Hic homini satis alimentorum citra sanguinem esse credebat et crudelitatis consuetudinem fieri, ubi in voluptatem esset adducta laceratio. Adiciebat contrahendam materiam esse luxuriae; colligebat bonae valitudini contraria esse alimenta varia et nostris aliena corporibus.

hic homo satis alimentor citer sanguis sum credo et crudelitas consuetudo fio ubi in voluptas sum adduco laceratio adicio contraho materia sum luxuria colligo bonus valitudo contrarius sum alimentum vario et noster alienus corpus


At quanto ego de illis melius existimo! Ipsi quoque haec possunt facere, sed nolunt. Denique quem umquam ista destituere temptantem? Cui non faciliora apparuere in actu? Non quia difficilia sunt, non audemus, sed quia non audemus, difficilia sunt.

at quantus ego de ille bonus existimo ipse quoque hic possum facio sed nolo denique qui umquam iste destituo tento qui non facilis appareo in actus non quia difficilis sum non audeo sed quia non audeo difficilis sum


Quid est in tormentis, quid est in aliis, quae adversa appellamus, mali? Hoc, ut opinor, succidere mentem et incurvari et succumbere. Quorum nihil sapienti viro potest evenire; stat rectus sub quolibet pondere. Nulla illum res minorem facit; nihil illi eorum, quae ferenda sunt, displicet. Nam quicquid cadere in hominem potest, in se cecidisse non queritur. Vires suas novit. Scit se esse oneri ferendo.

quis sum in tormentum quis sum in alius qui adverso appello malus hic ut opinor succido mens et incurvaris et succumbo qui nihil sapio vir possum evenio sto rectus sub quilibet pondus nullus ille res paruus facio nihil ille is qui fero sum displiceo nam quisquis cado in homo possum in sui cado non queror vireo suus nosco scio sui sum onus fero


Expecto epistulas tuas, quibus mihi indices, circuitus Siciliae totius quid tibi novi ostenderit, et ante omnia de ipsa Charybdi certiora. Nam Scyllam saxum esse et quidem non terribile navigantibus optime scio; Charybdis an respondeat fabulis, perscribi mihi desidero et, si forte observaveris, dignum est autem quod observes, fac nos certiores, utrum uno tantum vento agatur in vertices an omnis tempestas aeque mare illud contorqueat, et an verum sit, quicquid illo freti turbine abreptum est, per multa milia trahi conditum et circa Tauromenitanum litus emergere.

expecto epistula tuus qui ego indico circumeo sicilia totus quis tu nosco ostendo et ante omnis de ipse charybdis certus nam scylla saxum sum et quidem non terribilis navigo optume scio charybdis an respondeo fabula perscribo ego desidero et si fors observo dignus sum autem qui observo facio nos certus utrum unus tantus venio ago in vertex an omnis tempestas aequus mare ille contorqueo et an verus sum quisquis ille fretus turbo arrepo sum per multus mille traho condio et circa tauromenitani litus emergo


Ergo omnibus constitutionis suae sensus est et inde membrorum tam expedita tractatio, nec ullum maius indicium habemus cum hac illa ad vivendum venire notitia, quam quod nullum animal ad usum sui rude est.

ergo omnis constitutio suus sensus sum et inde membrum tam expedio tractatio neque ullus magnus indicium habeo cum hic ille ad vivo venio notitia quam qui nullus animal ad usus suus rudo sum


Non potest gaudere, nisi fortis, nisi iustus, nisi temperans. Quid ergo? inquis, Stulti ac mali non gaudent? Non magis quam praedam nancti leones. Cum fatigaverunt se vino ac libidinibus, cum illos nox inter vitia defecit, cum voluptates angusto corpori ultra quam capiebat ingestae suppurare coeperunt, tunc exclamant miseri Vergilianum illum versum: Namque ut supremam falsa inter gaudia noctem Egerimus, nosti.

non possum gaudeo nisi fortis nisi iustus nisi tempero quis ergo inquam stultus atque malus non gaudeo non magis quam praeda nanciscor leo cos fatigo sui vinum atque libido cum ille nox inter vitio deficio cum voluptas angustus corpus ultra quam capio ingero suppuraris coepio tunc exclamo miser vergilianus ille verro namque ut superus fallo inter gaudium nox ago nosco


Hoc si dicas, aliquod arboris ac sati bonum novimus; hoc non est in prima fronde, quae emissa eum maxime solum rumpit. Est aliquod bonum tritici; hoc nondum est in herba lactente nec cum folliculo se exerit spica mollis, sed cum frumentum aestas et debita maturitas coxit. Quemadmodum omnis natura bonum suum nisi consummata non profert, ita hominis bonum non est in homine, nisi cum illi ratio perfecta est.

hic si dico aliqui arbor atque sero bonus nosco hic non sum in primus frons qui emitto is magnus solus rumpo sum aliqui bonus triticum hic nondum sum in herba lacteo neque cum folliculus sui exsum spico mollio sed cum frumentum aestas et debeo maturitas coquo quemadmodum omnis natura bonus suus nisi consummo non profero ita homo bonus non sum in homo nisi cum ille ratio perficio sum


Illud, mi Lucili, non est quod te inpediat, quo minus de nobis bene speres, quod malitia nos iam tenet, quod diu in possessione nostri est; ad neminem ante bona mens venit quam mala. Omnes praeoccupati sumus. Virtutes discere vitia dediscere est.

ille ego lucilis non sum qui tu inpediat quo paruus de nos bene spero qui malitia nos iam teneo qui diu in possessio noster sum ad nemo ante bonus mens venio quam malus omnis praeoccupo sum virtus disco vitio dedisco sum


Quod accidit alicui, utrum extra id, cui accidit, est an in eo, cui accidit? Si in eo est, cui accidit, tam corpus est quam illud, cui accidit. Nihil enim accidere sine tactu potest; quod tangit, corpus est. Si extra est, posteaquam acciderat, recessit. Quod recessit, motum habet. Quod motum habet, corpus est. Speras me dicturum non esse aliud cursum, aliud currere, nec aliud calorem, aliud calere, nec aliud lucem, aliud lucere; concedo ista alia esse, sed non sortis alterius.

qui accido aliqui utrum extra is qui accido sum an in is qui accido si in is sum qui accido tam corpus sum quam ille qui accido nihil enim accido sine tango possum qui tango corpus sum si extra sum posteaquam accido recedo qui recedo motus habeo qui motus habeo corpus sum spero ego dico non sum alius cursus alius curro neque alius calor alius caleo neque alius lux alius luceo concedo iste alius sum sed non sors alter


Sunt, inquit, naturae corporum, tamquam hic homo est, hic equus. Has deinde sequuntur motus animorum enuntiativi corporum. Hi habent proprium quiddam et a corporibus seductum, tamquam video Catonem ambulantem. Hoc sensus ostendit, animus credidit. Corpus est, quod video, cui et oculos intendi et animum. Dico deinde: Cato ambulat. Non corpus, inquit, est, quod nunc loquor, sed enuntiativum quiddam de corpore, quod alii effatum vocant, alii enuntiatum, alii dictum. Sic cum dicimus sapientiam, corporale quiddam intellegimus; cum dicimus sapit, de corpore loquimur. Plurimum autem interest, utrum illum dicas an de illo.

sum inquam natura corpus tamquam hic homo sum hic equus hic deinde sequor moueo animus enuntiativus corpus hic habeo proprius quidam et ab corpus seduco tamquam video cato ambulo hic sensus ostendo animus credo corpus sum qui video qui et oculus intendo et animus dico deinde cato ambulo non corpus inquam sum qui nunc loquor sed enuntiativus quidam de corpus qui alius effor voco alius enuntio alius dico sic cum dico sapientia corporal quidam intellego cum dico sapio de corpus loquor multus autem intersum utrum ille dico an de ille


Adfer, quem Fabiano possis praeponere. Dic Ciceronem, cuius libri ad philosophiam pertinentes paene totidem sunt, quot Fabiani; cedam, sed non statim pusillum est, si quid maximo minus est. Dic Asinium Pollionem; cedam, et respondeamus: in re tanta eminere est post duos esse. Nomina adhuc. T. Livium, scripsit enim et dialogos, quos non magis philosophiae adnumerare possis quam historiae, et ex professo philosophiam continentis libros; huic quoque dabo locum. Vide tamen, quam multos antecedat, qui a tribus vincitur et tribus eloquentissimis.

affero qui fabianus possum praepono dico cicero qui liber ad philosophia pertineo paene totidem sum quot fabianus cedo sed non statim pusillus sum si quis maximus paruus sum dico asinius pollio cedo et respondeo in res tantus emineo sum post duo sum nomen adhuc t livius scribo enim et dialogus qui non magis philosophia adnumeraris possum quam historia et ex profiteor philosophia contineo liber hic quoque do locus video tamen quam multus antecedo qui ab tres vincio et tres eloquens


O quam te memorem, virgo? Namque haut tibi vultus Mortalis nec vox hominem sonat. Sis felix, nostrumque leves quaecumque laborem. Aderit levabitque, si colere eam voluerimus. Colitur autem non taurorum opimis corporibus contrucidatis nec auro argentoque suspenso nec in thensauros stipe infusa, sed pia et recta voluntate.

o quam tu memoro virgo namque haud tu vultus mortal neque vox homo sono sum felix noster levo quicumque labor adsum levo si colo is volo colo autem non taurus opimus corpus contrucido neque aurum argentum suspendo neque in thesaurus stipe infundo sed pius et recta voluntas


Credamus illi; bono suo utatur. Ire in cogitationem iubet et dispicere, quid ex hac tranquillitate ac modestia morum sapientiae debeam, quid aetati, et diligenter excutere, quae non possim facere, quae nolim †prodesse habiturus ad qui si nolim quidquid non posse me gaudeo†. Quae enim querella est, quod incommodum, si quidquid debebat desinere, defecit?

credo ille bonus suus uto irus in cogitatio iubeo et dispicio quis ex hic tranquillitas atque modestia mos sapientia debeo quis aetas et diligenter excutio qui non possum facio qui nolo prosum habeo ad qui si nolo quisquis non possum ego gaudeo qui enim querela sum qui incommodus si quisquis debeo desino deficio


Utrum laudati an laudantis? Utriusque, Meum, qui laudor; quia natura me amantem omnium genuit, et bene fecisse gaudeo, et gratos me invenisse virtutum interpretes laetor; hoc plurium bonum est, quod grati sunt, sed et meum. Ita enim animo conpositus sum, ut aliorum bonum meum iudicem, utique eorum, quibus ipse sum boni causa.

utrum laudo an laudo uterque meus qui laudo quia natura ego amo omnis gigno et bene facio gaudeo et gratus ego invenio virtus interpres laeto hic multus bonus sum qui gratus sum sed et meus ita enim animus conpono sum ut alius bonus meus judico utique is qui ipse sum bonus causa


Quare ego hoc supplicio nequitiam liberem? Quare non semper illam in suspenso relinquam?

quaris ego hic supplicium nequitia libero quaris non semper ille in suspendo relinquo


Deinde etiam si recte faciunt, nesciunt facere se recte. Non potest enim quisquam nisi ab initio formatus et tota ratione compositus omnes exequi numeros, ut sciat, quando oporteat et in quantum et cum quo et quemadmodum et quare. Non potest toto animo honesta conari, ne constanter quidem aut libenter, sed respiciet, sed haesitabit.

deinde etiam si rectus facio nescio facio sui rectus non possum enim quisquam nisi ab initium formo et totus ratio compono omnis exequio numerus ut scio quando oportet et in quantus et cum quo et quemadmodum et quare non possum totus animus honestus conor ne consto quidem aut libet sed respicio sed haesito


In duas partes virtus dividitur, in contemplationem veri et actionem. Contemplationem institutio tradit, actionem admonitio. Virtutem et exercet et ostendit recta actio. Acturo autem si prodest qui suadet, et qui monet proderit. Ergo si recta actio virtuti necessaria est, rectas autem actiones admonitio demonstrat, et admonitio necessaria est.

in duo pars virtus divido in contemplatio verus et actio contemplatio institutio trado actio admonitio virtus et exerceo et ostendo recta actium ago autem si prodo qui suadeo et qui moneo prosum ergo si recta actium virtus necessarius sum recingo autem actio admonitio demonstro et admonitio necessarius sum


Haec ergo et eiusmodi vitia, quae alicui inpressit imitatio, non sunt indicia luxuriae nec animi corrupti; propria enim esse debent et ex ipso nata, ex quibus tu aestimes alicuius adfectus. Iracundi hominis iracunda oratio est, commoti nimis incitata, delicati tenera et fluxa.

hic ergo et eiusmodi vitio qui aliqui inpremo imitatio non sum indicium luxuria neque animus corrumpo proprius enim sum debeo et ex ipse nata ex qui tu aestimo aliquis affectus iracundus homo iracundus oratio sum commoveo nimis incito delicatus tener et fluo


Est istud laudantium bonum, virtute enim geritur; omnis autem virtutis actio bonum est. Hoc contingere illis non potuisset, nisi ego talis essem. Itaque utriusque bonum est merito laudari, tam mehercules quam bene iudicasse iudicantis bonum est et eius, secundum quem iudicatum est. Numquid dubitas, quin iustitia et habentis bonum sit et autem sit eius, cui debitum solvit? Merentem laudare iustitia est; ergo utriusque bonum est.

sum iste laudo bonus virtus enim gero omnis autem virtus actium bonus sum hic contingo ille non possum nisi ego talis sum itaque uterque bonus sum mereo laudo tam hercules quam bene judico judico bonus sum et is secundus qui iudico sum numquid dubito quin iustitia et habeo bonus sum et autem sum is qui debeo solvo mereo laudo iustitia sum ergo uterque bonus sum


Nemo alius est deo dignus quam qui opes contempsit. Quarum possessionem tibi non interdico, sed efficere volo, ut illas intrepide possideas; quod uno consequeris modo, si te etiam sine illis beate victurum persuaseris tibi, si illas tamquam exituras semper aspexeris.

nemo alius sum deus dignus quam qui ops contemno quaris possessio tu non interdico sed efficio volo ut ille intrepidus possideo qui unus consequor modo si tu etiam sine ille beatus vinco persuadeo tu si ille tamquam exeo semper aspicio


Sed quemadmodum illa credidimus, sic et hoc eidem populo credamus, nihil esse grato animo honestius. Omnes hoc urbes, omnes etiam ex barbaris regionibus gentes conclamabunt. In hoc bonis malisque conveniet.

sed quemadmodum ille credo sic et hic idem populus credo nihil sum gratus animus honestus omnis hic urbs omnis etiam ex barbaris regio gens conclamo in hic bonus malo convenio


Quidquid attigit, in similitudinem sui adducit et tinguit; actiones, amicitias, interdum domos totas, quas intravit disposuitque, condecorat. Quidquid tractavit, id amabile, conspicuum, mirabile facit.

quisquis attigo in similitudo suus adduco et tinguit actio amicitia interdum domus totus qui intro dispono condecoro quisquis tracto is amabilis conspicuus mirabilis facio


Modum autem tenere in eo difficile est, quod bonum esse credideris. Veri boni aviditas tuta est.

modus autem teneo in is difficilis sum qui bonus sum credo verus bonus aviditas tueor sum


Pauci sunt, qui consilio se suaque disponant, ceteri eorum more, quae fluminibus innatant, non eunt, sed feruntur. Ex quibus alia lenior unda detinuit ac mollius vexit, alia vehementior rapuit, alia proxima ripae cursu languescente deposuit, alia torrens impetus in mare eiecit. Ideo constituendum est, quid velimus, et in eo perseverandum.

paucus sum qui consilium sui suum dispono ceterus is mos qui flumen innato non eo sed fero ex qui alius lenio unda detineo atque mollis veho alius vehemens rapio alius propior ripa cursus languesco depono alius torreo impetus in mare eicio ideo constituo sum quis volo et in is persevero


Quid ergo? Non est beatior et amicorum et liberorum turba succinctus? Quidni non sit? Summum enim bonum nec infringitur nec augetur; in suo modo permanet, utcumque fortuna se gessit. Sive illi senectus longa contigit sive citra senectutem finitus est, eadem mensura summi boni est, quamvis aetatis diversa sit.

quis ergo non sum beo et amicus et liberi turba succingo quis non sum superus enim bonus neque infringo neque augeo in suus modo permaneo utcumque fortuna sui gero sive ille senectus longus contingo sive citer senectus finio sum idem mensura superus bonus sum quivis aetas diverto sum


Nec tibi facile dixerim quemadmodum prosit, sicut illud intellego profuisse. Minuta quaedam, ut ait Phaedon, animalia cum mordent non sentiuntur; adeo tenuis illis et fallens in periculum vis est. Tumor indicat morsum et in ipso tumore nullum vulnus apparet. Idem tibi in conversatione virorum sapientium eveniet: non deprehendes, quemadmodum aut quando tibi prosit, profuisse deprendes.

neque tu facilis dico quemadmodum prosum sicut ille intellego prosum minuo quidam ut aio phaedo animal cum mordeo non sentio adeo tenuis ille et fallo in periculum volo sum tumor indico mordeo et in ipse tumor nullus vulnus appareo idem tu in conversatio vir sapiens evenio non deprehendo quemadmodum aut quando tu prosum prosum deprehendo


Sapiens omnia examinabit secum: quantum acceperit, a quo, quando, ubi, quemadmodum. Itaque negamus quemquam scire gratiam referre nisi sapientem; non magis quam beneficium dare quisquam scit nisi sapiens, hic scilicet, qui magis dato gaudet quam alius accepto.

sapio omnis examino sui quantus accipio ab quo quando ubi quemadmodum itaque nego quisquam scio gratia refero nisi sapio non magis quam beneficium do quisquam scio nisi sapio hic scilicet qui magis do gaudeo quam alius accipio


Hoc enim stultitiae proprium quis dixerit, ignave et contumaciter facere, quae faciat, et alio corpus inpellere, alio animum distrahique inter diversissimos motus. Nam propter illa ipsa, quibus extollit se miraturque, contempta est et ne illa quidem, quibus gloriatur, libenter facit. Si vero aliquod timetur malum, eo proinde, dum expectat, quasi venisset, urgetur et quicquid ne patiatur timet, iam metu patitur.

hic enim stultitia proprius quis dico ignavus et contumax facio qui facio et alius corpus inpello alius animus distraho inter diverto moueo nam propter ille ipse qui extollo sui miro contemno sum et ne ille quidem qui glorior libet facio si verus aliqui timeo malus is proinde dum expecto quasi venio urgeo et quisquis ne patior timeo iam metus patior


Huc et illud accedat, ut perfecta virtus sit, aequalitas ac tenor vitae per omnia consonans sibi, quod non potest esse, nisi rerum scientia contingit et ars, per quam humana ac divina noscantur. Hoc est summum bonum. Quod si occupas, incipis deorum socius esse, non supplex.

huc et ille accedo ut perficio virtus sum aequalitas atque tenor vita per omnis consono sui qui non possum sum nisi res scientia contingo et ars per quam humanus atque divino nosco hic sum superus bonus qui si occupo incipio deus socius sum non supplex


Sed ne et ipse, dum aliud ago, in philologum aut grammaticum delabar, illud admoneo, auditionem philosophorum lectionemque ad propositum beatae vitae trahendam, non ut verba prisca aut ficta captemus et translationes inprobas figurasque dicendi, sed ut profutura praecepta et magnificas voces et animosas, quae mox in rem transferantur. Sic ista ediscamus, ut quae fuerint verba, sint opera.

sed ne et ipse dum alius ago in philologus aut grammaticus delabor ille admoneo auditio philosophus lectio ad propono beatus vita traho non ut verbum priscus aut fictum capto et translatio improbus figuro dico sed ut possum praecipio et magnifico voco et animosus qui mox in res transfero sic iste edisco ut qui sum verbum sum opus


Quid ergo est? Non puto pauperem, cui quantulumcumque superest, sat est. Tu tamen malo serves tua, et bono tempore incipies. Nam ut visum est maioribus nostris, sera parsimonia in fundo est. Non enim tantum minimum in imo, sed pessimum remanet. Vale.

quis ergo sum non puto paupero qui quantulus supersum satis sum tu tamen malus servo tuus et bonus tempus incipio nam ut video sum magnus noster serus parsimonia in fundo sum non enim tantus paruus in imus sed malus remaneo val


Certos habebat dies ille magister voluptatis Epicurus, quibus maligne famem extingueret, visurus, an aliquid deesset ex plena et consummata voluptate, vel quantum deesset et an dignum quod quis magno labore pensaret. Hoc certe in his epistulis ait, quas scripsit Charino magistratu ad Polyaenum. Et quidem gloriatur non toto asse se pasci, Metrodorum, qui nondum tantum profecerit, toto.

certus habeo dies ille magister voluptas epicurus qui malignus fames extingueret video an aliquis desum ex plenus et consummo voluptas vel quantus desum et an dignus qui quis magnus labor penso hic certus in hic epistula aio qui scribo charino magistratus ad polyaenus et quidem glorior non totus assis sui pascor metrodorus qui nondum tantus proficio totus


Et quid interest quis dixerit? Omnibus dixit. Qui eget divitiis, timet pro illis. Nemo autem sollicito bono fruitur; adicere illis aliquid studet. Dum de incremento cogitat, oblitus est usus. Rationes accipit, forum conterit, kalendarium versat; fit ex domino procurator. Vale.

et quis intersum quis dico omnis dico qui egeo divitiae timeo pro ille nemo autem sollicito bonus fruor adicio ille aliquis studeo dum de incrementum cogito obliuiscor sum utor ratio accipio forum contero kalendarium verso fio ex dominus procurator val


Sed postea videbimus, an sapienti opera rei publicae danda sit; interim ad hos te Stoicos voco, qui a re publica exclusi secesserunt ad colendam vitam et humano generi iura condenda sine ulla potentioris offensa. Non conturbabit sapiens publicos mores nec populum in se vitae novitate convertet.

sed postea video an sapio opus res publicus do sum interim ad hic tu stoicus voco qui ab res publicus excludo secedo ad colo vita et humanus gener ius condo sine ullus potens offendo non conturbo sapio publicus mos neque populus in sui vita novitas converto


Quosdam subit eadem faciendi videndique satietas et vitae non odium sed fastidium, in quod prolabimur ipsa inpellente philosophia, dum dicimus: Quousque eadem? Nempe expergiscar dormiam, esuriam fastidiam, algebo aestuabo. Nullius rei finis est, sed in orbem nexa sunt omnia, fugiunt ac secuntur. Diem nox premit, dies noctem, aestas in autumnum desinit, autumno hiemps instat, quae vere conpescitur; omnia sic transeunt ut revertantur. Nihil novi facio, nihil novi video; fit aliquando et huius rei nausia.

quidam subeo idem facio video satietas et vita non odium sed fastidium in qui prolabor ipse inpello philosophia dum dico quousque idem nempe expergiscor dormio exsurio fastidio algebo aestuo nullus res finis sum sed in orbis necto sum omnis fugio atque secor dies nox premo dies nox aestas in auctumnus desino auctumnus hiems insto qui verus conpescitur omnis sic transeo ut revorto nihil nosco facio nihil nosco video fio aliquando et hic res nausea


Nam, ut dicebat Cleanthes, quemadmodum spiritus noster clariorem sonum reddit, cum illum tuba per longi canalis angustias tractum patentiore novissime exitu effudit, sic sensus nostros clariores carminis arta necessitas efficit. Eadem neglcgentius neglegentius audiuntur minusque percutiunt, quamdiu soluta oratione dicuntur; ubi accessere numeri et egregium sensum adstrinxere certi pedes, eadem illa sententia velut lacerto excussiore torquetur.

nam ut dico cleanthes quemadmodum spiritus noster clarus sonus reddo cum ille tuba per longus canal angustiae traho pateo novus exeo effundo sic sensus noster clarus carmen artus necessitas efficio idem neglcgentius neglego audio parvus percutio quamdiu solvo oratio dico ubi accedo numerus et egregius sensus adstringo certus pes idem ille sententia velut lacertus excutio torqueo


Otium sine litteris mors est et hominis vivi sepultura.

otium sine littera mors sum et homo vivo sepelio


Sic, inquam, se exercuit, ut virtutem tam in secundis quam in adversis exhiberet nec materiam eius, sed ipsam intueretur. Itaque nec paupertas illum nec dolor nec quicquid aliud imperitos avertit et praecipites agit, prohibet. Tu illum premi putas malis? Utitur.

sic inquam sui exerceo ut virtus tam in secundus quam in adverro exhibeo neque materia is sed ipse intueor itaque neque paupertas ille neque dolor neque quisquis alius imperitus averto et praeceps ago prohibeo tu ille premo puto malus uto


Causa autem est ita vivendi quibusdam, non quia aliquid existiment noctem ipsam habere iucundius, sed quia nihil iuvat solitum, et gravis malae conscientiae lux est, et omnia concupiscenti aut contemnenti, prout magno aut parvo empta sunt, fastidio est lumen gratuitum. Praeterea luxuriosi vitam suam esse in sermonibus, dum vivunt, volunt; nam si tacetur, perdere se putant operam. Itaque male habent, quotiens faciunt quod excidat fama.

causa autem sum ita vivo quidam non quia aliquis existimo nox ipse habeo jucundus sed quia nihil juvo soleo et gravis malus conscientia lux sum et omnis concupisco aut contemno prout magnus aut parvus emo sum fastidium sum lumen gratuitus praeterea luxuriosus vita suus sum in sermo dum vivo volo nam si taceo perdo sui puto opera itaque malus habeo quotiens facio qui excido fama


Nec hoc miror. Non est enim in rebus vitium, sed in ipso animo. Illud, quod paupertatem nobis gravem fecerat, et divitias graves fecit. Quemadmodum nihil refert, utrum aegrum in ligneo lecto an in aureo conloces,—quocumque illum transtuleris, morbum secum suum transferet,—sic nihil refert, utrum aeger animus in divitiis an in paupertate ponatur. Malum illum suum sequitur. Vale.

neque hic miro non sum enim in res vitium sed in ipse animus ille qui paupertas nos gravis facio et divitiae gravis facio quemadmodum nihil refero utrum aeger in ligneus lectus an in aureus conloco quicumque ille transfero morbus sui suus transfero sic nihil refero utrum aeger animus in divitiae an in paupertas pono mal ille suus sequor val


Fabiani Papiri libros, qui inscribuntur Civilium, legisse te cupidissime scribis, et non respondisse cxpectationi tuae, deinde oblitus de philosopho agi conpositionem eius accusas.

fabianus papirius liber qui inscribo civilis lego tu cupidus scribo et non respondeo cxpectatio tuus deinde obliuiscor de philosophus ago conpositio is accuso


Non est quod existimes paucos esse hos; propemodum omnes sunt. Quidam vero tunc incipiunt, cum desinendum est. Si hoc iudicas mirum, adiciam quod magis admireris: quidam ante vivere desierunt quam inciperent. Vale.

non sum qui existimo paucus sum hic propemodum omnis sum quidam verus tunc incipio cum desino sum si hic iudico mirus adicio qui magis admiror quidam ante vivo desino quam incipio val


Quemadmodum per proclive currentium non ubi visum est, gradus sistitur, sed inritato corporis pondere se rapit ac longius quam voluit effertur; sic ista dicendi celeritas nec in sua potestate est nec satis decora philosophiae, quae ponere debet verba, non proicere, et pedetemptim procedere.

quemadmodum per proclivis curro non ubi video sum gradus sisto sed irrito corpus pondus sui rapio atque longus quam volo effero sic iste dico celeritas neque in suus potestas sum neque satis decus philosophia qui pono debeo verbum non proicio et pedetemptim procedo


Rursus ista, quae ut speciosa et felicia trahunt vulgum, a multis et saepe contempta sunt. Fabricius divitias imperator reiecit, censor notavit. Tubero paupertatem et se dignam et Capitolio iudicavit, cum fictilibus in publica cena usus ostendit debere iis hominem esse contentum, quibus di etiamnunc uterentur. Honores reppulit pater Sextius, qui ita natus, ut rem publicam deberet capessere, latum clavum divo Iulio dante non recepit. Intellegebat enim quod dari posset, et eripi posse.

rursus iste qui ut speciosus et felicia traho vulgus ab multus et saepe contemno sum fabricius divitiae imperator reicio censor noto tubero paupertas et sui dignus et capitolium judico cum fictilis in publicus cena utor ostendo debeo is homo sum contineo qui deus etiamnum uto honor repello pater sestius qui ita nascor ut res publicus debeo capesso latus clavus divus julius do non recipio intellego enim qui do possum et eripio possum


Antiqui medici nesciebant dare cibum saepius et vino fulcire venas cadentes, nesciebant sanguinem mittere et diutinam aegrotationem balneo sudoribusque laxare, nesciebant crurum vinculo brachiorumque latentem vim et in medio sedentem ad extrema revocare. Non erat necesse circumspicere multa auxiliorum genera, eum essent periculorum paucissima.

antiquus medicus nescio do cibus saepis et vinum fulcio vena cado nescio sanguis mitto et diutinus aegrotatio balneum sudor laxaris nescio crus vinculum bracchium lateo vis et in medium sedeo ad exter revocaris non sum necesse circumspicio multus auxilia genus is sum periculum paucus


Miraris hominem ad deos ire? Deus ad homines venit, immo quod est propius, in homines venit; nulla sine deo mens bona est. Semina in corporibus humanis divina dispersa sunt, quae si bonus cultor excipit, similia origini prodeunt et paria iis, ex quibus orta sunt, surgunt; si malus, non aliter quam humus sterilis ac palustris necat ac deinde creat purgamenta pro frugibus. Vale.

miror homo ad deus eo deus ad homo venio immo qui sum propius in homo venio nullus sine deus mens bonus sum semen in corpus humanus divino dispergo sum qui si bonus cultor excipio similis origo proeo et par is ex qui orior sum surgo si malus non aliter quam humus sterilis atque palustris neco atque deinde creo purgamentum pro frugis val


Quare autem unum sit bonum, quod honestum, dicam, quoniam parum me exsecutum priore epistula iudicas magisque hanc rem tibi laudatam quam probatam putas, et in artum, quae dicta sunt, contraham.

quaris autem unus sum bonus qui honestus dico quoniam parum ego exsequor prior epistula iudico magus hic res tu laudo quam probo puto et in artus qui dictum sum contraho


Transit deinde ad agricolas nec minus facunde describit proscissum aratro solum et iteratum, quo solutior terra facilius pateat radicibus, tunc sparsa semina et collectas manu herbas, ne quid fortuitum et agreste succrescat, quod necet segetem. Hoc quoque opus ait esse sapientium, tamquam non nunc quoque plurima cultores agrorum nova inveniant, per quae fertilitas augeatur.

transeo deinde ad agricola neque paruus facundus describo proscissum arater solus et itero quo solvo terra facilis pateo radix tunc spargo semen et colligo manus herba ne quis fortuitus et agrestis succresco qui neco seges hic quoque opus aio sum sapiens tamquam non nunc quoque multus cultor ager novo invenio per qui fertilitas augeo


Ego expectem vel morbi crudelitatem vel hominis, cum possim per media exire tormenta et adversa discutere? Hoc est unum, cur de vita non possimus queri: neminem tenet. Bono loco res humanae sunt, quod nemo nisi vitio suo miser est. Placet; vive. Non placet; licet eo reverti, unde venisti.

ego expectem vel morbus crudelitas vel homo cum possum per medius exeo tormentum et adverso discutio hic sum unus cur de vito non possum queror nemo teneo bonus locus res humanus sum qui nemo nisi vitio suus miser sum placeo vivo non placeo licet is revorto unde venio


Agnosco Lucilium meum; incipit, quem promiserat, exhibere. Sequere illum impetum animi, quo ad optima quaeque calcatis popularibus bonis ibas. Non desidero maiorem melioremque te fieri quam moliebaris. Fundamenta tua multum loci occupaverunt; tantum effice, quantum conatus es, et illa quae tecum in animo tulisti, tracta.

agnosco lucilius meus incipio qui promitto exhibeo sequor ille impetus animus quo ad bonus quisque calceo popularis bonus eo non desidero magnus bonus tu fio quam moliebaris fundamentum tuus multus locus occupo tantus efficio quantus conor sum et ille qui tu in animus fero traho


Adice, quod multa, quae bona videri volunt, animalibus quam homini pleniora contingunt. Illa cibo avidius utuntur, venere non aeque fatigantur, virium illis maior est et aequabilior firmitas. Sequitur, ut multo feliciora sint homine. Nam sine nequitia, sine fraudibus degunt. Fruuntur voluptatibus, quas et magis capiunt et ex facili sine ullo pudoris aut paenitentiae metu.

adicio qui multus qui bonus video volo animal quam homo plenus contingo ille cibus avidus uto venio non aequus fatigo vis ille magnus sum et aequabilis firmitas sequor ut multus felix sum homo nam sine nequitia sine fraus dego fruor voluptas qui et magis capio et ex facilis sine ullus pudor aut paenitentia metus


Exilia, tormenta morbi, bella, naufragia meditare. Potest te patriae, potest patriam tibi casus eripere, potest te in solitudines abigere, potest hoc ipsum, in quo turba suffocatur, fieri solitudo. Tota ante oculos sortis humanae condicio ponatur, nec quantum frequenter evenit, sed quantum plurimum potest evenire, praesumamus animo, si nolumus opprimi nec illis inusitatis velut novis obstupefieri; in plenum cogitanda fortuna est.

exsilium tormentum morbus bellum naufragium meditaris possum tu patria possum patria tu casus eripio possum tu in solitudo abigo possum hic ipse in quo turba suffoco fio solitudo totus ante oculus sors humanus condicio pono neque quantus frequens evenio sed quantus multus possum evenio praesumo animus si nolo opprimo neque ille inusitas velut novus obstupefieri in plenus cogito fortuna sum


Tullius Marcellinus, quem optime noveras, adulescens quietus et cito senex, morbo et non insanabili correptus sed longo et molesto et multa imperante, coepit deliberare de morte. Convocavit complures amicos. Unusquisque aut quia timidus erat, id illi suadebat, quod sibi suasisset, aut quia adulator et blandus, id consilium dabat, quod deliberanti gratius fore suspicabatur;

tullius marcellinus qui optume nosco adulescens quiesco et cito senex morbus et non insanabilis corripio sed longus et molestus et multus impero coepio deliberaris de mors convoco complures amicus unusquisque aut quia timidus sum is ille suadeo qui sui suadeo aut quia adulator et blandus is consilium do qui delibero gratus sum suspicor


Existimas nunc me detrahere tibi multas voluptates, qui fortuita summoveo, qui spes, dulcissime oblectamenta, devitandas existimo? Immo contra nolo tibi umquam deesse laetitiam. Volo illam tibi domi nasci; nascitur, si modo intra te ipsum sit. Ceterae hilaritates non implent pectus, frontem remittunt, leves sunt, nisi forte tu iudicas eum gaudere, qui ridet. Animus esse debet alacer et fidens et super omnia erectus.

existimo nunc ego detraho tu multus voluptas qui fortuitus summoveo qui spes dulcis oblectamentum devito existimo immo contra nolo tu umquam desum laetitia volo ille tu domus nascor nascor si modo intra tu ipse sum ceterus hilaritas non impleo pectus frons remitto levo sum nisi fors tu iudico is gaudeo qui rideo animus sum debeo alacer et fido et super omnis erigo


Ex his autem, qui sunt, eligamus non eos, qui verba magna celeritate praecipiant et communes locos volvunt et in privato circulantur, sed eos, qui vita docent, qui cum dixerunt, quid faciendum sit, probant faciendo, qui docent, quid vitandum sit, nec umquam in eo, quod fugiendum dixerunt, deprehenduntur.

ex hic autem qui sum eligo non is qui verbum magnus celeritas praecipio et communis locus volvo et in privo circulo sed is qui vito doceo qui cum dico quis facio sum probo facio qui doceo quis vito sum neque umquam in is qui fugio dico deprehendo


Quid sibi istud principium velit quaeris? Senecionem Cornelium, equitem Romanum splendidum et officiosum, noveras: ex tenui principio se ipse promoverat et iam illi declivis erat cursus ad cetera. Facilius enim crescit dignitas quam incipit.

quis sui iste principium volo quaero senecio cornelius eques romanus splendidus et officiosus nosco ex tenuis principium sui ipse promoveo et iam ille declive sum curro ad ceterus facilis enim cresco dignitas quam incipio


Nam, ut dicere solebat Attalus noster, sic amicorum defunctorum memoria iucunda est, quomodo poma quaedam sunt suaviter aspera, quomodo in vino nimis veteri ipsa nos amaritudo delectat; cum vero intervenit spatium, omne, quod angebat, extinguitur et pura ad nos voluptas venit.

nam ut dico soleo attalus noster sic amicus defunctor memoria iucundus sum quomodo pomum quidam sum suavis asper quomodo in vinum nimis vetus ipse nos amaritudo delecto cum verus intervenio spatium omnis qui ango extinguitur et purus ad nos voluptas venio


Honesta, inquit, res est laeta paupertas. Illa vero non est paupertas, si laeta est. Non qui parum habet, sed qui plus cupit, pauper est. Quid enim refert, quantum illi in arca, quantum in horreis iaceat, quantum pascat aut feneret, si alieno inminet, si non adquisita sed adquirenda computat? Quis sit divitiarum modus, quaeris? Primus habere quod necesse est, proximus quod sat est. Vale.

honestus inquam res sum laetus paupertas ille verus non sum paupertas si laetus sum non qui parum habeo sed qui multus cupio pauper sum quis enim refero quantus ille in arca quantus in horreum jaceo quantus pasco aut feneret si alienus inmino si non acquiro sed acquiro computo quis sum divitiaris modus quaero primus habeo qui necesse sum proximus qui satis sum val


Innumerabiles quaestiones sunt de animo tantum: unde sit, qualis sit, quando esse incipiat, quamdiu sit; aliunde alio transeat et domicilia mutet in alias animalium formas aliasque coniectus, an non amplius quam semel serviat et emissus vagetur in toto; utrum corpus sit an non sit; quid sit facturus, cum per nos aliquid facere desierit, quomodo libertate sua usurus, cum ex hac effugerit cavea; an obliviscatur priorum et illinc nosse se incipiat, unde corpori abductus in sublime secessit.

innumerabilis quaestio sum de animus tantus unde sum qualis sum quando sum incipio quamdiu sum aliunde alius transeo et domicilium muto in alius animal forma alius coniectus an non amplus quam semel servio et emitto vago in totus utrum corpus sum an non sum quis sum facio cum per nos aliquis facio desino quomodo libertas suus utor cum ex hic effugio cavea an obliviscor prior et illinc nosco sui incipio unde corpus abduco in sublimis secedo


Quid ista circumspicis, quae tibi possunt fortasse evenire, sed possunt et non evenire? Incendium dico, ruinam, alia, quae nobis incidunt, non insidiantur; illa potius vide, illa devita, quae nos observant, quae captant. Rariores sunt casus, etiam si graves, naufragium facere, vehiculo everti; ab homine homini cotidianum periculum. Adversus hoc te expedi, hoc intentis oculis intuere. Nullum est malum frequentius, nullum pertinacius, nullum blandius.

quis iste circumspicio qui tu possum fortasse evenio sed possum et non evenio incendium dico ruina alius qui nos incido non insidior ille potis video ille devito qui nos observo qui capto rarus sum casus etiam si gravis naufragium facio vehiculum everto ab homo homo cottidianus periculum adverro hic tu expedio hic intendo oculus intueor nullus sum malus frequens nullus pertinax nullus blandus


Humilia praeterea tibi videri dicis omnia et parum erecta; quo vitio carere eum iudico. Non sunt enim humilia illa sed placida et ad animi tenorem quietum compositumque formata, nec depressa sed plana. Deest illis oratorius vigor stimulique, quos quaeris, et subiti ictus sententiarum. Sed totum corpus videris quam sit comptum; honestum est. Non habet oratio eius, sed dabit, dignitatem.

humilio praeterea tu video dico omnis et parum erigo quo vitio careo is judico non sum enim humilio ille sed placidus et ad animus tenor quiesco compono formo neque deprimo sed planum desum ille oratorius vigor stimulus qui quaero et subeo iacio sententiaris sed totus corpus video quam sum como honestus sum non habeo oratio is sed do dignitas


Ad vos deinde transeo, quorum profunda et insatiabilis gula hinc maria scrutatur, hinc terras, alia hamis, alia laqueis, alia retium variis generibus cum magno labore persequitur; nullis animalibus nisi ex fastidio pax est. Quantulum ex istis epulis, quae per tot comparatis manus, fesso voluptatibus ore libatis? Quantulum ex ista fera periculose capta dominus crudus ac nauseans gustat? Quantulum ex tot conchyliis tam longe advectis per istum stomachum inexplebilem labitur? Infelices, ecquid intellegitis maiorem vos famem habere quam ventrem?

ad tu deinde transeo qui profundus et insatiabilis gula hinc mare scrutor hinc terra alius hamus alius laqueus alius rete varius genus cum magnus labor persequor nullus animal nisi ex fastidium pax sum quantulis ex iste epulis qui per tot comparo manus fatisco voluptas os libo quantulis ex iste ferus periculosus capio dominus crudus atque nauseo gusto quantulis ex tot conchylium tam longus adveho per iste stomachus inexplebilis labor infelix ecquis intellego magnus tu fames habeo quam venter


Diutius te morari nolo; non est enim tibi exhortatione opus. Hoc habent inter cetera boni mores: placent sibi, permanent. Levis est malitia, saepe mutatur, non in melius, sed in aliud. Vale.

diu tu moraris nolo non sum enim tu exhortatio opus hic habeo inter ceterus bonus mos placeo sui permaneo levis sum malitia saepe muto non in bonus sed in alius val


Eleganter itaque ab Epicuro dictum puto: potest nocenti contingere, ut lateat, latendi fides non potest, aut si hoc modo melius hunc explicari posse iudicas sensum: ideo non prodest latere peccantibus, quia latendi etiam si felicitatem habent, fiduciam non habent. Ita est: tuta scelera esse possunt, secura esse non possunt.

eleganter itaque ab epicurus dico puto possum noceo contingo ut lateo lateo fides non possum aut si hic modo bonus hic explicaris possum iudico sensus ideo non prodo lateo pecco quia lateo etiam si felicitas habeo fiducia non habeo ita sum tueor scelus sum possum securus sum non possum


Sed, di boni, quam iuvat illa balinea intrare obscura et gregali tectorio inducta, quae scires Catonem tibi aedilem aut Fabium Maximum aut ex Corneliis aliquem manu sua temperasse? Nam hoc quoque nobilissimi aediles fungebantur officio intrandi ea loca, quae populum receptabant, exigendique munditias et utilem ac salubrem temperaturam, non hanc, quae nuper inventa est similis incendio, adeo quidem, ut convictum in aliquo scelere servum vivum lavari oporteat. Nihil mihi videtur iam interesse, ardeat balineum an calcat.

sed deus bonus quam juvo ille balinea intro obscurus et gregal tectorium induco qui scio cato tu aedilis aut fabius magnus aut ex cornelius aliquis manus suus tempero nam hic quoque nobilis aedilis fungor officium intro is locum qui populus recepto exigo munditia et utilis atque salubris tempero non hic qui nuper invenio sum similis incendium adeo quidem ut convinco in aliquis scelus servus vivus lavaris oportet nihil ego video iam intersum ardeo balineum an calco


Cum omnia fecerimus, multum habebimus; universum habebamus.

cos omnis facio multus habeo universus habeo


Potius id age, ut mihi viam monstres, qua ad ista perveniam. Dic, quid vitare debeam, quid adpetere, quibus animum labantem studiis firmem, quemadmodum quae me ex transverso feriunt aguntque, procul a me repellam, quomodo par esse tot malis possim, quomodo istas calamitates removeam, quae ad me inruperunt, quomodo illas, ad quas ego inrupi. Doce, quomodo feram aerumnam sine gemitu meo, felicitatem sine alieno, quomodo ultimum ac necessarium non expectem, sed ipsemet, cum visum erit, profugiam.

potis is ago ut ego via monstro qui ad iste pervenio dico quis vitaris debeo quis adpeto qui animus labo studium firmo quemadmodum qui ego ex transverto ferio ago procul ab ego repello quomodo par sum tot malus possum quomodo iste calamitas removeo qui ad ego irrumpo quomodo ille ad qui ego irrumpo doceo quomodo fero aerumna sine gemitus meus felicitas sine alienus quomodo ulter atque necessarius non expectem sed ipse cum video sum profugio


Vides Epicurum quantopere non tantum eruditiores, sed haec quoque imperitorum turba miretur. Hic ignotus ipsis Athenis fuit, circa quas delituerat. Multis itaque iam annis Metrodoro suo superstes in quadam epistula, cum amicitiam suam et Metrodori grata commemoratione cecinisset, hoc novissime adiecit, nihil sibi et Metrodoro inter bona tanta nocuisse, quod ipsos illa nobilis Graecia non ignotos solum habuisset, sed paene inauditos.

video epicurus quantopere non tantus erudio sed hic quoque imperitor turba miro hic ignosco ipse athenae sum circa qui delitesco multus itaque iam annus metrodorus suus supersto in quidam epistula cum amicitia suus et metrodorus gratus commemoratio cano hic novus adiicio nihil sui et metrodorus inter bonus tantus noceo qui ipse ille nobilis graecia non ignotus solus habeo sed paene inaudio


Ingrati adversus percepta spe futuri sumus, quasi non quod futurum est, si modo successerit nobis, cito in praeterita transiturum sit. Anguste fructus rerum determinat, qui tantum praesentibus laetus est; et futura et praeterita delectant, haec exspectatione, illa memoria, sed alterum pendet et non fieri potest, alterum non potest non fuisse.

ingratus adverro percipio spes sum sum quasi non qui sum sum si modo succedo nos cito in praetereo transeo sum angustus fructus res determino qui tantus praesens laetus sum et sum et praetereo delecto hic exspectatio ille memoria sed alter pendeo et non fio possum alter non possum non sum


Haec quamvis latius exsecutus essem priore epistula, constrinxi et breviter percucurri.

hic quivis fero exsequor sum prior epistula constringo et brevis percurro


Non hortor, ut nitaris et surgas; non tam male de te iudico, ut tibi adversus hoc totam putem virtutem advocandam. Non est dolor iste, sed morsus; tu illum dolorem facis.

non hortor ut nitaris et surgo non tam malus de tu judico ut tu adverro hic totus puto virtus advoco non sum dolor iste sed mordeo tu ille dolor facio


Ad summam dicite nobis, utrum laudantis an laudati bonum sit: si laudati bonum esse dicitis, tam ridiculam rem facitis, quam si adfirmetis meum esse, quod alius bene valeat. Sed laudare dignos honesta actio est; ita laudantis bonum est, cuius actio est, non nostrum, qui laudamur. Atqui hoc quaerebatur.

ad summa dico nos utrum laudo an laudo bonus sum si laudo bonus sum dico tam ridicula res facio quam si adfirmo meus sum qui alius bene valeo sed laudo dignus honestus actium sum ita laudo bonus sum qui actium sum non nos qui laudo atqui hic quaero


Quod Panaetius de amore quaerenti respondit, hoc ego de omnibus adfectibus dico. Quantum possumus, nos a lubrico recedamus; in sicco quoque parum fortiter stamus.

qui panaetius de amor quaero respondeo hic ego de omnis affectus dico quantus possum nos ab lubricus recedo in sicco quoque parum fortis sto


Magnus erat labor ire in caelum; redit. Cum hoc iter nactus est, vadit audaciter contemptor omnium nec ad pecuniam respicit aurumque et argentum illis, in quibus iacuere, tenebris dignissima, non ab hoc aestimat splendore, quo inperitorum verberant oculos, sed a vetere caeno, ex quo illa secrevit cupiditas nostra et effodit.

magnus sum labor eo in caelum redeo cos hic iter nanciscor sum vado audax contemptor omnis neque ad pecunia respicio aurum et argentum ille in qui jaceo tenebrae dignus non ab hic aestimo splendor quo inperitor verbero oculus sed ab veto caenum ex quo ille secerno cupiditas noster et effodio


Alexander Macedonum rex discere geometriam coeperat, infelix, sciturus, quam pusilla terra esset, ex qua minimum occupaverat. Ita dico: infelix ob hoc, quod intellegere debebat falsum se gerere cognomen. Quis enim esse magnus in pusillo potest? Erant illa, quae tradebantur, suptilia et diligenti intentione discenda, non quae perciperet vesanus homo et trans oceanum cogitationes suas mittens. Facilia, inquit, me doce. Cui praeceptor ista, inquit, omnibus eadem sunt, aeque difficilia.

alexander macedones rex disco geometria coepio infelix scio quam pusillus terra sum ex qui paruus occupo ita dico infelix ob hic qui intellego debeo falsus sui gero cognomen quis enim sum magnus in pusillus possum sum ille qui trado suptilia et diligo intentio disco non qui percipio vesanus homo et trans oceanus cogitatio suus mitto facilis inquam ego doceo qui praeceptor iste inquam omnis idem sum aequus difficilis


De iustitia mihi, de pietate disputa, de frugalitate, de pudicitia utraque, et illa, cui alieni corporis abstinentia est, et hac, cui sui cura. Si me nolueris per devia ducere, facilius ad id, quo tendo, perveniam. Nam ut ait ille tragicus, Veritatis simplex oratio est. Ideoque illam inplicari non oportet; nec enim quicquam minus convenit quam subdola ista calliditas animis magna conantibus. Vale.

de iustitia ego de pietas disputo de frugalitas de pudicitia uter et ille qui alienus corpus abstinentia sum et hic qui suus cura si ego nolo per devius duco facilis ad is quo tendo pervenio nam ut aio ille tragicus veritas simplex oratio sum ideo ille inplicaris non oportet neque enim quisquam paruus convenio quam subdolus iste calliditas animus magnus conor val


Non fit, inquit, aliud quod maius fit. Utrum lagonam an dolium impleas vino, nihil refert; in utroque proprietas vini est. Et exiguum mellis pondus et magnum sapore non differt. Diversa ponis exempla; in istis enim eadem qualitas est; quamvis augeantur, manet.

non fio inquam alius qui magnus fio utrum lagena an dolium impleo vinum nihil refero in uterque proprietas vinum sum et exiguus mel pondus et magnus sapor non differo diverto pono exemplum in iste enim idem qualitas sum quivis augeo maneo


Naufragium, antequam navem adscenderem, feci. Quomodo acciderit, non adicio, ne et hoc putes inter Stoica paradoxa ponendum, quorum nullum esse falsum nec tam mirabile quam prima facie videtur, cum volueris, adprobabo, immo etiam si nolueris. Interim hoc me iter docuit, quam multa haberemus supervacua et quam facile iudicio possemus deponere, quae, si quando necessitas abstulit, non sentimus ablata.

naufragium antequam navo adscenderem facio quomodo accido non adicio ne et hic puto inter stoicus paradoxus pono qui nullus sum falsus neque tam mirabilis quam primus facies video cum volo adprobo immo etiam si nolo interim hic ego iter doceo quam multus habeo supervacuus et quam facilis iudicium possum depono qui si quando necessitas aufero non sentio aufero


Ecce circensium obstrepit clamor. Subita aliqua et universa voce feriuntur aures meae. Nec cogitationem meam excutiunt, ne interrumpunt quidem. Fremitum patientissime fero. Multae voces et in unum confusae pro fluctu mihi sunt aut vento silvam verberante et ceteris sine intellectu sonantibus.

ecce circensis obstrepo clamor subeo aliqui et universus vox ferio auris meus neque cogitatio meus excutio ne interrumpo quidem fremo patior fero multus voco et in unus confundo pro fluctus ego sum aut venio silva verbero et ceterus sine intellego sono


Non una via semper, ne tota quidem incurrit, modo nostras in nos manus advocat, modo suis contenta viribus invenit pericula sine auctore. Nullum tempus exceptum est; in ipsis voluptatibus causae doloris oriuntur. Bellum in media pace consurgit et auxilia securitatis in metum transeunt; ex amico inimicus, hostis ex socio. In subitas tempestates hibernisque maiores agitur aestiva tranquillitas. Sine hoste patimur hostilia, et cladis causas, si alia deficiunt, nimia sibi felicitas invenit. Invadit temperantissimos morbus, validissimos phthisis, innocentissimos poena, secretissimos tumultus.

non unus via semper ne totus quidem incurro modo noster in nos manus advoco modo suus contineo vis invenio periculum sine auctor nullus tempus excipio sum in ipse voluptas causa dolor orior bellum in medius pax consurgo et auxilium securitas in metus transeo ex amicus inimicus hostis ex socius in subeo tempestas hibernus magnus ago aestivus tranquillitas sinis hostis patior hostilis et clades causa si alius deficio nimius sui felicitas invenio invado tempero morbus validus phthisis innocens poena secerno tumultus


Ille versus et in pectore et in ore sit: Homo sum, humani nihil a me alienum puto. Habeamus in commune; nati sumus. Societas nostra lapidum fornicationi simillima est, quae casura, nisi in vicem obstarent, hoc ipso sustinetur.

ille verro et in pectus et in os sum homo sum humanus nihil ab ego alienus puto habeo in communis nascor sum societas noster lapis fornicatio similis sum qui cado nisi in vicis obsto hic ipse sustineo


Quid non potest milli mihi persuaderi, cui persuasum est ut navigarem? Solvi mari languido. Erat sine dubio caelum grave sordidis nubibus, quae fere aut in aquasm aquam aut in ventum resolvuntur. Sed putavi tam pauca milia a Parthenope tua usque Puteolos subripi posse, quamvis dubio et inpendente caelo. Itaque quo celerius evaderem, protinus per altum ad Nesida derexi praecisurus omnes sinus.

quis non possum ego ego persuadeo qui persuadeo sum ut navigaris solvo mare languidus sum sine dubius caelum gravis sordidus nubis qui fere aut in aquasm aqua aut in venio resolvo sed puto tam paucus mille ab parthenope tuus usque puteoli surripio possum quivis dubius et inpendeo caelum itaque quo celer evado protinus per altus ad nesida derego praecido omnis sinus


Non his tollunt adfectus, sed temperant. Quantulum autem sapienti damus, si inbecillissimis fortior est et maestissimis laetior et effrenatissimis moderatior et humillimis maior? Quid, si miretur velocitatem suam Ladas ad claudos debilesque respiciens? Illa vel intactae segetis per summa volaret Gramina nec cursu teneras laesisset aristas, Vel mare per medium fluctu suspensa tumenti Ferret iter celeres nec tingueret aequore plantas. Haec est pernicitas per se aestimata, non quae tardissimorum conlatione laudatur. Quid, si sanum voces leviter febricitantem? Non est bona valitudo mediocritas morbi.

non hic tollo affectus sed tempero quantulis autem sapio do si imbecillis fortis sum et maestus laetus et effreno moderatus et humilis magnus quis si miro velocitas suus lada ad claudus debilis respicio ille vel intactus seges per summus volo gramen neque cursus tener laedo arista vel mare per medius fluctus suspendo tumeo fero iter celer neque tingueret aequor planto hic sum pernicitas per sui aestimo non qui tardus conlatio laudo quis si sanus voco levis febricito non sum bonus valetudo mediocritas morbus


Sed ne te diu teneam, erit aliquod bonum in muto animali, erit aliqua virtus, erit aliquid perfectum, sed nec bonum absolute nec virtus nec perfectum. Haec enim rationalibus solis contingunt, quibus datum est scire quare, quatenus, quemadmodum. Ita bonum in nullo est, nisi in quo ratio.

sed ne tu diu teneo sum aliqui bonus in muto animal sum aliqui virtus sum aliquis perficio sed neque bonus absolvo neque virtus neque perficio hic enim rational sol contingo qui do sum scio quare quatenus quemadmodum ita bonus in nullus sum nisi in quo ratio


Sic podagra et cheragra et omnis vertebrarum dolor nervorumque interquiescit, cum illa, quae torquebat, hebetavit; omnium istorum prima verminatio vexat, impetus mora extinguitur et finis dolendi est optorpuisse. Dentium, oculorum, aurium dolor ob hoc ipsum acutissimus est, quod inter angusta corporis nascitur, non minus, mehercule, quam capitis ipsius; sed si incitatior est, in alienationem soporemque convertitur.

sic podagra et cheragra et omnis vertebraris dolor nervus interquiesco cum ille qui torqueo hebeto omnis iste primus verminatio vexo impetus mora extinguitur et finis doleo sum optorpuisse dens oculus auris dolor ob hic ipse acuo sum qui inter angustus corpus nascor non paruus hercules quam capio ipse sed si incito sum in alienatio soporo converto


Cuperem itaque tecum communicare tam subitam mutationem mei; tunc amicitiae nostrae certiorem fiduciam habere coepissem, illius verae, quam non spes, non timor, non utilitatis suae cura divellit, illius, cum qua homines moriuntur, pro qua moriuntur.

cupio itaque tu communicaris tam subeo mutatio meus tunc amicitia noster certus fiducia habeo coepio ille verus quam non spes non timor non utilitas suus cura divello ille cum qui homo morior pro qui morior


Memini fuisse quondam in sermone nobilem patinam, in quam quicquid apud lautos solet diem ducere, properans in damnum suum popina congesserat; veneriae spondylique et ostrea eatenus cireumcisa circumcisa, qua eduntur, intervenientibus distinguebantur echinis. Totam dissecti structique sine ullis ossibus mulli constraverant.

memini sum quondam in sermo nobilis patina in quam quisquis apud lavo soleo dies duco propero in damnum suus popina congero veneriae spondylus et ostreum eatenus cireumcisa circumcido qui edo intervenio distinguo echinus totus disseco structique sine ullus os mullus consterno


Ego in hoc volo sapiens esse, ut sapiam. Quid ergo? Non est id bonum, sine quo nec illud bonum est? Vos certe dicitis sapientiam, si sine usu detur, accipiendam non esse. Quid est usus sapientiae? Sapere; hoc est in illa pretiosissimum, quo detracto supervacua fit. Si tormenta mala sunt, torqueri malum est, adeo quidem, ut illa non sint mala, si quod sequitur detraxeris. Sapientia habitus perfectae mentis est, sapere usus perfectae mentis. Quomodo potest usus eius bonum non esse, quae sine usu bonum non est?

ego in hic volo sapio sum ut sapio quis ergo non sum is bonus sine quo neque ille bonus sum tu certus dico sapientia si sine usus do accipio non sum quis sum utor sapientia sapio hic sum in ille pretiosus quo detraho supervacuus fio si tormentum malus sum torqueo malus sum adeo quidem ut ille non sum malus si qui sequor detraho sapientia habitus perficio mens sum sapio utor perficio mens quomodo possum utor is bonus non sum qui sine usus bonus non sum


Quod dico, talest: sunt quaedam neque bona neque mala, tamquam militia, legatio, iurisdictio. Haec cum honeste administrata sunt, bona esse incipiunt et ex dubio in bonum transeunt. Bonum societate honesti fit, honestum per se bonum est. Bonum ex honesto fluit, honestum ex se est. Quod bonum est, malum esse potuit; quod honestum est, nisi bonum esse non potuit.

qui dico talis sum quidam neque bonus neque malus tamquam militia legatio jurisdictio hic cum honestus administro sum bonus sum incipio et ex dubius in bonus transeo bonus societas honestus fio honestus per sui bonus sum bonus ex honestus fluo honestus ex sui sum qui bonus sum malus sum possum qui honestus sum nisi bonus sum non possum


O quam bene cum quibusdam ageretur, si a se aberrarent! Nunc premunt se ipsi, sollicitant, corrumpunt, territant. Quid prodest mare traicere et urbes mutare? Si vis ista, quibus urgueris, effugere, non aliubi sis oportet, sed alius. Puta venisse te Athenas, puta Rhodon; elige arbitrio tuo civitatem: quid ad rem pertinet, quos illa mores habeat? Tuos adferes.

o quam bene cum quidam ago si ab sui aberro nunc premo sui ipse sollicito corrumpo territo quis prodo mare traicio et urbs muto si volo iste qui urgeo effugio non aliubi sum oportet sed alius puta venio tu athenae puto rhodos eligo arbitrium tuus civitas quis ad res pertineo qui ille mos habeo tuus affero


Haec ergo atque eiusmodi solacia admoveo Liberali nostro incredibili quodam patriae suae amore flagranti, quae fortasse consumpta est, ut in melius excitaretur. Saepe maiori fortunae locum fecit iniuria. Multa ceciderunt, ut altius surgerent. Timagenes felicitati urbis inimicus aiebat Romae sibi incendia ob hoc unum dolori esse, quod sciret meliora surrectura quam arsissent.

hic ergo atque eiusmodi solacium admoveo liberal noster incredibilis quidam patria suus amor flagro qui fortasse consumo sum ut in bonus excito saepe magnus fortuna locus facio iniuria multus cado ut altus surgo timagenes felicitas urbs inimicus aio roma sui incendium ob hic unus dolor sum qui scio bonus surgo quam ardeo


Asperum cultum et intonsum caput et neglegentiorem barbam et indictum argento odium et cubile humi positum, et quicquid aliud ambitio nempe perversa via sequitur, evita. Satis ipsum nomen philosophiae, etiam si modeste tractetur, invidiosum est; quid si nos hominum consuetudini coeperimus excerpere? Intus omnia dissimilia sint, frons populo nostra conveniat.

asperum cultus et intondeo caput et neglego barba et indico argentum odium et cubile humus pono et quisquis alius ambitio nempe perverto via sequor evito satis ipse nomen philosophia etiam si modestus tracto invidiosus sum quis si nos homo consuetudo coepio excerpo intus omnis dissimilis sum frons populus noster convenio


Hanc in partes divisimus; oportebat cupiditates refrenari, metus comprimi, facienda provideri, reddenda distribui; conprehendimus temperantiam, fortitudinem, prudentiam, iustitiam et suum cuique dedimus officium. Ex quo ergo virtutem intelleximus? Ostendit illam nobis ordo eius et decor et constantia et omnium inter se actionum concordia et magnitudo super omnia efferens sese. Hinc intellecta est illa beata vita secundo defluens cursu, arbitrii sui tota.

hic in pars divido oportet cupiditas refrenaris metus comprimo facio provideo reddo distribuo comprehendo temperantia fortitudo prudentia iustitia et suus quisque do officium ex quo ergo virtus intellego ostendo ille nos ordo is et decor et constantia et omnis inter sui actio concordia et magnitudo super omnis effero sui hinc intellego sum ille beatus vito secundus defluo cursus arbitrium suus totus


Quis ergo furor est certissimo excidere? Adquiescamus iis, quae iam hausimus, si modo non perforate animo hauriebamus et transmittente quicquid acceperat.

quis ergo furor sum certus excido adquiesco is qui iam haurio si modo non perforate animus haurio et transmitto quisquis accipio


Libertas proposita est; ad hoc praemium laboratur. Quae sit libertas, quaeris? Nulli rei servire, nulli necessitati, nullis casibus, fortunam in aequum deducere. Quo die illa me intellexero plus posse, nil poterit. Ego illam feram, cum in manu mors sit?

libertas propono sum ad hic praemium laboro qui sum libertas quaero nullus res servio nullus necessitas nullus casus fortuna in aequus deduco quo dies ille ego intellego multus possum nihil possum ego ille fero cum in manus mors sum


Te quoque proteget illa, quae Tarda venit seris factura nepotibus umbram, ut ait Vergilius noster, qui non quid verissime, sed quid decentissime diceretur aspexit nec agricolas docere voluit, sed legentes delectare.

tu quoque protego ille qui tardus venio sero facio nepos umbra ut aio vergilius noster qui non quis verus sed quis decet dico aspicio neque agricola doceo volo sed lego delecto


Quod bonum est, utique necessarium est; quod necessarium est, non utique bonum est, quoniam quidem necessaria sunt quaedam eadem vilissima. Nemo usque eo dignitatem boni ignorat, ut illud ad haec in diem utilia demittat.

qui bonus sum utique necessarius sum qui necessarius sum non utique bonus sum quoniam quidem necessarius sum quidam idem vilis nemo usque is dignitas bonus ignoro ut ille ad hic in dies utilis demitto


Sit ergo aliquis custos et aurem subinde pervellat abigatque rumores et reclamet populis laudantibus. Erras enim, si existimas nobiscum vitia nasci; supervenerunt, ingesta sunt. Itaque monitionibus crebris opiniones, quae nos circumsonant, repellantur.

sum ergo aliquis custos et auris subinde pervello abigo rumor et reclamo populus laudo erro enim si existimo nos vitio nascor supervenio ingero sum itaque monitio creber opinio qui nos circumsono repello


Secundo naumachiae spectaculo unus e barbaris lanceam, quam in adversarios acceperat, totam iugulo suo mersit. Quare, quare, inquit, non omne tormentum, omne ludibrium iamdudum effugio? Quare ego mortem armatus expecto? Tanto hoc speciosius spectaculum fuit,

secundus naumachia spectaculum unus e barbaris lancea quam in adversarius accipio totus jugulo suus mergo quaris quare inquam non omnis tormentum omnis ludibrium jamdudum effugio quaris ego mors armo expecto tantus hic speciosus spectaculum sum


Ceterum philosophia ipsa tranquille modesteque tractanda est.

ceterum philosophia ipse tranquillus modestus tracto sum


Sapientia est, quam Graeci σοφίαν vocant. Hoc verbo Romani quoque utebantur, sicut philosophia nunc quoque utuntur. Quod et togatae tibi antiquae probabunt et inscriptus Dossenni monumento titulus: Hospes resiste et sophian Dossenni lege.

sapientia sum quam graecum voco hic verbum romanus quoque uto sicut philosophia nunc quoque uto qui et togata tu antiquus probo et inscribo dossennus monumentum titulus hospes resisto et sophia dossennus lex


Ex hoc tempore tam angusto et rapido et nos auferente quid iuvat maiorem partem mittere in vanum?

ex hic tempus tam angustus et rapidus et nos aufero quis juvo magnus pars mitto in vanus


Rectum iter, quod sero cognovi et lassus errando, aliis monstro. Clamo: Vitate, quaecumque vulgo placent, quae casus adtribuit. Ad omne fortuitum bonum suspiciosi pavidique subsistite; et fera et piscis spe aliqua oblectante decipitur. Munera ista fortunae putatis? Insidiae sunt. Quisquis vestrum tutam agere vitam volet, quantum plurimum potest, ista viscata beneficia devitet, in quibus hoc quoque miserrimi fallimur; habere nos putamus, haeremus.

recingo iter qui serus cognosco et lassus erro alius monstrum clamo vitas quicumque vulgo placeo qui casus adtribuo ad omnis fortuitus bonus suspiciosus pavidus subsisto et ferus et piscis spes aliqui oblecto decipio munus iste fortuna puto insidiae sum quisquis vester tueor ago vita volo quantus multus possum iste visco beneficium devito in qui hic quoque miser fallo habeo nos puto haereo


Dominus omnium est, supra omnia est; itaque nulli se rei summittat, nihil illi videatur grave, nihil quod virum incurvet. Terribiles visu formae letumque labosque; minime quidem, si quis rectis oculis intueri illa possit et tenebras perrumpere. Multa per noctem habita terrori dies vertit ad risum. Terribiles visu formae letumque labosque: egregie Vergilius noster non re dixit terribiles esse, sed visu, id est videri, non esse.

dominus omnis sum supra omnis sum itaque nullus sui res summitto nihil ille video gravis nihil qui vir incurvo terribilis video forma letum labosque paruus quidem si quis rectus oculus intueor ille possum et tenebrae perrumpo multus per nox habeo terror dies verto ad risus terribilis video forma letum labosque egregius vergilius noster non res dico terribilis sum sed video is sum video non sum


Aliquid tamen mihi illa obscuritas, quod cogitarem, dedit; sensi quendam ictum animi et sine metu mutationem, quam insolitae rei novitas simul ac foeditas fecerat. Non de me nunc tecum loquor, qui multum ab homine tolerabili, nedum a perfecto absum, sed de illo, in quem fortuna ius perdidit. Huius quoque ferietur animus, mutabitur color.

aliquis tamen ego ille obscuritas qui cogitaris do sentio quidam ictus animus et sine metus mutatio quam insolitus res novitas simul atque foeditas facio non de ego nunc tu loquor qui multus ab homo tolerabilis nedum ab perficio absum sed de ille in qui fortuna ius perdo hic quoque ferio animus muto color


Quod interest inter metentem agricolam et serentem, hoc inter eum, qui amicum paravit et qui parat. Attalus philosophus dicere solebat iucundius esse amicum facere quam habere, quomodo artifici iucundius pingere est quam pinxisse. Illa in opere suo occupata sollicitudo ingens oblectamentum habet in ipsa occupatione. Non aeque delectatur, qui ab opere perfecto removit manum. Iam fructu artis suae fruitur; ipsa fruebatur arte, cum pingeret. Fructuosior est adulescentia liberorum, sed infantia dulcior.

qui intersum inter meto agricola et sero hic inter is qui amicus paro et qui paro attalus philosophus dico soleo jucundus sum amicus facio quam habeo quomodo artifex jucundus pingo sum quam pingo ille in opus suus occupo sollicitudo ingens oblectamentum habeo in ipse occupatio non aequus delecto qui ab opus perficio removeo manus iam fructus ars suus fruor ipse fruor ars cum pingo fructuosus sum adulescentia liberi sed infer dulcis


In hac re dissentio a Posidonio, qui inprobo, inquit, quod Platonis legibus adiecta principia sunt. Legem enim brevem esse oportet, quo facilius ab imperitis teneatur. Velut emissa divinitus vox sit; iubeat, non disputet. Nihil videtur mihi frigidius, nihil ineptius quam lex cum prologo. Mone, dic, quid me velis fecisse; non disco, sed pareo. Proficiunt vero; itaque malis moribus uti videbis civitates usas malis legibus. At non apud omnis proficiunt.

in hic res dissentio ab posidonius qui improbus inquam qui plato lex adiicio principia sum lex enim brevis sum oportet quo facilis ab imperitus teneo velut emitto divinitus vox sum jubeo non disputo nihil video ego frigidus nihil ineptus quam lex cum prologus moneo dico quis ego velis facio non disco sed pareo proficio verus itaque malus mos uti video civitas utor malus lex at non apud omnis proficio


Quaedam enim sunt, quae possis et in cisio scribere. Quaedam lectum et otium et secretum desiderant. Nihilominus his quoque occupatis diebus agatur aliquid et quidem totis. Numquam enim non succedent occupationes novae; serimus illas, itaque ex una exeunt plures. Deinde ipsi nobis dilationem damus: cum hoc peregero, toto animo incumbam et si hanc rem molestam composuero, studio me dabo.

quidam enim sum qui possum et in cisium scribo quidam lectus et otium et secerno desidero nihilominus hic quoque occupo dies ago aliquis et quidem totus numquam enim non succedo occupatio novus sero ille itaque ex unus exeo multus deinde ipse nos dilatio do cum hic perago totus animus incumbo et si hic res molestus compono studium ego do


Quomodo conviviorum luxuria, quomodo vestium aegrae civitatis indicia sunt, sic orationis licentia, si modo frequens est, ostendit animos quoque, a quibus verba exeunt, procidisse.

quomodo convivium luxuria quomodo vestis aeger civitas indicium sum sic oratio licentia si modo frequens sum ostendo animus quoque ab qui verbum exeo procidisse


In illo quoque dissentio a Posidonio, quod ferramenta fabrilia excogitata a sapientibus viris iudicat.

in ille quoque dissentio ab posidonius qui ferramentum fabrilis excogito ab sapio vis iudico


Ceterum qui interrogatur, an cornua habeat, non est tam stultus, ut frontem suam temptet, nec rursus tam ineptus aut hebes, ut ne sciat tu illi subtilissima collectione persuaseris. Sic ista sine noxa decipiunt, quomodo praestigiatorum acetabula et calculi, in quibus me fallacia ipsa delectat. Effice, ut quomodo fiat intellegam; perdidi usum. Idem de istis captionibus dico; quo enim nomine potius sophismata appellem? Nec ignoranti nocent nec scientem iuvant.

ceterum qui interrogo an cornu habeo non sum tam stultus ut frons suus tento neque rursus tam ineptus aut hebeo ut ne scio tu ille subtilis collectio persuadeo sic iste sine noxa decipio quomodo praestigiator acetabulum et calculis in qui ego fallacia ipse delecto efficio ut quomodo fio intellego perdo usus idem de iste captio dico quo enim nomen potis sophisma appello neque ignoro noceo neque scio juvo


Nondum caelum nisi ex intervallo pati possumus; proinde intrepidus horam illam decretoriam prospice: non est animo suprema, sed corpori. Quidquid circa te iacet rerum, tamquam hospitalis loci sarcinas specta: transeundum est. Excutit redeuntem natura sicut intrantem.

nondum caelum nisi ex intervallum patior possum proinde intrepidus hora ille decretorius prospicio non sum animus superus sed corpus quisquis circa tu iaceo res tamquam hospital locus sarcina specto transeo sum excutio redeo natura sicut intro


O te, inquis, ferreum aut surdum, cui mens inter tot clamores tam varios, tam dissonos constat, cum Chrysippum nostrum adsidua salutatio perducat ad mortem. At mehercules ego istum fremitum non magis curo quam fluctum aut deiectum aquae, quamvis audiam cuidam genti hanc unam fuisse causam urbem suam transferendi, quod fragorem Nili cadentis ferre non potuit.

o tu inquam ferreus aut surdus qui mens inter tot clamor tam varius tam dissonus consto cum chrysippus nos assiduus salutatio perduco ad mors at hercules ego iste fremo non magis curo quam fluctus aut deicio aqua quivis audio quidam gens hic unus sum causa urbs suus transfero qui fragor nilis cado fero non possum


Tale est, quod volunt dicere: iracundum quidem illum non esse, irasci tamen aliquando; et timidum quidem non esse, timere tamen aliquando; id est, vitio timoris carere, adfectu non carere. Quod si recipitur, usu frequenti timor transibit in vitium, et ira in animum admissa habitum illum ira parentis animi retexet.

tal sum qui volo dico iracundus quidem ille non sum irascor tamen aliquando et timidus quidem non sum timeo tamen aliquando is sum vitio timor careo affectus non careo qui si recipio usus frequens timor transeo in vitium et ira in animus admitto habitus ille ira parens animus retexet


Illos conpesce, marcentia in te excita, soluta constringe, contumacia doma, cupiditates tuas publicasque quantum potes vexa; et istis dicentibus quo usque eadem? responde:

ille conpesce marceo in tu excio solvo constringo contumacia domo cupiditas tuus publico quantus possum vexo et iste dico quo usque idem respondeo


Multis videmur maiora promittere quam recipit humana condicio; non inmerito. Ad corpus enim respiciunt. Revertantur ad animum; iam hominem deo metientur. Erige te, Lucili virorum optime, et relinque istum ludum literarium philosophorum, qui rem magnificentissimam ad syllabas vocant, qui animum minuta docendo demittunt et conterunt; fies similis illis, qui invenerunt ista, non qui docent et id agunt, ut philosophia potius difficilis quam magna videatur.

multus video magnus promitto quam recipio humanus condicio non immeritus ad corpus enim respicio revorto ad animus iam homo deus metior erigo tu lucilis vir optume et relinquo iste ludus literarium philosophus qui res magnificentissimam ad syllaba voco qui animus minuo doceo demitto et contero fio similis ille qui invenio iste non qui doceo et is ago ut philosophia potis difficilis quam magnus video


Id agere debemus, ut irritamenta vitiorum quam longissime profugiamus. Indurandus est animus et a blandimentis voluptatum procul abstrahendus. Una Hannibalem hiberna solverunt et indomitum illum nivibus atque Alpibus virum enervaverunt fomenta Campaniae. Armis vicit, vitiis victus est.

is ago debeo ut irritamenta vitium quam longus profugio induro sum animus et ab blandimentum voluptas procul abstraho unus hannibal hibernus solvo et indomitus ille nix atque alpis vir enervo fomentum campania arma vinco vitium vinco sum


Circumspiciendum ergo nobis est, quomodo a vulgo tuti esse possimus. Primum nihil idem concupiscamus; rixa est inter competitores. Deinde nihil habeamus, quod cum magno emolumento insidiantis eripi possit. Quam minimum sit in corpore tuo spoliorum. Nemo ad humanum sanguinem propter ipsum venit, aut admodum pauci. Plures computant quam oderunt. Nudum latro transmittit; etiam in obsessa via pauperi pax est.

circumspicio ergo nos sum quomodo ab vulgo tueor sum possum primus nihil idem concupisco rixo sum inter competitor deinde nihil habeo qui cum magnus emolumentum insidior eripio possum quam paruus sum in corpus tuus spolium nemo ad humanus sanguis propter ipse venio aut admodum paucus multus computo quam odi nudus latro transmitto etiam in obsedeo via pauper pax sum


Audiat licet, quem modum servare in sacrificiis debeat, quam procul resilire a molestis superstitionibus, numquam satis profectum erit, nisi qualem debet deum mente conceperit, omnia habentem, omnia tribuentem, beneficum gratis. Quae causa est dis bene faciendi?

audio licet qui modus servaris in sacrificium debeo quam procul resilire ab molestus superstitio numquam satis proficiscor sum nisi qual debeo deus mens concipio omnis habeo omnis tribuo beneficus gratus qui causa sum deus bene facio


Quare non est ullum bonum altero maius? Quia non est quicquam apto aptius, quia plano nihil est planius. Non potes dicere hoc magis par esse alicui quam illud; ergo nec honesto honestius quicquam est.

quaris non sum ullus bonus alter magnus quia non sum quisquam apto aptus quia planus nihil sum planus non possum dico hic magis par sum aliqui quam ille ergo neque honestus honestus quisquam sum


At sapere non putant eiusdem condicionis esse. Incorporale est et accidens alteri, id est sapientiae; itaque nec facit quidquam nec prodest.

at sapio non puto idem condicio sum incorporal sum et accido alter is sum sapientia itaque neque facio quisquam neque prodo


Praeterea non essent digni reprehensione, quibus nimium voluptas placet quibusque summus est doloris timor. Atqui inprobamus gulae ac libidini addictos et contemnimus illos, qui nihil viriliter ausuri sunt doloris metu. Quid autem peccant, si sensibus, id est iudicibus boni ac mali, parent? His enim tradidistis adpetitionis et fugae arbitrium.

praeterea non sum dignus reprehensio qui nimium voluptas placeo quisque summus sum dolor timor atqui inprobo gula atque libido addico et contemno ille qui nihil virilis audeo sum dolor metus quis autem pecco si sensus is sum judex bonus atque malus pareo hic enim trado adpetitio et fuga arbitrium


Video non futurum finem in ista materia ullum, nisi quem ipse mihi fecero. Hic itaque conticescam, quantum ad ista, quae sine dubio talia divinavit futura, qualia nunc sunt, qui primus appellavit inpedimenta. Nunc volo paucissimas adhuc interrogationes nostrorum tibi reddere ad virtutem pertinentes, quam satisfacere vitae beatae contendimus.

video non sum finis in iste materia ullus nisi qui ipse ego facio hic itaque conticescam quantus ad iste qui sine dubius talis divino sum qualis nunc sum qui primus appello impedimentum nunc volo paucus adhuc interrogatio noster tu reddo ad virtus pertineo quam satisfacere vita beatus contendo


Quoniam quae volueram ad te perferre, iam dixi, nunc desiderio tuo satis faciam et in alteram epistulam integrum, quod exegeras, transferam, ne ad rem spinosam et auribus erectis curiosisque audiendam lassus accedas. Vale.

quoniam qui volo ad tu perfero iam dico nunc desiderium tuus satis facio et in alter epistula integer qui exigo transfero ne ad res spinosus et auris erigo curiosus audio lassus accedo val


Cum haec atque eiusmodi audimus, ad confessionem veritatis adducimur.

cos hic atque eiusmodi audio ad confessio veritas adduco


Quemadmodum flamma non potest obprimi, nam circa id effugit, quo urgetur; quemadmodum aer verbere atque ictu non laeditur, ne scinditur quidem, sed circa id, cui cessit, refunditur; sic animus, qui ex tenuissimo constat, deprehendi non potest nec intra corpus effligi, sed beneficio subtilitatis suae per ipsa, quibus premitur, erumpit. Quomodo fulmini, etiam cum latissime percussit ac fulsit, per exiguum foramen est reditus, sic animo, qui adhuc tenuior est igne, per omne corpus fuga est.

quemadmodum flamma non possum obprimi nam circa is effugio quo urgeo quemadmodum aer verber atque ictus non laedo ne scindo quidem sed circa is qui cedo refundo sic animus qui ex tenuis consto deprehendo non possum neque intra corpus effligo sed beneficium subtilitas suus per ipse qui premo erumpo quomodo fulmen etiam cum fero percutio atque fulcio per exiguus foramen sum redeo sic animus qui adhuc tenuis sum ignis per omnis corpus fuga sum


Metiri me geometres docet latifundia potius quam doceat, quomodo metiar, quantum homini satis sit. Numerare docet me et avaritiae commodat digitos potius quam doceat nihil ad rem pertinere istas conputationes, non esse feliciorem, cuius patrimonium tabularios lassat, immo quam supervacua possideat, qui infelicissimus futurus est, si quantum habeat per se conputare cogetur.

metior ego geometres doceo latifundium potis quam doceo quomodo metior quantus homo satis sum numeraris doceo ego et avaritia commodo digitus potis quam doceo nihil ad res pertineo iste conputatio non sum felix qui patrimonium tabularius lasso immo quam supervacuus possideo qui infelix sum sum si quantus habeo per sui conputaris cogo


At necessaria deerant. Primum deesse non poterunt, quia natura minimum petit, naturae autem se sapiens accommodat. Sed si necessitates ultimae inciderunt, iamdudum exibit e vita et molestus sibi esse desinet. Si vero exiguum erit et angustum, quo possit vita produci, id boni consulet nec ultra necessaria sollicitus aut anxius ventri et scapulis suum reddet et occupationes divitum concursationesque ad divitias euntium securus laetusque ridebit ac dicet:

at necessarius desum primus desum non possum quia natura paruus peto natura autem sui sapio accommodo sed si necessitas ulter incido jamdudum exeo e vito et molestus sui sum desino si verus exiguus sum et angustus quo possum vito produco is bonus consulo neque ultra necessarius sollicitus aut anxius venter et scapulis suus reddo et occupatio dives concursatio ad divitiae eo securus laetus rideo atque dico


Itaque adsidue cogitemus tam de nostra quam omnium, quos diligimus, mortalitate. Tunc ego debui dicere: Minor est Serenus meus; quid ad rem pertinet? Post me mori debet, sed ante me potest. Quia non feci, inparatum subito fortuna percussit. Nunc cogita omnia et mortalia esse et incerta lege mortalia. Hodie fieri potest, quicquid umquam potest.

itaque assiduus cogito tam de noster quam omnis qui diligo mortalitas tunc ego debeo dico paruus sum serenus meus quis ad res pertineo post ego morior debeo sed ante ego possum quia non facio imparatus subeo fortuna percutio nunc cogito omnis et mortalia sum et incertus lex mortalia hodie fio possum quisquis umquam possum


Quaeritur utrum doceant isti virtutem an non; si non docent, ne tradunt quidem. Si docent, philosophi sunt. Vis scire, quam non ad docendam virtutem consederint? Aspice, quam dissimilia inter se omnium studia sint; atqui similitudo esset idem docentium.

quaero utrum doceo iste virtus an non si non doceo ne trado quidem si doceo philosophus sum volo scio quam non ad doceo virtus consido aspicio quam dissimilis inter sui omnis studium sum atqui similitudo sum idem doceo


Transcurramus sollertissimas nugas et ad illa, quae nobis aliquam opem sunt latura, properemus. Nemo, qui obstetricem parturienti filiae sollicitus accersit, edictum et ludorum ordinem perlegit. Nemo, qui ad incendium domus suae currit, tabulam latrunculariam prospicit, ut sciat, quomodo alligatus exeat calculus.

transcurro sollertissimas nugae et ad ille qui nos aliqui ops sum fero propero nemo qui obstetrix parturio filia sollicitus arcesso edictum et ludus ordo perlego nemo qui ad incendium domus suus curro tabula latruncularius prospicio ut scio quomodo alligo exeo calculus


Naturalis pars philosophiae in duo scinditur: corporalia et incorporalia. Utraque dividuntur in suos, ut ita dicam, gradus. Corporum locus in hos primum, in ea quae faciunt et quae ex his gignuntur; gignuntur autem elementa. Ipse de elementis locus, ut quidam putant, simplex est, ut quidam, in materiam et causam omnia moventem et elementa dividitur.

natural pars philosophia in duo scindo corporalis et incorporale uter divido in suus ut ita dico gradus corpus locus in hic primus in is qui facio et qui ex hic gigno gigno autem elementum ipse de elementum locus ut quidam puto simplex sum ut quidam in materia et causa omnis moveo et elementum divido


Dicet aliquis: Quid mihi prodest philosophia, si fatum est? Quid prodest, si deus rector est? Quid prodest, si casus imperat? Nam et mutari certa non possunt et nihil praeparari potest adversus incerta; sed aut consilium meum occupavit deus decrevitque quid facerem, aut consilio meo nihil fortuna permittit.

dico aliquis quis ego prodo philosophia si fatum sum quis prodo si deus rector sum quis prodo si casus impero nam et muto certus non possum et nihil praepararis possum adverro incertus sed aut consilium meus occupo deus decerno quis facio aut consilium meus nihil fortuna permitto


Non est, inquam, instrumentorum ad usus necessarios opifex. Quid illi tam parvola adsignas? Artificem vides vitae. Alias quidem artes sub dominio habet. Nam cui vita, illi vitam ornantia quoque serviunt; ceterum ad beatum statum tendit, illo ducit, illo vias aperit.

non sum inquam instrumentor ad utor necessarius opifex quis ille tam parvulus adsigno artifex video vita alius quidem ars sub dominium habeo nam qui vito ille vita orno quoque servio ceterum ad beatus status tendo ille duco ille via aperio


Lugentem timentemque custodire solemus, ne solitudine male utatur. Nemo est ex inprudentibus, qui relinqui sibi debeat; tunc mala consilia agitant, tunc aut aliis aut ipsis futura pericula struunt; tunc cupiditates improbas ordinant; tunc quicquid aut metu aut pudore celabat, animus exponit, tunc audaciam acuit, libidinem inritat, iracundiam instigat. Denique quod unum solitudo habet commodum, nihil ulli committere, non timere indicem, perit stulto; ipse se prodit.

lugeo timeo custodio solo ne solitudo malus uto nemo sum ex imprudens qui relinquo sui debeo tunc malus consilium agito tunc aut alius aut ipse sum periculum struo tunc cupiditas improbus ordino tunc quisquis aut metus aut pudor celo animus expono tunc audacia acuo libido irrito iracundia instigo denique qui unus solitudo habeo commodus nihil ullus committo non timeo index pereo stultus ipse sui prodeo


Sapiens inter se omnia conparabit, maius enim aut minus fit, quamvis idem sit, tempore, loco, causa, Saepe enim hoc non potuere divitiae in domum infusae, quod opportune dati mille denarii. Multum enim interest, donaveris an succurreris, servaverit illum tua liberalitas an instruxerit. Saepe quod datur, exiguum est, quod sequitur ex eo, magnum. Quantum autem existimas interesse, utrum aliquis quod derat a se, quod praestabat, sumpserit an beneficium acceperit ut daret?

sapio inter sui omnis conparo magnus enim aut paruus fio quivis idem sum tempus locus causa saepe enim hic non possum divitiae in domus infundo qui opportunus do mille denarius multus enim intersum dono an succurro servo ille tuus liberalitas an instruo saepe qui do exiguus sum qui sequor ex is magnus quantus autem existimo intersum utrum aliquis qui defleo ab sui qui praesto sumo an beneficium accipio ut do


Idem tibi de philosophia dico. Fuit aliquando simplicior inter minora peccantes et levi quoque cura remediabiles; adversus tantam morum eversionem omnia conanda sunt. Et utinam sic denique lues ista vindicetur!

idem tu de philosophia dico sum aliquando simplicior inter parvus pecco et levis quoque cura remediabilis adverro tantus mos eversio omnis conor sum et utinam sic denique luo iste vindico


Vidi villam extructam lapide quadrato, murum circumdatur, silvae, turres quoque in propugnaculum villae utrimque subrectas, cisternam aedificiis ac viridibus subditam, quae sufficere in usum vel exercitus posset, balneolum angustum, tenebricosum ex consuetudine antiqua; non videbatur maioribus nostris caldum nisi obscurum. Magna ergo me voluptas subiit contemplantem mores Scipionis ac nostros.

video villa exstruo lapis quadro murus circumdo silva turris quoque in propugnaculis villa utrimque surgo cisterna aedificium atque viridis subdo qui sufficio in usus vel exercitus possum balneolum angustus tenebricosus ex consuetudo antiquus non video magnus noster calidus nisi obscurus magnus ergo ego voluptas subeo contemplo mos scipio atque noster


Eques Romanus es, et ad hunc ordinem tua te perduxit industria; at mehercules multis quattuordecim clausa sunt; non omnes curia admittit; castra quoque, quos ad laborem et periculum recipiant, fastidiose legunt. Bona mens omnibus patet, omnes ad hoc sumus nobiles. Nec reicit quemquam philosophia nec eligit; omnibus lucet.

eques romanus sum et ad hic ordo tuus tu perduco industria at hercules multus quattuordecim claudo sum non omnis curia admitto castrum quoque qui ad labor et periculum recipio fastidiosus lego bonus mens omnis pateo omnis ad hic sum nobilis neque reicio quisquam philosophia neque eligo omnis luceo


Rursus aeque malitiam et aerumnosi animi veternum perspiciemus, quamvis multus circa divitiarum radiantium splendor inpediat et intuentem hinc honorum, illinc magnarum potestatium falsa lux verberet.

rursus aequus malitia et aerumnosus animus veternus perspicio quivis multus circa divitiaris radio splendor inpediat et intueor hinc honor illinc magnaris potestas fallo lux verbero


Quid alios referam innumerabiles morbos, supplicia luxuriae?

quis alius refero innumerabilis morbus supplicium luxuria


Quid sit ergo, quod me delectaverit quaeris? videtur mihi egregie dictum: sapiens divitiarum naturalium est quaesitor acerrimus. Inani me, inquis, lance muneras. Quid est istud? Ego iam paraveram fiscos. Circumspiciebam, in quod me mare negotiaturus inmitterem, quod publicum agitarem, quas arcesserem merces. Decipere est istud, docere paupertatem, cum divitias promiseris. Ita tu pauperem iudicas, cui nihil deest? Suo, inquis, et patientiae suae beneficio, non fortunae. Ideo ergo illum non iudicas divitem, quia divitiae eius desinere non possunt? Utrum mavis habere multum an satis?

quis sum ergo qui ego delecto quaero video ego egregius dico sapio divitiaris naturalis sum quaesitor acer inanis ego inquam lanx munero quis sum iste ego iam paro fiscus circumspicio in qui ego mare negotior inmitto qui publicus agitaris qui arcesso merces decipio sum iste doceo paupertas cum divitiae promitto ita tu paupero iudico qui nihil desum suus inquam et patientia suus beneficium non fortuna ideo ergo ille non iudico dives quia divitiae is desino non possum utrum malo habeo multus an satis


Quid illum octoginta anni iuvant per inertiam exacti? Non vixit iste, sed in vita moratus est, nec sero mortuus est, sed diu. Octoginta annis vixit. Interest, mortem eius ex quo die numeres.

quis ille octoginta annus juvo per inertia exigo non vivo iste sed in vito moror sum neque serus mortuus sum sed diu octoginta annus vivo intersum mors is ex quo dies numero


De Pompei capite pupillus et spado tulere sententiam, de Crasso crudelis et insolens Parthus; Gaius Caesar iussit Lepidum Dextro tribuno praebere cervicem, ipse Chaereae praestitit. Neminem eo fortuna provexit, ut non tantum illi minaretur, quantum permiserat. Noli huic tranquillitati confidere; momento mare evertitur. Eodem die ubi luserunt navigia, sorbentur.

de pompejus caput pupillus et spado fero sententia de crassus crudelis et insoleo parthus gaius caesar iubeo lepidus dexter tribunus praebeo cervix ipse chaerea praesto nemo is fortuna proveho ut non tantus ille mino quantus permitto nolo hic tranquillitas confido momentum mare everto eos dies ubi ludo navigium sorbeo


Non dubie habet aliquid simile amicitiae affectus amantium; possis dicere illam esse insanam amicitiam. Numquid ergo quisquam amat lucri causa? Numquid ambitionis aut gloriae? Ipse per se amor omnium aliarum rerum neglegens animos in cupiditatem formae non sine spe mutuae caritatis accendit. Quid ergo? Ex honestiore causa coit turpis adfectus?

non dubius habeo aliquis similis amicitia afficio amo possum dico ille sum insanus amicitia numquid ergo quisquam amo lucrum causa numquid ambitio aut gloria ipse per sui amor omnis alius res neglego animus in cupiditas forma non sine spes mutuus caritas accendo quis ergo ex honestus causa coeo turpis affectus


Si te hic haberem, libenter tecum conferrem, quid existimares esse faciendum: utrum nihil ex cotidiana consuetudine movendum an, ne dissidere videremur cum publicis moribus, et hilarius cenandum et exuendam togam. Nam quod fieri nisi in tumultu et tristi tempore civitatis non solebat, voluptatis causa ac festorum dierum vestem mutavimus.

si tu hic habeo libet tu confero quis existimaris sum facio utrum nihil ex cottidianus consuetudo moveo an ne dissido video cum publicus mos et hilarus ceno et exuo toga nam qui fio nisi in tumultus et tristis tempus civitas non soleo voluptas causa atque festor dies vestis muto


Cum istis tibi esse negotium iudicas, de quibus scripseras? Maximum negotium tecum habes; tu tibi molestus es. Quid velis nescis; melius probas honesta quam sequeris; vides, ubi sit posita felicitas, sed ad illam pervenire non audes. Quid sit autem, quod te inpediat, quia parum ipse dispicis, dicam.

cos iste tu sum negotium iudico de qui scribo magnus negotium tu habeo tu tu molestus sum quis velis nescio bonus probo honestus quam sequor video ubi sum pono felicitas sed ad ille pervenio non audeo quis sum autem qui tu inpediat quia parum ipse dispicio dico


Nulla enim res aeque adiuvat cursum quam summa pars veli; illinc maxime navis urgetur. Itaque quotiens ventus increbruit maiorque est quam expedit, antemna summittitur; minus habet virium flatus ex humili. Cum intravere Capreas et promunturium, ex quo Alta procelloso speculatur vertice Pallas, ceterae velo iubentur esse contentae; siparum Alexandrinarum insigne est.

nullus enim res aequus adjuvo cursus quam summus pars velis illinc magnus navus urgeo itaque quotiens venio increbesco magnus sum quam expedio antenna summitto paruus habeo vis flo ex humilis cos intro capreae et promunturium ex quo altus procellosus speculor vertex pallas ceterus velo jubeo sum contineo siparis alexandrinaris insignis sum


Bene et ille, quisquis fuit, ambigitur enim de auctore, cum quaereretur ab illo, quo tanta diligentia artis spectaret ad paucissimos perventurae, Satis sunt, inquit, mihi pauci, satis est unus, satis est nullus. Egregie hoc tertium Epicurus, cum uni ex consortibus studiorum suorum scriberet: Haec, inquit, ego non multis, sed tibi; satis enim magnum alter alteri theatrum sumus.

bene et ille quisquis sum ambago enim de auctor cum quaero ab ille quo tantus diligentia ars specto ad paucus pervenio satis sum inquam ego paucus satis sum unus satis sum nullus egregius hic tertius epicurus cum unus ex consortibus studium suus scribo hic inquam ego non multus sed tu satis enim magnus alter alter theatrum sum


Hic, de quo scribis et mandas, non habet vires; indulsit vitiis. Simul et emarcuit et induruit. Non potest recipere rationem, non potest nutrire. At cupit ipse. Noli credere. Non dico illum mentiri tibi; putat se cupere. Stomachum illi fecit luxuria; cito cum illa redibit in gratiam.

hic de quo scribo et mando non habeo vireo indulgeo vitium simul et emarcuit et induresco non possum recipio ratio non possum nutrio at cupio ipse nolo credo non dico ille mentior tu puto sui cupio stomachus ille facio luxuria cito cum ille redeo in gratia


His et eiusmodi exhortationibus, tacitis scilicet, nam verbis locus non erat, adloqui me non desii. Deinde paulatim suspirium illud, quod esse iam anhelitus coeperat, intervalla maiora fecit et retardatum est ac remansit. Nec adhuc, quamvis desierit, ex natura fluit spiritus; sentio haesitationem quandam eius et moram. Quomodo volet, dummodo non ex animo suspirem.

hic et eiusmodi exhortatio taceo scilicet nam verbum locus non sum alloquor ego non desino deinde paulatim suspirium ille qui sum iam anhelitus coepio intervallum magnus facio et retardo sum atque remaneo neque adhuc quivis desino ex natura fluo spiritus sentio haesitatio quidam is et mora quomodo volo dummodo non ex animus suspiro


Vide itaque, quid de te sperem, immo quid spondeam mihi, spes enim incerti boni nomen est: non invenio, cum quo te malim esse quam tecum.

video itaque quis de tu spero immo quis spondeo ego spes enim incertus bonus nomen sum non invenio cum quo tu malo sum quam tu


Interim quoniam diurnam tibi mercedulam debeo, quid me hodie apud Hecatonem delectaverit dicam. Quaeris, inquit, quid profecerim? Amicus esse mihi coepi. Multum profecit; numquam erit solus. Scito hunc amicum omnibus esse. Vale.

interim quoniam diurnus tu mercedula debeo quis ego hodie apud hecato delecto dico quaero inquam quis proficio amicus sum ego coepio multus proficio numquam sum solus scio hic amicus omnis sum val


Adice illam ignorationem sui, dubia et parum explanata verba, incertos oculos, gradum errantem, vertiginem capitis, tecta ipsa mobilia velut aliquo turbine circumagente totam domum, stomachi tormenta, cum effervescit merum ac viscera ipsa distendit. Tunc tamen utcumque tolerabile est, dum illi vis sua est; quid, cum somno vitiatur et quae ebrietas fuit, cruditas facta est?

adicio ille ignoratio suus dubius et parum explano verbum incertus oculus gradus erro vertigo capio tectum ipse mobilia velut aliquis turbo circumago totus domus stomachus tormentum cum effervesco merus atque viscera ipse distendo tunc tamen utcumque tolerabilis sum dum ille volo suus sum quis cum somnus vitio et qui ebrietas sum cruditas facio sum


Inde pallor et nervorum vino madentium tremor et miserabilior ex cruditatibus quam ex fame macies. Inde incerti labantium pedes et semper qualis in ipsa ebrietate titubatio. Inde in totam cutem umor admissus distentusque venter, dum male adsueseit adsuescit plus eapere capere quam poterat. Inde suffusio luridae bilis et decolor vultus tabesque in se putreseentium putrescentium et retorridi digiti articulis obrigeseentibus obrigescentibus nervorumque sine sensu iacentium torpor aut palpitatio sine intermissione vibrantium.

indus pallor et nervus vinum madeo tremor et miserabilis ex cruditas quam ex fames macies indus incertus labo pes et semper qualis in ipse ebrietas titubatio indus in totus cutis umor admitto distendo venter dum malus adsueseit assuesco multus eapere capio quam possum indus suffusio luridus bilis et decolo vultus tabeo in sui putreseentium putrescentium et retorridus digitus articulis obrigeseentibus obrigesco nervus sine sentio jaceo torpor aut palpitatio sine intermissio vibro


Cogitemus ergo, Lucili carissime, cito nos eo perventuros, quo illum pervenisse maeremus. Et fortasse, si modo vera sapientium fama est recipitque nos locus aliquis, quem putamus perisse, praemissus est. Vale.

cogito ergo lucilis carus cito nos is pervenio quo ille pervenio maereo et fortasse si modo verus sapiens fama sum recipio nos locus aliquis qui puto pereo praemitto sum val


His cogitationibus intentum loca seria sanctaque eligere oportet. Effeminat animos amoenitas nimia nec dubie aliquid ad corrumpendum vigorem potest regio. Quamlibet viam iumenta patiuntur, quorum durata in aspero ungula est; in molli palustrique pascuo saginata cito subteruntur. Et fortior miles ex confragoso venit; segnis est urbanus et verna. Nullum laborem recusant manus, quae ad arma ab aratro transferuntur; in primo deficit pulvere ille unctus et nitidus.

hic cogitatio intentus locum seria sancio eligo oportet effemino animus amoenitas nimius neque dubius aliquis ad corrumpo vigor possum regius quamlibet via iumentum patior qui duro in asper ungula sum in mollis palustrique pascuum sagino cito subtero et fortis miles ex confragosus venio segnis sum urbanus et vernus nullus labor recuso manus qui ad arma ab arater transfero in primus deficio pulvis ille ungo et nitidus


Quid ergo? Non eo potius curam transferes, ut ostendas omnibus magno temporis inpendio quaeri supervacua et multos transisse vitam, dum vitae instrumenta conquirunt? Recognosce singulos, considera universos; nullius non vita spectat in crastinum.

quis ergo non is potis cura transfero ut ostendo omnis magnus tempus impendium quaero supervacuus et multus transeo vita dum vita instrumentum conquaero recognosco singuli considero universi nullus non vito specto in crastinus


Nulla vita est non brevis. Nam si ad naturam rerum respexeris, etiam Nestoris et Sattiae brevis est, quae inscribi monumento suo iussit annis se nonaginta novem vixisse. Vides aliquem gloriari senectute longa. Quis illam ferre potuisset, si contigisset centesimum implere? Quomodo fabula, sic vita non quam diu, sed quam bene acta sit, refert. Nihil ad rem pertinet, quo loco desinas. Quocumque voles desine; tantum bonam clausulam inpone. Vale.

nullus vito sum non brevis nam si ad natura res respicio etiam nestor et sattiae brevis sum qui inscribo monumentum suus iubeo annus sui nonaginta novo vivo video aliquis glorior senectus longus quis ille fero possum si contingo centesimus impleo quomodo fabula sic vito non quam diu sed quam bene ago sum refero nihil ad res pertineo quo locus desino quicumque volo desino tantus bonus clausula inpono val