Ad Lucilium Epistulae Morales

CC BY 4.0 (estate-derived fields); included text keeps its per-record source license

Reuse requires the attribution line above (CC BY 4.0). Text records carry their own license_id; only open-display licenses appear in this file.

Licensed lexica and citation-only authorities are excluded from bulk dumps by construction — cite the authority, never reprint it.


Multa quam supervacua essent, non intelleximus, nisi deesse coeperunt; utebamur enim illis, non quia debebamus, sed quia habebamus. Quam multa autem paramus, quia alii paraverunt, quia apud plerosque sunt! Inter causas malorum nostrorum est, quod vivimus ad exempla, nec ratione conponimur sed consuetudine abducimur.

multus quam supervacuus sum non intellego nisi desum coepio uto enim ille non quia debeo sed quia habeo quam multus autem paro quia alius paro quia apud plerus sum inter causa malus noster sum qui vivo ad exemplum neque ratio conponimur sed consuetudo abduco


Ita dico, Lucili, et te in caelum compendiario voco.

ita dico lucilis et tu in caelum compendiarium voco


Venio nunc illo, quo me vocat expectatio tua. Ne extra rerum naturam vagari virtus nostra videatur, et tremet sapiens et dolebit et expallescet. Hi enim omnes corporis sensus sunt. Ubi ergo calamitas, ubi illud malum verum est? Illic scilicet, si ista animum detrahunt, si ad confessionem servitutis adducunt, si illi paenitentiam sui faciunt.

venio nunc ille quo ego voco expectatio tuus ne extra res natura vagaris virtus noster video et tremo sapio et doleo et expallesco hic enim omnis corpus sensus sum ubius ergo calamitas ubi ille malus verus sum illic scilicet si iste animus detraho si ad confessio servitus adduco si ille paenitentia suus facio


Eo autem magis te deterreo ab isto morbo, quod non potest tibi ista res contingere aliter quam si te pudere desierit; perfrices frontem oportet et te ipse non audias. Multa enim inobservatus ille cursus feret, quae reprehendere velis.

eos autem magis tu deterreo ab iste morbus qui non possum tu iste res contingo aliter quam si tu pudeo desino perfrico frons oportet et tu ipse non audio multus enim inobservatus ille curro fero qui reprehendo velis


Librorum istic inopiam esse querens. Non refert, quam multos, sed quam bonos habeas; lectio certa prodest, varia delectat. Qui, quo destinavit, pervenire vult, unam sequatur viam, non per multas vagetur. Non ire istuc, sed errare est.

liber istic inopia sum queror non refero quam multus sed quam bonus habeo lectio certus prodo vario delecto qui quo destino pervenio volo unus sequor via non per multus vago non eo iste sed erro sum


Pudet autem me generis humani, quotiens scholam intravi. Praeter ipsum theatrum Neapolitanorum, ut scis, transeundum est Metronactis petenti domum. Illud quidem fartum est et ingenti studio, quis sit pythaules bonus, iudicatur; habet tubicen quoque Graecus et praeco concursum. At in illo loco, in quo vir bonus quaeritur, in quo vir bonus discitur, paucissimi sedent, et hi plerisque videntur nihil boni negotii habere quod agant; inepti et inertes vocantur. Mihi contingat iste derisus; aequo animo audienda sunt inperitorum convicia et ad honesta vadenti contemnenda est ipse contemptus.

pudeo autem ego genus humanus quotiens schola intro praeter ipse theatrum neapolitanum ut scio transeo sum metronactis peto domus ille quidem farcio sum et ingens studium quis sum pythaulis bonus judico habeo tubicen quoque graecus et praeco concurro at in ille locus in quo vir bonus quaero in quo vir bonus disco paucus sedeo et hic plerusque video nihil bonus negotium habeo qui ago ineptus et iners voco ego contingo iste derideo aequus animus audio sum inperitor convicior et ad honestus vado contemno sum ipse contemno


In locum stili sermo successit, ex quo eam partem ad te perferam, quae in lite est. Te arbitrum addiximus. Plus negotii habes quam existimas; triplex causa est.

in locus stilis sermo succedo ex quo is pars ad tu perfero qui in lis sum tu arbiter addico multus negotium habeo quam existimo triplex causa sum


Inter reliqua hoc nobis praestitit natura praecipuum, quod necessitati fastidium excussit. Recipiunt supervacua dilectum: hoc parum decens, illud parum laudatum, oculos hoc meos laedit. Id actum est ab illo mundi conditore, qui nobis vivendi iura discripsit, ut salvi essemus, non ut delicati. Ad salutem omnia parata sunt et in promptu, deliciis omnia misere ac sollicite conparantur.

inter reliquus hic nos praesto natura praecipuus qui necessitas fastidium excutio recipio supervacuus dilectus hic parum decet ille parum laudo oculus hic meus laedo is ago sum ab ille mundus conditor qui nos vivo ius discribo ut salvus sum non ut delicatus ad salus omnis paro sum et in promptus deliciae omnis mitto atque sollicitus conparo


Quidam vitiis gloriantur; tu existimas aliquid de remedio cogitare, qui mala sua virtutum loco numerant? Ideo quantum potes, te ipse coargue, inquire in te; accusatoris primum partibus fungere, deinde iudicis, novissime deprecatoris. Aliquando te offende. Vale.

quidam vitium glorior tu existimo aliquis de remedium cogito qui malus suus virtus locus numero ideo quantus possum tu ipse coarguo inquiro in tu accusator primus pars fungor deinde judex novus deprecator aliquando tu offendo val


Quantus te populus moriturorum sequetur? Quantus comitabitur? Fortior, ut opinor, esses, si multa milia tibi commorerentur; atqui multa milia et hominum et animalium hoc ipso momento, quo tu mori dubitas, animam variis generibus emittunt. Tu autem non putabas te aliquando ad id perventurum, ad quod semper ibas? Nullum sine exitu iter est.

quantus tu populus morior sequor quantus comito fortis ut opinor sum si multus mille tu commorior atqui multus mille et homo et animal hic ipse momentum quo tu morior dubito anima varius genus emitto tu autem non puto tu aliquando ad is pervenio ad qui semper eo nullus sine exeo iter sum


Volo tibi Chrysippi quoque distinctionem indicare. Ait sapientem nulla re egere, et tamen multis illi rebus opus esse. Contra stulto nulla re opus est, nulla enim re uti scit, sed omnibus eget. Sapienti et manibus et oculis et multis ad cotidianum usum necessariis opus est, eget nulla re. Egere enim necessitatis est, nihil necesse sapienti est.

volo tu chrysippus quoque distinctio indico aio sapio nullus res ago et tamen multus ille res opus sum contra stultus nullus res opus sum nullus enim res uti scio sed omnis egeo sapio et manus et oculus et multus ad cottidianus usus necessarius opus sum egeo nullus res ago enim necessitas sum nihil necesse sapio sum


Leges, inquit, ut faciamus, quod oportet, non efficiunt, et quid aliud sunt quam minis mixta praecepta? Primum omnium ob hoc illae non persuadent, quia minantur, at haec non cogunt, sed exorant. Deinde leges a scelere deterrent, praecepta in officium adhortantur. His adice quod leges quoque proficiunt ad bonos mores, utique si non tantum imperant, sed docent.

lex inquam ut facio qui oportet non efficio et quis alius sum quam minae misceo praecipio primus omnis ob hic ille non persuadeo quia mino at hic non cogo sed exoro deinde lex ab scelus deterreo praecipio in officium adhortor hic adicio qui lex quoque proficio ad bonus mos utique si non tantus impero sed doceo


Deinde non est contentus his artibus, sed in pistrinum sapientem summittit. Narrat enim quemadmodum rerum naturam imitatus panem coeperit facere. Receptas, inquit, in os fruges concurrens inter se duritia dentium frangit, et quicquid excidit, ad eosdem dentes lingua refertur; tunc vero miscetur, ut facilius per fauces lubricas transeat. Cum pervenit in ventrem, aequali eius fervore concoquitur, tunc demum corpori accedit.

deinde non sum contineo hic ars sed in pistrinum sapio summitto narro enim quemadmodum res natura imitor panis coepio facio recipio inquam in os frugis concurro inter sui duritia dens frango et quisquis excido ad idem dens lingua refero tunc verus misceo ut facilis per fauces lubricus transeo cos pervenio in venter aequal is fervor concoquo tunc demum corpus accedo


Non parvo sibi constat homo gratus. Nihil carius aestimamus quam beneficium, quamdiu petimus, nihil vilius, cum accepimus. Quaeris quid sit, quod oblivionem nobis acceptorum faciat? Cupiditas accipiendorum. Cogitamus non quid inpetratum, sed quid petendum sit. Abstrahunt a recto divitiae, honores, potentia et cetera, quae opinione nostra cara sunt, pretio suo vilia.

non parvus sui consto homo gratus nihil carus aestimo quam beneficium quamdiu peto nihil vilis cum accipio quaero quis sum qui oblivio nos acceptor facio cupiditas accipio cogito non quis impetro sed quis peto sum abstraho ab recingo divitiae honor potentia et ceterus qui opinio noster carus sum pretium suus vilis


Agebat infelicem Alexandrum furor aliena vastandi et ad ignota mittebat. An tu putas sanum, qui a Graeciae primum cladibus, in qua eruditus est, incipit? Qui quod cuique optimum est, eripit, Lacedaemona servire iubet, Athenas tacere? Non contentus tot civitatium strage, quas aut vicerat Philippus aut emerat, alias alio loco proicit et toto orbe arma circumfert, nec subsistit usquam lassa crudelitas immanium ferarum modo, quae plus quam exigit fames mordent.

ago infelix alexander furor alienus vasto et ad ignotus mitto an tu puto sanus qui ab graecia primus clades in qui erudio sum incipio qui qui quisque bonus sum eripio lacedaemona servio iubeo athenae taceo non contineo tot civitas strages qui aut vinco philippus aut emo alius alius locus proicio et totus orbis arma circumfero neque subsisto usquam lasso crudelitas immanis ferus modo qui multus quam exigo fames mordeo


Si curari coeperimus, quando tot morborum tantas vires discutiemus? Nunc vero ne quaerimus quidem medicum, qui minus negotii haberet, si adhiberetur ad recens vitium. Sequerentur teneri et rudes animi recta monstrantem.

si curaris coepio quando tot morbus tantus vireo discutio nunc verus ne quaero quidem medicus qui paruus negotium habeo si adhibeo ad recens vitium sequor teneo et rudo animus recta monstro


Hoc nunc me existimas dicere, eos tantum perniciosos esse auribus nostris, qui voluptatem laudant, qui doloris metus, per se formidabiles res, incutiunt? Illos quoque nocere nobis existimo, qui nos sub specie Stoicae sectae hortantur ad vitia. Hoc enim iactant: solum sapientem et doctum esse amatorem. Solus sapit ad hanc artem; aeque conbibendi et convivendi sapiens est peritissimus. Quaeramus, ad quam usque aetatem iuvenes amandi sint.

hic nunc ego existimo dico is tantus perniciosus sum auris noster qui voluptas laudo qui dolor metus per sui formidabilis res incutio ille quoque noceo nos existimo qui nos sub species stoicus secta hortor ad vitio hic enim iacto solus sapio et doceo sum amator solus sapio ad hic ars aequus conbibo et convivo sapio sum pereo quaero ad quam usque aetas juvenis amo sum


Aspice illum, cui somnus laxae domus silentio quaeritur, cuius aures ne quis agitet sonus, omnis servorum turba conticuit et suspensum accedentium propius vestigium ponitur; huc nempe versatur atque illuc, somnum inter aegritudines levem captans.

aspicio ille qui somnus laxus domus silentium quaero qui auris ne quis agito sonus omnis servus turba conticesco et suspendo accedo propius vestigium pono huc nempe verso atque illic somnus inter aegritudo levo capto


Sed tamen re quoque ipsa esse laetus volo. Venit ad nos ex iis, quos amamus, etiam absentibus gaudium, sed id leve et evanidum; conspectus et praesentia et conversatio habet aliquid vivae voluptatis, utique si non tantum quem velis, sed qualem velis, videas. Adfer itaque te mihi ingens munus, et quo magis instes, cogita te mortalem esse, me senem.

sed tamen res quoque ipse sum laetus volo venio ad nos ex is qui amo etiam absum gaudium sed is levis et evanidus conspicio et praesens et conversatio habeo aliquis vivus voluptas utique si non tantus qui velis sed qual velis video affero itaque tu ego ingens munus et quo magis insto cogito tu mortal sum ego senex


Vult nos ab ebrietate deterrere Zenon, vir maximus, huius sectae fortissimae ac sanctissimae conditor. Audi ergo, quemadmodum colligat virum bonum non futurum ebrium: ebrio secretum sermonem nemo committit; viro autem bono committit; ergo vir bonus ebrius non erit. Quemadmodum opposita interrogatione simili derideatur, adtende. Satis est enim unam ponere ex multis: dormienti nemo secretum sermonem committit; viro autem bono committit; vir bonus ergo non dormit.

volo nos ab ebrietas deterreo zeno vir magnus hic secta fortis atque sancio conditor audio ergo quemadmodum colligo vir bonus non sum ebrius ebrius secerno sermo nemo committo vir autem bonus committo ergo vir bonus ebrius non sum quemadmodum oppono interrogatio similis derideo adtendo satis sum enim unus pono ex multus dormio nemo secerno sermo committo vir autem bonus committo vir bonus ergo non dormio


Artifices scaenici, qui imitantur adfectus, qui metum et trepidationem exprimunt, qui tristitiam repraesentant, hoc indicio imitantur verecundiam: deiciunt enim vultum, verba submittunt, figunt in terram oculos et deprimunt. Ruborem sibi exprimere non possunt; nec prohibetur hic nec adducitur. Nihil adversus haec sapientia promittit, nihil proficit; sui iuris sunt, iniussa veniunt, iniussa discedunt.

artifex scaenicus qui imito affectus qui metus et trepidatio exprimo qui tristitia repraesento hic indicium imito verecundia deicio enim vultus verbum summitto figo in terra oculus et deprimo rubor sui exprimo non possum neque prohibeo hic neque adduco nihil adverro hic sapientia promitto nihil proficio suus ius sum injussus venio injussus discedo


Permitte mihi hoc loco referre versum tuum, si prius admonuero, ut te iudices non aliis scripsisse ista, sed etiam tibi. Turpe est aliud loqui, aliud sentire; quanto turpius aliud scribere, aliud sentire! Memini te illum locum aliquando tractasse, non repente nos in mortem incidere, sed minutatim procedere; cotidie morimur.

permitto ego hic locus refero verro tuus si prior admoneo ut tu iudex non alius scribo iste sed etiam tu turpis sum alius loquor alius sentio quantus turpis alius scribo alius sentio memini tu ille locus aliquando tracto non repens nos in mors incido sed minutatim procedo cottidie morior


Duo illa bona superiora diversa sunt. Prima enim secundum naturam sunt: gaudere liberorum pietate, patriae incolumitate. Secunda contra naturam sunt: fortiter opstare tormentis et sitim perpeti morbo urente praecordia.

duo ille bonus superus diverto sum primus enim secundus natura sum gaudeo liberi pietas patria incolumitas secundus contra natura sum fortis opstaris tormentum et sitis perpetior morbus uro praecordia


Huius opus unum est de divinis humanisque verum invenire. Ab hac numquam recedit religio, pietas, iustitia et omnis alius comitatus virtutum consertarum et inter se cohaerentium. Haec docuit colere divina, humana diligere, et penes deos imperium esse, inter homines consortium. Quod aliquandiu inviolatum mansit, antequam societatem avaritia distraxit et paupertatis causa etiam is, quos fecit locupletissimos, fuit. Desierunt enim omnia possidere, dum volunt propria.

hic opus unus sum de divinus humanus verus invenio ab hic numquam recedo religio pietas iustitia et omnis alius comitor virtus consertaris et inter sui cohaereo hic doceo colo divino humanus diligo et penis deus imperium sum inter homo consortium qui aliquandiu inviolo maneo antequam societas avaritia distraho et paupertas causa etiam is qui facio locupletissimos sum desino enim omnis possideo dum volo proprius


Interdum enim enixe petimus id, quod recusaremus, si quis offerret. Haec sive levitas est sive vernilitas, punienda est annuendi facilitate. Multa videri volumus velle, sed nolumus. Recitator historiam ingentem attulit minutissime scriptam, artissimc artissime plicatam, et magna parte perlecta desinam, inquit, si vultis. Adclamatur recita, recita ab iis, qui illum ommutescere illic cupiunt. Saepe aliud volumus, aliud optamus et verum ne dis quidem dicimus, sed di aut non exaudiunt aut miserentur.

interdum enim enitor peto is qui recuso si quis offertor hic sive levitas sum sive vernilitas punior sum annuendi facilitas multus video volo volo sed nolo recitator historia ingens affero minuo scribo artissimc artus plicatam et magnus pars perlego desino inquam si volo adclamo recito recito ab is qui ille ommutescere illic cupio saepe alius volo alius opto et verus ne deus quidem dico sed deus aut non exaudio aut misereor


Haec tibi scribo is, qui Annaeum Serenum, carissimum mihi, tam inmodice flevi, ut, quod minime velim, inter exempla sim eorum, quos dolor vicit. Hodie autem factum meum damno et intellego maximam mihi causam sic lugendi fuisse, quod numquam cogitaveram mori eum ante me posse. Hoc unum mihi occurrebat, minorem esse et multo minorem, tamquam ordinem fata servarent.

hic tu scribo is qui annaeus serenus carus ego tam immodicus fleo ut qui paruus volo inter exemplum sum is qui dolor vinco hodie autem facio meus damnum et intellego maximus ego causa sic lugeo sum qui numquam cogito morior is ante ego possum hic unus ego occurro paruus sum et multus paruus tamquam ordo fatum servo


Hos tu existimas scire quemadmodum vivendum sit, qui nesciunt quando? Et hi mortem timent, in quam se vivi condiderunt? Tam infausti quam nocturnae aves sunt. Licet in vino unguentoque tenebras suas exigant, licet epulis et quidem in multa fericula discoctis totum perversae vigiliae tempus educant, non convivantur, sed iusta sibi faciunt. Mortuis certe interdiu parentatur.

hic tu existimo scio quemadmodum vivo sum qui nescio quando et hic mors timeo in quam sui vivo condo tam infaustus quam nocturnus aveo sum licet in vinum unguentum tenebrae suus exigo licet epulis et quidem in multus fericulus discoquo totus perverto vigilia tempus educo non convivo sed iustus sui facio morior certus interdiu parento


Cum iam eo processissent, ut mea nihil interesset, utrum irem an redirem, primum aequalitas illa, quae me corruperat, periit. Nondum erat tempestas, sed iam inclinatio maris ac subinde crebrior fluctus. Coepi gubernatorem rogare, ut me in aliquo litore exponeret. Aiebat illo aspera esse et inportuosa nec quicquam se aeque in tempestate timere quam terram.

cos iam is procedo ut meus nihil intersum utrum eo an redeo primus aequalitas ille qui ego conrumpo pereo nondum sum tempestas sed iam inclinatio mare atque subinde creber fluctus coepio gubernator rogo ut ego in aliquis litus expono aio ille asper sum et importuosus neque quisquam sui aequus in tempestas timeo quam terra


Nunc ad cotidianam stipem manum porrigis. Aurea te stipe implebo, et quia facta est auri mentio, accipe quemadmodum usus fructusque eius tibi esse gratior possit. Is maxime divitiis fruitur, qui minime divitiis indiget. Ede, inquis, auctorem. Ut scias quam benigni simus, propositum est aliena laudare; Epicuri est aut Metrodori aut alicuius ex illa officina.

nunc ad cottidianus stips manus porrigo aureus tu stipe impleo et quia facio sum aurum mentior accipio quemadmodum utor fruor is tu sum gratus possum is magnus divitiae fruor qui paruus divitiae indigeo edo inquam auctor ut scio quam benignus sum propono sum alienus laudo epicurus sum aut metrodorus aut aliquis ex ille officina


Efficias oportet, ut sciat pecuniam nec bonum nec malum esse; ostendas illi miserrimos divites. Efficias, ut quicquid publice expavimus, sciat non esse tam timendum quam fama circumfert, nec dolere nec mori; saepe in morte, quam pati lex est, magnum esse solacium, quod ad neminem redit; in dolore pro remedio futuram obstinationem animi, qui levius sibi facit, quicquid contumaciter passus est. Optimam doloris esse naturam, quod non potest nec qui extenditur magnus esse nec qui est magnus extendi; omnia fortiter excipienda, quae nobis mundi necessitas imperat.

efficio oportet ut scio pecunia neque bonus neque malus sum ostendo ille miser dives efficio ut quisquis publicus expavesco scio non sum tam timeo quam fama circumfero neque doleo neque morior saepe in mors quam patior lex sum magnus sum solacium qui ad nemo redeo in dolor pro remedium sum obstinatio animus qui levis sui facio quisquis contumax patior sum bonus dolor sum natura qui non possum neque qui extendo magnus sum neque qui sum magnus extendo omnis fortis excipio qui nos mundus necessitas impero


Sed non est nunc in hanc disputationem transeundum, quid sit iuris nostri, si providentia in imperio est, aut si fatorum series inligatos trahit, aut si repentina ac subita dominantur; illo nunc revertor, ut te moneam et exhorter, ne patiaris inpetum animi tui delabi et refrigescere. Contine illum et constitue, ut habitus animi fiat, quod est inpetus.

sed non sum nunc in hic disputatio transeo quis sum ius noster si provideo in imperium sum aut si fatum series inligo traho aut si repentinus atque subeo dominor ille nunc revorto ut tu moneo et exhortor ne patior impetus animus tuus delabor et refrigesco contineo ille et constituo ut habitus animus fio qui sum impetus


Dicunt, ut scis, Stoici nostri duo esse in rerum natura, ex quibus omnia fiant, causam et materiam. Materia iacet iners, res ad omnia parata, cessatura, si nemo moveat. Causa autem, id est ratio, materiam format et quocumque vult versat, ex illa varia opera producit. Esse ergo debet, unde fiat aliquid, deinde a quo fiat. Hoc causa est, illud materia.

dico ut scio stoicus noster duo sum in res natura ex qui omnis fio causa et materia materia iaceo iners res ad omnis paro cesso si nemo moveo causa autem is sum ratio materia formo et quicumque volo verso ex ille vario opus produco sum ergo debeo unde fio aliquis deinde ab quo fio hic causa sum ille materia


Praeterea ipsum de malis bonisque iudicium confirmatur officiorum exsecutione, ad quam praecepta perducunt. Utraque enim inter se consentiunt; nec illa possunt praecedere, ut non haec sequantur. Et haec ordinem sequuntur suum; unde apparet illa praecedere.

praeterea ipse de malus bonus iudicium confirmo officium exsecutio ad quam praecipio perduco uter enim inter sui consentio neque ille possum praecedo ut non hic sequor et hic ordo sequor suus unde appareo ille praecedo


Tu me, inquis, mones? Iam enim te ipse monuisti, iam correxisti? Ideo aliorum emendationi vacas? Non sum tam inprobus, ut curationes aeger obeam, sed tamquam in eodem valitudinario iaceam, de communi tecum malo conloquor et remedia communico. Sic itaque me audi, tamquam mecum loquar. In secretum te meum admitto et te adhibito mecum exigo.

tu ego inquam moneo iam enim tu ipse moneo iam corrigo ideo alius emendatio vaco non sum tam improbus ut curatio aeger obeo sed tamquam in idem valitudinario jaceo de communis tu malus conloquor et remedio communico sic itaque ego audio tamquam ego loquor in secerno tu meus admitto et tu adhibeo ego exigo


Postea videbimus, an tantum dis vacet, ut privatorum negotia procurent; interim illud scito, sive adsignati sumus, sive neglecti et fortunae dati, nulli te posse inprecari quicquam gravius, quam si inprecatus fueris, ut se habeat iratum.

postea video an tantus deus vaco ut privator negotium procuro interim ille scio sive adsigno sum sive neglego et fortuna do nullus tu possum inprecaris quisquam gravis quam si inpreco sum ut sui habeo irascor


Quid ergo nos sumus? Quid ista, quae nos circumstant, aiunt, sustinent? Tota rerum natura umbra est aut inanis aut fallax. Non facile dixerim, utris magis irascar, illis, qui nos nihil scire voluerunt, an illis, qui ne hoc quidem nobis reliquerunt, nihil scire. Vale.

quis ergo nos sum quis iste qui nos circumsto aio sustineo totus res natura umbra sum aut inanis aut fallax non facilis dico uter magis irasco ille qui nos nihil scio volo an ille qui ne hic quidem nos relinquo nihil scio val


Sed iam incipiamus epistulam conplicare. Prius, inquis, redde quod debes. Delegabo te ad Epicurum; ab illo fiet numeratio: Inmodica ira gignit insaniam. Hoc quam verum sit, necesse est scias, cum habueris et servum et inimicum.

sed iam incipio epistula conplicaris prior inquam reddo qui debeo delego tu ad epicurus ab ille fio numeratio immodicus ira gigno insanio hic quam verus sum necesse sum scio cum habeo et servus et inimicus


Multi sunt, qui ad id, quod non proposuerant scribere, alicuius verbi placentis decore vocentur, quod tibi non evenit; pressa sunt omnia et rei aptata. Loqueris quantum vis et plus significas quam loqueris. Hoc maioris rei indicium est; apparet animum quoque nihil habere supervacui, nihil tumidi.

multus sum qui ad is qui non propono scribo aliquis verbum placenta decus voco qui tu non evenio premo sum omnis et res apto loquor quantus volo et multus significo quam loquor hic magnus res indicium sum appareo animus quoque nihil habeo supervacuus nihil tumidus


Iam ab initio, si te bene novi, circumspicies, quid haec epistula munusculi attulerit. Excute illam, et invenies. Non est quod mireris animum meum; adhuc de alieno liberalis sum. Quare autem alienum dixi? Quicquid bene dictum est ab ullo, meum est. Istuc quoque ab Epicuro dictum est: Si ad naturam vives, numquam eris pauper; si ad opiniones, numquam eris dives.

iam ab initium si tu bene nosco circumspicio quis hic epistula munusculis affero excutio ille et invenio non sum qui miror animus meus adhuc de alienus liberalis sum quaris autem alienus dico quisquis bene dico sum ab ullus meus sum iste quoque ab epicurus dico sum si ad natura vivo numquam sum pauper si ad opinio numquam sum dives


Ipsa scilicet magnitudine. Nec hoc novum est, quaedam crescendo mutari. Infans fuit; factus est pubes, alia eius proprietas fit. Ille enim inrationalis est, hic rationalis. Quaedam incremento non tantum in maius exeunt, sed in aliud.

ipse scilicet magnitudo neque hic novus sum quidam cresco muto infer sum facio sum pubes alius is proprietas fio ille enim inrational sum hic rational quidam incrementum non tantus in magnus exeo sed in alius


Nulla res magis animis honesta induit dubiosque et in pravum inclinabilcs inclinabiles revocat ad rectum quam bonorum virorum conversatio. Paulatim enim descendit in pectora, et vim praeceptorum obtinet frequenter aspici, frequenter audiri.

nullus res magis animus honestus induo dubius et in pravus inclinabilcs inclinabilis revoco ad recingo quam bonus vir conversatio paulatim enim descendo in pectus et vis praeceptor obtineo frequens aspicio frequens audio


Cavillatoribus istis abunde responderimus. Sed non debet hoc nobis esse propositum arguta disserere et philosophiam in has angustias ex sua maiestate detrahere; quanto satius est ire aperta via et recta quam sibi ipsum flexus disponere, quos cum magna molestia debeas relegere? Neque enim quicquam aliud istae disputationes sunt quam inter se perite captantium lusus.

cavillator iste abunde respondeo sed non debeo hic nos sum propono arguo dissero et philosophia in hic angustiae ex suus maiestas detraho quantus sero sum eo apertus via et recta quam sui ipse flecto dispono qui cum magnus molestia debeo relego neque enim quisquam alius iste disputatio sum quam inter sui pereo capto lusus


Ariston Chius non tantum supervacuas esse dixit naturalem et rationalem, sed etiam contrarias. Moralem quoque, quam solam reliquerat, circumcidit; nam eum locum, qui monitiones continet, sustulit et paedagogi esse dixit, non philosophi, tamquam quidquam aliud sit sapiens quam humani generis paedagogus.

aristo chius non tantus supervacuus sum dico natural et rational sed etiam contrarius moral quoque quam solus relinquo circumcido nam is locus qui monitio contineo tollo et paedagogus sum dico non philosophus tamquam quisquam alius sum sapio quam humanus genus paedagogus


Omnes autem male habet ignorantia veri; tamquam ad bona feruntur decepti rumoribus, deinde mala esse aut inania aut minora quam speraverint, adepti ac multa passi vident. Maiorque pars miratur ex intervallo fallentia, et vulgo bona pro magnis sunt.

omnis autem malus habeo ignoro verus tamquam ad bonus fero decipio rumor deinde malus sum aut inanis aut parvus quam spero adipiscor atque multus patior video magnus pars miro ex intervallum fallo et vulgo bonus pro magnus sum


Inagitati terroribus, incorrupti voluptatibus nec mortem horrebimus nec deos; sciemus mortem malum non esse, deos malo non esse. Tam inbecillum est quod nocet quam cui nocetur, optima vi noxia carent.

inagitas terror incorruptus voluptas neque mors horreo neque deus scio mors malus non sum deus malus non sum tam imbecillus sum qui noceo quam qui noceo bonus vis noxius careo


Quid? Tu existimas ea tantum optabilia esse, quae per voluptatem et otium veniunt, quae excipiuntur foribus ornatis? Sunt quaedam tristis voltus bona. Sunt quaedam vota, quae non gratulantium coetu, sed adorantium venerantiumque celebrantur.

quis tu existimo is tantus optabilis sum qui per voluptas et otium venio qui excipio foris orno sum quidam tristis vultus bonus sum quidam veto qui non gratulor coitus sed adoro veneror celebro


Hoc, inquam, interest inter consummatae sapientiae virum et alium procedentis, quod inter sanum et ex morbo gravi ac diutino emergentem, cui sanitatis loco est levior accessio: hic nisi adtendit, subinde gravatur et in eadem revolvitur, sapiens recidere non potest, ne incidere quidem amplius. Corpori enim ad tempus bona valetudo est, quam medicus, etiam si reddidit, non praestat, saepe ad eundem, qui advocaverat, excitatur. Animus semel in totum sanatur.

hic inquam intersum inter consummo sapientia vir et alius procedo qui inter sanus et ex morbus gravis atque diutinus emergo qui sanitas locus sum levis accessio hic nisi adtendo subinde gravo et in idem revolvo sapio recido non possum ne incido quidem amplus corpus enim ad tempus bonus valetudo sum quam medicus etiam si reddo non praesto saepe ad idem qui advoco excito animus semel in totus sano


Non est virtus maior, quae longior. Iuppiter omnia habet, sed nempe aliis tradidit habenda; ad ipsum hic unus usus pertinet, quod utendi omnibus causa est. Sapiens tam aequo animo omnia apud alios videt contemnitque quam Iuppiter et hoc se magis suspicit, quod Iuppiter uti illis non potest, sapiens non vult.

non sum virtus magnus qui longus iuppiter omnis habeo sed nempe alius trado habeo ad ipse hic unus utor pertineo qui uto omnis causa sum sapio tam aequus animus omnis apud alius video contemno quam iuppiter et hic sui magis suspicio qui iuppiter uti ille non possum sapio non volo


Sed non praestat omnia: non est fortis oratio eius, quamvis elata sit; non est violenta nec torrens, quamvis effusa sit; non est perspicua, sed pura. Desideres, inquis, contra vitia aliquid aspere dici, contra pericula animose, contra fortunam superbe, contra ambitionem contumeliose, volo luxuriam obiurgari, libidinem traduci, inpotentiam frangi. Sit aliquid oratorie acre, tragice grande, comice exile. Vis illum adsidere pusillae rei, verbis; ille rerum se magnitudini addixit, eloquentiam velut umbram non hoc agens trahit.

sed non praesto omnis non sum fortis oratio is quivis effero sum non sum violentus neque torreo quivis effundo sum non sum perspicuus sed purus desidero inquam contra vitio aliquis asper dico contra periculum animosus contra fortuna superbus contra ambitio contumeliosus volo luxuria obiurgo libido traduco impotentia frango sum aliquis oratorius acer tragicus grandis comicus exilis volo ille assideo pusillus res verbum ille res sui magnitudo addico eloquentia velut umbra non hic ago traho


Ideo propera, Lucili mi, vivere et singulos dies singulas vitas puta. Qui hoc modo se aptavit, cui vita sua cotidie fuit tota, securus est; in spem viventibus proximum quodque tempus elabitur subitque aviditas et miserrimus ac miserrima omnia efficiens metus mortis. Inde illud Maecenatis turpissimum votum, quo et debilitatem non recusat et deformitatem et novissime acutam crucem, dummodo inter haec mala spiritus prorogetur:

ideo propero lucilis ego vivo et singuli dies singulus vito puto qui hic modo sui apto qui vito suus cottidie sum totus securus sum in spes vivo propior quisque tempus elabor subeo aviditas et miser atque miser omnis efficio metus mors indus ille maecenas turpis voveo quo et debilitas non recuso et deformitas et novus acutus crux dummodo inter hic malus spiritus prorogo


Recte ergo facies, si non videris istos, qui quantum dicant, non quemadmodum quaerunt, et ipse malueris, si necesse est, ut P. Vinicius dicere, qui titubat. Cum quaereretur, quomodo P. Vinicius diceret, Asellius ait: Tractim. Nam Geminus Varius ait: Quomodo istum disertum dicatis nescio; tria verba non potest iungere. Quidni malis tu sic dicere, quomodo Vinicius?

rectus ergo facies si non video iste qui quantus dico non quemadmodum quaero et ipse malo si necesse sum ut p vinicius dico qui titubo cos quaero quomodo p vinicius dico asellius aio tractim nam geminus varius aio quomodo iste dissero dico nescio tres verbum non possum iungo quis malus tu sic dico quomodo vinicius


At felicem illum homines et divitem vocant et consequi optant, quantum ille possidet. Fateor. Quid ergo? Tu ullos esse condicionis peioris existimas quam qui habent et miseriam et invidiam? Utinam qui divitias optaturi essent, cum divitibus deliberarent! Utinam honores petituri cum ambitiosis et summum adeptis dignitatis statum! Profecto vota mutassent, cum interim illi nova suscipiunt, cum priora damnaverint. Nemo enim est, cui felicitas sua, etiam si cursu venit, satis faciat. Queruntur et de consiliis et de processibus suis maluntque semper quae reliquerunt.

at felix ille homo et dives voco et consequor opto quantus ille possideo fateor quis ergo tu ullus sum condicio malus existimo quam qui habeo et miseria et invidia utinam qui divitiae opto sum cum dives delibero utinam honor peto cum ambitiosus et superus adeptis dignitas status profecto veto muto cum interim ille novo suscipio cum prior damno nemo enim sum qui felicitas suus etiam si cursus venio satis facio queror et de consilium et de processus suus malo semper qui relinquo


Haec, mi Lucili, tractemus, his formemus animum. Hoc est sapientia, hoc est sapere, non disputatiunculis inanibus subtilitatem vanissimam agitare. Tot quaestiones fortuna tibi posuit, nondum illas solvisti; iam cavillaris? Quam stultum est, cum signum pugnae acceperis, ventilare. Remove ista lusoria arma; decretoriis opus est. Dic, qua ratione nulla animum tristitia, nulla formido perturbet, qua ratione hoc secretarum cupiditatium pondus effundam. Agatur aliquid.

hic ego lucilis tracto hic formo animus hic sum sapientia hic sum sapio non disputatiunculis inanis subtilitas vanus agito tot quaestio fortuna tu pono nondum ille solvo iam cavillaris quam stultus sum cum signum pugna accipio ventilaris remus iste lusorium arma decretorius opus sum dico qui ratio nullus animus tristitia nullus formido perturbo qui ratio hic secretaris cupiditas pondus effundo ago aliquis


Necessarium ergo iudico, id quod tibi scripsi magnos viros saepe fecisse: aliquos dies interponere, quibus nos imaginaria paupertate exerceamus ad veram. Quod eo magis faciendum est, quod deliciis permaduimus et omnia dura ac difficilia iudicamus. Potius excitandus e somno et vellicandus est animus admonendusque naturam nobis minimum constituisse. Nemo nascitur dives. Quisquis exit in lucem, iussus est lacte et panno esse contentus; ab his initiis nos regna non capiunt. Vale.

necessarius ergo judico is qui tu scribo magnus vir saepe facio aliquis dies interpono qui nos imaginarius paupertas exerceo ad verus qui is magis facio sum qui deliciae permadesco et omnis durus atque difficilis judico potis excito e somnus et vellico sum animus admoneo natura nos paruus constituo nemo nascor dives quisquis exeo in lux iubeo sum lac et pannus sum contineo ab hic initium nos regnum non capio val


Quare ergo incredibilia ista sint aput eos, qui virtutem colunt, quom aput eos quoque reperiantur, aput quos voluptas imperavit? Hi quoque degeneres et humillimae mentis aiunt in summis doloribus, in summis calamitatibus sapientem nec miserum futurum nec beatum. Atqui hoc quoque incredibile est, immo incredibiles. Non video enim, quomodo non in infimum agatur e fastigio suo deiecta virtus. Aut beatum praestare debet, aut si ab hoc depulsa est, non prohibebit fieri miserum. Stans non potest mitti; aut vincatur oportet aut vincat.

quaris ergo incredibilis iste sum aput is qui virtus colo cum aput is quoque reperio aput qui voluptas impero hic quoque degenero et humilis mens aio in summus dolor in summus calamitas sapio neque miser sum neque beatus atqui hic quoque incredibilis sum immo incredibilis non video enim quomodo non in infimus ago e fastigium suus deicio virtus aut beatus praesto debeo aut si ab hic depello sum non prohibeo fio miser sto non possum mitto aut vinco oportet aut vinco


L. Piso, urbis custos, ebrius ex quo semel factus est, fuit. Maiorem noctis partem in convivio exigebat; usque in horam fere sextam dormiebat; hoc eius erat matutinum. Officium tamen suum, quo tutela urbis continebatur, diligentissime administravit. Huic et divus Augustus dedit secreta mandata, cum illum praeponeret Thraciae, quam perdomuit, et Tiberius proficiscens in Campaniam, cum multa in urbe et suspecta relinqueret et invisa.

l piso urbs custos ebrius ex quo semel facio sum sum magnus nox pars in convivium exigo usque in hora fere sextus dormio hic is sum matutinus officium tamen suus quo tutela urbs contineo diligens administro hic et divus augustus do secerno mandatum cum ille praepono thracia quam perdomo et tiberis proficiscor in campania cum multus in urbs et suspicio relinquo et invideo


Cum peteres Siciliam, traiecisti fretum. Temerarius gubernator contempsit austri minas, ille est enim, qui Siculum pelagus exasperet et in vertices cogat; non sinistrum petit litus, sed id, a quo propior Charybdis maria convolvit. At ille cautior peritos locorum rogat, quis aestus sit, quae signa dent nubes; longe ab illa regione verticibus infami cursum tenet. Idem facit sapiens; nocituram potentiam vitat, hoc primum cavens, ne vitare videatur. Pars enim securitatis et in hoc est, non ex professo eam petere, quia, quae quis fugit, damnat.

cos peto sicilia transjacio fretus temerarius gubernator contemno auster minae ille sum enim qui siculis pelagus exaspero et in vertex cogo non sinister peto litus sed is ab quo propior charybdis mare convolvo at ille caveo pereo locus rogo quis aestus sum qui signum do nubes longus ab ille regio vertex infamis cursus teneo idem facio sapio noceo potentia vito hic primus caveo ne vitaris video pars enim securitas et in hic sum non ex profiteor is peto quia qui quis fugio damno


Sed primi mortalium quique ex his geniti naturam incorrupti sequebantur, eundem habebant et ducem et legem, commissi melioris arbitrio. Naturae est enim potioribus deteriora summittere. Mutis quidem gregibus aut maxima corpora praesunt aut vehcmentissima vehementissima. Non praecedit armenta degener taurus, sed qui magnitudine ac toris ceteros mares vicit. Elephantorum gregem excelsissimus ducit; inter homines pro summo est optimum. Animo itaque rector eligebatur, ideoque summa felicitas erat gentium, in quibus non poterat potentior esse nisi melior. Tuto enim quantum vult potest, qui se nisi quod debet non putat posse.

sed primus mortalis quisque ex hic gigno natura incorruptus sequor idem habeo et dux et lex committo bonus arbitrium natura sum enim potis deterior summitto muta quidem grex aut maximus corpus praesum aut vehcmentissima vehemens non praecedo armentum degener taurus sed qui magnitudo atque torus ceterus maris vinco elephantor grex excello duco inter homo pro superus sum bonus animus itaque rector eligo ideo summus felicitas sum gens in qui non possum possum sum nisi bonus tueor enim quantus volo possum qui sui nisi qui debeo non puto possum


Exulto, quotiens epistulas tuas accipio. Inplent enim me bona spe et iam non promittunt de te, sed spondent. Ita fac, oro atque obsecro. Quid enim habeo melius, quod amicum rogem, quam quod pro ipso rogaturus sum? Si potes, subduc te istis occupationibus; si minus, eripe. Satis multum temporis sparsimus; incipiamus vasa in senectute colligere.

exulciscor quotiens epistula tuus accipio inpleo enim ego bonus spes et iam non promitto de tu sed spondeo ita facio oro atque obsecro quis enim habeo bonus qui amicus rogo quam qui pro ipse rogo sum si possum subduco tu iste occupatio si paruus eripio satis multus tempus spargo incipio vasum in senectus colligo


At nunc quis est, qui sic lavari sustineat? Pauper sibi videtur ac sordidus, nisi parietes magnis et pretiosis orbibus refugerunt, nisi Alexandrina marmora Numidicis crustis distincta sunt, nisi illis undique operosa et in picturae modum variata circumlitio praetexitur, nisi vitro absconditur camera, nisi Thasius lapis, quondam rarum in aliquo spectaculum templo, piscinas nostras circumdedit, in quas multa sudatione corpora exinanita demittimus, nisi aquam argentea epitonia fuderunt.

at nunc quis sum qui sic lavaris sustineo pauper sui video atque sordidus nisi paries magnus et pretiosus orbis refugio nisi alexandrinus marmoro numidicus crusta distinguo sum nisi ille undique operosus et in pingo modus vario circumlitio praetexo nisi vitrum abscondo camera nisi thasius lapis quondam raris in aliquis spectaculum templum piscina noster circumdo in qui multus sudatio corpus exinanio demitto nisi aqua argenteus epitonium fundo


Natura autem hoc, quod vides, regnum mutationibus temperat; nubilo serena succedunt; turbantur maria, cum quieverunt; fiant in vicem venti; noctem dies sequitur; pars caeli consurgit, pars mergitur. Contrariis rerum aeternitas constat.

natura autem hic qui video regnum mutatio tempero nubilus serenus succedo turbo mare cum quiesco fio in vicis venio nox dies sequor pars caelum consurgo pars mergo contrarius res aeternitas consto


Hoc ergo cogita, hunc esse sapientiae effectum, gaudii aequalitatem. Talis est sapientis animus, qualis mundus super lunam; semper illic serenum est. Habes ergo et quare velis sapiens esse, si numquam sine gaudio est. Gaudium hoc non nascitur nisi ex virtutum conscientia.

hic ergo cogito hic sum sapientia efficio gaudium aequalitas tal sum sapio animus qualis mundus super luna semper illic serenus sum habeo ergo et quare velis sapio sum si numquam sine gaudium sum gaudium hic non nascor nisi ex virtus conscientia


Posidonius non tantum praeceptionem, nihil enim nos hoc verbo uti prohibet, sed etiam suasionem et consolationem et exhortationem necessariam iudicat. His adicit causarum inquisitionem, aetiologian quam quare nos dicere non audeamus, cum grammatici, custodes Latini sermonis, suo iure ita appellent, non video. Ait utilem futuram et descriptionem cuiusque virtutis; hanc Posidonius ethologian vocat, quidam characterismon appellant, signa cuiusque virtutis ac vitii et notas reddentem, quibus inter se similia discriminentur.

posidonius non tantus praeceptio nihil enim nos hic verbum uti prohibeo sed etiam suasio et consolatio et exhortatio necessaria iudico hic adicio causaris inquisitio aetiologia quam quare nos dico non audeo cum grammaticus custos latinum sermo suus ius ita appello non video aio utilis sum et descriptio quisque virtus hic posidonius ethologia voco quidam characterismos appello signum quisque virtus atque vitium et nosco reddo qui inter sui similis discrimino


Nam hoc scis, puto, Platoni diligentiae suae beneficio contigisse, quod natali suo decessit et annum unum atque octogensimum inplevit sine ulla deductione. Ideo magi, qui forte Athenis erant, inmolaverunt defuncto, amplioris fuisse sortis quam humanae rati, quia consummasset perfectissimum numerum, quem novem novies multiplicata conponunt. Non dubito, quin paratus sit et paucos dies ex ista summa et sacrificium remittere.

nam hic scio puto plato diligentia suus beneficium contingo qui natalis suus decedo et annus unus atque octogensimum inpleo sine ullus deductio ideo magus qui fors athenae sum inmolaverunt defungor amplus sum sors quam humanus reor quia consummo perficio numerus qui novo novies multiplico conpono non dubito quin paro sum et paucus dies ex iste summus et sacrificium remitto


His ego instinctus abstinere animalibus coepi, et anno peracto non tantum facilis erat mihi consuetudo, sed dulcis. Agitatiorem mihi animum esse credebam, nec tibi hodie adfirmaverim, an fuerit. Quaeris, quomodo desierim? In primum Tiberii Caesaris principatum iuventae tempus inciderat. Alienigena tum sacra movebantur, sed inter argumenta superstitionis ponebatur quorundam animalium abstinentia. Patre itaque meo rogante, qui non calumniam timebat, sed philosophiam oderat, ad pristinam consuetudinem redii. Nec difficulter mihi, ut inciperem melius cenare, persuasit.

hic ego instinguo abstineo animal coepio et annus perago non tantus facilis sum ego consuetudo sed dulcis agito ego animus sum credo neque tu hodie adfirmo an sum quaero quomodo desino in primus tiberius caesar principatus juventa tempus incido alienigenus tum sacer moveo sed inter argumentum superstitio pono quidam animal abstinentia pater itaque meus rogo qui non calumnia timeo sed philosophia odi ad pristinus consuetudo redeo neque difficilis ego ut incipio bonus ceno persuadeo


Aliquod enim experimentum animi sumpsi subito; hoc enim est simplicius et verius. Nam ubi se praeparavit et indixit sibi patientiam, non aeque apparet, quantum habeat verae firmitatis; illa sunt certissima argumenta, quae ex tempore dedit, si non tantum aequus molestias, sed placidus aspexit; si non excanduit, non litigavit; si quod dari deberet ipse sibi non desiderando supplevit et cogitavit aliquid consuetudini suae, sibi nihil deesse.

aliqui enim experimentum animus sumo subeo hic enim sum simplicius et verus nam ubi sui praeparo et indico sui patientia non aequus appareo quantus habeo verus firmitas ille sum certus argumentum qui ex tempus do si non tantus aequus molestia sed placidus aspicio si non excandesco non litigo si qui do debeo ipse sui non desidero suppleo et cogito aliquis consuetudo suus sui nihil desum


At ille latere sciebat, non vivere. Multum autem interest, utrum vita tua otiosa sit an ignava. Numquam aliter hanc villam Vatia vivo praeteribam, quam ut dicerem: Vatia hic situs est.

at ille lateo scio non vivo multus autem intersum utrum vito tuus otiosus sum an ignavus numquam aliter hic villa vatius vivo praetereo quam ut dico vatius hic sino sum


Multos tibi dabo, qui non amico, sed amicitia caruerunt. Hoc non potest accidere, cum animos in societatem honesta cupiendi par voluntas trahit. Quidni non possit? Sciunt enim ipsos omnia habere communia, et quidem magis adversa.

multus tu do qui non amicus sed amicitia careo hic non possum accido cum animus in societas honestus cupio par voluntas traho quis non possum scio enim ipse omnis habeo commune et quidem magis adverso


Haec et eiusmodi facta imaginem nobis ostendere virtutis. Adiciam, quod mirum fortasse videatur: mala interdum speciem honesti optulere et optimum, ex contrario enituit. Sunt enim, ut scis, virtutibus vitia confinia, et perditis quoque ac turpibus recti similitudo est; sic mentitur prodigus liberalem, cum plurimum intersit, utrum quis dare sciat an servare nesciat. Multi, inquam, sunt, Lucili, qui non donant, sed proiciunt; non voco ego liberalem pecuniae suae iratum. Imitatur neglegentia facilitatem, temeritas fortitudinem.

hic et eiusmodi facio imago nos ostendo virtus adicio qui mirus fortasse video malus interdum species honestus optulere et bonus ex contrarius eniteo sum enim ut scio virtus vitio confine et perdo quoque atque turpis recingo similitudo sum sic mentior prodigus liberal cum multus intersum utrum quis do scio an servaris nescio multus inquam sum lucilis qui non dono sed proicio non voco ego liberal pecunia suus irascor imito neglegentia facilitas temeritas fortitudo


Ergo hanc praecipue valitudinem cura, deinde et illam secundam, quae non magno tibi constabit, si volueris bene valere. Stulta est enim, mi Lucili, et minime conveniens litterato viro occupatio exercendi lacertos et dilatandi cervicem ac latera firmandi; cum tibi feliciter sagina cesserit et tori creverint, nec vires umquam opimi bovis nec pondus aequabis. Adice nunc, quod maiore corporis sarcina animus eliditur et minus agilis est. Itaque quantum potes, circumscribe corpus tuum et animo locum laxa.

ergo hic praecipuus valitudo cura deinde et ille secundus qui non magnus tu consto si volo bene valeo stultus sum enim ego lucilis et paruus convenio litteratus vir occupatio exerceo lacertus et dilato cervix atque latus firmo cum tu feliciter sagino cedo et torus cerno neque vireo umquam opimus bos neque pondus aequo adicio nunc qui magnus corpus sarcina animus elido et paruus agilis sum itaque quantus possum circumscribo corpus tuus et animus locus laxo


Quid ad rem pertinent mulae saginatae unius omnes coloris? Quid ista vehicula caelata? Instratos ostro alipedes pictisque tapetis, Aurea pectoribus demissa monilia pendent, Tecti auro fulvom mandunt sub dentibus aurum. Ista nec dominum meliorem possunt facere nec mulam.

quis ad res pertineo mula sagino unus omnis color quis iste vehiculum caelo insterno ostrum alipedes pingo tapete aureus pector demitto monile pendeo tectum aurum fulvom mando sub dens aurum iste neque dominus bonus possum facio neque mula


Non habet panem meus pistor; sed habet vilicus, sed habet atriensis, sed habet colonus. Malum pane, inquis. Exspecta: bonus fiet. Etiam illum tibi tenerum et siligineum fames reddet. Ideo non est ante edendum quam illa imperat; exspectabo ergo nec ante edam quam aut bonum panem habere coepero aut fastidire desiero.

non habeo panis meus pistor sed habeo vilicus sed habeo atriensis sed habeo colonus mal panis inquam exspecto bonus fio etiam ille tu tener et siligineus fames reddo ideo non sum ante edo quam ille impero exspecto ergo neque ante edo quam aut bonus panis habeo coepio aut fastidio desino


Haec eius obrussa est: non potest athleta magnos spiritus ad certamen adferre, qui numquam suggillatus est; ille, qui sanguinem suum vidit, cuius dentes crepuere sub pugno, ille, qui subplantatus adversarium toto tulit corpore nec proiecit animum proiectus, qui quotiens cecidit, contumacior resurrexit, cum magna spe descendit ad pugnam.

hic is obrussa sum non possum athleta magnus spiritus ad certamen affero qui numquam suggillatus sum ille qui sanguis suus video qui dens crepo sub pugno ille qui subplanto adversarius totus fero corpus neque proicio animus proicio qui quotiens cado contumax resurgo cum magnus spes descendo ad pugna


Itaque cum legere non possis, quantum habueris, satis est habere, quantum legas.

itaque cum lego non possum quantus habeo satis sum habeo quantus lego


Sed quamvis egregia illis vita fuerit et carens fraude, non fuere sapientes, quando hoc iam in opere maximo nomen est. Non tamen negaverim fuisse alti spiritus viros et, ut ita dicam, a dis recentes. Neque enim dubium est, quin meliora mundus nondum effetus ediderit. Quemadmodum autem omnibus indoles fortior fuit et ad labores paratior, ita non erant ingenia omnibus consummata. Non enim dat natura virtutem; ars est bonum fieri.

sed quivis egregius ille vito sum et careo fraus non sum sapio quando hic iam in opus maximus nomen sum non tamen nego sum alo spiritus vir et ut ita dico ab deus recens neque enim dubius sum quin bonus mundus nondum effetus edo quemadmodum autem omnis indoles fortis sum et ad labor paro ita non sum ingenium omnis consummo non enim do natura virtus ars sum bonus fio


Mors necessitatem habet aequam et invictam. Quis queri potest in ea condicione se esse, in qua nemo non est? Prima autem pars est aequitatis aequalitas.

mors necessitas habeo aequus et invictus quis queror possum in is condicio sui sum in qui nemo non sum primus autem pars sum aequitas aequalitas


Quod malum est, nocet. Quod nocet, deteriorem facit. Dolor et paupertas deteriorem non faciunt; ergo mala non sunt. Falsum est, inquit, quod proponitis; non enim, si quid nocet, etiam deteriorem facit. Tempestas et procella nocet gubernatori, non tamen illum deteriorem facit.

qui malus sum noceo qui noceo deterior facio dolor et paupertas deterior non facio ergo malus non sum falsus sum inquam qui propono non enim si quis noceo etiam deterior facio tempestas et procella noceo gubernator non tamen ille deterior facio


Hilarem me putas haec tibi scribere, quia effugi? Tam ridicule facio, si hoc fine quasi bona valitudine delector, quam ille, quisquis vicisse se putat, cum vadimonium distulit. Ego vero et in ipsa suffocatione non desii cogitationibus laetis ac fortibus adquiescere.

hilaris ego puto hic tu scribo quia effugio tam ridiculus facio si hic finis quasi bonus valitudo delecto quam ille quisquis vinco sui puto cum vadimonium differo ego verus et in ipse suffocatio non desino cogitatio laetus atque fortis adquiesco


Sed istae artes non sunt magnitudinem animi professae, non consurgunt in altum nec fortuita fastidiunt. Virtus extollit hominem et super cara mortalibus conlocat; nec ea, quae bona, nec ea, quae mala vocantur, aut cupit nimis aut expavescit. Chelidon, unus ex Cleopatrae mollibus, patrimonium grande possedit. Nuper Natalis tam inprobae linguae quam inpurae, in cuius ore feminae purgabantur, et multorum heres fuit et multos habuit heredes. Quid ergo? Utrum illum pecunia inpurum effecit an ipse pecuniam inspurcavit? Quae sic in quosdam homines quomodo denarius in cloacam cadit.

sed iste ars non sum magnitudo animus profiteor non consurgo in altus neque fortuitus fastidio virtus extollo homo et super carus mortalis conloco neque is qui bonus neque is qui malus voco aut cupio nimis aut expavesco chelidon unus ex cleopatra mollis patrimonium grandis possedo nuper natal tam improbus lingua quam impurus in qui os femina purgo et multus heres sum et multus habeo heres quis ergo utrum ille pecunia impurus efficio an ipse pecunia inspurco qui sic in quidam homo quomodo denarius in cloaca cado


Quomodo tamen hodiernum certamen nobis cesserit quaeris? Quod raro cursoribus evenit, hieran fecimus. Ab hac fatigatione magis quam exercitatione in frigidam descendi; hoc apud me vocatur parum calda. Ille tantus psychrolutes, qui kalendis Ianuariis euripum salutabam, qui anno novo quemadmodum legere, scribere, dicere aliquid, sic auspicabar in Virginem desilire, primum ad Tiberim transtuli castra, deinde ad hoc solium, quod, cum fortissimus sum et omnia bona fide fiunt, sol temperat. Non multum mihi ad balneum superest.

quomodo tamen hodiernus certamen nos cedo quaero qui rarus cursor evenio hiera facio ab hic fatigatio magis quam exercitatio in frigida descendo hic apud ego voco parum calidus ille tantus psychrolutes qui kalendae januarius euripus saluto qui annus novo quemadmodum lego scribo dico aliquis sic auspico in virgo desilire primus ad tiberis transfero castrum deinde ad hic solium qui cum fortis sum et omnis bonus fides fio sol tempero non multus ego ad balneum supersum


Ubi illa prudentia tua? Ubi in dispiciendis rebus subtilitas? Ubi magnitudo? Iam pusilla te res angit? Servi occupationes tuas occasionem fugae putaverunt. Si amici deciperent—habeant enim sane nomen, quod illis noster error inposuit, et vocentur, quo turpius non sint—omnibus rebus tuis desset aliquid; nunc desunt illi, qui et operam tuam conterebant et te aliis molestum esse credebant.

ubius ille prudentia tuus ubius in dispicio res subtilitas ubius magnitudo iam pusillus tu res ango servius occupatio tuus occasio fuga puto si amicus decipio habeo enim sanus nomen qui ille noster error inpono et voco quo turpis non sum omnis res tuus defleo aliquis nunc desum ille qui et opera tuus contero et tu alius molestus sum credo


Quemadmodum, inquit, est aliqua pars philosophiae naturalis, est aliqua moralis, est aliqua rationalis, sic et haec quoque liberalium artium turba locum sibi in philosophia vindicat. Cum ventum est ad naturales quaestiones, geometriae testimonio statur; ergo eius, quam adiuvat, pars est.

quemadmodum inquam sum aliqui pars philosophia natural sum aliqui moral sum aliqui rational sic et hic quoque liberalis ars turba locus sui in philosophia vindico cos venio sum ad natural quaestio geometria testimonium sto ergo is quam adjuvo pars sum


Iam inprimebam epistulae signum; resolvenda est, ut cum sollemni ad te munusculo veniat et aliquam magnificam vocem ferat secum, et occurrit mihi ecce nescio utrum verior an eloquentior. Cuius? inquis; Epicuri, adhuc enim alienas sarcinas adsero;

iam inprimebam epistula signum resolvo sum ut cum sollemnis ad tu munusculum venio et aliqui magnificus voco fero sui et occurro ego ecce nescio utrum verus an eloquens qui inquam epicurus adhuc enim alienus sarcina assero


Obsecro te, Lucili, hoc agamus, ut quemadmodum pretiosa rerum sic vita nostra non multum pateat, sed multum pendeat. Actu illam metiamur, non tempore. Vis scire, quid inter hunc intersit vegetum contemptoremque fortunae functum omnibus vitae humanae stipendiis atque in summum bonum eius evectum, et illum, cui multi anni transmissi sunt? Alter post mortem quoque est, alter ante mortem periit.

obsecro tu lucilis hic ago ut quemadmodum pretiosus res sic vito noster non multus pateo sed multus pendeo actus ille metior non tempus volo scio quis inter hic intersum vegetus contemptor fortuna fungor omnis vita humanus stipendium atque in superus bonus is eveho et ille qui multus annus transmitto sum alter post mors quoque sum alter ante mors pereo


Adice nunc scordalum et furem deprensum et illum, cui vox sua in balineo placet. Adice nunc eos, qui in piscinam cum ingenti inpulsae aquae sono saliunt. Praeter istos, quorum, si nihil aliud, rectae voces sunt, alipilum cogita tenuem et stridulam vocem, quo sit notabilior, subinde exprimentem nec umquam tacentem, nisi dum vellit alas et alium pro se clamare cogit. Iam libari varias exclamationes et botularium et crustularium et omnes popinarum institores mercem sua quadam et insignita modulatione vendentis.

adicio nunc scordal et fur deprensum et ille qui vox suus in balineo placeo adicio nunc is qui in piscina cum ingens inpello aqua sonus salio praeter iste qui si nihil alius recingo voco sum alipilis cogito tenuis et stridulus voco quo sum notabilis subinde exprimo neque umquam taceo nisi dum vello ala et alius pro sui clamo cogo iam libaris vario exclamatio et botularius et crustularius et omnis popinaris institor merx suus quidam et insignio modulatio vendo


Quidam hoc proficientium genus, de quo locutus sum, ita complectuntur, ut illos dicant iam effugisse morbos animi, adfectus nondum, et adhuc in lubrico stare, quia nemo sit extra periculum malitiae, nisi qui totam eam excussit. Nemo autem illam excussit, nisi qui pro illa sapientiam adsumpsit.

quidam hic proficio genus de quo loquor sum ita complector ut ille dico iam effugio morbus animus affectus nondum et adhuc in lubricus sto quia nemo sum extra periculum malitia nisi qui totus is excutio nemo autem ille excutio nisi qui pro ille sapientia adsumo


At parum habet qui tantum non alget, non esurit, non sitit. Plus Iuppiter non habet. Numquam parum est quod satis est, et numquam multum est quod satis non est. Post Dareum et Indos pauper est Alexander. Mentior? Quaerit, quod suum faciat, scrutatur maria ignota, in oceanum classes novas mittit et ipsa, ut ita dicam, mundi claustra perrumpit. Quod naturae satis est, homini non est.

at parum habeo qui tantus non alget non exsurio non sitio multus iuppiter non habeo numquam parum sum qui satis sum et numquam multus sum qui satis non sum post dareum et indi pauper sum alexander mentior quaero qui suus facio scrutor mare ignotus in oceanus classis novo mitto et ipse ut ita dico mundus claustra perrumpo qui natura satis sum homo non sum


Quantus in illo, di boni, vigor est, quantum animi! Hoc non in omnibus philosophis invenies; quorundam scripta clarum habentium nomen exanguia sunt. Instituunt, disputant, cavillantur, non faciunt animum, quia non habent; cum legeris Sextium, dices: Vivit, viget, liber est, supra hominem est, dimittit me plenum ingentis fiduciae.

quantus in ille deus bonus vigor sum quantus animus hic non in omnis philosophus invenio quidam scribo clarus habeo nomen exsanguis sum instituo disputo cavillor non facio animus quia non habeo cum lego sestius dico vivo vigeo liber sum supra homo sum dimitto ego plenus ingens fiducia


Nam si hanc quoque bonum vulgare fecissent et prudentes nasceremur, sapientia quod in se optimum habet, perdidisset: inter fortuita non esse. Nunc enim hoc in illa pretiosum atque magnificum est, quod non obvenit, quod illam sibi quisque debet, quod non ab alio petitur.

nam si hic quoque bonus vulgaris facio et prudens nasco sapientia qui in sui bonus habeo perdo inter fortuitus non sum nunc enim hic in ille pretiosus atque magnificus sum qui non obvenio qui ille sui quisque debeo qui non ab alius peto


Quidam quae tantum amicis committenda sunt, obviis narrant et in quaslibet aures, quicquid illos urserit, exonerant. Quidam rursus etiam carissimorum conscientiam reformidant, et si possent, ne sibi quidem credituri interius premunt omne secretum. Neutrum faciendum est. Utrumque enim vitium est, et omnibus credere et nulli. Sed alterum honestius dixerim vitium, alterum tutius;

quidam qui tantus amicus committo sum obvius narro et in qui auris quisquis ille urserit exonero quidam rursus etiam carus conscientia reformido et si possum ne sui quidem credo interior premo omnis secerno neuter facio sum uterque enim vitium sum et omnis credo et nullus sed alter honestus dico vitium alter tueor


Nobis solvi perire est, proxima enim intuemur; ad ulteriora non prospicit mens hebes et quae se corpori addixerit; alioqui fortius finem sui suorumque pateretur, si speraret, ut omnia illa, sic vitam mortemque per vices ire et composita dissolvi, dissoluta componi, in hoc opere aeternam artem cuncta temperantis dei verti.

nos solvo pereo sum propior enim intueor ad ulteriora non prospicio mens hebeo et qui sui corpus addico alioqui fortis finis suus suum pateo si spero ut omnis ille sic vita mors per vicis eo et compono dissolvo dissolvo compono in hic opus aeternus ars cunctus tempero deus verto


Ita sapiens se contentus est, non ut velit esse sine amico, sed ut possit. Et hoc, quod dico possit, tale est: amissum aequo animo fert.

ita sapio sui contineo sum non ut volo sum sine amicus sed ut possum et hic qui dico possum talis sum amitto aequus animus fero


Ut vobis, inquit, videtur, praebebit se periculis fortis. Minime; non timebit illa, sed vitabit. Cautio illum decet, timor non decet. Quid ergo? inquit, mortem, vincla, ignes, alia tela fortunae non timebit? Non. Scit enim illa non esse mala, sed videri. Omnia ista humanae vitae formidines putat.

ut tu inquam video praebeo sui periculum fortis paruus non timeo ille sed vito cautio ille decet timor non decet quis ergo inquam mors vinclum ignis alius telum fortuna non timeo non scio enim ille non sum malus sed video omnis iste humanus vita formido puto


Incommodum summum est, inquis, minui et deperire et, ut proprie dicam, liquescere. Non enim subito inpulsi ac prostrati sumus; carpimur. Singuli dies aliquid subtrahunt viribus.

incommodus superus sum inquam minuo et depereo et ut proprius dico liquesco non enim subeo inpello atque prosterno sum carpo singulis dies aliquis subtraho vis


Omnis ars naturae imitatio est. Itaque quod de universo dicebam, ad haec transfer, quae ab homine facienda sunt. Statua et materiam habuit, quae pateretur artificem, et artificem, qui materiae daret faciem. Ergo in statua materia aes fuit, causa opifex Eadem condicio rerum omnium est; ex eo constant, quod fit, et ex eo, quod facit.

omnis ars natura imitatio sum itaque qui de universus dico ad hic transfero qui ab homo facio sum statua et materia habeo qui pateo artifex et artifex qui materia do facies ergo in statua materia aes sum causa opifex idem condicio res omnis sum ex is consto qui fio et ex is qui facio


Merito exigis, ut hoc inter nos epistularum commercium frequentemus. Plurimum proficit sermo, quia minutatim inrepit animo. Disputationes praeparatae et effusae audiente populo plus habent strepitus, minus familiaritatis. Philosophia bonum consilium est; consilium nemo clare dat. Aliquando utendum est et illis, ut ita dicam, contionibus, ubi qui dubitat, impellendus est; ubi vero non hoc agendum est, ut velit discere, sed ut discat, ad haec submissiora verba veniendum est. Facilius intrant et haerent; nec enim multis opus est, sed efficacibus.

mereo exigo ut hic inter nos epistularis commercium frequento multus proficio sermo quia minutatim inrepo animus disputatio praeparo et effundo audio populus multus habeo strepitus paruus familiaritas philosophia bonus consilium sum consilium nemo claris do aliquando utor sum et ille ut ita dico contio ubi qui dubito impellendus sum ubi verus non hic ago sum ut volo disco sed ut disco ad hic summitto verbum venio sum facilis intro et haereo neque enim multus opus sum sed efficax


Ad summam sapiens eris, si cluseris aures, quibus ceram parum est obdere; firmiore spissamento opus est quam in sociis usum Vlixem ferunt. Illa vox, quae timebatur, erat blanda, non tamen publica, at haec, quae timenda est, non ex uno scopulo, sed ex omni terrarum parte circumsonat. Praetervehere itaque non unum locum insidiosa voluptate suspectum, sed omnes urbes. Surdum te amantissimis tuis praesta; bono animo mala precantur. Et si esse vis felix, deos ora, ne quid tibi ex his, quae optantur, eveniat.

ad summa sapio sum si cluseris auris qui cera parum sum obdo firmus spissamentum opus sum quam in socius usus vlixem fero ille vox qui timeo sum blandus non tamen publicus at hic qui timeo sum non ex unus scopulus sed ex omnis terra pars circumsono praetervehor itaque non unus locus insidiosus voluptas suspicio sed omnis urbs surdus tu amo tuus praesto bonus animus malus preco et si sum volo felix deus os ne quis tu ex hic qui opto evenio


Sine amico quidem numquam erit. In sua potestate habet, quam cito reparet. Quomodo si perdiderit Phidias statuam, protinus alteram faciet; sic hic faciendarum amicitiarum artifex substituet alium in locum amissi.

sinis amicus quidem numquam sum in suus potestas habeo quam cito reparo quomodo si perdo phidias statua protinus alter facio sic hic faciendaris amicitiaris artifex substituo alius in locus amitto


Quae putas me passum, dum per aspera erepo, dum viam quaero, dum facio? Intellexi non inmerito nautis terram timeri. Incredibilia sunt, quae tulerim, cum me ferre non possem; illud scito, Vlixem non fuisse tam irato mari natum, ut ubique naufragia faceret; nausiator erat. Et ego quocumque navigare debuero, vicensimo anno perveniam.

qui puto ego patior dum per asper erepo dum via quaero dum facio intellego non immeritus nauta terra timeo incredibilis sum qui fero cum ego fero non possum ille scio vlixem non sum tam irascor mare natus ut ubique naufragium facio nausiator sum et ego quicumque navigaris debeo vicesimus annus pervenio


Mutum animal sensu conprendit praesentia. Praeteritorum reminiscitur, cum id incidit, quo sensus admoneretur; tamquam equus reminiscitur viae, cum ad initium eius admotus est. In stabulo quidem nulla illi viae est quamvis saepe calcatae memoria. Tertium vero tempus, id est futurum, ad muta non pertinet.

mutus animal sentio comprehendo praesens praeteritor reminisco cum is incido quo sensus admoneo tamquam equus reminisco via cum ad initium is admoveo sum in stabulo quidem nullus ille via sum quivis saepe calceo memoria tertius verus tempus is sum sum ad muto non pertineo


Philosophia circumdanda est, inexpugnabilis murus, quem fortuna multis machinis lacessitum non transit. In insuperabili loco stat animus, qui externa deseruit, et arce se sua vindicat; infra illum omne telum cadit. Non habet, ut putamus, fortuna longas manus; neminem occupat nisi haerentem sibi.

philosophia circumdo sum inexpugnabilis murus qui fortuna multus machina lacesso non transeo in insuperabilis locus sto animus qui externus desero et arx sui suus vindico infra ille omnis telis cado non habeo ut puto fortuna longus manus nemo occupo nisi haereo sui


Nec tantum parietibus aut lacunaribus ornamentum tenue praetenditur; omnium istorum, quos incedere altos vides, bratteata felicitas est. Inspice, et scies, sub ista tenui membrana dignitatis quantum mali iaceat.

neque tantus paries aut lacunar ornamentum tenue praetendo omnis iste qui incedo alo video bratteata felicitas sum inspicio et scio sub iste tenuis membrana dignitas quantus malus jaceo


Hoc non continget tibi, nisi secesseris; alioqui habebis convivas, quos ex turba salutantium nomenclator digesserit. Errat autem, qui amicum in atrio quaerit, in convivio probat. Nullum habet maius malum occupatus homo et bonis suis obsessus, quam quod amicos sibi putat, quibus ipse non est, quod beneficia sua efficacia iudicat ad conciliandos amicos, cum quidam, quo plus debent, magis oderint. Leve aes alienum debitorem facit, grave inimicum.

hic non contingo tu nisi secedo alioqui habeo convivo qui ex turba saluto nomenclator digero erro autem qui amicus in atrium quaero in convivium probo nullus habeo magnus malus occupo homo et bonus suus obsideo quam qui amicus sui puto qui ipse non sum qui beneficium suus efficacia iudico ad concilio amicus cum quidam quo multus debeo magis odi levis aes alienus debitor facio gravis inimicus


Non prodest sapienti sapiens, sed sibi ipse. Hoc scias: detrahe illi vim propriam, et ille nihil aget.

non prodo sapio sapio sed sui ipse hic scio detraho ille vis proprius et ille nihil ago


Tamen tu indignans aliquid aut querens et non intellegis nihil esse in istis mali nisi hoc unum, quod indignans et querens? Si me interrogas, nihil puto viro miserum nisi aliquid esse in rerum natura, quod putet miserum. Non feram me, quo die aliquid ferre non potero.

tamen tu indignor aliquis aut queror et non intellego nihil sum in iste malus nisi hic unus qui indignor et queror si ego interrogo nihil puto vir miser nisi aliquis sum in res natura qui puto miser non fero ego quo dies aliquis fero non possum


Ideo adhibebitur prudentia, quae modum illis aut parsimoniam imponat, quoniam quidem licentia opes suas praecipitat atque urget. Nec umquam inmodica durarunt, nisi illa moderatrix ratio conpescuit. Hoc multarum tibi urbium ostendet eventus, quarum in ipso flore luxuriosa imperia ceciderunt et quicquid virtute partum erat, intemperantia corruit. Adversus hos casus muniendi sumus. Nullus autem contra fortunam inexpugnabilis murus est; intus instruamur. Si illa pars tuta est, pulsari homo potest, capi non potest.

ideo adhibeo prudentia qui modus ille aut parsimonia impono quoniam quidem licentia ops suus praecipito atque urgeo neque umquam immodicus duro nisi ille moderatrix ratio conpescuit hic multus tu urbs ostendo evenio qui in ipse floreo luxuriosus imperium cado et quisquis virtus pario sum intemperantia corruo adverro hic casus munio sum nullus autem contra fortuna inexpugnabilis murus sum intus instruo si ille pars tueor sum pulsaris homo possum capio non possum


Fregit aliquis crus aut extorsit articulum: non vehiculum navemque conscendit, sed advocat medicum, ut fracta pars iungatur, ut luxata in locum reponatur. Quid ergo? Animum tot locis fractum et extortum credis locorum mutatione posse sanari? Maius est istud malum, quam ut gestatione curetur.

frango aliquis crus aut extorqueo articulis non vehiculis navo conscendo sed advoco medicus ut frango pars jungo ut luxo in locus repono quis ergo animus tot locus frango et extorqueo credo locus mutatio possum sanaris magnus sum iste malus quam ut gestatio curo


Annum feminis ad lugendum constituere maiores, non ut tam diu lugerent, sed ne diutius; viris nullum legitimum tempus est, quia nullum honestum. Quam tamen mihi ex illis mulierculis dabis vix retractis a rogo, vix a cadavere revulsis, cui lacrimae in totum mensem duraverint? Nulla res citius in odium venit quam dolor, qui recens consolatorem invenit et aliquos ad se adducit, inveteratus vero deridetur, nec inmerito. Aut enim simulatus aut stultus est.

annus femina ad lugeo constituo magnus non ut tam diu lugeo sed ne diu vis nullus legitimus tempus sum quia nullus honestus quam tamen ego ex ille mulierculis do vix retraho ab rogo vix ab cadaver revello qui lacrima in totus mensis duro nullus res cieo in odium venio quam dolor qui recens consolator invenio et aliquis ad sui adduco invetero verus derideo neque immeritus aut enim simulo aut stultus sum


Non erunt sine dubio singula circumspecta nec in se collecta nec omne verbum excitabit ac punget, fateor. Exibunt multa nec ferient et interdum otiosa praeterlabetur oratio, sed multum erit in omnibus lucis, sed ingens sine taedio spatium. Denique illud praestabit, ut liqueat tibi illum sensisse quae scripsit. Intelleges hoc actum, ut tu scires quid illi placeret, non ut ille placeret tibi. Ad profectum omnia tendunt, ad bonam mentem, non quaeritur plausus.

non sum sine dubius singulus circumspicio neque in sui colligo neque omnis verbum excito atque pungo fateor exeo multus neque ferio et interdum otiosus praeterlabor oratio sed multus sum in omnis lucus sed ingens sine taedium spatium denique ille praesto ut liqueo tu ille sentio qui scribo intellego hic ago ut tu scio quis ille placeo non ut ille placeo tu ad proficiscor omnis tendo ad bonus mens non quaero plaudo


Nec te prohibuerim aliquando ista agere, sed tunc, cum voles nihil agere. Hoc tamen habent in se pessimum: dulcedinem quandam sui faciunt et animum specie subtilitatis inductum tenent ac morantur, cum tanta rerum moles vocet, cum vix tota vita sufficiat, ut hoc unum discas, vitam contemnere. Quid? Regere, inquis. Secundum opus est; nam nemo illam bene rexit nisi qui contempserat. Vale.

neque tu prohibeo aliquando iste ago sed tunc cum volo nihil ago hic tamen habeo in sui malus dulcedo quidam suus facio et animus species subtilitas induco teneo atque moror cum tantus res moles voco cum vix totus vito sufficio ut hic unus disco vita contemno quis rego inquam secundus opus sum nam nemo ille bene rego nisi qui contemno val


Erunt qui voluptates laudent, erunt qui labores malint; erunt qui dolorem maximum malum dicant, erunt qui ne malum quidem appellent; divitias aliquis ad summum bonum admittet, alius illas dicet malo vitae humanae repertas, nihil esse eo locupletius, cui quod donet fortuna non invenit. In tanta iudiciorum diversitate referendam bene merentibus gratiam omnes tibi uno, quod aiunt, ore adfirmabunt. In hoc tam discors turba consentiet; cum interim iniurias pro beneficiis reddimus, et prima causa est, cur quis ingratus sit, si satis gratus esse non potuit.

sum qui voluptas laudo sum qui labor malo sum qui dolor magnus malus dico sum qui ne malus quidem appello divitiae aliquis ad superus bonus admitto alius ille dico malus vita humanus reperio nihil sum is locupletius qui qui dono fortuna non invenio in tantus iudicium diversitas refero bene mereo gratia omnis tu unus qui aio os adfirmo in hic tam discors turba consentio cum interim injuria pro beneficium reddo et primus causa sum cur quis ingratus sum si satis gratus sum non possum


Quid in homine proprium? Ratio. Haec recta et consummata felicitatem hominis implevit. Ergo si omnis res, cum bonum suum perfecit, laudabilis est et ad finem naturae suae pervenit; homini autem suum bonum ratio est; si hanc perfecit, laudabilis est et finem naturae suae tetigit. Haec ratio perfecta virtus vocatur eademque honestum est.

quis in homo proprius ratio hic recta et consummo felicitas homo impleo ergo si omnis res cum bonus suus perficio laudabilis sum et ad finis natura suus pervenio homo autem suus bonus ratio sum si hic perficio laudabilis sum et finis natura suus tango hic ratio perficio virtus voco idem honestus sum


At excaecant populum et in se convertunt opes, si numerati multum ex aliqua domo effertur, si multum auri tecto quoque eius inlinitur, si familia aut corporibus electa aut spectabilis cultu est. Omnium istorum felicitas in publicum spectat; ille, quem nos et populo et fortunae subduximus, beatus introsum est.

at excaeco populus et in sui converto ops si numero multus ex aliqui domus effero si multus aurum tectum quoque is inlinitur si familia aut corpus eligo aut spectabilis cultus sum omnis iste felicitas in publicus specto ille qui nos et populus et fortuna subduco beatus introsum sum


Dialectici veteres ista distinguunt; ab illis divisio usque ad Stoicos venit. Qualis sit haec, dicam. Aliud est ager, aliud agrum habere, quidni? Cum habere agrum ad habentem, non ad agrum pertineat. Sic aliud est sapientia, aliud sapere. Puto concedes duo esse haec, id, quod habetur, et eum, qui habet; habetur sapientia, habet qui sapit. Sapientia est mens perfecta vel ad summum optimumque perducta. Ars enim vitae est. Sapere quid est? Non possum dicere mens perfecta, sed id quod contingit perfectam mentem habenti; ita alterum est mens bona, alterum quasi habere mentem bonam.

dialecticus vetus iste distinguo ab ille divisio usque ad stoicus venio qual sum hic dico alius sum ager alius ager habeo quis cos habeo ager ad habeo non ad ager pertineo sic alius sum sapientia alius sapio puto concedo duo sum hic is qui habeo et is qui habeo habeo sapientia habeo qui sapio sapientia sum mens perficio vel ad superus bonus perduco ars enim vita sum sapio quis sum non possum dico mens perficio sed is qui contingo perficio mens habeo ita alter sum mens bonus alter quasi habeo mens bonus


At enim delectat artium notitia multarum. Tantum itaque ex illis retineamus, quantum necessarium est. An tu existimas reprendendum, qui supervacua usibus conparat et pretiosarum rerum pompam in domo explicat, non putas eum, qui occupatus est in supervacua litterarum supellectile? Plus scire velle quam sit satis, intemperantiae genus est.

at enim delecto ars notitia multus tantus itaque ex ille retineo quantus necessarius sum an tu existimo reprehendo qui supervacuus usus conparo et pretiosaris res pompa in domus explico non puto is qui occupo sum in supervacuus litteraris supellectilis multus scio volo quam sum satis intemperantia genus sum


Ego me omissa misericordia vindicabo et tibi ingentem epistulam inpingam, quam tu si invitus leges, dicito: ego mihi hoc contraxi teque inter illos numera, quos uxor magno ducta ambitu torquet, inter illos, quos divitiae per summum adquisitae sudorem male habent, inter illos, quos honores nulla non arte. atque opera petiti discruciant, et ceteros malorum suorum compotes.

ego ego omitto misericordia vindico et tu ingens epistula inpingo quam tu si invitus lex dico ego ego hic contraho tu inter ille numero qui uxor magnus duco ambitus torqueo inter ille qui divitiae per superus acquiro sudor malus habeo inter ille qui honor nullus non ars atque opus peto discrucio et ceterus malus suus compotor


Iam sua pastores stabulis armenta locarunt, Iam dare sopitis nox pigra silentia terris Incipit, idem Varus inquit: Quid dicis? Iam nox est? Ibo et Butam salutabo. Nihil erat notius hac eius vita in contrarium circumacta; quam, ut dixi, multi eodem tempore egerunt.

iam suus pastor stabulis armentum loco iam do sopio nox piger silentium terra incipio idem varus inquam quis dico iam nox sum eo et butes saluto nihil sum nosco hic is vito in contrarius circumago quam ut dico multus idem tempus egero


Sed illud quoque multum est primo aspectu oculos occupasse, etiam si contemplatio diligens inventura est quod arguat.

sed ille quoque multus sum primus aspectus oculus occupo etiam si contemplatio diligo invenio sum qui arguo


Causas doloris conquirimus et de fortuna etiam inique queri volumus, quasi non sit iustas querendi causas praebitura. At mehercules satis mihi iam videbaris animi habere etiam adversus solida mala, nedum ad istas umbras malorum, quibus ingemescunt homines moris causa. Quod damnorum omnium maximum est, si amicum perdidisses, danda opera erat, ut magis gauderes, quod habueras, quam maereres, quod amiseras.

causa dolor conquaero et de fortuna etiam iniquus queror volo quasi non sum iustus queror causa praebeo at hercules satis ego iam videbaris animus habeo etiam adverro solidus malus nedum ad iste umbra malus qui ingemescunt homo mos causa qui damnum omnis magnus sum si amicus perdo do opus sum ut magis gaudeo qui habeo quam maereo qui amitto


Negat me epistula prima totam quaestionem explicuisse, in qua probare conabar id quod nostris placet, claritatem, quae post mortem contingit, bonum esse. Id enim me non solvisse, quod opponitur nobis: Nullum, inquiunt, bonum ex distantibus. Hoc autem ex distantibus constat.

nego ego epistula primus totus quaestio explico in qui probaris conor is qui noster placeo claritas qui post mors contingo bonus sum is enim ego non solvo qui oppono nos nullus inquam bonus ex disto hic autem ex disto consto


Vides illum Scythiae Sarmatiaeve regem insigni capitis decorum? Si vis illum aestimare totumque scire, qualis sit, fasciam solve; multum mali sub illa latet. Quid de aliis loquor? Si perpendere te voles, sepone pecuniam, domum, dignitatem, intus te ipse considera. Nunc qualis sis, aliis credis. Vale

video ille scythia sarmatiaeve rex insignio capio decorus si volo ille aestimaris totus scio qualis sum fascia solvo multus malus sub ille lateo quis de alius loquor si perpendo tu volo sepono pecunia domus dignitas intus tu ipse considero nunc qualis sum alius credo val


Quidquid longa series multis laboribus, multa deum indulgentia struxit, id unus dies spargit ac dissipat. Longam moram dedit malis properantibus, qui diem dixit; hora momentumque temporis evertendis imperiis sufficit. Esset aliquod inbecillitatis nostrae solacium rerumque nostrarum, si tam tarde perirent cuncta quam fiunt; nunc incrementa lente exeunt, festinatur in damnum.

quisquis longus series multus labor multus deus indulgeo struo is unus dies spargo atque dissipat longus mora do malus propero qui dies dico hora momentum tempus everto imperium sufficio sum aliqui inbecillitas noster solacium res nostraris si tam tardus pereo cunctus quam fio nunc incrementum lentus exeo festino in damnum


Non magis mihi potest quisquam talis prodesse praeceptor quam gubernator in tempestate nauseabundus. Tenendum rapiente fluctu gubernaculum, luctandum cum ipso mari, eripienda sunt vento vela; quid me potest adiuvare rector navigii attonitus et vomitans? Quanto maiore putas vitam tempestate iactari quam ullam ratem? Non est loquendum, sed gubernandum.

non magis ego possum quisquam talis prosum praeceptor quam gubernator in tempestas nauseabundus teneo rapio fluctus gubernaculis luctor cum ipse mare eripio sum venio velo quis ego possum adiuvaris rector navigium attono et vomito quantus magnus puto vita tempestas iactaris quam ullus ratis non sum loquor sed guberno


Quidam ad magnificas voces excitantur et transeunt in adfectum dicentium alacres vultu et animo, nec aliter concitantur quam solent Phrygii tibicinis sono semiviri et ex imperio furentes. Rapit illos instigatque rerum pulchritudo, non verborum inanium sonitus. Si quid acriter contra mortem dictum est, si quid contra fortunam contumaciter, iuvat protinus quae audias, facere. Adficiuntur illis et sunt quales iubentur, si illa animo forma permaneat, si non impetum insignem protinus populus, honesti dissuasor, excipiat; pauci illam, quam conceperant mentem, domum perferre pofuerunt potuerunt.

quidam ad magnifico voco excito et transeo in afficio dico alacer vultus et animus neque aliter concito quam soleo phrygius tibicina sonus semivir et ex imperium furo rapio ille instigo res pulchritudo non verbum inanis sono si quis acer contra mors dico sum si quis contra fortuna contumax juvo protinus qui audio facio afficio ille et sum qualis jubeo si ille animus forma permaneo si non impetus insignis protinus populus honestus dissuasor excipio paucus ille quam concapit mens domus perfero pofuerunt possum


Turpissimum his diebus principium diserti mehercules viri legi: Ita. inquit, quamprimum moriar. Homo demens, optas rem tuam. Ita quamprimum moriar. Fortasse inter has voces senex factus es. Alioqui quid in mora est? Nemo te tenet; evade, qua visum est. Elige quamlibet rerum naturae partem, quam tibi praebere exitum iubeas. Haec nempe sunt elementa, quibus hic mundus administratur, aqua, terra, spiritus. Omnia ista tam causae vivendi sunt quam viae mortis.

turpis hic dies principium dissero hercules vir lego ita inquam quamprimum morior homo demens opto res tuus ita quamprimum morior fortasse inter hic voco senex facio sum alioqui quis in mora sum nemo tu teneo evado qui video sum eligo quamlibet res natura pars quam tu praebeo exitus jubeo hic nempe sum elementum qui hic mundus administro aqua terra spiritus omnis iste tam causa vivo sum quam via mors


Omnium honestarum rerum semina animi gerunt, quae admonitione excitantur, non aliter quam scintilla flatu levi adiuta ignem suum explicat. Erigitur virtus, eum tacta est et inpulsa. Praeterea quaedam sunt quidem in animo, sed parum prompta, quae incipiunt in expedito esse, eum dicta sunt. Quaedam diversis locis iacent sparsa, quae contrahere inexercitata mens non potest. Itaque in unum conferenda sunt et iungenda, ut plus valeant animumque magis adlevent.

omnis honestaris res semen animus gero qui admonitio excito non aliter quam scintilla flo levis adjuvo ignis suus explico erigo virtus is tango sum et impulsor praeterea quidam sum quidem in animus sed parum promptus qui incipio in expedio sum is dictum sum quidam diverto locus iaceo spargo qui contraho inexercitatus mens non possum itaque in unus confero sum et jungo ut multus valeo animus magis adlevo


Querens incidisse te in hominem ingratum. Si hoc nunc primum, age aut fortunae aut diligentiae tuae gratias. Sed nihil facere hoc loco diligentia potest nisi te malignum. Nam si hoc periculum vitare volueris, non dabis beneficia; ita ne apud alium pereant, apud te peribunt.

queror incido tu in homo ingratus si hic nunc primus ago aut fortuna aut diligentia tuus gratia sed nihil facio hic locus diligentia possum nisi tu malignus nam si hic periculum vitaris volo non do beneficium ita ne apud alius pereo apud tu pereo


Quid sapiens investigaverit, quid in lucem protraxerit, quaeris? Primum verum naturamque, quam non ut cetera animalia oculis secutus est tardis ad divina. Deinde vitae legem, quam ad universa derexit, nec nosse tantum sed sequi deos docuit et accidentia non aliter excipere quam imperata. Vetuit parere opinionibus falsis et quanti quidque esset, vera aestimatione perpendit. Damnavit mixtas paenitentia voluptates et bona semper placitum laudavit et palam fecit felicissimum esse cui felicitate non opus est, potentissimum esse qui se habet in potestate.

quis sapio investigo quis in lux protraho quaero primus verus natura quam non ut ceterus animal oculus sequor sum tardus ad divino deinde vita lex quam ad universus derego neque nosco tantus sed sequor deus doceo et accido non aliter excipio quam impero veto pareo opinio falsum et quantus quisque sum verus aestimatio perpendo damno misceo paenitentia voluptas et bonus semper placeo laudo et palam facio felix sum qui felicitas non opus sum potens sum qui sui habeo in potestas


Quoniam coepi tibi exponere, quanto maiore impetu ad philosophiam iuvenis accesserim quam senex pergam, non pudebit fateri, quem mihi amorem Pythagoras iniecerit. Sotion dicebat, quare ille animalibus abstinuisset, quare postea Sextius. Dissimilis utrique causa erat, sed utrique magnifica.

quoniam coepio tu expono quantus magnus impetus ad philosophia juvenis accedo quam senex pergo non pudeo fateor qui ego amor pythagoras injacio sotion dico quare ille animal abstineo quare postea sestius dissimilis uterque causa sum sed uterque magnificus


Ista enim qui diligentissime monent, ipsi facere non possunt. Haec paedagogus puero, haec avia nepoti praecipit, et irascendum non esse magister iracundissimus disputat. Si ludum litterarium intraveris, scies ista, quae ingenti supercilio philosophi iactant, in puerili esse praescripto.

iste enim qui diligens moneo ipse facio non possum hic paedagogus puer hic avia nepos praecipio et irasco non sum magister iracundus disputo si ludus litterarius intro scio iste qui ingens supercilium philosophus iacto in puerilis sum praescribo


Plato ipse ad senectutem se diligentia protulit. Erat quidem corpus validum ac forte sortitus et illi nomen latitudo pectoris fecerat, sed navigationes ac pericula multum detraxerant viribus; parsimonia tamen et eorum, quae aviditatem evocant, modus et diligens sui tutela perduxit illum ad senectutem multis prohibentibus causis.

plato ipse ad senectus sui diligentia profero sum quidem corpus validus atque fors sortior et ille nomen latitudo pectus facio sed navigatio atque periculum multus detraho vis parsimonia tamen et is qui aviditas evoco modus et diligo suus tutela perduco ille ad senectus multus prohibeo causa


Bassus tamen noster alacer animo est. Hoc philosophia praestat, in conspectu mortis hilarem et in quocumque corporis habitu fortem laetumque nec deficientem, quamvis deficiatur. Magnus gubernator et scisso navigat velo, et, si exarmavit, tamen reliquias navigii aptat ad cursum. Hoc facit Bassus noster et eo animo vultuque finem suum spectat, quo alienum spectare nimis securi putares.

bassus tamen noster alacer animus sum hic philosophia praesto in conspectus mors hilaris et in quicumque corpus habitus fortis laetus neque deficio quivis deficio magnus gubernator et scissus navigo velo et si exarmo tamen reliquiae navigium apto ad cursus hic facio bassus noster et is animus vultus finis suus specto quo alienus specto nimis securus puto


Minime. Illa enim, quae fortuita sunt, plurimum discriminis recipiunt; aestimantur enim utilitate sumentium. Bonorum unum propositum est consentire naturae; hoc in omnibus par est. Cum alicuius in senatu sententiam sequimur, non potest dici: ille magis adsentitur quam ille; ab omnibus in eandem sententiam itur. Idem de virtutibus dico: omnes naturae adsentiuntur. Idem de bonis dico: omnia naturae adsentiuntur.

paruus ille enim qui fortuitus sum multus discrimen recipio aestimo enim utilitas sumo bonus unus propono sum consentio natura hic in omnis par sum cos aliquis in senatus sententia sequor non possum dico ille magis adsentio quam ille ab omnis in idem sententia eo idem de virtus dico omnis natura adsentio idem de bonus dico omnis natura adsentio


Quietem potes vindicare sine ullius odio, sine desiderio aut morsu animi tui. Quid enim relinques, quod invitus relictum a te possis cogitare? Clientes? Quorum nemo te ipsum sequitur, sed aliquid ex te. Amicitia olim petebatur, nunc praeda; mutabunt testamenta destituti senes, migrabit ad aliud limen salutator. Non potest parvo res magna constare; aestima, utrum te relinquere an aliquid ex tuis malis.

quies possum vindicaris sine ullus odium sine desiderium aut morsus animus tuus quis enim relinquo qui invitus relinquo ab tu possum cogito cliens qui nemo tu ipse sequor sed aliquis ex tu amicitia olim peto nunc praeda muto testamentum destitus senex migro ad alius limen salutator non possum parvus res magnus constaris aestimo utrum tu relinquo an aliquis ex tuus malus


Interim, quod primum est, impedire te noli. Contentus esto negotiis, in quae descendisti, vel quod videri mavis, incidisti. Non est quod ad ulteriora nitaris; aut perdes excusationem et apparebit te non incidisse. Ista enim, quae dici solent, falsa sunt: Non potui aliter. Quid, si nollem? Necesse erat. Nulli necesse est felicitatem cursu sequi; est aliquid, etiam si non repugnare, subsistere nec instare fortunae ferenti.

interim qui primus sum impedio tu nolo contineo sum negotium in qui descendo vel qui video malo incido non sum qui ad ulteriora nitaris aut perdo excusatio et appareo tu non incido iste enim qui dico soleo fallo sum non possum aliter quis si nolo necesse sum nullus necesse sum felicitas cursus sequor sum aliquis etiam si non repugnaris subsisto neque insto fortuna fero


O quantum erat saeculi decus, imperatorem triumphalem, censorium, quod super omnia haec est, Catonem uno caballo esse contentum et ne toto quidem! Partem enim sarcinae ab utroque latere dependentes occupabant. Ita non omnibus obesis mannis et asturconibus et tolutariis praeferres unicum illum equum ab ipso Catone defrictum?

o quantus sum saeculis decus imperator triumphal censorius qui super omnis hic sum cato unus caballus sum contineo et ne totus quidem pars enim sarcina ab uterque lateo dependeo occupo ita non omnis obesus mannus et asturconibus et tolutarius praefero unicus ille equus ab ipse cato defrico


Non id ago nunc hac diligentia, ut ostendam, quantum tempus apud grammaticum perdiderim, sed ut ex hoc intellegas, quantum apud Ennium et Accium verborum situs occupaverit, cum apud hunc quoque, qui cotidie excutitur, aliqua nobis subducta sint.

non is ago nunc hic diligentia ut ostendo quantus tempus apud grammaticus perdo sed ut ex hic intellego quantus apud ennius et attius verbum sino occupo cum apud hic quoque qui cottidie excutio aliqui nos subduco sum


Quid ais? Philosophia homines docuit habere clavem et seram? Quid aliud erat avaritiae signum dare? Philosophia haec cum tanto habitantium periculo inmincntia inminentia tecta suspendit? Parum enim erat fortuitis tegi et sine arte et sine difficultate naturale invenire sibi aliquod receptaculum. Mihi crede, felix illud saeculum ante architectus fuit, ante tectores.

quis aio philosophia homo doceo habeo clavo et sero quis alius sum avaritia signum do philosophia hic cum tantus habito periculum inmincntia imminentia tectum suspendo paris enim sum fortuitus tego et sine ars et sine difficultas natural invenio sui aliqui receptaculis ego credo felix ille saeculis ante architectus sum ante tector


Parem autem te deo pecunia non faciet; deus nihil habet. Praetexta non faciet; deus nudus est. Fama non faciet nec ostentatio tui et in populos nominis dimissa notitia; nemo novit deum, multi de illo male existimant, et inpune. Non turba servorum lecticam tuam per itinera urbana ac peregrina portantium; deus ille maximus potentissimusque ipse vehit omnia. Ne forma quidem et vires beatum te facere possunt; nihil horum patitur vetustatem.

paris autem tu deus pecunia non facio deus nihil habeo praetexo non facio deus nudus sum fama non facio neque ostentatio tuus et in populus nomen dimitto notitia nemo nosco deus multus de ille malus existimo et impunis non turba servus lectica tuus per iter urbanus atque peregrinus porto deus ille magnus potens ipse veho omnis ne forma quidem et vireo beatus tu facio possum nihil hic patior vetustas


Si pudorem haberes, ultimam mihi pensionem remisisses. Sed ne ego quidem me sordide geram in finem aeris alieni et tibi quod debeo, inpingam. Numquam volui populo placere. Nam quae ego scio, non probat populus; quae probat populus, ego nescio.

si pudor habeo ulter ego pensio remitto sed ne ego quidem ego sordidus gero in finis aer alienus et tu qui debeo inpingo numquam volo populus placeo nam qui ego scio non probo populus qui probo populus ego nescio


Eosdem libros cum grammaticus explicuit, primum verba expressa, reapse dici a Cicerone, id est re ipsa, in commentarium refert, nec minus sepse, id est se ipse. Deinde transit ad ea, quae consuetudo saeculi mutavit, tamquam ait Cicero: quoniam sumus ab ipsa calce eius interpellatione revocati. Hanc quam nunc in circo cretam vocamus, calcem antiqui dicebant.

eos liber cum grammaticus explico primus verbum exprimo reapse dico ab cicero is sum res ipse in commentarius refero neque paruus sepse is sum sui ipse deinde transeo ad is qui consuetudo saeculis muto tamquam aio cicero quoniam sum ab ipse calx is interpellatio revoco hic quam nunc in circus cerno voco calx antiquus dico


Sed latrocinium fecit aliquis, occidit hominem. Quid ergo? Quia occidit ille, meruit ut hoc pateretur; tu quid meruisti miser, ut hoc spectes? Occide, verbera, ure! Quare tam timide incurrit in ferrum? Quare parum audacter occidit? Quare parum libenter moritur? Plagis agatur in vulnera, mutuos ictus nudis et obviis pectoribus excipiant. Intermissum est spectaculum: interim iugulentur homines, ne nihil agatur.

sed latrocinium facio aliquis occido homo quis ergo quia occido ille mereo ut hic pateo tu quis mereo miser ut hic specto occaedes verbero uro quaris tam timidus incurro in ferrum quaris parum audacter occido quaris parum libet morior plaga ago in vulnero mutuus iacio nudus et obvius pector excipio intermissus sum spectaculum interim jugulo homo ne nihil ago


Equum empturus solvi iubes stratum, detrahis vestimenta venalibus, ne qua vitia corporis lateant; hominem involutum aestimas? Mangones quicquid est, quod displiceat, aliquo lenocinio abscondunt, itaque ementibus ornamenta ipsa suspecta sunt. Sive crus alligatum sive brachium aspiceres, nudari iuberes et ipsum tibi corpus ostendi.

equus emo solvo iubeo sterno detraho vestimentum venal ne qui vitio corpus lateo homo involvo aestimo mango quisquis sum qui displiceo aliquis lenocinium abscondo itaque emo ornamentum ipse suspicio sum sive crus alligo sive bracchium aspicio nudaris jubeo et ipse tu corpus ostendo


Sed in longum exeo. Est praeterea materia, quae ducere diem possit. Et quomodo finem imponere vitae poterit, qui epistulae non potest? Vale ergo. Quod libentius quam mortes meras lecturus es. Vale.

sed in longus exeo sum praeterea materia qui duco dies possum et quomodo finis impono vita possum qui epistula non possum val ergo qui libet quam mors merus lego sum val


Duram tibi legem videor ponere, cum poetarum Graecorum maximus ius flendi dederit in unum dumtaxat diem, cum dixerit etiam Niobam de cibo cogitasse? Quaeris, unde sint lamentationes, unde inmodici fletus? Per lacrimas argumenta desiderii quaerimus et dolorem non sequimur, sed ostendimus. Nemo tristis sibi est. O infelicem stultitiam! Est aliqua et doloris ambitio.

durus tu lex video pono cum poetaris graecum magnus ius fleo do in unus dumtaxat dies cum dico etiam nioba de cibus cogito quaero unde sum lamentatio unde immodicus fletus per lacrima argumentum desiderium quaero et dolor non sequor sed ostendo nemo tristis sui sum o infelix stultitia sum aliqui et dolor ambitio


Cyrenaici naturalia cum rationalibus sustulerunt et contenti fuerunt monilibus, sed hi quoque quae removent, aliter inducunt. In quinque enim partes moralia dividunt, ut una sit de fugiendis et petendis, altera de adfectibus, tertia de actionibus, quarta de causis, quinta de argumentis. Causae rerum ex naturali parte sunt, argumenta ex rationali.

cyrenaicus naturale cum rational tollo et contendo sum monilis sed hic quoque qui removeo aliter induco in quinque enim pars moralis divido ut unus sum de fugio et peto alter de affectus tertius de actio quartus de causa quintus de argumentum causa res ex natural pars sum argumentum ex rational


Tantum nobis vacat? Iam vivere, iam mori scimus? Tota illo mente pergendum est, ubi provideri debet, ne res nos, non verba, decipiant.

tantus nos vaco iam vivo iam morior scio totus ille mens pergo sum ubi provideo debeo ne res nos non verbum decipio


De libro plura scribam cum illum retractavero; nunc parum mihi sedet iudicium, tamquam audierim illa, non legerim. Sine me et inquirere. Non est quod verearis; verum audies. O te hominem felicem, quod nihil habes, propter quod quisquam tibi tam longe mentiatur! Nisi quod iam etiam ubi causa sublata est, mentimur consuetudinis causa. Vale.

de liber multus scribo cum ille retracto nunc parum ego sedeo iudicium tamquam audio ille non lego sinis ego et inquiro non sum qui verearis verus audio o tu homo felix qui nihil habeo propter qui quisquam tu tam longus mentior nisus qui iam etiam ubi causa tollo sum mentior consuetudo causa val