Processerit, age, iam in notitiam quando voluit, quando potuit, quando hora fatalis advenit. Fortasse enim anabibazon ei obstabat, aut aliquae maleficae, aut Saturnus quadratus, aut Mars trigonus. Nam et mathematici plurimum Marcionitae, nec hoc erubescentes, de ipsis etiam stellis vivere creatoris. Tractandum et hic de revelationis qualitate, an digne cognitus sit, ut constet, an vere, et ita credatur esse quem digne constiterit revelatum. Digna enim deo probabunt deum. Nos definimus deum primo natura cognoscendum, deinde doctrina recognoscendum, natura ex operibus, doctrina ex praedicationibus. Sed cui nulla natura est, naturalia instrumenta non suppetunt. Ergo vel praedicationibus revelationem sui debuerat operari, maxime adversus eum revelandus qui et conditionis et praedicationis operibus tot ac tantis vix tamen hominum fidem impleverat. Quomodo itaque revelatus est? Si per humanam coniecturam, nega deum alias cognosci posse quam per semetipsum, nec tantum ad formam provocans creatoris, verum et ad condicionem tam divinae magnitudinis quam humanae mediocritatis; ne maior deo homo videri possit, qui eum non ultro volentem cognosci suis viribus quodammodo in publicum agnitionis extraxerit, cum humana mediocritas facilius deos fingere sibi norit secundum totius aevi experimenta quam verum sectari quem natura iam intellegunt. Alioquin, si sic homo deum commentabitur quomodo Romulus Consum et Tatius Cloacinam et Hostilius Pavorem et Metellus Alburnum et quidam ante hoc tempus Antinoum, hoc aliis licebit: nos Marcionem nauclerum novimus, non regem nec imperatorem.

procedo ago iam in notitia quando volo quando possum quando hora fatal advenio fortasse enim anabibazon is obsto aut aliqui maleficus aut saturnus quadro aut mars trigonus nam et mathematicus multus marcionitae neque hic erubesco de ipse etiam stella vivo creator tracto et hic de revelatio qualitas an dignus cognosco sum ut consto an verus et ita credo sum qui dignus consto revelo dignus enim deus probo deus nos definio deus primus natura cognosco deinde doctrina recognoscendum natura ex opus doctrina ex praedicatio sed qui nullus natura sum naturale instrumentum non suppeto ergo vel praedicatio revelatio suus debeo operaris magnus adverro is revelandus qui et conditio et praedicatio opus tot atque tantus vix tamen homo fides impleo quomodo itaque revelo sum si per humanus conicio nego deus alius cognosco possum quam per semetipsum neque tantus ad forma provoco creator verus et ad condicio tam divina magnitudo quam humanus mediocritas ne magnus deus homo video possum qui is non ultro volo cognosco suus vis quodammodo in publicus agnitio extraho cum humanus mediocritas facilis deus fingo sui nosco secundus totus aevum experimentum quam verus sectaris qui natura iam intellego alioqui si sic homo deus commentabitur quomodo romulus consum et tatius cloacinam et hostilis pavor et metellus alburnus et quidam ante hic tempus antinoum hic alius liceo nos marcio nauclerum nosco non rex neque imperator


Adhuc, inquit, secundum hominem dico: Dum essemus parvuli, sub elementis mundi eramus positi, ad deserviendum eis. Atquin non est hoc humanitus dictum. Non enim exemplum est, sed veritas. Quis enim parvulus, utique sensu, quod sunt nationes, non elementis subiectus est mundi, quae pro deo suspicit? Illud autem fuit, quod cum, Secundum hominem, dixisset, tamen testamentum hominis nemo spernit aut superordinat. Exemplo enim humani testamenti permanentis divinum tuebatur. Abrahae dictae sunt promissiones et semini eius. Non dixit seminibus, quasi pluribus, sed semini, tanquam uni, quod Christus est. Erubescat spongia Marcionis! Nisi quod ex abundanti retracto quae abstulit, cum validius sit illum ex his revinci quae servavit. Cum autem evenit impleri tempus, misit deus filium suum, utique is qui etiam ipsorum temporum deus est quibus saeculum constat, qui signa quoque temporum ordinavit, soles et Iunas et sidera et stellas, qui filii denique sui revelationem in extremitatem temporum et disposuit et praedicavit. In novissimis diebus erit manifestus mons domini, et in novissimis diebus effundam de spiritu meo in omnem carnem, secundum loelem. Ipsius erat sustinuisse tempus impleri, cuius erat etiam finis temporis, sicut initium. Ceterum deus ille otiosus nec operationis nec praedicationis ullius atque ita nec temporis alicuius, quid omnino egit, quod efficeret tempus impleri el iam implendum sustineri? Si nihil, satis vanum est, ut creatoris tempora sustinuerit serviens creatori. Cui autem rei misit filium suum? ut eos, qui sub lege erant, redimeret; hoc est, ut efiiceret tortuosa in viam rectam et aspera in vias lenes, secundum Esaiam, ut vetera transirent et nova orirentur, lex nova ex Sion et sermo domini ex Hierusalem, et ut adoptionem filiorum acciperemus, utique nationes, quae filii non eramus. Et ipse enim lux erit nationum, et in nomine eius nationes sperabunt. Itaque ut certum esset, nos filios dei esse, misit spiritum suum in corda nostra, clamantem: Abba, pater. In novissimis enim, inquit, diebus effundam de meo spiritu in omnem carnem. Cuius gratia, nisi cuius et promissio gratiae? Quis pater, nisi qui et factor? Post has itaque divitias non erat revertendum ad infirma et mendica elementa. Elementa autem apud Romanos quoque etiam primae literae solent dici. Non ergo per mundialium elementorum derogationem a deo eorum avertere cupiebat, etsi diceudo supra: si ergo his, qui non natura sunt dei, servitis, physicae, id est, naturalis, superstitionis elementa pro deo habentis suggillat errorem, nec sic tamen elementorum deum taxans. Sed quae velit intelligi elementa, primas scilicet literas legis, ipse declarat. Dies observatis et menses ct tempora et annos et sabbata, ut opinor, et coenas puras et iciuraa et dies magnos. Cessare enim ab his quoque, sicut et circumcisione, oportebat ex decretis creatoris, qui et per Esaiam: neomenias vestras et sabbata et diem magnum non sustinebo, ieiunium et ferias et cerimonias vestras odit anima mea. Et per Amos, Odi, reieci cerimonias vestras, et non odorabor in frequentiis vestris; item per Osee, Avertam universas iocunditates eius et cerimonias eius et sabbata et neomenias eius et omnes frequentias eius. Quae ipse constituerat, inquis, erasit? Magis quam alius; aut si alius, ergo ille adiuvit sententiam creatoris, auferens quae et ille damnaverat. Sed non huius loci quaestio cur leges suas creator infregerit. Sufficit quod infracturum probavimus, ut confirmetur nihil apostolum adversus creatorem determinasse, cum et ipsa amolitio legis a creatore sit. Sed ut furibus solet aliquid excidere de praeda in indicium, ita credo et Marcionem novissimam Abrahae mentionem dereliquisse, nullam magis auferendam, etsi ex parte convertit. Si enim Abraham duos liberos habuit, unum ex ancilla, et alium ex libera, sed qui ex ancilla, carnaliter natus est, qui vero ex libera, per repromissionem (quae sunt allegorica, id est aliud portendentia: haec sunt enim duo testamenta, sive duae ostensioues, sicut invenimus interpretatum, unum a monte Sina in synagogam Iudaeorum secundum legem generans in servitutem, aliud super omnem principatum generans, vim, dominationem, et omne nomen quod nominatur, non tantum in hoc aevo, sed et in futuro, quae est mater nostra, in quam repromisimus sanctam ecclesiam; ideoque adicit, Propter quod, fratres, non sumus ancillae filii, sed liberae), utique manifestavit et Christianismi generositatem in filio Abrahae ex libera nato allegoriae habere sacramentum, sicut et Iudaismi servitutem legalem in filio ancillae, atque ita eius dei esse utramque dispositionem apud quem invenimus utriusque dispositionis delineationem. Ipsum quod ait, Qua libertate Christus nos manumisit, nonne eum constituit manumissorem qui fuit dominus? Alienos enim servos nec Galba manumisit, facilius liberos soluturus. Ab eo igitur praestabitur libertas apud quem fuit servitus legis. Et merito. Non decebat manumissos rursus iugo servitutis, id est legis, adstringi, iam psalmo adimpleto: disrumpamus vincula eorum et abiiciamus a nobis iugum ipsorum, postquam archontes congregati sunt in unum adversus dominum et adversus Christum ipsius. De servitute igitur exemptos ipsam servitutis notam eradere perseverabat, circumcisionem, ex praedicationis scilicet propheticae auctoritate, memor dictum per Hieremiam: etr circumcidimi praeputia cordis vestri; quia et Moyses: circumcidetis duricordiam vestram, id est non carnem. Denique si circumcisionem ab alio deo veniens excludebat, cur etiam praeputiationem negat quiequam valere in Christo, sicut et circumcisionem? *) praeferre enim debebat aemulam eius, quam expugnabat, si ab aemulo circumcisionis deo esset. Porro quia et circumcisio et praeputiatio uni deo deputabantur, ideo utraque in Christo vacabat propter fidei praclationem, illius fidei, de qua erat scriptum: et in nominc eius nationes credent, illius fidei, quam dicendo per dilectionem perfici, sic quoque creatoris ostendit. Sive enim dilectionem dicit quae in deum, et hoc creatoris est, Diliges deum ex toto corde tuo, et ex tota anima tua, et ex totis viribus tuis, sive quae in proximum, Et proximum tuum tanquam te, creatoris est. Qui autem turbat vos, iudicium feret. A quo deo? Ab optimo? Sed ille non iudicat. A creatore? Sed nec ille damnabit assertorem circumcisionis. Quodsi non erit alius qui iudicet nisi creator, iam ergo non damnabit legis defensores nisi qui ipse eam cessare constituit. Quid nunc, si et confirmat illam ex parte qua debet? Tota enim, inquit, lex in vobis adimpleta est: Diliges proximum tuum tanquam te. Aut si sic vult intellegi, Adimpleta est, quasi iam non adimplenda, ergo non vult ut diligam proximum tanquam me, ut et hoc cum lege cessaverit. Sed perseverandum erit semper in isto praecepto. Ergo lex creatoris etiam ab adversario probata est, nec dispendium, sed compendium ab eo consecuta est, redacta summa in unum iam praeceptum. Sed nec hoc alii magis competit quam auctori. Atque adeo cum dicit, Onera vestra invicem sustinete, et sic adimplebitis legem Christi, si hoc non potest fieri nisi quis diligat proximum sibi tanquam se, apparet, Diliges proximum tibi tanquam te, per quod auditur, Invicem onera vestra portate, Christi esse legem, quae sit creatoris, atque ita Christum creatoris esse, dum Christi est lex creatoris. Erratis, deus non deridetur. Atquin derideri potest deus Marcionis, qui nec irasci novit nec ulcisci. Quod enim severit homo, hoc et metet. Ergo retributionis et iudicii deus intentat. Bonum autem facientes non fatigemur, et dum habemus tempus, operemur honum. Nega creatorem bonum facere praecepisse, et diversa doctrina sit diversae divinitatis. Porro si retributionem praedicat, ab eodem erit et corruptionis messis et vitae. Tempore autem suo metemus, quia et Ecclesiasticus, Tempus, inquit, erit omni rei. Sed et mihi, famulo creatoris, mundus crucifixus est, non tamen deus mundi, et ego mundo, non tamen deo mundi. Mundum enim, quantum ad conversationem eius, posuit, cui renuntiando mutuo transfigimur et invicem morimur. Persecutores vocat Christi. Cum vero adicit stigmata Christi in corpore suo gestare se (utique corporalia competunt), iam non putativam, sed veram et solidam carnem professus est Christi, cuius stigmata corporalia ostendit.

adhuc inquam secundus homo dico dum sum parvulis sub elementum mundus sum pono ad deserviendum is atqui non sum hic humanitus dico non enim exemplum sum sed vereor quis enim parvulus utique sentio qui sum natio non elementum subicio sum mundus qui pro deus suspicio ille autem sum qui cum secundus homo dico tamen testamentum homo nemo sperno aut superordino exemplum enim humanus testamentum permaneo divinus tueor abrahae dico sum promissio et semen is non dico semen quasi multus sed semen tamquam unus qui christus sum erubesco spongia marcio nisus qui ex abundo retraho qui aufero cum validus sum ille ex hic revinci qui servo cos autem evenio impleo tempus mitto deus filius suus utique is qui etiam ipse tempus deus sum qui saeculis consto qui signum quoque tempus ordino soleo et iunas et sidus et stella qui filius denique suus revelatio in extremitas tempus et dispono et praedico in novus dies sum manifestus mons dominus et in novus dies effundo de spiritus meus in omnis caro secundus loelis ipse sum sustineo tempus impleo qui sum etiam finis tempus sicut initium ceterum deus ille otiosus neque operatio neque praedicatio ullus atque ita neque tempus aliquis quis omnino ago qui efficio tempus impleo el iam impleo sustineo si nihil satis vanus sum ut creator tempus sustineo servio creator qui autem res mitto filius suus ut is qui sub lex sum redimo hic sum ut efiiceret tortuosus in via recingo et asper in via lenis secundus esaias ut vetero transeo et novo orior lex novo ex sion et sermo dominus ex hierusal et ut adoptio filius accipio utique natio qui filius non sum et ipse enim lux sum natio et in nomen is natio spero itaque ut certus sum nos filius deus sum mitto spiritus suus in cor noster clamo abba pater in novus enim inquam dies effundo de meus spiritus in omnis caro qui gratia nisi qui et promissio gratia quis pater nisi qui et factor post hic itaque divitiae non sum revorto ad infirmo et mendico elementum elementum autem apud romanus quoque etiam primus literae soleo dico non ergo per mundialium elementor derogatio ab deus is averto cupio etsi diceudo supra si ergo hic qui non natura sum deus servio physica is sum natural superstitio elementum pro deus habeo suggillat error neque sic tamen elementor deus taxans sed qui volo intellego elementum primus scilicet literas lex ipse declaro dies observo et mensis ct tempus et annus et sabbata ut opinor et coenas purus et iciuraa et dies magnus cessaris enim ab hic quoque sicut et circumcisio oportet ex decretum creator qui et per esaias neomenia vester et sabbata et dies magnus non sustineo ieiunium et ferio et caerimonia vester odi anima meus et per amos odi reicio caerimonia vester et non odorabor in frequentiis vester item per osee averto universus iocunditas is et caerimonia is et sabbata et neomenia is et omnis frequentias is qui ipse constituo inquam erado magis quam alius aut si alius ergo ille adjuvo sententia creator aufero qui et ille damno sed non hic locus quaestio cur lex suus creator infringo sufficio qui infracturum probo ut confirmo nihil apostolus adverro creator determinasse cum et ipse amolitio lex ab creator sum sed ut fur soleo aliquis excido de praeda in indicium ita credo et marcio novus abrahae mentio dereliquisse nullus magis aufero etsi ex pars converto si enim abraham duo liber habeo unus ex ancilla et alius ex liber sed qui ex ancilla carnalis nascor sum qui verus ex liber per repromissio qui sum allegorica is sum alius portendentia hic sum enim duo testamentum sive duo ostensioues sicut invenio interpretas unus ab mons sinum in synagoga judaeus secundus lex genero in servitus alius super omnis principatus genero vis dominatio et omnis nomen qui nomino non tantus in hic aevum sed et in sum qui sum mater noster in quam repromisimus sancio ecclesia ideo adicio propter qui frater non sum ancilla filius sed liber utique manifesto et christianismi generositas in filius abrahae ex liber natus allegoria habeo sacramentum sicut et iudaismi servitus legal in filius ancilla atque ita is deus sum uter dispositio apud qui invenio uterque dispositio delineatio ipse qui aio qui libertas christus nos manumitto nonne is constituo manumissor qui sum dominus alienus enim servus neque galba manumitto facilis liber solvo ab is igitur praesto libertas apud qui sum servio lex et mereo non decet manumitto rursus iugum servitus is sum lex adstringo iam psalmus adimpleto disrumpo vinculum is et abiiciamus ab nos iugum ipse postquam archontes congrego sum in unus adverro dominus et adverro christus ipse de servitus igitur eximo ipse servitus nota erado persevero circumcisio ex praedicatio scilicet propheticae auctoritas memor dico per hieremias etr circumcidimi praeputium chordus vester quia et moyses circumcido duricordiam vester is sum non caro denique si circumcisio ab alius deus venio excludo cur etiam praeputiatio nego quiequam valeo in christus sicut et circumcisio praefero enim debeo aemulus is quam expugno si ab aemulo circumcisio deus sum porro quia et circumcisio et praeputiatio unus deus deputabantur ideo uter in christus vaco propter fides praclatio ille fides de qui sum scribo et in nominc is natio credo ille fides quam dico per dilectio perficio sic quoque creator ostendo sive enim dilectio dico qui in deus et hic creator sum diligo deus ex totus cor tuus et ex totus anima tuus et ex totus vis tuus sive qui in propior et propior tuus tamquam tu creator sum qui autem turbo tu iudicium fero ab quo deus ab bonus sed ille non iudico ab creator sed neque ille damno assertor circumcisio quodsi non sum alius qui iudico nisi creator iam ergo non damno lex defensor nisi qui ipse is cessaris constituo quis nunc si et confirmo ille ex pars qui debeo totus enim inquam lex in tu adimpleo sum diligo propior tuus tamquam tu aut si sic volo intellego adimpleo sum quasi iam non adimpleo ergo non volo ut diligo propior tamquam ego ut et hic cum lex cesso sed persevero sum semper in iste praeceptum ergo lex creator etiam ab adversarius probo sum neque dispendium sed compendium ab is consequor sum redigo summus in unus iam praeceptum sed neque hic alius magis competo quam auctor atque adeo cum dico onus vester invicem sustineo et sic adimpleo lex christus si hic non possum fio nisi quis diligo propior sui tamquam sui appareo diligo propior tu tamquam tu per qui audio invicem onus vester portas christus sum lex qui sum creator atque ita christus creator sum dum christus sum lex creator erro deus non derideo atqui derideo possum deus marcio qui neque irascor nosco neque ulciscor qui enim sero homo hic et meto ergo retributio et iudicium deus intento bonus autem facio non fatigemur et dum habeo tempus opero honum nego creator bonus facio praecipio et diverto doctrina sum diverto divinitas porro si retributio praedico ab idem sum et corruptio messis et vita tempus autem suus meto quia et ecclesiasticus tempus inquam sum omnis res sed et ego famulo creator mundus crucifigo sum non tamen deus mundus et ego mundus non tamen deus mundus mundus enim quantus ad conversatio is pono qui renuntio mutuus transfigimur et invicem morior persecutor voco christus cos verus adicio stigma christus in corpus suus gestaris sui utique corporalis competo iam non putativam sed verus et solidus caro profiteor sum christus qui stigma corporalis ostendo


Sed et in ipsis commerciis vitae et conversationis humanae domi ac foris adusque curam vasculorum omnifariam distinxit, ut istis legalibus disciplinis occurrentibus ubique, ne ullo momento vacarent a dei respectu. Quid enim faceret beatum hominem quam in lege domini voluntas eius? et in lege domini meditabitur die ac nocte. Quam legem non duritia promulgavit auctoris, sed ratio summae benignitatis, populi potius duritiam edomantis et rudem obsequio fidem operosis officiis dedolantis, ut nihil de arcanis attingam significantiis legis, spiritalis scilicet et propheticae, et in omnibus paene argumentis figuratae. Sufficit enim in praesenti si simpliciter hominem deo obligabat, ut nemo eam reprobare debeat, nisi cui non placet deo deservire. Ad hoc beneficium, non onus legis, adiuvandum, etiam prophetas eadem bonitas dei ordinavit, docentes deo digna, anferre nequitias de anima, discere benefacere, exquirere iudicium, iudicare pupillo et iustificare viduam, diligere quaestiones, fugere improborum contactum, dimittere conflictam integram, dissipare scripturam iniustam, infringere panem esurienti et tectum non habentem inducere in domum tuam, nudum si videris, contegere, et domesticos seminis tui non despicere, compescere linguam a malo, et labia, ne loquantur dolum, declinare a malo, et facere bonum, quaerere pacem et sectari eam, irasci et non delinquere, id est in ira non perseverare sive saevire, non abire in concilium impiorum, nec stare in via peccatorum, nec in cathedra pestilentium sedere. Sed ubi? Vide quam bonum et quam iocundum habitare fratres in unum, meditantes die ac nocte in lege domini, quia bonum scilicet fidere in dominum quam fidere in hominem, et sperare in dominum quam sperare in hominem. Qualis enim apud deum merces homini? Et erit tanquam lignum quod plantatum est iuxta exitus aquarum, quod fructum suum dabit in tempore suo, et folium eius non decidet, et omnia quaecunque faciet prosperabuntur illi. Innocens autem et purus corde, qui non accepit in vanum nomen dei et non iuravit ad proximum suum in dolo, iste accipiet benedictionem a domino, et misericordiam a deo salutificatore suo. Oculi enim domini super timentes eum, sperantes in misericordiam ipsius, ad deliberandas animas eorum de morte, utique aeterna, et nutricandos eos in fame, utique vitae aeternae. Multae enim pressurae iustorum, et ex omnibus liberabit eos dominus. Honorabilis mors in conspectu domini sanctorum eius. Dominus custodit omnia ossa eorum: unum ex ipsis non comminuetur. Redimet dominus animas servorum suorum. Pauca ista de tantis scripturis creatoris intulimus, et nihil puto iam ad testimonium dei optimi deesse, quod satis et praecepta bonitatis et praemissa consignant.

sed et in ipse commercium vita et conversatio humanus domus atque foris adusque cura vasculorum omnifarius distinguo ut iste legal disciplina occurro ubique ne ullus momentum vaco ab deus respicio quis enim facio beatus homo quam in lex dominus voluntas is et in lex dominus meditor dies atque nox quam lex non duritia promulgo auctor sed ratio summa benignitas populus potis duritia edomantis et rudis obsequium fides operosus officium dedolantis ut nihil de arcanus attingo significantiis lex spirital scilicet et propheticae et in omnis paene argumentum figuro sufficio enim in praesens si simplex homo deus obligabat ut nemo is reprobaris debeo nisi qui non placeo deus deservio ad hic beneficium non onus lex adjuvo etiam propheta idem bonitas deus ordino doceo deus dignus anferre nequitia de anima disco benefacio exquiro iudicium iudicaris pupillus et iustificaris vidua diligo quaestio fugio improbus contingo dimitto conflictam integer dissiparis scribo injustus infringo panis exsurio et tectum non habeo induco in domus tuus nudus si video contego et domesticus semen tuus non despicio compesco lingua ab malus et labium ne loquor dolus declinaris ab malus et facio bonus quaero pax et sectaris is irascor et non delinquo is sum in ira non perseveraris sive saevio non abeo in concilium impii neque sto in via peccator neque in cathedra pestilens sedeo sed ubi video quam bonus et quam jocundus habito frater in unus meditor dies atque nox in lex dominus quia bonus scilicet findo in dominus quam findo in homo et spero in dominus quam spero in homo qual enim apud deus merces homo et sum tamquam lignum qui plantas sum iuxta exitus aqua qui fructus suus do in tempus suus et folium is non decido et omnis quicumque facio prospero ille innocens autem et purus cor qui non accipio in vanus nomen deus et non juro ad propior suus in dolus iste accipio benedictio ab dominus et misericordia ab deus salutificator suus oculis enim dominus super timeo is spero in misericordia ipse ad deliberandas anima is de mors utique aeternus et nutricandos is in fames utique vita aeternus multus enim premo iustor et ex omnis libero is dominus honorabilis mors in conspectus dominus sancio is dominus custodio omnis os is unus ex ipse non comminuo redimo dominus anima servus suus paucus iste de tantus scribo creator infero et nihil puto iam ad testimonium deus bonus desum qui satis et praecipio bonitas et praemitto consigno


Hinc denique gradum consero, an debuerit tam subito venisse. Primo quia et ipse dei sui filius. Hoc enim ordinis fuerat, ut ante pater filium profiteretur quam patrem filius, et ante pater de filio testaretur quam filius de patre. Dehinc et quia missus praeter filii nomen. Proinde enim praecessisse debuerat mittentis patrocinium in testimonium missi, quia nemo veniens ex alterius auctoritate ipse eam sibi ex sua affirmatione defendit, sed ab ipsa defensionem potius expectat, praeeunte suggestu eius qui auctoritatem praestat. Ceterum nec filius agnoscetur quem nunquam pater nuncupavit, nec missus credetur quem nunquam mandator designavit, nuncupaturus pater et designaturus mandator, si fuisset. Suspectum habebitur omne quod exorbitarit a regula, rerumque principalis gradus non sinit posterius agnosci patrem post filium et mandatorem post mandatum et deum post Christum. Nihil origine sua prius est in agnitione, qua nec in dispositione. Subito filius et subito missus et subito Christus. Atquin nihil putem a deo subitum, quia nihil a deo non dispositum. Si autem dispositum, cur et non praedicatum, ut probari posset et dispositum ex praedicatione et divinum ex dispositione? Et utique tantum opus, quod scilicet humanae saluti parabatur, vel eatenus subitum non fuisset qua per fldem profuturum. In quantum enim credi habebat, ut prodesset, in tantum paraturam desiderabat, ut credi posset, substructam fundamentis dispositionis et praedicationis, quo ordine fides informata merito et homini indicertur a deo et deo exhiberetur ab homine, ex agnitione debens credere quia posset, quae scilicet credere didicisset ex praedicatione.

hinc denique gradus consero an debeo tam subeo venio primus quia et ipse deus suus filius hic enim ordo sum ut ante pater filius profiteor quam pater filius et ante pater de filius testo quam filius de pater dehinc et quia mitto praeter filius nomen proinde enim praecedo debeo mitto patrocinium in testimonium mitto quia nemo venio ex alter auctoritas ipse is sui ex suus affirmatio defendo sed ab ipse defensio potis expecto praeeo suggero is qui auctoritas praesto ceterum neque filius agnosco qui numquam pater nuncupo neque mitto credo qui numquam mandator designo nuncupaturus pater et designaturus mandator si sum suspicio habeo omnis qui exorbitarit ab regula res principal gradus non sino posterus agnosco pater post filius et mandator post mando et deus post christus nihil origo suus prior sum in agnitio qui neque in dispositio subeo filius et subeo mitto et subeo christus atqui nihil puto ab deus subeo quia nihil ab deus non dispono si autem dispono cur et non praedico ut probaris possum et dispono ex praedicatio et divinus ex dispositio et utique tantus opus qui scilicet humanus salus paro vel eatenus subeo non sum qui per fldem possum in quantus enim credo habeo ut prosum in tantus paro desidero ut credo possum substructam fundamentum dispositio et praedicatio quo ordo fides informo mereo et homo indicertur ab deus et deus exhibeo ab homo ex agnitio debeo credo quia possum qui scilicet credo disco ex praedicatio


DE EPISTULA AD PHILEMONEM. Soli huic epistulae brevitas sua profuit ut falsarias manus Marcionis evaderet. Miror tamen, cum ad unum hominem litteras factas receperit, quod ad Timotheum duas et unam ad Titum de ecclesiastico statu compositas recusaverit. Affectavit, opinor, etiam numerum epistularum interpolare. Memento, inspector, quod ea quae praetractata sunt retro de apostolo quoque probaverimus, et si qua in hoc opus dilata erant expunxerimus, ne aut hic supervacuam existimes iterationem, qua confirmavimus spem pristinam, aut illic suspectam habeas dilationem, qua eruimus ipsa ista. Si totum opusculum inspexeris, nec hic redundantiam nec illic diffidentiam iudicabis.

de epistula ad philemonem solus hic epistula brevitas suus prosum ut falsarias manus marcio evado miro tamen cum ad unus homo littera facio recipio qui ad timotheus duo et unus ad titus de ecclesiasticus status compono recuso affecto opinor etiam numerus epistularis interpolaris memento inspecto qui is qui praetractata sum retro de apostolus quoque probo et si qui in hic opus differo sum expunxerimus ne aut hic supervacuus existimo iteratio qui confirmavimus spes pristinus aut illic suspicio habeo dilatio qui eruo ipse iste si totus opusculis inspicio neque hic redundantia neque illic diffidentia iudico


Non fuit, inquis, ordo eiusmodi necessarius, quia statim se et filium et missum et dei Christum rebus ipsis esset probaturus per documenta virtutum. At ego negabo solam hanc illi speciem ad testimonium competisse, quam et ipse postmodum exauctoravit, siquidem edicens multos venturos et signa facturos et virtutes magnas edituros, aversionem etiam electorum, nec ideo tamen admittendos, temerariam signorum et virtutum fidem ostendit, ut etiam apud pseudochristos facillimarum. Aut quale est si inde se voluit probari et intellegi et recipi, ex virtutibus dico, unde ceteros noluit aeque et ipsos tam subito venturos quam a nullo auctore praedicatos? Si quia prior eis venit et prior virtutum documenta signavit, idcirco, quasi locum in balneis, ita fidem occupavit, posteris quibusque praeripuit, vide ne et ipse in condicione posteriorum deprehendatur, posterior inventus creatore ante iam cognito, et proinde virtutes ante operato, et non aliter praefato non esse aliis credendum, post eum scilicet. Igitur si priorem venisse et priorem de posteris pronuntiasse hoc fidem cludet, praedamnatus erit et ipse iam ab eo quod posterior est agnitus, et solius erit auctoritas creatoris hoc in posteros constituendi, qui nullo posterior esse potuit. Iam nunc, cum probaturus sim creatorem easdem virtutes, quas solas ad fidem Christo tuo vindicas, interdum per famulos suos retro edidisse, interdum per Christum suum edendas destinasse, possum et ex hoc merito praescribere tanto magis Christum non ex solis virtutibus credendum fuisse quanto illum non alterius quam creatoris interpretari potuissent, ut respondentes virtutibus creatoris, et editis per famulos suos et in Christum suum repromissis. Quamquam, et si alia documenta invenirentur in tuo Christo, nova scilicet, facilius crederemus etiam nova eiusdem esse cuius et vetera, quam cuius tantummodo nova, egentia experimentis fidei victricis vetustatis, ut sic quoque praedicatus venire debuerit tam praedicationibus propriis exstruentibus ei fidem quam et virtutibus, praesertim adversus Christum creatoris venturum et signis et prophetis propriis munitum, ut aemulus Christi per omnes diversitatum species reluceret. Sed quomodo a deo nunquam praedicato Christus eius praedicaretur? Hoc est ergo quod exigit, nec deum nec Christum tuum credi, quia et dens ignotus esse non debuit et Christus agnosci per deum debuit.

non sum inquam ordo eiusmodi necessarius quia statim sui et filius et mitto et deus christus res ipse sum probo per documentum virtus at ego nego solus hic ille species ad testimonium competo quam et ipse postmodum exauctoro siquidem edicens multus venio et signum facio et virtus magnus edo aversio etiam elector neque ideo tamen admitto temerarius signum et virtus fides ostendo ut etiam apud pseudochristos facillimaris aut qualis sum si inde sui volo probaris et intellego et recipio ex virtus dico unde ceterus nolo aequus et ipse tam subeo venio quam ab nullus auctor praedicatos si quia prior is venio et prior virtus documentum signo idcirco quasi locus in balnea ita fides occupo posterus quisque praeripio video ne et ipse in condicio posterus deprehendo posterus invenio creator ante iam cognosco et proinde virtus ante operato et non aliter praefor non sum alius credo post is scilicet igitur si prior venio et prior de posterus pronuntio hic fides cludet praedamno sum et ipse iam ab is qui posterus sum agnitus et solus sum auctoritas creator hic in posterus constituo qui nullus posterus sum possum iam nunc cum probo sum creator idem virtus qui solo ad fides christus tuus vindico interdum per famulus suus retro edo interdum per christus suus edo destino possum et ex hic mereo praescribo tantus magis christus non ex sol virtus credo sum quantus ille non alter quam creator interpretaris possum ut respondeo virtus creator et edo per famulus suus et in christus suus repromissis quamquam et si alius documentum invenio in tuus christus novo scilicet facilis credo etiam novo idem sum qui et vetero quam qui tantummodo novo egeo experimentum fides victrix vetustas ut sic quoque praedico venio debeo tam praedicatio proprius exstruentibus is fides quam et virtus praesertim adverro christus creator venio et signum et propheta proprius munio ut aemulus christus per omnis diversitas species reluceret sed quomodo ab deus numquam praedicato christus is praedico hic sum ergo qui exigo neque deus neque christus tuus credo quia et dens ignosco sum non debeo et christus agnosco per deus debeo


Dimittit discipulos ad praedicandum dei regnum. Numquid vel hic edidit cuius? Prohibet eos, victui aut vestitui quid in viam ferre. Quis hoc mandasset, nisi qui et corvos alit, et flores agri vestit, qui bovi quoque terenti libertatem oris ad veniam pabuli ex opere summovendi ante praecepit, quia dignus operarius mercede sua? Haec Marcion deleat, dum sensui salva sint. At cum iubet pulverem excutere de pedibus in eos a quibus excepti non fuissent, et hoc in testimonium mandat fleri. Nemo testatur quod non iudicio destinatur; inhumanitatem qui in testationem redigi iubet, iudicem comminatur. Nullum deum novum a Christo probatum illa etiam opinio omnium declaravit, quia Christum Iesum alii Ioannem, alii Heliam, alii unum aliquem ex veteribus prophetis Herodi adseverabant. Ex quibus quicunque fuisset, non utique ob hoc est suscitatus ut alium deum post resurrectionem praedicaret. Pascit populum in solitudine, de pristino scilicet more. Aut si non eadem et maiestas, ergo iam minor est creatore, qui non uno die, sed annis quadraginta, nec de inferioribus materiis panis et piscis, sed de manna caelesti, nec quinque circiter, sed sexcenta milia hominum protelavit. Adeo autem ea fuit maiestas, ut et pabuli exiguitatem non tantum sufficere, verum etiam exuberare de pristino voluerit exemplo. Sic enim et in tempore famis sub Helia viduae Sareptensi modica et suprema alimenta ex prophetae benedictione per totum famis tempus redundaverant. Habes tertiam Basi- liarum. Si et quartam resolvas, invenies totum hunc ordinem Christi circa illum dei hominem qui oblatos sibi decem hordesceos panes cum populo distribui iussisset, et minister eius proinde comparata multitudine et pabuli mediocritate respendisset, Quid ego hoc dem in conspectu centum hominum? Da, inquit, et manducabunt, quoniam haec dicit dominus, Manducabunt et relinquent reliquias secundum dictum domini. O Christum et in novis veterem! Haec itaque qui viderat Petrus et cum pristinis compararat, et non tantum retro facta, sed et in futurum iam tunc prophetantia recognoverat, interroganti domino quisnam illis videretur, cum pro omnibus responderet, Tu es Christus, non potest non eum sensisse Christum, nisi quem noverat in scripturis, quem iam recensebat in factis. Hoc et ipse confirmat usque adhuc patiens, immo et silentium indioens. Si enim Petrus quidem non poterat alium eum confiteri quam creatoris, ille autem praecepit ne cui hoc dicerent, utique id noluit provulgari quod Petrus senserat. Immo, inquis, quia non recte senserat, noluit mendacium disseminari. Sed aliam silentii causam edixit, quia oporteret filium hominis multa pati, et reprobari a presbyteris et scribis et sacerdotibus, et interfici, et post tertium diem resurgere. Quae cum praedicata sint et ipsa in Christum creatoris, sicut suis locis implebimus, sic quoque ipsum se ostendit esse in quem praedicabantur. Certe et si non essent praedicata, eam causam indicti silentii protulit quae non Petri errorem demonstraret, obeundarum pasionum necessitatem. Qui voluerit, inquit, animam suam salvam facere, perdet illam, et qui perdiderit eam propter me, salvam faciet eam. Certe filius hominis hanc sententiam emisit. Perspice igitur et tu cum rege Babylonio fornacem eius ardentem, et invenies illic tanquam filium hominis (nondum enim vere erat, nondum scilicet natus ex homine) iam tunc istos exitus constituentem. Salvas facit animas trium fratrum, qui eas pro deo perdere conspiraverant, Chaldaeorum vero perdidit, quas illi per idololatriam salvas facere maluerant. Quae est ista nova doctrina cuius vetera documenta sunt? Quamquam et praedicationes martyriorum tam futurorum quam a deo mercedem relaturorum decucurrerunt. Vide, inquit Esaias, quomodo perit iustus, et nemo excipit corde, et viri iusti auferuntur, et nemo considerat. Quando magis hoc fit quam in persecutione sanctorum eius? Utique non simplex, nec de naturae lege communis, sed illa insignis et pro fide militaris, in qua qui animam suam propter deum perdit, servat illam, ut et hic tamen iudicem cognoscas, qui malum animae lucrum perditione eius et bonum animae detrimentum salute eius remuneratur. Sed et zeloten deum mihi exhibet, malum malo reddentem. Qui confusus, inquit, mei fuerit, et ego confundar eius. Quando nec confusionis materia conveniat nisi meo Christo, cuius ordo magis pudendus, ut etiam haereticorum conviciis pateat, omnem nativitatis et educationis foeditatem et ipsius etiam carnis indignitatem quanta amaritudine possunt perorantibus. Ceterum quomodo ille erit obnoxius confusionis qui eam non capit? non vulva licet virginis, tamen feminae, coagulatus, et si non semine, tamen ex lege substantiae corporalis, ex feminae humore, non caro habitus ante formam, non pecus dictus post figuram, non decem men- sium cruciatu deliberatus, non subita dolorum concussione cum tanti temporis coeno per corporis cloacam effusus ad terram, nec statim lucem lacrimis auspicatus et primo retinaculi sui vulnere, nec multum ablutus, nec sale ac melle medicatus, nec pannis iam sepulturae involucrum initiatus, nec exinde per immunditias inter sinus volutatus, molestus uberibus, diu infans, vix puer, tarde homo, sed de caelo expositus, semel grandis, semel totus, statim Christus, spiritus et virtus et deus tantum. Ceterum ut non verus, qui non videbatur, ita nec de crucis maledicto erubescendus, cuius carebat veritate, carens corpore. Non poterat itaque dixisse, Qui mei confusus fuerit. Noster hoc debuit pronuntiasse, minoratus a patre, modico citra angelos, vermis et non homo, ignominia hominis et nullificamen populi, quatenus ita voluit, ut livore eius sanaremur, ut dedecore eius salus nostra constaret. Et merito se pro suo homine deposuit, pro imagine et similitudine sua, non aliena, ut, quoniam homo non erubuerat lapidem et lignum adorans, eadem constantia non confusus de Christo pro impudentia idololatriae satis deo faceret per impudentiam fidei. Quid horum Christo tuo competit, Marcion, ad meritum confusionis? Plane pudere te debet quod illum ipse finxisti.

dimitto discipulus ad praedico deus regnum numquid vel hic edo qui prohibeo is victus aut vestitus quis in via fero quis hic mando nisi qui et corvus alo et floreo ager vestio qui bos quoque tero libertas ora ad venio pabulum ex opus summovendi ante praecipio quia dignus operarius merces suus hic marcion deleo dum sensus salvo sum at cum iubeo pulvis excutio de pes in is ab qui excipio non sum et hic in testimonium mando fleo nemo testor qui non iudicium destino inhumanitas qui in testatio redigo iubeo judico commino nullus deus novus ab christus probo ille etiam opinio omnis declaro quia christus iesus alius ioannem alius heliam alius unus aliquis ex vetus propheta herodes assevero ex qui quicumque sum non utique ob hic sum suscito ut alius deus post resurrectio praedico pasco populus in solitudo de pristinus scilicet mos aut si non idem et maiestas ergo iam paruus sum creator qui non unus dies sed annus quadraginta neque de inferus materia panis et piscis sed de manna caelestis neque quinque circiter sed sescenti mille homo protelavit adeo autem is sum maiestas ut et pabulum exiguitas non tantus sufficio verus etiam exuberaris de pristinus volo exemplum sic enim et in tempus fames sub helia vidua sareptensi modicus et superus alimentum ex propheta benedictio per totus fames tempus redundaverant habeo tertius basis liaris si et quartus resolvo invenio totus hic ordo christus circa ille deus homo qui offertor sui decem hordesceos panis cum populus distribuo iubeo et minister is proinde comparo multitudo et pabulum mediocritas respendisset quis ego hic do in conspectus centum homo do inquam et manduco quoniam hic dico dominus manduco et relinquo reliquiae secundus dico dominus o christus et in novus vetus hic itaque qui video petrus et cum pristinus comparo et non tantus retro facio sed et in sum iam tunc prophetantia recognoverat interrogo dominus quisnam ille video cum pro omnis respondeo tu sum christus non possum non is sentio christus nisi qui nosco in scribo qui iam recenseo in facio hic et ipse confirmo usque adhuc patior immo et silentium indioens si enim petrus quidem non possum alius is confiteor quam creator ille autem praecipio ne qui hic dico utique is nolo provulgaris qui petrus sentio immo inquam quia non rectus sentio nolo mendacium disseminaris sed alius silentium causa edico quia oportet filius homo multus patior et reprobaris ab presbyteris et scribo et sacerdos et interficio et post tertius dies resurgo qui cum praedico sum et ipse in christus creator sicut suus locus impleo sic quoque ipse sui ostendo sum in qui praedicabantur certus et si non sum praedico is causa indico silentium profero qui non petri error demonstro obeundaris pasio necessitas qui volo inquam anima suus salvus facio perdo ille et qui perdo is propter ego salvus facio is certus filius homo hic sententia emitto perspicio igitur et tu cum rex babylonius fornacem is ardeo et invenio illic tamquam filius homo nondum enim verus sum nondum scilicet nascor ex homo iam tunc iste exitus constituo salvo facio anima tres frater qui is pro deus perdo conspiro chaldaeus verus perdo qui ille per idololatriam salvo facio malo qui sum iste novo doctrina qui vetero documentum sum quamquam et praedicatio martyriorum tam sum quam ab deus merces relaturorum decurro video inquam esaias quomodo pereo iustus et nemo excipio cor et vir justus aufero et nemo considero quando magis hic fio quam in persecutio sancio is utique non simplex neque de natura lex communis sed ille insignis et pro fides militaris in qui qui anima suus propter deus perdo servo ille ut et hic tamen judico cognosco qui malus anima lucrum perditio is et bonus anima detrimentum salus is remunero sed et zeloten deus ego exhibeo malus malus reddo qui confundo inquam meus sum et ego confundo is quando neque confusio materia convenio nisi meus christus qui ordo magis pudeo ut etiam haereticorum convicium pateo omnis nativitas et educatio foeditas et ipse etiam caro indignitas quantus amaritudo possum perorantibus ceterum quomodo ille sum obnoxius confusio qui is non capio non volva licet virgo tamen femina coagulo et si non semen tamen ex lex substantia corporal ex femina humore non carus habitus ante forma non pecus dico post figura non decem ego sium crucio deliberatus non subeo dolor concussio cum tantus tempus caenum per corpus cloaca effundo ad terra neque statim lux lacrima auspico et primus retinaculis suus vulnus neque multus abluo neque sal atque mel medico neque pannus iam sepultura involucrum initio neque exinde per immunditias inter sinus voluto molestus uber diu infer vix puer tardus homo sed de caelum expono semel grandis semel totus statim christus spiritus et virtus et deus tantus ceterum ut non verus qui non video ita neque de crux maledico erubescendus qui careo veritas careo corpus non possum itaque dico qui meus confundo sum noster hic debeo pronuntio minoro ab pater modicus citer angelus vermis et non homo ignominia homo et nullificamen populus quatenus ita volo ut livor is sanaremur ut dedecor is salus noster consto et mereo sui pro suus homo depono pro imago et similitudo suus non alienus ut quoniam homo non erubuerat lapis et lignum adoro idem constantia non confundo de christus pro impudens idololatriae satis deus facio per impudentia fides quis hic christus tuus competo marcion ad mereo confusio planus pudeo tu debeo qui ille ipse fingo


Igitur usque ad delictum hominis deus a primordio tantum bonus, exinde iudex et severus et, quod Marcionitae volunt, saevus. Statim mulier in doloribus parere et viro servire damnatur, sed quae ante sine ulla contristatione per benedictionem incrementum generis audierat, Crescite, tantum, et multiplicamini, sed quae in adiutorium maseulo, non in servitium fuerat destinata. Statim et terra maledicitur, sed ante benedicta. Statim tribuli et spinae, sed ante foenum et herbae et arborum fruetuosa. Statim sudor et labor panis, sed ante ex omni ligno victus immunis et alimenta secura. Exinde homo ad terram, sed ante de terra; exinde ad mortem, sed ante ad vitam; exinde in scorteis vestibus, sed ante sine scrupulo nudus. Ita prior bonitas dei secundum naturam, severitas posterior secundum causam. Illa ingenita, haec accidens; illa propria, haec accommodata; illa edita, haec adhibita. Nec natura enim inoperatam debuit continuisse bonitatem, nec causa dissimulatam evasisse severitatem. Alteram sibi, alteram rei deus praestitit. Incipe nunc etiam iudicis statum ut affinem mali arguere, qui idcirco alium deum somniasti, solummodo bonum, quia non potes iudicem; quamquam et illum ut iudicem ostendimus. Aut si non iudicem, certe perversum ac vanum disciplinae non vindicandae, id est non iudicandae, constitutorem. Non reprobas autem deum iudicem, qui non iudicem deum probas. Ipsam sine dubio iustitiam accusare debebis, quae iudicem praestat, aut et eam in species malitiae deputare, id est iniustitiam in titulos bonitatis adscribere. Nunc enim iustitia malum, si iniustitia bonum. Porro cum cogeris iniustitiam de pessimis pronuntiare, eodem iugo urgeris iustitiam de optimis censere. Nihil enim aemulum mali non bonum, sicut et boni aemulum nibil non malum. Igitur quanto malum ininstitia, tanto bonum iustitia. Nec species solummodo, sed tutela reputanda bonitatis, quia bonitas, nisi iustitia regatur ut iusta sit, non erit bonitas, si iniusta sit. Nihil enim bonum quod iniustum, bonum autem omne quod iustum.

igitur usque ad delinquo homo deus ab primordius tantus bonus exinde iudex et severus et qui marcionitae volo saevus statim mulier in dolor pareo et vir servio damno sed qui ante sine ullus contristatio per benedictio incrementum genus audio cresco tantus et multiplico sed qui in adjutorium maseulo non in servitium sum destino statim et terra maledico sed ante benedico statim tribulis et spina sed ante faenum et herba et arbor fruetuosa statim sudor et labor panis sed ante ex omnis lignum vinco immunis et alimentum securus exinde homo ad terra sed ante de terra exinde ad mors sed ante ad vita exinde in scorteis vestis sed ante sine scrupulus nudus ita prior bonitas deus secundus natura severitas posterus secundus causa ille ingenitus hic accido ille proprius hic accommodo ille edo hic adhibeo neque natura enim inoperatam debeo contineo bonitas neque causa dissimulatam evado severitas alter sui alter res deus praesto incipio nunc etiam judex status ut affinis malus arguo qui idcirco alius deus somnio solummodo bonus quia non possum judico quamquam et ille ut judico ostendo aut si non judico certus perverto atque vanus disciplina non vindico is sum non judico constitutor non reprobas autem deus judico qui non judico deus probo ipse sine dubius iustitia accuso debeo qui judico praesto aut et is in species malitia deputaris is sum injustitia in titulus bonitas adscribo nunc enim iustitia malus si injustitia bonus porro cum cogo injustitia de malus pronuntiaris idem iugum urgeo iustitia de bonus censeo nihil enim aemulis malus non bonus sicut et bonus aemulis nibil non malus igitur quantus malus ininstitia tantus bonus iustitia neque species solummodo sed tutela reputanda bonitas quia bonitas nisi iustitia rego ut iustus sum non sum bonitas si iniustus sum nihil enim bonus qui iniustus bonus autem omnis qui iustus


Reliquum ordinem eius cum scripturis conferamus. Quodcunque illud corpusculum sit, quoniam habitum et quoniam conspectum fuit, si inglorius, si ignobilis, si inhonorabilis, meus erit Christus, talis enim habitu et aspectu annuntiabatur. Adest rursus Esaias: Annuntiavimus, inquit, coram ipso: velut puerulus, velut radix in terra sitienti, et non est species eius neque gloria, et vidimus eum, et non habebat speciem neque decorem, sed species eius inbonorata, deficiens citra omnes homines. Sicut et supra patris ad filium vox, Quemadmodum expavescent multi super te, sic sine gloria erit ab hominibus forma tua. Nam etsi tempestivus decore apud David supra filios hominum, sed in allegorico illo statu gra- tiae spiritalis, cum accingitur ense sermonis, qui vere species et decor et gloria ipsius est. Ceterum habitu incorporabili apud eundem prophetam vermis etiam et non homo, ignominia hominis et nullificamen populi. Neque interiorem qualitatem eius eiusmodi annuntiat. Si enim plenitudo in illo spiritus constitit, agnosco virgam de radice lesse. Flos eius meus erit Christns, in quo requievit secundum Essiam spiritus sapientiae et intellectus, spiritus consilii et vigoris, spiritus agnitionis et pietatis, spiritus timoris dei. Neque enim ulli hominum diversitas spiritalium documentorum competebat nisi in Christum, flori quidem ob gratiam spiritus adaequatum, ex stirpe autem Iesse deputatum, per Mariam inde censendum. Expostulo autem de proposito, si das ei omnis humilitatis et patientiae et tranquillitatis intentionem, et ex his Esaiae erit Christus? Homo in plaga et sciens ferre imbecillitatem, qui tanquam ovis ad victimam adductus est, et tanquam agnus ante tondentem non aperuit os, qui neque contendit neque clamavit, nec audita est foris vox eius, qui arundinem contusam, id est quassam Iudaeorum fidem, non comminuit, qui linum ardens, id est momentaneum ardorem gentium, non extinxit. Non potest alius esse quam qui praedicebatur. Oportet actum eius ad scripturarum regulam recognosci, duplici, nisi fallor, operatione distinctum, praedicationis et virtutis. Sed de utroque titulo sic disponam, ut, quoniam ipsum quoque Marcionis evangelium discuti placuit, de speciebus doctrinarum et signorum illuc differamus, quasi in rem praesentem. Hic autem generaliter expungamus ordinem coeptum, docentes praedicatorem interim annuntiari Christum per Esaiam: Quis enim, inquit, in vobis, qui deum metuit et exaudiet vocem filii eius? Item medicatorem. Ipse enim, inquit, imbecillitates nostras abstulit, et languores portavit.

reliquus ordo is cum scribo confero quicumque ille corpusculis sum quoniam habitus et quoniam conspectus sum si inglorius si ignobilis si inhonorabilis meus sum christus talis enim habitus et aspectus annuntiabatur adsum rursus esaias annuntiavimus inquam coram ipse velut puerulus velut radix in terra sitio et non sum species is neque gloria et video is et non habeo species neque decoro sed species is inbonorata deficio citer omnis homo sicut et supra pater ad filius vox quemadmodum expavesco multus super tu sic sine gloria sum ab homo forma tuus nam etsi tempestivus decus apud david supra filius homo sed in allegorico ille status gra tiae spirital cum accingo ensis sermo qui verus species et decor et gloria ipse sum ceterum habitus incorporabilis apud idem propheta vermis etiam et non homo ignominia homo et nullificamen populus neque interior qualitas is eiusmodi annuntio si enim plenitudo in ille spiritus consto agnosco virga de radix lesse flos is meus sum christns in quo requiesco secundus essiam spiritus sapientia et intellego spiritus consilium et vigor spiritus agnitio et pietas spiritus timor deus neque enim ullus homo diversitas spiritalis documentor competo nisi in christus florus quidem ob gratia spiritus adaequatum ex stirps autem iesse deputas per maria inde censeo expostulo autem de propono si do is omnis humilitas et patientia et tranquillitas intentio et ex hic esaias sum christus homo in plaga et scio fero imbecillitas qui tamquam ovum ad victima adduco sum et tamquam agnus ante tondentem non aperio os qui neque contendo neque clamo neque audio sum foris vox is qui arundo contundo is sum quatio judaeus fides non comminuo qui linum ardeo is sum momentaneus ardor gens non extingo non possum alius sum quam qui praedicebatur oportet ago is ad scripturaris regula recognosco duplex nisi fallo operatio distinguo praedicatio et virtus sed de uterque titulus sic dispono ut quoniam ipse quoque marcio evangelium discutio placeo de species doctrinaris et signum illic differo quasi in res praesens hic autem generalis expungamus ordo coepio doceo praedicator interim annuntiaris christus per esaias quis enim inquam in tu qui deus metuo et exaudio voco filius is item medicator ipse enim inquam imbecillitas noster aufero et languor porto


At cum et animalia irrides minutiora quae maximus artifex de industria ingeniis aut viribus ampliavit, sic magnitudinem in mediocritate probari docens quemadmodum virtutem in infirmitate secundum apostolum, imitare, si potes, apis aedificia, formicae stabula, araneae retia, bombycis stamina, sustine, si potes, illas ipsas lectuli et tegetis tuae bestias, cantharidis venena, muscae spicula, culicis et tubam et lanceam. Qualia erunt maiora, cum tam modicis aut iuvaris aut laederis, ut nec in modicis despicias creatorem? Postremo te tibi circumfer, intus ac foris considera hominem: placebit tibi vel hoc opus dei nostri, quod tuus dominus, ille deus melior, adamavit, propter quem in haec paupertina elementa de tertio caelo descendere laboravit, cuius causa in hac cellula creatoris etiam crucifixus est. Sed ille quidem usque nunc nec aquam reprobavit creatoris qua suos abluit, nec oleum quo suo(??) unguit, nec mellis et lactis societatem qua suos infantat, nec panem quo ipsum corpus suum repraesentat, etiam in sacramentis propriis egens mendicitatibus creatoris. At tu super magistrum discipulus, et servus super dominum, sublimius illo sapis, destruens quae ille desiderat. Volo inspicere si ex fide saltim, ut non et(??)ipse quae destruis appetas. Adversaris caelo, et libertatem caeli in habitationibus captas. Despicis terram plane inimice iam tuae carnis matricem, et omnes medullas eius victui extorques. Reprobas et mare, sed usque ad copias eius, quas sanctiorem cibum deputas. Rosam tibi si obtulero, non fastidies creatorem. Hypocrita, ut apocarteresi probes te Marcionitam, id est repudiatorem creatoris (nam haec apud vos pro martyrio affectari debuisset, si vobis mundus displiceret), in quamcunque materiam resolveris, substantia creatoris uteris. Quanta obstinatio duritiae tuae! Depretias in quibus et vivis et moreris.

at cum et animal irrideo minutiora qui magnus artifex de industria ingenium aut vis amplio sic magnitudo in mediocritas probaris doceo quemadmodum virtus in infirmitas secundus apostolus imitaris si possum apis aedificium formica stabulum aranea rete bombycis stamen sustineo si possum ille ipse lectulis et tego tuus bestia cantharis veneno musca spiculum culex et tuba et lancea qualis sum magnus cum tam modicus aut iuvaris aut laederis ut neque in modicus despicio creator postremo tu tu circumfero intus atque foris considero homo placeo tu vel hic opus deus noster qui tuus dominus ille deus bonus adamo propter qui in hic paupertinus elementum de tertius caelum descendo laboro qui causa in hic cellula creator etiam crucifigo sum sed ille quidem usque nunc neque aqua reprobavit creator qui suus abluo neque oleum quo suus unguit neque mel et lac societas qui suus infantat neque panis quo ipse corpus suus repraesento etiam in sacramentum proprius egeo mendicitas creator at tu super magister discipulus et servus super dominus sublimis ille sapio destruo qui ille desidero volo inspicio si ex fides saltem ut non et ipse qui destruis appeto adversaris caelum et libertas caelum in habitatio capio despicio terra planus inimicus iam tuus caro matrix et omnis medulla is victus extorqueo reprobas et mare sed usque ad copia is qui sancio cibus deputo rodo tu si obtulero non fastidies creator hypocrita ut apocarteresi probo tu marcionitam is sum repudiator creator nam hic apud tu pro martyrio affectaris debeo si tu mundus displiceo in quicumque materia resolveris substantia creator uto quantus obstinatio duritia tuus depretias in qui et vivo et morior


Publicanum adlectum a domino in argumentum deducit, quasi ab adversario legis adlectum, extraneum legis et Iudaismi profanum. Excidit ei vel de Petro, legis homine, et tamen non tantum adlecto, sed etiam testimonium consecuto agnitionis praestitae a patre. Nusquam legerat lumen et spem et expectationem nationum praedicari Christum. Atquin probavit potius Iudaeos, dicendo medicum sanis non esse necessarium, sed male habentibus. Si enim male valentes voluit intellegi ethnicos et publicanos, quos adlegebat, sanos Iudaeos confirmabat, quibus medicum necessarium negabat. Hoc si ita est, male descendit ad legem destruendam, quasi ad malam valetudinem remediandam, in qua qui agebant, bene vale- bant, quibus medicus necessarius non erat. Quale est autem ut similitudinem medici proposuerit, nec impleverit? Nam sicut sanis medicum nemo adhibet, ita nec in tantum extraneis, quantum est homo a deo Marcionis, suum habens et auctorem et protectorem, et ab illo potius medicum Christum. Hoc similitudo praeiudicat, ab eo magis praestari medicum ad quem pertinent qui languent. Unde autem et Ioannes venit in medium? Subito Christus, subito et Ioannes. Sic sunt omnia apud Marcionem, quae suum et plenum habent ordinem apud creatorem. Sed de Ioanne cetera alibi. Ad praesentes enim quosque articulos respondendum est. Nunc illud tuebor, ut demonstrem et loannem Christo et Christum loanni convenire, utique prophetae creatoris, qua Christum creatoris, atque ita erubescat haereticus, loannis ordinem frustra frustratus. Si enim nihil omnino administrasset Ioannes, secundum Esaiam vociferator in solitudinem et praeparator viarum dominicarum per denuntiationem et laudationem paenitentiae, si non etiam ipsum inter ceteros tinxisset, nemo discipulos Christi manducantes et bibentes ad formam discipulorum Ioannis assidue ieiunantium et orantium provocasset, quia, si qua diversitas staret inter Christum et Ioannem et gregem utriusque, nulla esset comparationis exactio, vacaret provocationis intentio. Nemo enim miraretur et nemo torqueretur, si diversae divinitatis aemulae praedicationes de disciplinis quoque inter se non convenirent, non convenientes prius de auctoritatibus disciplinarum. Adeo loannis erat Christus et Ioannes Christi, ambo creatoris et ambo de lege et prophetis, praedicatores et magistri. Sed et Christus reiecisset loannis disciplinam, ut dei alterius, et discipulos defendisset, ut merito aliter incedentes, aliam scilicet et contrariam initiatos divinitatem. At nunc humiliter reddens rationem quod non possent ieiunare filii sponsi quamdiu cum eis esset sponsus, postea vero ieiunaturos promittens cum ablatus ab eis sponsus esset, nec discipulos defendit, sed potius excusavit, quasi non sine ratione reprehensos, nec Ioannis reiecit disciplinam, sed magis concessit, tempori Ioannis eam praestans, ut tempori suo eam destinans, reiecturus alioquin eam et defensurus aemulos eius, si non ipsius fuisset iam quae erat. Teneo meum Christum etiam in nomine sponsi, de quo psalmus, Ipse tanquam sponsus egrediens de thalamo suo: a summo caeli profectio eius et deversio eius ad summum usque eius. Qui etiam per Esaiam gaudens ad patrem, Exultet, inquit, anima mea in domino, induit enim me indumentum salutaris, et tunicam iocunditatis velut sponso, circumposuit mihi mitram velut sponsae. In se enim et ecclesiam deputat, de qua idem spiritua ad ipsum, Et circumpones tibi omnes eos, velut ornamentum sponsae. Hanc sponsam Christus sibi etiam per Salomonem ex vocatione gentium arcessit. Siquidem legisti, Veni sponsa de Libano, eleganter Libani utique montis mentione iniecta, qui turis vocabulo est penes Graecos; de idololatria enim sibi sponsabat ecclesiam. Nega te nunc dementissimum, Marcion. Ecce legem tui quoque dei impugnas. Nuptias non coniungit, coniunctas non admittit, neminem tingit nisi caelibem aut spadonem, morti aut repudio baptisma servat. Quid itaque Christum eius sponsum facis? Illius hoc nomen est qui masculum et feminam coniunxit, non qui separavit. Errasti in illa etiam domini pronuntiatione qua videtur nova et vetera discernere. Inflatus es utribus veteribus et excerebratus es novo vino, atque ita veteri, id est priori evangelio, pannum haereticae novitatis assuisti. In quo alter creator, velim discere, cum per Hieremiam praecepit, Novate vobis novamen novum, nonne a veteribus avertit? cum per Esaiam edicit, Vetera transierunt, et ecce nova quae ego facio, nonne ad nova convertit? Olim hanc statuimus destinationem pristinorum a creatore potius repromissam a Christo exhiberi, sub unius et eiusdem dei auctoritate, cuius sint et vetera et nova. Nam et vinum novum is non committit in veteres utres qui et veteres utres non habuerit, et novum additamentum nemo inicit veteri vestimento nisi eui non defuerit et vetus vestimentum. Ille non facit quid, si faciendum non est, qui lubeat unde faciat, si faciendum esset. Itaque si in hoc dirigebat similitudinem, ut ostenderet se evangelii novitatem separare a legis vetustate, suam demonstrabat et illam a qua separabat alienorum separatione non fuisse notandam, quia nemo aliens sua adiungit, ut ab alienis separare possit. Separatio per coniunctionem capit, de qua fit. Ita quae separabat, et in uno ostendebat fuisse, sicut et fuissent, si non separaret. Et tamen sic concedimus separationem istam per reformationem, per amplitudinem, per profectum, sicut fructus separatur a semine, cum sit fructus ex semine: sic et evangelium separatur a lege, dum provehitur ex lege, aliud ab illa, sed non alienum, diversum, sed non contrarium. Nec forma sermonis in Christo nova. Cum similitudines obicit, cum quaestiones refutat, de septuagesimo septimo venit psalmo: Aperiam, inquit, in parabolam os meum, id est similitudinem; eloquar problemata, id est edisseram quaestiones. Si hominem alterius gentis probare voluisses, utique de proprietate loquelae probares.

publicanus allectus ab dominus in argumentum deduco quasi ab adversarius lex allectus extraneus lex et iudaismi profanus excido is vel de petro lex homo et tamen non tantus adlecto sed etiam testimonium consequor agnitio praesto ab pater nusquam lego lumen et spes et expectatio natio praedicaris christus atqui probo potis judaei dico medicus sanus non sum necessarius sed malus habeo si enim malus valeo volo intellego ethnicos et publicanus qui adlegebat sanus judaei confirmo qui medicus necessarius nego hic si ita sum malus descendo ad lex destruo quasi ad malus valetudo remediandam in qui qui ago bene val bant qui medicus necessarius non sum qual sum autem ut similitudo medicus propono neque impleo nam sicut sanus medicus nemo adhibeo ita neque in tantus extraneus quantus sum homo ab deus marcio suus habeo et auctor et protector et ab ille potis medicus christus hic similitudo praejudico ab is magis praestaris medicus ad qui pertineo qui langueo unde autem et joannis venio in medius subeo christus subeo et joannis sic sum omnis apud marcio qui suus et plenus habeo ordo apud creator sed de ioanne ceterus alibi ad praesens enim quisque articulus respondeo sum nunc ille tueor ut demonstro et loannem christus et christus loanni convenio utique propheta creator qui christus creator atque ita erubesco haereticus loannis ordo frustra frustro si enim nihil omnino administro joannis secundus esaias vociferator in solitudo et praeparator viaris dominicaris per denuntiatio et laudatio paenitentia si non etiam ipse inter ceterus tingo nemo discipulus christus manducantes et bibo ad forma discipulus ioannis assiduus ieiunantium et oro provoco quia si qui diversitas sto inter christus et ioannem et grex uterque nullus sum comparatio exactio vaco provocatio intentio nemo enim miro et nemo torqueo si diverto divinitas aemulus praedicatio de disciplina quoque inter sui non convenio non convenio prior de auctoritas disciplinaris adeo loannis sum christus et joannis christus ambo creator et ambo de lex et propheta praedicator et magister sed et christus reicio loannis disciplina ut deus alter et discipulus defendo ut mereo aliter incedo alius scilicet et contrarius initio divinitas at nunc humilis reddo ratio qui non possum ieiunaris filius sponsus quamdiu cum is sum sponsus postea verus ieiunaturos promitto cum aufero ab is sponsus sum neque discipulus defendo sed potis excuso quasi non sine ratio reprehendo neque ioannis reicio disciplina sed magis concedo tempus ioannis is praesto ut tempus suus is destino reiecturus alioqui is et defendo aemulus is si non ipse sum iam qui sum teneo meus christus etiam in nomen sponsus de quo psalmus ipse tamquam sponsus egredior de thalamus suus ab superus caelum profectio is et deversio is ad superus usque is qui etiam per esaias gaudeo ad pater exultet inquam anima meus in dominus induo enim ego indumentum salutaris et tunica iocunditas velut sponsum circumpono ego mitra velut sponsa in sui enim et ecclesia deputo de qui idem spiritua ad ipse et circumpones tu omnis is velut ornamentum sponsa hic sponsa christus sui etiam per salomon ex vocatio gens arcesso siquidem lego venio sponsa de libanus eleganter libanus utique mons mentio inicio qui tus vocabulum sum penis graeci de idololatria enim sui sponsabat ecclesia nego tu nunc dementissimum marcion ecce lex tuus quoque deus impugnas nuptiae non conjungo conjungo non admitto nemo tingo nisi caelibem aut spado mors aut repudio baptisma servo quis itaque christus is sponsum facio ille hic nomen sum qui masculus et femina conjungo non qui separo erro in ille etiam dominus pronuntiatio qui video novo et vetero discerno inflo sum uter vetus et excerebratus sum novo vinum atque ita vetus is sum prior evangelium pannus haereticae novitas assuisti in quo alter creator volo disco cum per hieremias praecipio novo tu novamen novus nonne ab vetus averto cum per esaias edico vetero transeo et ecce novo qui ego facio nonne ad novo converto olim hic statuo destinatio pristinus ab creator potis repromitto ab christus exhibeo sub unus et idem deus auctoritas qui sum et vetero et novo nam et vinum novus is non committo in vetus utris qui et vetus utris non habeo et novus additamentum nemo inicio vetus vestimentum nisi eui non desum et vetus vestimentum ille non facio quis si facio non sum qui lubet unde facio si facio sum itaque si in hic dirigo similitudo ut ostendo sui evangelium novitas separaris ab lex vetustas suus demonstro et ille ab qui separo alienus separatio non sum noto quia nemo aliens suus adjungo ut ab alienus separaris possum separatio per coniunctio capio de qui fio ita qui separo et in unus ostendo sum sicut et sum si non separo et tamen sic concedo separatio iste per reformatio per amplitudo per proficiscor sicut fructus separo ab semen cum sum fructus ex semen sic et evangelium separo ab lex dum proveho ex lex alius ab ille sed non alienus diverto sed non contrarius neque forma sermo in christus novo cos similitudo obicio cum quaestio refuto de septuagesimus septimus venio psalmus aperio inquam in parabola os meus is sum similitudo eloquor problema is sum edissero quaestio si homo alter gens probaris volo utique de proprietas loquelae probaris


Igitur non admissus ad consortium exemplorum creatoris, ut alienorum, et suas habentium causas, velim edas et ipse consilium dei tui, quo Christum suum non in veritate carnis exhibuit. Si aspernatus est illam ut terrenam et, ut dicitis, stercoribus infersam, cur non et simulacrum eius proinde despexit? Nullius enim dedignandae rei imago dignanda est. Sequitur statum similitudo. Sed quomodo inter homines conversaretur, nisi per imaginem sub- stantiae humanae? Cur ergo non potius per veritatem, ut vere conversaretur, si necesse habebat conversari? Quanto dignius necessitas fidem quam stropham administrasset? Satis miserum deum instituis, hoc ipso, quod Christum suum non potuit exhibere nisi in indignae rei effigie, et quidem alienae. Aliquantis enim indignis conveniet uti, si nostris, sicut alienis non congruet uti, licet dignis. Cur enim non in aliqua alia digniore substantia venit, et inprims sua, ne et indigna et aliena videretur eguisse? Si creator meus per rubum quoque et ignem, idem postea per nubem et globum cum homine congressus est, et elementorum corporibus in repraesentationibus sui usus est, satis haec exempla divinae potestatis ostendunt deum non eguisse aut falsae aut etiam verae carnis paratura. Ceterum si ad certum spectamus, nulla substantia digna est quam deus induat. Quodcunque induerit, ipse dignum facit, absque mendacio tamen. Et ideo quale est ut dedecus existimarit veritatem potius quam mendacium carnis? Atquin honoravit illam fingendo. Quanta iam caro est cuius phantasma necessarium fuit deo superiori?

igitur non admitto ad consortium exemplum creator ut alienus et suus habeo causa volo edo et ipse consilium deus tuus quo christus suus non in veritas caro exhibeo si aspernor sum ille ut terrenus et ut dico stercus infersam cur non et simulacrum is proinde despicio nullus enim dedignandae res imago digno sum sequor status similitudo sed quomodo inter homo conversaretur nisi per imago sub stantiae humanus cur ergo non potis per veritas ut verus conversaretur si necesse habeo conversaris quantus dignus necessitas fides quam stropha administro satis miser deus instituo hic ipse qui christus suus non possum exhibeo nisi in indignus res effigies et quidem alienus aliqua enim indignus convenio uti si noster sicut alienus non congruo uti licet dignus cur enim non in aliqui alius digniore substantia venio et inprims suus ne et indignus et alienus video egeo si creator meus per rubus quoque et ignis idem postea per nubes et globus cum homo congredior sum et elementor corpus in repraesentatio suus utor sum satis hic exemplum divina potestas ostendo deus non egeo aut fallo aut etiam verus caro paratura ceterum si ad certus specto nullus substantia dignus sum quam deus induo quicumque induo ipse dignus facio absque mendacium tamen et ideo qualis sum ut dedecus existimo veritas potis quam mendacium caro atqui honoro ille fingo quantus iam carus sum qui phantasma necessarius sum deus superus


Quis autem iste est qui et ventis et mari imperat? nimirum novus dominator atque possessor elementorum subacti iam et exclusi creatoris? Non ita est. Sed agnorant substantiae auctorem suum, quae famulis quoque eius obaudire consueverant. Inspice Exodum, Marcion, aspice mari rubro, vastiori super omnia stagna Iudaeae, virgam Moysi imperantem, ut funditus proscissum et pari utrinque stupore discriminis fixum sicco populum pede intestino itinere transmitteret, rursusque sub eiusdem virgae nutu redeunte natura Aegyptium exercitum undarum concordia obrueret, in quod opus et austri servierunt. Lege extorri familiae dirimendae in transitu eius Iordanis machaeram fuisse, cuius impetum atque decursum plane et Iesus docuerat prophetis transmeantibus stare. Quid ad haec? Si tuus Christus est, non erit potentior famulis creatoris. Sed his solis exemplis usus essem, si non etiam praedicatio marinae istius expeditionis Christum antecessisset. Nam cum transfretat, psalmus expungitur. Dominus, inquit, super aquas multas. Cum undas freti discutit, Abacuc adimpletur. Dispargens, inquit, aquas itinere. Cum ad minas eius eliditur mare, Naum quoque absolvitur. Comminans, inquit, mari et arefaciens illud, utique cum ventis, quibus inquietabatur. Unde vis meum vindicem Christum? de exemplis, an de prophetis creatoris? Age nunc, qui militarem et armatum bellatorem praedicari putas, non figurate nec allegorice, qui bellum spiritale adversus spiritales hostes spiritali militia et spiritalibus armis spiritaliter debellaturus esset, cum invenis in uno homine multitudinem daemonum, legionem se professam, utique spiritalem, disce et Christum expugna- torem spiritalium hostium spiritaliter armatum et spiritaliter bellicosum intellegendum, atque ita ipsum esse qui cum legione quoque daemonum erat dimicaturus; ut et de hoc bello psalmus possit videri pronuntiasse, Dominus validus, dominus potens in bello. Nam cum ultimo hoste morte proeliatus, per tropaeum crucis triumphavit. Cuius autem dei filium Iesum legio testata est? Sine dubio cuius tormenta et abyssum noverant et timebant. Nec enim videntur posse ignorasse adhuc quod novi et ignoti dei virtus operaretur in terris, quia verisimile non est creatorem ignorasse. Si enim alium supra se deum ignoraverat aliquando, tamen iam infra caelum suum agentem utique compererat. Quod autem dominus comperisset, iam et universae familiae innotuisset in eodem mundo et intra eundem ambitum caeli quo peregriua divinitas conversaretur. In quantum ergo et creator scisset eam, et substantiae eius, si fuisset, in tantum, quia nulla fuit, non alium daemones sciebant quam dei sui Christum. Non enim depetunt ab alio quod meminissent petendum sibi a creatore, veniam scilicet abyssi creatoris. Denique impetraverunt. Quo merito? Quia mentiti erant, quia saevi dei filium eum fecerant? Et qualis erit qui mentitos iuvabat, qui infamantes sustinebat? Sed enim quia mentiti non erant, quia deum abyssi et suum cognoverant, ita eum se et ipse confirmavit quem cognoverunt daemones, Iesum iudicem et ultoris dei filium. Ecce aliquid et de illis pusillitatibus et infirmitatibus creatoris in Christo. Ignorantiam enim et ego adscribere ei volo. Permittite mihi adversus haereticum. Tangitur a femina quae sanguine fluitabat, et nescivit a qua. Quis me, inquit, tetigit? Etiam excusantibus discipulis perseverat in ignorantiae voce. Tetigit me aliquis, idque de argumento affirmat. Sensi enim virtutem ex me profectam. Quid dicit haereticus? Sciebatne per- sonam? Et cur quasi ignorans loquehatur? Ut confessionem certe provocaret, ut timorem probaret. Sic et Adam aliquando quaesierat, quasi ignorans, Adam ubi es? Habes et creatorem cum Christo excusatum et Christum creatori adaequatum. Sed et hoc qui adversarius legis, ut, quia lex a contactu feminae sanguinantis summovet, idcirco gestierit non tantum contactum eius admittere, sed etiam sanitatem donare. O deum non natura beneficum, sed aemulatione! At enim, si fidem mulieris invenimus ita meruisse, cum dicit, Fides tua te salvam fecit, quis es, ut aemulationem legis interpreteris in isto facto, quod ipse dominus ex fidei remuneratione editum ostendit? Sed hanc vis mulieris fidem constituere qua contempserat legem. Et cui credibile ut mulier nullius adhuc dei conscia, nullius adhuc novae legis initiata, legem inrumperet eam cui adhuc tenebatur? Qua denique fide inrupit? in quem deum credens? quem spernens? Creatorem? Certe enim ex fide tetigit. Si ex fide creatoris, quae alium deum ignorabat, ecquomodo legem eius inrupit? Tam enim inrupit, si inrupit, quam ex fide creatoris. Quomodo enim utrumque conveniet, ut et inruperit et ex fide eam inruperit, propter quam inrupisse non debuit? Dicam. Fides haec fuit primo qua deum suum confidebat misericordiam malie quam ipsum sacrificium, qua eum deum certa erat operari in Christo, qua sic eum tetigit, non ut hominem sanctum, nec ut prophetam, quem contaminabilem pro humana substantia sciret, sed ut ipsum deum, quem nulla spurcitia pollui posse praesumpserat. Itaque non temere interpretata est sibi legem, ea contaminari significantem quae essent contaminabilia, non deum, quem in Christo confidebat. Sed et illud recogitavit, ordinarium et soliemnem menstrui vel partualis sanguinis fluxum in lege taxari qui veniat ex officio naturae, non ex vitio valetudinis. Illa autem ex vitio valetudinis redundabat, cui non modum temporis, sed divinae misericordiae auxilium necessarium sciebat. Atque ita potest videri legem non inrupisse, sed distinxisse. Haec erit fides, quae contulerat etiam intellectum. Nisi credideritis, inquit, non intellegetis. Hanc fidem probans Christus eius feminae, quae solum cre- debat creatorem, eius fidei se deum respondit quam probavit. Nec illud omittam, quod, dum tangitur vestimentum eius, utique corpori, non phantasmati inditum, corpus quoque demonstrabatur; non quasi iam de hoc retractemus, sed quia ad praesentem conspirat quaestionem. Si enim non erat veritas corporis, phantasma utique contaminari, qua res vacua, non posset. Qui ergo non potest contaminari prae inanitate substantiae, quomodo voluisset? Ut aemulus legis mentiebatur, qui non vere polluebatur.

quis autem iste sum qui et venio et mare impero nimirum novus dominator atque possessor elementor subigo iam et excludo creator non ita sum sed agnorant substantia auctor suus qui famulis quoque is obaudio consuesco inspicio exodum marcion aspicio mare rubrus vastiori super omnis stagnum judaea virga moysi impero ut fundus proscissum et par uter stupor discrimen figo sicco populus pes intestinus iter transmitto rursus sub idem virga nutus redeo natura aegyptius exercitus undaris concordia obruo in qui opus et auster servio lex extorris familia dirimendae in transeo is jordanes machaera sum qui impetus atque decurro planus et iesus doceo propheta transmeo sto quis ad hic si tuus christus sum non sum possum famulis creator sed hic sol exemplum utor sum si non etiam praedicatio marinus iste expeditio christus antecedo nam cum transfretat psalmus expungo dominus inquam super aqua multus cos unda fretus discutio abacuc adimpleo dispargens inquam aqua iter cos ad minae is elido mare nautilus quoque absolvo commino inquam mare et arefacio ille utique cum venio qui inquietabatur unde volo meus vindico christus de exemplum an de propheta creator ago nunc qui militaris et armo bellator praedicaris puto non figuro neque allegoricus qui bellum spirital adverro spirital hostis spirital militia et spirital arma spiritalis debello sum cum invenio in unus homo multitudo daemon legio sui profiteor utique spirital disco et christus expugno tores spiritalis hostis spiritalis armo et spiritalis bellicosus intellego atque ita ipse sum qui cum legio quoque daemon sum dimico ut et de hic bellum psalmus possum video pronuntio dominus validus dominus possum in bellum nam cum ultimo hostis mors proelio per tropaeum crux triumpho qui autem deus filius iesus legio testo sum sinis dubius qui tormentum et abyssus nosco et timeo neque enim video possum ignoro adhuc qui nosco et ignosco deus virtus opero in terra quia verisimilis non sum creator ignoro si enim alius supra sui deus ignoro aliquando tamen iam infra caelum suus ago utique comperio qui autem dominus comperio iam et universus familia innotesco in idem mundus et intra idem ambitus caelum quo peregriua divinitas conversaretur in quantus ergo et creator scio is et substantia is si sum in tantus quia nullus sum non alius daemon scio quam deus suus christus non enim depetunt ab alius qui memini peto sui ab creator venio scilicet abyssus creator denique impetro quo mereo quia mentior sum quia saevus deus filius is facio et qualis sum qui mentior juvo qui infamo sustineo sed enim quia mentior non sum quia deus abyssus et suus cognosco ita is sui et ipse confirmo qui cognosco daemon iesus judico et ultor deus filius ecce aliquis et de ille pusillitas et infirmitas creator in christus ignorantia enim et ego adscribo is volo permitto ego adverro haereticum tango ab femina qui sanguis fluito et nescio ab qui quis ego inquam tango etiam excuso discipulis persevero in ignorantia vox tango ego aliquis is de argumentum affirmo sentio enim virtus ex ego proficio quis dico haereticus sciebatne per sonus et cur quasi ignoro loquehatur ut confessio certus provocaret ut timor probo sic et adam aliquando quaero quasi ignoro adam ubi sum habeo et creator cum christus excuso et christus creator adaequatum sed et hic qui adversarius lex ut quia lex ab contactus femina sanguino summoveo idcirco gestierit non tantus contingo is admitto sed etiam sanitas donaris o deus non natura beneficus sed aemulatio at enim si fides mulier invenio ita mereo cum dico fides tuus tu salvus facio quis sum ut aemulatio lex interpretor in iste facio qui ipse dominus ex fides remuneratio edo ostendo sed hic volo mulier fides constituo qui contemno lex et qui credibilis ut mulier nullus adhuc deus conscius nullus adhuc novus lex initio lex irrumpo is qui adhuc teneo qui denique fides irrumpo in qui deus credo qui sperno creator certus enim ex fides tango si ex fides creator qui alius deus ignoro ecquomodo lex is irrumpo tam enim irrumpo si irrumpo quam ex fides creator quomodo enim uterque convenio ut et irrumpo et ex fides is irrumpo propter quam irrumpo non debeo dico fides hic sum primus qui deus suus confido misericordia malie quam ipse sacrificium qui is deus certus sum operaris in christus qui sic is tango non ut homo sancio neque ut propheta qui contaminabilis pro humanus substantia scio sed ut ipse deus qui nullus spurcitia polluo possum praesumo itaque non temere interpretor sum sui lex is contaminaris significo qui sum contaminabilia non deus qui in christus confido sed et ille recogitavit ordinarius et soliemnem menstruus vel partual sanguis fluo in lex taxaris qui venio ex officium natura non ex vitio valetudo ille autem ex vitio valetudo redundo qui non modus tempus sed divina misericordia auxilium necessarius scio atque ita possum video lex non irrumpo sed distinguo hic sum fides qui confero etiam intellego nisus credo inquam non intellego hic fides probo christus is femina qui solus cre debat creator is fides sui deus respondeo quam probo neque ille omitto qui dum tango vestimentum is utique corpus non phantasmati indo corpus quoque demonstro non quasi iam de hic retracto sed quia ad praesens conspiro quaestio si enim non sum vereor corpus phantasma utique contaminaris qui res vacuus non possum qui ergo non possum contaminaris prae inanitas substantia quomodo volo ut aemulus lex mentior qui non verus polluo


Provoca nunc, ut soles, ad hanc Esaiae comparationem Christi, contendens illam in nullo convenire. Primo enim, inquis, Christus Esaiae Emmanuel vocari habebit, dehinc virtutem sumere Damasci et spolia Samariae adversum regem Assyriorum. Porro iste, qui venit, neque sub eiusmodi nomine est editus neque ulla re bellica functus est. At ego te admonebo, uti cohaerentia quoque utriusque capituli recognoscas. Subiuncta est enim et interpretatio Emmanuelis, Nobiscum deus; uti non solum sonum nominis spectes, sed et sensum. Sonus enim Hebraicus, quod est Emmanuel, suae gentis est, sensus autem eius quod est Deus nobiscum, ex interpretatione communis est. Quaere ergo an ista vox, Nobiscum deus, quod est Emmanuel, exinde quod Christus illuxit, agitetur in Christo. Et puto, non negabis, utpote qui et ipse dicas, Deus nobiscum dicitur, id est Emmanuel. Aut si tam vanus es, ut, quia penes te Nobiscum deus dicitur, non Emmanuel, idcirco nolis venisse illum cuius proprium sit vocari Emmanuel, quasi non hoc sit et Deus nobiscum, invenies apud Hebraeos Christianos, immo et Marcionitas, Emmanuelem nominare, cum volunt dicere Nobiscum deus; sicut et omnis gens, quoquo sono dixerit Nobiscum deus, Emmanuelem pronuntiavit in sensu sonum expungens. Quodsi Emmanuel Nobiscum deus est, deus autem nobiscum Christus est, qui etiam in nobis est (quotquot enim in Christum tincti estis, Christum induistis), tam proprius est Christus in significatione nominis, quod est Nobiscum deus, quam in sono nominis, quod est Emmanuel. Atque ita constat venisse iam illum qui praedicabatur Emmanuel, quia quod significat Emmanuel venit, id est Nobiscum deus.

provoco nunc ut soleo ad hic esaias comparatio christus contendo ille in nullus convenio primus enim inquam christus esaias emmanuel vocaris habeo dehinc virtus sumo damascus et spolium samaria adverro rex assyrius porro iste qui venio neque sub eiusmodi nomen sum edo neque ullus res bellicus fungor sum at ego tu admoneo uti cohaereo quoque uterque capitulis recognosco subjungo sum enim et interpretatio emmanuelis nos deus uti non solus sonus nomen specto sed et sensus sonus enim hebraicus qui sum emmanuel suus gens sum sensus autem is qui sum deus nos ex interpretatio communis sum quaero ergo an iste vox nos deus qui sum emmanuel exinde qui christus illucesco agito in christus et puto non nego utpote qui et ipse dico deus nos dico is sum emmanuel aut si tam vanus sum ut quia penis tu nos deus dico non emmanuel idcirco nolo venio ille qui proprius sum vocaris emmanuel quasi non hic sum et deus nos invenio apud hebraei christianus immo et marcionitas emmanuelis nominaris cum volo dico nos deus sicut et omnis gens quisquis sonus dico nos deus emmanuelis pronuntio in sentio sonus expungo quodsi emmanuel nos deus sum deus autem nos christus sum qui etiam in nos sum quotquot enim in christus tincti sum christus induo tam proprius sum christus in significatio nomen qui sum nos deus quam in sonus nomen qui sum emmanuel atque ita consto venio iam ille qui praedico emmanuel quia qui significo emmanuel venio is sum nos deus


Proinde scit et quando pati oporteret eum cuius passionem lex figurat. Nam et tot festis Iudaeorum paschae diem elegit. In hoc enim sacramentum pronuntiarat Moyses, Pascha est domini. Ideo et affectum suum ostendit: Concupiscentia concupivi pascha edere vobiscum, antequam patiar. O legis destructorem, qui concupierat etiam pascha servare! Nimirum vervecina illum Iudaica delectaret? An ipse erat qui tanquam ovis ad victimam adduci habens, et tanquam ovis coram tondente, sic os non aperturus, figuram sanguinis sui salutaris implere concupiscebat? Poterat et ab extraneo quolibet tradi. Ne dicerem et in hoc psalmum expunctum: Qui mecum panem edit, levabit in me plantam. Poterat et sine praemio tradi. Quanta enim opera traditoris circa eum qui populum coram offendens nec tradi magis potuisset quam invadi? Sed hoc alii competisset Christo, non qui prophetias adimplebat. Scriptum est enim: Pro eo quod venumdedere iustum. Nam et quantitatem et exitum pretii postea Iuda paenitente revocati et in emptionem dati agri tiguli, sicut in evangelio Matthaei continetur, Hieremias praecanit: Et acceperunt triginta argenteos, pretium appretiati vel honorati, et dederunt eos in agrum figuli. Professus itaque se concupiscentia concupisse edere pascha ut suum (indiguum enim ut quid alienum concupisceret deus), acceptum panem et distributum discipulis corpus suum illum fecit, hoc est corpus meum dicendo, id est figura corporis mei. Figura autem non fuisset nisi veritatis esset corpus. Ceterum vacua res, quod est phantasma, figuram capere non posset. Aut si propterea panem corpus sibi finxit quia eorporis carebat veritate, ergo panem debuit tradere pre nobis. Faciebat ad vanitatem Marcionis, ut panis crucifigeretur. Cur autem panem corpus suum appellat, et non magis peponem, quem Marcion cordis loco habuit? Non intellegens, ve- terem fuisse istam figuram corporis Christi,dicentis per Hieremiam, Adversus me cogitaverunt cogitatum, dicentes, Venite coniciamus lignum in panem eius, scilicet crucem in corpus eius. Itaque illuminator antiquitatum quid tunc voluerit significasse panem satis declaravit corpus suum vocaus panem. Sic et in calicis mentione testamentum constituens sanguine suo obsignatum substantiam corporis confirmavit. Nullius enim corporis sanguis potest esse nisi carnis. Nam et si qua corporis qualitas non carnea opponetur nobis, certe sanguinem nisi carnea non habebit. Ita consistet probatio corporis de testimonio carnis, probatio carnis de testimonio sanguinis. Ut autem et sanguinis veterem figuram in vino recognoscas, aderit Esaias: Quis, inquit, qui advenit ex Edom? rubor vestimentorum eius ex Bosor? Sic decorus in stola violenta cum fortitudine? Quare rubra vestimenta tua, et indumenta sicut de foro torcularis pleno conculcato? Spiritus enim propheticus velut iam contemplabundus dominum ad passionem venientem, carne scilicet vestitum, ut in ea passum, cruentum habitum carnis in vestimentorum rubore designat, conculcatae et expressae vi passionis tanquam in foro torcularis, quia exinde quasi cruentati homines de vini rubore descendant. Multo manifestius Genesis in benedictione fudae, ex cuius tribu carnis census Christi proc(??)ssurus iam tunc Christum in Iuda delineabat, Lavabit, inquit, in vino stolam suam et in sanguine uvae amictum suum, stolam et amictum carnem demonstrans et vinum sanguinem. Ita et nune sanguinem suum in vino consccravit, qui tunc vinum in sanguine figuravit.

proinde scio et quando patior oportet is qui passio lex figuro nam et tot festus judaeus pascha dies eligo in hic enim sacramentum pronuntiarat moyses pascha sum dominus ideo et afficio suus ostendo concupisco concupio pascha edo tu antequam patior o lex destructor qui concupio etiam pascha servaris nimirum vervecina ille iudaica delecto an ipse sum qui tamquam ovum ad victima adduco habeo et tamquam ovum coram tondeo sic os non aperturus figura sanguis suus salutaris impleo concupisco possum et ab extraneus quilibet trado ne dico et in hic psalmus expunctum qui ego panis edo levo in ego planta possum et sine praemium trado quantus enim opus traditor circa is qui populus coram offendo neque trado magis possum quam invado sed hic alius competisset christus non qui prophetia adimplebat scribo sum enim pro is qui venumdedere iustus nam et quantitas et exitus pretium postea judas paenitente revoco et in emptio do ager tigulis sicut in evangelium matthaei contineo hieremias praecanit et accipio triginta argenteus pretium appretiati vel honoro et do is in ager figulus profiteor itaque sui concupisco concupio edo pascha ut suus indiguum enim ut quis alienus concupisco deus accipio panis et distribuo discipulis corpus suus ille facio hic sum corpus meus dico is sum figuro corpus meus figuro autem non sum nisi veritas sum corpus ceterum vacuus res qui sum phantasma figura capio non possum aut si propterea panis corpus sui fingo quia eorporis careo veritas ergo panis debeo trado pre nos facio ad vanitas marcio ut panis crucifigeretur cur autem panis corpus suus appello et non magis peponem qui marcion chordus locus habeo non intellego ve terem sum iste figura corpus christus dico per hieremias adverro ego cogito cogitas dico venio conicio lignum in panis is scilicet crux in corpus is itaque illuminator antiquitas quis tunc volo significo panis satis declaro corpus suus vocaus panis sic et in calix mentio testamentum constituo sanguis suus obsigno substantia corpus confirmo nullus enim corpus sanguis possum sum nisi caro nam et si qui corpus qualitas non carnea oppono nos certus sanguis nisi carnea non habeo ita consisto probatio corpus de testimonium caro probatio caro de testimonium sanguis ut autem et sanguis vetus figura in vinum recognosco adsum esaias quis inquam qui advenio ex haedus rubor vestimentor is ex bosor sic decorus in stola violentus cum fortitudo quaris rubra vestimentum tuus et indumentum sicut de forum torcularis plenus conculco spiritus enim propheticus velut iam contemplabundus dominus ad passio venio carnis scilicet vestio ut in is patior cruentus habitus caro in vestimentor rubor designo conculcatae et exprimo vis passio tamquam in forum torcularis quia exinde quasi cruentas homo de vinum rubor descendo multus manifestius genesis in benedictio fudae ex qui tribus caro census christus proc ssurus iam tunc christus in judas delineabat lavo inquam in vinum stola suus et in sanguis labrusca amicio suus stola et amicio caro demonstro et vinum sanguis ita et nunc sanguis suus in vinum consccravit qui tunc vinum in sanguis figuro


Sic nec illam iniectionem tuam potes sistere ad differentiam duorum Christorum, quasi Iudaicus quidem Christus populo soli ex dispersione redigendo destinetur a creatore, vester vero omni humano generi liberando collatus sit a deo optimo, cum postremo priores inveniantur Christiani creatoris quam Marcionis, exinde vocatis omnibus popufis in regno eius ex quo deus regnavit a ligno, nullo adbuc Cerdone, nedum Marcione. Sed et revictus de nationum vocatione convertere iam in proselytos. Quaeris qui de nationibus transeant ad creatorem, quando et proselyti diversae et propriae condicionis seorsum a propheta nominentur? Ecce, inquit Esaias, proselyti per me accedent ad te, ostendens ipsos quoque proselytos per Christum accessuros ad deum. Et nationes, quod sumus nos, proinde suam habehant nominationem sperantes in Christum. Et in nomine, inquit, eius nationes sperabunt. Proselyti autem, quos in nationum praedicatione substituis, non in Christi nomine sperare solent, sed in Moysi ordine, a quo institutio illorum est. Ceterum allectio nationum a novissimis diebus exorta est. Iisdem verbis Esaias, Et erit, inquit, in novissimis diebus manifestus mons domini, utique sublimitas dei, et aedes dei super summos montes, utique Christus, catholicum dei templum, in quo deus colitur, constitutum super omnes eminentias virtutum et potestatum: et venient ad eum universae nationes, et ibunt multi, et dicent, Venite, ascendamus in montem domini, et in aedem dei Iacob, et annuntiabit nobis viam suam, et incedemus in ea: ex Sion enim exibit lex, et sermo domini ex Hierusalem. Haec erit via novae legis evangelium, et novi sermonis in Christo, iam non in Moyse. Et iudicabit inter nationes, de errore scilicet earum. Et revincent populum amplum, ipsorum inprimis Iudaeorum et proselytorum. Et concident machaeras suas in aratra et sibynas in falces, id est animorum nocentium et linguarum infeslarum et omnis malitiae atque blasphemiae ingenia convertent in studia modestiae et pacis. Et non accipiet gens super gentem machaeram, utique discordiae. Et non discent amplius bellare, id est inimicitias perficere, ut et hic discas Christum non bellipotentem, sed paciferum repromissum. Haec aut prophetata nega, cum coram videntur, aut adimpleta, cum leguntur, aut si non negas utrumque, in eo erunt adimpleta in quem sunt prophetata. Inspice enim adhuc etiam ipsum introgressum atque decursum vocationis in nationes a novissimis diebus adeuntes ad deum creatorem, non in proselytos, quorum a primis magis diebus allectio est. Etenim fidem istam apostoli induxerunt.

sic neque ille iniectio tuus possum sisto ad differentia duo christor quasi judaicus quidem christus populus solus ex dispersio redigo destino ab creator vester verus omnis humanus gener libero confero sum ab deus bonus cum postremo prior invenio christianus creator quam marcio exinde voco omnis popufis in regnum is ex quo deus regno ab lignum nullus adbuc cerdone nedum marcio sed et revictus de natio vocatio converto iam in proselytus quaero qui de natio transeo ad creator quando et proselytus diverto et proprius condicio seorsus ab propheta nomino ecce inquam esaias proselytus per ego accedo ad tu ostendo ipse quoque proselytus per christus accedo ad deus et natio qui sum nos proinde suus habehant nominatio spero in christus et in nomen inquam is natio spero proselytus autem qui in natio praedicatio substituis non in christus nomen spero soleo sed in moysi ordo ab quo institutio ille sum ceterum allectio natio ab novus dies exorior sum idem verbum esaias et sum inquam in novus dies manifestus mons dominus utique sublimitas deus et aedes deus super summus mons utique christus catholicus deus templum in quo deus colo constituo super omnis eminentia virtus et potestas et venio ad is universus natio et eo multus et dico venio ascendo in mons dominus et in aedes deus jacob et annuntio nos via suus et incedemus in is ex sion enim exeo lex et sermo dominus ex hierusal hic sum via novus lex evangelium et nosco sermo in christus iam non in moyse et iudico inter natio de error scilicet is et revinco populus amplus ipse imprimis judaeus et proselytor et concaedes machaera suus in aratrum et sibynas in falx is sum animus noceo et lingua infeslaris et omnis malitia atque blasphemia ingenium converto in studium modestia et pax et non accipio gens super gens machaera utique discordia et non disco amplus bellaris is sum inimicitia perficio ut et hic disco christus non bellipotentem sed paciferum repromitto hic aut prophetata nego cum coram video aut adimpleo cum lego aut si non nego uterque in is sum adimpleo in qui sum prophetata inspicio enim adhuc etiam ipse introgressum atque decurro vocatio in natio ab novus dies adeo ad deus creator non in proselytus qui ab primus magis dies allectio sum etenim fides iste apostolus induco


Non comparente igitur mundo alio, sicut nec deo eius, consequens est ut duas species rerum, visibilia et invisibilia, duobus auctoribus deis dividant, et ita suo deo invisibilia defendant. Quis autem poterit inducere in animum, nisi spiritus haereticus, eius esse invisibilia qui nihil visibile praemiserit, quam eius qui visibilia operatus invisibilium quoque fidem fecerit, cum iustius multo sit aliquibus exemplariis adnuere quam nullis? Videbimus et apostolus cui auctori invisibilia deputet, cum et illum exploraverimus. Nunc enim communibus plurimum sensibus et argumentationibus iustis secuturae scripturarum quoque advocationi fidem sternimus, confirmantes diversitatem hanc visibilium et invisibilium adeo creatori deputandam, sicuti tota operatio eius ex diversitatibus constat, ex corporalibus et incorporalibus, ex animalibus et inanimalibus, ex vocalibus et mutis, ex mobilibus et stativis, ex genitalibus et sterilibus, ex aridis et succidis, ex calidis et frigidis. Sic et hominem ipsum diversitas temperavit, tam in corpore quam in sensu. Alia membra fortia, alia infirma, alia honesta, alia inhonesta, alia gemina, alia unica, alia comparia, alia disparia. Proinde et in sensu nunc laetitia, nunc anxietas, nunc amor, nunc odium, nunc ira, nunc lenitas. Quod si ita est, ut aemula inter se conditionis universitas ista modulata sit, iam igitur et visibilibus invisibilia debentur, non alteri auctori deputanda quam cui et aemula eorum, ipsum creatorem diversum notantia, iubentem quae prohibuit et prohibentem quae iussit, percutientem et sanantem. Cur in hac sola specie uniformem eum capiunt, visibilium solummodo conditorem, quem proinde credendum sit et visibilia et invisibilia condidisse, quemadmodum et vitam et mortem, et mala et pacem? Et utique, si illa invisibilia maiora sunt visibilibus creaturis suo loco magnis, sic quoque congruit eius esse maiora cuius et magna, quia nec magna, nedum maiora, ei competant cuius nec modica comparent.

non comparente igitur mundus alius sicut neque deus is consequor sum ut duo species res visibilis et invisibilis duo auctor deus divido et ita suus deus invisibilis defendo quis autem possum induco in animus nisi spiritus haereticus is sum invisibilis qui nihil visibilis praemitto quam is qui visibilis opero invisibilis quoque fides facio cum iustus multus sum aliqui exemplarium annuo quam nullus video et apostolus qui auctor invisibilis deputo cum et ille exploraverimus nunc enim communis multus sensus et argumentatio iustus sequor scripturaris quoque advocatio fides sterno confirmo diversitas hic visibilis et invisibilis adeo creator deputandam sicut totus operatio is ex diversitas consto ex corporal et incorporal ex animal et inanimal ex vocal et mutus ex mobilis et stativus ex genital et sterilis ex aridus et succidis ex calidus et frigidus sic et homo ipse diversitas tempero tam in corpus quam in sentio alius membrum fortis alius infirmo alius honestus alius inhonestus alius gemino alius unicus alius comparia alius dispario proinde et in sentio nunc laetitia nunc anxietas nunc amor nunc odium nunc ira nunc lenio qui si ita sum ut aemulo inter sui conditio universitas iste modulor sum iam igitur et visibilis invisibilis debeo non alter auctor deputanda quam qui et aemulo is ipse creator diverto noto jubeo qui prohibeo et prohibeo qui iubeo percutio et sano cur in hic solus species uniformem is capio visibilis solummodo conditor qui proinde credo sum et visibilis et invisibilis condo quemadmodum et vita et mors et malus et pax et utique si ille invisibilis magnus sum visibilis creaturis suus locus magnus sic quoque congruo is sum magnus qui et magnus quia neque magnus nedum magnus is competo qui neque modicus comparo