Negat quicquam esse hac, ut ait, pisatione efficacius; videlicet frigus excludit et ventum. Minus praeterea movetur et ob hoc nascentes radices prodire patitur ac solum adprendere, quas necesse est cereas adhuc et precario haerentes levis quoque revellat agitatio. Rapum autem arboris, antequam obruat, radit. Ex omni enim materia, quae nudata est, ut ait, radices exeunt novae. Non plures autem super terram eminere debet truncus quam tres aut quattuor pedes. Statim enim ab imo vestietur nec magna pars quemadmodum in olivetis veteribus arida et retorrida erit.

nego quisquam sum hic ut aio pisatio efficax videlicet frigus excludo et venio paruus praeterea moveo et ob hic nasco radix prodeo patior atque solus adprehendo qui necesse sum cereus adhuc et precarius haereo levis quoque revello agitatio rapum autem arbor antequam obruo rado ex omnis enim materia qui nudo sum ut aio radix exeo novus non multus autem super terra emineo debeo truncus quam tres aut quattuor pes statim enim ab imus vestio neque magnus pars quemadmodum in olivetum vetus aridus et retorridus sum


Da mihi adulescentem incorruptum et ingenio vegetum; dicet fortunatiorem sibi videri, qui omnia rerum adversarum onera rigida cervice sustollat, qui supra fortunam existat. Non mirum est in tranquillitate non concuti; illud mirare, ibi extolli aliquem ubi omnes deprimuntur, ibi stare ubi omnes iacent.

do ego adulescens incorruptus et ingenium vegetus dico fortuno sui video qui omnis res adversaris onus rigidus cervix sustollo qui supra fortuna existat non mirus sum in tranquillitas non concutio ille miraris ibi extollo aliquis ubi omnis deprimo ibi sto ubi omnis iaceo


Quemadmodum in nave, quae sentinam trahit, uni rimae aut alteri obsistitur, ubi plurimis locis laxari coepit et cedere, succurri non potest navigio dehiscenti; ita in senili corpore aliquatenus inbecillitas sustineri et fulciri potest. Ubi tamquam in putri aedificio omnis unctura diducitur, et dum alia excipitur, alia discinditur, circumspiciendum est, quomodo exeas.

quemadmodum in navus qui sentina traho unus rima aut alter obsisto ubi multus locus laxaris coepio et cedo succurro non possum navigium dehisco ita in senilis corpus aliquatenus imbecillitas sustineo et fulcio possum ubius tamquam in putri aedificium omnis ungo diduco et dum alius excipio alius discindo circumspicio sum quomodo exeo


Itaque fortes quidam et paratissimi fundere suum sanguinem alienum videre non possunt. Quidam ad vulneris novi, quidam ad veteris et purulenti tractationem inspectionemque succidunt ac linquuntur animo. Alii gladium facilius recipiunt quam vident.

itaque fortis quidam et paro fundo suus sanguis alienus video non possum quidam ad vulnus nosco quidam ad veto et purulentus tractatio inspectio succido atque linquo animus alius gladius facilis recipio quam video


His quidam hoc respondent: Erratis, qui incommoda divitiis inputatis. Illae neminem laedunt; aut sua nocet cuique stultitia aut aliena nequitia, sic quemadmodum gladius neminem occidit; occidentis telum est. Non ideo divitiae tibi nocent, si propter divitias tibi nocetur.

hic quidam hic respondeo erro qui incommodus divitiae inputas ille nemo laedo aut suus noceo quisque stultitia aut alienus nequitia sic quemadmodum gladius nemo occido occaedes telis sum non ideo divitiae tu noceo si propter divitiae tu noceo


Meministi, cum quendam adfirmares esse in tua potestate, dixisse me volaticum esse ac levem et te non pedem eius tenere, sed pennam. Mentitus sum? Pluma tenebatur, quam remisit et fugit. Scis, quos postea tibi exhibuerit ludos, quam multa in caput suum casura temptaverit. Non videbat se per aliorum pericula in suum ruere. Non cogitabat, quam onerosa essent, quae petebat, etiam si supervacua non essent.

memini cum quidam adfirmaris sum in tuus potestas dico ego volaticus sum atque levo et tu non pedis is teneo sed penna mentior sum pluma teneo quam remitto et fugio scio qui postea tu exhibeo ludus quam multus in caput suus cado tento non video sui per alius periculum in suus ruo non cogito quam onerosus sum qui peto etiam si supervacuus non sum


M. Antonium, magnum virum et ingenii nobilis, quae alia res perdidit et in externos mores ac vitia non Romana traiecit quam ebrietas nec minor vino Cleopatrae amor? Haec illum res hostem rei publicae, haec hostibus suis imparem reddidit; haec crudelem fecit, cum capita principum civitatis cenanti referrentur, cum inter apparatissimas epulas luxusque regales ora ac manus proscriptorum recognosceret, cum vino gravis sitiret tamen sanguinem. Intolerabile erat, quod ebrius fiebat, cum haec faceret; quanto intolerabilius, quod haec in ipsa ebrietate faciebat!

m antonius magnus vir et ingenium nobilis qui alius res perdo et in externus mos atque vitio non romanus transiacio quam ebrietas neque paruus vinum cleopatra amor hic ille res hostis res publicus hic hostis suus imparis reddo hic crudelis facio cum caput princeps civitas ceno refero cum inter appario epulae luxus regalis os atque manus proscriptor recognosco cum vinum gravis sitio tamen sanguis intolerabilis sum qui ebrius fio cum hic facio quantus intolerabilis qui hic in ipse ebrietas facio


Post longum intervallum Pompeios tuos vidi. In conspectum adulescentiae meae reductus sum. Quicquid illic iuvenis feceram, videbar mihi facere adhuc posse et paulo ante fecisse.

post longus intervallum pompeji tuus video in conspectus adulescentia meus reduco sum quisquis illic juvenis facio video ego facio adhuc possum et paulus ante facio


Sic vivendo quid consequaris? Non te ne noceant, sed ne fallant. Quantum potes autem, in philosophiam recede: illa te sinu suo proteget, in huius sacrario eris aut tutus aut tutior. Non arietant inter se nisi in eadem ambulantes via.

sic vivo quis consequaris non tu ne noceo sed ne fallo quantus possum autem in philosophia recedo ille tu sinus suus protego in hic sacrarium sum aut tueor aut tueor non arieto inter sui nisi in idem ambulo via


At ille obiit viridis. Sed officia boni civis, boni amici, boni filii executus est; in nulla parte cessavit. Lieet licet aetas eius inperfecta sit, vita perfecta est. Octoginta annis vixit. Immo octoginta annis fuit, nisi forte sic vixisse eum dicis, quomodo dicuntur arbores vivere.

at ille obeo viridis sed officium bonus civis bonus amicus bonus filius executus sum in nullus pars cesso lieet licet aetas is imperfectus sum vito perficio sum octoginta annus vivo immo octoginta annus sum nisi fors sic vivo is dico quomodo dico arbor vivo


Facile est pascere paucos ventres et bene institutos et nihil aliud desiderantes quam inpleri. Parvo fames constat, magno fastidium. Paupertas contenta est desideriis instantibus satis facere.

facilis sum pasco paucus venter et bene instituo et nihil alius desidero quam inpleo parvus fames consto magnus fastidium paupertas contineo sum desiderium insto satis facio


Sic amico utere, sic cive, sic socio. Quare? Quia iustum est. Omnia ista mihi de iustitia locus tradit. Illic invenio aequitatem per se expetendam, nec metu nos ad illam cogi nec mercede conduci, non esse iustum, cui quidquam in hac virtute placet praeter ipsam. Hoc cum persuasi mihi et perbibi, quid ista praecepta proficiunt, quae eruditum docent? Praecepta dare scienti supervacuum est, nescienti parum. Audire enim debet non tantum, quid sibi praecipiatur, sed etiam quare.

sic amicus utor sic civis sic socius quaris quia iustus sum omnis iste ego de iustitia locus trado illic invenio aequitas per sui expeto neque metus nos ad ille cogo neque merces conduco non sum iustus qui quisquam in hic virtus placeo praeter ipse hic cum persuadeo ego et perbibo quis iste praecipio proficio qui erudio doceo praecipio do scio supervacuus sum nescio parum audio enim debeo non tantus quis sui praecipio sed etiam quare


Quae sit haec analogia, dicam. Noveramus corporis sanitatem; ex hac cogitavimus esse aliquam et animi. Noveramus vires corporis; ex his collegimus esse et animi robur. Aliqua benigna facta, aliqua humana, aliqua fortia nos obstupefecerant; haec coepimus tamquam perfecta mirari. Suberant illis multa vitia, quae species conspicui alicuius facti fulgorque celabat; haec dissimulavimus. Natura iubet augere laudanda, nemo non gloriam ultra verum tulit; ex his ergo speciem ingentis boni traximus.

qui sum hic analogia dico nosco corpus sanitas ex hic cogito sum aliqui et animus nosco vireo corpus ex hic colligo sum et animus robur aliqui benignus facio aliqui humanus aliqui fortis nos obstupefacio hic coepio tamquam perficio miror subsum ille multus vitio qui species conspicuus aliquis facio fulgor celo hic dissimulo natura iubeo augeo laudo nemo non gloria ultra verus fero ex hic ergo species ingens bonus traho


Marcellinum nostrum ego nondum despero. Etiamnunc servari potest, sed si cito illi manus porrigitur. Est quidem periculum, ne porrigentem trahat; magna in illo ingenii vis est, sed iam tendentis in pravum. Nihilominus adibo hoc periculum et audebo illi mala sua ostendere.

marcellinus nos ego nondum despero etiamnum servaris possum sed si cito ille manus porrigo sum quidem periculum ne porrigo traho magnus in ille ingenium volo sum sed iam tendo in pravus nihilominus adeo hic periculum et audeo ille malus suus ostendo


Non licet plus efferre quam intuleris, immo etiam ex eo, quod ad vitam adtulisti, pars magna ponenda est: detrahetur tibi haec circumiecta, novissimum velamentum tui, cutis; detrahetur caro et suffusus sanguis discurrensque per totum; detrahentur ossa nervique, firmamenta fluidorum ac labentium.

non licet multus effero quam infero immo etiam ex is qui ad vita affero pars magnus pono sum detraho tu hic circumjacio novus velamentum tuus cutis detraho carus et suffundo sanguis discurro per totus detraho os nervus firmamentum fluidus atque labor


Haec societas diligenter et sancte observata, quae nos homines hominibus miscet et iudicat aliquod esse commune ius generis humani, plurimum ad illam quoque, de qua loquebar, interiorem societatem amicitiae colendam proficit. Omnia enim cum amico communia habebit, qui multa cum homine.

hic societas diligenter et sancio observo qui nos homo homo misceo et iudico aliqui sum communis ius genus humanus multus ad ille quoque de qui loquor interior societas amicitia colo proficio omnis enim cum amicus commune habeo qui multus cum homo


Inrupit in res optime positas avaritia et, dum seducere aliquid cupit atque in suum vertere, omnia fecit aliena et in angustum se ex inmenso redegit. Avaritia paupertatem intulit et multa concupiscendo omnia amisit.

irrumpo in res optume pono avaritia et dum seduco aliquis cupio atque in suus verto omnis facio alienus et in angustus sui ex immensus redigo avaritia paupertas infero et multus concupisco omnis amitto


Bonum omne in easdem cadit leges; iuncta est privata et publica utilitas, tam mehercules quam inseparabile est laudandum petendumque. Ergo virtutes inter se pares sunt et opera virtutis et omnes homines, quibus illae configere.

bonus omnis in idem cado lex iungo sum privo et publicus utilitas tam hercules quam inseparabilis sum laudo peto ergo virtus inter sui par sum et opus virtus et omnis homo qui ille configo


Non agitur, inquis, nunc de hoc, an amicitia propter se ipsam adpetenda sit. Immo vero nihil magis probandum est. Nam si propter se ipsam expetenda est, potest ad illam accedere qui se ipso contentus est. Quomodo ergo ad illam accedit? Quomodo ad rem pulcherrimam, non lucro captus nec varietate fortunae perterritus. Detrahit amicitiae maiestatem suam, qui illam parat ad bonos casus.

non ago inquam nunc de hic an amicitia propter sui ipse adpeto sum immo verus nihil magis probo sum nam si propter sui ipse expeto sum possum ad ille accedo qui sui ipse contineo sum quomodo ergo ad ille accedo quomodo ad res pulcher non lucrum capio neque varietas fortuna perterreo detraho amicitia maiestas suus qui ille paro ad bonus casus


Si hominem videris interritum periculis, intactum cupiditatibus, inter adversa felicem, in mediis tempestatibus placidum, ex superiore loco homines videntem, ex aequo deos, non subibit te veneratio eius? Non dices: Ista res maior est altiorque quam ut credi similis huic, in quo est, corpusculo possit? Vis isto divina descendit.

si homo video interritus periculum intactus cupiditas inter adverso felix in medius tempestas placidus ex superus locus homo video ex aequus deus non subeo tu veneratio is non dico iste res magnus sum alo quam ut credo similis hic in quo sum corpusculum possum volo iste divino descendo


Quemadmodum autem potest aliquis, quantum satis sit, adversus vitia discere, qui quantum a vitiis vacat, discit? Nemo nostrum in altum descendit. Summa tantum decerpsimus et exiguum temporis impendisse philosophiae satis abundeque occupatis fuit.

quemadmodum autem possum aliquis quantus satis sum adverro vitio disco qui quantus ab vitium vaco disco nemo nos in altus descendo summus tantus decerpo et exiguus tempus impendo philosophia satis abundus occupo sum


Pauperi ut agat divitem monstras; hoc quomodo manente paupertate fieri potest? Ostendis esurienti quid tamquam satur faciat; fixam potius medullis famem detrahe.

pauper ut ago dives monstro hic quomodo maneo paupertas fio possum ostendo exsurio quis tamquam satur facio figo potis medulla fames detraho


Sic est, non muto sententiam: fuge multitudinem, fuge paucitatem, fuge etiam unum. Non habeo, cum quo te communicatum velim. Et vide, quod iudicium meum habeas: audeo te tibi credere. Crates, ut aiunt, huius ipsius Stilbonis auditor, cuius mentionem priore epistula feci, cum vidisset adulescentulum secreto ambulantem, interrogavit, quid illic solus faceret? Mecum, inquit, loquor. Cui Crates Cave, inquit, rogo, et diligenter adtende; cum homine malo loqueris.

sic sum non muto sententia fugio multitudo fugio paucitas fugio etiam unus non habeo cum quo tu communico volo et video qui iudicium meus habeo audeo tu tu credo crates ut aio hic ipse stilbon auditor qui mentio prior epistula facio cum video adulescentulus secretum ambulo interrogo quis illic solus facio ego inquam loquor qui crates caveo inquam rogo et diligenter adtendo cum homo malus loquor


Quibusdam etiam constantissimis in conspectu populi sudor erumpit, non aliter quam fatigatis et aestuantibus solet, quibusdam tremunt genua dicturis, quorundam dentes colliduntur, lingua titubat, labra concurrunt. Haec nec disciplina nec usus umquam excutit, sed natura vim suam exercet et illo vitio sui etiam robustissimos admonet.

quidam etiam consto in conspectus populus sudor erumpo non aliter quam fatigo et aestuo soleo quidam tremo genu dico quidam dens collido lingua titubo labrum concurro hic neque disciplina neque utor umquam excutio sed natura vis suus exerceo et ille vitio suus etiam robustus admoneo


Quomodo ergo, inquis, me expediam? Effugere non potes necessitates, potes vincere. Fit via vi. Et hanc tibi viam dabit philosophia. Ad hanc te confer, si vis salvus esse, si securus, si beatus, denique si vis esse, quod est maximum, liber. Hoc contingere aliter non potest.

quomodo ergo inquam ego expedio effugio non possum necessitas possum vinco fio via vis et hic tu via do philosophia ad hic tu confero si volo salvus sum si securus si beatus denique si volo sum qui sum magnus liber hic contingo aliter non possum


Ideo nihil nobis inprovisum esse debet. In omnia praemittendus animus cogitandumque non quidquid solet, sed quicquid potest fieri. Quid enim est, quod non fortuna, cum voluit, ex florentissimo detrahat? Quod non eo magis adgrediatur et quatiat, quo speciosius fulget? Quid illi arduum quidve difficile est?

ideo nihil nos improvide sum debeo in omnis praemitto animus cogito non quisquis soleo sed quisquis possum fio quis enim sum qui non fortuna cum volo ex floreo detraho qui non is magis aggredior et quatio quo speciosus fulgeo quis ille arduus quis difficilis sum


Nunc me putas de Stoicis dicere, qui existimant animam hominis magno pondere extriti permanere non posse et statim spargi, quia non fuerit illi exitus liber? Ego vero non facio; qui hoc dicunt, videntur mihi errare.

nunc ego puto de stoicus dico qui existimo anima homo magnus pondus extero permaneo non possum et statim spargo quia non sum ille exitus liber ego verus non facio qui hic dico video ego erro


Ita dico, Lucili: sacer intra nos spiritus sedet, malorum honorumque nostrorum observator et custos. Hic prout a nobis tractatus est, ita nos ipse tractat. Bonus vero vir sine deo nemo est; an potest aliquis supra fortunam nisi ab illo adiutus exurgere? Ille dat consilia magnifica et erecta. In unoquoque virorum bonorum Quis deus incertum est, habitat deus.

ita dico lucilis sacer intra nos spiritus sedeo malus honor noster observator et custos hic prout ab nos tracto sum ita nos ipse tracto bonus verus vir sine deus nemo sum an possum aliquis supra fortuna nisi ab ille adiutus exurgeo ille do consilium magnificus et erigo in unoquoque vir bonus quis deus incertus sum habito deus


Alioquin ut scias subesse animis etiam in pessima abductis boni sensum nec ignorari turpe, sed neglegi; omnes peccata dissimulant et, quamvis feliciter cesserint, fructu illorum utuntur, ipsa subducunt. At bona conscientia prodire vult et conspici; ipsas nequitia tenebras timet.

alioqui ut scio subsum animus etiam in malus abduco bonus sensus neque ignoraris turpis sed neglego omnis pecco dissimulo et quivis feliciter cedo fructus ille uto ipse subduco at bonus conscientia prodeo volo et conspicio ipse nequitia tenebrae timeo


Non tantum praesentis, sed vigilantis est occasionem observare properantem. Itaque hanc circumspice, hanc si videris, prende et toto impetu, totis viribus id age, ut te istis officiis exuas.

non tantus praesum sed vigilo sum occasio observaris propero itaque hic circumspicio hic si video prehendo et totus impetus totus vis is ago ut tu iste officium exuo


Sic vivamus, sic loquamur; paratos nos inveniat atque inpigros fatum. Hic est magnus animus, qui se ei tradidit; at contra ille pusillus et degener, qui obluctatur et de ordine mundi male existimat et emendare mavult deos quam se. Vale.

sic vivo sic loquor paro nos invenio atque impiger fatum hic sum magnus animus qui sui is trado at contra ille pusillus et degener qui obluctor et de ordo mundus malus existimo et emendo malo deus quam sui val


Quemadmodum exhortaris, ut totius gentis ruinam obiectis corporibus excipiant et vita potius quam loco cedant? Dices: quod malum est, gloriosum non est; mors gloriosa est; mors ergo non malum? O efficacem contionem! Quis post hanc dubitet se infestis ingerere mucronibus et stans mori! At ille Leonidas quam fortiter illos adlocutus est! Sic, inquit, commilitones, prandete tamquam apud inferos cenaturi. Non in ore crevit cibus, non haesit in faucibus, non elapsus est manibus; alacres et ad prandium illi promiserunt et ad cenam.

quemadmodum exhortaris ut totus gens ruina objecta corpus excipio et vito potis quam locus cedo dico qui malus sum gloriosus non sum mors gloriosus sum mors ergo non malus o efficax contio quis post hic dubito sui infestus ingero mucro et sto morior at ille leonidas quam fortis ille alloquor sum sic inquam commilito prandeo tamquam apud inferi ceno non in os cerno cibus non haereo in fauces non elabor sum manus alacer et ad prandium ille promitto et ad cena


Propera ergo, Lucili carissime, et cogita quantum additurus celeritati fueris, si a tergo hostis instaret, si equitem adventare suspicareris ac fugientium premere vestigia. Fit hoc, premeris; accelera et evade, perduc te in tutum et subinde considera, quam pulchra res sit consummare vitam ante mortem, deinde expectare securum reliquam temporis sui partem, nihil sibi, in possessione beatae vitae positum, quae beatior non fit, si longior.

propero ergo lucilis carus et cogito quantus addo celeritas sum si ab tergum hostis insto si eques adventaris suspicor atque fugio premo vestigium fio hic premo accelero et evado perduco tu in tueor et subinde considero quam pulcher res sum consummaris vita ante mors deinde expecto securus reliquus tempus suus pars nihil sui in possessio beatus vita pono qui beo non fio si longus


Interrogas, quomodo haec animo pravitas fiat aversandi diem et totam vitam in noctem transferendi? Omnia vitia contra naturam pugnant, omnia debitum ordinem deserunt. Hoc est luxuriae propositum, gaudere perversis nec tantum discedere a recto, sed quam longissime abire, deinde etiam e contrario stare.

interrogo quomodo hic animus pravitas fio aversor dies et totus vita in nox transfero omnis vitio contra natura pugno omnis debeo ordo desero hic sum luxuria propono gaudeo perverto neque tantus discedo ab recingo sed quam longus abeo deinde etiam e contrarius sto


Hoc recte diceretur, nisi dissimilis esset gubernatoris condicio et sapientis. Huic enim propositum est in vita agenda non utique, quod temptat, efficere, sed omnia recte facere. Gubernatori propositum est utique navem in portum perducere. Artes ministrae sunt, praestare debent, quod promittunt. Sapientia domina reetrixque rectrixque est; artes serviunt vitae, sapientia imperat.

hic rectus dico nisi dissimilis sum gubernator condicio et sapio hic enim propono sum in vito ago non utique qui tento efficio sed omnis rectus facio gubernator propono sum utique navo in portus perduco ars minister sum praesto debeo qui promitto sapientia domina reetrixque rectrix sum ars servio vita sapientia impero


Finges autem non auro vel argento; non potest ex hac materia imago deo exprimi similis: cogita illos, cum propitii essent, fictiles fuisse. Vale.

fingo autem non aurum vel argentum non possum ex hic materia imago deus exprimo similis cogito ille cum propitius sum fictilis sum val


Ne illud quidem videtis, quam omnem invidiam maiores nostri dominis, omnem contumeliam servis detraxerint? Dominum patrem familiae appellaverunt, servos, quod etiam in mimis adhuc durat, familiares. Instituerunt diem festum, non quo solo cum servis domini vescerentur, sed quo utique; honores illis in domo gerere, ius dicere permiserunt et domum pusillam rem publicam esse iudicaverunt.

ne ille quidem video quam omnis invidia magnus noster dominus omnis contumelia servio detraho dominus pater familia appello servus qui etiam in mimus adhuc duro familiaris instituo dies festus non quo solum cum servio dominus vesco sed quo utique honor ille in domus gero ius dico permitto et domus pusillus res publicus sum judico


si vis vacare animo, aut pauper sis oportet aut pauperi similis. Non potest studium salutare fieri sine frugalitatis cura; frugalitas autem paupertas voluntaria est. Tolle itaque istas excusationes: Nondum habeo, quantum satis est; si ad illam summam pervenero, tunc me totum philosophiae dabo. Atqui nihil prius quam hoc parandum est, quod tu differs et post cetera paras; ab hoc incipiendum est. Parare, inquis, unde vivam volo. Simul et para et disce; si quid te vetat bene vivere, bene mori non vetat.

si volo vacaris animus aut pauper sum oportet aut pauper similis non possum studium salutaris fio sine frugalitas cura frugalitas autem paupertas voluntarius sum tollo itaque iste excusatio nondum habeo quantus satis sum si ad ille summa pervenio tunc ego totus philosophia do atqui nihil prior quam hic paro sum qui tu differo et post ceterus paro ab hic incipio sum pararis inquam unde vivo volo simul et paro et disco si quis tu veto bene vivo bene morior non veto


Bona autem omnia carere culpa decet; pura sunt, non corrumpunt animos, non sollicitant. Extollunt quidem et dilatant, sed sine tumore. Quae bona sunt fiduciam faciunt, divitiae audaciam. Quae bona sunt magnitudinem animi dant, divitiae insolentiam. Nihil autem alii est insolentia quam species magnitudinis falsa.

bonus autem omnis careo culpa decet purus sum non corrumpo animus non sollicito extollo quidem et dilato sed sine tumor qui bonus sum fiducia facio divitiae audacia qui bonus sum magnitudo animus do divitiae insolentia nihil autem alius sum insolentia quam species magnitudo fallo


Quomodo quisque potest, mi Lucili! Tu istic habes Aetnam, editum illum ac nobilissimum Siciliae montem, quem quare dixerit Messala unicum, sive Valgius, apud utrumque enim legi, non reperio, cum plurima loca evomant ignem, non tantum edita, quod crebrius evenit, videlicet quia ignis in altissimum effertur, sed etiam iacentia. Nos utcumque possumus, contenti sumus Bais, quas postero die quam adtigeram reliqui, locum ob hoc devitandum, cum habeat quasdam naturales dotes, quia illum sibi celebrandum luxuria desumpsit.

quomodo quisque possum ego lucilis tu istic habeo aetna edo ille atque nobilis sicilia mons qui quare dico messalla unicus sive valgus apud uterque enim lego non reperio cum multus locum evomo ignis non tantus edo qui creber evenio videlicet quia ignis in alo effero sed etiam iaceo nos utcumque possum contendo sum baiae qui posterus dies quam adtigeram reliquus locus ob hic devito cum habeo quidam natural doto quia ille sui celebro luxuria desumo


Haec discenda, immo ediscenda sunt; non debet excusationes vitio philosophia suggerere. Nullam habet spem salutis aeger, quem ad intemperantiam medicus hortatur. Vale.

hic disco immo edisco sum non debeo excusatio vitio philosophia suggero nullus habeo spes salus aeger qui ad intemperantia medicus hortor val


Nota habet sui quisque corporis vitia. Itaque alius vomitu levat stomachum, alius frequenti cibo fulcit, alius interposito ieiunio corpus exhaurit et purgat. Ii, quorum pedes dolor repetit, aut vino aut balineo abstinent. In cetera neglegentes huic, a quo saepe infestantur, occurrunt; sic in animo nostro sunt quaedam quasi causariae partes, quibus adhibenda curatio est.

nosco habeo suus quisque corpus vitio itaque alius vomo levo stomachus alius frequens cibus fulcio alius interpono jejunium corpus exhaurio et purgo ios qui pes dolor repeto aut vinum aut balineo abstineo in ceterus neglego hic ab quo saepe infesto occurro sic in animus noster sum quidam quasi causarius pars qui adhibeo curatio sum


Ad summa pervenit, qui scit, quo gaudeat, qui felicitatem suam in aliena potestate non posuit; sollicitus est et incertus sui, quem spes aliqua proritat, licet ad manum sit, licet non ex difficili petatur, licet numquam illum sperata deceperint.

ad summus pervenio qui scio quo gaudeo qui felicitas suus in alienus potestas non pono sollicitus sum et incertus suus qui spes aliqui prorito licet ad manus sum licet non ex difficilis peto licet numquam ille spero decipio


Epistulam tuam accepi post multos menses quam miseras. Supervacuum itaque putavi ab eo, qui adferebat, quid ageres quaerere. Valde enim bonae memoriae est, si meminit! Et tamen spero te sic iam vivere, ut ubicumque eris, sciam quid agas. Quid enim aliud agis quam ut meliorem te ipse cottidie facias, ut aliquid ex erroribus ponas, ut intellegas tua vitia esse, quae putas rerum? Quaedam enim locis et temporibus adscribimus. At illa, quocumque transierimus, secutura sunt.

epistula tuus accipio post multus mensis quam miser supervacuus itaque puto ab is qui affero quis ago quaero validus enim bonus memoria sum si memini et tamen spero tu sic iam vivo ut ubicumque sum scio quis ago quis enim alius ago quam ut bonus tu ipse cottidie facio ut aliquis ex error pono ut intellego tuus vitio sum qui puto res quidam enim locus et tempus adscribo at ille quicumque transeo sequor sum


Quae non audit, audisse se queritur. Quid in causa putas esse? Animus illi obstrepit. Hic placandus est, huius conpescenda seditio est, quem non est quod existimes placidum, si iacet corpus. Interdum quies inquieta est.

qui non audio audio sui queror quis in causa puto sum animus ille obstrepo hic placo sum hic conpescenda seditio sum qui non sum qui existimo placidus si iaceo corpus interdum quies inquietus sum


Quid, tu C. Marium semel consulem—unum enim consulatum accepit, ceteros rapuit—cum Teutonos Cimbrosque concideret, cum Iugurtham per Africae deserta sequeretur, tot pericula putas adpetisse virtutis instinctu? Marius exercitus, Marium ambitio ducebat.

quis tu que marius semel consul unus enim consulatus accipio ceterus rapio cum teutoni cimber concaedes cum jugurtha per africa desero sequor tot periculum puto adpeto virtus instinguo marius exercitus marius ambitio duco


Quemadmodum, inquit, editum animal intellectum habere aut salutaris aut mortiferae rei potest? Primum quaeritur, an intellegat, non quemadmodum intellegat. Esse autem illis intellectum ex eo apparet, quod nihil amplius, si intellexerint, facient. Quid est, quare pavonem, quare anserem gallina non fugiat, at tanto minorem et ne notum quidem sibi accipitrem? Quare pulli faelem timeant, canem non timeant? Apparet illis inesse nocituri scientiam non experimento collectam; nam antequam possint experisci, cavent.

quemadmodum inquam edo animal intellego habeo aut salutaris aut mortiferae res possum primus quaero an intellego non quemadmodum intellego sum autem ille intellego ex is appareo qui nihil amplus si intellego facio quis sum quare pavonem quare anser gallina non fugio at tantus paruus et ne notus quidem sui accipitro quaris pullus faelis timeo canis non timeo appareo ille insum noceo scientia non experimentum colligo nam antequam possum experisci caveo


Nescio, inquis, quomodo paupertatem iste laturus sit, si in illam inciderit. Nec ego, Epicure, an tuus iste pauper contempturus sit divitias, si in illas inciderit; itaque in utroque mens aestimanda est inspiciendumque, an ille paupertati indulgeat, an hic divitiis non indulgeat. Alioquin leve argumentum est bonae voluntatis grabatus aut pannus, nisi apparuit aliquem illa non necessitate pati, sed malle.

nescio inquam quomodo paupertas iste fero sum si in ille incido neque ego epicurus an tuus iste pauper contemno sum divitiae si in ille incido itaque in uterque mens aestimo sum inspicio an ille paupertas indulgeo an hic divitiae non indulgeo alioqui levis argumentum sum bonus voluntas grabatus aut pannus nisi appareo aliquis ille non necessitas patior sed malo


Ad supervacua sudatur. Illa sunt, quae togam conterunt, quae nos senescere sub tentorio cogunt, quae in aliena litora inpingunt. Ad manum est, quod sat est. Cui cum paupertate bene convenit, dives est. Vale.

ad supervacuus sudo ille sum qui toga contero qui nos senesco sub tentorius cogo qui in alienus litus inpingo ad manus sum qui satis sum qui cum paupertas bene convenio dives sum val


Ita tu non putas Regulum optasse, ut ad Poenos perveniret? Indue magni viri animum et ab opinionibus volgi secede paulisper. Cape, quantam debes, virtutis pulcherrimae ac magnificentissimae speciem, quae nobis non ture nec sertis, sed sudore et sanguine colenda est.

ita tu non puto regulis opto ut ad poeni pervenio induo magnus vir animus et ab opinio vulgus secedo paulisper capio quantus debeo virtus pulcher atque magnificentissimae species qui nos non tus neque serta sed sudor et sanguis colo sum


Ferae pericula, quae vident, fugiunt; cum effugere, securae sunt; nos et venturo torquemur et praeterito. Multa bona nostra nobis nocent, timoris enim tormentum memoria reducit, providentia anticipat. Nemo tantum praesentibus miser est. Vale.

fera periculum qui video fugio cum effugio securus sum nos et venio torqueo et praetereo multus bonus noster nos noceo timor enim tormentum memoria reduco provideo anticipo nemo tantus praesens miser sum val


Quartum locum habebit idos. Quid sit hoc idos, attendas oportet et Platoni inputes, non mihi, hanc rerum difficultatem. Nulla est autem sine difficultate subtilitas. Paulo ante pictoris imagine utebar. Ille cum reddere Vergilium coloribus vellet, ipsum intuebatur. Idea erat Vergilii facies, futuri operis exemplar. Ex hac quod artifex trahit et operi suo inposuit, idos est.

quartus locus habeo idos quis sum hic idos attendo oportet et plato inputo non ego hic res difficultas nullus sum autem sine difficultas subtilitas paulus ante pictor imago uto ille cum reddo vergilius color volo ipse intueor idea sum vergilius facies sum opus exemplar ex hic qui artifex traho et operio suus inpono idos sum


Pauper fiam; inter plures ero. Exul fiam; ibi me natum putabo, quo mittar. Alligabor; quid enim? Nunc solutus sum? Ad hoc me natura grave corporis mei pondus adstrinxit. Moriar; hoc dicis, desinam aegrotare posse, desinam alligari posse, desinam mori posse.

pauper fio inter multus sum exul fio ibi ego natus puto quo mitto alligo quis enim nunc soluo sum ad hic ego natura gravis corpus meus pondus astringo morior hic dico desino aegrotaris possum desino alligaris possum desino morior possum


Non est quod existimes magnis tantum viris hoc robur fuisse, quo servitutis humanae claustra perrumperent; non est quod iudices hoc fieri nisi a Catone non posse, qui quam ferro non emiserat animam manu extraxit. Vilissimae sortis homines ingenti impetu in tutum evaserunt, cumque e commodo mori non licuisset nec ad arbitrium suum instrumenta mortis eligere, obvia quaeque rapuerunt et quae natura non erant noxia, vi sua tela fecerunt.

non sum qui existimo magnus tantus vis hic robur sum quo servitus humanus claustra perrumpo non sum qui iudex hic fio nisi ab cato non possum qui quam ferrum non emitto anima manus extraho vilis sors homo ingens impetus in tueor evado cum e commodum morior non licet neque ad arbitrium suus instrumentum mors eligo obvius quisque rapio et qui natura non sum noxius vis suus telum facio


Nihil horum per se gloriosum est, nihil tamen sine his. Laudatur enim non paupertas, sed ille, quem paupertas non summittit nec incurvat. Laudatur non exilium, sed ille qui in exilium ivit tanquam misisset. Laudatur non dolor, sed ille, quem nihil coegit dolor. Nemo mortem laudat, sed eum, cuius mors ante abstulit animum quam conturbavit.

nihil hic per sui gloriosus sum nihil tamen sine hic laudo enim non paupertas sed ille qui paupertas non summitto neque incurvo laudo non exsilium sed ille qui in exsilium eo tamquam mitto laudo non dolor sed ille qui nihil cogo dolor nemo mors laudo sed is qui mors ante aufero animus quam conturbo


Quicquid inter vicina eminet, magnum est illic, ubi eminet. Nam magnitudo non habet modum certum; comparatio illam aut tollit aut deprimit. Navis, quae in flumine magna est, in mari parvula est. Gubernaculum, quod alteri navi magnum, alteri exiguum est.

quisquis inter vicinum emineo magnus sum illic ubi emineo nam magnitudo non habeo modus certus comparatio ille aut tollo aut deprimo nava qui in flumen magnus sum in mare parvulus sum gubernaculis qui alter no magnus alter exiguus sum


Numquid invidiosum est? In freto viximus, moriamur in portu. Neque ego suaserim tibi nomen ex otio petere, quod nec iactare debes nec abscondere. Numquam enim usque eo te abigam generis humani furore damnato, ut latebram tibi aliquam parari et oblivionem velim; id age, ut otium tuum non emineat, sed appareat.

numquid invidiosus sum in fretus vivo morior in portus neque ego suadeo tu nomen ex otium peto qui neque iactaris debeo neque abscondo numquam enim usque is tu abigo genus humanus furor damno ut latebra tu aliqui paro et oblivio volo is ago ut otium tuus non emineo sed appareo


Dum me illi paro, tu interim, qui potes, qui intellegis, unde quo evaseris, et ex eo suspicans, quousque sis evasurus, compone mores tuos, attolle animum, adversus formidata consiste. Numerare eos noli, qui tibi metum faciunt. Nonne videatur stultus, si quis multitudinem eo loco timeat, per quem transitus singulis est? Aeque ad tuam mortem multis aditus non est, licet illam multi minentur. Sic istuc natura disposuit: spiritum tibi tam unus eripiet quam unus dedit.

dum ego ille paro tu interim qui possum qui intellego unde quo evado et ex is suspicor quousque sum evado compono mos tuus attollo animus adverro formido consisto numeraris is nolo qui tu metus facio nonne video stultus si quis multitudo is locus timeo per qui transitus singuli sum aequus ad tuus mors multus aditus non sum licet ille multus mino sic iste natura dispono spiritus tu tam unus eripio quam unus do


Non educo sapientem ex hominum numero nec dolores ab illo sicut ab aliqua rupe nullum sensum admittente summoveo. Memini ex duabus illum partibus esse compositum; altera est inrationalis, haec mordetur, uritur, dolet; altera rationalis, haec inconcussas opiniones habet, intrepida est et indomita. In hac positum est summum illud hominis bonum. Antequam impleatur, incerta mentis volutatio est; cum vero perfectum est, inmota illa stabilitas est.

non educo sapio ex homo numerus neque dolor ab ille sicut ab aliqui rupes nullus sensus admitto summoveo memini ex duo ille pars sum compono alter sum inrational hic mordeo uro doleo alter rational hic inconcussus opinio habeo intrepidus sum et indomitus in hic pono sum superus ille homo bonus antequam impleo incertus mens volutatio sum cum verus perficio sum immotus ille stabilio sum


Mus syllaba est. Mus autem caseum rodit; syllaba ergo caseum rodit. Puta nunc me istuc non posse solvere. Quod mihi ex ista inscientia periculum inminet? Quod incommodum? Sine dubio verendum est, ne quando in muscipulo syllabas capiam aut ne quando, si neglegentior fuero, caseum liber comedat. Nisi forte illa acutior est collectio: Mus syllaba est. Syllaba autem caseum non rodit; mus ergo caseum non rodit.

mus syllaba sum mus autem caseus rodo syllaba ergo caseus rodo puta nunc ego iste non possum solvo qui ego ex iste insciens periculum inmino qui incommodus sinis dubius vereor sum ne quando in muscipulum syllaba capio aut ne quando si neglego sum caseus liber comedat nisus fors ille acuo sum collectio mus syllaba sum syllaba autem caseus non rodo mus ergo caseus non rodo


Persevera ut coepisti et quantum potes propera, quo diutius frui emendato animo et conposito possis. Frueris quidem etiam dum emendas, etiam dum conponis; alia tamen illa voluptas est, quae percipitur ex contemplatione mentis ab omni labe purae et splendidae.

persevero ut coepio et quantus possum propero quo diu fruor emendo animus et compositum possum fruor quidem etiam dum emo etiam dum conpono alius tamen ille voluptas sum qui percipio ex contemplatio mens ab omnis labes purus et splendidus


Quid autem stultius quam mirari id ullo die factum, quod omni potest fieri? Stat quidem terminus nobis, ubi illum inexorabilis fatorum necessitas fixit, sed nemo scit nostrum, quam prope versetur terminum. Sic itaque formemus animum, tamquam ad extrema ventum sit. Nihil differamus. Cotidie cum vita paria faciamus.

quis autem stultus quam miror is ullus dies facio qui omnis possum fio sto quidem terminus nos ubi ille inexorabilis fatum necessitas figo sed nemo scio nos quam prope verso terminus sic itaque formo animus tamquam ad exter venio sum nihil differo cottidie cum vito par facio


Miramur animalia quaedam, quae per medios ignes sine noxa corporum transeant; quanto hic mirabilior vir, qui per ferrum et ruinas et ignes inlaesus et indemnis evasit! Vides, quanto facilius sit totam gentem quam unum virum vincere? Haec vox illi communis est cum Stoico. Aeque et hic intacta bona per concrematas urbes fert. Se enim ipso contentus est. Hoc felicitatem suam fine designat.

miror animal quidam qui per medius ignis sine noxa corpus transeo quantus hic mirabilis vir qui per ferrum et ruina et ignis illaesus et indemnis evado video quantus facilis sum totus gens quam unus vir vinco hic vox ille communis sum cum stoicus aequus et hic intactus bonus per concremo urbs fero sui enim ipse contineo sum hic felicitas suus finis designo


Omnes autem istas arbores, quae, ut ita dicam, grandiscapiae sunt, ait aqua adiuvandas cisternina, quae si prodest, habemus pluviam in nostra potestate.

omnis autem iste arbor qui ut ita dico grandiscapius sum aio aqua adjuvo cisterninus qui si prodo habeo pluvia in noster potestas


Ne gratis Idomeneus in epistulam meam venerit) ipse eam de suo redimet. Ad hunc Epicurus illam nobilem sententiam scripsit, qua hortatur, ut Pythoclea locupletem non publica nec ancipiti via faciat. Si vis, inquit, Pythoclea divitem facere, non pecuniae adiciendum, sed cupiditati detrahendum est.

ne gratus idomeneus in epistula meus venio ipse is de suus redimo ad hic epicurus ille nobilis sententia scribo qui hortor ut pythoclea locupleto non publicus neque anceps via facio si volo inquam pythoclea dives facio non pecunia adicio sed cupiditas detraho sum


Alter adulescens decessit, alter senex, aliquis praeter hos infans, cui nihil amplius contigit quam prospicere vitam. Omnes hi aeque fuere mortales, etiam si mors aliorum longius vitam passa est procedere, aliorum in medio flore praecidit, aliorum interrupit ipsa principia.

alter adulescens decedo alter senex aliquis praeter hic infer qui nihil amplus contingo quam prospicio vita omnis hic aequus sum mortalis etiam si mors alius longus vita patior sum procedo alius in medium floreo praecido alius interrumpo ipse principia


Socrates potuit abstinentia finire vitam et inedia potius quam veneno mori. Triginta tamen dies in carcere et in expectatione mortis exegit, non hoc animo tamquam omnia fieri possent, tamquam multas spes tam longum tempus reciperet, sed ut praeberet se legibus, ut fruendum amicis extremum Socraten daret. Quid erat stultius quam mortem contemnere, venenum timere?

socrates possum abstinentia finio vita et inedia potis quam veneno morior triginta tamen dies in carcer et in expectatio mors exigo non hic animus tamquam omnis fio possum tamquam multus spes tam longus tempus recipio sed ut praebeo sui lex ut fruor amicus exter socrates do quis sum stultus quam mors contemno venenum timeo


Debeo hoc suburbano meo, quod mihi senectus mea, quocumque adverteram, apparuit. Conplectamur illam et amemus; plena est voluptatis, si illa scias uti. Gratissima sunt poma, cum fugiunt; pueritiae maximus in exitu decor est; deditos vino potio extrema delectat, illa quae mergit, quae ebrietati summam manum inponit.

debeo hic suburbanum meus qui ego senectus meus quicumque adverto appareo conplecto ille et amo plenus sum voluptas si ille scio uti gratus sum pomum cum fugio pueritia magnus in exeo decor sum dedo vinum potio exter delecto ille qui mergo qui ebrietas summa manus inpono


Vidi ego in funere suorum verendos, in quorum ore amor eminebat remota omni lugentium scaena, nihil erat nisi quod veris dabatur adfectibus. Est aliquis et dolendi decor; hic sapienti servandus est et quemadmodum in ceteris rebus, ita etiam in lacrimis aliquid sat est; inprudentium ut gaudia sic dolores exundavere.

video ego in funus suus vereor in qui os amor emineo remoueo omnis lugeo scaena nihil sum nisi qui verus do affectus sum aliquis et doleo decor hic sapio servo sum et quemadmodum in ceterus res ita etiam in lacrima aliquis satis sum imprudens ut gaudium sic dolor exundo


Immunes erant ab istis malis, qui nondum se deliciis solverant, qui sibi imperabant, sibi ministrabant. Corpora opere ac vero labore durabant aut cursu defatigati aut venatu aut tellure versanda. Exeipiebat excipiebat illos eibus cibus, qui nisi esurientibus placere non posset. Itaque nihil opus erat tam magna medicorum supelleetile supellectile nee nec tot ferramentis atque pyxidibus. Simplex erat ex causa simplici valitudo; multos morbos multa ferieula fericula feeerunt fecerunt.

immunis sum ab iste malus qui nondum sui deliciae solvo qui sui impero sui ministro corpus opus atque verus labor duro aut cursus defatigo aut venor aut tellus verso exeipiebat excipio ille eibus cibus qui nisi exsurio placeo non possum itaque nihil opus sum tam magnus medicus supelleetilis supellectilis nee neque tot ferramentum atque pyxis simplex sum ex causa simplex valetudo multus morbus multus ferieula fericulus feeerunt facio


Eo maiore animo ad emendationem nostri debemus accedere, quod semel traditi nobis boni perpetua possessio est; non dediscitur virtus. Contraria enim male in alieno haerent, ideo depelli et exturbari possunt; fideliter sedent, quae in locum suum veniunt. Virtus secundum naturam est, vitia inimica et infesta sunt.

eos magnus animus ad emendatio noster debeo accedo qui semel trado nos bonus perpetuus possessio sum non dedisco virtus contrarius enim malus in alienus haereo ideo depello et exturbaris possum fidelis sedeo qui in locus suus venio virtus secundus natura sum vitio inimicus et infestus sum


Iuvabat de aeternitate animarum quaerere, immo mehercules credere. Praebebam enim me facilem opinionibus magnorum virorum rem gratissimam promittentium magis quam probantium. Dabam me spei tantae. Iam eram fastidio mihi, iam reliquias aetatis infractae contemnebam in immensum illud tempus et in possessionem omnis aevi transiturus; cum subito experrectus sum epistula tua accepta et tam bellum somnium perdidi. Quod repetam, si te dimisero, et redimam.

juvo de aeternitas anima quaero immo hercules credo praebeo enim ego facilis opinio magnus vir res gratus promitto magis quam probo do ego spes tantus iam sum fastidium ego iam reliquiae aetas infringo contemno in immensus ille tempus et in possessio omnis aevum transeo cum subeo expergiscor sum epistula tuus accipio et tam bellum somnium perdo qui repeto si tu dimitto et redimo


Iam vero si cui contigit, ut illum senectus leniter emitteret non repente avolsum vitae, sed minutatim subductum; o ne illum agere gratias dis omnibus decet, quod satiatus ad requiem homini necessariam, lasso gratam perductus est. Vides quosdam optantes mortem, et quidem magis quam rogari solet vita. Nescio utros existimem maiorem nobis animum dare, qui deposcunt mortem an qui hilares eam quietique opperiuntur, quoniam illud ex rabie interdum ac repentina indignatione fit, haec ex iudicio certo tranquillitas est. Venit aliquis ad mortem iratus; mortem venientem nemo hilaris excipit, nisi qui se ad illam diu composuerat.

iam verus si qui contingo ut ille senectus lenis emitto non repens avulsus vita sed minutatim subduco o ne ille ago gratia deus omnis decet qui satio ad requies homo necessaria lasso gratus perduco sum video quidam opto mors et quidem magis quam rogaris soleo vito nescio uter existimo magnus nos animus do qui deposco mors an qui hilaris is quiesco opperior quoniam ille ex rabies interdum atque repentinus indignatio fio hic ex iudicium certus tranquillitas sum venio aliquis ad mors irascor mors venio nemo hilaris excipio nisi qui sui ad ille diu compono


Qui virtutem suam publicari vult, non virtuti laborat, sed gloriae. Non vis esse iustus sine gloria? At mehercules saepe iustus esse debebis cum infamia. Et tunc, si sapis, mala opinio bene parta delectet. Vale.

qui virtus suus publicaris volo non virtus laboro sed gloria non volo sum iustus sine gloria at hercules saepe iustus sum debeo cum infamia et tunc si sapio malus opinio bene pario delecto val


Epicurei duas partes philosophiae putaverunt esse, naturalem atque moralem; rationalem removerunt. Deinde cum ipsis rebus cogerentur ambigua secernere, falsa sub specie veri latentia coarguere, ipsi quoque locum, quem de iudicio et regula appellant, alio nomine rationalem induxerunt, sed eum accessionem esse naturalis partis existimant.

epicureus duo pars philosophia puto sum natural atque moral rational removeo deinde cum ipse res cogo ambiguus secerno fallo sub species verus lateo coarguo ipse quoque locus qui de iudicium et regula appello alius nomen rational induco sed is accessio sum natural pars existimo


Praeterea notat eum, quem nos dictatorem dicimus et in historiis ita nominari legimus, aput antiquos magistrum populi vocatum. Hodieque id extat in auguralibus libris, et testimonium est, quod qui ab illo nominatur, magister equitum est. Aeque notat Romulum perisse solis defectione; provocationem ad populum etiam a regibus fuisse; id ita in pontificalibus libris esse et alii quiqui putant et Fenestella.

praeterea noto is qui nos dictator dico et in historia ita nominaris lego aput antiqui magister populus voco hodie is extat in augural liber et testimonium sum qui qui ab ille nomino magister eques sum aequus noto romulis pereo sol defectio provocatio ad populus etiam ab rex sum is ita in pontificalis liber sum et alius quisquis puto et fenestella


Molestum est, inquis, mortem ante oculos habere. Primum ista tam seni ante oculos debet esse quam iuveni. Non enim citamur ex censu. Deinde nemo tam senex est, ut inprobe unum diem speret. Unus autem dies gradus vitae est.

molestus sum inquam mors ante oculus habeo primus iste tam senex ante oculus debeo sum quam juvenis non enim cito ex census deinde nemo tam senex sum ut improbus unus dies spero unus autem dies gradus vita sum


O terque quaterque beati. Quis ante ora patrum Troiae sub moenibus altis Contigit oppetere! Quid interest, optes hoc alicui an optabile fuisse fatearis?

o ter quater beati quis ante os pater troius sub moenia altus contingo oppeto quis intersum opto hic aliqui an optabilis sum fatearis


Hinc atque illinc philosopho manus auditor intentat et super ipsum caput mirantium turba consistit; non laudatur ille nunc, si intellegis, sed conclamatur. Relinquantur istae voces illis artibus, quae propositum habent populo placere; philosophia adoretur.

hinc atque illinc philosophus manus auditor intento et super ipse caput miro turba consisto non laudo ille nunc si intellego sed conclamo relinquo iste voco ille ars qui propono habeo populus placeo philosophia adoro


Numquid offenderis, si in consilium non venio tantum, sed advoco, et quidem prudentiores quam ipse sum, ad quos soleo deferre, si quid delibero? Epicuri epistulam ad hanc rem pertinentem lege, Idomeneo quae inscribitur, quem rogat, ut quantum potest fugiat et properet, antequam aliqua vis maior interveniat et auferat libertatem recedendi.

numquid offendo si in consilium non venio tantus sed advoco et quidem prudens quam ipse sum ad qui soleo defero si quis delibero epicurus epistula ad hic res pertineo lex idomeneus qui inscribo qui rogo ut quantus possum fugio et propero antequam aliqui volo magnus intervenio et aufero libertas recedo


non est quod invideas istis, quos magnos felicesque populus vocat, non est quod tibi compositae mentis habitum et sanitatem plausus excutiat, non est quod tibi tranquillitatis tuae fastidium faciat ille sub illis fascibus purpura cultus, non est quod fcliciorem feliciorem eum iudices cui summovetur, quam te quem lictor semita deicit. Si vis exercere tibi utile, nulli autem grave imperium, summove vitia.

non sum qui invideo iste qui magnus felix populus voco non sum qui tu compono mens habitus et sanitas plaudo excutio non sum qui tu tranquillitas tuus fastidium facio ille sub ille fascis purpura cultus non sum qui fcliciorem felix is iudex qui summoveo quam tu qui lictor semita deicio si volo exerceo tu utilis nullus autem gravis imperium summoveo vitio


Nunc manibus rapidis opus est, nunc arte magistra. Voluptas ex omni quaeritur. Nullum intra se manet vitium; in avaritiam luxuria praeceps est. Honesti oblivio invasit. Nihil turpest, cuius placet pretium. Homo, sacra res homini, iam per lusum ac iocum occiditur et quem erudiri ad inferenda accipiendaque vulnera nefas erat, is iam nudus inermisque producitur satisque spectaculi ex homine mors est.

nunc manus rapidus opus sum nunc ars magistro voluptas ex omnis quaero nullus intra sui maneo vitium in avaritia luxuria praeceps sum honestus oblivio invado nihil turpe qui placeo pretium homo sacer res homo iam per lusus atque iocus occaedes et qui erudio ad infero accipio vulnero nefas sum is iam nudus inermis produco sero spectaculum ex homo mors sum


Sequitur illud, quod me responsurum esse dicebam. Non adfligitur sapiens liberorum amissione, non amicorum. Eodem enim animo fert illorum mortem, quo suam expectat. Non magis hanc timet quam illam dolet. Virtus enim convenientia constat; omnia opera eius cum ipsa concordant et congruunt. Haec concordia perit, si animus, quem excelsum esse oportet, luctu aut desiderio summittitur. Inhonesta est omnis trepidatio et sollicitudo, in ullo actu pigritia. Honestum enim securum et expeditum est, interritum est, in procinctu stat.

sequor ille qui ego respondeo sum dico non affligo sapio liberi amissio non amicus eos enim animus fero ille mors quo suus expecto non magis hic timeo quam ille doleo virtus enim convenio consto omnis opus is cum ipse concordo et congruo hic concordia pereo si animus qui excello sum oportet luctus aut desiderium summitto inhonestus sum omnis trepidatio et sollicitudo in ullus actus pigritia honestus enim securus et expedio sum interritus sum in procingo sto


Quid ergo? Eadem faciemus, quae ceteri? Nihil inter nos et illos intererit? Plurimum. Dissimiles esse nos vulgo sciat, qui inspexerit propius. Qui domum intraverit, nos potius miretur quam supellectilem nostram. Magnus ille est, qui fictilibus sic utitur quemadmodum argento. Nec ille minor est, qui sic argento utitur quemadmodum fictilibus. Infirmi animi est pati non posse divitias.

quis ergo idem facio qui ceterus nihil inter nos et ille intersum multus dissimilis sum nos vulgo scio qui inspicio propius qui domus intro nos potis miro quam supellectilis noster magnus ille sum qui fictilis sic uto quemadmodum argentum neque ille paruus sum qui sic argentum uto quemadmodum fictilis infirmis animus sum patior non possum divitiae


Accidens est, inquit, sapientiae. Hoc ergo, quod vocas sapere, utrum facit sapientiam an patitur? Utroque modo corpus est. Nam et quod fit et quod facit, corpus est; si corpus est, bonum est. Unum enim illi deerat, quominus bonum esset, quod incorporale erat.

accido sum inquam sapientia hic ergo qui voco sapio utrum facio sapientia an patior uterque modo corpus sum nam et qui fio et qui facio corpus sum si corpus sum bonus sum unus enim ille desum quominus bonus sum qui incorporal sum


Quaedam admonitionem in philosophia desiderant, quaedam probationem et quidem multam, quia involuta sunt vixque summa diligentia ac summa subtilitate aperiuntur. Si probationes necessariae sunt, et decreta, quae veritatem argumentis colligunt. Quaedam aperta sunt, quaedam obscura: aperta, quae sensu conprehenduntur, quae memoria; obscura, quae extra haec sunt.

quidam admonitio in philosophia desidero quidam probatio et quidem multa quia involvo sum vix summus diligentia atque summus subtilitas aperio si probatio necessaria sum et decretum qui veritas argumentum colligo quidam apertus sum quidam obscurus apertus qui sentio comprehendo qui memoria obscurus qui extra hic sum


Ista, mi Lucili, condenda in animum sunt, ut contemnas voluptatem ex plurium adsensione venientem. Multi te laudant. Ecquid habes, cur placeas tibi, si is es, quem intellegant multi? Introrsus bona tua spectent. Vale.

iste ego lucilis condo in animus sum ut contemno voluptas ex multus adsensio venio multus tu laudo ecquis habeo cur placeo tu si is sum qui intellego multus introrsum bonus tuus specto val


At mehercule omnia tibi undique nuntiantur, et incendium domus et periculum liberorum et obsidio patriae et bonorum direptio; adice isto naufragia motusque terrarum et quicquid aliud timeri potest; inter ista districtus rebus nihil aliud quam animum oblectantibus vacas? Quid inter sapientiam et sapere intersit, inquiris? Nodos nectis ac solvis tanta mole impendente capiti tuo?

at hercules omnis tu undique nuntio et incendium domus et periculum liberi et obsidio patria et bonus direptio adicio iste naufragium moveo terra et quisquis alius timeo possum inter iste distringo res nihil alius quam animus oblecto vaco quis inter sapientia et sapio intersum inquiro nodus necto atque solvo tantus moles impendeo caput tuus


Adhibe diligentiam tuam et intuere, quid sint res nostrae, non quid vocentur; et scies plura mala contingere nobis quam accidere. Quotiens enim felicitatis et causa et initium fuit, quod calamitas vocabatur? Quotiens magna gratulatione excepta res gradum sibi struxit in praeceps et aliquem iam eminentem adlevavit etiamnunc, tamquam adhuc ibi staret, unde tuto cadunt?

adhibeo diligentia tuus et intueor quis sum res noster non quis voco et scio multus malus contingo nos quam accido quotiens enim felicitas et causa et initium sum qui calamitas voco quotiens magnus gratulatio excipio res gradus sui struo in praeceps et aliquis iam emineo adlevo etiamnum tamquam adhuc ibi sto unde tueor cado


Quare liberalia studia dicta sint, vides; quia homine libero digna sunt. Ceterum unum studium vere liberale est, quod liberum facit. Hoc est sapientiae, sublime, forte, magnanimum. Cetera pusilla et puerilia sunt; an tu quicquam in istis esse credis boni, quorum professores turpissimos omnium ac flagitiosissimos cernis? Non discere debemus ista, sed didicisse.

quaris liberalis studium dictum sum video quia homo liber dignus sum ceterum unus studium verus liberal sum qui liber facio hic sum sapientia sublimis fors magnanimus ceterus pusillus et puerilis sum an tu quisquam in iste sum credo bonus qui professor turpis omnis atque flagitiosus cerno non disco debeo iste sed disco


Quod Epicurus amico suo potuit promittere, hoc tibi promitto, Lucili. Habebo apud posteros gratiam, possum mecum duratura nomina educere. Vergilius noster duobus memoriam aeternam promisit et praestat: Fortunati ambo! Siquid mea carmina possunt. Nulla dies umquam memori vos eximet aevo, Dum domus Aeneae Capitoli immobile saxum Accolet imperiumque pater Romanus habebit.

qui epicurus amicus suus possum promitto hic tu promitto lucilis habeo apud posterus gratia possum ego duro nomen educo vergilius noster duo memoria aeternus promitto et praesto fortuno ambo siquis meus carmen possum nullus dies umquam memor tu eximo aevum dum domus aeneas capitolium immobilis saxum accolo imperium pater romanus habeo


Atqui vivere, Lucili, militare est. Itaque hi, qui iactantur et per operosa atque ardua sursum ac deorsum eunt et expeditiones periculosissimas obeunt, fortes viri sunt primoresque castrorum; isti, quos putida quies aliis laborantibus molliter habet, turturillae sunt, tuti contumeliae causa. Vale.

atqui vivo lucilis militaris sum itaque hic qui iacto et per operosus atque arduus sursum atque deorsum eo et expeditio periculosus obeo fortis vir sum primoris castrum iste qui putidus quies alius laboro mollis habeo turturilla sum tueor contumelia causa val


Ambitiosa non est fames, contenta desinere est; quo desinat, non nimis curat. Infelicis luxuriae ista tormenta sunt; quaerit, quemadmodum post saturitatem quoque esuriat, quemadmodum non impleat ventrem, sed farciat, quemadmodum sitim prima potione sedatam revocet. Egregie itaque Horatius negat ad sitim pertinere, quo poculo aqua aut quam eleganti manu ministretur. Nam si pertinere ad te iudicas, quam crinitus puer et quam perlucidum tibi poculum porrigat, non sitis.

ambitiosus non sum fames contineo desino sum quo desino non nimis curo infelix luxuria iste tormentum sum quaero quemadmodum post saturitas quoque exsurio quemadmodum non impleo venter sed farcio quemadmodum sitis primus potio sedo revoco egregius itaque horatius nego ad sitis pertineo quo poculum aqua aut quam elego manus ministro nam si pertineo ad tu iudico quam crinio puer et quam perlucidus tu poculum porrigo non sum


Ad illud nunc proprium incommodum revertamur: magnos cruciatus habet morbus. Sed hos tolerabiles intervalla faciunt. Nam summi doloris intentio invenit finem. Nemo potest valde dolere et diu; sic nos amantissima nostri natura disposuit, ut dolorem aut tolerabilem aut brevem faceret.

ad ille nunc proprius incommodus revorto magnus cruciatus habeo morbus sed hic tolerabilis intervallum facio nam superus dolor intentio invenio finis nemo possum validus doleo et diu sic nos amo noster natura dispono ut dolor aut tolerabilis aut brevis facio


Incipe ergo, mi Lucili, sequi horum consuetudinem et aliquos dies destina, quibus secedas a tuis rebus minimoque te facias familiarem; incipe cum paupertate habere commercium. Aude, hospes, contemnere opes et te quoque dignum Finge deo.

incipio ergo ego lucilis sequor hic consuetudo et aliquis dies destino qui secedo ab tuus res minimus tu facio familiaris incipio cum paupertas habeo commercium audeo hospes contemno ops et tu quoque dignus fingo deus


Vitam enim occupare satietas sui non potest tot res varias, magnas, divinas percensentem; in odium illam sui adducere solet iners otium. Rerum naturam peragranti numquam in fastidium veritas veniet; falsa satiabunt.

vita enim occuparis satietas suus non possum tot res vario magnus divino percenseo in odium ille suus duco soleo iners otium res natura peragro numquam in fastidium vereor venio fallo satio


Sed iam finis faciendus est et aliquid, ut institui, pro hac epistula dependendum. Id non de meo fiet; adhuc Epicurum complicamus, cuius hanc vocem hodierno die legi: Philosophiae servias oportet, ut tibi contingat vera libertas. Non differtur in diem, qui se illi subiecit et tradidit; statim circumagitur. Hoc enim ipsum philosophiae servire libertas est.

sed iam finis facio sum et aliquis ut instituo pro hic epistula dependeo is non de meus fio adhuc epicurus complicamus qui hic voco hodiernus dies lego philosophia servio oportet ut tu contingo verus libertas non differo in dies qui sui ille subicio et trado statim circumago hic enim ipse philosophia servio libertas sum


Nemo discit, ut si necesse fuerit, aequo animo in rosa iaceat, sed in hoc duratur, ut tormentis non summittat fidem, ut si necesse fuerit, stans etiam aliquando saucius pro vallo pervigilet et ne pilo quidem incumbat, quia solet obrepere interim somnus in aliquod adminiculum reclinatis.

nemo disco ut si necesse sum aequus animus in rodo jaceo sed in hic duro ut tormentum non summitto fides ut si necesse sum sto etiam aliquando saucius pro vallo pervigilo et ne pilo quidem incumbo quia soleo obrepo interim somnus in aliqui adminiculis reclino


Itaque hoc tibi philosophia praestabit, quo equidem nihil maius existimo: numquam te paenitebit tui. Ad hanc tam solidam felicitatem, quam tempestas nulla concutiat, non perducent te apte verba contexta et oratio fluens leniter. Eant, ut volent, dum animo compositio sua constet, dum sit magnus et opinionum securus et ob ipsa, quae aliis displicent, sibi placens, qui profectum suum vita aestimet et tantum scire se iudicet, quantum non cupit quantum non timet. Vale.

itaque hic tu philosophia praesto quo equidem nihil magnus existimo numquam tu paeniteo tuus ad hic tam solidus felicitas quam tempestas nullus concutio non perduco tu aptus verbum contexo et oratio fluo lenis eo ut volo dum animus compositio suus consto dum sum magnus et opinio securus et ob ipse qui alius displiceo sui placeo qui proficiscor suus vito aestimo et tantus scio sui iudico quantus non cupio quantus non timeo val


Quod frequenter mihi scribis, gratias ago. Nam quo uno modo potes, te mihi ostendis. Numquam epistulam tuam accipio, ut non protinus una simus. Si imagines nobis amicorum absentium iucundae sunt, quae memoriam renovant et desiderium falso atque inani solacio levant, quanto iucundiores sunt litterae, quae vera amici absentis vestigia, veras notas adferunt? Nam quod in conspectu dulcissimum est, id amici manus epistulae inpressa praestat, agnoscere.

qui frequens ego scribo gratia ago nam quo unus modo possum tu ego ostendo numquam epistula tuus accipio ut non protinus unus sum si imago nos amicus absentium iucundus sum qui memoria renovo et desiderium fallo atque inanis solacium levo quantus jucundus sum littera qui verus amicus absum vestigium verus nosco affero nam qui in conspectus dulcis sum is amicus manus epistula impressus praesto agnosco


Nec est, quare hoc inter nostra placita mireris; apud Epicurum duo bona sunt, ex quibus summum illud beatumque conponitur, ut corpus sine dolore sit, animus sine perturbatione. Haec bona non crescunt, si plena sunt. Quo enim crescet, quod plenum est? Dolore corpus caret; quid ad hanc accedere indolentiam potest? Animus constat sibi et placidus est; quid accedere ad hanc tranquillitatem potest?

neque sum quare hic inter noster placeo miror apud epicurus duo bonus sum ex qui superus ille beatus conpono ut corpus sine dolor sum animus sine perturbatio hic bonus non cresco si plenus sum quo enim cresco qui plenus sum dolor corpus careo quis ad hic accedo indolentia possum animus consto sui et placidus sum quis accedo ad hic tranquillitas possum


Nunc ergo ad id revertor, de quo desideras dici, quomodo ad nos prima boni honestique notitia pervenerit.

nunc ergo ad is revorto de quo desidero dico quomodo ad nos primus bonus honestus notitia pervenio


Qui multum habet, plus cupit; quod est argumentum nondum illum satis habere; qui satis habet, consecutus est, quod numquam diviti contigit, finem. An has ideo non putas esse divitias, quia propter illas nemo proscriptus est? Quia propter illas nulli venenum filius, nulli uxor inpegit? Quia in bello tutae sunt? Quia in pace otiosae? Quia nec habere illas periculosum est nec operosum disponere?

qui multus habeo multus cupio qui sum argumentum nondum ille satis habeo qui satis habeo consequor sum qui numquam dives contingo finis an hic ideo non puto sum divitiae quia propter ille nemo proscribo sum quia propter ille nullus venenum filius nullus uxor inpegit quia in bellum tueor sum quia in pax otiosus quia neque habeo ille periculosus sum neque operosus dispono


Hodie utrum tandem sapientiorem putas, qui invenit quemadmodum in inmensam altitudinem crocum latentibus fistulis exprimat, qui euripos subito aquarum impetu implet aut siccat et versatilia cenationum laquearia ita coagmentat, ut subinde alia facies atque alia succedat et totiens tecta quotiens fericula mutentur, an eum, qui et aliis et sibi hoc monstrat, quam nihil nobis natura durum ac difficile imperaverit, posse nos habitare sine marmorario ac fabro, posse nos vestitos esse sine commercio sericorum, posse nos habere usibus nostris necessaria, si contenti fuerimus iis quae terra posuit in summo? Quem si audire humanum genus voluerit, tam supervacuum sciet sibi cocum esse quam militem.

hodie utrum tandem sapio puto qui invenio quemadmodum in immensus altitudo crocum lateo fistulis exprimo qui euripus subeo aqua impetus impleo aut sicco et versatilis cenatio laquearia ita coagmento ut subinde alius facies atque alius succedo et totiens tectum quotiens fericulus muto an is qui et alius et sui hic monstro quam nihil nos natura durus atque difficilis impero possum nos habito sine marmorarius atque faber possum nos vestio sum sine commercium serica possum nos habeo usus noster necessarius si contendo sum is qui terra pono in superus qui si audio humanus genus volo tam supervacuus scio sui coquus sum quam miles


Non dubitas, an hoc sit bonum; dubitas an solum bonum sit. Si quis omnia alia habeat, valetudinem, divitias, imagines multas, frequens atrium, sed malus ex confesso sit, inprobabis illum. Item si quis nihil quidem eorum, quae rettuli, habeat, deficiatur pecunia, clientium turba, nobilitate et avorum proavorumque serie, sed ex confesso bonus sit, probabis illum. Ergo hoc unum est bonum hominis, quod qui habet, etiam si aliis destituitur laudandus est, quod qui non habet, in omnium aliorum copia damnatur ac reicitur.

non dubito an hic sum bonus dubito an solus bonus sum si quis omnis alius habeo valetudo divitiae imago multus frequens atrium sed malus ex confiteor sum inprobo ille item si quis nihil quidem is qui rettulis habeo deficio pecunia cliens turba nobilitas et avus proavus series sed ex confiteor bonus sum probo ille ergo hic unus sum bonus homo qui qui habeo etiam si alius destituo laudo sum qui qui non habeo in omnis alius copia damno atque reicio


Ergo ista praceeptiva praeceptiva pars summovenda est, quia quod paucis promittit, praestare omnibus non potest; sapientia autem omnes tenet.

ergo iste praceeptiva praeceptivus pars summoveo sum quia qui paucus promitto praesto omnis non possum sapientia autem omnis teneo


Quidam tamen augeri summum bonum iudicant, quia parum plenum sit fortuitis repugnantibus. Antipater quoque inter magnos sectae huius auctores aliquid se tribuere dicit externis, sed exiguum admodum. Vides autem quale sit die non esse contentum, nisi aliquis igniculus adluxerit. Quod potest in hac claritate solis habere scintilla momentum?

quidam tamen augeo superus bonus judico quia parum plenus sum fortuitus repugno antipater quoque inter magnus secta hic auctor aliquis sui tribuo dico externus sed exiguus admodum video autem qualis sum dies non sum contineo nisi aliquis igniculus adluceo qui possum in hic claritas sol habeo scintilla momentum


Idem evenire nobis puta: alios vita velocissime adduxit, quo veniendum erat etiam cunctantibus, alios maceravit et coxit. Quae, ut scis, non semper retinenda est. Non enim vivere bonum est, sed bene vivere. Itaque sapiens vivit, quantum debet, non quantum potest.

idem evenio nos puto alius vito velox adduco quo venio sum etiam cuncto alius macero et coquo qui ut scio non semper retineo sum non enim vivo bonus sum sed bene vivo itaque sapio vivo quantus debeo non quantus possum


Dicet aliquis nunc me vocare ad pilleum servos et dominos de fastigio suo deicere, quod dixi: colant potius dominum quam timeant. Ita inquit prorsus: colant tamquam clientes, tamquam salutatores? Hoc qui dixerit, obliviscetur id dominis parum non esse, quod deo sat est. Qui colitur, et amatur; non potest amor cum timore misceri.

dico aliquis nunc ego vocaris ad pilleum servus et dominus de fastigium suus deicio qui dico colo potis dominus quam timeo ita inquam prorsus colo tamquam cliens tamquam salutator hic qui dico obliviscor is dominus parum non sum qui deus satis sum qui colo et amo non possum amor cum timor misceo


Nemo non fortius ad id, cui se diu conposuerat, accessit et duris quoque, si praemeditata erant, obstitit. At contra inparatus etiam levissima expavit. Id agendum est, ne quid nobis inopinatum sit. Et quia omnia novitate graviora sunt, hoc cogitatio adsidua praestabit, ut nulli sis malo tiro.

nemo non fortis ad is qui sui diu conpono accedo et durus quoque si praemeditor sum obsto at contra imparatus etiam levis expavesco is ago sum ne quis nos inopinor sum et quia omnis novitas gravis sum hic cogitatio assiduus praesto ut nullus sum malus tiro


Quae causa in speculo imagines exprimat, sciet sapiens; illud tibi geometres potest dicere, quantum abesse debeat corpus ab imagine et qualis forma speculi quales imagines reddat. Magnum esse solem philosophus probabit; quantus sit, mathematicus, qui usu quodam et exercitatione procedit; sed ut procedat, impetranda illi quaedam principia sunt. Non est autem ars sui iuris, cui precarium fundamentum est.

qui causa in speculum imago exprimo scio sapio ille tu geometres possum dico quantus absum debeo corpus ab imago et qualis forma speculis qualis imago reddo magnus sum sol philosophus probo quantus sum mathematicus qui usus quidam et exercitatio procedo sed ut procedo impetro ille quidam principia sum non sum autem ars suus ius qui precarius fundamentum sum


Haec omnia mores spectant; itaque suo loco posita sunt. At quae a dialecticis contra hanc opinionem dicuntur, segreganda fuerunt et ideo seposita sunt. Nunc, quia omnia exigis, omnia quae dicunt persequar, deinde singulis occurram.

hic omnis mos specto itaque suus locus pono sum at qui ab dialectica contra hic opinio dico segrego sum et ideo sepono sum nunc quia omnis exigo omnis qui dico persequor deinde singuli occurro


Dissimilem te fieri multis oportet. Dum tibi tutum non est ad te recedere, circumspice singulos; nemo est, cui non satius sit cum quolibet esse quam secum. Tunc praecipue in te ipse secede, cum esse cogeris in turba; si bonus vir, si quietus, si temperans. Alioquin in turbam tibi a te recedendum est; istic malo viro propius es. Vale.

dissimilis tu fio multus oportet dum tu tueor non sum ad tu recedo circumspicio singuli nemo sum qui non sero sum cum quilibet sum quam sui tunc praecipuus in tu ipse secedo cum sum cogo in turba si bonus vir si quiesco si tempero alioqui in turba tu ab tu recedo sum istic malus vir propius sum val


Itinere confectus incommodo magis quam longo in Albanum meum multa nocte perveni; nihil habeo parati nisi me. Itaque in lectulo lassitudinem pono, hanc coci ac pistoris moram boni consulo. Mecum enim de hoc ipso loquor, quam nihil sit grave, quod leviter excipias, indignandum nihil nisi ipse indignando adstruas.

iter conficio incommodus magis quam longus in albanus meus multus nox pervenio nihil habeo paro nisi ego itaque in lectulus lassitudo pono hic coquus atque pistor mora bonus consulo ego enim de hic ipse loquor quam nihil sum gravis qui levis excipio indignor nihil nisi ipse indignor astruo


Nam quod ad illos pertinet, apud quos falso divitiarum nomen invasit occupata paupertas, sic divitias habent, quomodo habere dicimur febrem, cum illa nos habeat. E contrario dicere solemus: febris illum tenet. Eodem modo dicendum est: divitiae illum tenent. Nihil ergo monuisse te malim quam hoc, quod nemo monetur satis, ut omnia naturalibus desideriis metiaris, quibus aut gratis satis fiat aut parvo; tantum miscere vitia desideriis noli.

nam qui ad ille pertineo apud qui fallo divitiaris nomen invado occupo paupertas sic divitiae habeo quomodo habeo dico febris cum ille nos habeo e contrarius dico solo febris ille teneo eos modo dico sum divitiae ille teneo nihil ergo moneo tu malo quam hic qui nemo moneo satis ut omnis natural desiderium metiaris qui aut gratus satis fio aut parvus tantus misceo vitio desiderium nolo


Quod est falsum. Prima enim illa interrogatio conplectitur eum, qui est ebrius, non eum, qui futurus est. Plurimum enim interesse concedes et inter ebrium et ebriosum. Potest et qui ebrius est, tunc primum esse nec habere hoc vitium, et qui ebriosus est, saepe extra ebrietatem esse. Itaque id intellego, quod significari verbo isto solet, praesertim cum ab homine diligentiam professo ponatur et verba examinante. Adice nunc quod, si hoc intellexit Zenon et nos intellegere voluit, ambiguitate verbi quaesiit locum fraudi, quod faciendum non est, ubi veritas quaeritur.

qui sum falsus primus enim ille interrogatio conplecto is qui sum ebrius non is qui sum sum multus enim intersum concedo et inter ebrius et ebriosus possum et qui ebrius sum tunc primus sum neque habeo hic vitium et qui ebriosus sum saepe extra ebrietas sum itaque is intellego qui significo verbum iste soleo praesertim cum ab homo diligentia profiteor pono et verbum examino adicio nunc qui si hic intellego zeno et nos intellego volo ambiguitas verbum quaero locus fraus qui facio non sum ubi vereor quaero


Philosophiae tres partes esse dixerunt et maximi et plurimi auctores: moralem, naturalem, rationalem. Prima conponit animum. Secunda rerum naturam scrutatur. Tertia proprietates verborum exigit et structuram et argumentationes, ne pro vero falsa subrepant. Ceterum inventi sunt et qui in pauciora philosophiam et qui in plura diducerent.

philosophia tres pars sum dico et magnus et plurimus auctor moral natural rational primus conpono animus secundus res natura scrutor tertius proprietas verbum exigo et struo et argumentatio ne pro verus fallo subrepo ceterum invenio sum et qui in paucus philosophia et qui in multus diduco


Nihil agitis, inquit, quod negatis ullum esse aliud honesto bonum; non faciet vos haec munitio tutos a fortuna et inmunes. Dicitis enim inter bona esse liberos pios et bene moratam patriam et parentes bonos; horum pericula non potestis spectare securi. Perturbabit vos obsidio patriae, liberorum mors, parentum servitus.

nihil ago inquam qui nego ullus sum alius honestus bonus non facio tu hic munitio tueor ab fortuna et inmunes dico enim inter bonus sum liber pius et bene moror patria et parens bonus hic periculum non possum specto securus perturbo tu obsidio patria liberi mors parens servio


Non potest, inquam, tibi contingere res ista salva verecundia. Praeterea exercitatione opus est cotidiana et a rebus studium transferendum est ad verba. Haec autem etiam si aderunt et poterunt sine ullo tuo labore decurrere, tamen temperanda sunt. Nam quemadmodum sapienti viro incessus modestior convenit, ita oratio pressa, non audax. Summa ergo summarum haec erit: tardilocum esse te iubeo. Vale.

non possum inquam tu contingo res iste salvo verecundia praeterea exercitatio opus sum cottidianus et ab res studium transfero sum ad verbum hic autem etiam si adeo et possum sine ullus tuus labor decurro tamen tempero sum nam quemadmodum sapio vir incessus modestus convenio ita oratio premo non audax summus ergo summaris hic sum tardilocum sum tu iubeo val


Intervallis distinguimur, exitu aequamur. Hoc quod inter primum diem et ultimum iacet, varium incertumque est: si molestias aestimes, etiam puero longum, si velocitatem, etiam seni angustum. Nihil non lubricum et fallax et omni tempestate mobilius. Iactantur cuncta et in contrarium transeunt iubente fortuna, et in tanta volutatione rerum humanarum nihil cuiquam nisi mors certum est. Tamen de eo queruntur omnes, in quo uno nemo decipitur. Sed puer decessit. Nondum dico melius agi cum eo, qui cito vita defungitur; ad eum transeamus, qui consenuit.

intervallum distinguo exeo aequo hic qui inter primus dies et ulter iaceo varius incertus sum si molestia aestimo etiam puer longus si velocitas etiam senex angustus nihil non lubricus et fallax et omnis tempestas mobilis iacto cunctus et in contrarius transeo jubeo fortuna et in tantus volutatio res humanus nihil quisquam nisi mors certus sum tamen de is queror omnis in quo unus nemo decipio sed puer decedo nondum dico bonus ago cum is qui cito vito defungor ad is transeo qui consenesco


His te cogitationibus recrea et interim epistulis nostris vaca. Veniet aliquando tempus, quod nos iterum iungat ac misceat; quantulumlibet sit illud, longum faciet scientia utendi. Nam, ut Posidonius ait, unus dies hominum eruditorum plus patet quam inperitis longissima aetas.

hic tu cogitatio recreo et interim epistula noster vaco venio aliquando tempus qui nos iterum jungo atque misceo quantulus sum ille longus facio scientia uto nam ut posidonius aio unus dies homo eruditor multus pateo quam imperitus longus aetas


O pueriles ineptias! In hoc supercilia subduximus? In hoc barbam demisimus? Hoc est, quod tristes docemus et pallidi?

o puerilis ineptia in hic supercilium subduco in hic barba demitto hic sum qui tristis doceo et pallidus


Est aliqua inquit voluptas cognata tristitiae. Istuc nobis licet dicere, vobis quidem non licet. Unum bonum nostis voluptatem, unum malum dolorem; quae potest inter bonum et malum esse cognatio? Sed puta esse; nunc potissimum eruitur? Et ipsum dolorem scrutamur, an quid habeat iucundum circa se et voluptarium?

sum aliqui inquam voluptas cognatus tristitia iste nos licet dico tu quidem non licet unus bonus nosco voluptas unus malus dolor qui possum inter bonus et malus sum cognatio sed puto sum nunc potis eruo et ipse dolor scrutor an quis habeo iucundus circa sui et voluptarius


Finem omnium rerum specta, et supervacua dimittes. Fames me appellat; ad proxima quaeque porrigatur manus; ipsa mihi commendavit quodcumque comprendero.

finis omnis res specto et supervacuus dimitto fames ego appello ad propior quisque porrigo manus ipse ego commendo quicumque comprendero


Ceterum tam inprobi sunt tamque obliti, quo eant, quo illos singuli dies turbent, ut mirentur aliquid ipsos amittere amissuri uno die omnia. Quicquid est, dominus inscriberis, apud te est, tuum non est; nihil firmum infirmo, nihil fragili aeternum et invictum est. Tam necesse est perire quam perdere, et hoc ipsum, si intellegimus, solacium est. Aequo animo perde, pereundum est.

ceterum tam improbus sum tam obliuiscor quo eo quo ille singuli dies turbo ut miro aliquis ipse amitto amitto unus dies omnis quisquis sum dominus inscribo apud tu sum tuus non sum nihil firmum infirmo nihil fragilis aeternus et invictus sum tam necesse sum pereo quam perdo et hic ipse si intellego solacium sum aequus animus perdo pereo sum


Serpentem illam in Africa saevam et Romanis legionibus bello ipso terribiliorem frustra sagittis fundisque petierunt; ne Pythio quidem venerabilis erat, cum ingens magnitudo pro vastitate corporis solida ferrum et quicquid humanae torserant manus reiceret. Molaribus demum fracta saxis est. Et adversus mortem tu tam minuta iacularis? Subula leonem excipis? Acuta sunt ista, quae dicis: nihil est acutius arista. Quaedam inutilia et inefficacia ipsa subtilitas reddit. Vale.

serpens ille in africanus saevus et romanus legio bellum ipse terribilis frustra sagitta fundo peto ne pythius quidem venerabilis sum cum ingens magnitudo pro vastitas corpus solidus ferrum et quisquis humanus torqueo manus reicio molaris demum frango saxum sum et adverro mors tu tam minuo iacularis subula leo excipio acutus sum iste qui dico nihil sum acuo arista quidam inutilis et inefficacia ipse subtilitas reddo val


Non quaerit aeger medicum eloquentem, sed, si ita conpetit, ut idem ille, qui sanare potest, compte de iis, quae facienda sunt, disserat, boni consulet. Non tamen erit, quare gratuletur sibi, quod inciderit in medicum etiam disertum. Hoc enim tale est, quale si peritus gubernator etiam formosus est.

non quaero aeger medicus eloquor sed si ita conpeto ut idem ille qui sano possum como de is qui facio sum dissero bonus consulo non tamen sum quare gratulor sui qui incido in medicus etiam dissero hic enim talis sum qualis si pereo gubernator etiam formosus sum


Interdum ex re pulcherrima magnum gaudium etiam exiguo tempore ac brevi capitur, et quamvis fructus operis peracti nullus ad defunctum exemptumque rebus humanis pertineat, ipsa tamen contemplatio futuri operis iuvat, et vir fortis ac iustus, cum mortis suae pretia ante se posuit, libertatem patriae, salutem omnium, pro quibus dependit animam, in summa voluptate est et periculo suo fruitur.

interdum ex res pulcher magnus gaudium etiam exiguus tempus atque brevis capio et quivis fructus opus perago nullus ad defungor eximo res humanus pertineo ipse tamen contemplatio sum opus juvo et vir fortis atque iustus cum mors suus pretium ante sui pono libertas patria salus omnis pro qui dependo anima in summus voluptas sum et periculum suus fruor


Si illi credimus, Amicos incolumes cogitare melle ac placenta frui est; eorum, qui fuerunt, retractatio non sine acerbitate quadam iuvat. Quis autem negaverit haec acria quoque et habentia austeritatis aliquid stomachum excitare?

si ille credo amicus incolumis cogito mel atque placenta fruor sum is qui sum retractatio non sine acerbitas quidam juvo quis autem nego hic acer quoque et habeo austeritas aliquis stomachus excitaris


Quid tibi opus est, ut sis bonus? Velle. Quid autem melius potes velle quam eripere te huic servituti, quae omnes premit, quam mancipia quoque condicionis extremae et in his sordibus nata omni modo exuere conantur? Peculium suum, quod conparaverunt ventre fraudato, pro capite numerant; tu non concupisces qualiacumque ad libertatem pervenire, qui te in illa putas natum?

quis tu opus sum ut sum bonus volo quis autem bonus possum volo quam eripio tu hic servitus qui omnis premo quam mancipium quoque condicio exter et in hic sordes nata omnis modo exuo conor peculium suus qui conparo venter fraudo pro caput numero tu non concupisco qualiscumque ad libertas pervenio qui tu in ille puto natus


Detrahendas praeteritorum dolorum conquestiones puto et illa verba: Nulli umquam fuit peius. Quos cruciatus, quanta mala pertuli! Nemo me surrecturum putavit. Quotiens deploratus sum a meis, quotiens a medicis relictus! In eculeum inpositi non sic distrahuntur. Etiam si sunt vera ista, transierunt. Quid iuvat praeteritos dolores retractare et miserum esse, quia fueris? Quid, quod nemo non multum malis suis adicit et sibi ipse mentitur? Deinde quod acerbum fuit ferre, tulisse iucundum est; naturale est mali sui fine gaudere.

detraho praeteritor dolor conquestio puto et ille verbum nullus umquam sum malus qui cruciatus quantus malus pertulis nemo ego surgo puto quotiens deploro sum ab meus quotiens ab medicus relinquo in equuleus inpono non sic distraho etiam si sum verus iste transeo quis juvo praetereo dolor retractaris et miser sum quia sum quis qui nemo non multus malus suus adicio et sui ipse mentior deinde qui acerbus sum fero fero iucundus sum natural sum malus suus finis gaudeo


Puto, inter me teque conveniet externa corpori adquiri, corpus in honorem animi coli, in animo esse partes ministras, per quas movemur alimurque, propter ipsum principale nobis datas. In hoc principali est aliquid inrationale, est et rationale. Illud huic servit, hoc unum est, quod alio non refertur, sed omnia ad se refert. Nam illa quoque divina ratio omnibus praeposita est, ipsa sub nullo est; et haec autem nostra eadem est, quia ex illa est.

puto inter ego tu convenio externus corpus acquiro corpus in honor animus colo in animus sum pars ministro per qui moveo alo propter ipse principalis nos do in hic principal sum aliquis inrational sum et rational ille hic servio hic unus sum qui alius non refero sed omnis ad sui refero nam ille quoque divino ratio omnis praepono sum ipse sub nullus sum et hic autem noster idem sum quia ex ille sum


Est tanti, ut gratum invenias, experiri et ingratos. Nemo habet tam certam in beneficiis manum, ut non saepe fallatur; aberrent, ut aliquando haereant. Post naufragium maria temptantur. Faeneratorem non fugat a foro decoctor. Cito inerti otio vita torpebit, si relinquendum est, quicquid offendit; te vero benigniorem haec ipsa res faciat. Nam cuius rei eventus incertus est, id ut aliquando procedat, saepe temptandum est.

sum tantus ut gratus invenio experior et ingratus nemo habeo tam certus in beneficium manus ut non saepe fallo aberro ut aliquando haereo post naufragium mare tento faenerator non fugo ab forum decoctor cito iners otium vito torpeo si relinquo sum quisquis offendo tu verus benignus hic ipse res facio nam qui res evenio incertus sum is ut aliquando procedo saepe tento sum


Quare? inquis, desiderat enim explanationem ista vox. Quia semper illis inperfecta vita est. Non potest autem stare paratus ad mortem, qui modo incipit vivere. Id agendum est, ut satis vixerimus. Nemo hoc putat, qui orditur cum maxime vitam.

quaris inquam desidero enim explanatio iste vox quia semper ille imperfectus vito sum non possum autem sto paro ad mors qui modo incipio vivo is ago sum ut satis vivo nemo hic puto qui ordior cum magnus vita


Non tantum delectatus, sed gavisus sum. Quid ingenii iste habuit, quid animi! Dicerem, quid inpetus, si interquievisset, si ex intervallo surrexisset; nunc non fuit inpetus, sed tenor, conpositio virilis et sancta; nihilominus interveniebat dulce illud et loco lene. Grandis, erectus es; hoc te volo tenere, sic ire. Fecit aliquid et materia; ideo eligenda est fertilis, quae capiat ingenium, quae incitet.

non tantus delector sed gaudeo sum quis ingenium iste habeo quis animus dico quis impetus si interquiesco si ex intervallum surgo nunc non sum impetus sed tenor compositio virilis et sancio nihilominus intervenio dulcis ille et locus lenis grandis erigo sum hic tu volo teneo sic eo facio aliquis et materia ideo eligo sum fertilis qui capio ingenium qui incito


sapientia altius sedet nec manus edocet, animorum magistra est.

sapientia altus sedeo neque manus edoceo animus magistro sum


Sed molestum est, inquit, carere adsuetis voluptatibus, abstinere cibo, sitire, esurire. Haec prima abstinentia gravia sunt. Deinde cupiditas relanguescit ipsis per quae cupimus fatigatis ac deficientibus; inde morosus est stomachus, inde cuius fuit aviditas cibi, odium est. Desideria ipsa moriuntur. Non est autem acerbum carere eo, quod cupere desieris.

sed molestus sum inquam careo assuesco voluptas abstineo cibus sitio exsurio hic primus abstinentia gravis sum deinde cupiditas relanguesco ipse per qui cupio fatigo atque deficio inde morosus sum stomachus inde qui sum aviditas cibus odium sum desiderium ipse morior non sum autem acerbus careo is qui cupio desino


Quid vocentur Latine sophismata, quaesisti a me. Multi temptaverunt illis nomen inponere, nullum haesit, videlicet, quia res ipsa non recipiebatur a nobis nec in usu erat, nomini quoque repugnatum est. Aptissimum tamen videtur mihi, quo Cicero usus est: cavillationes vocat.

quis voco latinum sophisma quaero ab ego multus tento ille nomen inpono nullus haereo videlicet quia res ipse non recipio ab nos neque in usus sum nomen quoque repugno sum aptus tamen video ego quo cicero utor sum cavillatio voco


An profecturus sim nescio. Malo successum mihi quam fidem deesse. Nec desperaveris etiam diutinos aegros posse sanari, si contra intemperantiam steteris, si multa invitos et facere coegeris et pati. Ne de altero quidem satis fiduciae habeo, excepto eo, quod adhuc peccare erubescit. Nutriendus est hic pudor, qui quamdiu in animo eius duraverit, aliquis erit bonae spei locus. Cum hoc veterano parcius agendum puto, ne in desperationem sui veniat.

an proficio sum nescio malus successus ego quam fides desum neque despero etiam diutinus aeger possum sanaris si contra intemperantia sto si multus invitus et facio cogo et patior ne de alter quidem satis fiducia habeo excipio is qui adhuc peccaris erubesco nutrio sum hic pudor qui quamdiu in animus is duro aliquis sum bonus spes locus cos hic veteranus parcus ago puto ne in desperatio suus venio


Quid ergo? inquis, muta animalia perturbate et indisposite moventur? Dicerem illa perturbate et indisposite moveri, si natura illorum ordinem caperet; nunc moventur secundum naturam suam. Perturbatum enim id est, quod esse aliquando et non perturbatum potest; sollicitum est, quod potest esse securum. Nulli vitium est, nisi cui virtus potest esse; mutis animalibus talis ex natura sua motus est.

quis ergo inquam muto animal perturbo et indispositus moveo dico ille perturbo et indispositus moveo si natura ille ordo capio nunc moveo secundus natura suus perturbo enim is sum qui sum aliquando et non perturbo possum sollicitus sum qui possum sum securus nullus vitium sum nisi qui virtus possum sum mutus animal talis ex natura suus moueo sum


ergo et bona, primum quia contraria istis sunt, deinde quia eadem tibi indicia praestabunt. An non vides, quantum oculis det vigorem fortitudo? Quantam intentionem prudentia? Quantam modestiam et quietem reverentia? Quantam serenitatem laetitia? Quantum rigorem severitas? Quantam remissionem lenitas? Corpora ergo sunt, quae colorem habitumque corporum mutant, quae in illis regnum suum exercent.

ergo et bonus primus quia contrarius iste sum deinde quia idem tu indicium praesto an non video quantus oculus do vigor fortitudo quantus intentio prudentia quantus modestia et quies reverendus quantus serenitas laetitia quantus rigor severitas quantus remissio lenio corpus ergo sum qui color habeo corpus muto qui in ille regnum suus exerceo


Conversus ad ianuam Quis est iste? inquam, iste decrepitus et merito ad ostium admotus? Foras enim spectat. Unde istunc nactus es? Quid te delectavit alienum mortuum tollere? At ille Non cognoscis me? inquit. Ego sum Felicio, cui solebas sigillaria adferre. Ego sum Philositi vilici filius, deliciolum tuum. Perfecte, inquam, iste delirat. Pupulus etiam delicium meum factus est? Prorsus potest fieri; dentes illi cum maxime cadunt.

converro ad ianua quis sum iste inquam iste decrepitus et mereo ad ostium admoveo foras enim specto unde iste nanciscor sum quis tu delecto alienus mortuus tollo at ille non cognosco ego inquam ego sum felicio qui soleo sigillaria affero ego sum philositi vilicus filius deliciolum tuus perficio inquam iste deliro pupulus etiam delicium meus facio sum prorsus possum fio dens ille cum magnus cado


Quod maximum vinculum est ad bonam mentem, promisisti virum bonum, sacramento rogatus es. Deridebit te, si quis tibi dixerit mollem esse militiam et facilem. Nolo te decipi. Eadem honestissimi huius et illius turpissimi auctoramenti verba sunt: Uri, vinciri ferroque necari.

qui magnus vinculis sum ad bonus mens promitto vir bonus sacramentum rogo sum derideo tu si quis tu dico mollis sum militia et facilis nolo tu decipio idem honestus hic et ille turpis auctoramentum verbum sum uro vincio ferrum neco


Hoc aliquis secutus exemplar lapidem asperum aspero inposuit ad similitudinem dentium, quorum pars immobilis motum alterius exspectat; deinde utriusque attritu grana franguntur et saepius regeruntur, donec ad minutiam frequenter trita redigantur. Tum farinam aqua sparsit et adsidua tractatione perdomuit unxitque panem, quem primo cinis calidus et fervens testa percoxit, deinde fumi paulatim reperti et alia genera, quorum fervor serviret arbitrio. Non multum afuit, quin sutrinum quoque inventum a sapientibus diceret.

hic aliquis sequor exemplar lapis asperum asper inpono ad similitudo dens qui pars immobilis motus alter exspecto deinde uterque attero granum frango et saepis regero donec ad minutia frequens tero redigo tum farina aqua spargo et assiduus tractatio perdomo ungo panis qui primus cinis calidus et ferveo testa percoquo deinde fumus paulatim reperio et alius genus qui fervo servio arbitrium non multus asum quin sutrinus quoque invenio ab sapio dico


Subinde me de rebus singulis consulis oblitus vasto nos mari dividi. Cum magna pars consilii sit in tempore, necesse est evenire, ut de quibusdam rebus tunc ad te perferatur sententia mea, cum iam contraria potior est. Consilia enim rebus aptantur. Res nostrae feruntur, immo volvuntur. Ergo consilium nasci sub diem debet; et hoc quoque nimis tardum est; sub manu, quod aiunt, nascatur. Quemadmodum autem inveniatur, ostendam.

subinde ego de res singuli consul obliuiscor vasto nos mare divido cos magnus pars consilium sum in tempus necesse sum evenio ut de quidam res tunc ad tu perfero sententia meus cum iam contrarius potis sum consilium enim res apto res noster fero immo volvo ergo consilium nascor sub dies debeo et hic quoque nimis tardus sum sub manus qui aio nasco quemadmodum autem invenio ostendo


Hodiernum hoc est, quod apud Epicurum nanctus sum; soleo enim et in aliena castra transire, non tamquam transfuga, sed tamquam explorator.

hodiernus hic sum qui apud epicurus nanciscor sum soleo enim et in alienus castrum transeo non tamquam transfuga sed tamquam explorator


Ut scias autem hos sensus esse communes, natura scilicet dictante, apud poetam comicum invenies: Non est beatus, esse se qui non putat. Quid enim refert, qualis status tuus sit, si tibi videtur malus?

ut scio autem hic sensus sum communis natura scilicet dicto apud poeta comicus invenio non sum beatus sum sui qui non puto quis enim refero qualis status tuus sum si tu video malus


Tamen ego non inmerito dixeram cepisse me magnam ex epistula tua voluptatem; quamvis enim ex honesta causa inperitus homo gaudeat, tamen adfectum eius inpotentem et in diversum statim inclinaturum voluptatem voco, opinione falsi boni motam, inmoderatam et inmodicam.

tamen ego non immeritus dico capio ego magnus ex epistula tuus voluptas quivis enim ex honestus causa imperitus homo gaudeo tamen afficio is impotens et in diverto statim inclino voluptas voco opinio fallo bonus moveo immoderatus et immodicus


Sibi quisque nunc nominet eos, quibus scit et vinum male credi et sermonem bene, unum tamen exemplum, quod occurrit mihi, referam, ne intercedat Instruenda est enim vita exemplis inlustribus. Non semper confugiamus ad vetera.

sui quisque nunc nomino is qui scio et vinum malus credo et sermo bene unus tamen exemplum qui occurro ego refero ne intercedo instruo sum enim vito exemplum illustris non semper confugio ad vetero


Ceterum magnae indolis est ad ista non properare tamquam meliora, sed praeparari tamquam ad facilia. Et sunt, Lucili, facilia; cum vero multo ante meditatus accesseris, iucunda quoque; inest enim illis, sine qua nihil est iucundum, securitas.

ceterum magnus indoles sum ad iste non properaris tamquam bonus sed praepararis tamquam ad facilis et sum lucilis facilis cum verus multus ante meditor accedo iucundus quoque insum enim ille sine qui nihil sum iucundus securitas


Hanc itaque conpendiariam excogitavit: magna summa emit servos, unum, qui Homerum teneret, alterum, qui Hesiodum; novem praeterea lyricis singulos adsignavit. Magno emisse illum non est quod mireris; non invenerat, faciendos locavit. Postquam haec familia illi conparata est, coepit convivas suos inquietare. Habebat ad pedes hos, a quibus subinde cum peteret versus, quos referret, saepe in medio verbo excidebat.

hic itaque conpendiariam excogito magnus summus emo servus unus qui homerus teneo alter qui hesiodus novo praeterea lyricus singuli adsigno magnus emo ille non sum qui miror non invenio facio loco postquam hic familia ille conparo sum coepio convivo suus inquietaris habeo ad pes hic ab qui subinde cum peto verro qui refero saepe in medium verbum excido


Quid ad arcam tuam respicis? Emi non potest. Itaque in tabulas vanum coicitur nomen libertatis, quam nec qui emerunt, habent nec qui vendiderunt. Tibi des oportet istud bonum, a te petas.

quis ad arca tuus respicio emo non possum itaque in tabula vanus cojacio nomen libertas quam neque qui emo habeo neque qui vendo tu do oportet iste bonus ab tu peto


Error, inquit, est causa peccandi. Hunc nobis praecepta non detrahunt nec expugnant opiniones de bonis ac malis falsas. Concedo per se efficacia praecepta non esse ad evertendam pravam animi persuasionem; sed non ideo nihil ne aliis quidem adiecta proficiunt. Primum memoriam renovant; deinde quae in universo confusius videbantur, in partes divisa diligentius considerantur. Aut isto modo licet et consolationes dicas supervacuas et exhortationes; atqui non sunt supervacuae, ergo ne monitiones quidem.

error inquam sum causa pecco hic nos praecipio non detraho neque expugno opinio de bonus atque malus fallo concedo per sui efficacia praecipio non sum ad everto pravus animus persuasio sed non ideo nihil ne alius quidem adiicio proficio primus memoria renovo deinde qui in universus confundo video in pars divido diligo considero aut iste modo licet et consolatio dico supervacuus et exhortatio atqui non sum supervacuus ergo ne monitio quidem


Peperceram tibi et quicquid nodosi adhuc supererat, praeterieram, contentus quasi gustum tibi dare eorum, quae a nostris dicuntur, ut probetur virtus ad explendam beatam vitam sola satis efficax. Iubes me quicquid est interrogationum aut nostrarum aut ad traductionem nostram excogitatarum comprendere. Quod si facere voluero, non erit epistula, sed liber. Illud totiens testor, hoc me argumentorum genere non delectari. Pudet in aciem descendere pro dis hominibusque susceptam subula armatum.

parco tu et quisquis nodosus adhuc supersum praetereo contineo quasi gustus tu do is qui ab noster dico ut probo virtus ad expleo beatus vita solus satis efficax iubeo ego quisquis sum interrogatio aut nostraris aut ad traductio noster excogitataris comprehendo qui si facio volo non sum epistula sed liber ille totiens testo hic ego argumentor genus non delectaris pudeo in acies descendo pro deus homo suscipio subula armo


Ideo Heraclitus, cui cognomen fecit orationis obscuritas, Unus, inquit, dies par omni est. Hoc alius aliter excepit. Dixit enim parem esse horis, nec mentitur; nam si dies est tempus viginti et quattuor horarum, necesse est omnes inter se dies pares esse, quia nox habet, quod dies perdidit. Alius ait parem esse unum diem omnibus similitudine; nihil enim habet longissimi temporis spatium, quod non et in uno die invenias, lucem et noctem, et in aeternum dies vices plures facit istas, non alias contractior, alias productior.

ideo heraclitus qui cognomen facio oratio obscuritas unus inquam dies par omnis sum hic alius aliter excipio dico enim par sum hora neque mentior nam si dies sum tempus viginti et quattuor hora necesse sum omnis inter sui dies par sum quia nox habeo qui dies perdo alius aio par sum unus dies omnis similitudo nihil enim habeo longus tempus spatium qui non et in unus dies invenio lux et nox et in aeternus dies vicis multus facio iste non alius contraho alius produco