nisi quod illarum perniciosus est primus incursus; quos transiere, non quaerunt. Numquam enim illas ad nocendum nisi necessitas incitat; aut fame aut timore coguntur ad pugnam; homini perdere hominem libet.

erro si iste tu qui occurro vultus credo homo effigio habeo animus ferus nisi qui ille perniciosus sum primus incursus qui transeo non quaero numquam enim ille ad noceo nisi necessitas incito aut fames aut timor cogo ad pugna homo perdo homo libet


Quid in otio facio? Ulcus meum curo. Si ostenderem tibi pedem turgidum, lividam manum aut contracti cruris aridos nervos, permitteres mihi uno loco iacere et fovere morbum meum. Maius malum est hoc, quod non possum tibi ostendere; in pectore ipso collectio et vomica est. Nolo nolo laudes, nolo dicas: o magnum virum! contempsit omnia et damnatis humanae vitae furoribus fugit.

quis in otium facio ulcus meus curo si ostendo tu pedis turgidus lividus manus aut contraho crus aridus nervus permitto ego unus locus iacio et foveo morbus meus magnus malus sum hic qui non possum tu ostendo in pectus ipse collectio et vomica sum nolo nolo laus nolo dico o magnus vir contemno omnis et damno humanus vita furor fugio


Et adhuc plebeias fistulas loquor; quid, cum ad balnea libertinorum pervenero? Quantum statuarum, quantum columnarum est nihil sustinentium, sed in ornamentum positarum inpensae causa! Quantum aquarum per gradus cum fragore labentium! Eo deliciarum pervenimus, ut nisi gemmas calcare nolimus.

et adhuc plebeius fistula loquor quis cum ad balneum libertinus pervenio quantus statua quantus columnaris sum nihil sustineo sed in ornamentum positaris impensa causa quantus aqua per gradus cum fragor labor eos deliciae pervenio ut nisi gemma calcaris nolo


Deinde si sapiens, cui corpus molestum est, nec miser habebitur nec beatus, sed in medio relinquetur, vita quoque eius nec adpetenda erit nec fugienda. Quid autem tam absurdum quam sapientis vitam adpetendam non esse? Aut quid tam extra fidem quam esse aliquam vitam nec adpetendam nec fugiendam? Deinde si damna corporis miserum non faciunt, beatum esse patiuntur. Nam quibus potentia non est in peiorem transferendi statum, ne interpellandi quidem optimum.

deinde si sapio qui corpus molestus sum neque miser habeo neque beatus sed in medium relinquo vito quoque is neque adpeto sum neque fugio quis autem tam absurdus quam sapio vita adpeto non sum aut quis tam extra fides quam sum aliqui vita neque adpeto neque fugio deinde si damno corpus miser non facio beatus sum patior nam qui potentia non sum in malus transfero status ne interpello quidem bonus


Meditare mortem; qui hoc dicit, meditari libertatem iubet. Qui mori didicit, servire dedidicit; supra omnem potentiam est, certe extra omnem. Quid ad illum carcer et custodia et claustra? Liberum ostium habet. Una est catena, quae nos alligatos tenet, amor vitae, qui ut non est abiciendus, ita minuendus est, ut si quando res exiget, nihil nos detineat nec inpediat, quo minus parati simus, quod quandoque faciendum est, statim facere. Vale.

meditaris mors qui hic dico meditaris libertas iubeo qui morior disco servio dedisco supra omnis potentia sum certus extra omnis quis ad ille carcer et custodia et claustra liber ostium habeo unus sum catena qui nos alligo teneo amor vita qui ut non sum abicio ita minuo sum ut si quando res exigo nihil nos detineo neque inpediat quo paruus paro sum qui quandoque facio sum statim facio val


aurum quidem et argentum et propter ista numquam pacem agens ferrum, quasi male nobis committerentur, abscondit. Nos in lucem, propter quae pugnaremus, extulimus; nos et causas periculorum nostrorum et instrumenta disiecto terrarum pondere cruimus eruimus; nos fortunae mala nostra tradidimus nec erubescimus summa apud nos haberi, quae fuerant ima terrarum.

aurum quidem et argentum et propter iste numquam pax ago ferrum quasi malus nos committo abscondo nos in lux propter qui pugno effero nos et causa periculum noster et instrumentum disjecto terra pondus cruimus eruo nos fortuna malus noster trado neque erubesco summus apud nos habeo qui sum imus terra


In hoc angulo ille Carthaginis horror, cui Roma debet, quod tantum semel capta est, abluebat corpus laboribus rusticis fessum. Exercebat enim opere se terramque, ut mos fuit priscis, ipse subigebat. Sub hoc ille tecto tam sordido stetit, hoc illum pavimentum tam vile sustinuit.

in hic angulus ille carthago horror qui roma debeo qui tantus semel capio sum abluo corpus labor rusticus fatisco exerceo enim opus sui terra ut mos sum priscus ipse subigo sub hic ille tectum tam sordidus sto hic ille pavimentum tam vilis sustineo


Apparet enim mollem fuisse, non mitem. Hoc istae ambages compositionis, hoc verba transversa, hoc sensus miri, magni quidem saepe, sed enervati dum exeunt, cuivis manifestum facient. Motum illi felicitate nimia caput.

appareo enim mollis sum non mitis hic iste ambages compositio hic verbum transverto hic sensus mirus magnus quidem saepe sed enervo dum exeo quivis manifestus facio motus ille felicitas nimius caput


Itaque iudicium quidem tuum sustine, ceterum omnia tibi in integro serva. Si vera sunt ista, abstinuisse animalibus innocentia est; si falsa, frugalitas est. Quod istic credulitatis tuae damnum est? Alimenta tibi leonum et vulturum eripio.

itaque iudicium quidem tuus sustineo ceterum omnis tu in integer servo si verus sum iste abstineo animal innocens sum si fallo frugalitas sum qui istic credulitas tuus damnum sum alimentum tu leo et vultur eripio


Magnus ille remissius loquitur et securius; quaecumque dicit, plus habent fiduciae quam curae.

magnus ille remitto loquor et securus quicumque dico multus habeo fiducia quam cura


Quid fieri soleat, quid oporteat, in universum et mandari potest et scribi; tale consilium non tantum absentibus, etiam posteris datur. Illud alterum, quando fieri debeat aut quemadmodum, ex longinquo nemo suadebit, cum rebus ipsis deliberandum est.

quis fio soleo quis oportet in universus et mandaris possum et scribo talis consilium non tantus absum etiam posterus do ille alter quando fio debeo aut quemadmodum ex longinquus nemo suadeo cum res ipse delibero sum


Nulla enim avaritia sine poena est, quamvis satis sit ipsa poenarum. O quantum lacrimarum, quantum laborum exigit! Quam misera desiderat esse, quam misera e partis est! Adice cotidianas sollicitudines, quae pro modo habendi quemque discruciant. Maiore tormento pecunia possidetur quam quaeritur. Quantum damnis ingemescunt, quae et magna incidunt et videntur maiora! Denique ut illis fortuna nihil detrahat, quidquid non adquiritur, damnum est.

nullus enim avaritia sine poena sum quivis satis sum ipse poena o quantus lacrimaris quantus labor exigo quam misero desidero sum quam misero e pars sum adicio cottidianus sollicitudo qui pro modo habeo quisque discrucio magnus tormentum pecunia possideo quam quaero quantus damnum ingemescunt qui et magnus incido et video magnus denique ut ille fortuna nihil detraho quisquis non acquiro damnum sum


Mortem times; at quomodo illam media boletatione contemnis? Vivere vis; scis enim? Mori times; quid porro? Ista vita non mors est? C Caesar, cum illum transeuntem per Latinam viam unus ex custodiarum agmine demissa usque in pectus vetere barba rogaret mortem: nunc enim, inquit, vivis? Hoc istis respondendum est, quibus succursura mors est: mori times; nunc enim vivis?

mors timeo at quomodo ille medius boletatio contemno vivo volo scio enim morior timeo quis porro iste vito non mors sum que caesar cum ille transeo per latinus via unus ex custodiaris agmen demitto usque in pectus veto barba rogo mors nunc enim inquam vivo hic iste respondeo sum qui succurro mors sum morior timeo nunc enim vivo


Potest aliquis disputare an illo tempore capessenda fuerit sapienti res publica. Quid tibi vis, Marce Cato? Iam non agitur de libertate; olim pessumdata est. Quaeritur, utrum Caesar an Pompeius possideat rem publicam; quid tibi cum ista contentione? Nullae partes tuae sunt; dominus eligitur. Quid tua, uter vincat? Potest melior vincere, non potest non peior esse, qui vicerit. Ultimas partes attigi Catonis. Sed ne priores quidem anni fuerunt qui sapientem in illam rapinam rei publicae admitterent; quid aliud quam vociferatus est Cato et misit irritas voces, cum modo per populi levatus manus et obrutus sputis exportandus extra forum traheretur, modo e senatu in carcerem duceretur?

possum aliquis disputaris an ille tempus capesso sum sapio res publicus quis tu volo marcus cato iam non ago de libertas olim pessumdata sum quaero utrum caesar an pompejus possideo res publicus quis tu cum iste contentio nullus pars tuus sum dominus eligo quis tuus uter vinco possum bonus vinco non possum non malus sum qui vinco ulter pars attingo cato sed ne prior quidem annus sum qui sapio in ille rapina res publicus admitto quis alius quam vocifero sum cato et mitto irrito voco cum modo per populus levo manus et obruo spuo exporto extra forum traho modo e senatus in carcer duco


Praeterea aliud est laus, aliud laudatio, haec et vocem exigit. Itaque nemo dicit laudem funebrem, sed laudationem, cuius officium oratione constat. Cum dicimus aliquem laude dignum, non verba illi benigna hominum, sed iudicia promittimus. Ergo laus etiam taciti est bene sentientis ac bonum virum apud se laudantis.

praeterea alius sum laus alius laudatio hic et voco exigo itaque nemo dico laus funebris sed laudatio qui officium oratio consto cos dico aliquis laus dignus non verbum ille benignus homo sed iudicium promitto ergo laus etiam taceo sum bene sentio atque bonus vir apud sui laudo


Ergo tuam quoque virtutem non magis laudabis, si corpus illi tuum integrum fortuna praestiterit quam si ex aliqua parte mutilatum; alioqui hoc erit ex servorum habitu dominum aestimare. Omnia enim ista, in quae dominium casus exercet, serva sunt, pecunia et corpus et honores, inbecilla, fluida, mortalia, possessionis incertae. Illa rursus libera et invicta opera virtutis, quae non ideo magis adpetenda sunt, si benignius a fortuna tractantur, nec minus, si aliqua iniquitate rerum premuntur.

ergo tuus quoque virtus non magis laudo si corpus ille tuus integer fortuna praesto quam si ex aliqui pars mutilo alioqui hic sum ex servus habitus dominus aestimaris omnis enim iste in qui dominium casus exerceo servo sum pecunia et corpus et honor imbecillus fluidus mortalia possessio incertus ille rursus liber et invictus opus virtus qui non ideo magis adpeto sum si benignus ab fortuna tracto neque paruus si aliqui iniquitas res premo


Triginta, inquit, tyranni Socraten circumsteterunt nec potuerunt animum eius infringere. Quid interest, quot domini sint? Servitus una est. Hanc qui contempsit, in quantalibet turba dominantium liber est.

triginta inquam tyrannus socrates circumsto neque possum animus is infringo quis intersum quot dominus sum servio unus sum hic qui contemno in quantus turba dominor liber sum


Tu nobis te, ut facis, fortem praesta et sarcinas contrahe. Nihil ex his, quae habemus, necessarium est. Ad legem naturae revertamur; divitiae paratae sunt. Aut gratuitum est, quo egemus, aut vile; panem et aquam natura desiderat Nemo ad haec pauper est, intra quae quisquis desiderium suum clusit, cum ipso Iove de felicitate contendat, ut ait Epicurus, cuius aliquam vocem huic epistulae involvam.

tu nos tu ut facio fortis praesto et sarcina contraho nihil ex hic qui habeo necessarius sum ad lex natura revorto divitiae paro sum aut gratuitus sum quo egeo aut vilis panis et aqua natura desidero nemo ad hic pauper sum intra qui quisquis desiderium suus claudo cum ipse iuppiter de felicitas contendo ut aio epicurus qui aliqui voco hic epistula involvo


Sed si deponere illam in animo est et libertas bona fide placuit, in hoc autem unum advocationem petis, ut sine perpetua sollicitudine id tibi facere contingat, quidni tota te cohors Stoicorum probatura sit? Omnes Zenones et Chrysippi moderata, honesta, tua suadebunt.

sed si depono ille in animus sum et libertas bonus fides placeo in hic autem unus advocatio peto ut sine perpetuus sollicitudo is tu facio contingo quis totus tu cohors stoicus probo sum omnis zeno et chrysippus modero honestus tuus suadeo