Ex quo quidem apparet non usu illa in hoc pervenire, sed naturali amore salutis suae. Et tardum est et varium, quod usus docet; quicquid natura tradit, et aequale omnibus est et statim.

ex quo quidem appareo non usus ille in hic pervenio sed natural amor salus suus et tardus sum et varius qui utor doceo quisquis natura trado et aequal omnis sum et statim


Tamquam viri boni omnes pares sunt, qua boni sunt. Sed habent differentias aetatis: alius senior est, alius iuvenior; habent corporis: alius formosus, alius deformis est; habent fortunae: ille dives, hic pauper est, ille gratiosus, potens, urbibus notus et populis, hic ignotus plerisque et obscurus. Sed per illud, quo boni sunt, pares sunt.

tamquam vir bonus omnis par sum qui bonus sum sed habeo differentia aetas alius senex sum alius juvenis habeo corpus alius formosus alius deformis sum habeo fortuna ille dives hic pauper sum ille gratiosus possum urbs notus et populus hic ignosco plerusque et obscurus sed per ille quo bonus sum par sum


Maximus ille medicorum et huius scientiae conditor feminis nec capillos defluere dixit nec pedes laborare; atqui et capillis destituuntur et pedibus aegrae sunt. Non mutata feminarum natura, sed victa est; nam cum virorum licentiam aequaverint, corporum quoque virilium incommoda aequarunt.

magnus ille medicus et hic scientia conditor femina neque capillus defluo dico neque pes laboro atqui et capillus destituo et pes aeger sum non muto femina natura sed vinco sum nam cum vir licentia aequo corpus quoque virilis incommodus aequo


Idem tibi de bonis dico: hoc bonum inter meras voluptates est, hoc inter tristia et acerba. Illud fortunae indulgentiam rexit, hoc violentiam domuit. Utrumque aeque bonum est, quamvis illud plana et molli via ierit, hoc aspera. Idem finis omnium est: bona sunt, laudanda sunt, virtutem rationemque comitantur; virtus aequat inter se, quicquid agnoscit.

idem tu de bonus dico hic bonus inter merus voluptas sum hic inter tristis et acerbus ille fortuna indulgentia rego hic violentia domo uterque aequus bonus sum quivis ille planum et mollis via eo hic asper idem finis omnis sum bonus sum laudo sum virtus ratio comito virtus aequo inter sui quisquis agnosco


Invideas licet, etiam nunc libenter pro me dependet Epicurus. Magnificentior, mihi crede, sermo tuus in grabato videbitur et in panno. Non enim dicentur tantum illa, sed probabuntur. Ego certe aliter audio, quae dicit Demetrius noster, cum illum vidi nudum, quanto minus quam stramentis, incubantem; non praeceptor veri, sed testis est.

invideo licet etiam nunc libet pro ego dependeo epicurus magnificentior ego credo sermo tuus in grabatus video et in pannus non enim dico tantus ille sed probo ego certus aliter audio qui dico demetrius noster cum ille video nudus quantus paruus quam stramentum incubo non praeceptor verus sed testis sum


Quidam ex nostris adversus hoc sic respondent: Putemus pecuniam bonum esse undecumque sumptam; non tamen ideo ex sacrilegio pecunia est, etiam si ex sacrilegio sumitur. Hoc sic intellege: in eadem urna et aurum est et vipera. Si aurum ex urna sustuleris, quia illic et vipera est, non ideo, inquam, mihi urna aurum dat, quia viperam habet, sed aurum dat, cum et viperam habeat. Eodem modo ex sacrilegio lucrum fit, non quia turpe et sceleratum est sacrilegium, sed quia et lucrum habet. Quemadmodum in illa urna vipera malum est, non aurum, quod cum vipera iacet, sic in sacrilegio malum est scelus, non lucrum.

quidam ex noster adverro hic sic respondeo puto pecunia bonus sum undecumque sumo non tamen ideo ex sacrilegium pecunia sum etiam si ex sacrilegium sumo hic sic intellego in idem urna et aurum sum et vipera si aurum ex urna tollo quia illic et vipera sum non ideo inquam ego urna aurum do quia vipera habeo sed aurum do cum et vipera habeo eos modo ex sacrilegium lucrum fio non quia turpis et scelero sum sacrilegium sed quia et lucrum habeo quemadmodum in ille urna vipera malus sum non aurum qui cum vipera iaceo sic in sacrilegium malus sum scelus non lucrum


Observa te itaque, numquid vestis tua domusque dissentiant, numquid in te liberalis sis, in tuos sordidus, numquid cenes frugaliter, aedifices luxuriose. Unam semel ad quam vivas regulam prende et ad hanc omnem vitam tuam exaequa. Quidam se domi contrahunt, dilatant foris et extendunt; vitium est haec diversitas et signum vacillantis animi ac nondum habentis tenorem suum.

observo tu itaque numquid vestio tuus domus dissentio numquid in tu liberalis sum in tuus sordidus numquid ceno frugalis aedifico luxuriosus unus semel ad quam vivo regula prehendo et ad hic omnis vita tuus exaequo quidam sui domus contraho dilato foris et extendo vitium sum hic diversitas et signum vacillo animus atque nondum habeo tenor suus


Errare mihi visus est, qui dixit gratior et pulchro veniens e corpore virtus. Non enim ullo honestamento eget; ipsa magnum sui decus est et corpus suum consecrat. Aliter certe Claranum nostrum coepi intueri; formosus mihi videtur et tam rectus corpore quam est animo.

erraris ego video sum qui dico gratus et pulcher venio e corpus virtus non enim ullus honestamentum egeo ipse magnus suus decus sum et corpus suus consecro aliter certus claranum nos coepio intueor formosus ego video et tam rectus corpus quam sum animus


Exiguum natura desiderat, opinio inmensum. Congeratur in te quicquid multi locupletes possederant. Ultra privatum pecuniae modum fortuna te provehat, auro tegat, purpura vestiat, eo deliciarum opumque perducat, ut terram marmoribus abscondas, non tantum habere tibi liceat, sed calcare divitias. Accedant statuae et picturae et quicquid ars ulla luxuriae elaboravit; maiora cupere ab his disces.

exiguus natura desidero opinio immensus congero in tu quisquis multus locuples possederant ultra privo pecunia modus fortuna tu proveho aurum tego purpura vestio is deliciae opos perduco ut terra marmor abscondo non tantus habeo tu licet sed calcaris divitiae accedo statua et pingo et quisquis ars ullus luxuria elaboro magnus cupio ab hic disco


Quomodo hoc ad me pervenerit quaeris, quis mihi id te cogitare narraverit, quod tu nulli narraveras? Is qui scit plurumum, rumor. Quid ergo? inquis, Tantus sum, ut possim excitare rumorem? Non est quod te ad hunc locum respiciens metiaris; ad istum respice, in quo moraris.

quomodo hic ad ego pervenio quaero quis ego is tu cogito narro qui tu nullus narro is qui scio plurimus rumor quis ergo inquam tantus sum ut possum excitaris rumor non sum qui tu ad hic locus respicio metiaris ad iste respicio in quo moraris


Vive cum Chrysippo, cum Posidonio: hi tibi tradent humanorum divinorumque notitiam, hi iubebunt in opere esse nec tantum scite loqui et in oblectationem audientium verba iactare, sed animum indurare et adversus minas erigere. Unus est enim huius vitae fluctuantis et turbidae portus eventura contemnere, stare fidenter ac paratum tela fortunae adverso pectore excipere, non latitantem nec tergiversantem.

vivo cum chrysippus cum posidonius hic tu trado humani divinus notitia hic jubeo in opus sum neque tantus scio loquor et in oblectatio audio verbum iactaris sed animus induraris et adverro minae erigo unus sum enim hic vita fluctuo et turbidus portus evenio contemno sto fidenter atque paro telum fortuna adverso pectus excipio non latito neque tergiversor


Desinere iam volebam et manus spectabat ad clausulam; sed conficienda sunt sacra et huic epistulae viaticum dandum est. Puta me non dicere, unde sumpturus sum mutuum: scis cuius arca utar. Expecta me pusillum, et de domo fiet numeratio; interim commodabit Epicurus, qui ait: Meditare mortem vel si commodius sit transire ad deos.

desino iam volo et manus specto ad clausula sed confacio sum sacer et hic epistula viaticus do sum puta ego non dico unde sumo sum mutuus scio qui arca uto expecta ego pusillus et de domus fio numeratio interim commodo epicurus qui aio meditaris mors vel si commodus sum transeo ad deus


Has voces non est quod Epicuri esse iudices; publicae sunt. Quod fieri in senatu solet, faciendum ego in philosophia quoque existimo: cum censuit aliquis, quod ex parte mihi placeat, iubeo illum dividere sententiam et sequor, quod probo. Eo libentius Epicuri egregia dicta commemoro, ut istis, qui ad illum confugiunt spe mala inducti, qui velamentum ipsos vitiorum suorum habituros existimant, probem quocumque ierint honeste esse vivendum.

hic voco non sum qui epicurus sum iudex publicus sum qui fio in senatus soleo facio ego in philosophia quoque existimo cum censeo aliquis qui ex pars ego placeo iubeo ille divido sententia et sequor qui probo eos libet epicurus egregius dictum commemoro ut iste qui ad ille confugio spes malus induco qui velamentum ipse vitium suus habeo existimo probo quicumque eo honestus sum vivo


Finis, ut puto, edendi bibendique satietas est. Hic plus edit, ille minus; quid refert? Uterque iam satur est. Hic plus bibit, ille minus; quid refert? Uterque non sitit. Hic pluribus annis vixit, hic paucioribus; nihil interest, si tam illum multi anni beatum fecerunt quam hunc pauci. Ille, quem tu minus beatum vocas, non est beatus; non potest nomen inminui.

finis ut puto edo bibo satietas sum hic multus edo ille paruus quis refero uterque iam satur sum hic multus bibo ille paruus quis refero uterque non sitio hic multus annus vivo hic paucus nihil intersum si tam ille multus annus beatus facio quam hic paucus ille qui tu paruus beatus voco non sum beatus non possum nomen inminuo


Quis est generosus? Ad virtutem bene a natura conpositus. Hoc unum intuendum est; alioquin si ad vetera revocas, nemo non inde est, ante quod nihil est. A primo mundi ortu usque in hoc tempus perduxit nos ex splendidis sordidisque alternata series. Non facit nobilem atrium plenum fumosis imaginibus. Nemo in nostram gloriam vixit nec quod ante nos fuit, nostrum est; animus facit nobilem, cui ex quacumque condicione supra fortunam licet surgere.

quis sum generosus ad virtus bene ab natura conpono hic unus intueor sum alioqui si ad vetero revoco nemo non inde sum ante qui nihil sum ab primus mundus ortus usque in hic tempus perduco nos ex splendidus sordidus alterno series non facio nobilis atrium plenus fumosus imago nemo in noster gloria vivo neque qui ante nos sum nos sum animus facio nobilis qui ex quicumque condicio supra fortuna licet surgo


Non videntur tibi contra naturam vivere qui commutant cum feminis vestem? Non vivunt contra naturam qui spectant, ut pueritia splendeat tempore alieno? Quid fieri crudelius vel miserius potest? Numquam vir erit, ut diu virum pati possit? Et cum illum contumeliae sexus eripuisse debuerat, non ne aetas quidem eripiet?

non video tu contra natura vivo qui commuto cum femina vestis non vivo contra natura qui specto ut pueritia splendeo tempus alienus quis fio crudelis vel miser possum numquam vir sum ut diu vir patior possum et cum ille contumelia sexus eripio debeo non ne aetas quidem eripio


Illud praecipue impedit, quod cito nobis placemus; si invenimus, qui nos bonos viros dicat, qui prudentes, qui sanctos, adgnoscimus. Non sumus modica laudatione contenti; quicquid in nos adulatio sine pudore congessit, tamquam debitum prendimus. Optimos nos esse, sapientissimos adfirmantibus adsentimur, cum sciamus illos saepe multa mentiri. Adeoque indulgemus nobis, ut laudari velimus in id, cui contraria cum maxime facimus. Mitissimum ille se in ipsis suppliciis audit, in rapinis liberalissimum, in ebrietatibus ac libidinibus temperantissimum. Sequitur itaque, ut ideo mutari nolimus, quia nos optimos esse credimus.

ille praecipuus impedio qui cito nos placeo si invenio qui nos bonus vir dico qui prudens qui sancio agnosco non sum modicus laudatio contendo quisquis in nos adulatio sine pudor congero tamquam debeo prehendo bonus nos sum sapio adfirmo adsentio cum scio ille saepe multus mentior adeo indulgeo nos ut laudo volo in is qui contrarius cum magnus facio mitis ille sui in ipse supplicium audio in rapina liberalis in ebrietas atque libido tempero sequor itaque ut ideo muto nolo quia nos bonus sum credo


Denique ut breviter includam quod sentio, et istos satagios ac sibi molestos describam tibi, tam intemperantes in ipsis miseriis quam sunt ante illas. Plus dolet quam necesse est, qui ante dolet quam necesse est; eadem enim infirmitate dolorem non aestimat, qua non exspectat; eadem intemperantia fingit sibi perpetuam felicitatem suam, fingit crescere debere quaecumque contigerunt, non tantum durare; et oblitus huius petauri, quo humana iactantur, sibi uni fortuitorum constantiam spondet.

denique ut brevis includo qui sentio et iste satagius atque sui molestus describo tu tam intempero in ipse miseria quam sum ante ille multus doleo quam necesse sum qui ante doleo quam necesse sum idem enim infirmitas dolor non aestimo qui non exspecto idem intemperantia fingo sui perpetuus felicitas suus fingo cresco debeo quicumque contingo non tantus duraris et obliuiscor hic petaurum quo humanus iacto sui unus fortuitus constantia spondeo


De quibus non dubito quid sis sensurus. Quid enim est turpius quam captare in ipso luctu voluptatem, immo per luctum, et inter lacrimas quoque quod iuvet, quaerere? Hi sunt, qui nobis obiciunt nimium rigorem et infamant praecepta nostra duritiae, quod dicamus dolorem aut admittendum in animum non esse aut cito expellendum. Utrum tandem est aut incredibiles aut inhumanius non sentire amisso amico dolorem an voluptatem in ipso dolore aucupari?

de qui non dubito quis sum sentio quis enim sum turpis quam captaris in ipse luctus voluptas immo per luctus et inter lacrima quoque qui juvo quaero hic sum qui nos obicio nimium rigor et infamo praecipio noster duritia qui dico dolor aut admitto in animus non sum aut cito expello utrum tandem sum aut incredibilis aut inhumanus non sentio amitto amicus dolor an voluptas in ipse dolor aucuparis


Manent enim cuncta, non quia aeterna sunt, sed quia defenduntur cura regentis; inmortalia tutore non egerent. Haec conservat artifex fragilitatem materiae vi sua vincens. Contemnamus omnia, quae adeo pretiosa non sunt, ut an sint omnino, dubium sit.

maneo enim cunctus non quia aeternus sum sed quia defendo cura regens immortalis tutor non egeo hic conservo artifex fragilitas materia vis suus vinco contemno omnis qui adeo pretiosus non sum ut an sum omnino dubius sum


Hoc inter nos et illos interest: noster sapiens vincit quidem incommodum omne, sed sentit; illorum ne sentit quidem. Illud nobis et illis commune est: sapientem se ipso esse contentum. Sed tamen et amicum habere vult et vicinum et contubernalem, quamvis sibi ipse sufficiat.

hic inter nos et ille intersum noster sapio vincio quidem incommodus omnis sed sentio ille ne sentio quidem ille nos et ille communis sum sapio sui ipse sum contineo sed tamen et amicus habeo volo et vicinus et contubernalis quivis sui ipse sufficio


O quam ignorant homines cupidi gloriae, quid illa sit aut quemadmodum petenda! Illo die populus Romanus multorum supellectilem spectavit, unius miratus est. Omnium illorum aurum argentumque fractum est et milliens conflatum, at omnibus saeculis Tuberonis fictilia durabunt. Vale.

o quam ignoro homo cupidus gloria quis ille sum aut quemadmodum peto ille dies populus romanus multus supellectilis specto unus miror sum omnis ille aurum argentum frango sum et millies conflo at omnis saeculis tubero fictilia duro val


Nihil est, quod non expugnet pertinax opera et intenta ac diligens cura; robora in rectum quamvis flexa revocabis. Curvatas trabes calor explicat et aliter natae in id finguntur, quod usus noster exigit; quanto facilius animus accipit formam, flexibilis et omni umore obsequentior. Quid enim est aliud animus quam quodam modo se habens spiritus? Vides autem tanto spiritum esse faciliorem omni alia materia, quanto tenuior est.

nihil sum qui non expugno pertinax opus et intendo atque diligo cura robur in recingo quivis flecto revoco curvo trabs calor explico et aliter nascor in is fingo qui utor noster exigo quantus facilis animus accipio forma flexibilis et omnis umor obsequor quis enim sum alius animus quam quidam modo sui habeo spiritus video autem tantus spiritus sum facilis omnis alius materia quantus tenuis sum


Nullum est vitium sine patrocinio; nulli non initium verecundum est et exorabile, sed ab hoc latius funditur. Non obtinebis, ut desinat, si incipere permiseris.

nullus sum vitium sine patrocinium nullus non initium verecundus sum et exorabilis sed ab hic fero fundo non obtineo ut desino si incipio permitto


Quemadmodum qui audierunt symphoniam, ferunt secum in auribus modulationem illam ac dulcedinem cantuum, quae cogitationes impedit nec ad seria patitur intendi, sic adulatorum et prava laudantium sermo diutius haeret quam auditur. Nec facile est animo dulcem sonum excutere; prosequitur et durat et ex intervallo recurrit. Ideo cludendae sunt aures malis vocibus et quidem primis; quom initum fecerunt admissaeque insunt plus audent.

quemadmodum qui audio symphonia fero sui in auris modulatio ille atque dulcedo cantus qui cogitatio impedio neque ad seria patior intendo sic adulator et pravus laudo sermo diu haereo quam audio neque facilis sum animus dulcis sonus excutio prosequor et duro et ex intervallum recurro ideo cludendae sum auris malus vox et quidem primus cum ineo facio admitto insum multus audeo


Si in nostra potestate non est, an sint adfectus, ne illud quidem est, quanti sint; si ipsis permisisti incipere, cum causis suis crescent tantique erunt, quanti fient. Adice nunc, quod ista, quamvis exigua sint, in maius excedunt. Numquam perniciosa servant modum. Quamvis levia initia morborum serpunt et aegra corpora minima interdum mergit accessio.

si in noster potestas non sum an sum affectus ne ille quidem sum quantus sum si ipse permitto incipio cum causa suus cresco tantus sum quantus fio adicio nunc qui iste quivis exiguus sum in magnus excedo numquam perniciosus servo modus quivis levis initium morbus serpo et aeger corpus minimus interdum mergo accessio


Haec sunt, per quae probatur hanc philosophiae partem supervacuam non esse.

hic sum per qui probo hic philosophia pars supervacuus non sum


De his tecum desideriis loquor, quae consolationem non recipiunt, quibus dandum est aliquid, ut desinant. Nam de illis extraordinariis, quae licet differre, licet castigare et opprimere, hoc unum commonefaciam: ista voluptas naturalis est, non necessaria; huic nihil debes; si quid inpendis, voluntarium est. Venter praecepta non audit; poscit, appellat. Non est tamen molestus creditor; parvo dimittitur, si modo das illi, quod debes, non quod potes. Vale.

de hic tu desiderium loquor qui consolatio non recipio qui do sum aliquis ut desino nam de ille extraordinarius qui licet differo licet castigaris et opprimo hic unus commonefacio iste voluptas natural sum non necessarius hic nihil debeo si quis inpendo voluntarius sum venter praecipio non audio posco appello non sum tamen molestus creditor parvus dimitto si modo do ille qui debeo non qui possum val


Feras autem hos, qui neglegentissime amicos habent, miserrime lugent, nec amant quemquam, nisi perdiderunt? Ideoque tunc effusius maerent, quia verentur, ne dubium sit, an amaverint; sera indicia adfectus sui quaerunt.

ferus autem hic qui neglego amicus habeo miser lugeo neque amo quisquam nisi perdo ideo tunc effundo maereo quia vereor ne dubius sum an amo serus indicium affectus suus quaero


In hoc omnium discursu properandum ad litus magnam ex pigritia mea sensi voluptatem, quod epistulas meorum accepturus non properavi scire, quis illic esset rerum mearum status, quid adferrent; olim iam nec perit quicquam milli mihi nec adquiritur. Hoc, etiam si senex non essem, fuerat sentiendum; nunc vero multo magis. Quantulumcumque haberem, tamen plus iam mihi superesset viatici quam viae, praesertim cum eam viam simus ingressi, quam peragere non est necesse.

in hic omnis discursus propero ad litus magnus ex pigritia meus sentio voluptas qui epistula meus accipio non propero scio quis illic sum res meus status quis affero olim iam neque pereo quisquam ego ego neque acquiro hic etiam si senex non sum sum sentio nunc verus multus magis quantulus habeo tamen multus iam ego supersum viaticus quam via praesertim cum is via sum ingredior quam perago non sum necesse


Numquid rationem exiges, eum tibi aliquis hos dixerit versus? Iniuriarum remedium est oblivio. Audentes fortuna iuvat, piger ipse sibi opstat. Advocatum ista non quaerunt; adfectus ipsos tangunt et natura vim suam exercente proficiunt.

numquid ratio exigo is tu aliquis hic dico verro iniuriaris remedium sum oblivio audeo fortuna juvo piger ipse sui opstat advoco iste non quaero affectus ipse tango et natura vis suus exerceo proficio


Epistulas ad me perferendas tradidisti, ut scribis, amico tuo; deinde admones me, ne omnia cum eo ad te pertinentia communicem, quia non soleas ne ipse quidem id facere; ita in eadem epistula illum et dixisti amicum et negasti. Itaque si proprio illo verbo quasi publico usus es et sic illum amicum vocasti, quomodo omnes candidatos bonos viros dicimus, quomodo obvios, si nomen non succurrit, dominos salutamus, hac abierit.

epistula ad ego perfero trado ut scribo amicus tuus deinde admoneo ego ne omnis cum is ad tu pertineo communico quia non soleo ne ipse quidem is facio ita in idem epistula ille et dico amicus et nego itaque si proprius ille verbum quasi publicus utor sum et sic ille amicus voco quomodo omnis candido bonus vir dico quomodo obvius si nomen non succurro dominus saluto hic abeo


Bonum ex malo non fit. Divitiae fiunt autem ex avaritia. Divitiae ergo non sunt bonum. Non est, inquit, verum, bonum ex malo non nasci. Ex sacrilegio enim et furto pecunia nascitur. Itaque malum quidem est sacrilegio enim et furtum, sed ideo, quia plura mala facit quam bona. Dat enim lucrum, sed cum metu, sollicitudine, tormentis et animi et corporis.

bonus ex malus non fio divitiae fio autem ex avaritia divitiae ergo non sum bonus non sum inquam verus bonus ex malus non nascor ex sacrilegium enim et furtum pecunia nascor itaque malus quidem sum sacrilegium enim et furtum sed ideo quia multus malus facio quam bonus do enim lucrum sed cum metus sollicitudo tormentum et animus et corpus


Cum vero magis ac magis vires morbus exedit et in medullas nervosque descendere deliciae, conspectu eorum, quibus se nimia aviditate inutilem reddidit, laetus, pro suis voluptatibus habet alienarum spectaculum, sumministrator libidinum festisque, quarum usum sibi ingerendo abstulit. Nec illi tam gratum est abundare iucundis quam acerbum, quod non omnem illum apparatum per gulam ventremque transmittit, quod non cum omni exoletorum feminarumque turba convolutatur, maeretque, quod magna pars suae felicitatis exclusa corporis angustiis cessat.

cos verus magis atque magis vireo morbus exedo et in medulla nervus descendo deliciae conspectus is qui sui nimius aviditas inutilis reddo laetus pro suus voluptas habeo alienaris spectaculum sumministrator libido festus qui usus sui ingero aufero neque ille tam gratus sum abundaris iucundus quam acerbus qui non omnis ille appario per gula venter transmitto qui non cum omnis exoletor femina turba convoluto maereo qui magnus pars suus felicitas excludo corpus angustia cesso


O infelicem aegrum. Quare? Quia non vino nivem diluit? Quia non rigorem potionis suae, quam capaci scypho miscuit, renovat fracta insuper glacie? Quia non ostrea illi Lucrina in ipsa mensa aperiuntur? Quia non circa cenationem eius tumultus cocorum est ipsos cum opsoniis focos transferentium? Hoc enim iam luxuria commenta est: ne quis intepescat cibus, ne quid palato iam calloso parum ferveat, cenam culina prosequitur.

o infelix aeger quaris quia non vinum nix diluo quia non rigor potio suus quam capax scyphus misceo renovo frango insuper glacies quia non ostreum ille lucrinus in ipse mensa aperio quia non circa cenatio is tumultus coquus sum ipse cum obsonium focus transfero hic enim iam luxuria commento sum ne quis intepesco cibus ne quis palatum iam callosus parum ferveo cena culina prosequor


Adice nunc quod isti, qui numquam tutelae suae fiunt, primum in ea re secuntur priores, in qua nemo non a priore descivit; deinde in ea re secuntur, quae adhuc quaeritur. Numquam autem invenietur si contenti fuerimus inventis. Praeterea qui alium sequitur, nihil invenit, immo nec quaerit.

adicio nunc qui iste qui numquam tutela suus fio primus in is res secor prior in qui nemo non ab prior descio deinde in is res secor qui adhuc quaero numquam autem invenio si contendo sum invenio praeterea qui alius sequor nihil invenio immo neque quaero


Si in Parthia natus esset, arcum infans statim tenderet; si in Germania, protinus puer tenerum hastile vibraret; si avorum nostrorum temporibus fuisset, equitare et hostem comminus percutere didicisset. Haec singulis disciplina gentis suae suadet atque imperat.

si in parthia nascor sum arcus infer statim tendo si in germania protinus puer tener hastilis vibro si avus noster tempus sum equitaris et hostis comminus percutio disco hic singuli disciplina gens suus suadeo atque impero


Malis una voluptas est et haec brevis, dum accipiunt beneficia, ex quibus sapienti longum gaudium manet ac perenne. Non enim illum accipere, sed accepisse delectat, quod inmortale est et adsiduum. Illa contemnit, quibus laesus est, nec obliviscitur per neglegentiam, sed volens.

mal unus voluptas sum et hic brevis dum accipio beneficium ex qui sapio longus gaudium maneo atque perenne non enim ille accipio sed accipio delecto qui inmortal sum et assiduus ille contemno qui laedo sum neque obliviscor per neglegentia sed volo


Percepit sapientiam, si quis tam securus morietur quam nascitur; nunc vero trepidamus, cum periculum accessit, non animus nobis, non color constat; lacrimae nihil profuturae cadunt. Quid est turpius quam in ipso limine securitatis esse sollicitum?

percipio sapientia si quis tam securus morior quam nascor nunc verus trepido cum periculum accedo non animus nos non color consto lacrima nihil possum cado quis sum turpis quam in ipse limen securitas sum sollicitus


Iam tibi iste persuasit virum se bonum esse? Atqui vir bonus tam cito nec fieri potest nec intellegi. Scis quem nunc virum bonum dicam? Huius secundae notae. Nam ille alter fortasse tamquam phoenix semel anno quingentesimo nascitur. Nec est mirum ex intervallo magna generari; mediocria et in turbam nascentia saepe fortuna producit, eximia vero ipsa raritate commendat.

iam tu iste persuadeo vir sui bonus sum atqui vir bonus tam cito neque fio possum neque intellego scio qui nunc vir bonus dico hic secundus nosco nam ille alter fortasse tamquam phoenix semel annus quingentesimus nascor neque sum mirus ex intervallum magnus generaris mediocris et in turba nasco saepe fortuna produco eximius verus ipse raritas commendo


Desii iam de te esse sollicitus. Quem, inquis, deorum sponsorem accepisti? Eum scilicet, qui neminem fallit, animum recti ac boni amatorem. In tuto pars tui melior est. Potest fortuna tibi iniuriam facere; quod ad rem magis pertinet, non timeo, ne tu facias tibi. I, qua ire coepisti et in isto te vitae habitu conpone placide, non molliter.

desino iam de tu sum sollicitus qui inquam deus sponsor accipio eos scilicet qui nemo fallo animus recingo atque bonus amator in tueor pars tuus bonus sum possum fortuna tu iniuria facio qui ad res magis pertineo non timeo ne tu facio tu eo qui eo coepio et in iste tu vita habitus conpono placidus non mollis


Cum secesseris, non est hoc agendum, ut de te homines loquantur, sed ut ipse tecum loquaris. Quid autem loqueris? Quod homines de aliis libentissime faciunt, de te apud te male existima; adsuesces et dicere verum et audire. Id autem maxime tracta, quod in te esse infirmissimum senties.

cos secedo non sum hic ago ut de tu homo loquor sed ut ipse tu loquaris quis autem loquor qui homo de alius libet facio de tu apud tu malus existimo assuesco et dico verus et audio is autem magnus traho qui in tu sum infirmis sentio


Lauda in illo, quod nec eripi potest nec dari, quod proprium hominis est. Quaeris quid sit? Animus et ratio in animo perfecta. Rationale enim animal est homo. Consummatur itaque bonum eius, si id inplevit, cui nascitur.

laudo in ille qui neque eripio possum neque do qui proprius homo sum quaero quis sum animus et ratio in animus perficio rational enim animal sum homo consummo itaque bonus is si is inpleo qui nascor


Maior sum et ad maiora genitus, quam ut mancipium sim mei corporis, quod equidem non aliter aspicio quam vinclum aliquod libertati meae circumdatum. Hoc itaque oppono fortunae, in quo resistat, nec per illud ad me ullum transire vulnus sino. Quicquid in me potest iniuriam pati, hoc est. In hoc obnoxio domicilio animus liber habitat.

magnus sum et ad magnus gigno quam ut mancipium sum meus corpus qui equidem non aliter aspicio quam vinclum aliqui libertas meus circumdo hic itaque oppono fortuna in quo resisto neque per ille ad ego ullus transeo vulnus sino quisquis in ego possum iniuria patior hic sum in hic obnoxius domicilium animus liber habito


In hac quoque urbe veri simile est certaturos omnes, ut maiora certioraque quam amisere restituantur. Sint utinam diuturna et melioribus auspiciis in aevum longius condita! Nam huic coloniae ab origine sua centensimus annus est, aetas ne homini quidem extrema. A Planco deducta in hanc frequentiam loci opportunitate convaluit, quot tamen gravissimos casus intra spatium humanae senectutis tulit.

in hic quoque urbs verus similis sum certo omnis ut magnus certus quam amitto restituo sum utinam diuturnus et bonus auspicium in aevum longus condio nam hic colonia ab origo suus centensimus annus sum aetas ne homo quidem exter ab plancus deduco in hic frequentia locus opportunitas convalesco quot tamen gravis casus intra spatium humanus senectus fero


Amicus animo possidendus est; hic autem numquam abest. Quemcumque vult, cotidie videt.

amicus animus possideo sum hic autem numquam absum quicumque volo cottidie video


Non opus erat suasore illi, sed adiutore; servi parere nolebant. Primum detraxit illis metum et indicavit tunc familiam periculum adire, cum incertum esset, an mors domini voluntaria fuisset; alioqui tam mali exempli esse occidere dominum quam prohibere.

non opus sum suasor ille sed adiutor servio pareo nolo primus detraho ille metus et indico tunc familia periculum adeo cum incertus sum an mors dominus voluntarius sum alioqui tam malus exemplum sum occaedes dominus quam prohibeo


Nec ideo mihi plures annos accedere recusaverim, nihil tamen mihi ad beatam vitam defuisse dicam, si spatium eius inciditur. Non enim ad eum diem me aptavi, quem ultimum mihi spes avida promiserat, sed nullum non tamquam ultimum aspexi. Quid me interrogas, quando natus sim, an inter iuniores adhue adhuc censear?

neque ideo ego multus annus accedo recuso nihil tamen ego ad beatus vita desum dico si spatium is incido non enim ad is dies ego apto qui ulter ego spes avidus promitto sed nullus non tamquam ulter aspicio quis ego interrogo quando nascor sum an inter iuniores adhue adhuc censeo


Magna res est, Lucili, haec et diu discenda, cum adventat hora illa inevitabilis, aequo animo abire. Alia genera mortis spei mixta sunt: desinit morbus, incendium extinguitur, ruina quos videbatur oppressura deposuit; mare quos hauserat, eadem vi, qua sorbebat, eiecit incolumes; gladium miles ab ipsa perituri cervice revocavit. Nil habet quod speret, quem senectus ducit ad mortem. Huic uni intercedi non potest. Nullo genere homines mollius moriuntur sed nec diutius.

magnus res sum lucilis hic et diu disco cum advento hora ille inevitabilis aequus animus abeo alius genus mors spes misceo sum desino morbus incendium extinguitur ruina qui video opprimo depono mare qui haurio idem vis qui sorbeo eicio incolumis gladius miles ab ipse pereo cervix revoco nihil habeo qui spero qui senectus duco ad mors hic unus intercedo non possum nullus genus homo mollis morior sed neque diu


Non sunt, inquit, multa, quia ex uno religata sunt et partes unius ac membra sunt. Talem ergo faciem animi nobis proponimus, qualis est hydrae multa habentis capita, quorum unumquodque per se pugnat, per se nocet. Atqui nullum ex illis capitibus animal est, sed animalis caput, ceterum ipsa unum animal est. Nemo in Chimaera leonem animal esse dixit aut draconem; hae partes erant eius; partes autem non sunt animalia. Quid est, quo colligas iustitiam animal esse?

non sum inquam multus quia ex unus religo sum et pars unus atque membrum sum tal ergo facies animus nos propono qualis sum hydrae multus habeo caput qui unumquodque per sui pugno per sui noceo atqui nullus ex ille caput animal sum sed animal caput ceterum ipse unus animal sum nemo in chimaera leo animal sum dico aut draco hic pars sum is pars autem non sum animal quis sum quo colligo iustitia animal sum


Sed si propter hoc tergiversaris, ut circumspicias, quantum feras tecum et quam magna pecunia instruas otium, numquam exitum invenies. Nemo cum sarcinis enatat. Emerge ad meliorem vitam propitiis dis, sed non sic, quomodo istis propitii sunt, quibus bono ac benigno vultu mala magnifica tribuerunt, ad hoc unum excusati, quod ista, quae urunt, quae excruciant, optantibus data sunt.

sed si propter hic tergiversaris ut circumspicio quantus ferus tu et quam magnus pecunia instruo otium numquam exitus invenio nemo cum sarcina enato emergo ad bonus vita propitius deus sed non sic quomodo iste propitius sum qui bonus atque benignus vultus malus magnificus tribuo ad hic unus excuso qui iste qui uro qui excrucio opto do sum


Hoc ego, Lucili, facere soleo: ex omni notione, etiam si a philosophia longissime aversa est, eruere aliquid conor et utile efficere. Quid istis, quae modo tractavimus, remotius a reformatione morum? Quomodo meliorem me facere ideae Platonicae possunt? Quid ex istis traham, quod cupiditates meas conprimat? Vel hoc ipsum, quod omnia ista, quae sensibus serviunt, quae nos accendunt et inritant, negat Plato ex his esse, quae vere sint.

hic ego lucilis facio soleo ex omnis notio etiam si ab philosophia longus averto sum eruo aliquis conor et utilis efficio quis iste qui modo tracto removeo ab reformatio mos quomodo bonus ego facio idea platonicus possum quis ex iste traho qui cupiditas meus conprimat vel hic ipse qui omnis iste qui sensus servio qui nos accendo et irrito nego plato ex hic sum qui verus sum


Tertium genus est eorum, quae proprie sunt; innumerabilia haec sunt, sed extra nostrum posita conspectum. Quae sint, interrogas. Propria Platonis supellex est; ideas vocat, ex quibus omnia, quaecumque videmus, fiunt et ad quas cuncta formantur. Hae inmortales, inmutabiles, inviolabiles sunt.

tertius genus sum is qui proprius sum innumerabilis hic sum sed extra nos pono conspectus qui sum interrogo proprius plato supellex sum idea voco ex qui omnis quicumque video fio et ad qui cunctus formo hic inmortal inmutabilis inviolabilis sum


Denique cum monemus aliquem, ut amicum eodem habeat loco, quo se, ut ex inimico cogitet fieri posse amicum, in illo amorem incitet, in hoc odium moderetur, adicimus: iustum est et honestum. Iustum autem honestumque decretorum nostrorum continet ratio; ergo haec necessaria est, sine qua nec illa sunt.

denique cum moneo aliquis ut amicus idem habeo locus quo sui ut ex inimicus cogito fio possum amicus in ille amor incito in hic odium modero adicio iustus sum et honestus iustus autem honestus decretor noster contineo ratio ergo hic necessarius sum sine qui neque ille sum


Ille me gratia forensi longe antecedet, ille stipendiis militaribus et quaesita per hoc dignitate, ille clientium turba; est tanti ab omnibus vinci, dum a me fortuna vincatur, cui in turba par esse non possum; plus habet gratiae.

ille ego gratia forensis longus antecedo ille stipendium militaris et quaero per hic dignitas ille cliens turba sum tantus ab omnis vinco dum ab ego fortuna vinco qui in turba par sum non possum multus habeo gratia


In ipsa securitate animus ad difficilia se praeparet et contra iniurias fortunae inter beneficia firmetur. Miles in media pace decurrit, sine ullo hoste vallum iacit et supervacuo labore lassatur, ut sufficere necessario possit. Quem in ipsa re trepidare nolueris, ante rem exerceas. Hoc secuti sunt, qui omnibus mensibus paupertatem imitati prope ad inopiam accesserunt, ne umquam expavescerent quod saepe didicissent.

in ipse securitas animus ad difficilis sui praeparo et contra injuria fortuna inter beneficium firmo milis in medius pax decurro sine ullus hostis valles jacio et supervacuus labor lasso ut sufficio necessarius possum qui in ipse res trepido nolo ante res exerceo hic sequor sum qui omnis mensis paupertas imitor prope ad inopia accedo ne umquam expavesco qui saepe disco


Multum interest, utrum ad consumptam materiam an ad subactam accedas; crescit in dies et inventuris inventa non obstant. Praeterea condicio optima est ultimi; parata verba invenit, quae aliter instructa novam faciem habent. Nec illis manus inicit tamquam alienis. Sunt enim publica.

multus intersum utrum ad consumo materia an ad subigo accedo cresco in dies et invenio invenio non obsto praeterea condicio bonus sum ulter paro verbum invenio qui aliter instruo novus facies habeo neque ille manus inicio tamquam alienus sum enim publicus


Quare defecimus? Quare desperantes? Quicquid fieri potuit, potest, nos modo purgemus animum sequamurque naturam, a qua aberranti cupiendum timendumque est et fortuitis serviendum. Licet reverti in viam, licet in integrum restitui; restituamur, ut possimus dolores, quocumque modo corpus invaserint, perferre et fortunae dicere: cum viro tibi negotium est; quaere, quem vincas.

quaris deficio quaris despero quisquis fio possum possum nos modo purgo animus sequor natura ab qui aberro cupio timeo sum et fortuitus servio licet revorto in via licet in integer restituo restituo ut possum dolor quicumque modo corpus invado perfero et fortuna dico cum vir tu negotium sum quaero qui vinco


Hae praetexebantur causae ad continuandam potentiam. Quid illum in Africam, quid in septentrionem, quid in Mithridaten et Armeniam et omnis Asiae angulos traxit? Infinita scilicet cupido crescendi, cum sibi uni parum magnus videretur. Quid C. Caesarem in sua fata pariter ac publica inmisit? Gloria et ambitio et nullus supra ceteros eminendi modus. Unum ante se ferre non potuit, cum res publica supra se duos ferret.

hic praetexo causa ad continuo potentia quis ille in africa quis in septentrio quis in mithridates et armenia et omnis asia angulus traho infinitus scilicet cupido cresco cum sui unus parum magnus video quis que caesaris in suus fatum pariter atque publicus inmitto gloria et ambitio et nullus supra ceterus emineo modus unus ante sui fero non possum cum res publicus supra sui duo fero


Cogita, quas clades ediderit publica ebrietas; haec acerrimas gentes bellicosasque hostibus tradidit, haec multorum annorum pertinaci bello defensa moenia patefecit, haec contumacissimos et iugum recusantes in alienum egit arbitrium, haec invictos acie mero domuit.

cogito qui clades edo publicus ebrietas hic acer gens bellicosus hostis trado hic multus annus pertinax bellum defendo moenia patefacio hic contumax et iugum recuso in alienus ago arbitrium hic invictus acies merus domo


Illo ergo saeculo, quod aureum perhibent, penes sapientes fuisse regnum Posidonius iudicat. Hi continebant manus et infirmiorem a validioribus tuebantur, suadebant dissuadebantque et utilia atque inutilia monstrabant. Horum prudentia ne quid deesset suis providebat, fortitudo pericula arcebat, beneficentia augebat ornabatque subiectos. Officium erat imperare, non regnum. Nemo quantum posset, adversus eos experiebatur, per quos coeperat posse, nec erat cuiquam aut animus in iniuriam aut causa, cum bene imperanti bene pareretur nihilque rex maius minari male parentibus posset, quam ut abirent e regno.

ille ergo saeculum qui aureus perhibeo penis sapio sum regnum posidonius iudico hic contineo manus et infirmis ab validus tueor suadeo dissuadeo et utilis atque inutilis monstro horus prudentia ne quis desum suus provideo fortitudo periculum arceo beneficentia augeo orno subicio officium sum impero non regnum nemo quantus possum adverro is experior per qui coepio possum neque sum quisquam aut animus in iniuria aut causa cum bene impero bene pareo nihil rex magnus mino malus parens possum quam ut abeo e regnum


Nullius rei meditatio tam necessaria est. Alia enim fortasse exercentur in supervacuum. Adversus paupertatem praeparatus est animus; permansere divitiae. Ad contemptum nos doloris armavimus; nunquam a nobis exegit huius virtutis experimentum integri ac sani felicitas corporis. Ut fortiter amissorum desideria paterentur praecepimus nobis; omnes, quos amabamus, superstites fortuna servavit. Huius unius rei usum qui exigat dies veniet.

nullus res meditatio tam necessarius sum alius enim fortasse exerceo in supervacuus adverro paupertas praeparo sum animus permaneo divitiae ad contemno nos dolor armo numquam ab nos exigo hic virtus experimentum integer atque sanus felicitas corpus ut fortis amissor desiderium pateo praecipio nos omnis qui amo superstito fortuna servo hic unus res usus qui exigo dies venio


Conversari cum amicis absentibus licet, et quidem quotiens velis, quamdiu velis. Magis hac voluptate, quae maxima est, fruimur, dum absumus. Praesentia enim nos delicatos facit, et quia aliquando una loquimur, ambulamus, consedimus, cum diducti sumus, nihil de is, quos modo vidimus, cogitamus.

conversaris cum amicus absum licet et quidem quotiens velis quamdiu velis magis hic voluptas qui maximus sum fruor dum absum praesens enim nos delicatus facio et quia aliquando unus loquor ambulo consido cum diduco sum nihil de is qui modo video cogito


Occurres hoc loco mihi illa publica contra Stoicos voce: Nimis magna promittitis, nimis dura praecipitis. Nos homunciones sumus, omnia nobis negare non possumus. Dolebimus, sed parum; concupiscemus, sed temperate; irascemur, sed placabimur. Scis, quare non possumus ista?

occurro hic locus ego ille publicus contra stoicus vox nimis magnus promitto nimis durus praecipio nos homuncio sum omnis nos nego non possum doleo sed parum concupisco sed tempero irasco sed placo scio quare non possum iste


Cur ergo potius inter vocabula me sapientiae detines quam inter opera? Fac me fortiorem, fac securiorem, fac fortunae parem, fac superiorem. Possum autem superior esse, si derexero eo omne, quod disco. Vale.

cur ergo potis inter vocabulum ego sapientia detineo quam inter opus facio ego fortis facio securus facio fortuna par facio superus possum autem superus sum si derego is omnis qui disco val


Itaque quantum possumus, ab illa resiliamus; quod sola praestabit sui naturaeque cognitio. Sciat, quo iturus sit, unde ortus, quod illi bonum, quod malum sit, quid petat, quid evitet, quae sit illa ratio, quae adpetenda ac fugienda discernat, qua cupiditatum mansuescit insania, timorum saevitia conpescitur.

itaque quantus possum ab ille resiliamus qui solus praesto suus natura cognitio scio quo eo sum unde ortus qui ille bonus qui malus sum quis peto quis evito qui sum ille ratio qui adpeto atque fugio discerno qui cupiditas mansuesco insania timor saevitia conpescitur


Ille, qui et mari et terra pecuniam agitabat, qui ad publica quoque nullum relinquens inexpertum genus quaestus accesserat, in ipso actu bene cedentium rerum, in ipso procurrentis pecuniae impetu raptus est. Insere nunc, Meliboee, piros, pone ordine vites. Quam stultum est aetatem disponere ne crastini quidem dominum! O quanta dementia est spes longas inchoantium: emam aedificabo, credam exigam, honores geram, tum deinde lassam et plenam senectutem in otium referam.

ille qui et mare et terra pecunia agito qui ad publicus quoque nullus relinquo inexpertus genus quaestus accedo in ipse actus bene cedo res in ipse procurro pecunia impetus rapio sum insero nunc meliboeus pirus pono ordo vito quam stultus sum aetas dispono ne crastinus quidem dominus o quantus dementia sum spes longus incoho emo aedifico credo exigo honor gero tum deinde lassus et plenus senectus in otium refero


Sapientiam quidam ita finierunt, ut dicerent divinorum et humanorum scientiam. Quidam ita: sapientia est nosse divina et humana et horum causas. Supervacua mihi haec videtur adiectio, quia causae divinorum humanorumque pars divinorum sunt. Philosophiam quoque fuerunt qui aliter atque aliter finirent. Alii studium illam virtutis esse dixerunt, alii studium corrigendae mentis, a quibusdam dicta est adpetitio rectae rationis.

sapientia quidam ita finio ut dico divinus et humani scientia quidam ita sapientia sum nosco divino et humanus et hic causa supervacuus ego hic video adjectio quia causa divinus humani pars divinus sum philosophia quoque sum qui aliter atque aliter finio alius studium ille virtus sum dico alius studium corrigo mens ab quidam dictum sum appetitio recingo ratio


Sed reservemus ista tunc quaesituri, cum tu mihi scripseris, quantum ab ipso ore montis nives absint, quas ne aestas quidem solvit; adeo tutae sunt ab igne vicino. Non est autem quod istam curam imputes mihi. Morbo enim tuo daturus eras, etiam si nemo mandaret.

sed reservo iste tunc quaero cum tu ego scribo quantus ab ipse os mons nix absum qui ne aestas quidem solvo adeo tueor sum ab ignis vicinus non sum autem qui iste cura imputo ego morbus enim tuus do sum etiam si nemo mando


Posidonius, ut ego existimo, melius, qui ait divitias esse causam malorum, non quia ipsae faciunt aliquid, sed quia facturos inritant. Alia est enim causa e(iiciens, quae protinus necesse est noceat, alia praecedens. Hanc praecedentem causam divitiae habent; inflant animos, superbiam pariunt, invidiam contrahunt et usque eo mentem alienant, ut fama pecuniae nos etiam nocitura delectet.

posidonius ut ego existimo bonus qui aio divitiae sum causa malus non quia ipse facio aliquis sed quia facio irrito alius sum enim causa e iiciens qui protinus necesse sum noceo alius praecedo hic praecedo causa divitiae habeo inflo animus superbia pario invidia contraho et usque is mens alieno ut fama pecunia nos etiam noceo delecto


Quod adsequi poterimus, si scierimus duo esse genera rerum, quae nos aut invitent aut fugent. Invitant ut divitiae, voluptates, forma, ambitio, cetera blanda et adridentia; fugat labor, mors, dolor, ignominia, victus adstrictior. Debemus itaque exerceri, ne haec timeamus, ne illa cupiamus. In contrarium pugnemus et ab invitantibus recedamus, adversus petentia concitemur.

qui assequor possum si scio duo sum genus res qui nos aut invito aut fugo invito ut divitiae voluptas forma ambitio ceterus blandus et adrideo fugo labor mors dolor ignominia vinco adstringo debeo itaque exerceo ne hic timeo ne ille cupio in contrarius pugno et ab invito recedo adverro peto concito


Quemadmodum ex amphora primum, quod est sincerissimum, effluit, gravissimum quodque turbidumque subsidit, sic in aetate nostra quod est optimum, in primo est. Id exhauriri aliis potius patimur, ut nobis faecem reservemus? Inhaereat istud animo et tamquam missum oraculo placeat: Optima quaeque dies miseris mortalibus aevi Prima fugit.

quemadmodum ex amphora primus qui sum sincerus effluo gravis quisque turbidus subsido sic in aetas noster qui sum bonus in primus sum is exhaurio alius potis patior ut nos faecem reservo inhaereo iste animus et tamquam mitto oraculum placeo bonus quisque dies miser mortalis aevum primus fugio


Itaque etiam si indifferens mors est, non tamen ea est, quae facile neglegi possit. Magna exercitatione durandus est animus, ut conspectum eius accessumque patiatur.

itaque etiam si indifferens mors sum non tamen is sum qui facilis neglego possum magnus exercitatio duro sum animus ut conspectus is accedo patior


Non debes itaque causas doloris accersere nec levia incommoda indignando cumulare.

non debeo itaque causa dolor arcesso neque levis incommodus indignor cumularis


Ludicrae sunt, quae ad voluptatem oculorum atque aurium tendunt. His adnumeres licet machinatores, qui pegmata per se surgentia excogitant et tabulata tacite in sublime crescentia et alias ex inopinato varietates aut dehiscentibus, quae cohaerebant, aut bis, quae distabant, sua sponte coeuntibus aut his, quae eminebant, paulatim in se residentibus. His imperitorum feriuntur oculi omnia subita, quia causas non novere, mirandum.

ludicrae sum qui ad voluptas oculus atque auris tendo hic adnumero licet machinator qui pegma per sui surgo excogito et tabulatum taceo in sublimis cresco et alius ex inopinor varietas aut dehisco qui cohaereo aut bis qui disto suus sponte coeo aut hic qui emineo paulatim in sui resideo hic imperitor ferio oculus omnis subeo quia causa non nosco miror


Quaeris, Vlixes ubi erraverit, potius quam efficias, ne nos semper erremus? Non vacat audire, utrum inter Italiam et Siciliam iactatus sit an extra notum nobis orbem, neque enim potuit in tam angusto error esse tam longus; tempestates nos animi cotidie iactant et nequitia in omnia Vlixis mala inpellit. Non deest forma, quae sollicitet oculos, non hostis; hinc monstra effera et humano cruore gaudentia, hinc insidiosa blandimenta aurium, hinc naufragia et tot varietates malorum. Hoc me doce, quomodo patriam amem, quomodo uxorem, quomodo patrem, quomodo ad haec tam honesta vel naufragus navigem.

quaero vlixes ubi erro potis quam efficio ne nos semper erro non vaco audio utrum inter italia et sicilia jacto sum an extra notus nos orbis neque enim possum in tam angustus error sum tam longus tempestas nos animus cottidie iacto et nequitia in omnis vlixis malus inpello non desum forma qui sollicito oculus non hostis hinc monstrum effero et humanus cruor gaudeo hinc insidiosus blandimentum auris hinc naufragium et tot varietas malus hic ego doceo quomodo patria amo quomodo uxor quomodo pater quomodo ad hic tam honestus vel naufragus navigo


Clamo mihi ipse: Numera annos tuos, et pudebit eadem velle, quae volueras puer, eadem parare. Hoc denique tibi circa mortis diem praesta: moriantur ante te vitia. Dimitte istas voluptates turbidas, magno luendas; non venturae tantum, sed praeteritae nocent. Quemadmodum scelera etiam si non sint deprehensa cum fierent, sollicitudo non cum ipsis abit; ita inprobarum voluptatum etiam post ipsas paenitentia est. Non sunt solidae, non sunt fideles; etiam si non nocent, fugiunt.

clamo ego ipse numero annus tuus et pudeo idem volo qui volo puer idem paro hic denique tu circa mors dies praesto morior ante tu vitio dimitto iste voluptas turbidus magnus luo non venio tantus sed praetereo noceo quemadmodum scelus etiam si non sum deprehendo cum fio sollicitudo non cum ipse abeo ita inprobaris voluptas etiam post ipse paenitentia sum non sum solidus non sum fidelis etiam si non noceo fugio


Id itaque unum bonum est in homine, quod unum hominis est. Nunc enim non quaerimus, quid sit bonum, sed quid sit hominis bonum. Si nullum aliud est hominis quam ratio, haec erit unum eius bonum, sed pensandum cum omnibus. Si sit aliquis malus, puto improbabitur; si bonus, puto probabitur. Id ergo in homine primum solumque est, quo et probatur et inprobatur.

is itaque unus bonus sum in homo qui unus homo sum nunc enim non quaero quis sum bonus sed quis sum homo bonus si nullus alius sum homo quam ratio hic sum unus is bonus sed penso cum omnis si sum aliquis malus puto improbo si bonus puto probo is ergo in homo primus solus sum quo et probo et inprobo


Flet aliquis factum, quod non ignoravit futurum? Aut si mortem in homine non cogitavit, sibi inposuit. Flet aliquis factum, quod aiebat non posse non fieri? Quisquis aliquem queritur mortuum esse, queritur hominem fuisse. Omnis eadem condicio devinxit: cui nasci contigit, mori restat.

fleo aliquis facio qui non ignoro sum aut si mors in homo non cogito sui inpono fleo aliquis facio qui aio non possum non fio quisquis aliquis queror mortuus sum queror homo sum omnis idem condicio devincio qui nascor contingo morior resto


Puta nos velle singulares sententias ex turba separare; cui illas adsignabimus? Zenoni an Cleanthi an Chrysippo an Panaetio an Posidonio? Non sumus sub rege; sibi quisque se vindicat. Apud istos quicquid Hermarchus dixit, quicquid Metrodorus, ad unum refertur. Omnia quae quisquam in illo contubernio locutus est, unius ductu et auspiciis dicta sunt. Non possumus, inquam, licet temptemus, educere aliquid ex tanta rerum aequalium multitudine. Pauperis est numerare pecus. Quocumque miseris oculum, id tibi occurret, quod eminere posset, nisi inter paria legeretur.

puta nos volo singularis sententia ex turba separaris qui ille adsigno zeno an cleanthes an chrysippus an panaetius an posidonius non sum sub rex sui quisque sui vindico apud iste quisquis hermarchus dico quisquis metrodorus ad unus refero omnis qui quisquam in ille contubernium loquor sum unus ductus et auspicium dictum sum non possum inquam licet tento educo aliquis ex tantus res aequalis multitudo pauper sum numeraris pecus quicumque miser oculus is tu occurro qui emineo possum nisi inter par lego


Hunc te prospicio, si perseveraveris et incubueris et id egeris, ut omnia facta dictaque tua inter se congruant ac respondeant sibi et una forma percussa sint. Non est huius animus in recto, cuius acta discordant. Vale.

hic tu prospicio si persevero et incubo et is ago ut omnis facio dico tuus inter sui congruo atque respondeo sui et unus forma percutio sum non sum hic animus in recingo qui ago discordo val


Quemadmodum flamma surgit in rectum, iacere ac deprimi non potest, non magis quam quiescere; ita noster animus in motu est, eo mobilior et actuosior, quo vehementior fuerit. Sed felix, qui ad meliora hunc inpetum dedit! Ponet se extra ius dicionemque fortunae. Secunda temperabit, adversa comminuet et aliis admiranda despiciet.

quemadmodum flamma surgo in recingo iacio atque deprimo non possum non magis quam quiesco ita noster animus in motus sum is mobilis et actuosus quo vehemens sum sed felix qui ad bonus hic impetus do pono sui extra ius dicio fortuna secundus tempero adverso comminuo et alius admiror despicio


Studia te tua clarum et nobilem efficient.

studium tu tuus clarus et nobilis efficio


Omnes autem, quas rettuli, virtutes bona sunt, et quicquid ex illis est.

omnis autem qui rettulis virtus bonus sum et quisquis ex ille sum


Sed hoc respondeo, plurimum interesse inter gaudium et dolorem; si quaeratur electio, alterum petam, alterum vitabo. Illud secundum naturam est, hoc contra. Quamdiu sic aestimantur, magno inter se dissident spatio; cum ad virtutem ventum est, utraque par est et quae per laeta procedit et quae per tristia.

sed hic respondeo multus intersum inter gaudium et dolor si quaero electio alter peto alter vito ille secundus natura sum hic contra quamdiu sic aestimo magnus inter sui dissideo spatium cum ad virtus venio sum uter par sum et qui per laetus procedo et qui per tristis


Itaque maior pars in vestimentis degitur. Ago gratias senectuti, quod me lectulo adfixit. Quidni gratias illi hoc nomine agam? Quicquid debebam nolle, non possum. Cum libellis mihi plurimus sermo est. Si quando intervenerunt epistulae tuae, tecum esse mihi videor et sic adficior animo, tamquam tibi non rescribam, sed respondeam, Itaque et de hoc, quod quaeris, quasi conloquar tecum, quale sit, una scrutabimur.

itaque magnus pars in vestimentum dego ago gratia senectus qui ego lectulus affigo quis gratia ille hic nomen ago quisquis debeo nolo non possum cos libellus ego multus sermo sum si quando intervenio epistula tuus tu sum ego video et sic afficio animus tamquam tu non rescribo sed respondeo itaque et de hic qui quaero quasi conloquor tu qualis sum unus scrutor


Epistulam, quam scripsi Marullo, cum filium parvulum amisisset et diceretur molliter ferre, misi tibi, in qua non sum solitum morem secutus nec putavi leniter illum debere tractari, cum obiurgatione esset quam solacio dignior. Adflicto enim et magnum vulnus male fcrenti paulisper cedendum est; exsatiet se aut certe primum impetum effundat; hi, qui sibi lugere sumpserunt, protinus castigentur et discant quasdam etiam lacrimarum ineptias esse.

epistula quam scribo marullus cum filius parvulis amitto et dico mollis fero mitto tu in qui non sum soleo mos sequor neque puto lenis ille debeo tractaris cum obiurgatio sum quam solacium dignus affligo enim et magnus vulnus malus fcrenti paulisper cedo sum exsatio sui aut certus primus impetus effundo hic qui sui lugeo sumo protinus castigo et disco quidam etiam lacrimaris ineptia sum


Damnationem suam Rutilius sic tulit, tamquam nihil illi molestum aliud esset quam quod male iudicaretur. Exilium Metellus fortiter tulit, Rutilius etiam libenter; alter, ut rediret, rei publicae praestitit, alter reditum suum Sullae negavit, cui nihil tunc negabatur. In carcere Socrates disputavit et exire, cum essent qui promitterent fugam, noluit remansitque, ut duarum rerum gravissimarum hominibus metum demeret, mortis et carceris.

damnatio suus rutilus sic fero tamquam nihil ille molestus alius sum quam qui malus judico exsilium metellus fortis fero rutilus etiam libet alter ut redeo res publicus praesto alter redeo suus sulla nego qui nihil tunc nego in carcer socrates disputo et exeo cum sum qui promitto fuga nolo remaneo ut duaris res gravissimaris homo metus demo mors et carcer


Tardius rescribo ad epistulas tuas, non quia districtus occupationibus sum. Hanc excusationem cave audias; vaco et omnes vacant, qui volunt. Neminem res secuntur. Ipsi illas amplexantur et argumentum esse felicitatis occupationem putant. Quid ergo fuit, quare non protinus rescriberem? Id, de quo quaerebas, veniebat in contextum operis mei.

tardus rescribo ad epistula tuus non quia distringo occupatio sum hic excusatio caveo audio vaco et omnis vaco qui volo nemo res secor ipse ille amplexor et argumentum sum felicitas occupatio puto quis ergo sum quare non protinus rescribo is de quo quaero venio in contexo opus meus


Sed tunc quoque, cum inter homines est, non timet ullas post mortem minas eorum, quibus usque ad mortem timeri parum est. Non conterret, inquit, me nec uncus nec proiecti ad contumeliam cadaveris laceratio foeda visuris. Neminem de supremo officio rogo, nulli reliquias meas commendo. Ne quis insepultus esset, rerum natura prospexit. Quem saevitia proiecerit, dies condet. Diserte Maecenas ait: Nec tumulum curo. Sepelit natura relictos. Alte cinctum putes dixisse. Habuit enim ingenium et grande et virile, nisi illud secundis discinxisset. Vale.

sed tunc quoque cum inter homo sum non timeo ullus post mors minae is qui usque ad mors timeo parum sum non conterreo inquam ego neque uncus neque projectum ad contumelia cadaver laceratio foedus video nemo de superus officium rogo nullus reliquiae meus commendo ne quis insepultus sum res natura prospicio qui saevitia proiacio dies condo dissero maecenas aio neque tumulus curo sepelio natura relinquo altus cingo puto dico habeo enim ingenium et grandis et virilis nisi ille secundus discinxisset val


Quis exitus erit? Quid expectas, donec desinas habere, quod cupias? Numquam erit id tempus. Qualem dicimus seriem esse causarum, ex quibus nectitur fatum, talem esse cupiditatum; altera ex fine alterius nascitur. In eam demissus es vitam, quae numquam tibi terminum miseriarum ac servitutis ipsa factura sit. Subduc cervicem iugo tritam; semel illam incidi quam semper premi satius est.

quis exitus sum quis expecto donec desino habeo qui cupio numquam sum is tempus qual dico series sum causaris ex qui necto fatum talis sum cupiditas alter ex finis alter nascor in is demitto sum vita qui numquam tu terminus miseriaris atque servitus ipse facio sum subduco cervix iugum tero semel ille incido quam semper premo sero sum


Librum tuum, quem mihi promiseras, accepi et tamquam lecturus ex commodo adaperui ac tantum degustare volui. Deinde blanditus est ipse, ut procederem longius. Qui quam disertus fuerit, ex hoc intellegas licet; levis mihi visus est, cum esset nec mei nec tui corporis, sed qui primo aspectu aut Titi Livii aut Epicuri posset videri. Tanta autem dulcedine me tenuit et traxit, ut illum sine ulla dilatione perlegerim. Sol me invitabat, fames admonebat, nubes minabantur; tamen exhausi totum.

liber tuus qui ego promitto accipio et tamquam lego ex commodum adaperio atque tantus degustaris volo deinde blandio sum ipse ut procedo longus qui quam dissero sum ex hic intellego licet levis ego video sum cum sum neque meus neque tuus corpus sed qui primus aspectus aut titius livius aut epicurus possum video tantus autem dulcedo ego teneo et traho ut ille sine ullus dilatio perlego sol ego invito fames admoneo nubes mino tamen exhaurio totus


Eodem modo virtuti opposita nihil detrahunt; non est minor, sed minus fulget. Nobis forsitan non aeque apparet ac nitet, sibi eadem est et more solis obscuri in occulto vim suam exercet. Hoc itaque adversus virtutem possunt calamitates et damna et iniuriae, quod adversus solem potest nebula.

eos modo virtus oppono nihil detraho non sum paruus sed paruus fulgeo nos forsitan non aequus appareo atque niteo sui idem sum et mos sol obscurus in occulo vis suus exerceo hic itaque adverro virtus possum calamitas et damno et iniuria qui adverro sol possum nebula


Descripturus infamem et nimiis notabilem deliciis Horatius Flaccus quid ait? Pastillos Buccillus olet. Dares nunc Buccillum; proinde esset ac si hircum oleret, Gargonii loco esset, quem idem Horatius Buccillo opposuit. Parum est sumere unguentum, nisi bis die terque renovatur, ne evanescat in corpore. Quid, quod hoc odore tamquam suo gloriantur?

describo infamo et nimius notabilis deliciae horatius flaccus quis aio pastillus buccillus oleo daris nunc buccillum proinde sum atque si hircum oleo gargonii locus sum qui idem horatius buccillo oppono paris sum sumo unguentum nisi bis dies ter renovo ne evanesco in corpus quis qui hic odor tamquam suus glorior


De liberalibus studiis loquor; philosophi quantum habent supervacui, quantum ab usu recedentis! Ipsi quoque ad syllabarum distinctiones et coniunctionum ac praepositionum proprietates descenderunt et invidere grammaticis, invidere geometris. Quicquid in illorum artibus supervacuum erat, transtulere in suam. Sic effectum est, ut diligentius loqui scirent quam vivere.

de liberal studium loquor philosophus quantus habeo supervacuus quantus ab usus recedo ipse quoque ad syllabaris distinctio et coniunctio atque praepositio proprietas descendo et invideo grammaticus invideo geometres quisquis in ille ars supervacuus sum transfero in suus sic efficio sum ut diligo loquor scio quam vivo


Quaeris, quali mensa, quali argento, quam paribus ministeriis et levibus adferatur cibus? Nihil praeter cibum natura desiderat. Num tibi, cum fauces urit sitis, aurea quaeris Pocula? Num esuriens fastidis omnia praeter Pavonem rhombumque?

quaero qual mensa qual argentum quam par ministerium et levis affero cibus nihil praeter cibus natura desidero num tu cum fauces uro sum aureus quaero poculum num esurio fastidio omnis praeter pavo rhombus


Utinam quidem tibi senescere contigisset intra natalium tuorum modum, nec te in altum fortuna misisset! Tulit te longe a conspectu vitae salubris rapida felicitas, provincia et procuratio, et quicquid ab istis promittitur; maiora deinde officia te excipient et ex aliis alia.

utinam quidem tu senesco contingo intra natalis tuus modus neque tu in altus fortuna mitto fero tu longus ab conspectus vita salubris rapidus felicitas provincia et procuratio et quisquis ab iste promitto magnus deinde officium tu excipio et ex alius alius


Iam clausulam epistula poscit. Accipe, et quidem utilem ac salutarem, quam te affigere animo volo: Aliquis vir bonus nobis diligendus est ac semper ante oculos habendus, ut sic tamquam illo spectante vivamus et omnia tamquam illo vidente faciamus.

iam clausula epistula posco accipio et quidem utilis atque salutaris quam tu affigo animus volo aliquis vir bonus nos diligo sum atque semper ante oculus habeo ut sic tamquam ille specto vivo et omnis tamquam ille video facio


Etiamnunc facere istuc planius volo. Bonum in arte musica duobus modis dicitur, alterum, quo effectus musici adiuvatur, alterum, quo ars. Ad effectum pertinent instrumenta, tibiae et organa et chordae, ad artem ipsam non pertinent. Est enim artifex etiam sine istis; uti forsitan non potest arte. Hoc non est aeque duplex in homine; idem enim est bonum et hominis et vitae.

etiamnum facio iste planus volo bonus in ars musica duo modus dico alter quo efficio musicus adjuvo alter quo ars ad efficio pertineo instrumentum tibia et organum et chorda ad ars ipse non pertineo sum enim artifex etiam sine iste uti forsitan non possum ars hic non sum aequus duplex in homo idem enim sum bonus et homo et vita


Amico aliquis aegro adsidet: probamus. At hoc hereditatis causa facit: vultur est, cadaver expectat. Eadem aut turpia sunt aut honesta; refert, quare aut quemadmodum fiant. Omnia autem honesta fient, si honesto nos addixerimus idque unum in rebus humanis bonum iudicaverimus quaeque ex eo sunt; cetera in diem bona sunt.

amicus aliquis aeger assideo probo at hic hereditas causa facio vultur sum cadaver expecto idem aut turpis sum aut honestus refero quare aut quemadmodum fio omnis autem honestus fio si honestus nos addico is unus in res humanus bonus judico quisque ex is sum ceterus in dies bonus sum


Illi enim, quibus nihil satis est, admirantur, adclamant, odium pecuniae indicunt. Hunc illorum adfectum cum videris, urge, hoc preme, hoc onera relictis ambiguitatibus et syllogismis et cavillationibus et ceteris acuminis inriti ludicris. Dic in avaritiam, dic in luxuriam; cum profecisse te videris et animos audientium adfeceris, insta vehementius; veri simile non^est, quantum proficiat talis oratio remedio intenta et tota in bonum audientium versa. Facillime enim tenera conciliantur ingenia ad honesti rectique amorem et adhuc docibilibus leviterque corruptis inicit manum veritas, si advocatum idoneum nancta est.

ille enim qui nihil satis sum admiror adclamo odium pecunia indico hic ille afficio cum video urgeo hic premo hic onus relinquo ambiguitas et syllogismus et cavillatio et ceterus acumen irritus ludicrum dico in avaritia dico in luxuria cum proficio tu video et animus audio afficio insto vehemens verus similis non sum quantus proficio talis oratio remedium intendo et totus in bonus audio verso facilis enim tener concilio ingenium ad honestus recingo amor et adhuc docibilis levis corruptus inicio manus vereor si advoco idoneus nanciscor sum


Vide quam sit se contentus; aliquando sui parte contentus est. Si illi manum aut morbus aut hostis exciderit, si quis oculum vel oculos casus excusserit, reliquiae illi suae satisfacient, et erit inminuto corpore et amputato tam laetus, quam integro fuit. Sed quae si desunt, non desiderat, non deesse mavult.

video quam sum sui contineo aliquando suus pars contineo sum si ille manus aut morbus aut hostis excido si quis oculus vel oculus casus excutio reliquiae ille suus satisfacient et sum imminutus corpus et amputo tam laetus quam integer sum sed qui si desum non desidero non desum malo


Quem mihi dabis, qui aliquod pretium tempori ponat, qui diem aestimet, qui intellegat se cotidie mori? In hoc enim fallimur, quod mortem prospicimus; magna pars eius iam praeterit. Quicquid aetatis retro est, mors tenet.

qui ego do qui aliqui pretium tempus pono qui dies aestimo qui intellego sui cottidie morior in hic enim fallo qui mors prospicio magnus pars is iam praetereo quisquis aetas retro sum mors teneo


Quid miraris, si uri, vulnerari, occidi, alligari iuvat, aliquando etiam libet? Luxurioso frugalitas poena est, pigro supplicii loco labor est, delicatus miseretur industrii, desidioso studere torqueri est. Eodem modo haec, ad quae omnes inbecilli sumus, dura atque intoleranda credimus, obliti, quam multis tormentum sit vino carere aut prima luce excitari. Non ista difficilia sunt natura, sed nos fluvidi et enerves.

quis miror si uro vulneraris occido alligaris juvo aliquando etiam libet luxuriosus frugalitas poena sum piger supplicium locus labor sum delicatus misero industrius desidiosus studeo torqueo sum eos modo hic ad qui omnis imbecillis sum durus atque intolero credo obliuiscor quam multus tormentum sum vinum careo aut primus lux excito non iste difficilis sum natura sed nos fluidus et enervo


Nos multa alligant, multa debilitant. Diu in istis vitiis iacuimus, elui difficile est. Non enim inquinati sumus, sed infecti. Ne ab alia imagine ad aliam transeamus, hoc quaeram, quod saepe mecum dispicio: quid ita nos stultitia tam pertinaciter teneat? Primo quia non fortiter illam repellimus nec toto ad salutem impetu nitimur, deinde quia illa, quae a sapientibus viris reperta sunt, non satis credimus nec apertis pectoribus haurimus leviterque tam magnae rei insistimus.

nos multus alligo multus debilito diu in iste vitium jaceo eluo difficilis sum non enim inquino sum sed inficio ne ab alius imago ad alius transeo hic quaero qui saepe ego dispicio quis ita nos stultitia tam pertinax teneo primus quia non fortis ille repello neque totus ad salus impetus nitor deinde quia ille qui ab sapio vis reperio sum non satis credo neque apertus pector haurio levis tam magnus res insisto


Non est ergo M. Catonis maius bonum honesta vita quam mors honesta, quoniam non intenditur virtus. Idem esse dicebat Socrates veritatem et virtutem. Quomodo illa non crescit, sic ne virtus quidem; habet numeros suos, plena est.

non sum ergo m cato magnus bonus honestus vito quam mors honestus quoniam non intendo virtus idem sum dico socrates veritas et virtus quomodo ille non cresco sic ne virtus quidem habeo numerus suus plenus sum


Itaque ut M. Cato, cum aevum animo percucurrerit, dicet: omne humanum genus, quodque est quodque erit, morte damnatum est. Omnes, quae usquam rerum potiuntur urbes quaeque alienorum imperiorum magna sunt decora, ubi fuerint, aliquando quaeretur et vario exitii genere tollentur; alias destruent bella, alias desidia paxque ad inertiam versa consumet et magnis opibus exitiosa res, luxus. Omnes hos fertiles campos repentina maris inundatio abscondet aut in subitam cavernam considentis soli lapsus abducet. Quid est ergo quare indigner aut doleam, exiguo momento publica fata praecedo?

itaque ut m cato cum aevum animus percurro dico omnis humanus genus quisque sum quisque sum mors damno sum omnis qui usquam res potio urbs quisque alienus imperium magnus sum decus ubi sum aliquando quaero et vario exitium genus tollo alius destruo bellum alius desidia pax ad inertia verso consumo et magnus ops exitiosus res luxus omnis hic fertilis campus repentinus mare inundatio abscondo aut in subeo caverna consido solus labor abduco quis sum ergo quare indignor aut doleo exiguus momentum publicus fatum praecedo


Modo te prosecutus sum; et tamen hoc modo aetatis nostrae bona portio est, cuius brevitatem aliquando defecturam cogitemus. Non solebat mihi tam velox tempus videri; nunc incredibilis cursus apparet, sive quia admoveri lineas sentio, sive quia adtendere coepi et conputare damnum meum.

modo tu prosequor sum et tamen hic modo aetas noster bonus portio sum qui brevitas aliquando deficio cogito non soleo ego tam velox tempus video nunc incredibilis curro appareo sive quia admoveo linea sentio sive quia adtendo coepio et conputaris damnum meus


In ipsis positus difficultatibus dicat: Forsan et haec olim meminisse iuvabit. Toto contra ille pugnet animo; vincetur, si cesserit, vincet, si se contra dolorem suum intenderit. Nunc hoc plerique faciunt, ad trahunt in se ruinam, cui obstandum est. Istud quod premit, quod inpendet, quod urget, si subducere te coeperis, sequetur et gravius incumbet; si contra steteris et obniti volueris, repelletur.

in ipse pono difficultas dico forsan et hic olim memini iuvo totus contra ille pugno animus vinco si cedo vinco si sui contra dolor suus intendo nunc hic plerusque facio ad traho in sui ruina qui obsto sum iste qui premo qui inpendeo qui urgeo si subduco tu coepio sequor et gravis incumbo si contra sto et obnitor volo repello


Ideo, Lucili, tenenda nobis via est, quam natura praescripsit, nec ab illa declinandum; illam sequentibus omnia facilia, expedita sunt, contra illam nitentibus non alia vita est quam contra aquam remigantibus. Vale.

ideo lucilis teneo nos via sum quam natura praescribo neque ab ille declino ille sequor omnis facilis expedio sum contra ille niteo non alius vito sum quam contra aqua remigo val


Si aeger esses, curam intermisisses rei familiaris et forensia tibi negotia excidissent nec quemquam tanti putares, cui advocatus in remissione descenderes. Toto animo id ageres, ut quam primum morbo liberareris Quid ergo? Non et nunc idem facies? Omnia inpedimenta dimitte et vaca bonae menti: nemo ad illam pervenit occupatus. Exercet philosophia regnum suum; dat tempus, non accipit. Non est res subsiciva, ordinaria est; domina est, adesse iubet.

si aeger sum cura intermitto res familiaris et forensis tu negotium excido neque quisquam tantus puto qui advoco in remissio descendo totus animus is ago ut quam primus morbus libero quis ergo non et nunc idem facies omnis impedimentum dimitto et vaco bonus mens nemo ad ille pervenio occupo exerceo philosophia regnum suus do tempus non accipio non sum res subsicivus ordinarius sum domina sum adsum iubeo


Pudet me et triste tecum loqui, et tam lenibus te remediis focillare. Alius dicat: Fortasse non veniet. Tu dic: Quid porro, si veniet? Videbimus uter vincat. Fortasse pro me venit, et mors ista vitam honestabit. Cicuta magnum Socratem fecit. Catoni gladium adsertorem libertatis extorque; magnam partem detraxeris gloriae.

pudeo ego et tristis tu loquor et tam lenis tu remedium focillaris alius dico fortasse non venio tu dico quis porro si venio video uter vinco fortasse pro ego venio et mors iste vita honesto cicuta magnus socrates facio cato gladius adsertor libertas extorqueo magnus pars detraho gloria


Tamdiu discendum est, quamdiu nescias; si proverbio credimus, quamdiu vivas. Nec ulli hoc rei magis convenit quam huic: tamdiu discendum est, quemadmodum vivas, quamdiu vivas. Ego tamen illic aliquid et doceo. Quaeris, quid doceam? Etiam seni esse discendum.

tamdiu disco sum quamdiu nescio si proverbium credo quamdiu vivo neque ullus hic res magis convenio quam hic tamdiu disco sum quemadmodum vivo quamdiu vivo ego tamen illic aliquis et doceo quaero quis doceo etiam senex sum disco


Nam et ipse interrogationem contrariam opposuit ex eo natam, quod mortem inter indifferentia ponimus, quae ἀδιάφορα Graeci vocant. Nihil, inquit, indifferens gloriosum est; mors autem gloriosum est; ergo mors non est indifferens. Haec interrogatio vides ubi obrepat: mors non est gloriosa, sed fortiter mori gloriosum est. Et cum dicis: indifferens nihil gloriosum est, concedo tibi ita, ut dicam nihil gloriosum esse nisi circa indifferentia. Tamquam indifferentia esse dico, id est nec bona nec mala, morbum, dolorem, paupertatem, exilium, mortem.

nam et ipse interrogatio contrarius oppono ex is nata qui mors inter indifferens pono qui graecum voco nihil inquam indifferens gloriosus sum mors autem gloriosus sum ergo mors non sum indifferens hic interrogatio video ubi obrepo mors non sum gloriosus sed fortis morior gloriosus sum et cum dico indifferens nihil gloriosus sum concedo tu ita ut dico nihil gloriosus sum nisi circa indifferens tamquam indifferens sum dico is sum neque bonus neque malus morbus dolor paupertas exsilium mors


Gustum tibi dare volui; totus his contexitur liber. Quae apud Sallustium rara fuerunt, apud hunc crebra sunt et paene continua, nec sine causa; ille enim in haec incidebat, at hic illa quaerebat. Vides autem, quid sequatur, ubi alicui vitium pro exemplo est.

gustus tu do volo totus hic contexo liber qui apud sallustius rarus sum apud hic creber sum et paene continuo neque sine causa ille enim in hic incido at hic ille quaero video autem quis sequor ubi aliqui vitium pro exemplum sum


Quidam veniunt ut audiant, non ut discant, sicut in theatrum voluptatis causa ad delectandas aures oratione vel voce vel fabulis ducimur. Magnam hanc auditorum partem videbis, cui philosophi schola deversorium otii sit. Non id agunt, ut aliqua illo vitia deponant, ut aliquam legem vitae accipiant, qua mores suos exigant, sed ut oblectamento aurium perfruantur. Aliqui tamen et cum pugillaribus veniunt, non ut res excipiant, sed ut verba, quae tam sine profectu alieno dicant quam sine suo audiunt.

quidam venio ut audio non ut disco sicut in theatrum voluptas causa ad delecto auris oratio vel vox vel fabula duco magnus hic auditor pars video qui philosophus schola deversorium otium sum non is ago ut aliqui ille vitio depono ut aliqui lex vita accipio qui mos suus exigo sed ut oblectamentum auris perfruor aliqui tamen et cum pugillaris venio non ut res excipio sed ut verbum qui tam sine proficio alienus dico quam sine suus audio


Tu me, inquis, vitare turbam iubes, secedere et conscientia esse contentum? Ubi illa praecepta vestra, quae imperant in actu mori? Quod ego tibi videor interim suadere, in hoc me recondidi et fores clusi, ut prodesse pluribus possem. Nullus mihi per otium dies exit. Partem noctium studiis vindico. Non vaco somno sed succumbo, et oculos vigilia fatigatos cadentesque in opere detineo.

tu ego inquam vitaris turba iubeo secedo et conscientia sum contineo ubius ille praecipio vester qui impero in actus morior qui ego tu video interim suadeo in hic ego recondo et foris clusi ut prosum multus possum nullus ego per otium dies exeo pars nox studium vindico non vaco somnus sed succumbo et oculus vigil fatigo cado in opus detineo


Ama rationem! Huius te amor contra durissima armabit. Feras catulorum amor in venabula inpingit feritasque et inconsultus impetus praestat indomitas; iuvenilia nonnumquam ingenia cupido gloriae in contemptum tam ferri quam ignium misit; species quosdam atque umbra virtutis in mortem voluntariam trudit. Quanto his omnibus fortior ratio est, quanto constantior, tanto vehementius per metus ipsos et pericula exibit.

amo ratio hic tu amor contra durus armo ferus catulus amor in venabulum inpingo ferio et inconsultus impetus praesto indomitus juvenilis nonnumquam ingenium cupido gloria in contemno tam fero quam ignis mitto species quidam atque umbra virtus in mors voluntarius trudo quantus hic omnis fortis ratio sum quantus consto tantus vehemens per metus ipse et periculum exeo


Constitutio, inquit, est, ut vos dicitis, principale animi quodam modo se habens erga corpus. Hoc tam perplexum et subtile et vobis quoque vix cnarrabile enarrabile quomodo infans intellegit? Omnia animalia dialectica nasci oportet, ut istam finitionem magnae parti hominum togatorum obscuram intellegant. Verum erat quod opponis, si ego ab animalibus constitutionis finitionem intellegi dicerem, non ipsam constitutionem.

constitutio inquam sum ut tu dico principalis animus quidam modo sui habeo erga corpus hic tam perplexus et subtilis et tu quoque vix cnarrabilis enarrabilis quomodo infer intellego omnis animal dialectica nascor oportet ut iste finitio magnus pario homo togator obscurus intellego verus sum qui oppono si ego ab animal constitutio finitio intellego dico non ipse constitutio


Praeterea ipso dicente non vacasset tibi partes intueri, adeo te summa rapuisset; et fere quae inpetu placent, minus praestant ad manum relata.

praeterea ipse dico non vaco tu pars intueor adeo tu summus rapio et fere qui impetus placeo paruus praesto ad manus refero


Varius nobis fuit sermo, ut in convivio, nullam rem usque ad exitum adducens, sed aliunde alio transiliens. Lectus est deinde liber Quinti Sextii patris, magni, si quid mihi credis, viri et, licet neget, Stoici.

varius nos sum sermo ut in convivium nullus res usque ad exitus adduco sed aliunde alius transiliens lego sum deinde liber quintius sestius pater magnus si quis ego credo vir et licet nego stoicus


Quid mihi prodest scire agellum in partes dividere, si nescio cum fratre dividere? Quid prodest colligere subtiliter pedes iugeri et conprendere etiam si quid decempedam effugit, si tristem me facit vicinus inpotens et aliquid ex meo abradens? Docet quomodo nihil perdam ex finibus meis; at ego discere volo, quomodo totos hilaris amittam.

quis ego prodo scio agellus in pars divido si nescio cum frater divido quis prodo colligo subtilis pes jugerum et comprehendo etiam si quis decempeda effugio si tristis ego facio vicinus impotens et aliquis ex meus abrado doceo quomodo nihil perdo ex finis meus at ego disco volo quomodo totus hilaris amitto


Quid hoc est? inquam. Tam saepe mors experitur me? Faciat; ego illam diu expertus sum. Quando? inquis. Antequam nascerer. Mors est non esse; id quale sit, iam scio. Hoc erit post me, quod ante me fuit. Si quid in hac re tormenti est, necesse est et fuisse, antequam prodiremus in lucem; atqui nullam sensimus tunc vexationem.

quis hic sum inquam tam saepe mors experior ego facio ego ille diu experior sum quando inquam antequam nascor mors sum non sum is qualis sum iam scio hic sum post ego qui ante ego sum si quis in hic res tormentum sum necesse sum et sum antequam prodeo in lux atqui nullus sentio tunc vexatio


Stulta avaritia mortalium possessionem proprietatemque discernit nec quicquam suum credit esse, quod publicum est. At ille sapiens nihil iudicat suum magis quam cuius illi cum humano genere consortium est. Nec enim essent ita communia, nisi pars illorum pertineret ad singulos; socium efficit etiam quod ex minima portione commune est.

stultus avaritia mortalis possessio proprietas discerno neque quisquam suus credo sum qui publicus sum at ille sapio nihil iudico suus magis quam qui ille cum humanus genus consortium sum neque enim sum ita commune nisi pars ille pertineo ad singuli socius efficio etiam qui ex minimus portio communis sum


Denique quidquid facimus, aut, malitiae aut virtutis gerimus imperio. Quod imperat corpori, corpus est, quod vim corpori adfert, corpus. Bonum corporis corporalest, bonum hominis et corporis bonum est; itaque corporale est.

denique quisquis facio aut malitia aut virtus gero imperium qui impero corpus corpus sum qui vis corpus affero corpus bonus corpus corporalest bonus homo et corpus bonus sum itaque corporal sum


Arma cessabant incruentaeque humano sanguine manus odium omne in feras verterant. Illi quos aliquod nemus densum a sole protexerat, qui adversus saevitiam hiemis aut imbris vili receptaculo tuti sub fronde vivebant, placidas transigebant sine suspirio noctis. Sollicitudo nos in nostra purpura versat et acerrimis excitat stimulis; at quam mollem somnum illis dura tellus dabat!

arma cesso incruentus humanus sanguis manus odium omnis in ferus verto ille qui aliqui nemus densus ab sol protego qui adverro saevitia hiems aut imber vilis receptaculum tueor sub frons vivo placidus transigo sine suspirium nox sollicitudo nos in noster purpura verso et acer excito stimulus at quam mollis somnus ille durus tellus do


Utrum satius sit modicos habere adfectus an nullos, saepe quaesitum est. Nostri illos expellunt, Peripatetici temperant. Ego non video, quomodo salubris esse aut utilis possit ulla mediocritas morbi. Noli timere; nihil corum eorum, quae tibi non vis negari, eripio. Facilem me indulgentemque praebebo rebus, ad quas tenetis et quas aut necessarias vitae aut utiles aut iucundas putas; detraham vitium. Nam cum tibi cupere interdixero, velle permittam, ut eadem illa intrepidus facias, ut certiore consilio, ut voluptates ipsas magis sentias; quidni ad te magis perventurae sint, si illis imperabis, quam si servies?

utrum sero sum modicus habeo affectus an nullus saepe quaero sum noster ille expello peripateticus tempero ego non video quomodo salubris sum aut utilis possum ullus mediocritas morbus nolo timeo nihil corum is qui tu non volo negaris eripio facilis ego indulgeo praebeo res ad qui teneo et qui aut necessaria vita aut utilis aut jucundus puto detraho vitium nam cum tu cupio interdico volo permitto ut idem ille intrepidus facio ut certus consilium ut voluptas ipse magis sentio quis ad tu magis pervenio sum si ille impero quam si servio


Nihil damnavi nisi me. Non est quod proficiendi causa venire ad me velis. Erras, qui hinc aliquid auxilii speras; non medicus, sed aeger hic habitat. Malo, cum discesseris, dicas: ego istum beatum hominem putabam et eruditum. Erexeram aures; destitutum sum. Nihil vidi, nihil audii, quod concupiscerem, ad quod reverterer. Si hoc sentis, si hoc loqueris, aliquid profectum est. Malo ignoscas otio meo quam invideas.

nihil damno nisi ego non sum qui proficio causa venio ad ego velis erro qui hinc aliquis auxilium spero non medicus sed aeger hic habito malus cum discedo dico ego iste beatus homo puto et erudio erigo auris destitus sum nihil video nihil audio qui concupisco ad qui revorto si hic sentio si hic loquor aliquis proficiscor sum malus ignosco otium meus quam invideo


Ideo, inquit, partes suas animalia apte movent, quia si aliter moverint, dolorem sensura sunt. Ita, ut vos dicitis, coguntur, metusque illa in rectum, non voluntas movet. Quod est falsum. Tarda enim sunt, quae necessitate inpelluntur, agilitas sponte motis est. Adeo autem non adigit illa ad hoc doloris timor, ut in naturalem motum etiam dolore prohibente nitantur.

ideo inquam pars suus animal aptus moveo quia si aliter moveo dolor sentio sum ita ut tu dico cogo metus ille in recingo non voluntas moveo qui sum falsus tardus enim sum qui necessitas inpello agilitas sponte moveo sum adeo autem non adigo ille ad hic dolor timor ut in natural motus etiam dolor prohibeo nitor


Puto intellegi istud verbum interisse. Ne te longe differam, quaedam simplicia in usu erant, sicut cernere ferro inter se dicebant. Idem Vergilius hoc probabit tibi: Ingentis genitos diversis partibus orbis Inter se coiisse viros et cernere ferro. Quod nunc decernere dicimus. Simplicis illius verbi usus amissus est.

puto intellego iste verbum intereo ne tu longus differo quidam simplicia in usus sum sicut cerno ferrum inter sui dico idem vergilius hic probo tu ingens gigno diverto pars orbis inter sui coeo vir et cerno ferrum qui nunc decerno dico simplex ille verbum utor amitto sum


Nonnumquam nullis apparentibus signis, quae mali aliquid praenuntient, animus sibi falsas imagines fingit; aut verbum aliquod dubiae significationis detorquet in peius aut maiorem sibi offensam proponit alicuius quam est, et cogitat non quam iratus ille sit, sed quantum liceat irato. Nulla autem causa vitae est, nullus miseriarum modus, si timeatur quantum potest; hic prudentia prosit, hic robore animi evidentem quoque metum respue. Si minus, vitio vitium repelle; spe metum tempera. Nihil tam certum est ex his, quae timentur, ut non certius sit et formidata subsidere et sperata decipere.

nonnumquam nullus appareo signum qui malus aliquis praenuntio animus sui fallo imago fingo aut verbum aliqui dubius significatio detorqueo in malus aut magnus sui offendo propono aliquis quam sum et cogito non quam irascor ille sum sed quantus licet irascor nullus autem causa vita sum nullus miseriaris modus si timeo quantus possum hic prudentia prosum hic robur animus evidens quoque metus respuo si paruus vitio vitium repello spes metus tempero nihil tam certus sum ex hic qui timeo ut non certus sum et formido subsido et spero decipio


Illud autem vide, ne ista lectio auctorum multorum et omnis generis voluminum habeat aliquid vagum et instabile. Certis ingeniis inmorari et innutriri oportet, si velis aliquid trahere, quod in animo fideliter sedeat. Nusquam est, qui ubique est. Vitam in peregrinatione exigentibus hoc evenit, ut multa hospitia habeant, nullas amicitias. Idem accidat necesse est iis, qui nullius se ingenio familiariter applicant, sed omnia cursim et properantes transmittunt.

ille autem video ne iste lectio auctor multus et omnis genus volumen habeo aliquis vagus et instabilis certus ingenium inmoraris et innutrio oportet si velis aliquis traho qui in animus fidelis sedeo nusquam sum qui ubique sum vita in peregrinatio exigo hic evenio ut multus hospitium habeo nullus amicitia idem accido necesse sum is qui nullus sui ingenium familiaris applico sed omnis cursim et propero transmitto


Quas nunc quorundam voces futuras credis? Non invideo Scipioni; vere in exilio vixit, qui sic lavabatur. Immo, si scias, non cotidie lavabatur. Nam, ut aiunt, qui priscos mores urbis tradiderunt, brachia et crura cotidie abluebant, quae scilicet sordes opere collegerant, ceterum toti nundinis lavabantur. Hoc loco dicet aliquis: olim liquet mihi inmundissimos fuisse. Quid putas illos oluisse? Militiam, laborem, virum. Postquam munda balnea inventa sunt, spurciores sunt.

qui nunc quidam voco sum credo non invideo scipio verus in exsilium vivo qui sic lavo immo si scio non cottidie lavo nam ut aio qui prisci mos urbs trado bracchium et crus cottidie abluo qui scilicet sordeo opus colligo ceterum totus nundo lavo hic locus dico aliquis olim liquo ego immundus sum quis puto ille oleo militia labor vir postquam mundo balneum invenio sum spurcus sum


Quod quaeris a me, liquebat mihi, sic rem edidiceram, per se. Sed diu non retemptavi memoriam meam, itaque non facile me sequitur. Quod evenit libris situ cohaerentibus, hoc evenisse mihi sentio; explicandus est animus et quaecumque apud illum deposita sunt, subinde excuti debent, ut parata sint, quotiens usus exegerit. Ergo hoc in praesentia differamus; multum enim operae, multum diligentiae poscit. Cum primum longiorem eodem loco speravero moram, tunc istud in manus sumam.

qui quaero ab ego liqueo ego sic res edisco per sui sed diu non retento memoria meus itaque non facilis ego sequor qui evenio liber sino cohaereo hic evenio ego sentio explico sum animus et quicumque apud ille depono sum subinde excutio debeo ut paro sum quotiens utor exigo ergo hic in praesens differo multus enim opera multus diligentia posco cos primus longus idem locus spero mora tunc iste in manus sumo


Quantum in illo vigoris ac spiritus, quantum in publica trepidatione fiducia est! Scit se unum esse, de cuius statu non agatur; non enim quaeri, an liber Cato, sed an inter liberos sit; inde periculorum gladiorumque contemptus. Libet admirantem invictam constantiam viri inter publicas ruinas non labantis dicere: luxuriatque toris animosum pectus.

quantus in ille vigor atque spiritus quantus in publicus trepidatio fiducia sum scio sui unus sum de qui status non ago non enim quaero an liber cato sed an inter liber sum inde periculum gladius contemno libet admiror invictus constantia vir inter publicus ruina non labo dico luxurio torus animosus pectus


Quid ergo? Quod animi perditi quodque noxiosi habent, non habebunt illi, quos adversus hos casus instruxit longa meditatio et magistra rerum omnium ratio: Illa nos docet fati varios esse accessus, finem eundem, nihil autem interesse, unde incipiat quod venit.

quis ergo qui animus perdo quisque noxiosus habeo non habeo ille qui adverro hic casus instruo longus meditatio et magistro res omnis ratio ille nos doceo fatum varius sum accedo finis idem nihil autem intersum unde incipio qui venio


Nulla, inquam, res eum laedit, qui nullus est; vivit, si laeditur. Utrum putas illi male esse, quod nullus est, an quod est adhuc aliquis? Atqui nec ex eo potest ei tormentum esse, quod non est; quis enim nullius sensus est? Nee ex eo, quod est; effugit enim maximum mortis incommodum, non esse.

nullus inquam res is laedo qui nullus sum vivo si laedo utrum puto ille malus sum qui nullus sum an qui sum adhuc aliquis atqui neque ex is possum is tormentum sum qui non sum quis enim nullus sensus sum nee ex is qui sum effugio enim magnus mors incommodus non sum


Dicebant antiqui si iusso, id est iussero. Hoc nolo mihi credas, sed eidem Vergilio: Cetera, qua iusso, mecum manus inferat arma.

dico antiquus si jubeo is sum iubeo hic nolo ego credo sed idem vergilius ceterus qui jubeo ego manus infero arma


Quamdiu videbatur furere Democritus! Vix recepit Socraten fama. Quamdiu Catonem civitas ignoravit! Respuit nec intellexit, nisi cum perdidit. Rutili innocentia ac virtus lateret, nisi accepisset iniuriam; dum violatum effulsit. Numquid non sorti suae gratias egit et exilium suum complexus est? De his loquor, quos inlustravit fortuna, dum vexat; quam multorum profectus in notitiam evasere post ipsos! Quam multos fama non excepit, sed eruit!

quamdiu video furo democritus vix recipio socrates fama quamdiu cato civitas ignoro respuo neque intellego nisi cum perdo rutilis innocens atque virtus lateo nisi accipio iniuria dum violo effulgeo numquid non sortio suus gratia ago et exsilium suus complexus sum de hic loquor qui inlustro fortuna dum vexo quam multus proficiscor in notitia evado post ipse quam multus fama non excipio sed eruo


Dic, quid natura necessarium fecerit, quid supervacuum, quam faciles leges posuerit, quam iucunda sit vita, quam expedita illas sequentibus, quam acerba et inplicita eorum, qui opinioni plus quam naturae crediderunt.

dico quis natura necessarius facio quis supervacuus quam facilis lex pono quam iucundus sum vito quam expedio ille sequor quam acerbus et implico is qui opinio multus quam natura credo


Quid intersit, quaeris? Alterum exemplar est, alterum forma ab exemplari sumpta et operi inposita. Alteram artifex imitatur, alteram facit. Habet aliquam faciem statua; haec est idos. Habet aliquam faciem exemplar ipsum, quod intuens opifex statuam figuravit; haec idea est. Etiamnunc si aliam desideras distinctionem, idos in opere est, idea extra opus nec tantum extra opus est, sed ante opus.

quis intersum quaero alter exemplar sum alter forma ab exemplaris sumo et operio inpono alter artifex imito alter facio habeo aliqui facies statua hic sum idos habeo aliqui facies exemplar ipse qui intueor opifex statua figuro hic idea sum etiamnum si alius desidero distinctio idos in opus sum idea extra opus neque tantus extra opus sum sed ante opus


Producit fetus suos natura, non abicit. Et quia tutela certissima ex proximo est, sibi quisque commissus est. Itaque, ut in prioribus epistulis dixi, tenera quoque animalia et materno utero vel ovo modo effusa, quid sit infestum, ipsa protinus norunt et mortifera devitant. Umbram quoque transvolantium reformidant obnoxia avibus rapto viventibus.

produco fetus suus natura non abicio et quia tutela certus ex propior sum sui quisque committo sum itaque ut in prior epistula dico tener quoque animal et maternus uterus vel ovo modo effundo quis sum infestus ipse protinus nosco et mortifera devito umbra quoque transvolo reformido obnoxius avis rapio vivo


Inter insaniam publicam et hanc, quae medicis traditur, nihil interest nisi quod haec morbo laborat, illa opinionibus falsis. Altera causas furoris traxit ex valitudine, altera animi mala valitudo est. Si quis furioso praecepta det, quomodo loqui debeat, quomodo procedere, quomodo in publico se gerere, quomodo in privato, erit ipso, quem monebit, insanior. Ei bilis nigra curanda est et ipsa furoris causa removenda. Idem in hoc alio animi furore faciendum est. Ipse discuti debet; alioqui abibunt in vanum monentium verba.

inter insanio publicus et hic qui medicus trado nihil intersum nisi qui hic morbus laboro ille opinio falsum alter causa furor traho ex valitudo alter animus malus valetudo sum si quis furiosus praecipio do quomodo loquor debeo quomodo procedo quomodo in publicus sui gero quomodo in privo sum ipse qui moneo insanio eos bilis niger curo sum et ipse furor causa removeo idem in hic alius animus furor facio sum ipse discutio debeo alioqui abeo in vanus moneo verbum


Quomodo ergo potest eorum videri perfecta natura, quibus usus perfecti temporis non est? Tempus enim tribus partibus constat, praeterito, praesente, venturo. Animalibus tantum quod gravissimum est intra cursum datum, praesens. Praeteriti rara memoria est nec umquam revocatur nisi praesentium occursu.

quomodo ergo possum is video perficio natura qui utor perficio tempus non sum tempus enim tres pars consto praetereo praesens venio animal tantus qui gravis sum intra cursus do praesens praetereo rarus memoria sum neque umquam revoco nisi praesens occurro


si vis omnem sollicitudinem exuere, quicquid vereris ne eveniat, eventurum utique propone, et quodcumque est illud malum, tecum ipse metire ac timorem tuum taxa; intelleges profecto aut non magnum aut non longum esse, quod metuis.

si volo omnis sollicitudo exuo quisquis vereor ne evenio evenio utique propono et quicumque sum ille malus tu ipse metior atque timor tuus taxo intellego profecto aut non magnus aut non longus sum qui metuo


Solebat Attalus hac imagine uti: vidisti aliquando canem missa a domino frusta panis aut carnis aperto ore captantem? Quicquid excepit, protinus integrum devorat et semper ad spem venturi hiat. Idem evenit nobis: quicquid expectantibus fortuna proiecit, id sine ulla voluptate demittimus statim, ad rapinam alterius erecti et adtoniti. Hoc sapienti non evenit; plenus est. Etiam si quid obvenit, secure excipit ac reponit.

soleo attalus hic imago uti video aliquando canis mitto ab dominus frustum panis aut caro aperio os capto quisquis excipio protinus integer devoro et semper ad spes venio hio idem evenio nos quisquis exspecto fortuna proicio is sine ullus voluptas demitto statim ad rapina alter erigo et adtono hic sapio non evenio plenus sum etiam si quis obvenio securus excipio atque repono


Praecogitati mali mollis ictus venit. At stultis et fortunae credentibus omnis videtur nova rerum et inopinata facies; magna autem pars est apud imperitos mali novitas. Hoc ut scias, ea quae putaverant aspera, fortius, cum adsuevere, patiuntur.

praecogitas malus mollio iacio venio at stultus et fortuna credo omnis video novo res et inopinor facies magnus autem pars sum apud imperitus malus novitas hic ut scio is qui puto asper fortis cum assuesco patior


Singulos dies tibi meos et quidem totos indicari iubes; bene de me iudicas, si nihil esse in illis putas, quod abscondam. Sic certe vivendum est, tamquam in conspectu vivamus; sic cogitandum, tamquam aliquis in pectus intimum introspicere possit; et potest. Quid enim prodest ab homine aliquid esse secretum? Nihil deo clusum est. Interest animis nostris et cogitationibus mediis intervenit—sic intervenit, dico, tamquam aliquando discedat.

singuli dies tu meus et quidem totus indicaris iubeo bene de ego iudico si nihil sum in ille puto qui abscondo sic certus vivo sum tamquam in conspectus vivo sic cogito tamquam aliquis in pectus intimus introspicio possum et possum quis enim prodo ab homo aliquis sum secerno nihil deus clusum sum intersum animus noster et cogitatio medius intervenio sic intervenio dico tamquam aliquando discedo


Ostendat ex constitutione vulgi beatos in illo invidioso fastigio suo trementes et adtonitos longeque aliam de se opinionem habentes quam ab aliis habetur. Nam quae aliis excelsa videntur, ipsis praerupta sunt. Itaque exanimantur et trepidant, quotiens despexerunt in illud magnitudinis suae praeceps. Cogitant enim varios casus et in sublimi maxime lubricos.

ostendo ex constitutio vulgus beatus in ille invidiosus fastigium suus tremo et adtono longus alius de sui opinio habeo quam ab alius habeo nam qui alius excello video ipse praeruptus sum itaque exanimo et trepido quotiens despicio in ille magnitudo suus praeceps cogito enim varius casus et in sublimis magnus lubricus