(THAIS. THRASO. PARMENO. GNATHO. PYTHIAS.) THAIS Audire vocem visa sum modo militis. Atque eccum. Salve mi Thraso. THRASO O Thais mea, Meum suavium, quid agitur? ecquid nos amas De fidicina istac? PARMENO Quam venuste! quod dedit Principium adveniens. THAIS Plurimum merito tuo. GNATHO Eamus ergo ad coenam: quid stas? PARMENO Hem alterum: Abdomini hunc natum dicas. THRASO Ubi vis, non moror. PARMENO Adibo, atque adsimulabo quasi nunc exeam. Ituran Thais quopiam es? THAIS Ehem! Parmeno, Bene fecisti: hodie itura. PARMENO Quo? THAIS Quid? hunc non vides? PARMENO Video et me taedet: ubi vis dona adsunt tibi A Phaedria. THRASO Quid stamus? cur non imus hinc? PARMENO Quaeso hercle ut liceat, pace quod fiat tua, Dare huic quae volumus, convenire et colloqui. THRASO Perpulchra credo dona haud nostris similia. PARMENO Res indicabit. Heus, iubete istos foras Exire quos iussi ocius: procede tu huc. Ex Aethiopia est usque haec. THRASO Hic sunt tres minae. GNATHO Vix. PARMENO Ubi tu es Dore? accede huc. Hem eunuchum tibi, Quam liberali facie, quam aetate integra! THAIS Ita me Di ament honestus est. PARMENO Quid tu ais, Gnatho? Numquid habes quod contemnas? quid tu autem Thraso? Tacent; satis laudant. Fac periclum in literis, Fac in palaestra, in musicis: quae liberum Scire aequum est adolescentem solertem dabo. THRASO Ego illum eunuchum, si opus siet, vel sobrius. PARMENO Atque haec qui misit non sibi soli postulat Te vivere, et sua causa excludi caeteros; Neque pugnas narrat; neque cicatrices suas Ostentat; neque tibi obstat, quod quidam facit: Verum ubi molestum non erit, ubi tu voles, Ubi tempus tibi erit, sat habet si tun recipitur. THRASO Apparet servum hunc esse domini pauperis Miserique. GNATHO Nam hercle nemo posset, sat scio, Qui haberet qui pararet alium, hunc perpeti. PARMENO Tace tu, quem ego esse infra infimos omnes puto Homines; nam qui huic animum assentari induxeris, E flamma petere te cibum posse arbitror. THRASO Iamne imus? THAIS Hos prius introducam, et quae volo Simul imperabo: post continuo exeo. THRASO Ego hine abeo; tu istam opperire. PARMENO Haud convenit Una cum amica ire imperatorer in via. THRASO Quid tibi ego multa dicam? domini similis es. GNATHO Ha, ha, he. THRASO Quid rides? GNATHO Istuc quod dixti modo; Et illud de Rhodio dictum cum in mentem venit: Sed Thais exit. THRASO Abi prae, curre, ut sint domi Parata. GNATHO Fiat. THAIS Diligenter Pythias Fac cures, si Chremes huc forte advenerit, Ut ores primum ut maneat: si id non commodum est, Ut redeat: si id non poterit, ad me adducito. PYTHIAS Ita faciam. THAIS Quid? quid aliud volui dicere? Ehem, curate istam diligenter virginem. Domi adsitis facite. THRASO Eamus. THAIS Vos me sequimini.

thais thraso parmeno gnatho pythias thais audio voco video sum modo miles atque ecce salvus ego thraso thraso o thais meus meus suavis quis ago ecquis nos amo de fidicino istac parmeno quam venustus qui do principium advenio thais multus mereo tuus gnatho eo ergo ad coenam quis sto parmeno hem alter abdomen hic natus dico thraso ubius volo non moror parmeno adeo atque adsimulo quasi nunc exeo eo thais quopiam sum thais ehem parmeno bene facio hodie eo parmeno quo thais quis hic non video parmeno video et ego taedet ubi volo donum adsum tu ab phaedrias thraso quis sto cur non imus hinc parmeno quaeso hercules ut licet pax qui fio tuus daris hic qui volo convenio et colloquor thraso perpulcher credo donum haud noster similis parmeno res indico heus jubeo iste foras exeo qui iubeo ocior procedo tu huc ex aethiopia sum usque hic thraso hic sum tres minae gnatho vix parmeno ubius tu sum dorus accedo huc hem eunuchus tu quam liberal facies quam aetas integer thais ita ego deus amo honestus sum parmeno quis tu aio gnatho numquid habeo qui contemno quis tu autem thraso taceo satis laudo facio periculum in lito facio in palaestra in musica qui liber scio aequus sum adolesco solertem do thraso ego ille eunuchus si opus sum vel sobrius parmeno atque hic qui mitto non sui solus postulo tu vivo et suus causa excludo caeterus neque pugna narro neque cicatrix suus ostento neque tu obsto qui quidam facio verus ubi molestus non sum ubi tu volo ubius tempus tu sum satis habeo si tu recipio thraso appareo servus hic sum dominus pauper miser gnatho nam hercules nemo possum satis scio qui habeo qui paro alius hic perpetior parmeno taceo tu qui ego sum infra infimos omnis puto homo nam qui hic animus assentaris induco e flamma peto tu cibus possum arbitror thraso jam imus thais hic prior introduco et qui volo simul impero post continuo exeo thraso ego hic abeo tu iste opperior parmeno haud convenio unus cum amicus eo imperatorer in via thraso quis tu ego multus dico dominus similis sum gnatho hic hic he thraso quis rideo gnatho iste qui dixti modo et ille de rhodius dico cum in mens venio sed thais exeo thraso abeo prae curro ut sum domus paro gnatho fio thais diligenter pythia facio curo si chremes huc fors advenio ut oro primus ut maneo si is non commodus sum ut redeo si is non possum ad ego adduco pythias ita facio thais quis quis alius volo dico ehem curo iste diligenter virgo domus adsum facio thraso eo thais tu ego sequor


(PHAEDRIA.) PHAEDRIA Dum rus eo coepi egomet mecum inter vias, Ita ut fit ubi quid in animo est molestiae, Aliam rem ex alia cogitare, et ea omnia in Peiorem partem. Quid opus est verbis? dum haec puto Praeterii imprudens villam: longe iam abieram Cum sensi: redeo rursum, male vero me habens. Ubi ad ipsum veni diverticulum, constiti. Occepi mecum cogitare: Hem! biduum hic Manendum est soli sine illa? quid tum postea? Nihil est: quid? nihil? si non tangendi copia est, Eho, ne videndi quidem erit? si illud non licet, Saltem hoc licebit. Certe extrema linea Amare haud nihil est. Villam praetereo sciens. Sed quid hoc quod timida subito egreditur Pythias?

phaedria phaedria dum rus is coepio nos ego inter via ita ut fio ubi quis in animus sum molestia alius res ex alius cogito et is omnis in malus pars quis opus sum verbum dum hic puto praetereo imprudens villa longus iam abeo cos sentio redeo rursum malus verus ego habeo ubius ad ipse venio diverticulis consto occipio ego cogito hem biduus hic maneo sum solus sine ille quis tum postea nihil sum quis nihil si non tango copia sum eho ne video quidem sum si ille non licet saltem hic liceo certus exter lineus amaris haud nihil sum villa praetereo scio sed quis hic qui timidus subeo egredior pythia


FABULAE INTERLOCUTORES. ANTIPHO, adolescens. CHAEREA, adolescens. CHREMES, adolescens rusticus. DORIAS, ancilla. DORUS, eunuchus. GNATHO, parasitus. LACHES, senex. PARMENO, servus. PHAEDRIA, adolescens. PYTHIAS, ancilla. SANGA, lixa. SOPHRONA, nutrix. THAIS, meretrix. THRASO, miles.

fabula interlocutor antipho adolesco chaerea adolesco chremes adolesco rusticus dorias ancilla dorus eunuchus gnatho parasitus laches senex parmeno servus phaedria adolesco pythias ancilla sanga lixa sophrona nutrix thais meretrix thraso miles


(THAIS. PYTHIAS.) THAIS Pergin scelesta mecum perplexe loqui? Scio; nescio; abiit; audivi; ego non affui. Non tu istuc mihi dictura aperte es quicquid est? Virgo conscissa veste lacrimans obticet. Eunuchus abiit; quamobrem? quid factum est? taces? PYTHIAS Quid tibi ego dicam misera? Illum eunuchum negant Fuisse. THAIS Quis fuit igitur? PYTHIAS Iste Chaerea. THAIS Qui Chaerea? PYTHIAS Iste ephebus, frater Phaedriae. THAIS Quid ais venefica? PYTHIAS Atqui certo comperi. THAIS Quid is obsecro ad nos? quamobrem adductus est? PYTHIAS Nescio; Nisi amasse credo Pamphilam. THAIS Hem, misera occidi; Infelix, siquidem tu istaec vera praedicas. Num id lacrimat virgo? PYTHIAS Id opinor. THAIS Quid ais sacrilega? Istucine interminata sum hinc abiens tibi? PYTHIAS Quid facerem? ita ut tu iusti soli credita est. THAIS Scelesta lupo ovem commisisti. Dispudet Sic mihi data esse verba. Quid illic hominis est? PYTHIAS Hera mea tace; tace obsecro; salvae sumus: Habemus hominem ipsum. THAIS Ubi is est? PYTHIAS Hem ad sinistram: Viden? THAIS Video. PYTHIAS Comprehendi iube quantum potest. THAIS Quid illo faciemus stulta? PYTHIAS Quid facias rogas? Vide amabo si non, qutun adspicias, os impudens Videtur: non est? tum quae eius confidentia est!

thais pythias thais pergus scelestus ego perplexus loquor scio nescio abeo audio ego non adsum non tu iste ego dico apertus sum quisquis sum virgo conscissa vestis lacrimo obticet eunuchus abeo quamobrem quis facio sum taceo pythias quis tu ego dico misero ille eunuchus nego sum thais quis sum igitur pythias iste chaerea thais qui chaerea pythias iste ephebus frater phaedrias thais quis aio veneficus pythias atqui certus comperio thais quis is obsecro ad nos quamobrem adduco sum pythias nescio nisus amo credo pamphilam thais hem misero occido infelix siquidem tu iste verus praedico num is lacrimo virgo pythias is opinor thais quis aio sacrilegus istucine intermino sum hinc abeo tu pythias quis facio ita ut tu justus solus credo sum thais scelestus lupus ovo committo dispudet sic ego do sum verbum quis illic homo sum pythias hera meus taceo taceo obsecro salvus sum habeo homo ipse thais ubius is sum pythias hem ad sinistra video thais video pythias comprehendo jubeo quantus possum thais quis ille facio stultus pythias quis facio rogo video amo si non qutun adspecio os impudens video non sum tum qui is confido sum


(THAIS. PHAEDRIA. PARMENO.) THAIS Miseram me! vereor ne illud gravius Phaedria Tulerit, neve aliorsum atque ego feci acceperit, Quod heri intromissus non est. PHAEDRIA Totus Parmeno Tremo horreoque postquam aspexi hanc. PARMENO Bono animo es: Accede ad ignem hunc; iam calesces plus satis. THAIS Quis hic loquitur? ehem, tune hic eras, mi Phaedria? Quid hic stabas? cur non recta introibas? PARMENO Caeterum De exclusione verbum nullum. THAIS Quid taces? PHAEDRIA Sane quia vero hae mihi patent semper fores, Aut quia sum apud te primus. THAIS Missa istaec face. PHAEDRIA Quid missa? o Thais, Thais, utinam esset mihi Pars aequa amoris tecum, ac pariter fieret, Ut aut hoc tibi doleret itidem ut mihi dolet, Aut ego istuc abs te factum nihili penderem. THAIS Ne crucia te, obsecro, anime mi, mi Phaedria. Non pol quo quemquam plus amem aut plus diligam Eo feci: sed ita erat res; faciundum fuit. PARMENO Credo ut fit misera prae amore exclusti hunc foras. THAIS Sicine ais Parmeno? age: sed huc qua gratia Te arcessi iussi ausculta. PHAEDRIA Fiat. THAIS Dic mihi Hoc primum, potin est hic tacere? PARMENO Egone? optime. Verum heus tu, hac lege tibi meam astringo fidem: Quae vera audivi taceo et contineo optime; Sin falsum aut vanum aut fictum est, continuo palam est; Plenus rimaraum sum; hac atque illac perfluo. Proin tu, taceri si vis, vera dicito. THAIS Samia mihi mater fuit: ea habitabat Rhodi. PARMENO Potest taceri hoc. THAIS Ibi tum matri parvulam Puellam dono quidam mercator dedit Ex Attica hine abreptam. PHAEDRIA Civemne? THAIS Arbitror: Certum non scimus: matris nomen et patris Dicebat ipsa: patriam et signa caetera Neque scibat, neque per aetatem etiam potuerat. Mercator hoc addebat, e praedonibus Unde emerat se audisse abreptam e Sunio. Mater ubi accepit, coepit studiose omnia Docere, educare ita uti si esset filia. Sororem plerique esse credebant meam. Ego cum illo quicum tum uno rem habebam hospite Abii huc; qui mihi reliquit haec quae habeo omnia. PARMENO Utrumque hoc falsum est: effluet. THAIS Qui istuc? PARMENO Quia Neque tu uno eras contenta, neque solus dedit; Nam hic quoque bonam magnamque partem ad te attulit. THAIS Ita est: sed sine me pervenire quo volo. Interea miles qui me amare occeperat In Cariam est profectus: te interea loci Cognovi: tute scis postilla quam intumum Habeam te, et mea consilia ut tibi credam omnia. PHAEDRIA Ne hoc quidem tacebit Parmeno. THAIS Oh, dubiumne id est? Hoc agite amabo. Mater mea illic mortua est Nuper. Eius frater aliquantum ad rem est avidior. Is hanc ubi forma videt honesta virginem, Et fidibus scire, pretium sperans ilico Producit, vendit. Forte fortuna affuit Hic meus amicus: emit eam dono mihi, Imprudens harum rerum ignarusque omnium. Is venit: postquam sensit me tecum quoque Rem habere, fingit causas ne det sedulo. Ait, si fidem habeat se iri praepositum tibi Apud me, ac non id metuat, ne ubi acceperim Sese relinquam, velle se illam mihi dare; Verum id vereri: sed, ego quantum suspicor, Ad virginem animum adiecit. PHAEDRIA Etiamne amplius? THAIS Nihil; nam quaesivi. Nunc ego eam, mi Phaedria, Multae sunt causae quamobrem cupiam abducere: Primum quod soror est dicta; praeterea ut suis Restituam ac reddam: sola sum: habeo hic neminem Neque amicum, neque cognatum; quamobrem, Phaedria, Cupio aliquos parare amicos beneficio meo. Id amabo adiuta me, quo id fiat facilius. Sine illum priores partes hosce aliquot dies Apud me habere. Nihil respondes? PHAEDRIA Pessima, Egon quicquam cum istis factis tibi respondeam? PARMENO Eu noster! laudo: tandem perdoluit: vir es. PHAEDRIA At ego nescibam quorsum tu ires: Parvula Hinc est abrepta; eduxit mater pro sua: Soror est dicta: cupio abducere, ut reddam suis. Nempe omnia haec nunc verba huc redeunt denique; Ego excludor; ille recipitur: qua gratia? Nisi illum plus amas quam me, et istam nunc times Quae advecta est, ne illum talem praeripiat tibi. THAIS Ego id timeo? PHAEDRIA Quid te ergo aliud sollicitat? cedo. Num solus ille dona dat? nuncubi meam Benignitatem sensisti in te claudier? Nonne ubi mihi dixti cupere te ex Aethiopia Ancillulam relictis rebus omnibus Quaesivi? porro eunuchum dixti velle te, Quia solae utuntur his reginae; repperi. Heri minas viginti pro ambobus dedi: Tamen contemptus abs te haec habui in memoria: Ob haec facta abs te spernor. THAIS Quid istic Phaedria? Quanquam illam cupio abducere, atque hac re arbitror Id fieri posse maxime, verumtamen, Potius quam te inimicum habeam, faciam ut iusseris. PHAEDRIA Utinam istuc verbum ex animo ac vere diceres, Potius quam te inimicum habeam. Si istuc crederem Sincere dici quidvis possem perpeti. PARMENO Labascit victus uno verbo quam cito! THAIS Ego non ex animo misera dico? quam ioco Rem voluisti a me tandem quin perfeceris? Ego impetrare nequeo hoc abs te, biduum Saltem ut concedas solum? PHAEDRIA Siquidem biduum; Verum ne fiant isti viginti dies. THAIS Profecto non plus biduum, aut — PHAEDRIA Aut nihil moror. THAIS Non fiet: hoc modo sine te exorem. PHAEDRIA Scilicet Faciendum est quod vis. THAIS Merito amo te. PHAEDRIA Bene facis. Rus ibo: ibi hoc me macerabo biduum. Ita facere certum est: mos gerendus est Thaidi. Tu, Parmeno, huc fac illi adducantur. PARMENO Maxime. PHAEDRIA In hoc biduum Thais vale. THAIS Mi Phaedria Et tu; numquid vis aliud? PHAEDRIA Egone quid velim? Cum milite isto praesens absens ut sies; Noctes diesque me ames; me desideres; Me somnies; me expectes; de me cogites; Me speres; me te oblectes; mecum tota sis: Meus fac sis postremo animus, quando ego sum tuus. THAIS Me miseram! forsitan hic mihi parvam habeat fidem, Atque ex aliarum ingeniis nunc me iudicet. Ego pol quae mihi sum conscia hoc certo scio, Neque me finxisse falsi quicquam, neque meo Cordi esse quemquam cariorem hoc Phaedria: Et quicquid huius feci causa virginis Feci; nam me eius spero fratrem propemodum Iam repperisse, adolescentem adeo nobilem: Et is hodie venturum ad me constituit domum. Concedam hinc intro atque expectabo dum venit.

thais phaedria parmeno thais miser ego vereor ne ille gravis phaedrias fero neve aliorsum atque ego facio accipio qui heri intromitto non sum phaedria totus parmeno tremo horreo postquam aspicio hic parmeno bonus animus sum accedo ad ignis hic iam calesco multus satis thais quis hic loquor ehem tu hic sum ego phaedrias quis hic sto cur non recta introibas parmeno caeterum de exclusio verbum nullus thais quis taceo phaedria sanus quia verus hic ego pateo semper foris aut quia sum apud tu primus thais missus iste fax phaedria quis mitto o thais thais utinam sum ego pars aequus amor tu atque pariter fio ut aut hic tu doleo itidem ut ego doleo aut ego iste abs tu facio nihilis pendeo thais ne crucio tu obsecro animus ego ego phaedrias non pol quo quisquam multus amo aut multus diligo eos facio sed ita sum res facio sum parmeno credo ut fio misero prae amor exclusti hic foras thais sicine aio parmeno ago sed huc qui gratia tu arcesso iubeo ausculto phaedria fio thais dico ego hic primus potio sum hic taceo parmeno ego optume verus heus tu hic lex tu meus astringo fides qui verus audio taceo et contineo optume sin falsus aut vanus aut fingo sum continuo palam sum plenus rimaraum sum hic atque illac perfluo proinde tu taceo si volo verus dico thais zamia ego mater sum is habito rhodius parmeno possum taceo hic thais ibi tum mater parvulus puella donum quidam mercator do ex atticus hic arrepo phaedria civis thais arbitror certus non scio mater nomen et pater dico ipse patria et signum caeterus neque scio neque per aetas etiam possum mercator hic addo e praedo unde emo sui audio arrepo e sunium mater ubi accipio coepio studiosus omnis doceo educaris ita uti si sum filia soror plerusque sum credo meus ego cum ille qui tum unus res habeo hospes abeo huc qui ego relinquo hic qui habeo omnis parmeno uterque hic falsus sum effluo thais qui iste parmeno quia neque tu unus sum contineo neque solus do nam hic quoque bonus magnus pars ad tu affero thais ita sum sed sine ego pervenio quo volo interea miles qui ego amo occipio in caria sum proficiscor tu interea locus cognosco tueor scio postilla quam intumum habeo tu et meus consilium ut tu credo omnis phaedria ne hic quidem taceo parmeno thais oh dubius is sum hic ago amo mater meus illic morior sum nuper is frater aliquantus ad res sum avidus is hic ubi forma video honestus virgo et fides scio pretium spero ilico produco vendo fors fortuna adsum hic meus amicus emo is donum ego imprudens haris res ignarus omnis is venio postquam sentio ego tu quoque res habeo fingo causa ne do sedulus aio si fides habeo sui eo praepono tu apud ego atque non is metuo ne ubi accipio sui relinquo volo sui ille ego do verus is vereor sed ego quantus suspicor ad virgo animus adiicio phaedria etiam amplus thais nihil nam quaero nunc ego is ego phaedrias multus sum causa quamobrem cupio abduco primus qui soror sum dictum praeterea ut suus restituo atque reddo solus sum habeo hic nemo neque amicus neque cognatus quamobrem phaedrias cupio aliquis paro amicus beneficium meus is amo adjuvo ego quo is fio facilis sinis ille prior pars hic aliquot dies apud ego habeo nihil respondeo phaedria malus ego quisquam cum iste facio tu respondeo parmeno eu noster laudo tandem perdoleo vir sum phaedria at ego nescio quorsum tu eo parvulus hinc sum arrepo educo mater pro suus soror sum dictum cupio abduco ut reddo suus nempe omnis hic nunc verbum huc redeo denique ego excludor ille recipio qui gratia nisus ille multus amo quam ego et iste nunc timeo qui adveho sum ne ille talis praeripio tu thais ego is timeo phaedria quis tu ergo alius sollicito cedo num solus ille donum do nuncubi meus benignitas sentio in tu claudo nonne ubi ego dixti cupio tu ex aethiopia ancillula relinquo res omnis quaero porro eunuchus dixti volo tu quia solus uto hic regina reperio heri minae viginti pro ambo do tamen contemno abs tu hic habeo in memoria ob hic facio abs tu sperno thais quis istic phaedrias quamquam ille cupio abduco atque hic res arbitror is fio possum magnus verumtamen potis quam tu inimicus habeo facio ut jubeo phaedria utinam iste verbum ex animus atque verus dico potis quam tu inimicus habeo si iste credo sincerus dico quivis possum perpetior parmeno labasco vinco unus verbum quam cito thais ego non ex animus misero dico quam iocus res volo ab ego tandem quin perficio ego impetro nequeo hic abs tu biduus saltem ut concedo solus phaedria siquidem biduus verus ne fio iste viginti dies thais profecto non multus biduus aut phaedria aut nihil moror thais non fio hic modo sine tu exoro phaedria scilicet facio sum qui volo thais mereo amo tu phaedria bene facio rus eo ibi hic ego macero biduus ita facio certus sum mos gero sum thais tu parmeno huc facio ille adduco parmeno magnus phaedria in hic biduus thais val thais ego phaedrias et tu numquid volo alius phaedria ego quis volo cos miles iste praesens absum ut sum nox dies ego amo ego desidero ego somnio ego expecto de ego cogito ego spero ego tu oblecto ego totus sum meus facio sum postremo animus quando ego sum tuus thais ego miser forsitan hic ego parvus habeo fides atque ex alius ingenium nunc ego iudico ego pol qui ego sum conscius hic certus scio neque ego fingo fallo quisquam neque meus chordus sum quisquam carus hic phaedrias et quisquis hic facio causa virgo facio nam ego is spero frater propemodum iam reperio adolesco adeo nobilis et is hodie venio ad ego constituo domus concedo hinc intro atque expecto dum venio


(PYTHIAS. PARMENO.) PYTHIAS Numquam edepol quicquam iam diu quod magis vellem evenire Mihi evenit quam quod modo senex intro ad nos venit errans. Mihi solae ridiculo fuit, quae quid timeret scibam. PARMENO Quid hoc autem est? PYTHIAS Nunc id prodeo ut conveniam Parmenonem. Sed ubi, obsecro, is est? PARMENO Me quaerit haec. PYTHIAS Atque eccum video: adibo. PARMENO Quid est inepta? quid tibi vis? quid rides? pergin? PYTHIAS Perii. Defessa iam sum misera te ridendo. PARMENO Quid ita? PYTHIAS Rogitas? Numquam, pol, hominem stultiorem vidi nec videbo. Ah, Non possum satis narrare quos ludos praebueris intus. At etiam primo callidum et disertum credidi hominem. Quid? ilicone credere ea quae dixi oportuit te? An poenitebat flagitii te auctore quod fecisset Adolescens, ni miserum insuper etiam patri indicares? Nam quid illi credis animi tum fuisse ubi vestem vidit Illam esse eum indutum pater? quid est? iam scis te perisse? PARMENO Hem. Quid dixti, pessima? an mentita es? etiam rides? Itan lepidum tibi visum est, scelus, nos irridere? PYTHIAS Nimium. PARMENO Si quidem istuc impune habueris. PYTHIAS Verum. PARMENO Reddam hercle. PYTHIAS Credo. Sed in diem istuc, Parmeno, est fortasse quod minare. Tu iam pendebis, qui stultum adolescentulum nobilitas Flagitiis, et eundem indicas: uterque exempla in te edent. PARMENO Nullus sum. PYTHIAS Hic pro illo munere tibi honos est habitus: abeo. PARMENO Egomet meo indicio miser quasi sorex hodie perii.

pythias parmeno pythias numquam edepol quisquam iam diu qui magis volo evenio ego evenio quam qui modo senex intro ad nos venio erro ego solus ridiculus sum qui quis timeo scio parmeno quis hic autem sum pythias nunc is proeo ut convenio parmenonem sed ubi obsecro is sum parmeno ego quaero hic pythias atque ecce video adeo parmeno quis sum ineptus quis tu volo quis rideo pergo pythias pereo defatiscor iam sum misero tu rideo parmeno quis ita pythias rogito numquam pol homo stultus video neque video ah non possum satis narro qui ludus praebeo intus at etiam primus callidus et dissero credo homo quis ilico credo is qui dico oportet tu an poenitebat flagitium tu auctor qui facio adolesco ni miser insuper etiam pater indicaris nam quis ille credo animus tum sum ubi vestis video ille sum is induo pater quis sum iam scio tu pereo parmeno hem quis dixti malus an mentior sum etiam rideo ito lepidus tu video sum scelus nos irrideo pythias nimium parmeno si quidem iste impunis habeo pythias verus parmeno reddo hercules pythias credo sed in dies iste parmeno sum fortasse qui minaris tu iam pendeo qui stultus adolescentulis nobilitas flagitium et idem indico uterque exemplum in tu edo parmeno nullus sum pythias hic pro ille munus tu honor sum habitus abeo parmeno nos meus indicium miser quasi sorex hodie pereo


(PYTHIAS. CHREMES. SOPHRONA.) PYTHIAS Quid? quid venire in mentem nunc possit mihi? Quidnam qui referam illi sacrilego gratiam Qui hunc supposuit nobis? CHREMES Move vero ocius Te nutrix. SOPHRONA Moveo. CHREMES Video; sed nihil promoves. PYTHIAS Iamne ostendisti signa nutrici? CHREMES Omnia. PYTHIAS Amabo quid ait? cognoscitne? CHREMES Ac memoriter. PYTHIAS Bene edepol narras; nam illi faveo virgini. Ite intro: iamdudum hera vos exspectat domi. Virum bonum eccum Parmenonem incedere Video. Vide ut otiosus it si Dis placet. Spero me habere qui hunc meo excruciem modo. Ibo intro de cognitione ut certum sciam: Post exibo atque hunc perterrebo sacrilegum.

pythias chremes sophrona pythias quis quis venio in mens nunc possum ego quisnam qui refero ille sacrilegus gratia qui hic suppono nos chremes moveo verus ocior tu nutrix sophrona moveo chremes video sed nihil promoveo pythias jam ostendo signum nutrix chremes omnis pythias amo quis aio cognosco chremes atque memoriter pythias bene edepol narro nam ille faveo virgo eo intro jamdudum era tu exspecto domus vir bonus ecce parmenonem incedo video video ut otiosus eo si dis placeo spero ego habeo qui hic meus excrucio modo eo intro de cognitio ut certus scio post exeo atque hic perterreo sacrilegus


(THAIS. CHREMES. PYTHIAS.) THAIS Credo equidem illum iam adfuturum esse, ut illam a me eripiat. Sine veniat. Atqui si illam digito attigerit uno, oculi ilico effodientur. Usque adeo ego illius ferre possum ineptias et magnifica verba, Verba dum sint: verum enim si ad rem conferentur, vapulabit. CHREMES Thais, ego iam dudum hic adsum. THAIS O mi Chreme, te ipsum exspectabam. Scin tu turbam hanc propter te esse factam, et adeo ad te attinere hanc Omnem rem? CHREMES Ad me? qui, quaeso, istuc? THAIS Quia, dum tibi sororem studeo Reddere et restituere, haec atque huiusmodi sum multa passa. CHREMES Ubi ea est? THAIS Domi apud me. CHREMES Hem, quid est? THAIS Educta ita uti teque illaque dignum est. CHREMES Quid ais? THAIS Id quod res est. Hanc tibi dono do, neque repeto pro illa quicquam abs te preti. CHREMES Et habetur et referetur, Thais, a me ita uti merita es gratia. THAIS At enim cave ne prius quam hanc a me accipias, amittas Chreme; Nam haec ea est quam miles a me vi nunc ereptum venit. Abi tu, cistellam, Pythias, domo effer cum monumentis. CHREMES Viden tu illum, Thais— PYTHIAS Ubi sita est? THAIS In risco. Odiosa cessas?— CHREMES Militem secum ad te quantas copias adducere? Atat. THAIS Num formidolosus obsecro es, mi homo? CHREMES Apage sis: Egon formidolosus? nemo est hominum qui vivat minus. THAIS Atque ita opus est. CHREMES Ah, metuo qualem tu me esse hominem existimes. THAIS Immo hoc cogitato; quicum res tibi est peregrinus est, Minus potens quam tu, minus notus, minus amicorum hic habens. CHREMES Scio istuc. Sed tu quod cavere possis stultum admittere est. Malo ego nos prospicere quam hunc ulcisci accepta iniuria. Tu abi, atque obsera ostium intus, dum ego hinc transcurro ad forum. Volo ego adesse hic advocatos nobis in turba hac. THAIS Mane. CHREMES Melius est. THAIS Mane. CHREMES Omitte; iam adero. THAIS Nihil opus est istis, Chreme: Hoc modo die, sororem illam tuam esse, et te parvam virginem Amisisse; nunc cognosse. Signa ostende. PYTHIAS Adsunt. THAIS Cape. Si vim faciet, in ius ducito hominem: intellextin? CHREMES Probe. THAIS Fac animo haec praesenti dicas. CHREMES Faciam. THAIS Attolle pallium. Perii! huic ipsi est opus patrono quem defensorem paro.

thais chremes pythias thais credo equidem ille iam adsum sum ut ille ab ego eripio sinis venio atqui si ille digitus attingo unus oculus ilico effodientur usque adeo ego ille fero possum ineptia et magnificus verbum verbum dum sum verus enim si ad res confero vapulo chremes thais ego iam dudum hic adsum thais o ego chreme tu ipse exspecto scio tu turba hic propter tu sum facio et adeo ad tu attineo hic omnis res chremes ad ego qui quaeso iste thais quia dum tu soror studeo reddo et restituo hic atque huiusmodi sum multus patior chremes ubius is sum thais domus apud ego chremes hem quis sum thais educo ita uti tu ille dignus sum chremes quis aio thais is qui res sum hic tu donum do neque repeto pro ille quisquam abs tu pretium chremes et habeo et refero thais ab ego ita uti mereo sum gratia thais at enim caveo ne prior quam hic ab ego accipio amitto chreme nam hic is sum quam miles ab ego vis nunc eripio venio abeo tu cistella pythia domus effero cum monumentum chremes video tu ille thais pythias ubius sino sum thais in riscus odiosus cesso chremes miles sui ad tu quantus copia duco atat thais num formidulosus obsecro sum ego homo chremes apage sum ego formidulosus nemo sum homo qui vivo paruus thais atque ita opus sum chremes ah metuo qual tu ego sum homo existimo thais immo hic cogito qui res tu sum peregrinus sum paruus possum quam tu paruus notus paruus amicus hic habeo chremes scio iste sed tu qui caveo possum stultus admitto sum malus ego nos prospicio quam hic ulciscor accipio iniuria tu abeo atque obsero ostium intus dum ego hinc transcurro ad forum volo ego adsum hic advoco nos in turba hic thais mane chremes bonus sum thais mane chremes omitto iam adsum thais nihil opus sum iste chreme hic modo dies soror ille tuus sum et tu parvus virgo amitto nunc cogo signum ostendo pythias adsum thais capio si vis facio in ius duco homo intellextin chremes probus thais facio animus hic praesens dico chremes facio thais attollo pallium pereo hic ipse sum opus patronus qui defensor paro


The result is of course a happy explanation on all sides. Thais is taken under Laches’ protection, and continues her intimacy with Phaedria. Chaerea and Pamphila marry. Parmeno is forgiven by his grateful young master: and the only person who suffers is the unfortunate Thraso, who is beaten clean off the field, and is only too glad to submit to be the perpetual butt of these young sparks, on condition that he shall be allowed to be one in their parties, and thus still enjoy the society of Thais. This is the outline of the play, which gives a very lively and amusing action. But the most admirable feature is the manner in which some of the subordinate parts are worked out. The bye-play between Pythias and Parmeno is admirable. The character of the Parasite as drawn in Act II. scene ii. is admirable, and striking from its novelty after the hackneyed ideal which is presented to us in all the plays of Plautus. No less admirable is the Braggadocio of Act III. scene i., the features of the character being the same as those of the Miles Gloriosus of Plautus, except that Terence with greater humour makes Thraso prouder of his wit than of his military exploits. The scene in which Thraso is represented as attacking Thais in her house (Act IV. scene vii.) is highly ridiculous, and reminds one more strongly than any passage of Terence of the free humour of Aristophanes. We cannot wonder that the Eunuchus should have been the most popular of all Terence’s plays: for here there is the nearest approach to the Plautini sales, which were the true Roman comedy. It is said to have been purchased by the Aediles for the sum of 8000 sesterces (above 64 £ 10 s. sterling), the largest sum which had been given for any play. The leading incident of the plot makes it unfit for the modern stage: but when we say this we say all that can be said against the play. The execution is highly delicate, even in the famous scene which describes the successful issue of Chaerea’s scheme. The play is said by the author of the Life of Terence to have been acted twice in one day: and no doubt it was acted on more than one occasion.

thos result is of course ab happy explanation os all sides thais is taken under laches protection and continuo her intimacy with phaedrias chaerea and pamphila marry parmeno is forgiven by hic grateful young master and thos only permulceo who suffers is thos unfortunate thraso who is beaten clean off thos field and is only too glad to submit to be thos perpetual butt of thesis young sparks os condition that he shall be allowed to be o in their parties and thus still enjoy thos society of thais this is thos outline of thos play which gives ab very lively and amusing actio but thos most admirable feature is thos manner in which some of thos subordinate parts aris worked out thos bye play between pythia and parmeno is admirable thos character of thos parasitus as drawn in act is scene is is admirable and striking from its novelty after thos hackneyed ideal which is presented to us in all thos plays of plautus no less admirable is thos braggadocio of act iii scene eo thos features of thos character being thos same as those of thos milis gloriosus of plautus except that terence with greater humour makes thraso prouder of hic wit than of hic military exploits thos scene in which thraso is represented as attacking thais in her house act iv scene vii is highly ridiculous and reminds o mos strongly than any passage of terence of thos free humour of aristophanes we cannot wonder that thos eunuchus should ha been thos most popular of all terence senatus plays for erus there is thos nearest approach to thos plautini sal which were thos true roma comedy eo is said to ha been purchased by thos aedilis for thos sum of sesterces above senatus sterling thos largest sum which had been given for any play thos leading incido of thos plot makes eo unfit for thos modern stage but when we say this we say all that can be said against thos play thos execution is highly delicatus even in thos famous scene which describo thos successful issue of chaerea senatus scheme thos play is said by thos author of thos life of terence to ha been acted twice in o day and no doubt eo was acted os mos than o occasio