At olim et pauca erant balnea nec ullo cultu exornata. Cur enim exornaretur res quadrantaria et in usum, non in oblectamentum reperta? Non suffundebatur aqua nec recens semper velut ex calido fonte currebat, nec referre credebant, in quam perlucida sordes deponerent.

at olim et paucus sum balneum neque ullus cultus exorno cur enim exorno res quadrantarius et in usus non in oblectamentum reperio non suffundo aqua neque recens semper velut ex calidus fons curro neque refero credo in quam perlucida sordeo depono


Severior loci disciplina firmat ingenium aptumque magnis conatibus reddit. Literni honestius Scipio quam Bais exulabat; ruina eius non est tam molliter conlocanda. Illi quoque, ad quos primos fortuna populi Romani publicas opes transtulit, C. Marius et Cn. Pompeius et Caesar extruxerunt quidem villas in regione Baiana, sed illas inposuerunt summis iugis montium. Videbatur hoc magis militare, ex edito speculari late longeque subiecta. Aspice, quam positionem elegerint, quibus aedificia excitaverunt locis et qualia; scies non villas esse, sed castra.

severus locus disciplina firmo ingenium aptus magnus conatus reddo liternum honestus scipio quam baiae exulabat ruina is non sum tam mollis conloco ille quoque ad qui primus fortuna populus romanus publicus ops transfero que marius et cn pompejus et caesar extruxerunt quidem villa in regio baianus sed ille inpono summus iugum mons video hic magis militaris ex edo specularis latus longus subiectum aspicio quam positio eligo qui aedificium excito locus et qualis scio non villa sum sed castrum


Cetera opinione bona sunt et nomen quidem habent commune cum veris, proprietas in illis boni non est. Itaque commoda vocentur et, ut nostra lingua loquar, producta. Ceterum sciamus mancipia nostra esse, non partes; et sint apud nos, sed ita, ut meminerimus extra nos esse. Etiam si apud nos sint, inter subiecta et humilia numerentur propter quae nemo se adtollere debeat. Quid enim stultius quam aliquem eo sibi placere, quod ipse non fecit?

ceterus opinio bonus sum et nomen quidem habeo communis cum verus proprietas in ille bonus non sum itaque commodus voco et ut noster lingua loquor produco ceterum scio mancipium noster sum non pars et sum apud nos sed ita ut memini extra nos sum etiam si apud nos sum inter subiectum et humilio numero propter qui nemo sui adtollo debeo quis enim stultus quam aliquis is sui placeo qui ipse non facio


Sic, inquit, sapiens inperturbatus dicitur, quomodo apyrina dicuntur, non quibus nulla inest duritia granorum, sed quibus minor. Falsum est. Non enim deminutionem malorum in bono viro intellego, sed vacationem; nulla debent esse, non parva. Nam si ulla sunt, crescent et interim inpedient. Quomodo oculos maior et perfecta suffusio excaecat, sic modica turbat.

sic inquam sapio imperturbatus dico quomodo apyrinus dico non qui nullus insum duritia granum sed qui paruus falsus sum non enim deminutio malus in bonus vir intellego sed vacatio nullus debeo sum non parvus nam si ullus sum cresco et interim inpedient quomodo oculus magnus et perficio suffusio excaeco sic modicus turbo


Iustitia quid est? inquit. Animus quodammodo se habens. Itaque si animus animal est, et iustitia. Minime. Haec enim habitus animi est et quaedam vis; idem animus in varias figuras convertitur et non totiens animal aliud est, quotiens aliud facit. Nec illud, quod fit ab animo, animal est.

iustitia quis sum inquam animus quodammodo sui habeo itaque si animus animal sum et iustitia paruus hic enim habitus animus sum et quidam volo idem animus in vario figura converto et non totiens animal alius sum quotiens alius facio neque ille qui fio ab animus animal sum


Illi quidem non aurum nec argentum nec perlucidos lapides in ima terrarum faece quaerebant parcebantque adhuc etiam mutis animalibus; tantum aberat ut homo hominem non iratus, non timens, tantum spectaturus occideret. Nondum vestis illis erat picta, nondum texebatur aurum, adhuc nec eruebatur.

ille quidem non aurum neque argentum neque perlucidos lapis in imus terra faex quaero parco adhuc etiam mutus animal tantus absum ut homo homo non irascor non timeo tantus specto occaedes nondum vestio ille sum pingo nondum texebatur aurum adhuc neque eruo


Praeterea si non contemnit venientes extrinsecus causas et aliquid timet, cum fortiter eundum erit adversus tela, ignes, pro patria, legibus, libertate, cunctanter exibit et animo recedente. Non cadit autem in sapientem haec diversitas mentis.

praeterea si non contemno venio extrinsecus causa et aliquis timeo cum fortis eo sum adverro telum ignis pro patria lex libertas cunctanter exeo et animus recedo non cado autem in sapio hic diversitas mens


Vis scire, quid philosophia promittat generi humano? Consilium. Alium mors vocat, alium paupertas urit, alium divitiae vel alienae torquent vel suae. Ille malam fortunam horret, hic se felicitati suae subducere cupit. Hunc homines male habent, illum di.

volo scio quis philosophia promitto gener humanus consilium alius mors voco alius paupertas uro alius divitiae vel alienus torqueo vel suus ille malus fortuna horreo hic sui felicitas suus subduco cupio hic homo malus habeo ille deus


Panis deinde siccus et sine mensa prandium, post quod non sunt lavandae manus. Dormio minimum. Consuetudinem meam nosti: brevissimo somno utor et quasi interiungo. Satis est mihi vigilare desisse. Aliquando dormisse me scio, aliquando suspicor.

panis deinde siccus et sine mensa prandium post qui non sum lavo manus dormio paruus consuetudo meus nosco brevis somnus uto et quasi interjungo satis sum ego vigilaris desino aliquando dormio ego scio aliquando suspicor


Putemus in praesentia ista duo esse,—nondum enim, quid mihi videatur, pronuntio,—quid prohibet, quominus aliud quidem sit, sed nihilominus bonum? Dicebam paulo ante aliud esse agrum, aliud habere agrum. Quidni? In alia enim natura est qui habet, in alia quod habetur. Illa terra est, hic homo est. At in hoc, de quo agitur, eiusdem naturae sunt utraque, et qui habet sapientiam, et ipsa.

puto in praesens iste duo sum nondum enim quis ego video pronuntio quis prohibeo quominus alius quidem sum sed nihilominus bonus dico paulus ante alius sum ager alius habeo ager quis in alius enim natura sum qui habeo in alius qui habeo ille terra sum hic homo sum at in hic de quo ago idem natura sum uter et qui habeo sapientia et ipse


Quae sint haec interrogas? Quae scire magis iuvat quam prodest, sicut hoc, de quo quaeris: bonum an corpus sit?

qui sum hic interrogo qui scio magis juvo quam prodo sicut hic de quo quaero bonus an corpus sum


Potest quidem etiam illud dici: sine liberalibus studiis veniri ad sapientiam posse; quamvis enim virtus discenda sit, tamen non per haec discitur.

possum quidem etiam ille dico sine liberal studium venio ad sapientia possum quivis enim virtus disco sum tamen non per hic disco


Cogitat itaque, per quem sibi horum usus fructusque contingat, per quem non ad arma illum nec ad servandas vigilias nec ad tuenda moenia et multiplex belli tributum publica necessitas vocet, agitque gubernatori suo gratias. Hoc docet philosophia praecipue, bene debere beneficia, bene solvere; interdum autem solutio est ipsa confessio.

cogito itaque per qui sui hic utor fruor contingo per qui non ad arma ille neque ad servo vigilia neque ad tueor moenia et multiplex bellum tribuo publicus necessitas voco ago gubernator suus gratia hic doceo philosophia praecipuus bene debeo beneficium bene solvo interdum autem solutio sum ipse confessio


Cum quaero, quare hominem natura produxerit, quare praetulerit animalibus ceteris, longe me iudicas mores reliquisse? Falsum est. Quomodo enim scies, qui habendi sint, nisi quid homini sit optimum, inveneris, nisi naturam eius inspexeris? Tunc demum intelleges, quid faciendum tibi, quid vitandum sit, cum didiceris, quid naturae tuae debeas.

cos quaero quare homo natura produco quare praefero animal ceterus longus ego iudico mos relinquo falsus sum quomodo enim scio qui habeo sum nisi quis homo sum bonus invenio nisi natura is inspicio tunc demum intellego quis facio tu quis vito sum cum disco quis natura tuus debeo


Ab hoc modo aequo animo exit, modo nihilo prosilit, nec quis deinde relicti eius futurus sic exitus quaerit. Sed ut ex barba capilloque tonsa neglegimus, ita ille divinus animus egressurus hominem, quo receptaculum suum conferatur, ignis illud exurat an lapis includat an terra contegat an ferae distrahant, non magis ad se iudicat pertinere quam secundas ad editum infantem. Utrum proiectum aves differant, an consumatur Canibus data praeda marinis, quid ad illum, qui nullus est?

ab hic modo aequus animus exeo modo nihilum prosilio neque quis deinde relinquo is sum sic exitus quaero sed ut ex barba capillus tondeo neglego ita ille divinus animus egredior homo quo receptaculis suus confero ignis ille exuro an lapis includo an terra contego an fera distraho non magis ad sui iudico pertineo quam secundus ad edo infer utrum projectum aveo differo an consumo canis do praeda marinus quis ad ille qui nullus sum


Stultum est, inquit, praecipere aegro, quid facere tamquam sanus debeat, cum restituenda sanitas sit, sine qua inrita sunt praecepta. Quid, quod habent aegri quaedam sanique communia, de quibus admonendi sunt? Tamquam ne avide cibos adpetant, ut lassitudinem vitent. Habent quaedam praecepta communia pauper et dives.

stultus sum inquam praecipio aeger quis facio tamquam sanus debeo cum restituo sanitas sum sine qui irrito sum praecipio quis qui habeo aeger quidam sanus commune de qui admoneo sum tamquam ne avidus cibus adpeto ut lassitudo vito habeo quidam praecipio commune pauper et dives


Non potest unum corpus plurium animalium esse. Hoc et ipsi fatentur. Iustitiae quod est corpus? Animus. Quid? Fortitudinis quod est corpus? Idem animus. Atqui unum corpus esse duorum animalium non potest.

non possum unus corpus multus animal sum hic et ipse fateor justitia qui sum corpus animus quis fortitudo qui sum corpus idem animus atqui unus corpus sum duo animal non possum


Quis est ergo hic animus? Qui nullo bono nisi suo nitet; quid enim est stultius quam in homine aliena laudare? Quid eo dementius, qui ea miratur, quae ad alium transferri protinus possunt? Non faciunt meliorem equum aurei freni. Aliter leo aurata iuba mittitur, dum contractatur et ad patientiam recipiendi ornamenti cogitur fatigatus, aliter incultus, integri spiritus; hic scilicet inpetu acer, qualem illum natura esse voluit, speciosus ex horrido, cuius hic decor est, non sine timore aspici, praefertur illi languido et bratteato.

quis sum ergo hic animus qui nullus bonus nisi suus niteo quis enim sum stultus quam in homo alienus laudo quis is demens qui is miro qui ad alius transfero protinus possum non facio bonus equus aureus freni aliter leo auro juba mitto dum contracto et ad patientia recipio ornamentum cogo fatigo aliter incultus integer spiritus hic scilicet impetus acer qual ille natura sum volo speciosus ex horridus qui hic decor sum non sine timor aspicio praefero ille languidus et bratteato


Quod contemptissimo cuique contingere ac turpissimo potest, bonum non est. Opes autem et lenoni et lanistae contingunt. Ergo non sunt bona. Falsum est, inquiunt, quod proponitis. Nam et in grammatice et in arte medendi aut gubernandi videmus bona humillimis quibusque contingere.

qui contemno quisque contingo atque turpis possum bonus non sum opis autem et leno et lanista contingo ergo non sum bonus falsus sum inquam qui propono nam et in grammaticus et in ars medeor aut guberno video bonus humilis quisque contingo


Inter cetera hoc habet boni sapientia: nemo ab altero potest vinci, nisi dum ascenditur. Cum ad summum perveneris, paria sunt, non est incremento locus, statur. Numquid sol magnitudini suae adicit? Numquid ultra quam solet, luna procedit? Maria non crescunt. Mundus eundem habitum ac modum servat.

inter ceterus hic habeo bonus sapientia nemo ab alter possum vinco nisi dum ascendo cos ad superus pervenio par sum non sum incrementum locus sto numquid sol magnitudo suus adicio numquid ultra quam soleo luna procedo marium non cresco mundus idem habitus atque modus servo


Maxima laus illi tribuitur mansuetudinis, pepercit gladio, sanguine abstinuit nec ulla alia re, quid posset, quam licentia ostendit; hanc ipsam laudem suam corrupit istis orationis portentosissimae deliciis.

maximus laus ille tribuo mansuetudo parco gladius sanguis abstineo neque ullus alius res quis possum quam licentia ostendo hic ipse laus suus conrumpo iste oratio portentosus deliciae


Cui enim adsccuto adsecuto satis fuit, quod optanti nimium videbatur? Non est, ut existimant homines, avida felicitas, sed pusilla; itaque neminem satiat. Tu ista credis excelsa, quia longe ab illis iaces; ei vero, qui ad illa pervenit, humilia sunt. Mentior, nisi adhuc quaerit escendere; istud, quod tu summum putas, gradus est.

qui enim adsccuto adsequor satis sum qui opto nimium video non sum ut existimo homo avidus felicitas sed pusillus itaque nemo satio tu iste credo excello quia longus ab ille iaceo is verus qui ad ille pervenio humilio sum mentior nisi adhuc quaero escendo iste qui tu superus puto gradus sum


Rem utilem desideras et ad sapientiam properanti necessariam, dividi philosophiam et ingens corpus eius in membra disponi. Facilius enim per partes in cognitionem totius adducimur. Utinam quidem quemadmodum universa mundi facies in conspectum venit, ita philosophia tota nobis posset occurrere, simillimum mundo spectaculum. Profecto enim omnes mortales in admirationem sui raperet relictis iis, quae nunc magna magnorum ignorantia credimus. Sed quia contingere hoc non potest, est sic nobis aspicienda, quemadmodum mundi secreta cernuntur.

res utilis desidero et ad sapientia propero necessaria divido philosophia et ingens corpus is in membrum dispono facilis enim per pars in cognitio totus adduco utinam quidem quemadmodum universus mundus facies in conspectus venio ita philosophia totus nos possum occurro similis mundus spectaculum profecto enim omnis mortalis in admiratio suus rapio relinquo is qui nunc magnus magnus ignoro credo sed quia contingo hic non possum sum sic nos aspicio quemadmodum mundus secerno cerno


Quid turpius amne silvisque ripa comantibus? vide ut alveum lintribus arent versoque vado remittant hortos. Quid? Si quis feminae cinno crispat et labris columbatur incipitque suspirans, ut cervice lassa fanantur nemoris tyranni. Inremediabilis factio rimantur epulis lagonaque temptant domos et spe mortem exigunt. Genium festo vix suo testem. Tenuisve cerei fila et crepacem molam Focum mater aut uxor investiunt.

quis turpis amnis silva ripa como video ut alveus lintribus aro verso vado remitto hortus quis si quis femina cinnus crispo et labrum columbor incipio suspiro ut cervix lasso fano nemus tyrannus inremediabilis factio rimo epulis lagena tento domus et spes mors exigo genius festus vix suus testo tenuis cereus filum et crepax molo focus mater aut uxor investio


Coeperam dicere posse ista duo esse et tamen utraque bona, tamquam sapientia et sapiens duo sunt et utrumque bonum esse concedis. Quomodo nihil obstat, quominus et sapientia bonum sit et habens sapientiam, sic nihil obstat, quominus et sapientia bonum sit et habere sapientiam, id est sapere.

coepio dico possum iste duo sum et tamen uter bonus tamquam sapientia et sapio duo sum et uterque bonus sum concedo quomodo nihil obsto quominus et sapientia bonus sum et habeo sapientia sic nihil obsto quominus et sapientia bonus sum et habeo sapientia is sum sapio


Itaque prudentissimus quisque cum primum induci videt munuscula, a theatro fugit et scit magno parva constare. Nemo manum conserit cum recedente, nemo exeuntem ferit; circa praemium rixa est.

itaque prudens quisque cum primus induco video munusculum ab theatrum fugio et scio magnus parvus constaris nemo manus consero cum recedo nemo exeo ferio circa praemium rixo sum


Peregrinatio notitiam dabit gentium, novas tibi montium formas ostendet, invisitata spatia camporum et inriguas perennibus aquis valles, alicuius fluminis sub observatione naturam, sive ut Nilus aestivo incremento tumet, sive ut Tigris eripitur ex oculis et acto per occulta cursu integrae magnitudini redditur, sive ut Maeander, poetarum omnium exercitati et ludus, implicatur crebris anfractibus et saepe in vicinum alveo suo admotus, antequam sibi influat, flectitur; ceterum neque meliorem faciet neque saniorem.

peregrinatio notitia do gens novo tu mons forma ostendo invisitatus spatior campus et irriguus perennibus aqua vallo aliquis flumen sub observatio natura sive ut nilus aestivus incrementum tumeo sive ut tigris eripio ex oculus et ago per occulo cursus integer magnitudo reddo sive ut maeander poetaris omnis exercitas et ludus implico creber anfractus et saepe in vicinus alveus suus admoveo antequam sui influo flecto ceterum neque bonus facio neque sanus


Sextium ecce cum maxime lego, virum acrem, Graecis verbis, Romanis moribus philosophantem. Movit me imago ab illo posita: ire quadrato agmine exercitum, ubi hostis ab omni parte suspectus est, pugnae paratum; Idem, inquit, sapiens facere debet; omnes virtutes suas undique expandat, ut ubicumque infesti aliquid orietur, illic parata praesidia sint et ad nutum regentis sine tumultu respondeant. Quod in exercitibus iis, quos imperatores magni ordinant, fieri videmus, ut imperium ducis simul omnes copiae sentiant, sic dispositae, ut signum ab uno datum peditem simul equitemque percurrat; hoc aliquanto magis necessarium esse nobis ait.

sestius ecce cum magnus lego vir acer graecum verbum romanus mos philosophor moveo ego imago ab ille pono eo quadro agmen exercitus ubi hostis ab omnis pars suspicio sum pugna paro idem inquam sapio facio debeo omnis virtus suus undique expando ut ubicumque infestus aliquis orior illic paro praesidium sum et ad nutus regens sine tumultus respondeo qui in exercitus is qui imperator magnus ordino fio video ut imperium dux simul omnis copia sentio sic dispono ut signum ab unus do pedito simul equito percurro hic aliquantus magis necessarius sum nos aio


Quid enim non modo est, si recorderis? Modo apud Sotionem philosophum puer sedi, modo causas agere coepi, modo desii velle agere, modo desii posse. Infinita est velocitas temporis, quae magis apparet respicientibus. Nam ad praesentia intentos fallit; adeo praecipitis fugae transitus lenis est.

quis enim non modo sum si recordor modo apud sotio philosophus puer sedeo modo causa ago coepio modo desino volo ago modo desino possum infinitus sum velocitas tempus qui magis appareo respicio nam ad praesens intendo fallo adeo praecipio fuga transitus lenis sum


Levis aliquem motiuncula decipit; sed cum crevit et vera febris exarsit, etiam duro et perpessicio confessionem excipit Pedes dolent, articuli punctiunculas sentiunt; adhuc dissimulamus et aut talum extorsisse dicimus nos aut in exercitatione aliqua laborasse. Dubio et incipiente morbo quaeritur nomen, qui ubi etiam talaria coepit intendere et utrosque dextros pedes fecit, necesse est podagram fateri.

levis aliquis motiuncula decipio sed cum cerno et verus febris exardeo etiam durus et perpessicius confessio excipio pes doleo articulus punctiuncula sentio adhuc dissimulo et aut tal extorqueo dico nos aut in exercitatio aliqui laboro dubius et incipio morbus quaero nomen qui ubi etiam talarius coepio intendo et uter dexter pes facio necesse sum podagra fateor


Secutast fortunata tempora, cum in medio iacerent beneficia naturae promiscue utenda, antequam avaritia atque luxuria dissociavere mortales et ad rapinam ex consortio discurrere. Non erant illi sapientes viri, etiam si faciebant facienda sapientibus.

sequor fortunata tempus cum in medium iacio beneficium natura promiscuus uto antequam avaritia atque luxuria dissocio mortalis et ad rapina ex consortio discurro non sum ille sapio vir etiam si facio facio sapio


Itaque vis eius et magnitudo ultra non potest surgere, quando incrementum maximo non est. Nihil invenies rectius recto, non magis quam verius vero, quam temperato temperatius.

itaque volo is et magnitudo ultra non possum surgo quando incrementum maximus non sum nihil invenio rectus recingo non magis quam verus verus quam tempero tempero


Nos quod praecipimus, honestum est; cum aliquid lacrimarum adfectus effuderit et, ut ita dicam, despumaverit, non esse tradendum animum dolori. Quid, tu dicis miscendam ipsi dolori voluptatem? Sic consolamur crustulo pueros, sic infantium fletum infuso lacte conpescimus.

nos qui praecipio honestus sum cum aliquis lacrimaris affectus effundo et ut ita dico despumo non sum trado animus dolor quis tu dico misceo ipse dolor voluptas sic consolo crustulum puer sic infer fletus infundo lac conpescimus


Non possis itaque de re in universum pronuntiare, cum mortem vis externa denuntiat, occupanda sit an expectanda. Multa enim sunt, quae in utramque martem trahere possunt. Si altera mors cum tormento, altera simplex et facilis est, quidni huic inicienda sit manus? Quemadmodum navem eligam navigaturus et domum habitaturus, sic mortem exiturus e vita.

non possum itaque de res in universus pronuntiaris cum mors volo externus denuntio occupo sum an exspecto multus enim sum qui in uter martes traho possum si alter mors cum tormentum alter simplex et facilis sum quis hic inicio sum manus quemadmodum navo eligo navigo et domus habito sic mors exeo e vito


Bona conscientia turbam advocat, mala etiam in solitudine anxia atque sollicita est. Si honesta sunt quae facis, omnes sciant, si turpia, quid refert neminem scire, cum tu scias? O te miserum, si contemnis hunc testem! Vale.

bonus conscientia turba advoco malus etiam in solitudo anxius atque sollicito sum si honestus sum qui facio omnis scio si turpis quis refero nemo scio cum tu scio o tu miser si contemno hic testo val


Illud praesta mihi, ut, quotiens circumsteterint, qui tibi te miserum esse persuadeant, non quid audias, sed quid sentias, cogites et cum patientia tua deliberes ac te ipse interroges, qui tua optime nosti: Quid est, quare isti me conplorent? Quid est, quod trepident, quod contagium quoque mei timeant, quasi transilire calamitas possit? Est aliquid istic mali, an res ista magis infamis est quam mala? Ipse te interroga: Numquid sine causa crucior et maereo et quod non est malum, facio?

ille praesto ego ut quotiens circumsto qui tu tu miser sum persuadeo non quis audio sed quis sentio cogito et cum patientia tuus delibero atque tu ipse interrogo qui tuus optume nosco quis sum quare iste ego conploro quis sum qui trepido qui contagium quoque meus timeo quasi transeo calamitas possum sum aliquis istic malus an res iste magis infamis sum quam malus ipse tu interrogo numquid sine causa crucio et maereo et qui non sum malus facio


Considera tu itaque, an id bonum vocandum sit, quo deus ab homine vincitur. Summum bonum in animo contineamus; obsolescit, si ab optima nostri parte ad pessimam transit et transfertur ad sensus, qui agiliores sunt animalibus mutis. Non est summa felicitatis nostrae in carne ponenda; bona illa sunt vera, quae ratio dat, solida ac sempiterna, quae cadere non possunt, ne decrescere quidem aut minui.

considero tu itaque an is bonus voco sum quo deus ab homo vincio superus bonus in animus contineo obsolesco si ab bonus noster pars ad malus transeo et transfero ad sensus qui agilis sum animal mutus non sum summus felicitas noster in carnis pono bonus ille sum verus qui ratio do solidus atque sempiternus qui cado non possum ne decresco quidem aut minuo


Facile est autem, mi Lucili, occupationes evadere, si occupationum pretia contempseris. Illa sunt, quae nos morantur et detinent: Quid ergo? Tam magnas spes relinquam? Ab ipsa messe discedam? Nudum erit latus, incomitata lectica, atrium vacuum?

facilis sum autem ego lucilis occupatio evado si occupatio pretium contemno ille sum qui nos moror et detineo quis ergo tam magnus spes relinquo ab ipse meto discedo nudus sum latus incomiter lectica atrium vacuus


Naturalia desideria finita sunt; ex falsa opinione nascentia ubi desinant, non habent. Nullus enim terminus falso est. Viam eunti aliquid extremum est; error inmensus est. Retrahe ergo te a vanis, et cum voles scire, quod petes, utrum naturalem habeat an caecam cupiditatem, considera, num possit alicubi consistere. Si longe progresso semper aliquid longius restat, scito id naturale non esse. Vale.

naturale desiderium finio sum ex fallo opinio nasco ubi desino non habeo nullus enim terminus fallo sum via eo aliquis exter sum error immensus sum retraho ergo tu ab vanus et cum volo scio qui peto utrum natural habeo an caecus cupiditas considero num possum alicubi consisto si longus progredior semper aliquis longus resto scio is natural non sum val


Incredibilest, mi Lucili, quam facile etiam magnos viros dulcedo orationis abducat vero. Ecce Posidonius, ut mea fert opinio, ex is qui plurimum philosophiae contulerunt, dum vult describere primum, quemadmodum alia torqueantur fila, alia ex molli solidoque ducantur, deinde quemadmodum tela suspensis ponderibus rectum stamen extendet, quemadmodum subtemen insertum, quod duritiam utrimque conprimentis tramae remolliat, spatha coire cogatur et iungi. Textrini quoque artem a sapientibus dixit iuventam, oblitus postea repertum hoc subtilius genus, in quo Tela iugo vincta est, stamen secernit harundo, Inseritur medium radiis subtemen acutis, Quod lato paviunt insecti pectine dentes. Quid, si contigisset illi adire has nostri temporis telas, quibus vestis nihil celatura conficitur, in qua non dico nullum corpori auxilium, sed nullum pudori est?

incredibilis ego lucilis quam facilis etiam magnus vir dulcedo oratio abduco verus ecce posidonius ut meus fero opinio ex is qui multus philosophia confero dum volo describo primus quemadmodum alius torqueo filum alius ex mollis solidus duco deinde quemadmodum telum suspendo pondus recingo stamen extendo quemadmodum subtemen insero qui duritia utrimque conprimentis trama remollio spatha coeo cogo et jungo textrinum quoque ars ab sapio dico juventa obliuiscor postea reperio hic subtilis genus in quo telum iugum vincio sum stamen secerno harundo insero medius radius subtemen acuo qui fero pavio inseco pecto dens quis si contingo ille adeo hic noster tempus tela qui vestio nihil celo confacio in qui non dico nullus corpus auxilium sed nullus pudor sum


Facilius, quod volo, exprimerem, si Latinum verbum esset, quo ἀνυπαρξία, significatum. Hanc paupertati Antipater adsignat; ego non video, quid aliud sit paupertas quam parvi possessio. De isto videbimus, si quando valde vacabit, quae sit divitiarum, quae paupertatis substantia; sed tunc quoque considerabimus, numquid satius sit paupertatem permulcere, divitiis demere supercilium quam litigare de verbis, quasi iam de rebus iudicatum sit.

facilis qui volo exprimo si latinus verbum sum quo significo hic paupertas antipater adsigno ego non video quis alius sum paupertas quam parvus possessio de iste video si quando validus vaco qui sum divitiaris qui paupertas substantia sed tunc quoque considero numquid sero sum paupertas permulceo divitiae demo supercilium quam litigaris de verbum quasi iam de res iudico sum


Bonum animum habere; unus tibi nodus, sed Herculaneus restat: ex malis bonum non fit. Ex multis paupertatibus divitiae fiunt; ergo divitiae bonum non sunt. Hanc interrogationem nostri non agnoscunt, Peripatetici et fingunt illam et solvunt. Ait autem Posidonius hoc sophisma, per omnes dialecticorum scholas iactatum, sic ab Antipatro refelli:

bonus animus habeo unus tu nodus sed herculaneus resto ex malus bonus non fio ex multus paupertas divitiae fio ergo divitiae bonus non sum hic interrogatio noster non agnosco peripateticus et fingo ille et solvo aio autem posidonius hic sophisma per omnis dialectica schola iactas sic ab antipater refello


Si vales et te dignum putas, qui aliquando fias tuus, gaudeo. Mea enim gloria erit, si te istinc, ubi sine spe exeundi fluctuaris, extraxero. Illud autem te, mi Lucili, rogo atque hortor, ut philosophiam in praecordia ima demittas et experimentum profectus tui capias non oratione nec scripto, sed animi firmitate, cupiditatum deminutione; verba rebus proba.

si val et tu dignus puto qui aliquando fio tuus gaudeo meus enim gloria sum si tu istinc ubi sine spes exeo fluctuaris extraho ille autem tu ego lucilis rogo atque hortor ut philosophia in praecordia imus demitto et experimentum proficiscor tuus capio non oratio neque scribo sed animus firmitas cupiditas deminutio verbum res probus


Quomodo ergo hoc ipsum nobis apparuit? Dicam. Numquam vir ille perfectus adeptusque virtutem fortunae maledixit, numquam accidentia tristis excepit, civem esse se universi et militem credens labores velut imperatos subiit. Quicquid inciderat, non tamquam malum aspernatus est et in se casu delatum, sed quasi delegatum sibi. Hoc qualecumque est, inquit, meum est; asperum est, durum est, in hoc ipso navemus operam.

quomodo ergo hic ipse nos appareo dico numquam vir ille perficio adeptusque virtus fortuna maledixit numquam accido tristis excipio civis sum sui universus et miles credo labor velut impero subeo quisquis incido non tamquam malus aspernor sum et in sui casus defero sed quasi delego sui hic qualis sum inquam meus sum asperum sum durus sum in hic ipse navo opera


Ne illo quidem tempore, quo filius ardet aut amicus expirat, cessare pateris voluptatem, sed ipsum vis titillare maerorem? Utrum honestius dolor ab animo summovetur an voluptas ad dolorem quoque admittitur? Admittitur dico? Captatur et quidem ex ipso.

ne ille quidem tempus quo filius ardeo aut amicus expirat cessaris patera voluptas sed ipse volo titillaris maeror utrum honestus dolor ab animus summoveo an voluptas ad dolor quoque admitto admitto dico capto et quidem ex ipse


Cum aliquis tormenta fortiter patitur, omnibus virtutibus utitur. Fortasse una in promptu sit et maxime appareat patientia. Ceterum illic est fortitudo, cuius patientia et perpessio et tolerantia rami sunt. Illic est prudentia, sine qua nullum initur consilium, quae suadet, quod effugere non possis, quam fortissime ferre. Illic est constantia, quae deici loco non potest et propositum nulla vi extorquente dimittit. Illic est individuus ille comitatus virtutum: quicquid honeste fit, una virtus facit, sed ex consilii sententia. Quod autem ab omnibus virtutibus conprobatur, etiam si ab una fieri videtur, optabile est.

cos aliquis tormentum fortis patior omnis virtus uto fortasse unus in promptus sum et magnus appareo patientia ceterum illic sum fortitudo qui patientia et perpessio et tolero ramus sum illic sum prudentia sine qui nullus ineo consilium qui suadeo qui effugio non possum quam fortis fero illic sum constantia qui deicio locus non possum et propono nullus vis extorqueo dimitto illic sum individuus ille comitor virtus quisquis honestus fio unus virtus facio sed ex consilium sententia qui autem ab omnis virtus conprobo etiam si ab unus fio video optabilis sum


Divitias iudicabis bonum: torquebit te paupertas, quod est miserrimum, falsa. Quamvis enim multum possideas, tamen, quia aliquis plus habet, tanto tibi videris defici, quanto vinceris. Honores iudicabis bonum: male te habebit ille consul factus, ille etiam refectus, invidebis, quotiens aliquem in fastis saepius legeris. Tantus erit ambitionis furor, ut nemo tibi post te videatur, si aliquis ante te fuerit.

divitiae iudico bonus torqueo tu paupertas qui sum miser fallo quivis enim multus possideo tamen quia aliquis multus habeo tantus tu video deficio quantus vinco honor iudico bonus malus tu habeo ille consul facio ille etiam reficio invideo quotiens aliquis in faveo saepis lego tantus sum ambitio furor ut nemo tu post tu video si aliquis ante tu sum


De prandio nihil detrahi potuit; paratum fuit non magis hora, nusquam sine caricis, numquam sine pugillaribus. Illae, si panem habeo, pro pulmentario sunt, si non habeo, pro pane. Cotidie mihi annum novum faciunt, quem ego faustum et felicem reddo bonis cogitationibus et animi magnitudine, qui numquam maior est, quam ubi aliena seposuit et fecit sibi pacem nihil timendo, fecit sibi divitias nihil concupiscendo.

de prandium nihil detraho possum paro sum non magis hora nusquam sine carex numquam sine pugillaris ille si panis habeo pro pulmentarium sum si non habeo pro panis cottidie ego annus novus facio qui ego faustus et felix reddo bonus cogitatio et animus magnitudo qui numquam magnus sum quam ubi alienus sepono et facio sui pax nihil timeo facio sui divitiae nihil concupisco


Item alio loco dicit: Quid tam ridiculum quam adpetere mortem, cum vitam inquietam tibi feceris metu mortis? His adicias et illud eiusdem notae licet, tantam hominum inprudentiam esse, immo dementiam, ut quidam timore mortis cogantur ad mortem.

item alius locus dico quis tam ridiculus quam adpeto mors cum vita inquietus tu facio metus mors hic adicio et ille idem nosco licet tantus homo imprudentia sum immo dementia ut quidam timor mors cogo ad mors


O egregiam artem! Scis rotunda metiri, in quadratum redigis quamcumque acceperis formam, intervalla siderum dicis, nihil est, quod in mensuram tuam non cadat. Si artifex es, metire hominis animum. Dic quam magnus sit, dic quam pusillus sit. Scis, quae recta sit linea; quid tibi prodest, si quid in vita rectum sit ignoras?

o egregius ars scio rotundus metior in quadro redigo quicumque accipio forma intervallum sidus dico nihil sum qui in mensura tuus non cado si artifex sum metior homo animus dico quam magnus sum dico quam pusillus sum scio qui recta sum lineus quis tu prodo si quis in vito recingo sum ignoro


paupertas non per possessionem dicitur, sed per detractionem vel, ut antiqui dixerunt, orbationem. Graeci κατὰ στέρησιν dicunt. Non quod habeat dicit, sed quod non habeat. Itaque ex multis inanibus nihil inpleri potest; divitias multae res faciunt, non multae inopiae. Aliter, inquit, quam debes, paupertatem intellegis. Paupertas enim est non quae pauca possidet, sed quae multa non possidet; ita non ab eo dicitur, quod habet, sed ab eo, quod ei deest.

paupertas non per possessio dico sed per detractio vel ut antiquus dico orbatio graecum dico non qui habeo dico sed qui non habeo itaque ex multus inanis nihil inpleo possum divitiae multus res facio non multus inopia aliter inquam quam debeo paupertas intellego paupertas enim sum non qui paucus possideo sed qui multus non possideo ita non ab is dico qui habeo sed ab is qui is desum


Laetitia fruitur maxima, continua, sua. Habet aliquis bonam voluntatem, habet profectum, sed cui multum desit a summo; hic deprimitur alternis et extollitur ac modo in caelum adlevatur, modo defertur ad terram. Imperitis ac rudibus nullus praecipitationis finis est; in Epicureum illud chaos decidunt, inane, sine termino.

laetitia fruor maximus continuo suus habeo aliquis bonus voluntas habeo proficiscor sed qui multus desum ab superus hic deprimo alternus et extollo atque modo in caelum adlevo modo defero ad terra imperitus atque rudis nullus praecipitatio finis sum in epicureus ille chaos decido inanis sine termino


Tunc animus noster habebit, quod gratuletur sibi, cum emissus his tenebris, in quibus volutatur, non tenui visu clara prospexerit, sed totum diem admiserit et redditus caelo suo fuerit, cum receperit locum, quem occupavit sorte nascendi. Sursum illum vocant initia sua. Erit autem illic etiam antequam hac custodia exsolvatur, cum vitia disiecerit purusque ac levis in cogitationes divinas emicuerit.

tunc animus noster habeo qui gratulor sui cum emitto hic tenebrae in qui voluto non tenuis video clarus prospicio sed totus dies admitto et reddo caelum suus sum cum recipio locus qui occupo sors nascor sursum ille voco initium suus sum autem illic etiam antequam hic custodia exsolvo cum vitio disjacio purus atque levis in cogitatio divino emico


Quamvis autem paucissimos una fecerimus dies, tamen multi nobis sermones fuerunt, quos subinde egeram et ad te permittam.

quivis autem paucus unus facio dies tamen multus nos sermo sum qui subinde ago et ad tu permitto


Quomodo sint di colendi, solet praecipi. Accendere aliquem lucernas sabbatis prohibeamus, quoniam nec lumine di egent et ne homines quidem delectatur fuligine, vetemus salutationibus matutinis fungi et foribus adsidere templorum; humana ambitio istis officiis capitur, deum colit qui novit, vetemus lintea et strigiles Iovi ferre et speculum tenere Iunoni; non quaerit ministros deus. Quidni? Ipse humano generi ministrat, ubique et omnibus praesto est.

quomodo sum deus colo soleo praecipio accendo aliquis lucerna sabbata prohibeo quoniam neque lumen deus egeo et ne homo quidem delecto fuligo veto salutatio matutinus fungor et foris assideo templum humanus ambitio iste officium capio deus colo qui nosco veto linteus et strigilis iuppiter fero et speculum teneo juno non quaero minister deus quis ipse humanus gener ministro ubique et omnis praesto sum


Ne Gnaeo quidem Pompeio externa bella ac domestica virtus aut ratio suadebat, sed insanus amor magnitudinus magnitudinis falsae. Modo in Hispaniam et Sertoriana arma, modo ad colligandos piratas ac maria pacanda vadebat.

ne gnaeus quidem pompejus externus bellum atque domesticus virtus aut ratio suadeo sed insanus amor magnitudinus magnitudo fallo modo in hispania et sertorianus arma modo ad colligo pirata atque mare pacanda vado


Quotiens aliquid inveni, non expecto, donec dicas in commune. Ipse mihi dico. Quid sit, quod invenerim quaeris; sinum laxa, merum lucrum est. Docebo, quomodo fieri dives celerrime possis. Quam valde cupis audire! nec inmerito; ad maximas te divitias conpendiaria ducam. Opus erit tamen tibi creditore; ut negotiari possis, aes alienum facias oportet, sed nolo per intercessorem mutueris, nolo proxenetae nomen tuum iactent.

quotiens aliquis invenio non expecto donec dico in communis ipse ego dico quis sum qui invenio quaero sinum laxo merus lucrum sum doceo quomodo fio dives celer possum quam validus cupio audio neque immeritus ad magnus tu divitiae conpendiaria duco opus sum tamen tu creditor ut negotior possum aes alienus facio oportet sed nolo per intercessor mutuo nolo proxeneta nomen tuus jacto


Quaedam enim, mi Lucili, nulla effugere virtus potest; admonet illam natura mortalitatis suae. Itaque et vultum adducet ad tristia et inhorrescet ad subita et caligabit, si vastam altitudinem in crepidine eius constitutus despexerit; non est hoc timor, sed naturalis adfectio inexpugnabilis rationi.

quidam enim ego lucilis nullus effugio virtus possum admoneo ille natura mortalitas suus itaque et vultus adduco ad tristis et inhorresco ad subeo et caligo si vastus altitudo in crepido is constituo despicio non sum hic timor sed natural affectio inexpugnabilis ratio


Considera, quae sint, quae hominem in perniciem hominis instigent: invenies spem, invidiam, odium, metum, contemptum.

considero qui sum qui homo in pernicies homo instigo invenio spes invidia odium metus contemno


Quod fugit, occupandum est. Haec non cogitat ille, qui grammatici oculis carmen istud legit, ideo optimum quemque primum esse diem, quia subeunt morbi, quia senectus premit et adhuc adulescentiam cogitantibus supra caput est; sed ait Vergilium semper una ponere morbos et senectutem, non mehercules immerito. Senectus enim insanabilis morbus est.

qui fugio occupo sum hic non cogito ille qui grammaticus oculus carmen iste lego ideo bonus quisque primus sum dies quia subeo morbus quia senectus premo et adhuc adulescentia cogito supra caput sum sed aio vergilius semper unus pono morbus et senectus non hercules immeritus senectus enim insanabilis morbus sum


Illi sapientes fuerunt aut certe sapientibus similes, quibus expedita erat tutela corporis. Simplici cura constant necessaria; in delicias laboratur. Non desiderabis artifices; sequere naturam.

ille sapio sum aut certus sapio similis qui expedio sum tutela corpus simplex cura consto necessarius in deliquia laboro non desidero artifex sequor natura


Quare vitia sua nemo confitetur? Quia etiamnunc in illis est; somnium narrare vigilantis est, et vitia sua confiteri sanitatis indicium est.

quaris vitio suus nemo confiteor quia etiamnum in ille sum somnium narro vigilo sum et vitio suus confiteor sanitas indicium sum


Quidni non timeat qui mori sperat? Is quoque, qui animum tamdiu iudicat manere, quamdiu retinetur corporis vinculo, solutum statim spargit, ut etiam post mortem utilis esse possit. Quamvis enim ipse ereptus sit oculis, tamen Multa viri virtus animo multusque recursat Gentis honos. Cogita, quantum nobis exempla bona prosint: scies magnorum virorum non minus praesentiam esse utilem quam memoriam. Vale.

quis non timeo qui morior spero is quoque qui animus tamdiu iudico maneo quamdiu retineo corpus vinculum soluo statim spargo ut etiam post mors utilis sum possum quivis enim ipse eripio sum oculus tamen multus vir virtus animus multus recurso gens honor cogito quantus nos exemplum bonus prosum scio magnus vir non paruus praesentia sum utilis quam memoria val


Hiems frigora adducit: algendum est. Aestas calores refert: aestuandum est. Intemperies caeli valitudinem temptat: aegrotandum est. Et fera nobis aliquo loco occurret et homo perniciosior feris omnibus. Aliud aqua, aliud ignis eripiet. Hanc rerum condicionem mutare non possumus; illud possumus, magnum sumere animum et viro bono dignum, quo fortiter fortuita patiamur et naturae consentiamus.

hiems frigus adduco algendum sum aestas calor refero aestuo sum intemperies caelum valitudo tento aegroto sum et ferus nos aliquis locus occurro et homo perniciosus fera omnis alius aqua alius ignis eripio hic res condicio muto non possum ille possum magnus sumo animus et vir bonus dignus quo fortis fortuitus patior et natura consentio


Non est tamen quod istis, qui te circumstrepunt, credas; nihil horum malum est, nihil intolerabile aut durum. Ex consensu istis metus est. Sic mortem times quomodo famam. Quid autem stultius homine verba metuente? Eleganter Demetrius noster solet dicere eodem loco sibi esse voces inperitorum, quo ventre redditos crepitus. Quid enim, inquit, mea, susum isti an deosum sonent?

non sum tamen qui iste qui tu circumstrepunt credo nihil hic malus sum nihil intolerabilis aut durus ex consensus iste metus sum sic mors timeo quomodo fama quis autem stultus homo verbum metuo eleganter demetrius noster soleo dico idem locus sui sum voco inperitor quo venter reddo crepo quis enim inquam meus sursum iste an deosum sono


fient. Si vero solem ad rapidum stellasque sequentes Ordine respicies, numquam te crastina fallet Hora nec insidiis noctis cupiere serenae. Satis abundeque provisum est, ut ab insidiis tutus essem.

fio si verus sol ad rapidus stello sequor ordo respicio numquam tu crastinus fallo hora neque insidiae nox cupio serenus satis abundus provideo sum ut ab insidiae tueor sum


Non est quod nos paupertas a philosophia revocet, ne egestas quidem. Toleranda est enim ad hoc properantibus vel fames. Quam toleravere quidam in obsidionibus, et quod aliud erat illis patientiae praemium quam in arbitrium non cadere victoris? Quanto hic maius est quod promittitur: perpetua libertas, nullius nec hominis nec dei timor. Et quidem vel esurienti ad ista veniendum est.

non sum qui nos paupertas ab philosophia revoco ne egestas quidem tolero sum enim ad hic propero vel fames quam tolero quidam in obsidio et qui alius sum ille patientia praemium quam in arbitrium non cado victor quantus hic magnus sum qui promitto perpetuus libertas nullus neque homo neque deus timor et quidem vel exsurio ad iste venio sum


Quae sint mala, quae videantur ostendit, vanitatem exuit mentibus, dat magnitudinem solidam, inflatam vero et ex inani speciosam reprimit, nec ignorari sinit inter magna quid intersit et tumida, totius naturae notitiam ac suae tradit. Quid sint di qualesque declarat, quid inferi, quid lares et genii, quid in secundam numinum formam animae perpetuatae, ubi consistunt, quid agant, quid possint, quid velint.

qui sum malus qui video ostendo vanitas exuo mens do magnitudo solidus inflo verus et ex inanis speciosus reprimo neque ignoraris sino inter magnus quis intersum et tumidus totus natura notitia atque suus trado quis sum deus qualis declaro quis inferus quis lar et genius quis in secundus numen forma anima perpetuatae ubi consisto quis ago quis possum quis volo


Vive cum servo clementer, comiter quoque, et in sermonem illum admitte et in consilium et in convictum. Hoc loco adclamabit mihi tota manus delicatorum: Nihil hac re humilius, nihil turpius. Hos ego eosdem deprehendam alienorum servorum osculantes manum.

vivo cum servo clemens comis quoque et in sermo ille admitto et in consilium et in convinco hic locus adclamo ego totus manus delicator nihil hic res humilis nihil turpis hic ego idem deprehendo alienus servus osculo manus


Quidni ille mutationem rei publicae forti et aequo pateretur animo? Quid enim mutationis periculo exceptum? Non terra, non caelum, non totus hic rerum omnium contextus, quamvis deo agente ducatur. Non semper tenebit hunc ordinem, sed illum ex hoc cursu aliquis dies deiciet.

quis ille mutatio res publicus fortis et aequus pateo animus quis enim mutatio periculum excipio non terra non caelum non totus hic res omnis contexo quivis deus ago duco non semper teneo hic ordo sed ille ex hic cursus aliquis dies deicio


Quare autem bonum in arbore animalique muto non est? Quia nec ratio. Ob hoc in infante quoque non est, nam et huic deest; tune tunc ad bonum perveniet, cum ad rationem perveneris Est aliquod inrationale animal, est aliquod nondum rationale, est rationale sed inperfectum; in nullo horum bonum, ratio illud secum adfert.

quaris autem bonus in arbor animalis muto non sum quia neque ratio ob hic in infer quoque non sum nam et hic desum tu tunc ad bonus pervenio cum ad ratio pervenio sum aliqui inrational animal sum aliqui nondum rational sum rational sed imperfectus in nullus hic bonus ratio ille sui affero


Idem in his evenit, quae fortuna desuper iactat: aestuamus miseri, distringimur, multas habere cupimus manus, modo in hanc partem, modo in illam respicimus. Nimis tarde nobis mitti videntur, quae cupiditates nostras inritant, ad paucos perventum, expectata omnibus.

idem in hic evenio qui fortuna desuper iacto aestuo miser distringo multus habeo cupio manus modo in hic pars modo in ille respicio nimis tardus nos mitto video qui cupiditas noster irrito ad paucus pervenio expecto omnis


Causa his quae iactationis est? Quod nihil liquet incertissimo regimine utentibus, fama. Si vis eadem semper velle, vera oportet velis. Ad verum sine decretis non pervenitur; continent vitam. Bona et mala, honesta et turpia, iusta et iniusta, pia et impia, virtutes ususque virtutum, rerum commodarum possessio, existimatio ac dignitas, valitudo, vires, forma, sagacitas sensuum; haec omnia aestimatorem desiderant. Scire liceat, quanti quidque in censum deferendum sit.

causa hic qui iactatio sum qui nihil liquo incertus regimen uto fama si volo idem semper volo verus oportet velis ad verus sine decretum non pervenio contineo vita bonus et malus honestus et turpis iustus et iniustus pius et impius virtus utor virtus res commodaris possessio existimatio atque dignitas valetudo vireo forma sagacitas sensus hic omnis aestimator desidero scio licet quantus quisque in census defero sum


Opto tibi tui facultatem, ut vagis cogitationibus agitata mens tandem resistat et certa sit, ut placeat sibi et intellectis veris bonis, quae, simul intellecta sunt, possidentur, aetatis adiectione non egeat. Ille demum necessitates supergressus est et exauctoratus ac liber, qui vivit vita peracta. Vale.

opto tu tuus facultas ut vagus cogitatio agito mens tandem resisto et certus sum ut placeo sui et intellego verus bonus qui simul intellego sum possideo aetas adiectio non egeo ille demum necessitas supergredior sum et exauctoro atque liber qui vivo vito perago val


Facile est auditorem concitare ad cupidinem recti; omnibus enim natura fundamenta dedit semenque virtutum. Omnes ad omnia ista nati sumus; cum inritator accessit, tunc illa anima bona veluti soluta excitatur. Non vides, quemadmodum theatra consonent, quotiens aliqua dicta sunt, quae publice adgnoscimus et consensu vera esse testamur?

facilis sum auditor concitaris ad cupido recingo omnis enim natura fundamentum do semen virtus omnis ad omnis iste nascor sum cum irritator accedo tunc ille anima bonus velut solvo excito non video quemadmodum theatrum consono quotiens aliqui dictum sum qui publicus agnosco et consensus verus sum testor


Philosophia, inquit, dividitur in haec, scientiam et habitum animi. Nam qui didicit et facienda ac vitanda percepit, nondum sapiens est, nisi in ea, quae didicit, animus eius transfiguratus est. Tertia ista pars praecipiendi ex utroque est, et ex decretis et ex habitu. Itaque supervacua est ad implendam virtutem, cui duo illa sufficiunt.

philosophia inquam divido in hic scientia et habitus animus nam qui disco et facio atque vito percipio nondum sapio sum nisi in is qui disco animus is transfiguro sum tertius iste pars praecipio ex uterque sum et ex decretum et ex habitus itaque supervacuus sum ad impleo virtus qui duo ille sufficio


Quod vitium hominis esse interdum, interdum temporis solet.

qui vitium homo sum interdum interdum tempus soleo


Deinde Ennianos colligit versus et in primis illos de Africano scriptos: cui nemo civis neque hostis Quibit pro factis reddere opis pretium. Ex eo se ait intellegere, opem aput antiquos non tantum auxilium significasse, sed operam. Ait enim Ennius neminem potuisse Scipioni neque civem neque hostem reddere operae pretium.

deinde ennianus colligo verro et in primus ille de africanus scribo qui nemo civis neque hostis quibit pro facio reddo ops pretium ex is sui aio intellego ops aput antiqui non tantus auxilium significo sed opera aio enim ennius nemo possum scipio neque civis neque hostis reddo opera pretium


Sed videlicet ratio isti rei praeposita est; illa quemadmodum de beata vita, quemadmodum de virtute, de honesto, sic et de bono maloque constituit. Nam apud istos vilissimae parti datur de meliore sententia, ut de bono pronuntiet sensus, obtunsa res et hebes et in homine quam in aliis animalibus tardior.

sed videlicet ratio iste res praepono sum ille quemadmodum de beatus vito quemadmodum de virtus de honestus sic et de bonus malo constituo nam apud iste vilis pario do de bonus sententia ut de bonus pronuntio sensus obtundo res et hebeo et in homo quam in alius animal tardus


Non in hoc exempla nunc congero, ut ingenium exerceam, sed ut te adversus id, quod maxime terribile videtur, exhorter. Facilius autem exhortabor, si ostendero non fortes tantum viros hoc momentum efflandae animae contempsisse, sed quosdam ad alia ignavos in hac re aequasse animum fortissimorum, sicut illum Cn. Pompei socerum Scipionem, qui contrario in Africam vento relatus cum teneri navem suam vidisset ab hostibus, ferro se transverberavit et quaerentibus, ubi imperator esset, Imperator, inquit, se bene habet.

non in hic exemplum nunc congero ut ingenium exerceo sed ut tu adverro is qui magnus terribilis video exhortor facilis autem exhortor si ostendo non fortis tantus vir hic momentum efflo anima contemno sed quidam ad alius ignavus in hic res aequo animus fortis sicut ille cn pompejus socer scipio qui contrarius in africa venio refero cum teneo navo suus video ab hostis ferrum sui transverbero et quaero ubi imperator sum imperator inquam sui bene habeo


Aliud propositum est declamantibus et adsensionem coronae captantibus, aliud his, qui iuvenum et otiosorum aures disputatione varia aut volubili detinent; facere docet philosophia, non dicere, et hoc exigit, ut ad legem suam quisque vivat, ne orationi vita dissentiat, ut ipsa intra se vita unius sit omnium actionum sine dissensione coloris. Maximum hoc est et officium sapientiae et indicium, ut verbis opera concordent, ut ipse ubique par sibi idemque sit.

alius propono sum declamo et adsensio corona capto alius hic qui juvenis et otiosus auris disputatio vario aut volubilis detineo facio doceo philosophia non dico et hic exigo ut ad lex suus quisque vivo ne oratio vito dissentio ut ipse intra sui vito unus sum omnis actio sine dissensio color magnus hic sum et officium sapientia et indicium ut verbum opus concordo ut ipse ubique par sui idem sum


Philosophia nil ab alio petit, totum opus a solo excitat; mathematice, ut ita dicam, superficiaria est, in alieno aedificat. Accipit prima, quorum beneficio ad ulteriora perveniat. Si per se iret ad verum, si totius mundi naturam posset conprendere, dicerem multum conlaturam mentibus nostris, quae tractatu caelestium crescunt trahuntque aliquid ex alto. Una re consummatur animus, scientia bonorum ac malorum inmutabili; nihil autem ulla ars alia de bonis ac malis quaerit.

philosophia nihil ab alius peto totus opus ab solum excito mathematicus ut ita dico superficiarius sum in alienus aedifico accipio primus qui beneficium ad ulteriora pervenio si per sui eo ad verus si totus mundus natura possum comprehendo dico multus confero mens noster qui tracto caelestis cresco traho aliquis ex altus unus res consummo animus scientia bonus atque malus inmutabilis nihil autem ullus ars alius de bonus atque malus quaero


Quamcumque partem rerum humanarum divinarumque conprenderis, ingenti copia quaerendorum ac discendorum fatigaberis. Haec tam multa, tam magna ut habere possint liberum hospitium, supervacua ex animo tollenda sunt. Non dabit se in has angustias virtus; laxum spatium res magna desiderat. Expellantur omnia, totum pectus illi vacet.

quicumque pars res humanus divina comprehendo ingens copia quaero atque disco fatigo hic tam multus tam magnus ut habeo possum liber hospitium supervacuus ex animus tollo sum non do sui in hic angustiae virtus laxus spatium res magnus desidero expello omnis totus pectus ille vaco


Quoniam coepi sordidis exemplis uti, perseverabo. Plus enim a se quisque exiget, si viderit hanc rem etiam a contemptissimis posse contemni. Catones Scipionesque et alios, quos audire cum admiratione consuevimus, supra imitationem positos putamus; iam ego istam virtutem habere tam multa exempla in ludo bestiario quam in ducibus belli civilis ostendam.

quoniam coepio sordidus exemplum uti persevero multus enim ab sui quisque exigo si video hic res etiam ab contemno possum contemno cato scipio et alius qui audio cum admiratio consuesco supra imitatio pono puto iam ego iste virtus habeo tam multus exemplum in ludo bestiarius quam in dux bellum civilis ostendo


Hoc bonum quidni inter prima numerem tantoque maius putem quam illa secura et intemptata fortunae, quanto rarius est hostem amissa manu vicisse quam armata? Quid ergo? inquis, hoc bonum tibi optabis? Quidni? Hoc enim nisi qui potest et optare, non potest facere.

hic bonus quis inter primus numero tantus magnus puto quam ille securus et intento fortuna quantus rarus sum hostis amitto manus vinco quam armo quis ergo inquam hic bonus tu opto quis hic enim nisi qui possum et optaris non possum facio


Hoc nescies, nisi constitutionem ipsam, qua ista inter se aestimantur, inspexeris. Quemadmodum folia per se virere non possunt, ramum desiderant, cui inhaereant, ex quo trahant sucum; sic ista praecepta, si sola sunt, marcent; infigi volunt sectae.

hic nescio nisi constitutio ipse qui iste inter sui aestimo inspicio quemadmodum folium per sui vireo non possum ramus desidero qui inhaereo ex quo traho sucus sic iste praecipio si solus sum marceo infigo volo secta


Quaeris, quare virtus nullo egeat? Praesentibus gaudet, non concupiscit absentia. Nihil non illi magnum est, quod satis.

quaero quare virtus nullus egeo praesens gaudeo non concupisco absentia nihil non ille magnus sum qui satis


Dicitis, inquit, nullum bonum ex distantibus esse? Claritas autem ista bonorum virorum secunda opinio est. Nam quomodo fama non est unius sermo nec infamia unius mala existimatio, sic nec claritas uni bono placuisse. Consentire in hoc plures insignes et spectabiles viri debent, ut claritas sit. Haec autem ex iudiciis plurium efficitur, id est distantium; ergo non est bonum.

dico inquam nullus bonus ex disto sum claritas autem iste bonus vir secundus opinio sum nam quomodo fama non sum unus sermo neque infamia unus malus existimatio sic neque claritas unus bonus placeo consentio in hic multus insignis et spectabilis vir debeo ut claritas sum hic autem ex iudicium multus efficio is sum disto ergo non sum bonus


Habet virtus quoque praecedentem causam adducit invidiam, multis enim propter sapientiar sapientiam multis propter iustitiam invidetur. Sed nec ex se hanc causam habet nec veri similem. Contra enii enim veri similior illa species hominum animis obicitur virtute, quae illos in amorem et admirationem vocet.

habeo virtus quoque praecedo causa adduco invidia multus enim propter sapientiar sapientia multus propter iustitia invideo sed neque ex sui hic causa habeo neque verus similis contra enii enim verus similis ille species homo animus obicio virtus qui ille in amor et admiratio voco


Sed vereri debeo, ne tam longas epistulas peius quam mortem oderis. Itaque finem faciam. Tu tamen mortem ut numquam timeas, semper cogita. Vale.

sed vereor debeo ne tam longus epistula malus quam mors odi itaque finis facio tu tamen mors ut numquam timeo semper cogito val


Quocumque se verterit, pretium aliquod praesens occupationis suae aspiciet. Nullum sine auctoramento malum est. Avaritia pecuniam promittit, luxuria multas ac varias voluptates, ambitio purpuram et plausum et ex hoc potentiam et quicquid potest potentia.

quicumque sui verto pretium aliqui praesens occupatio suus aspicio nullus sine auctoramentum malus sum avaritia pecunia promitto luxuria multus atque vario voluptas ambitio purpura et plausus et ex hic potentia et quisquis possum potentia


Nisi aliquid praedixero, intellegi non poterunt quae refellentur. Quid est, quod praedicere velim? Quaedam continua corpora esse, ut hominem; quaedam esse composita, ut navem, domum, omnia denique, quorum diversae partes iunctura in unum coactae sunt; quaedam ex distantibus, quorum adhuc membra separata sunt, tamquam exercitus, populus, senatus. Illi enim, per quos ista corpora efficiuntur, iure aut officio cohaerent, natura diducti et singuli sunt. Quid est, quod etiamnunc praedicere velim?

nisus aliquis praedico intellego non possum qui refello quis sum qui praedico volo quidam continuo corpus sum ut homo quidam sum compono ut navo domus omnis denique qui diverto pars jungo in unus cogo sum quidam ex disto qui adhuc membrum separo sum tamquam exercitus populus senatus ille enim per qui iste corpus efficio ius aut officium cohaereo natura diduco et singuli sum quis sum qui etiamnum praedico volo


Non statim, cum haec legeris, hoc tibi occurret, hunc esse, qui solutis tunicis in urbe semper incesserit? Nam etiam cum absentis Caesaris partibus fungeretur, signum a discincto petebatur. Hunc esse qui in tribunali, in rostris, in omni publico coetu sic apparuerit, ut pallio velaretur caput exclusis utrimque auribus, non aliter quam in mimo fugitivi divitis solent? Hunc esse, cui tunc maxime civilibus bellis strepentibus et sollicita urbe et armata comitatus hic fuerit in publico spadones duo, magis tamen viri quam ipse? Hunc esse, qui uxorem milliens duxi, cum unam habuerit? Haec verba tam improbe structa, tam neglegenter abiecta, tam contra consuetudinem omnium posita ostendunt mores quoque non minus novos et pravos et singulares fuisse.

non statim cum hic lego hic tu occurro hic sum qui soluo tunica in urbs semper incedo nam etiam cum absum caesar pars fungor signum ab discingo peto hic sum qui in tribunal in rostrum in omnis publicus coitus sic appareo ut pallium velo caput excludo utrimque auris non aliter quam in mimus fugitivus dives soleo hic sum qui tunc magnus civilis bellum strepentibus et sollicito urbs et armo comitor hic sum in publicus spado duo magis tamen vir quam ipse hic sum qui uxor millies duco cum unus habeo hic verbum tam improbus struo tam neglegenter abicio tam contra consuetudo omnis pono ostendo mos quoque non paruus novi et pravus et singularis sum


Tota aetas partibus constat et orbes habet circumductos maiores minoribus. Est aliquis, qui omnis conplectatur et cingat; hic pertinet a natali ad diem extremum. Est alter, qui annos adulescentiae cludit. Est qui totam pueritiam ambitu suo adstringit. Est deinde per se annus in se omnia continens tempora, quorum multiplicatione vita conponitur. Mensis artiore praecingitur circulo. Angustissimum habet dies gyrum, sed et hic ab initio ad exitum venit, ab ortu ad occasum.

totus aetas pars consto et orbo habeo circumduco magnus paruus sum aliquis qui omnis conplecto et cingo hic pertineo ab natalis ad dies exter sum alter qui annus adulescentia claudo sum qui totus pueritia ambitus suus adstringo sum deinde per sui annus in sui omnis contineo tempus qui multiplicatio vito conpono mensis artus praecingo circulus angustus habeo dies gyrus sed et hic ab initium ad exitus venio ab ortus ad occasus


Quid ergo? Infra illum nulli gradus sunt? Statim a sapientia praeceps est? Non, ut existimo. Nam qui proficit, in numero quidem stultorum est, magno tamen intervallo ab illis diducitur. Inter ipsos quoque proficientes sunt magna discrimina. In tres classes, ut quibusdam placet, dividuntur:

quis ergo infra ille nullus gradus sum statim ab sapientia praeceps sum non ut existimo nam qui proficio in numerus quidem stultor sum magnus tamen intervallum ab ille diduco inter ipse quoque proficio sum magnus discrimino in tres classis ut quidam placeo divido


Haec Graecae consuetudini data sint, nos ad illa potius aures derigamus: Nemo est casu bonus. Discenda virtus est. voluptas humilis res et pusilla est et in nullo habenda pretio, communis cum mutis animalibus, ad quam minima et contemptissima advolant. Gloria vanum et volucre quiddam est auraque mobilius. Paupertas nulli malum est nisi repugnanti. Mors malum non est; quid quaeris? Sola ius aecum generis humani. Superstitio error insanientis est; amandos timet; quos colit, violat. Quid enim interest, utrum deos neges an infames?

hic graece consuetudo do sum nos ad ille potis auris derego nemo sum casus bonus disco virtus sum voluptas humilis res et pusillus sum et in nullus habeo pretium communis cum mutus animal ad quam minimus et contemno advolo gloria vanus et volucris quidam sum aurum mobilis paupertas nullus malus sum nisi repugno mors malus non sum quis quaero solus ius aequus genus humanus superstitio error insanio sum amo timeo qui colo violo quis enim intersum utrum deus nego an infamo


Deinde trado tibi hominem nec miserum nec beatum. Huic adicio caecitatem; non fit miser. Adicio debilitatem; non fit miser. Adicio dolores continuos et graves; miser non fit. Quem tam multa mala in miseram vitam non transferunt, ne ex beata quidem educunt.

deinde trado tu homo neque miser neque beatus hic adicio caecitas non fio miser adicio debilitas non fio miser adicio dolor continuus et gravis miser non fio qui tam multus malus in miser vita non transfero ne ex beatus quidem educo


Itaque mecum stude, mecum cena, mecum ambula. In angusto vivebamus, si quicquam esset cogitationibus clusum. Video te, mi Lucili; cum maxime audio. Adeo tecum sum, ut dubitem, an incipiam non epistulas, sed codicellos tibi scribere. Vale.

itaque ego studeo ego cena ego ambulo in angustus vivo si quisquam sum cogitatio clusum video tu ego lucilis cum magnus audio adeo tu sum ut dubito an incipio non epistula sed codicellos tu scribo val


Quid ergo? Omnes servos admovebo mensae meae? Non magis quam omnes liberos. Erras, si existimas me quosdam quasi sordidioris operae reiecturum, ut puta illum mulionem et illum bubulcum; non ministeriis illos aestimabo, sed moribus. Sibi quisque dat mores, ministeria casus adsignat. Quidam cenent tecum, quia digni sunt, quidam, ut sint. Si quid enim in illis, ex sordida conversatione servile est, honestiorum convictus excutiet.

quis ergo omnis servus admoveo metior meus non magis quam omnis liber erro si existimo ego quidam quasi sordidus opera rejacio ut puto ille mulio et ille bubulcus non ministerium ille aestimo sed mos sui quisque do mos ministerium casus adsigno quidam ceno tu quia dignus sum quidam ut sum si quis enim in ille ex sordidus conversatio servilis sum honestus convinco excutio


Non tantum corpori, sed etiam moribus salubrem locum eligere debemus. Quemadmodum inter tortores habitare nolim, sic ne inter popinas quidem. Videre ebrios per litora errantes et comessationes navigantium et symphoniarum cantibus strepentes lacus et alia, quae velut soluta legibus luxuria non tantum peccat, sed publicat, quid necesse est?

non tantus corpus sed etiam mos salubris locus eligo debeo quemadmodum inter tortor habito nolo sic ne inter popina quidem video ebrius per litus erro et comessatio navigo et symphoniaris cantus strepentes lacus et alius qui velut solvo lex luxuria non tantus pecco sed publico quis necesse sum


Mori vult? Praeparetur animus contra omnia; sciat se venisse, ubi tonat fulmen. Sciat se venisse, ubi Luctus et ultrices posuere cubilia curae Pallentesque habitant morbi tristisque senectus. In hoc contubernio vita degenda est. Effugere ista non potes, contemnere potes. Contemnes autem, si saepe cogitaveris et futura praesumpseris.

morior volo praeparo animus contra omnis scio sui venio ubi tono fulmen scio sui venio ubi luctus et ultrix pono cubile cura palleo habito morbus tero senectus in hic contubernium vito dego sum effugio iste non possum contemno possum contemno autem si saepe cogito et sum praesumo


Virtutem materia non mutat; nec peiorem facit dura ac difficilis, nec meliorem hilaris et laeta. Necesse est ergo par sit. In utraque enim quod fit, aeque recte fit, aeque prudenter, aeque honeste. Ergo aequalia sunt bona, ultra quae nec hic potest se melius in hoc gaudio gerere nec ille melius in illis cruciatibus. Duo autem, quibus nihil fieri melius potest, paria sunt.

virtus materia non muto neque malus facio durus atque difficilis neque bonus hilaris et laetus necesse sum ergo par sum in uter enim qui fio aequus rectus fio aequus prudens aequus honestus ergo aequalis sum bonus ultra qui neque hic possum sui bonus in hic gaudium gero neque ille bonus in ille cruciatus duo autem qui nihil fio bonus possum par sum


Describe captivitatem, verbera, catenas, egestatem et membrorum lacerationes vel per morbum vel per iniuriam et quicquid aliud adtuleris: inter lymphatos metus numerat. Ista timidis timenda sunt. An id existimas malum, ad quod aliquando nobis nostra sponte veniendum est?

describo captivitas verbero cateno egestas et membrum laceratio vel per morbus vel per iniuria et quisquis alius affero inter lympho metus numero iste timidus timeo sum an is existimo malus ad qui aliquando nos noster sponte venio sum


Etiamnunc est aliquid superius quam corpus. Dicimus enim quaedam corporalia esse, quaedam incorporalia. Quid ergo erit, ex quo haec deducantur? Illud, cui nomen modo parum proprium inposuimus, quod est. Sic enim in species secabitur, ut dicamus: quod est aut corporale est aut incorporale.

etiamnum sum aliquis superus quam corpus dico enim quidam corporalis sum quidam incorporale quis ergo sum ex quo hic deduco ille qui nomen modo parum proprius inpono qui sum sic enim in species seco ut dico qui sum aut corporal sum aut incorporal


Nimium diu te cohortor, cum tibi admonitione magis quam exhortatione opus sit. Non in diversum te a natura tua ducimus; natus es ad ista, quae dicimus. Eo magis bonum tuum auge et exorna.

nimium diu tu cohorto cum tu admonitio magis quam exhortatio opus sum non in diverto tu ab natura tuus duco nascor sum ad iste qui dico eos magis bonus tuus augeo et exorno


Et quamvis conscientia tibi tua fiduciam faciat, tamen quia multa extra causam valent, et quod aequissimum est spera, et ad id te quod est iniquissimum conpara. Illud autem ante omnia memento, demere rebus tumultum ac videre, quid in quaque re sit; scies nihil esse in istis terribile nisi ipsum timorem.

et quivis conscientia tu tuus fiducia facio tamen quia multus extra causa valeo et qui aequus sum spero et ad is tu qui sum iniquus conparo ille autem ante omnis memento demo res tumultus atque video quis in quisque res sum scio nihil sum in iste terribilis nisi ipse timor


Nec tu intentionem vocis contempseris, quam veto te per gradus et certos modos extollere, deinde deprimere. Quid si velis deinde quemadmodum ambules discere? Admitte istos, quos nova artificia docuit fames; erit qui gradus tuos temperet et buccas edentis observet et in tantum procedat, in quantum audaciam eius patientia et credulitate produxeris. Quid ergo? A clamore protinus et a summa contentione vox tua incipiet? Usque eo naturale est paulatim incitari, ut litigantes quoque a sermone incipiunt, ad vociferationem transeunt. Nemo statim Quiritium fidem inplorat.

neque tu intentio vox contemno quam veto tu per gradus et certus modus extollo deinde deprimo quis si velis deinde quemadmodum ambulis disco admitto iste qui novo artificium doceo fames sum qui gradus tuus tempero et bucca edo observo et in tantus procedo in quantus audacia is patientia et credulitas produco quis ergo ab clamor protinus et ab summus contentio vox tuus incipio usque is natural sum paulatim incitaris ut litigo quoque ab sermo incipio ad vociferatio transeo nemo statim quiris fides inploro


Non sunt di fastidiosi, non invidi; admittunt et ascendentibus manum porrigunt.

non sum deus fastidiosus non invideo admitto et ascendo manus porrigo


Sapienti non sollicite custodire se tutum est, et lacrimas suas et voluptates ubi volet sistet; nobis quia non est regredi facile, optimum est omnino non progredi.

sapio non sollicitus custodio sui tueor sum et lacrima suus et voluptas ubi volo sisto nos quia non sum regredior facilis bonus sum omnino non progredior


Cum Ciceronis librum de Re Publica prendit hinc philologus aliquis, hinc grammaticus, hinc philosophiae deditus, alius alio curam suam mittit. Philosophus admiratur contra iustitiam dici tam multa potuisse. Cum ad hanc eandem lectionem philologus accessit, hoc subnotat: Duos Romanos reges esse, quorum alter patrem non habet, alter matrem. Nam de Servi matre dubitatur; Anci pater nullus, Numae nepotis, dicitur.

cos cicero liber de res publicus prehendo hinc philologus aliquis hinc grammaticus hinc philosophia dedo alius alius cura suus mitto philosophus admiror contra iustitia dico tam multus possum cos ad hic idem lectio philologus accedo hic subnoto duo romanus rex sum qui alter pater non habeo alter mater nam de servius mater dubito ancus pater nullus numa nepos dico


Hoc est discendi tempus. Quid ergo? Aliquod est, quo non sit discendum? Minime. Sed quemadmodum omnibus annis studere honestum est, ita non omnibus institui. Turpis et ridicula res est elementarius senex; iuveni parandum, seni utendum est. Facies ergo rem utilissimam tibi, si illum quam optimum feceris; haec aiunt beneficia esse expetenda tribuendaque, non dubie primae sortis, quae tam dare prodest quam accipere.

hic sum disco tempus quis ergo aliqui sum quo non sum disco paruus sed quemadmodum omnis annus studeo honestus sum ita non omnis instituo turpis et ridicula res sum elementarius senex juvenis paro senex utor sum facies ergo res utilis tu si ille quam bonus facio hic aio beneficium sum expeto tribuo non dubius primus sors qui tam do prodo quam accipio


Sed quis tibi concedet non melius se habere eum, cui cito reverti licet, cui ante lassitudinem peractum est iter? Vita nec bonum nec malum est; boni ac mali locus est. Ita nihil ille perdidit nisi aleam in damnum certiorem. Potuit evadere modestus et prudens, potuit sub cura tua in meliora formari, sed, quod iustius timetur, potuit fieri pluribus similis.

sed quis tu concedo non bonus sui habeo is qui cito revorto licet qui ante lassitudo perago sum iter vito neque bonus neque malus sum bonus atque malus locus sum ita nihil ille perdo nisi alea in damnum certus possum evado modestus et prudens possum sub cura tuus in bonus formaris sed qui iustus timeo possum fio multus similis


Tam demens autem est, qui timet, quod non est passurus, quam qui timet, quod non est sensurus. An quisquam hoc futurum credit, ut per quam nihil sentiatur, ea sentiatur? Ergo, inquit, mors adeo extra omne malum est, ut sit extra omnem malorum metum.

tam demens autem sum qui timeo qui non sum patior quam qui timeo qui non sum sentio an quisquam hic sum credo ut per quam nihil sentio is sentio ergo inquam mors adeo extra omnis malus sum ut sum extra omnis malus metus


Quando continget contemnere utramque fortunam, quando continget omnibus oppressis adfectibus et sub arbitrium suum adductis hanc vocem emittere vici? Quem vicerim quaeris? Non Persas nec extrema Medorum nec si quid ultra Dahas bellicosum iacet, sed avaritiam, sed ambitionem, sed metum mortis, qui victores gentium vicit. Vale.

quando contingo contemno uter fortuna quando contingo omnis opprimo affectus et sub arbitrium suus adduco hic voco emitto vinco qui vinco quaero non persa neque exter medus neque si quis ultra dahae bellicosus iaceo sed avaritia sed ambitio sed metus mors qui victor gens vinco val


Concoquamus illa; alioqui in memoriam ibunt, non in ingenium. Adsentiamur illis fideliter et nostra faciamus, ut unum quiddam fiat ex multis, sicut unus numerus fit ex singulis, cum minores summas et dissidentes conputatio una comprendit. Hoc faciat animus noster: omnia, quibus est adiutus, abscondat, ipsum tantum ostendat, quod effecit.

concoquo ille alioqui in memoria eo non in ingenium adsentio ille fidelis et noster facio ut unus quidam fio ex multus sicut unus numerus fio ex singuli cum paruus superus et dissido conputatio unus comprehendo hic facio animus noster omnis qui sum adiutus abscondo ipse tantus ostendo qui efficio


Adice nunc, quod nihil honeste fit, nisi cui totus animus incubuit atque adfuit, cui nulla parte sui repugnavit. Ubi autem ad malum acceditur aut peiorum metu aut spe bonorum, ad quae pervenire tanti sit devorata unius mali patientia, dissident inter se iudicia facientis. Hinc est, quod iubeat proposita perficere, illinc, quod retrahat et ab re suspecta ac periculosa fugiat. Igitur in diversa distrahitur; si hoc est, perit gloria. Virtus enim concordi animo decreta peragit. Non timet, quod facit. Tu ne cede malis, sed contra audentior ito Qua tua te fortuna sinet.

adicio nunc qui nihil honestus fio nisi qui totus animus incumbo atque adsum qui nullus pars suus repugno ubius autem ad malus accedo aut malus metus aut spes bonus ad qui pervenio tantus sum devoro unus malus patientia dissideo inter sui iudicium facio hinc sum qui jubeo propono perficio illinc qui retraho et ab res suspicio atque periculosus fugio igitur in diverto distraho si hic sum pereo gloria virtus enim concordi animus decretum perago non timeo qui facio tu ne cedo malus sed contra audeo eo qui tuus tu fortuna sino


Noli me invitus audire, tamquam ad te iam pertineat ista sententia, et quid dicam aestima: non relinquam senectutem, si me totum mihi reservabit, totum autem ab illa parte meliore; at si coeperit concutere mentem, si partes eius convellere, si mihi non vitam reliquerit, sed animam, prosiliam ex aedificio putri ac ruenti.

nolo ego invitus audio tamquam ad tu iam pertineo iste sententia et quis dico aestimo non relinquo senectus si ego totus ego reservo totus autem ab ille pars bonus at si coepio concutio mens si pars is convello si ego non vita relinquo sed anima prosilio ex aedificium putri atque ruo


Etiamnunc dicam, unde sit ista inconstantia et dissimilitudo rerum consiliorumque: nemo proponit sibi, quid velit, nec si proposuit, perseverat in eo, sed transilit; nec tantum mutat, sed redit et in ea, quae deseruit ac damnavit, revolvitur.

etiamnum dico unde sum iste inconstantia et dissimilitudo res consilium nemo propono sui quis volo neque si propono persevero in is sed transilit neque tantus muto sed redeo et in is qui desero atque damno revolvo


Honestum omne securum est, tranquillum est; si recusat aliquid, si conplorat, si malum iudicat, perturbationem recepit et in magna discordia volutatur. Hinc enim species recti vocat, illinc suspicio mali retrahit. Itaque qui honeste aliquid facturus est, quicquid opponitur, id etiam si incommodum putat, malum non putet, velit, libens faciat. Omne honestum iniussum incoactumque est, sincerum et nulli malo mixtum.

honestus omnis securus sum tranquillus sum si recuso aliquis si conploro si malus iudico perturbatio recipio et in magnus discordia voluto hinc enim species recingo voco illinc suspicio malus retraho itaque qui honestus aliquis facio sum quisquis oppono is etiam si incommodus puto malus non puto volo libet facio omnis honestus injussus incoactus sum sincerus et nullus malus misceo


Quaedam post multa incrementa ultima demum vertit adiectio et novam illis aliamque quam in qua fuerunt, condicionem inprimit. Unus lapis facit fornicem, ille, qui latera inclinata cuneavit et interventu suo vinxit. Summa adiectio quare plurimum facit vel exigua? Quia non auget, sed implet.

quidam post multus incrementum ulter demum verto adjectio et novus ille alius quam in qui sum condicio inprimit unus lapis facio fornix ille qui latus inclino cuneavit et intervenio suus vincio summus adjectio quare multus facio vel exiguus quia non augeo sed impleo


Academici veteres beatum quidem esse etiam inter hos cruciatus fatentur, sed non ad perfectum nec ad plenum. Quod nullo modo potest recipi; nisi beatus est, in summo bono non est. Quod summum bonum est, supra se gradum non habet, si modo illi virtus inest, si illam adversa non minuunt, si manet etiam comminuto corpore incolumis; manet autem. Virtutem enim intellego animosam et excelsam, quam incitat quicquid infestat.

academicus vetus beatus quidem sum etiam inter hic cruciatus fateor sed non ad perficio neque ad plenus qui nullus modo possum recipio nisi beatus sum in superus bonus non sum qui superus bonus sum supra sui gradus non habeo si modo ille virtus insum si ille adverso non minuo si maneo etiam comminuo corpus incolumis maneo autem virtus enim intellego animosus et excello quam incito quisquis infesto


Quid per se peregrinatio prodesse cuiquam potuit? Non voluptates illa temperavit, non cupiditates refrenavit, non iras repressit, non indomitos amoris impetus fregit, nulla denique animo mala eduxit. Non iudicium dedit, non discussit errorem, sed ut puerum ignota mirantem ad breve tempus rerum aliqua novitate detinuit.

quis per sui peregrinatio prosum quisquam possum non voluptas ille tempero non cupiditas refreno non ira reprimo non indomitus amor impetus frango nullus denique animus malus educo non iudicium do non discutio error sed ut puer ignotus miror ad brevis tempus res aliqui novitas detineo


Hae sunt amicitiae, quas temporarias populus appellat; qui utilitatis causa adsumptus est, tamdiu placebit, quamdiu utilis fuerit. Hac re florentes amicorum turba circumsedet; circa eversos solitudo est, et inde amici fugiunt, ubi probantur. Hac re ista tot nefaria exempla sunt aliorum metu relinquentium, aliorum metu prodendum. Necesse est initia inter se et exitus congruant. Qui amicus esse coepit, quia expedit, et desinet, quia expedit. Placebit aliquod pretium contra amicitiam, si ullum in illa placet praeter ipsam.

hic sum amicitia qui temporarius populus appello qui utilitas causa adsumo sum tamdiu placeo quamdiu utilis sum hic res floreo amicus turba circumsedeo circa everro solitudo sum et inde amicus fugio ubi probo hic res iste tot nefarius exemplum sum alius metus relinquo alius metus prodo necesse sum initium inter sui et exitus congruo qui amicus sum coepio quia expedio et desino quia expedio placeo aliqui pretium contra amicitia si ullus in ille placeo praeter ipse


Etiam si quid e vagari libet, amplos habet illa spatiososque secessus: de deorum natura quaeramus, de siderum alimento, de his tam variis stellarum discursibus, an ad illarum motus nostra moveantur, an corporibus omnium animisque illinc impetus veniat, an et haec, quae fortuita dicuntur, certa lege constricta sint nihilque in hoc mundo repentinum aut expers ordinis volutetur. Ista iam a formatione morum recesserunt, sed levant animum et ad ipsarum, quas tractat, rerum magnitudinem attollunt; haec vero, de quibus paulo ante dicebam, minuunt et deprimunt nec, ut putatis, exacuunt, sed extenuant.

etiam si quis e vagaris libet amplus habeo ille spatiosus secedo de deus natura quaero de sidus alimentum de hic tam varius stella discursus an ad ille moueo noster moveo an corpus omnis animus illinc impetus venio an et hic qui fortuitus dico certus lex constringo sum nihil in hic mundus repentinus aut expers ordo voluto iste iam ab formatio mos recedo sed levo animus et ad ipsaris qui tracto res magnitudo attollo hic verus de qui paulus ante dico minuo et deprimo neque ut puto exacuo sed extenuo


Quousque poscemus aliquid deos ita quasi nondum ipsi alere nos possimus? Quamdiu sationibus inplebimus magnarum urbium campos? Quamdiu nobis populus metet? Quamdiu unius mensae instrumentum multa navigia et quidem non ex uno mari subvehent? Taurus paucissimorum iugerum pascuo impletur; una silva elephantis pluribus sufficit; homo et terra et mari pascitur.

quousque posco aliquis deus ita quasi nondum ipse alo nos possum quamdiu satio inplebimus magnaris urbs campus quamdiu nos populus meto quamdiu unus metior instrumentum multus navigium et quidem non ex unus mare subveho taurus paucus jugerum pascuum impleo unus silva elephantus multus sufficio homo et terra et mare pascor


Vide Et quid quaeque ferat regio et quid quaeque recuset: Hic segetes, illic veniunt felicius uvae. Arborei fetus alibi atque iniussa virescunt Gramina. Nonne vides, croceos ut Tmolus odores, India mittat ebur, molles sua tura Sabaei? At Chalybes nudi ferrum.

video et quis quisque fero regius et quis quisque recuso hic seges illic venio felix labrusca arboreus fetus alibi atque injussus viresco gramen nonne video croceus ut tmolus odoro india mitto ebur mollis suus tus sabaeus at chalybes nudus ferrum


Itaque tibi apud me pluribus verbis aut adfirmatione iam nil opus; intellego multum te profecisse. Quae scribis, unde veniant, scio; non sunt ficta nec colorata. Dicam tamen quid sentiam: iam de te spem habeo, nondum fiduciam. Tu quoque idem facias volo; non est, quod tibi cito et facile credas. Excute te et varie scrutare et observa; illud ante omnia vide, utrum in philosophia an in ipsa vita profeceris.

itaque tu apud ego multus verbum aut adfirmatio iam nihil opus intellego multus tu proficio qui scribo unde venio scio non sum fictum neque coloro dico tamen quis sentio iam de tu spes habeo nondum fiducia tu quoque idem facio volo non sum qui tu cito et facilis credo excutio tu et varius scrutaris et observo ille ante omnis video utrum in philosophia an in ipse vito proficio


Labor bonum non est. Quid ergo est bonum? Laboris contemptio. Itaque in vanum operosos culpaverim. Rursus ad honesta nitentes, quanto magis incubuerint minusque sibi vinci ac strigare permiserint, adprobabo et clamabo: Tanto melior, surge et inspira et clivum istum uno, si potes, spiritu exsupera.

labor bonus non sum quis ergo sum bonus labor contemptio itaque in vanus operosus culpo rursus ad honestus niteo quantus magis incubo parvus sui vinco atque strigaris permitto adprobo et clamo tantus bonus surgo et inspiro et clivus iste unus si possum spiritus exsupero


Quicquid horum tractaveris, confirmabis animum vel ad mortis vel ad vitae patientiam. In utrumque enim monendi ac firmandi sumus, et ne nimis amemus vitam et ne nimis oderimus. Etiam cum ratio suadet finire se, non temere nec cum procursu capiendus est inpetus.

quisquis hic tracto confirmo animus vel ad mors vel ad vita patientia in uterque enim moneo atque firmo sum et ne nimis amo vita et ne nimis odi etiam cum ratio suadeo finio sui non temere neque cum procursus capio sum impetus


Itaque hoc, quod apud Pomponium legi, animo mandabitur: quidam adeo in latebras refugerunt, ut putent in turbido esse, quicquid in luce est. Inter se ista miscenda sunt, et quiescenti agendum et agenti quiescendum est. Cum rerum natura delibera; illa dicet tibi et diem fecisse se et noctem. Vale.

itaque hic qui apud pomponius lego animus mando quidam adeo in latebra refugio ut puto in turbidus sum quisquis in lux sum inter sui iste misceo sum et quiesco ago et ago quiesco sum cos res natura delibero ille dico tu et dies facio sui et nox val


Nos quoque aliquid et ipsi faciamus animose; simus inter exempla.

nos quoque aliquis et ipse facio animosus sum inter exemplum


Rogo, non stultissimum dicas, si quis existimet lucernae peius esse, cum extincta est, quam antequam accenditur? Nos quoque et extinguimur et accendimur; medio illo tempore aliquid patimur, utrimque vero alta securitas est. In hoc enim, mi Lucili, nisi fallor, erramus, quod mortem iudicamus sequi, cum illa et praecesserit et secutura sit. Quicquid ante nos fuit, mors est. Quid enim refert, non incipias an desinas, cum utriusque rei hic sit effectus, non esse?

rogo non stultus dico si quis existimo lucerna malus sum cum extingo sum quam antequam accendo nos quoque et extinguimur et accendo medium ille tempus aliquis patior utrimque verus altus securitas sum in hic enim ego lucilis nisi fallo erro qui mors judico sequor cum ille et praecedo et sequor sum quisquis ante nos sum mors sum quis enim refero non incipio an desino cum uterque res hic sum efficio non sum


Proice omnia ista, si sapis, immo ut sapias, et ad bonam mentem magno cursu ac totis viribus tende. Si quid est, quo teneris, aut expedi aut incide. Moratur, inquis, me res familiaris; sic illam disponere volo, ut sufficere nihil agenti possit, ne aut paupertas mihi oneri sit aut ego alicui.

proicio omnis iste si sapio immo ut sapio et ad bonus mens magnus cursus atque totus vis tendo si quis sum quo teneo aut expedio aut incido moror inquam ego res familiaris sic ille dispono volo ut sufficio nihil ago possum ne aut paupertas ego onus sum aut ego aliqui


‘Quid ergo faciam, si ista non fuerint?’ Quaeris, quod sit remedium inopiae? Famem fames finit; alioquin quid interest, magna sint an exigua, quae servire te cogant? Quid refert, quantulum sit, quod tibi possit negare fortuna?

quis ergo facio si iste non sum quaero qui sum remedium inopia fames fames finio alioqui quis intersum magnus sum an exiguus qui servio tu cogo quis refero quantulis sum qui tu possum nego fortuna


Hoc multo fortius est, ebrio ac vomitante populo siccum ac sobrium esse, illud temperatius, non excerpere se nec insigniri nec misceri omnibus et eadem, sed non eodem modo, facere. Licet enim sine luxuria agere festum diem.

hic multus fortis sum ebrius atque vomito populus siccus atque sobrius sum ille tempero non excerpo sui neque insignio neque misceo omnis et idem sed non idem modo facio licet enim sine luxuria ago festus dies


Potest fieri, ut me interroges, quare ab Epicuro tam multa bene dicta referam potius quam nostrorum. Quid est tamen, quare tu istas Epicuri voces putes esse, non publicas? Quam multi poetae dicunt, quae philosophis aut dicta sunt aut dicenda! Non adtingam tragicos nec togatas nostras. Habent enim hae quoque aliquid severitatis et sunt inter comoedias ac tragoedias mediae. Quantum disertissimorum versuum inter mimos iacet! Quam multa Publilii non excalceatis, sed coturnatis dicenda sunt!

possum fio ut ego interrogo quare ab epicurus tam multus bene dictum refero potis quam noster quis sum tamen quare tu iste epicurus voco puto sum non publicus quam multus poeta dico qui philosophus aut dictum sum aut dico non adtingo tragicus neque togata noster habeo enim hic quoque aliquis severitas et sum inter comoedia atque tragoedia medius quantus dissero versus inter mimus iaceo quam multus publilius non excalceati sed coturnatis dico sum


Aves, quae conviviis conparantur, ut inmotae facile pinguescant, in obscuro continentur; ita sine ulla exercitatione iacentibus tumor pigrum corpus invadit, et superba umbra iners sagina subcrescit. At istorum corpora, qui se tenebris dicaverunt, foeda visuntur. Quippe suspectior illis quam morbo patientibus color est, languidi et evanidi albent, et in vivis caro morticina est. Hoc tamen minimum in illis malorum dixerim. Quanto plus tenebrarum in animo est! Ille in se stupet, ille caligat, invidet caecis. Quis umquam oculos tenebrarum causa habuit?

aveo qui convivium conparo ut immotus facilis pinguesco in obscurum contineo ita sine ullus exercitatio jaceo tumor piger corpus invado et superbus umbra iners sagino subcresco at iste corpus qui sui tenebrae dico foedus viso quippe suspicio ille quam morbus patior color sum languidus et evanidus albeo et in vivo carus morticinus sum hic tamen paruus in ille malus dico quantus multus tenebraris in animus sum ille in sui stupeo ille caligo invideo caecus quis umquam oculus tenebraris causa habeo


Demens omnibus merito viderer, si cum saxa in munimentum murorum senes feminaeque congererent, cum iuventus intra portas armata signum eruptionis expectaret aut posceret, cum hostilia in portis tela vibrarent et ipsum solum suffossionibus et cuniculis tremeret, sederem otiosus et eiusmodi quaestiunculas ponens: Quod non perdidisti, habes. Cornua autem non perdidisti; cornua ergo habes aliaque ad exemplum huius acutae delirationis concinnata.

demens omnis mereo video si cum saxum in munimentum murus senex femina congero cum juventus intra porta armo signum eruptio expectaret aut posco cum hostilis in porta telum vibro et ipse solus suffossio et cuniculis tremo sedeo otiosus et eiusmodi quaestiuncula pono qui non perdo habeo cornu autem non perdo cornu ergo habeo alius ad exemplum hic acuo deliratio concinno


Possum multa tibi veterum praecepta referre, Ni refugis tenuisque piget cognoscere curas. Non refugis autem nec ulla te subtilitas abigit. Non est elegantiae tuae tam magna sectari secure. Illud probo, quod omnia ad aliquem profectum redigis et tunc tantum offenderis, ubi summa subtilitate nihil agitur. Quod ne nunc quidem fieri laborabo. Quaeritur, utrum sensu conprendatur an intellectu bonum? Huic adiunctum est in mutis animalibus et infantibus non esse.

possum multus tu vetus praecipio refero ni refugio tenuis pigeo cognosco cura non refugio autem neque ullus tu subtilitas abigo non sum elegantia tuus tam magnus sectaris securus ille probo qui omnis ad aliquis proficiscor redigo et tunc tantus offendo ubi summus subtilitas nihil ago qui ne nunc quidem fio laboro quaero utrum sentio comprehendo an intellego bonus hic adjungo sum in mutus animal et infer non sum


Ego non idem sentio et nostros iudico in hoc descendere, quia iam primo vinculo tenentur et mutare illis formulam non licet. Multum dare solemus praesumptioni omnium hominum, et apud nos veritatis argumentum est aliquid omnibus videri. Tamquam deos esse inter alia hoc colligimus, quod omnibus insita de dis opinio est nec ulla gens usquam est adeo extra leges moresque proiecta, ut non aliquos deos credat. Cum de animarum aeternitate disserimus, non leve momentum apud nos habet consensus hominum aut timentium inferos aut colentium. Utor hac publica persuasione: neminem invenies, qui non putet et sapientiam bonum et sapere.

ego non idem sentio et noster judico in hic descendo quia iam primus vinculum teneo et muto ille formula non licet multus do solo praesumptio omnis homo et apud nos veritas argumentum sum aliquis omnis video tamquam deus sum inter alius hic colligo qui omnis inquiro de deus opinio sum neque ullus gens usquam sum adeo extra lex mos projectum ut non aliquis deus credo cos de anima aeternitas dissero non levis momentum apud nos habeo consentio homo aut timeo inferi aut colo uto hic publicus persuasio nemo invenio qui non puto et sapientia bonus et sapio


Quid, inquam, in istis est tam formidabile quam fama vulgavit? Quid est, obsecro te, Lucili, cur timeat laborem vir, mortem homo? Totiens mihi occurrunt isti, qui non putant fieri posse quicquid facere non possunt, et aiunt nos loqui maiora quam quae humana natura sustineat.

quis inquam in iste sum tam formidabilis quam fama vulgo quis sum obsecro tu lucilis cur timeo labor vir mors homo totiens ego occurro iste qui non puto fio possum quisquis facio non possum et aio nos loquor magnus quam qui humanus natura sustineo


Nec apud Graecos tragicos desunt, qui lucro innocentiam, salutem, opinionem bonam mutent. Sine me vocari pessimum, ut dives vocer. An dives, omnes quaerimus, nemo, an bonus. Non quare et unde, quid habeas, tantum rogant. Ubique tanti quisque, quantum habuit, fuit. Quid habere nobis turpe sit quaeris? Nihil. Aut dives opto vivere aut pauper mori. Bene moritur, quisquis moritur dum lucrum facit. Pecunia, ingens generis humani bonum, Cui non voluptas matris aut blandae potest Par esse prolis, non sacer meritis parens; Tam dulce si quid Veneris in vultu micat, Merito illa amores caelitum atque hominum movet.

neque apud graeci tragicus desum qui lucrum innocentia salus opinio bonus muto sinis ego vocaris malus ut dives voco an dives omnis quaero nemo an bonus non quare et unde quis habeo tantus rogo ubius tantus quisque quantus habeo sum quis habeo nos turpis sum quaero nihil aut dives opto vivo aut pauper morior bene morior quisquis morior dum lucrum facio pecunia ingens genus humanus bonus qui non voluptas mater aut blandus possum par sum proles non sacer meritum parens tam dulcis si quis venus in vultus mico mereo ille amor caelitum atque homo moveo


Sed quemadmodum virtutes receptae exire non possunt facilisque earum tutela est, ita initium ad illas eundi arduum, quia hoc proprium inbecillae mentis atque aegrae est, formidare inexperta. Itaque cogenda est, ut incipiat; deinde non est acerba medicina. Protinus enim delectat, dum sanat. Aliorum remediorum post sanitatem voluptas est, philosophia pariter et salutaris et dulcis est. Vale.

sed quemadmodum virtus recipio exeo non possum facilis is tutela sum ita initium ad ille eo arduus quia hic proprius imbecillus mens atque aeger sum formidaris inexpertus itaque cogo sum ut incipio deinde non sum acerbus medicina protinus enim delecto dum sano alius remedium post sanitas voluptas sum philosophia pariter et salutaris et dulcis sum val


Est quidem, inquit, sapiens beatus; summum tamen illud bonum non consequitur, nisi illi et naturalia instrumenta respondeant. Ita miser quidem esse, qui virtutem habet, non potest, beatissimus autem non est, qui naturalibus bonis destituitur ut valitudine, ut membrorum integritate.

sum quidem inquam sapio beatus superus tamen ille bonus non consequor nisi ille et naturale instrumentum respondeo ita miser quidem sum qui virtus habeo non possum beatus autem non sum qui natural bonus destituo ut valitudo ut membrum integritas


Ad meliores transi: cum Catonibus vive, cum Laelio, cum Tuberone. Quod si convivere etiam Graecis iuvat, cum Socrate, cum Zenone versare; alter te docebit mori, si necesse erit, alter, antequam necesse erit.

ad bonus transeo cum cato vivo cum laelius cum tubero qui si convivo etiam graecum juvo cum socrates cum zeno versaris alter tu doceo morior si necesse sum alter antequam necesse sum


Rursus si mors accedit et vocat, licet inmatura sit, licet mediam praecidat aetatem, perceptus longissimae fructus est. Cognita est illi ex magna parte natura. Scit tempore honesta non crescere; iis necesse est videri omnem vitam brevem, qui illam voluptatibus vanis et ideo infinitis metiuntur.

rursus si mors accedo et voco licet immaturus sum licet medius praecido aetas percipio longus fructus sum cognosco sum ille ex magnus pars natura scio tempus honestus non cresco is necesse sum video omnis vita brevis qui ille voluptas vanus et ideo infinitus metior


Non vacat de pretio queri, plus in accessionibus fuit. Vis se veri illius uxorem? Dabo illam, vis divitis huius? Tibi praestabo concubitum. Adulterium nisi feceris, damna. Illa formonsa, quam desideras, veniet. Illius tibi noctem promitto nec differo; intra comperendinationem fides promissi mei stabit. Plus est distribuere adulteria quam facere; hoc vero matribus familiae denuntiare est.

non vaco de pretium queror multus in accessio sum volo sui verus ille uxor do ille volo dives hic tu praesto concubo adulterium nisi facio damno ille formonsa quam desidero venio ille tu nox promitto neque differo intra comperendinatio fides promitto meus sto multus sum distribuo adulterium quam facio hic verus mater familia denuntiaris sum


Non abduxit, inquam, se, ut Posidonio videtur, ab istis artibus sapiens, sed ad illas omnino non venit. Nihil enim dignum inventu iudicasset, quod non erat dignum perpetuo usu iudicaturus. Ponenda non sumeret.

non abduco inquam sui ut posidonius video ab iste ars sapio sed ad ille omnino non venio nihil enim dignus invenio judico qui non sum dignus perpetuus usus judico pono non sumo


Quid ergo? Non licet divitias in sinu positas contemnere? Quidni liceat? Et ille ingentis animi est, qui illas circumfusas sibi, multum diuque miratus, quod ad se venerint, ridet suasque audit magis esse quam sentit. Multum est non corrumpi divitiarum contubernio; magnus ille, qui in divitiis pauper est.

quis ergo non licet divitiae in sinus pono contemno quis licet et ille ingens animus sum qui ille circumfundo sui multus diu miror qui ad sui venio rideo suo audio magis sum quam sentio multus sum non corrumpo divitiaris contubernium magnus ille qui in divitiae pauper sum


Dabo apud Epicurum tibi etiamnunc simillimam huic nostrae divisionem bonorum. Alia enim sunt apud illum, quae malit contingere sibi, ut corporis quietem ab omni incommodo liberam et animi remissionem bonorum suorum contemplatione gaudentis. Alia sunt, quae quamvis nolit accidere, nihilominus laudat et conprobat, tamquam illam, quam paulo ante dicebam, malae valetudinis et dolorum gravissimorum perpessionem, in qua Epicurus fuit illo summo ac fortunatissimo die suo. Ait enim se vesicae et exul erati ventris tormenta tolerare ulteriorem doloris accessionem non recipientia, esse nihilominus sibi illum beatum diem. Beatum autem agere, nisi qui est in summo bono, non potest.

do apud epicurus tu etiamnum similis hic noster divisio bonus alius enim sum apud ille qui malo contingo sui ut corpus quies ab omnis incommodus liber et animus remissio bonus suus contemplatio gaudeo alius sum qui quivis nolo accido nihilominus laudo et conprobo tamquam ille quam paulus ante dico malus valetudo et dolor gravis perpessio in qui epicurus sum ille superus atque fortuno dies suus aio enim sui vesica et exul eremus venter tormentum tolero ulter dolor accessio non recipio sum nihilominus sui ille beatus dies beatus autem ago nisi qui sum in superus bonus non possum


Isto enim modo dicat licet sapientes fuisse, per quos Tunc laqueis captare feras et fallere visco Inventum et magnos canibus circumdare saltus. Omnia enim ista sagacitas hominum, non sapientia invenit.

iste enim modo dico licet sapio sum per qui tunc laqueus captaris ferus et fallo visco invenio et magnus canis circumdo saltus omnis enim iste sagacitas homo non sapientia invenio


Omnia suo bono constant. Vitem fertilitas commendat et sapor vini, velocitas cervum. Quam fortia dorso iumenta sint quaeris, quorum hic unus est usus, sarcinam ferre. In cane sagacitas prima est, si investigare debet feras, cursus, si consequi, audacia, si mordere et invadere. Id in quoque optimum esse debet, cui nascitur, quo censetur.

omnis suus bonus consto vito fertilitas commendo et sapor vinum velocitas cervus quam fortis dorsum iumentum sum quaero qui hic unus sum utor sarcina fero in canis sagacitas primus sum si investigaris debeo ferus curro si consequor audacia si mordeo et invado is in quoque bonus sum debeo qui nascor quo censeo