Hunc si pater misit in similitudinem carnis peccati, non ideo phantasma dicetur caro quae in illo videbatur. Peccatum enim carni supra adscripsit, et illam fecit legem peccati habitantem in membris suis, et adversantem legi sensus. Ob hoc igitur missum filium in similitudinem carnis peccati, ut peccati carnem simili substantia redimeret, id est carnea, quae peccatrici carni similis esset, cum peccatrix ipsa non esset. Nam et hacc erit dei virtus in substantia pari perticere salutem. Non enim magnum, si spiritus dei carnem remediaret, sed si caro consimilis peccatrici, dum caro est, sed non peccati. Ita similitudo ad titulum peccati pertinebit, non ad substantiae mendacium. Nam nec addidisset Peccati, si substantiae similitudinem vellet intellegi, ut negaret veritatem; tantum enim Carnis posuisset, non et Peccati. Cum vero tunc sic struxit, Carnis peccati, et substantiam confirmavit, id est carnem, et similitudinem ad vitium substantiae retulit, id est ad peccatum. Puta nunc similitudinem substantiae dictam, non ideo negabitur substantiae veritas. Cur ergo similis vera? Quia vera quidem, sed non ex semine de statu simili, sed vera de censu non vero dissimili. Ceterum similitudo in contrariis nulla est. Spiritus non diceretur carnis similitudo, quia nec caro similitudinem spiritus caperet; sed phantasma diceretur, si id quod non erat videbatur. Similitudo autem dicitur, cum est quod videtur. Est enim, dum alterius par est. Phantasma autem, qua hoc tantum est, non est similitudo. Et hic autem ipse edisserens quomodo nolit esse nos in carne, cum simus in carne, ut scilicet non simus in operibus carnis, ostendit hae ratione scripsisse, Caro et sanguis regnum dei consequi non possunt, non substantiam damnans, sed opera eius; quae quia possunt non admitti a nobis in carne adhuc positis non ad reatum substantiae, sed ad conversationis pertinebunt. Item si corpus quidem mortuum propter delictum, adeo non animae, sed corporis mors est, spirtius autem vita propter iustitiam cui mors obvenit propter delictum, id est corpori. Non enim alicui restituitur nisi qui illud amisit, et ita erit resurrectio mortuorum, dum est corporum. Nam subiungit: Qui suscitavit Christum a mortuis, vivificabit et mortalia corpora vestra. Adeo et carnis resurrectionem confirmavit, absque qua nec corpus aliud dici capit nec mortale aliud intellegi, et Christi substantiam corporalem probavit; siquidem proinde vivificabuntur et mortalia corpora nostra, quemadmodum et ille resuscitatus est, non alias proinde, nisi quia in corpore. Salio et hic amplissimum abruptum intercisae scripturae, sed apprehendo testimonium perhibentem apostolum Israeli, quod zelum dei habeant, sui utique, non tamen per scientiam. Deum enim, inquit, ignorantes, et suam iustitiam sistere quaerentes, non subiecerunt se iustitiae dei; finis etenim legis Christus in iustitia omni credenti. Hic erit argumentatio haeretici, quasi deum superiorem ignoraverint ludaei, qui adversus eum iustitiam suam, id est legis suae, constituerint, non recipientes Christum, finem legis. Cur ergo zelo eorum erga deum proprium testimonium perhibet, si non et inscitiam erga eundem deum eis exprobrat? quod zelo quidem dei agerentur, sed non per scientiam, ignorantes scilicet eum, dum dispositiones eius in Christo ignorant consummationem legi staturo, atque ita suam iustitiam tuentur adversus illum. Atque adeo ipse creator et ignorantiam erga se eorum contestatur: Israel me non agnovit et populus mous me non intellexit; et qoud iustitiam suam magis sisterent, docentes doctrinas praecepta hominum, nec non et congregati essent adversus dominum et adversus Christum ipsius, ex inscitia scilicet. Nihil igitur potest in alium deum exponi quod competit in creatorem, quia et alias immerito apostolus Iudaeos de ignorantia suggillasset erga deum ignotum. Quid enim deliquerant, si iustitiam dei sui adversus eum sistebant quem ignorabant? Atquin exclamat: O profundum divitiarum et sapientiae dei, et investigabites viae eius! Unde illa eruptio? Ex recordatione scilicet scripturarum, quas retro revolverat, ex contemplatione sacramentorum, quae supra disseruerat in fidem Christi ex lege venientem. Haec si Marcion de industria erasit, quid apostolus eius exclamat, nullas intuens divitias dei, tam pauperis et egeni quam qui nihil condidit, nihil praedicavit, nihil denique habuit, ut qui in aliena descedit? Sed enim et opes et divitiae creatoris olim absconditae, nunc reseratae. Sic enim repromiserat: Et dabo illis thesauros occultos, invisibiles aperiam eis. Inde ergo exclamatum est: O profundum divitiarum et sapientiae dei! cuius iam thesauri patebant. Id Esaiae, et sequentia de eiusdem prophetae instrumento: Quis enim cognovit sensum domini, aut quis consiliarius eius fuit? quis prorrexit ei, et retribuetur illi? Qui tanta de scripturis ademisti, quid ista servasti, quasi non et haec creatoris? Plane nevi dei praecepta videamus. Odio, inquit, babentes malum, et bono adhaerentes. Aliud est enim apud creatorem, Auferte malum de vobis, et declina a malo et fac bonum? Amore fraternitatis invicem affectuosi; non enim id ipsum est, Diliges proximum tanquam te. Spe gaudentes, utique dei. Bonum est enim sperare in dominum, quam sperare in magistratus. Pressuram sustinentes. Exaudiet enim te dominus in die pressurae. Habes psalmum. Benedicite, et nolite maledicere. Quis hoc docebit quam qui omnia benedictionibus condidit? Non altum sapientes, sed humilibus assentantes, ne sitis apud vos sapientes. Vae enim audiunt per Esaiam. Malum pro malo nemini retribueritis. Et malitiae fratris tui ne memineris. Nec vosmet ipsos ulciscentes. Mihi enim vindictam et ego vindicabo, dicit dominus. Pacem cum omnibus hominibus hominibus habetote. ergo et legalis talio non retributionem iniuriae permittebat, sed inceptionem metu retributionis comprimebat. Merito itaque totam creatoris disciplinam principali praecepto eius conclusit, Diliges proximum tanquam. Hoc legis supplementum si ex ipsa lege est, quis sit deus legis iam ignoro. Metuo ne deus Marcionis. Si vero evangelium Christi hoc praecepto adimpletur, Christi autem non est creatoris, quo iam contendimus dixerit Christus an non, Ego non veni legem dissolvere, sed implere? Frustra de ista sententia neganda Pontus laboravit. Si evangelium legem non adimplevit, ecce lex evangelium adimplevit. Bene autem quod et in clausula tribunal Christi comminatur, utique iudicis et ultoris, utique creatoris, illum certeco constituens promerendum quem intentat timendum, etiamsi alium praedicaret.

hic si pater mitto in similitudo caro pecco non ideo phantasma dico carus qui in ille video peccatum enim caro supra adscribo et ille facio lex pecco habito in membrum suus et adverso lego sensus ob hic igitur mitto filius in similitudo caro pecco ut pecco caro similis substantia redimo is sum carnea qui peccatrix caro similis sum cum peccatrix ipse non sum nam et hacc sum deus virtus in substantia par perticere salus non enim magnus si spiritus deus caro remediaret sed si carus consimilis peccatrix dum carus sum sed non pecco ita similitudo ad titulis pecco pertineo non ad substantia mendacium nam neque addo pecco si substantia similitudo volo intellego ut nego veritas tantus enim carna pono non et pecco cos verus tunc sic struo carna pecco et substantia confirmo is sum caro et similitudo ad vitium substantia refero is sum ad peccatum puta nunc similitudo substantia dico non ideo nego substantia vereor cur ergo similis verus quia verus quidem sed non ex semen de status similis sed verus de census non verus dissimilis ceterum similitudo in contrarius nullus sum spiritus non dico caro similitudo quia neque carus similitudo spiritus capio sed phantasma dico si is qui non sum video similitudo autem dico cum sum qui video sum enim dum alter par sum phantasma autem qui hic tantus sum non sum similitudo et hic autem ipse edisserens quomodo nolo sum nos in carnis cum sum in carnis ut scilicet non sum in opus caro ostendo hic ratio scribo carus et sanguis regnum deus consequor non possum non substantia damno sed opus is qui quia possum non admitto ab nos in carnis adhuc pono non ad reatus substantia sed ad conversatio pertineo item si corpus quidem mortuus propter delinquo adeo non anima sed corpus mors sum spirtius autem vito propter iustitia qui mors obvenio propter delinquo is sum corpus non enim aliqui restituo nisi qui ille amitto et ita sum resurrectio morior dum sum corpus nam subjungo qui suscito christus ab morior vivifico et mortalia corpus vester adeo et caro resurrectio confirmo absque qui neque corpus alius dico capio neque mortalis alius intellego et christus substantia corporal probo siquidem proinde vivifico et mortalia corpus noster quemadmodum et ille resuscitatus sum non alius proinde nisi quia in corpus salius et hic amplus abrumpo intercisi scribo sed apprehendo testimonium perhibentem apostolus israelis qui zelis deus habeo suus utique non tamen per scientia deus enim inquam ignoro et suus iustitia sisto quaero non subjacio sui justitia deus finis etenim lex christus in iustitia omnis credo hic sum argumentatio haeretici quasi deus superus ignoro ludaei qui adverro is iustitia suus is sum lex suus constituo non recipio christus finis lex cur ergo zelo is erga deus proprius testimonium perhibeo si non et inscitia erga idem deus is exprobro qui zelo quidem deus ago sed non per scientia ignoro scilicet is dum dispositio is in christus ignoro consummatio lego staturo atque ita suus iustitia tueor adverro ille atque adeo ipse creator et ignorantia erga sui is contestor israel ego non anosco et populus mous ego non intellego et qoud iustitia suus magis sisto doceo doctrina praecipio homo neque non et congrego sum adverro dominus et adverro christus ipse ex inscitia scilicet nihil igitur possum in alius deus expono qui competo in creator quia et alius immeritus apostolus judaei de ignoro suggillasset erga deus ignotus quis enim delinquo si iustitia deus suus adverro is sisto qui ignoro atqui exclamo o profundum divitiaris et sapientia deus et investigabites via is unde ille eruptio ex recordatio scilicet scripturaris qui retro revolverat ex contemplatio sacramentor qui supra disseruerat in fides christus ex lex venio hic si marcion de industria erado quis apostolus is exclamo nullus intueor divitiae deus tam pauper et egenus quam qui nihil condo nihil praedico nihil denique habeo ut qui in alienus descedit sed enim et ops et divitiae creator olim abscondio nunc resero sic enim repromitto et do ille thesaurus occulo invisibilis aperio is indus ergo exclamo sum o profundum divitiaris et sapientia deus qui iam thesaurus pateo is esaias et sequor de idem propheta instrumentum quis enim cognosco sensus dominus aut quis consiliarius is sum quis prorrexit is et retribuo ille qui tantus de scribo adimo quis iste servo quasi non et hic creator planus nevi deus praecipio video odium inquam babentes malus et bonus adhaereo alius sum enim apud creator aufero malus de tu et declino ab malus et facio bonus amor fraternitas invicem affectuosi non enim is ipse sum diligo propior tamquam tu spes gaudeo utique deus bonus sum enim spero in dominus quam spero in magistratus premo sustineo exaudio enim tu dominus in dies premo habeo psalmus benedico et nolo maledico quis hic doceo quam qui omnis benedictio condo non altus sapio sed humilis assentantes ne sum apud tu sapio vae enim audio per esaias mal pro malus nemo retribueritis et malitia frater tuus ne memini neque tu ipse ulciscor ego enim vindicta et ego vindico dico dominus pax cum omnis homo homo habeo ergo et legal talio non retributio iniuria permitto sed inceptio metus retributio comprimebat mereo itaque totus creator disciplina principal praeceptum is concludo diligo propior tamquam hic lex supplementum si ex ipse lex sum quis sum deus lex iam ignoro metuo ne deus marcio si verus evangelium christus hic praeceptum adimpleo christus autem non sum creator quo iam contendo dico christus an non ego non venio lex dissolvo sed impleo frustra de iste sententia nego pontus laboro si evangelium lex non adimpleo ecce lex evangelium adimpleo bene autem qui et in clausula tribunal christus commino utique judex et ultor utique creator ille certeco constituo promereo qui intento timeo etiamsi alius praedico


Scio quidem quo sensu novum deum iactitent, agnitione utique. Sed et ipsam novitatis cognitionem percutientem rudes animas ipsamque naturalem novitatis gratiositatem volui repercutere, et hinc iam de ignoto deo provocare. Utique enim quem agnitione novum opponunt, ignotum ante agnitionem demonstrant. Age igitur, ad lineas rursum et in gradum. Persuade deum ignotum esse potuisse. Invenio plane ignotis deis aras prostitutas, sed Attica idololatria est. Item incertis diis, sed superstitio Romana est. Porro incerti dei minus noti, ut minus certi, et proinde ignoti, qua minus certi. Quem titulum incidemus ex duobus deo Marcionis? Utrumque, opinor, et nunc incerto et retro ignoto. Sicut enim ignotum eum fecit deus notus creator, ita et incertum deus certus. Sed non evagabor, uti dicam, Deus si ignotus fuit latuitque, illum regio latebrarum obumbravit, nova utique et ipsa et ignota, et similiter nunc quoque incerta, certe immensa aliqua et maior indubitate eo quem abscondit; sed breviter proponam et plenissime exsequar, praescribens deum ignorari nec potuisse nomine magnitudinis nec debuisse nomine benignitatis, praesertim in utroque praelatiorem nostro creatore. Sed quoniam animadverto in quibusdam ad formam creatoris provocari oportere omnis dei novi et retro ignoti probationem, hoc ipsum ratione fieri a nobis prius commendare debebo, quo constantius utar rationis editae patrocinio. Ante omnia quidem quale est ut qui deum agnoscis creatorem et priorem de notitia confiteris, non eisdem modis et alium scias tibi examinandum quibus iam in alio didicisti deum nosse? Omnis res anterior posteriori normam praeministravit. Duo nunc dei proponuntur, ignotus et notus. De noto vacat quaestio. Esse eum constat, quia notus non fuisset, nisi esset. De ignoto instat altercatio. Potest enim et non esse, quia si esset, notus fuisset. Quod ergo quaeritur quamdiu ignoratur, incertum est quamdiu quaeritur, et potest non esse quamdiu in incerto est. Habes deum certum, qua notum, et incertum, qua ignotum. Si ita est, ecquid tibi videtur iusta ratione defendi, ut ad normam et formam et regulam certorum probentur incerta? Ceterum si ad hanc causam et ipsam adhuc incertam etiam argumenta de incertis adhibeantur, series implicabitur quaestionum ex ipsorum quoque argumentorum (??)eque incertorum retractatu periclitantium de fide per incertum, et ibitur in illas iam indeterminabiles quaestiones, quas, apostolus non amat. Sin de certis et indubitatis et absolutis regulae partibus incertis et dubiis et inexpeditis praeiudicabunt plane in quibus diversitas status invenitur, fortassean non provocentur ad formam certorum, ut liberata a reliqua comparationis provocatione per diversitatem status principalis. Cum vero duo dei proponuntur, communis est illis status principalis. Quod enim deus est, ambo sunt innati, infecti, aeterni. Hic erit status principalis. Cetera viderit Marcion si in diversitate disposuit. Posteriora enim sunt in retractatu, immo nec admittentur, si de principali statu constet. Porro constat, quis dei ambo: et ita de quorum statu constat communem esse, cum sub eo ad probationem devocantur, si incerta sunt, ad eorum certorum formam provocanda erunt cum quibus de communione status principalis censentur, ut proinde et de probatione communicent. Hinc itaque constantissime dirigam deum non esse qui sit hodie incertus, quia retro ignotus, quando quem constat esse, ex hoc ipso constat quod nunquam fuerit ignotus, ideo nec incertus.

scio quidem quo sentio novus deus iactitent agnitio utique sed et ipse novitas cognitio percutio rudo anima ipse natural novitas gratiositas volo repercutere et hinc iam de ignosco deus provocaris utique enim qui agnitio novus oppono ignotus ante agnitio demonstro ago igitur ad linea rursum et in gradus persuadeo deus ignotus sum possum invenio planus ignosco deus ara prostituo sed atticus idololatria sum item incertus diuus sed superstitio romanus sum porro incertus deus paruus nosco ut paruus certus et proinde ignosco qui paruus certus qui titulis incido ex duo deus marcio uterque opinor et nunc incertum et retro ignosco sicut enim ignotus is facio deus notus creator ita et incertus deus certus sed non evagabor uti dico deus si ignosco sum lateo ille regius latebraris obumbro novo utique et ipse et ignotus et similis nunc quoque incertus certus immensus aliqui et magnus indubitas is qui abscondo sed brevis propono et plenus exsequor praescribo deus ignoraris neque possum nomen magnitudo neque debeo nomen benignitas praesertim in uterque praelatiorem noster creator sed quoniam animadverto in quidam ad forma creator provocaris oportet omnis deus nosco et retro ignosco probatio hic ipse ratio fio ab nos prior commendaris debeo quo consto uto ratio edo patrocinium ante omnis quidem qualis sum ut qui deus agnosco creator et prior de notitia confiteor non idem modus et alius scio tu examino qui iam in alius disco deus nosco omnis res anterior posterus norma praeministravit duo nunc deus propono ignosco et notus de nosco vaco quaestio sum is consto quia notus non sum nisi sum de ignosco insto altercatio possum enim et non sum quia si sum notus sum qui ergo quaero quamdiu ignoro incertus sum quamdiu quaero et possum non sum quamdiu in incertum sum habeo deus certus qui notus et incertus qui ignotus si ita sum ecquis tu video iustus ratio defendo ut ad norma et forma et regula certor probo incertus ceterum si ad hic causa et ipse adhuc incertus etiam argumentum de incertus adhibeo series implico quaestio ex ipse quoque argumentor equus incertor retractatu periclitor de fides per incertus et ibitur in ille iam indeterminabilis quaestio qui apostolus non amo sin de certus et indubitas et absolvo regula pars incertus et dubius et inexpeditis praeiudico planus in qui diversitas status invenio fortassean non provocentur ad forma certor ut libero ab reliquus comparatio provocatio per diversitas status principal cos verus duo deus propono communis sum ille status principal qui enim deus sum ambo sum innascor inficio aeternus hic sum status principal ceterus video marcion si in diversitas dispono posterus enim sum in retractatu immo neque admitto si de principal status consto porro consto quis deus ambo et ita de qui status consto communis sum cum sub is ad probatio devocantur si incertus sum ad is certor forma provocanda sum cum qui de communio status principal censeo ut proinde et de probatio communicent hinc itaque consto dirigo deus non sum qui sum hodie incertus quia retro ignosco quando qui consto sum ex hic ipse consto qui numquam sum ignosco ideo neque incertus


Suscipio in me personam Isra(??)lis. Stet Christus Marcionis et exclamet: O genitura incredula, quousque ero apud vos? Quousque sustinebo vos? Statim a me audire debebit: Quisquis es, á¼ÏÎµÏÏá½¹Î¼ÎµÎ½Îµ, prius ede quis sis, et a quo venias, et quod in nobis tibi ius? Usque adhuc creatoris est totum apud te. Plane si ab illo venis, et illi agis, admittimus increpationem. Si vero ab alio, dicas velim, quid nobis unquam de tuo commisisti, quod credere debuissemus, ut exprobres incredulitatem, qui nec te ipsum aliquando nobis revelasti? Quam olim apud nos agere coepisti, ut tempus queraris? In quibus nos sustinuisti, ut patientiam imputes? Asinus de Aesopi puteo modo venis, et iam exclamas. Suscipio adhuc et personam discipulorum, in quos insiliit. O natio incredula, quamdiu ero vobiscum, quamdiu vos sustinebo? Hanc eruptionem eius utique hoc modo iustissime repercuterem: Quisquis es, á¼ÏÎµÏÏá½¹Î¼ÎµÎ½Îµ, prius ede qui sis, a quo venias, quod tibi ius sit in nobis? Usque adhuc, puto, creatoris es, et ideo secuti sumus recognoscentes omnia illius in te. Quodsi ab illo venis, admittimus increpationem. Si vero alii agis, oro te, dicas, quid nobis aliquando commisisti duntaxat de tue, quod iam credidisse debussemus, ut exprobres incredulitatem, qui nec auctorem tuum usque adhuc edis? Quam olim autem apud nos agere coepisti, ut tempus quoque opponas? In quibus autem nos sustinuisti, ut et patientiam iactes? Asinus de Aesopi puteo modo huc apparuit, et iam exclamat. Quis non ita iniustitiam increpationis retudisset, si eius eum credidisset qui nondum queri debuisset? Nisi quod nec ille eos insilisset, si non olim apud illos in lege, in prophetis, in virtutibus et beneficiis deversatus incredulos semper fuisset expertus. Sed ecce Christus diligit parvulos, tales esse docens debere qui semper maiores velint esse. Creator autem ursos pueris immisit, ulciscens Helisaeum propheten convicia ab eis passum. Satis impudens Antithesis, cum tam diversa committit, parvulos et pueros, innocentem adhuc aetatem et iudicii iam capacem, quae conviciari poterat, ne dicam blasphemare. Qua ergo iustus deus, nec pueris impiis pepercit, exigens maiori aetati honorem, et utique magis a minore; qua vero bonus, adeo diligit parvulos, ut apud Aegyptum benefecerit obstetricibus, protegentibus partus Hebraeos periclitantes edicto Pharaonis. Ita et haec affectio Christi cum creatore est. Iam nunc deus Marcionis, qui connubium adversatur, quomodo videri potest parvulorum dilector, quorum tota causa connubium est? Qui semen odit, fructum quoque exsecretur necesse est. Nae ille saevior habendus Aegyptio rege. Nam Pharao educari non sinebat infates, iste nec nasci, auferens vitam illis etiam decem mensium in utero. At enim quanto credibilius ut eius deputetur affectio in parvulos qui benedicendo connubium in propagationem generis humani ipsum quoque fructum connubii benedicendo promisit, qui de infantia primus est? Repraesentat crea- tor ignium plagam Helia postulante in illo pseudopropheta. Agnosco iudicis severitatem. E contrario Christi in eandem animadversionem destinantes discipulos super illum viculum Samaritarum. Agnoscat et haereticus ab eodem severissimo iudice promitti hanc Christi lenitatem. Non contendet, inquit, nec vox eius in platea audietur: harundinem quassatam non comminuet, et linum fumigans non extinguet. Talis utique multo magis homines non erat crematurus. Nam et tunc ad Heliam, Non in igni, inquit dominus, sed in spiritu miti. At enim humanissimus deus cur recusat eum qui se tam individuum illi comitem offert? Si quia superbe vel ex hypocrisi dixerat, Sequar te quocunque ieris, ergo aut superbiam aut hypocrisin recusandam iudicando iudicem gessit. Et utique damnavit quem recusavit, non secuturum scilicet salutem, Nam sicut ad salutem vocat quem non recusat, vel etiam quem ultro vocat, ita in perditonem damnat quem recusat. Illi autem causato patris sepulturam cum respondet, Sine mortui sepeliant mertuos suos, tu autem vade et annuntia regnum dei, utramque legem creatoris manifeste confirmavit, et de sacerdotio in Levitico prohibentem sacerdotes supremis etiam parentum interesse (Super omnem, inquit, animam defunctam sacerdos non introibit, et super patrem suum non contaminabitur), et de devotione in Aritbmis; nam et illic qui se deo voverit inter cetera iubet ne super ullam animam introeat defunctam, ne super patris quidem aut matris aut fratris. Puto autem et devotioni et sacerdotio destinabat quem praedicando regno dei imbuerat. Aut si non ita est, satis impius pronuntiandus qui nulla ratione legis intercedente sepulturas parentum despici a filiis imperabat. Cum vero et tertium illum prius suis valedicere parantem prohibet retro respe- ctare, sectam creatoris exequitur. Hoc et ille noluerat fecisse quos ex Sodomis liberarat.

suscipio in ego persona isra lis sto christus marcio et exclamo o gigno incredulus quousque sum apud tu quousque sustineo tu statim ab ego audio debeo quisquis sum a i i i i a i i i i prior edo quis sum et ab quo venio et qui in nos tu ius usque adhuc creator sum totus apud tu planus si ab ille venio et ille ago admitto increpatio si verus ab alius dico volo quis nos umquam de tuus committo qui credo debuissemus ut exprobres incredulitas qui neque tu ipse aliquando nos revelo quam olim apud nos ago coepio ut tempus queraris in qui nos sustineo ut patientia imputo asinus de aesopus puteo modo venio et iam exclamo suscipio adhuc et persona discipulus in qui insiliit o natio incredulus quamdiu sum tu quamdiu tu sustineo hic eruptio is utique hic modo justus repercuterem quisquis sum a i i i i a i i i i prior edo qui sum ab quo venio qui tu ius sum in nos usque adhuc puto creator sum et ideo sequor sum recognosco omnis ille in tu quodsi ab ille venio admitto increpatio si verus alius ago oro tu dico quis nos aliquando committo dumtaxat de tueor qui iam credo debussemus ut exprobres incredulitas qui neque auctor tuus usque adhuc edo quam olim autem apud nos ago coepio ut tempus quoque oppono in qui autem nos sustineo ut et patientia jacto asinus de aesopus puteo modo huc appareo et iam exclamo quis non ita injustitia increpatio retudisset si is is credo qui nondum queror debeo nisus qui neque ille is insilisset si non olim apud ille in lex in propheta in virtus et beneficium deversor incredulus semper sum experior sed ecce christus diligo parvulus talis sum doceo debeo qui semper magnus volo sum creator autem ursus puer immitto ulciscor helisaeum prophetes convicior ab is patior satis impudens antithesis cum tam diverto committo parvulus et puer innocens adhuc aetas et iudicium iam capax qui conviciaris possum ne dico blasphemo qui ergo iustus deus neque puer impius parco exigo magnus aetas honor et utique magis ab paruus qui verus bonus adeo diligo parvulus ut apud aegyptus benefacio obstetrix protego pario hebraei periclitor edictum pharao ita et hic affectio christus cum creator sum iam nunc deus marcio qui conubium adverso quomodo video possum parvulus dilector qui totus causa conubium sum qui semen odi fructus quoque exsecror necesse sum nautilus ille saevus habeo aegyptius rex nam pharao educaris non sino infates iste neque nascor aufero vita ille etiam decem mensis in uterus at enim quantus credibilis ut is deputo affectio in parvulus qui benedicendo conubium in propagatio genus humanus ipse quoque fructus conubium benedicendo promitto qui de infer primus sum repraesento creo tor ignis plaga helia postulo in ille pseudopropheta agnosco judex severitas e contrarius christus in idem animadversio destinantes discipulus super ille viculis samaritaris agnosco et haereticus ab idem severus iudex promitto hic christus lenitas non contendo inquam neque vox is in platea audio harundo quasso non comminuo et linum fumigo non extinguet tal utique multus magis homo non sum crematurus nam et tunc ad heliam non in ignis inquam dominus sed in spiritus mitis at enim humanus deus cur recuso is qui sui tam individuus ille comes offero si quia superbus vel ex hypocrisis dico sequor tu quocunque eo ergo aut superbia aut hypocrisin recuso judico judico gero et utique damno qui recuso non sequor scilicet salus nam sicut ad salus voco qui non recuso vel etiam qui ultro voco ita in perditonem damno qui recuso ille autem causato pater sepultura cum respondeo sinis mortuus sepelio mertuos suus tu autem vado et annuntia regnum deus uter lex creator manifestus confirmo et de sacerdotium in levitico prohibeo sacerdos superus etiam parens intersum super omnis inquam anima defungor sacerdos non introibit et super pater suus non contamino et de devotio in aritbmis nam et illic qui sui deus voveo inter ceterus iubeo ne super ullus anima introeat defungor ne super pater quidem aut mater aut frater puto autem et devotio et sacerdotium destino qui praedico regnum deus imbuo aut si non ita sum satis impius pronuntiandus qui nullus ratio lex intercedo sepelio parens despicio ab filius impero cos verus et tertius ille prior suus valedico paro prohibeo retro respe ctaris seco creator exequio hic et ille nolo facio qui ex sodoma libero


Exitus autem illi abiecto quis? Ab igne, inquiunt, creatoris deprehendetur. Adeone nullum habet elementum vel in hanc causam provisum, quo peccatores suos vel sine saevitia releget, ne illos dedat creatori? Quid tunc creator? Credo, sulphuratiorem eis gehennam praeparabit, ut blasphemis suis scilicet; nisi quod deus zelotes fortassean desertoribus adversarii sui parcat. O deum usquequaque perversum, ubique irrationalem, in omnibus vanum, atque ita neminem! cuius non statum, non condicionem, non naturam, non ullum ordinem video consistere, iam nec ipsum fidei eius sacramentum. Cui enim rei baptisma quoque apud eum exigitur? Si remissio delictorum est, quomodo videbitur delicta dimittere qui non videbitur retinere? Quia retineret, si iudicaret. Si absolutio mortis est, quomodo absolveret a morte qui non devinxit ad mortem? Devinxisset enim, si a primordio damnasset. Si regeneratio est hominis, quomodo regenerat qui non generavit? Iteratio enim non competit ei a quo quid nec semel factum est. Si consecutio est spiritus sancti, quomodo spiritum attribuet qui animam non prius contulit? Quia suffectura est quodammodo spiritus anima. Signat igitur hominem, nunquam apud se resignatum, lavat hominem, nunquam apud se coinquinatum, et in hoc totum salutis sacramentum carnem mergit exsortem salutis? Nec rusticus terram rigabit fructum non relaturam, nisi tam vanus quam deus Marcionis. Proinde cur tantam sive sarcinam sive gloriam infirmissimae aut indignissimae carni imponit sanctitatem? Quid dicam autem de disciplinae vanitate, qua sanctificat substantiam sanctam? Quid aut onerat infirmam aut exornat indignam? Quid non salute remunerat quam onerat vel exornat? Quid fraudat mercedem operis non rependens carni salutem? Quid et honorem sanctitatis in illa mori patitur?

exitus autem ille abicio quis ab ignis inquam creator deprehendo adeo nullus habeo elementum vel in hic causa provideo quo peccator suus vel sine saevitia relego ne ille dedo creator quis tunc creator credo sulphuratiorem is gehenna praeparo ut blasphemus suus scilicet nisi qui deus zelotes fortassean desertor adversarius suus parco o deus usquequaque perverto ubique irrational in omnis vanus atque ita nemo qui non status non condicio non natura non ullus ordo video consisto iam neque ipse fides is sacramentum qui enim res baptisma quoque apud is exigo si remissio delictum sum quomodo video delictum dimitto qui non video retineo quia retineo si iudico si absolutio mors sum quomodo absolvo ab mors qui non devincio ad mors devincio enim si ab primordius damno si regeneratio sum homo quomodo regenerat qui non genero iteratio enim non competo is ab quo quis neque semel facio sum si consecutio sum spiritus sanctus quomodo spiritus attribuo qui anima non prior confero quia sufficio sum quodammodo spiritus anima signo igitur homo numquam apud sui resignatum lavo homo numquam apud sui coinquino et in hic totus salus sacramentum caro mergo exsortem salus neque rusticus terra rigo fructus non relaturam nisi tam vanus quam deus marcio proinde cur tantus sive sarcina sive gloria infirmis aut indignus caro impono sanctitas quis dico autem de disciplina vanitas qui sanctifico substantia sancio quis aut onero infirmus aut exorno indignus quis non salus remunero quam onero vel exorno quis fraudo merces opus non rependo caro salus quis et honor sanctitas in ille morior patior


Venio nunc ad ordinarias sententias eius, per quas proprietatem doctrinae suae inducit ad edictum, ut ita dixerim, Christi, Beati mendici (sic enim exigit interpretatio vocabuli quod in Graeco est), quoniam illorum est regnum dei. Iam hoc ipsum, quod a benedictionibus coepit, creatoris est, qui universa, prout edidit, nulla alia voce quam benedictionis dedicavit. Eructavit enim, inquit, cor meum sermonem optimum. Hic erit sermo optimus, benedictionis scilicet, qui et novi quoque testamenti initiator agnoscitur de veteri exemplo. Quid ergo mirum est, si et ab affectibus creatoris ingressus est, per huiusmodi dictionem semper mendicos et pauperes et humiles ac viduas et pupillos usque diligentis, consolantis, asserentis, vindicantis? ut hanc Christi quasi privatam benignitatem rivulum credas de fontibus salvatoris. Revera quo dirigam nescio in tanta frequentia eiusmodi vocum, tanquam in silva vel in prato vel in nemore pomorum. Passim prout incidit res pelenda est. Inclamat psalmus: Iudicate pupillo et mendico, et humilem et pauperem iuste tractate, liberate pauperem, et mendicum de manu peccatoris eruite. Item psalmus septuagesimus primus: Iustitia iudicabit mendicos populi et faciet salvos filios pauperum. Et in sequentibus de Christo: Omnes nationes servient ei. David autem uni genti Iudaicae praefuit, ne qui in David putet dictum, quia et ille susceperat humiles et necessitatibus laborantes. Quod liberaverit, inquit, a dynasta mendicum, parcet mendico et pauperi, et animas pauperum salvas faciet, ex usura et iniustitia redimet eorum animas, et honoralum nomen eorum in conspectu ipsius. Item: Avertantur peccatores in inferos, omnes nationes, quae dei obliviscuntur, quoniam non in finem oblivioni habebitur mendicus, tolerantia pauperum non peribit in finem. Item: Quis sicut deus noster, qui habitat in excelsis, et humilia prospectat in caelo et in terra, qui suscitat mendicum de terra, et de stercore exaltat pauperem, uti sedere eum faciat cum principibus populi, utique in regno suo. Sic et retro in Basiliis Anna, mater Samuelis, spiritu gloriam deo reddens, Qui, inquit, excitat pauperem de terra et mendicum, uti sedere eum faciat cum dynastis populi, utique in regno suo, et in thronis gloriae, utique regalibus. Per Esaiam vero quomodo invehitur in vexatores egenorum: Vos autem, ad quid incenditis vineam meam, et rapina mendici in domibus vestris? Cur vos laeditis populum meum, et faciem mendicorum confunditis? Et rursus: Vae qui scribunt nequitiam, scribentes enim scribunt nequam, vitantes iudicia mendicorum et diripientes iudicata pauperum populi mei. Quae iudicia pupillis quoque et viduis exigit, ut et ipsis egenis solatii. Iudicate pupillo, et iuste tractate viduam, et venite, conciliemur, dicit dominus. Cui tantus affectus in omnem condicionem humilitatis creatoris est, eius erit et regnum quod a Christo repromittitur, ad cuius affectum iam dudum pertinent ii quibus repromittitur. Nam et si putas creatoris quidem terrenas promissiones fuisse, Christi vero caelestes, bene quod caelum nullius alterius usque adhuc dei apparet nisi cuius et terra, bene quod creator vel minora promisit, ut facilius illi et de maioribus credam quam qui nunquam de minoribus prius fidem liberalitatis suae struxit. Beati esurientes, quoniam ipsi saturabuntur. Possem hunc titulum in superiorem transmisisse, quod non alii sunt esurientes quam pauperes et mendici, si non et hanc promissionem creator specialiter in evangelii scilicet sui praestructionem destinasset; siquidem per Esaiam de eis quos vocaturus esset a summo terrae, utique nationes, Ecce, inquit, velociter, leviter advenient, velociter, qua properantes sub finibus temporum, leviter, quia sine oneribus pristinae legis. Non esurient, neque sitient. Ergo saturabuntur, quod utique nisi esurientibus et sitientibus non promittitur. Et rursus, Ecce, inquit, qui serviunt mihi, saturabuntur, vos autem esurietis: ecce, qui serviunt mihi, bibent, vos autem sitietis. Videbimus et contraria ista, an Christo praeministrentur. Interim quod esurientibus saturitatem repromittit, dei creatoris est. Beati plorantes, quia ridebunt. Decurre sententiam Esaiae: Ecce, qui serviunt mihi, exultabunt in iocunditate, vos autem confundemini: ecce qui serviunt mihi, oblectabuntur, vos autem clamabitis prae dolore cordis. Et haec contraria apud Christum recognosce. Certe oblectatio et exultatio in iocunditate illis promittitur qui in diversa condicione sunt, maestis et tristibus et anxiis. Scilicet etiam psalmus cxxv., Qui seminant, inquit, in lacrimis, in exultatione metent. Porro tam exultantibus et iocunditatem capientibus risus accedit quam maerentibus et dolentibus fletus. Ita creator materias risus et fletus praedicans risuros plorantes prior dixit. Igitur qui a consolatione pauperum et humilium et eaurientium et flentium exorsus est, statim se illum repraesentare gestivit quem demonstraverat per Esaiam: Spiritus domini super me, propter quod unxit me ad evangelizandum pauperibus. Beati mendiei, quoniam illorum est regnum caelorum; misit me curare obtritos corde: Beati, qui esuriunt, quoniam saturabuntur; advocare languentes: Beati, qui plorant, quoniam ridebunt; dare lugentibus Sionis gloriam et pro cinere unguenti iocunditatem et gloriae habitum pro spiritu taedii. Haec si statim admissus Christus administravit, aut ipse est qui se ad haec venturum praedicavit, aut si nondum venit qui praedicavit, ridicule, sed necessarie dixerim fortasse, mandaverit Christo Marcionis, Beati critis, cum vos odio habebunt homines et exprobrabunt, et eicient nomen vestrum, velut malum propter filium hominis. Hac pronuntiatione sine dubio ad tolerantiam exhortatur. Quid minus creator per Esaiam? Ne metueritis ignominiam ab hominibus, et nullificatione eorum ne minuamini. Quae ignominia, quae nullificatio? Quae futura erat propter filium hominis. Quem istum? Qui est secundum creatorem Unde probabimus? Excidio in ipsum quoque praedicato; sicut per Esaiam ad auctores odii Iudaeos: Propter vos blasphematur nomen meum in nationibus; et alibi: Sancite eum qui circumscribit animam suam, qui aspernamento habetur a nationibus, famulis et magistratibus. Si enim odium in illum filium hominis praedicabatur qui secundum creatorem est, evangelium autem nomen Christianorum, utique a Christo deductum, odio futurum contestatur propter filium hominis, quod est Christus, eum filium hominis in causa odii constituit qui erat secundum creatorem, in quem odium praedicabatur. Et utique si nondum venisset, non potuisset nominis odium, quod agitur hodie, personam nominis antecessisse. Nam et sancitur penes nos, et animam suam circumscribit, propter nos eam ponens, et aspernamento habetur a nationibus. Et qui natus est, ipse erit filius hominis, propter quem et nomen nostrum recusatur.

venio nunc ad ordinarias sententia is per qui proprietas doctrina suus induco ad edictum ut ita dico christus beati mendicus sic enim exigo interpretatio vocabulis qui in graecum sum quoniam ille sum regnum deus iam hic ipse qui ab benedictio coepio creator sum qui universus prout edo nullus alius vox quam benedictio dedico eructo enim inquam cor meus sermo bonus hic sum sermo bonus benedictio scilicet qui et nosco quoque testamentum initiator agnosco de vetus exemplum quis ergo mirus sum si et ab affectus creator ingredior sum per huiusmodi dictio semper mendicus et pauper et humilis atque viduo et pupillus usque diligo consolo asserentis vindicantis ut hic christus quasi privo benignitas rivulis credo de fons salvator revero quo dirigo nescio in tantus frequentia eiusmodi vox tamquam in silva vel in pratum vel in nemus pomum passim prout incido res pelenda sum inclamo psalmus judico pupillus et mendico et humilis et paupero justus tractas libero paupero et mendicus de manus peccator eruo item psalmus septuagesimus primus iustitia iudico mendicus populus et facio salvus filius pauper et in sequor de christus omnis natio servio is david autem unus gens judaicus praesum ne qui in david puto dico quia et ille suscipio humilis et necessitas laboro qui libero inquam ab dynasta mendicus parco mendico et pauper et anima pauper salvo facio ex utor et injustitia redimo is anima et honoral nomen is in conspectus ipse item averto peccator in inferi omnis natio qui deus obliviscor quoniam non in finis oblivio habeo mendicus tolero pauper non pereo in finis item quis sicut deus noster qui habito in excello et humilio prospecto in caelum et in terra qui suscito mendicus de terra et de stercus exalto paupero uti sedeo is facio cum princeps populus utique in regnum suus sic et retro in basiliis anna mater samuelis spiritus gloria deus reddo qui inquam excito paupero de terra et mendicus uti sedeo is facio cum dynastes populus utique in regnum suus et in thronis gloria utique regal per esaias verus quomodo inveho in vexator egenus tu autem ad quis incenditis vinea meus et rapina mendicus in domus vester cur tu laeditis populus meus et facies mendicus confundo et rursus vae qui scribo nequitia scribo enim scribo nequam vito iudicium mendicus et diripio judico pauper populus meus qui iudicium pupillus quoque et vidua exigo ut et ipse egenus solacium judico pupillus et justus tractas vidua et venio conciliemur dico dominus qui tantus afficio in omnis condicio humilitas creator sum is sum et regnum qui ab christus repromitto ad qui afficio iam dudum pertineo is qui repromitto nam et si puto creator quidem terrenus promissio sum christus verus caelestis bene qui caelum nullus alter usque adhuc deus appareo nisi qui et terra bene qui creator vel parvus promitto ut facilis ille et de magnus credo quam qui numquam de paruus prior fides liberalitas suus struo beati exsurio quoniam ipse saturo possum hic titulis in superus transmitto qui non alius sum exsurio quam pauper et mendicus si non et hic promissio creator specialis in evangelium scilicet suus praestructio destino siquidem per esaias de is qui vocaturus sum ab superus terra utique natio ecce inquam velociter levis advenio velociter qui propero sub finis tempus levis quia sine onus pristinus lex non exsurio neque sitio ergo saturo qui utique nisi exsurio et sitio non promitto et rursus ecce inquam qui servio ego saturo tu autem exsurio ecce qui servio ego bibo tu autem sitio video et contrarius iste an christus praeministrentur interim qui exsurio saturitas repromitto deus creator sum beati ploro quia rideo decurro sententia esaias ecce qui servio ego exulto in iocunditas tu autem confundo ecce qui servio ego oblectabuntur tu autem clamo prae dolor chordus et hic contrarius apud christus recognosco certus oblectatio et exultatio in iocunditas ille promitto qui in diverto condicio sum maestus et tristis et anxius scilicet etiam psalmus cxxv qui semino inquam in lacrima in exultatio meto porro tam exultantibus et iocunditas capio rideo accedo quam maereo et doleo fletus ita creator materio rideo et fletus praedico risuros ploro prior dico igitur qui ab consolatio pauper et humilis et eaurientium et fleo exordior sum statim sui ille repraesentaris gestivit qui demonstro per esaias spiritus dominus super ego propter qui ungo ego ad evangelizandum pauper beati mendiei quoniam ille sum regnum caelum mitto ego curo obtero cor beati qui exsurio quoniam saturo advocaris langueo beati qui ploro quoniam rideo do lugeo sio gloria et pro cinis unguentum iocunditas et gloria habitus pro spiritus taedium hic si statim admitto christus administro aut ipse sum qui sui ad hic venio praedico aut si nondum venio qui praedico ridiculus sed necessarius dico fortasse mando christus marcio beati critis cum tu odium habeo homo et exprobro et eicio nomen vester velut malus propter filius homo hic pronuntiatio sine dubius ad tolerantia exhortor quis paruus creator per esaias ne metuo ignominia ab homo et nullificatio is ne minuamini qui ignominia qui nullificatio qui sum sum propter filius homo qui iste qui sum secundus creator unde probo excidium in ipse quoque praedicato sicut per esaias ad auctor odium judaei propter tu blasphemo nomen meus in natio et alibi sancio is qui circumscribo anima suus qui aspernamento habeo ab natio famulis et magistratus si enim odium in ille filius homo praedico qui secundus creator sum evangelium autem nomen christianorum utique ab christus deduco odium sum contestor propter filius homo qui sum christus is filius homo in causa odium constituo qui sum secundus creator in qui odium praedico et utique si nondum venio non possum nomen odium qui ago hodie persona nomen antecedo nam et sancio penis nos et anima suus circumscribo propter nos is pono et aspernamento habeo ab natio et qui nascor sum ipse sum filius homo propter qui et nomen nos recuso


Neque enim ad vivendum solummodo produxerat hominem, ut non ad recte vivendum, in respectu scilicet dei legisque eius. Igitur vivere quidem illi ipse praestiterat facto in animam vivam, recte vero vivere demandarat admonito in legis obsequium. Ita non in mortem institutum hominem probat qui nunc cupit in vitam restitutum, malens peccatoris paenitentiam quam mortem. Igitur sicut deus homini vitae statum induxit, ita homo sibi mortis statum attraxit, et hoc non per infirmitatem, sicuti nec per ignorantiam, ne quid auctori imputaretur. Nam etsi angelus qui seduxit, sed liber et suae potcstatis qui seductus est, sed imago et simili- tudo dei fortior angelo, sed afflatus dei generosior spiritu materiali quo angeli constiterunt. Qui facit, inquit, spiritus angelos et apparitores flammam ignis. Quia nec universitatem homini subiecisset infirmo dominandi et non potiori angelis, quibus nihil tale subiecit, sic nec legis pondus imposuisset, si gravis lex invalido sustinendi, nec quem excusabilem sciret nomine imbellicitatis, eum definitione mortis convenisset; postremo non libertale nec potestate arbitrii fecisset infirmum, sed potius defectione earum. Atque adeo eundem hominem, eandem substantiam animae, eundem Adae statum eadem arbitrii libertas et potestas victorem efficit hodie de eodem diabolo, cum secundum obsequium legum eius administratur.

neque enim ad vivo solummodo produco homo ut non ad rectus vivo in respicio scilicet deus lego is igitur vivo quidem ille ipse praesto facio in anima vivo rectus verus vivo demandarat admoneo in lex obsequium ita non in mors institus homo probo qui nunc cupio in vita restitus malens peccator paenitentia quam mors igitur sicut deus homo vita status induco ita homo sui mors status attraho et hic non per infirmitas sicut neque per ignorantia ne quis auctor imputo nam etsi angelus qui seduco sed liber et suus potcstas qui seduco sum sed imago et similis tudo deus fortis angelus sed afflo deus generosus spiritus material quo angelus consto qui facio inquam spiritus angelus et apparitor flamma ignis quia neque universitas homo subicio infirmo dominor et non potis angelus qui nihil talis subicio sic neque lex pondus impono si gravis lex invalidus sustineo neque qui excusabilis scio nomen imbellicitas is definitio mors convenio postremo non libertal neque potestas arbitrium facio infirmus sed potis defectio is atque adeo idem homo idem substantia anima idem adae status idem arbitrium libertas et potestas victor efficio hodie de idem diabolus cum secundus obsequium lex is administro


Ceterum ipsas quoque Antitheses Marcionis cominus cecidissem, si operosiore destructione earum egeret defensio creatoris tam boni quam et indicis, secundum utriusque partis exempla congruentia deo, ut ostendimus. Quodsi utraque pars bonitatis atque iustiliae dignam plenitudinem divinitatis efficiunt omnia potentis, compendio interim possum Antitheses retudisse, gestientes ex qualitatibus ingeniorum sive legum sive virtutum discernere, atque ita alienare Christum a creatore, ut optimum a iudice, et mitem a fero, et salutarem ab exitioso. Magis enim eos coniungunt quos in eis diversitatibus ponunt quae deo congruunt. Aufer titulum Marcionis et intentionem atque propositum operis ipsius, et nihil aliud praestaret quam demonstrationem eiusdem dei optimi et iudicis, quia haec duo in solum deum competunt. Nam et ipsum studium in eis exemplis opponendi Christum creatori ad unitatem magis spectat. Adeo enim ipsa et una erat substantia divinitatibus, bona et severa, et eisdem exemplis et in similibus argumentis, ut bonitatem suam voluerit ostendere in quibus praemiserat severitatem; quia nec mirum erat diversitas temporalis, si postea deus mitior pro rebus edomitis, qui retro austerior pro indomitis. Ita per Antitheses facilius ostendi potest ordo creatoris a Christo reformatus quam repercussus, et redditus potius quam exclusus, praesertim cum deum tuum ab omni motu amariore secernas, utique et ab aemulatione creatoris scilicet. Nam si ita est, quomodo eum Antitheses singulas species creatoris aemulatum demonstrant? Agnoscam igitur et in hoc per illas deum meum zeloten, qui res suas arbustiores in primordiis bona, ut rationali, aemu- latione maturitatis praecuraverit suo iure, cuius Antitheses etiam ipse mundus eius agnoscet ex contrarietatibus elementorum, summa lamen ratione modulatus. Quam ob rem, inconsiderantissime Marcion, alium deum lucis ostendisse debueras, alium vero tenebrarum, quo facilius alium bonitatis, alium severitatis persuasisses. Ceterum eius erit Antithesis cuius est et in mundo.

ceterum ipse quoque antitheses marcio comminus cado si operosiore destructio is egeo defensio creator tam bonus quam et indico secundus uterque pars exemplum congruo deus ut ostendo quodsi uter pars bonitas atque iustiliae dignus plenitudo divinitas efficio omnis possum compendium interim possum antitheses retudisse gestio ex qualitas ingeniosus sive lex sive virtus discerno atque ita alienaris christus ab creator ut bonus ab iudex et mitis ab fero et salutaris ab exitioso magis enim is conjungo qui in is diversitas pono qui deus congruo aufero titulis marcio et intentio atque propono opus ipse et nihil alius praesto quam demonstratio idem deus bonus et judex quia hic duo in solus deus competo nam et ipse studium in is exemplum opponendi christus creator ad unitas magis specto adeo enim ipse et unus sum substantia divinitas bonus et severus et idem exemplum et in similis argumentum ut bonitas suus volo ostendo in qui praemitto severitas quia neque mirus sum diversitas temporal si postea deus mitis pro res edomitis qui retro austerus pro indomitus ita per antitheses facilis ostendo possum ordo creator ab christus reformo quam repercutio et reddo potis quam excludo praesertim cum deus tuus ab omnis motus amarus secerno utique et ab aemulatio creator scilicet nam si ita sum quomodo is antitheses singulus species creator aemulatum demonstro agnosco igitur et in hic per ille deus meus zeloten qui res suus arbustiores in primordius bonus ut rational aemu latio maturitas praecuraverit suus ius qui antitheses etiam ipse mundus is agnosco ex contrarietas elementor summus lamen ratio modulor quam ob res inconsiderantissime marcion alius deus lucus ostendo debeo alius verus tenebraris quo facilis alius bonitas alius severitas persuasisses ceterum is sum antithesis qui sum et in mundus


Alibi malo purgare quae reprehendunt Marcionitae in creatore. Hic enim sufficit si ea in Christo reperiuntur. Ecce inaequalis et ipse, inconstans, levis, aliud docens aliud faciens, iubet omni pelenti dare, et ipse signum petentibus non dat. Tanto aevo lucem suam ab hominibus abscondit, et negat lucernam abstruendam, sed confirmat super candelabrum proponendam, ut omnibus luceat. Vetat remaledicere, multo magis utique maledicere, et Vae ingerit pharisaeis et doctoribus legis. Quis est tam similis dei mei Christus nisi ipsius? Saepe iam fiximus nullo modo potuisse illum destructorem legis denotari si alium deum promulgasset. Ideo et tunc pharisaeus, qui illum vocaret ad prandium, retractabat penes se cur non prius tinctus esset quam recubuisset, secundum legem, qui deum legis circumferret. Iesus autem etiam interpretatus est ei legem, dicens illos calicis et catini exteriora emundare, interiora autem ipsorum plena esse rapina et iniquitate, ut significaret vasculorum munditias hominum esse intellegendas apud deum; quia et pharisaeus de homine, non de calice illoto, apud se tractaverat. Ideo exteriora, inquit, calicis lavatis, id est carnem, interiora au- tem vestra non emundatis, id est animam; adiciens, Nonne qui exteriora fecit, id est carnem, et interiora fecit, id est animam? quo dicto aperte demonstravit ad eundem deum pertinere munditias hominis exterioris et interioris cuius uterque sit, praeponentis misericordiam non modo lavacro hominis, sed etiam sacrificio. Subiungit enim, Date quae habetis eleemosynam, et omnia munda erunt vobis. Quodsi et alius potest deus misericordiam mandasse, non tamen ante quam cognitus. Porro et hic apparet illos non de deo increpitos, sed de eius disciplina a quo illis et figurate vasculorum munditiae et manifeste misericordiarum opera imperabantur. Sic et holuscula decimantes, vocationem autem et dilectionem dei praetereuntes, obiurgat. Cuius dei vocationem et dilectionem, nisi ouius et rutam et mentam ex forma legis de decimis offerebant? Totum enim exprobrationis hoc erat quod modica curabant, ei utique cui maiora non exhibebant, dicenti, Diliges dominum deum tuum, ex toto corde tuo, et ex tota anima tua, et ex totis viribus tuis, qui te vocavit ex Aegypto. Ceterum nec tempus admisisset, ut Christus tam praecoquam, immo tam acerbam adhuc dilectionem expostularet. novo et recenti deo, ne dixerim nondum palam facto. Primatum quoque captantes locorum et honorem salutationum cum incusat, sectam creatoris administrat, eiusmodi principes Sodomorum archontas appellantis, prohibentis etiam confidere in praepositos, immo et in totum miserrimum hominem pronuntiantis qui spem habet in homine. Quodsi propterea quis affectat principatum, ut de officiis aliorum glorietur, quia officia vetuit eiusmodi sperandi et confidenti in hominem, idem et affectatores principatuum increpuit. Invehitur et in doctores ipsos legis, quod onerarent alios importabilibus oneribus, quae ipsi ne digito quidem aggredi auderent, non legis onera suggillans quasi detestator eius. Quomodo enim detestator, qui cum maxime potiora Iegis praetereuntes incusabat, eleemosynam et vocationem et dilectionem dei, ne haec quidem gravia, nedum decimas rutarum et munditias catinorum? Ceterum excusandos potius censuisset si importabilia portare non possent. Sed quae onera taxat? quae ipsi de sue exaggerabant, docentes praecepta, doctrinas hominum, com- modorum suorum causa, iungentes domum ad domum, ut quae proximi sunt auferrent, clamantes populum, amantes munera, sectantes retributionem, diripientes iudicata pauperum, uti esset illis vidua in rapinam et pupillus in praedam. De quibus idem Esaias: Vae qui valent in Hierusalem; et rursus: Qui vos postulant, dominantur vestri. Qui magis quam legis doctores? Hi si et Christo displicebant, ut sui displicebant. Alienae enim legis doctores non omnino pulsasset. Cur autem Vae audiunt etiam quod aedificarent prophetis monimenta interemptis a patribus eorum, laude potius digni, qui ex isto opere pietatis testabantur se non consentire factis patrum, si non erat xelotes, qualem arguunt Marcionitae, delicta patrum de filiis exigentem usque in quartam nativitatem? Quam vero clavem habebant legis doctores nisi interpretationem legis? ad cuius intellectum neque ipsi adibant, non credentes scilicet (Nisi enim credideritis, non intellegetis), neque alios admittebant, utique docentes praecepta potius et doctrinas hominum. Qui ergo nec ipsos introeuntes nec aliis aditum praestantes increpabat, obtrectator habendus est legis an fautor? Si obtrectator, placere debebant et praeclusores legis, si fautor, iam non et aemulus legis. Sed haec omnia ad infuscandum creatorem ingerebat, ut saevum, erga quem delinquentes Vae habituri essent. Et quis saevum non potius timeret provocare deficiendo ab eo? Tanto magis ergo demerendum docebat quem timendum ingerebat. Sic oportebat Christum creatoris.

alibi malus purgaris qui reprehendo marcionitae in creator hic enim sufficio si is in christus reperio ecce inaequal et ipse inconsto levis alius doceo alius facio iubeo omnis pelenti do et ipse signum peto non do tantus aevum lux suus ab homo abscondo et nego lucerna abstruendam sed confirmo super candelabrum propono ut omnis luceo veto remaledicere multus magis utique maledico et vae ingero pharisaeis et doctor lex quis sum tam similis deus meus christus nisi ipse saepe iam fiximus nullus modo possum ille destructor lex denotaris si alius deus promulgo ideo et tunc pharisaeus qui ille voco ad prandium retracto penis sui cur non prior tingo sum quam recumbo secundus lex qui deus lex circumfero iesus autem etiam interpretor sum is lex dico ille calix et catinus exter emundaris interior autem ipse plenus sum rapina et iniquitas ut significo vasculorum munditia homo sum intellego apud deus quia et pharisaeus de homo non de calix illoto apud sui tracto ideo exter inquam calix lavatis is sum caro interior au tem vester non emundatis is sum anima adicio nonne qui exter facio is sum caro et interior facio is sum anima quo dico apertus demonstro ad idem deus pertineo munditia homo exter et interior qui uterque sum praeponentis misericordia non modo lavacrum homo sed etiam sacrificium subjungo enim do qui habeo eleemosynam et omnis mundo sum tu quodsi et alius possum deus misericordia mando non tamen ante quam cognosco porro et hic appareo ille non de deus increpo sed de is disciplina ab quo ille et figuro vasculorum munditia et manifestus misericordiaris opus impero sic et holusculum decimantes vocatio autem et dilectio deus praetereo objurgo qui deus vocatio et dilectio nisi ouius et ruo et menta ex forma lex de decimus offertor totus enim exprobratio hic sum qui modicus curo is utique qui magnus non exhibebant dico diligo dominus deus tuus ex totus cor tuus et ex totus anima tuus et ex totus vis tuus qui tu voco ex aegyptus ceterum neque tempus admitto ut christus tam praecoquam immo tam acerbus adhuc dilectio expostulo novo et recens deus ne dico nondum palam facio primatus quoque capto locus et honor salutatio cum incuso seco creator administro eiusmodi princeps sodoma archontas appello prohibeo etiam confido in praepono immo et in totus miser homo pronuntio qui spes habeo in homo quodsi propterea quis affecto principatus ut de officium alius glorior quia officium veto eiusmodi spero et confido in homo idem et affectator principatuum increpo inveho et in doctor ipse lex qui onero alius importabilis onus qui ipse ne digitus quidem aggredio audeo non lex onus suggillans quasi detestator is quomodo enim detestator qui cum magnus potis iegis praetereo incuso eleemosynam et vocatio et dilectio deus ne hic quidem gravis nedum decimo rutaris et munditia catinorum ceterum excuso potis censeo si importabilia porto non possum sed qui onus taxo qui ipse de sus exaggero doceo praecipio doctrina homo com modus suus causa jungo domus ad domus ut qui propior sum aufero clamo populus amo munus sector retributio diripio judico pauper uti sum ille viduo in rapina et pupillus in praeda de qui idem esaias vae qui valeo in hierusal et rursus qui tu postulo dominor vester qui magis quam lex doctor hic si et christus displiceo ut suus displiceo alienus enim lex doctor non omnino pulso cur autem vae audio etiam qui aedifico propheta monumentum interimo ab pater is laus potis dignus qui ex iste opus pietas testo sui non consentio facio pater si non sum xelotes qual arguo marcionitae delictum pater de filius exigo usque in quartus nativitas quam verus clavo habeo lex doctor nisi interpretatio lex ad qui intellego neque ipse adeo non credo scilicet nisus enim credo non intellego neque alius admitto utique doceo praecipio potis et doctrina homo qui ergo neque ipse introeuntes neque alius aditus praesto increpo obtrectator habeo sum lex an fautor si obtrectator placeo debeo et praeclusor lex si fautor iam non et aemulus lex sed hic omnis ad infuscandum creator ingero ut saevus erga qui delinquo vae habeo sum et quis saevus non potis timeo provocaris deficio ab is tantus magis ergo demerendum doceo qui timeo ingero sic oportet christus creator


Et merito, inquiunt. Quis enim non tam suis notus est quam extraneis? Nemo. Teneo et hanc vocem. Quale est enim ut aliquid extraneum deo sit, cui nihil extraneum esset, si quis esset? quia dei hoc est, omnia illius esse et omnia ad illum pertinere, vel ne statim audiret a nobis, Quid ergo illi cum extraneis? Quod plenius suo loco audiet. At nunc satis est nullum probari cuius nihil probatur. Sicut enim creator ex hoc et deus, et indubitatus deus, quia omnia ipsius et nihil extraneum illi, ita et alius idcirco non deus quia omnia non eius ideoque et extranea. Denique si universitas creatoris est, iam nec locum video dei alterius. Plena et occupata sunt omnia suo auctore. Si vacat aliquid spatii alicuius divinitati in creaturis, plane falsae vacabit. Patet mendacio veritas. Tanta vis idolorum cur non recipiat alicubi deum Marcionis? Igitur et hoc ex forma creatoris expostulo, deum ex operibus cognosci debuisse alicuius proprii sui mundi et hominis et saeculi, quando etiam error orbis propterea deos praesumpserit quos homines interdum confitetur, quoniam aliquid ab unoquoque prospectum videtur utilitatibus et commodis vitae. Ita et hoc ex forma dei creditum est divinum esse, instituere vel demonstrare quid aptum et necessarium sit rebus humanis. Adeo inde auctoritas accommodata falsae divinitati unde praecesserat verae. Unam saltim cicerculam deus Marcionis propriam protulisse debuerat, ut novus aliqui Triptolemus praedicaretur. Aut exhibe rationem deo dignam, cur nihil condiderit, si est; quia condidisset, si fuisset, illo scilicet praeiudicio quo et nostrum deum non alias manifestum est esse quam quia totum condidit hoc. Semel enim praescriptio stabit non posse illos et deum confiteri creatorem et eum quem volunt aeque deum credi non ad eius formam probare quem et ipsi et omnes deum, ut, quando hoc ipso nemo creatorem deum dubitet quia totum hoc condidit, hoc ipso nemo debeat credere deum et illum qui nihil condidit, nisi ratio forte proferatur. Duplex ista videatur necesse est, ut aut noluerit condere quid aut non potuerit. Tertium cessat. Sed non potuisse indignum deo est. Noluisse an dignum, volo inquirere. Dic mihi, Marcion, voluit deus tuus cognosci se quocunque in tempore, an non? alio proposito et descendit et praedicavit et passus resurrexit quam uti cognosceretur? Et sine dubio, si cognitus est, voluit. Nihil enim circa eum fieret, nisi voluisset. Quid ergo tantopere notitiam sui procuravit, ut in dedecore carnis exhiberetur, et quidem maiore, si falsae. Nam hoc turpius, si et mentitus est substantiam corporis, qui et maledictum in se creatoris admisit ligno suspensus. Quanto honestius per aliqua propriae molitionis indicia cognitionem sui praestruxisset, maxime adversus eum cognosci habens apud quem ex operibus ab initio cognitus non erat. Nam et quale est ut creator quidem ignorans esse alium super se deum, ut volunt Marcionitae, qui solum se etiam iurans asseverabat, tantis operibus notitiam sui armaverit, quam potuerat non ita curasse, secundum singularitatis suae praesumptionem: ille autem sublimior sciens inferiorem deum tam instructum nullam sibi prospexerit agnoscendo paraturam? quando etiam insigniora et superbiora opera debuisset condidisse, ut et deus ex operibus cognosceretur secundum creatorem, et ex honestioribus potior et generosior creatore.

et mereo inquam quis enim non tam suus notus sum quam extraneus nemo teneo et hic voco qual sum enim ut aliquis extraneus deus sum qui nihil extraneus sum si quis sum quia deus hic sum omnis ille sum et omnis ad ille pertineo vel ne statim audio ab nos quis ergo ille cum extraneus qui plenus suus locus audio at nunc satis sum nullus probaris qui nihil probo sicut enim creator ex hic et deus et indubito deus quia omnis ipse et nihil extraneus ille ita et alius idcirco non deus quia omnis non is ideo et extraneus denique si universitas creator sum iam neque locus video deus alter plenus et occupo sum omnis suus auctor si vaco aliquis spatium aliquis divinitas in creaturis planus fallo vaco pateo mendacium vereor tantus volo idolum cur non recipio alicubi deus marcio igitur et hic ex forma creator expostulo deus ex opus cognosco debeo aliquis proprius suus mundus et homo et saeculis quando etiam error orbis propterea deus praesumo qui homo interdum confiteor quoniam aliquis ab unoquoque prospicio video utilitas et commodus vita ita et hic ex forma deus credo sum divinus sum instituo vel demonstro quis aptus et necessarius sum res humanus adeo inde auctoritas accommodo fallo divinitas unde praecedo verus unus saltem cicercula deus marcio proprius profero debeo ut novus aliqui triptolemus praedico aut exhibeo ratio deus dignus cur nihil condo si sum quia condo si sum ille scilicet praejudicium quo et nos deus non alius manifestus sum sum quam quia totus condo hic semel enim praescriptio sto non possum ille et deus confiteor creator et is qui volo aequus deus credo non ad is forma probaris qui et ipse et omnis deus ut quando hic ipse nemo creator deus dubito quia totus hic condo hic ipse nemo debeo credo deus et ille qui nihil condo nisi ratio fors profero duplex iste video necesse sum ut aut nolo condo quis aut non possum tertius cesso sed non possum indignus deus sum nolo an dignus volo inquiro dico ego marcion volo deus tuus cognosco sui quocunque in tempus an non alius propono et descendo et praedico et patior resurgo quam uti cognosco et sine dubius si cognosco sum volo nihil enim circa is fio nisi volo quis ergo tantopere notitia suus procuro ut in dedecor caro exhibeo et quidem magnus si fallo nam hic turpis si et mentior sum substantia corpus qui et maledico in sui creator admitto lignum suspendo quantus honestus per aliqui proprius molitio indicium cognitio suus praestruxisset magnus adverro is cognosco habeo apud qui ex opus ab initium cognosco non sum nam et qualis sum ut creator quidem ignoro sum alius super sui deus ut volo marcionitae qui solus sui etiam juro assevero tantus opus notitia suus armo quam possum non ita curo secundus singularitas suus praesumptio ille autem sublimis scio inferus deus tam instruo nullus sui prospicio agnosco paro quando etiam insignis et superbiora opus debeo condo ut et deus ex opus cognosco secundus creator et ex honestioribus potis et generosus creator


DE KPISTULA AD ROMANOS. Quando opusculum profligatur, breviter iam retractanda sunt quae rursus occurrunt, quaedam vero tramittenda, quae saepius occurrerunt. Piget de lege adhuc congredi, qui totiens probaverim concessionem eius nullum argumentum praestare diversi dei in Christo praedicatam scilicet et repromisaam in Christum apud creatorem, quatenus et ipsa epistula legem plurimum videtur excludere. Sed et iudicem deum ab apostolo circumferri saepe iam ostendimus et in iudice ultorem et creatorem in ultore. Itaque et hic, cum dicit, Non enim me pudet evangelii, virtus enim dei est in salutem omni credenti, Iudaeo et Graeco, quia iustitia dei in eo revelatur ex fide in fidem, sine dubio et evangelium et salutem iusto deo deputat, non bono, ut ita dixerim secundum haeretici distinctionem, transferenti ex fide legis in fidem evangelii, suae utique legis et sui evangelii. Quoniam et iram dicit revelari de caelo super impietatem et iniustitiam hominum, qui veritatem in iniustitia detineant. Cuius dei ira? Utique creatoris. Ergo et veritas eius erit cuius et ira, quae revelari habet in ultionem veritatis. Etiam adiciens, Scimus autem iudicium dei secundum veritatem esse, et iram ipsam probavit, ex qua venit iudicium pro veritate, et veritatem rursus eiusdem dei confirmavit cuius iram probavit probando iudicium. Aliud est si veritatem dei alterius in iniustitia detentam creator iratus ulciscitur. Quantas autem foveas in ista vel maxime epistula Marcion fecerit, auferendo quae voluit, de nostri instrumenti integritate parebit. Mihi sulficit, quae proinde eradenda non vidit, quasi neglegentias et caecitates eius accipere. Si enim iudicabit deus occulta hominum, tam eorum qui in lege deliquerunt, quam eorum qui sine lege, quia et hi legem ignorant et natura faciunt quae sunt legis, utique is deus iudicabit cuius sunt et lex et ipsa natura, quae legis est instar ignorantibus legem. Iudicabit autem quomodo? Secundum evangelium, inquit, per Christum. Ergo et evangelium et Christus illius sunt cuius et lex et natura, quae per evangelium et Christum vindicabuntur, adeo illo iudicio dei quod et supra, secundum veritatem. Ergo qua defendenda reveletur de caelo ira, non nisi a deo irae, ita et hic sensus pristino cohaerens, in quo iudicium creatoris edicitur, non potest in alium deum referri, qui nec iudicat nec iraseitur, sed in illum cuius dum haec sunt, iudicium dico et iram, etiam illa ipsius sint necesse est per quem haec habent transigi, evangelium et Christus. Et ideo vehitur in transgressores legis, docentes non furari et furantes, ut homo dei legis, non ut creatorem ipsum his modis tangens, qui et furari vetans fraudem mandaverit in Aegyptios auri et argenti, quemadmodum et cetera in illum retorquent. Scilicet apostolus verebatur convicium deo palam facere, a quo non verebatur divertisse? Adeo autem Iudaeos incesserat, ut ingesserit propheticam increpationem: Propter vos nomen dei blasphematur. Quam ergo perversum, ut ipse blasphemaret eum cuius blasphemandi causa malos exprobrat! Praefert et circumcisionem cordis praeputiationi; apud deum legis est facta circumcisio cordis, non carnis, spiritu, non littera. Quodsi haec est circumcisio Hieremiae: Et circumcidemini praeputia cordis, sicut et Moyses: Circumcidemini duricordiam vestram, eius erit spiritus circumcidens cor cuius et littera metens carnem eius, et Iudaeus qui in occulto cuius et Iudaeus in aperto, quia nec Iudaeum nominare vellet apostolus non Iudaeorum dei servum. Tunc lex, nunc iustitia dei per fidem Christi. Quae est ista distinctio? Servivit deus tuus dispositioni creatoris, dans ei tempus et legi eius: an eius tunc cuius et nunc? Eius lex cuius et fides Christi; distinctio dispositionum est, non deorum. Monet iustificatos ex fide Christi, non ex lege, pacem ad deum habere. Ad quem? Cuius nusquam fuimus hostes, an cuius legi et naturae rebellavimus? Nam si in eum competit pax cum quo fuit bellum, ei et iustificabimur, et eius erit Christus, ex cuius fide iustificabimur, ad cuius pacem competit redigi hostes eius aliquando. Lex autem, inquit, subintroivit, ut abundaret delictum. Quare? ut superabundaret, inquit, gratia. Cuius dei gratia, si non cuius et lex? Nisi si creator ideo legem intercalavit, ut negotium procuraret gratiae dei alterius et quidem aemuli, ne dixerim ignoti, ut, quemadmodum apud ipsum regnaverat peccatum in mortem, ita et gratia regnaret in iustitia in vitam per Iesum Christum, adversarium ipsius. Propter hoc omnia concluserat lex creatoris sub delictum, et totum mundum deduxerat in reatum, et omne os obstruxerat, ne qui gloriaretur per illam, ut gratia servaretur in gloriam Christi, non creatoris, sed Marcionis. Possum et hic de substantia Christi praestruere ex prospectu quaestionis subsecuturae. Mortuos enim nos, inquit, legi. Ergo corpus Christi et potest corpus contendi, non statim caro. Sed et quaecunque substantia sit, cum eius nominat corpus quem subicit ex mortuis resurrexisse, non potest aliud cor- pus intellegi quam carnis, in quam lex mortis est dicta. Ecce autem et testimonium perhibet legi, et causa delicti eam excusat. Quid ergo dicemus? Quia lex peccatum? Absit. Erubesce, Marcion. Absit. Abominatur apostolus criminationem legis. Sed ego delictum non scio nisi per legem. O summum ex hoc praeconium legis, per quam liquuit delictum latere! Non ergo lex seduxit, sed peccatum per praecepti occasionem. Quid deo imputas legis quod legi eius apostolus imputare non audet? Atquin et accumulat: Lex sancta, et praeceptum eius iustum et bonum. Si taliter veneratur legem creatoris, quomodo ipsum destruat nescio. Quis discernit duos deos, iustum alium, bonum alium, cum is utrumque debeat credi cuius praeceptum et bonum et iustum est? Si autem et spiritalem confirmat legem, utique et propheticam, utique et figuratam. Debeo enim et hinc constituere Christum in lege figurate praedicatum, quo nec a Iudaeis omnibus potuerit agnosei.

de kpistula ad romanus quando opusculis profligatur brevis iam retracto sum qui rursus occurro quidam verus tramittenda qui saepis occurro pigeo de lex adhuc congredior qui totiens probo concessio is nullus argumentum praesto diverto deus in christus praedico scilicet et repromisaam in christus apud creator quatenus et ipse epistula lex multus video excludo sed et judico deus ab apostolus circumfero saepe iam ostendo et in iudex ultor et creator in ultor itaque et hic cum dico non enim ego pudeo evangelium virtus enim deus sum in salus omnis credo judaeus et graecum quia iustitia deus in is revelo ex fides in fides sine dubius et evangelium et salus justus deus deputo non bonus ut ita dico secundus haeretici distinctio transfero ex fides lex in fides evangelium suus utique lex et suus evangelium quoniam et ira dico revelaris de caelum super impietas et injustitia homo qui veritas in injustitia detineo qui deus ira utique creator ergo et vereor is sum qui et ira qui revelaris habeo in ultio veritas etiam adicio scio autem iudicium deus secundus veritas sum et ira ipse probo ex qui venio iudicium pro veritas et veritas rursus idem deus confirmo qui ira probo probo iudicium alius sum si veritas deus alter in injustitia detentam creator irascor ulciscor quantus autem foveo in iste vel magnus epistula marcion facio aufero qui volo de noster instrumentum integritas pareo ego sulficit qui proinde erado non video quasi neglegentia et caecitas is accipio si enim iudico deus occulo homo tam is qui in lex delinquo quam is qui sine lex quia et hic lex ignoro et natura facio qui sum lex utique is deus iudico qui sum et lex et ipse natura qui lex sum instar ignoro lex iudico autem quomodo secundus evangelium inquam per christus ergo et evangelium et christus ille sum qui et lex et natura qui per evangelium et christus vindicabuntur adeo ille iudicium deus qui et supra secundus veritas ergo qui defendo revelo de caelum ira non nisi ab deus ira ita et hic sensus pristinus cohaereo in quo iudicium creator edico non possum in alius deus refero qui neque iudico neque iraseitur sed in ille qui dum hic sum iudicium dico et ira etiam ille ipse sum necesse sum per qui hic habeo transigo evangelium et christus et ideo veho in transgressor lex doceo non furaris et furor ut homo deus lex non ut creator ipse hic modus tango qui et furaris vetans fraudo mando in aegyptius aurum et argentum quemadmodum et ceterus in ille retorqueo scilicet apostolus vereor convicium deus palam facio ab quo non vereor diverto adeo autem judaei incedo ut ingero propheticam increpatio propter tu nomen deus blasphemo quam ergo perverto ut ipse blasphemaret is qui blasphemandi causa malus exprobro praefero et circumcisio chordus praeputiatio apud deus lex sum facio circumcisio chordus non caro spiritus non littera quodsi hic sum circumcisio hieremias et circumcidemini praeputium chordus sicut et moyses circumcidemini duricordiam vester is sum spiritus circumcidens cor qui et littera meto caro is et judaeus qui in occulo qui et judaeus in aperio quia neque judaeus nominaris volo apostolus non judaeus deus servus tunc lex nunc iustitia deus per fides christus qui sum iste distinctio servio deus tuus dispositio creator do is tempus et lego is an is tunc qui et nunc is lex qui et fides christus distinctio dispositio sum non deus moneo iustificatos ex fides christus non ex lex pax ad deus habeo ad qui qui nusquam sum hostis an qui lego et natura rebellavimus nam si in is competo pax cum quo sum bellum is et iustificabimur et is sum christus ex qui fides iustificabimur ad qui pax competo redigo hostis is aliquando lex autem inquam subintroivit ut abundo delinquo quaris ut superabundaret inquam gratia qui deus gratia si non qui et lex nisus si creator ideo lex intercalavit ut negotium procuro gratia deus alter et quidem aemulis ne dico ignosco ut quemadmodum apud ipse regno peccatum in mors ita et gratia regno in iustitia in vita per iesus christus adversarius ipse propter hic omnis concludo lex creator sub delinquo et totus mundus deduco in reatus et omnis os obstruo ne qui glorior per ille ut gratia servo in gloria christus non creator sed marcio possum et hic de substantia christus praestruere ex prospectus quaestio subsecuturae mortuus enim nos inquam lego ergo corpus christus et possum corpus contendo non statim carus sed et quicumque substantia sum cum is nomino corpus qui subicio ex morior resurgo non possum alius cor pus intellego quam caro in quam lex mors sum dictum ecce autem et testimonium perhibeo lego et causa delictum is excuso quis ergo dico quia lex peccatum absum erubesco marcion absum abominor apostolus criminatio lex sed ego delinquo non scio nisi per lex o superus ex hic praeconium lex per quam liquuit delinquo lateo non ergo lex seduco sed peccatum per praecipio occasio quis deus imputo lex qui lego is apostolus imputo non audeo atqui et accumulo lex sancio et praeceptum is iustus et bonus si talis veneror lex creator quomodo ipse destruo nescio quis discerno duo deus iustus alius bonus alius cum is uterque debeo credo qui praeceptum et bonus et iustus sum si autem et spirital confirmo lex utique et propheticam utique et figuro debeo enim et hinc constituo christus in lex figuro praedico quo neque ab judaeus omnis possum agnosei


Quis nollet curam nos agere animae de victu et corpori de vestitu nisi qui ista homini ante prospexit et exinde praestans merito curam eorum tanquam aemulam liberalitatis suae prohibet? qui et substantiam ipsius animae accommodavit potiorem esca, et materiam ipsius corporis figuravit potiorem tunica, cuius et corvi non serunt nec metunt nec in apothecas condunt, et tamen aluntur ab ipso, cuius et lilia et foenum non texunt nec nent, et tamen vestiuntur ab ipso, cuius et Salomon gloriosissimus, nec ullo tamen flosculo cultior. Ceterum nihil tam abruptum quam ut alius praestet, alius de praestantia eius secure agere mandet, et quidem derogator ipsius. Denique si quasi derogator creatoris non vult de eiusmodi frivolis cogitari de quibus nec corvi nec lilia laborent, ultro scilicet pro sua vilitate subiectis, paulo post parebit. Interim cur illos modicae fidei incusat, id est cuius fidei? Eiusne quam nondum poterant perfectam exhibere deo, tantum quod revelato cum maxime discentes eum, an quam hoc ipso titulo debebant creatori, uti crederent haec illum ultro generi humano subministrare, nec de eis cogitarent? Nam et cum subicit, Haec enim nationes mundi quaerunt, non credendo scilicet in deum conditorem omnium et praebitorem, quos pares gentium nolebat, in eundem deum modicos fidei increpabat in quem gentes incredulas notabat. Porro cum et adicit, Scit autem pater opus esse haec vobis, prius quaeram quem patrem intellegi velit Christus? Si ipsorum creatorem demonstrat, et bonum confirmat, qui scit quid filiis opus sit, sin illum alium deum, quomodo scit necessarium esse homini victum atque vestitum, quorum nihil praestitit? Si enim scisset, praestitisset. Ceterum si scit quae sunt homini necessaria, nec tamen praestitit, aut malignitate aut infirmitate non praestitit. Professus autem necessaria haec homini, utique bona confirmavit. Nihil enim mali necessarium. Et non erit iam depretiator operum et indulgentiarum creatoris, ut quod supra distuli expunxerim. Porro si quae necessaria scit homini alius et prospexit et praestat, quomodo haec ipse promittit? An de alieno bonus est? Quaerite enim, inquit, regnum dei, et haec vobis adicientur. Utique ab ipso. Quodsi ab ipso, qualis est qui aliena praestabit? Si a creatore, cuius et sunt, quis est qui aliena promittat? Ea si regno accedunt, secundo gradu restituenda, eius est secundus gradus cuius et primus, eius victus atque vestitus cuius et regnum. Ita tota promissio creatoris est parabolarum status, similitudinum peraequatio, si nec in alium spectant quam cui per omnia pariaverint. Sumus servi, dominum enim habemus deum. Succingere debemus lumbos, id est expediti esse ab impedimentis laciniosae vitae et implicitae. Item lucernas ardentes habere, id est mentes a fide accensas et operibus veritatis relucentes, atque ita expectare dominum, id est Christum. Unde redeuntem? si a nuptiis, creatoris est, cuius nuptiae; si non creatoris, nec ipse Marcion invitatus ad nuptias isset, deum suum intuens detestatorem nuptiarum. Defecit itaque parabola in persona domini, si non esset cui nuptiae competunt. In sequenti quoque parabola satis errat qui furem illum, cuius horam si pater familiae sciret, non sineret suffodi domum suam, in personam disponit creatoris. Fur enim creator quomodo videri potest, dominus totius hominis? Nemo sua furatur aut suffodit, sed ille potius qui in aliena descendit, et hominem a domino eius alienat. Porro cum furem nobis diabolum demonstret, cuius boram etiam in primordio si homo scisset, nunquam ab eo suffossus esset, propterea jubet ut parati simus, quia qua non potamus hora filius hominis adveniet, non quasi ipse sit fur, sed index scilicet eorum qui se non paraverint, nec caverint furem. Ergo si ipse est filius hominis, iudicem teneo, et in iudice creatorem defendo; si vero Christum creatoris in nomine filii hominis hoc loco ostendit, ut eum furem portendat, qui quando venturus sit ignoremus, habes supra praescriptum neminem rei suae furem esse, salvo et illo, quod in quantum timendum creatorem ingerit, in tantum illi negotium agens creatoris est. Itaque interroganti Petro in illos an et in omnes parabolam dixisset, ad ipsos et ad universos qui ecclesiis praefuturi essent proponit actorum similitudinem, quorum qui bene tractaverit conservos absentia domini reverso eo omnibus bonis praeponetur, qui vero secus egerit, reverso domino qua die non putaverit, hora qua non scierit, illo scilicet filio hominis, Christo creatoris, non fure, sed iudice, segregabitur et pars eius cum infidelibus ponetur. Proinde igitur aut et hic iudicem dominum opponit et illi catechizat, aut si deum optimum, iam et illum iudicem affirmat, licet nolit haereticus. Temperare enim temptant hunc sensum, cum deo eius vindicatur. Quasi tranquillitatis sit et mansuetudinis segregare solummodo et partem eius cum infidelibus ponere, ac si non sit vocatus, ut statui suo redditus. Quasi non et hoc ipsum iudicato fiat. Stultitia! Quis erit exitus segregatorum? Nonne amissio salutis? siquidem ab eis segregabuntur qui salutem consequentur. Quis igitur infidelium status? Nonne damnatio? Aut si nihil patientur segregati et infideles, aeque ex diverso nihil consequentur retenti et fideles. Si vero consequentur salutem retenti et fideles, hanc amittant necesse est ex diverso segregati et infideles. Hoc erit iudicium, quod qui Intendit creatoris est. Quem alium intellegam caedentem servos paucis aut multis plagis, et prout commisit illis, ita et exigentem ab eis, quam retributorem deum? Cui me decet obsequi nisi remuneratori? Proclamat Christus tuus: Ignem veni mittere in terram. Ille optimus, nullius gehennae dominus, qui paulo ante discipulos ne ignem postularent inhumanissimo viculo co(??)rcuerat, quando iste Sodomam et Gomorram nimbo igneo exussit, quando cantatum est: Ignis ante ipsum procedet et cremabit inimicos eius, quando et per Osee comminatus est: Ignem emittam in civitates Iudaeae, vel per Esaiam: Ignis exarsit ex indignatione mea. Non mentiatur. Si non est ille qui de rubo quoque ardenti vocem suam emisit, viderit quem ignem intellegendum contendas. Etiam si figura est, hoc ipso quod de meo elemento argumenta sensui suo sumit meus est qui de meis utitur. Illius erit similitudo ignis cuius et veritas. Ipse melius interpretabitur ignis istius qualitatem, adiciens, Putatis venisse me pacem mittere in terram? Non, dico vobis, sed separationem. Machaeram quidem scriptum est. Sed Marcion emendat; quasi non et separatio opus sit machaerse. Igitur et ignem eversionis intendit qui pacem negavit. Quale proelium, tale et incendium. Qualis machaera, talis et flamma, neutra congruens domino. Denique, Dividetur, inquit, pater in filium et filius in patrem, et mater in filiam et filia in matrem, et nurus in socrum et socrus in nurum. Hoc proelium inter parentes si in ipsis verbis tuba cecinit prophetae, vereor ne Michaeas Christo Marcionis praedicarit. Et ideo hypocritas pronuntiabat, caeli quidem et terrae faciem probantes, tempus vero illud non dinoscentes, quo scilicet adimplens omnis quae super ipsos fuerunt praedicata nec aliter docens debuerat agnosci. Ceterum quis posset eius tem- pora nosse cuius per quse probaret non habebat. Merito exprobrat etiam quod iustum non a semetipsis indicarent. Olim hoc mandat per Zachariam: Iustum indicium et pacatorium iudicate; per Hieremiam: Facite iudicium et iustitiam; per Esaiam: Iudicate pupillo et iustificate viduam, imputans etiam vineae Sorech quod non iudicium fecisset sed clamorem. Qui ergo docuerat ut facerent ex praecepto, is exigebat ut facerent et ex arbitrio. Qui seminaverat praeceptum, ille et redundantiam eius urgebat. Iam vero quam absurdum ut ille mandaret inste indicare qui deum iudicem iustum destruebat? Nam et iudicem, qui mittit in carcarem nec ducit inde nisi soluto etiam novissimo quadrante, in persona creatoris obtrectationis nomine disserunt. Ad quod necesse habeo eodem gradu occurrere. Quotienscunque enim severitas creatoris opponitur, totiens illius est Christus cui per timorem cogit obsequium.

quis nolo cura nos ago anima de vinco et corpus de vestio nisi qui iste homo ante prospicio et exinde praesto mereo cura is tamquam aemulus liberalitas suus prohibeo qui et substantia ipse anima accommodo potis esca et materia ipse corpus figuro potis tunica qui et corvus non sero neque meto neque in apotheca condo et tamen alo ab ipse qui et lilium et faenum non texunt neque no et tamen vestio ab ipse qui et salomon gloriosus neque ullus tamen flosculus colo ceterum nihil tam abrumpo quam ut alius praesto alius de praesto is securus ago mando et quidem derogator ipse denique si quasi derogator creator non volo de eiusmodi frivolus cogito de qui neque corvus neque lilium laboro ultro scilicet pro suus vilitas subjectus paulus post pareo interim cur ille modicus fides incuso is sum qui fides eiusne quam nondum possum perficio exhibeo deus tantus qui revelo cum magnus disco is an quam hic ipse titulus debeo creator uti credo hic ille ultro gener humanus subministraris neque de is cogito nam et cum subicio hic enim natio mundus quaero non credo scilicet in deus conditor omnis et praebitor qui par gens nolo in idem deus modicus fides increpo in qui gens incredulas noto porro cum et adicio scio autem pater opus sum hic tu prior quaero qui pater intellego volo christus si ipse creator demonstro et bonus confirmo qui scio quis filius opus sum sin ille alius deus quomodo scio necessarius sum homo vinco atque vestio qui nihil praesto si enim scio praesto ceterum si scio qui sum homo necessarius neque tamen praesto aut malignitas aut infirmitas non praesto profiteor autem necessarius hic homo utique bonus confirmo nihil enim malus necessarius et non sum iam depretiator opus et indulgentiaris creator ut qui supra distulis expunxerim porro si qui necessarius scio homo alius et prospicio et praesto quomodo hic ipse promitto an de alienus bonus sum quaero enim inquam regnum deus et hic tu adicio utique ab ipse quodsi ab ipse qualis sum qui alienus praesto si ab creator qui et sum quis sum qui alienus promitto is si regnum accedo secundus gradus restituo is sum secundus gradus qui et primus is vinco atque vestio qui et regnum ita totus promissio creator sum parabolaris status similitudo peraequatio si neque in alius specto quam qui per omnis pariaverint sum servio dominus enim habeo deus succingo debeo lumbus is sum expedio sum ab impedimentum laciniosae vita et implico item lucerna ardeo habeo is sum mens ab fides accendo et opus veritas reluceo atque ita expecto dominus is sum christus unde redeo si ab nuptiae creator sum qui nuptiae si non creator neque ipse marcion invito ad nuptiae eo deus suus intueor detestator nuptiae deficio itaque parabola in persono dominus si non sum qui nuptiae competo in sequor quoque parabola satis erro qui fur ille qui hora si pater familia scio non sino suffodi domus suus in persona dispono creator fur enim creator quomodo video possum dominus totus homo nemo suus furo aut suffodio sed ille potis qui in alienus descendo et homo ab dominus is alieno porro cum fur nos diabolus demonstro qui boram etiam in primordius si homo scio numquam ab is suffossus sum propterea jubet ut paro sum quia qui non poto hora filius homo advenio non quasi ipse sum fur sed index scilicet is qui sui non paraverint neque caveo fur ergo si ipse sum filius homo judico teneo et in iudex creator defendo si verus christus creator in nomen filius homo hic locus ostendo ut is fur portendo qui quando venio sum ignoro habeo supra praescribo nemo res suus fur sum salvo et ille qui in quantus timeo creator ingero in tantus ille negotium ago creator sum itaque interrogo petro in ille an et in omnis parabola dico ad ipse et ad universi qui ecclesia praesum sum propono actor similitudo qui qui bene tracto conservus absentia dominus revorto is omnis bonus praeponetur qui verus secus ago revorto dominus qui dies non puto hora qui non scio ille scilicet filius homo christus creator non furo sed iudex segregabitur et pars is cum infidelis pono proinde igitur aut et hic judico dominus oppono et ille catechizat aut si deus bonus iam et ille judico affirmo licet nolo haereticus temperaris enim tento hic sensus cum deus is vindico quasi tranquillitas sum et mansuetudo segregaris solummodo et pars is cum infidelis pono atque si non sum voco ut statuo suus reddo quasi non et hic ipse iudico fio stultitia quis sum exitus segregator nonne amissio salus siquidem ab is segregabuntur qui salus consequor quis igitur infidelis status nonne damnatio aut si nihil patior segrego et infidelis aequus ex diverto nihil consequor retendo et fidelis si verus consequor salus retendo et fidelis hic amitto necesse sum ex diverto segrego et infidelis hic sum iudicium qui qui intendo creator sum qui alius intellego caedo servus paucus aut multus plaga et prout committo ille ita et exigo ab is quam retributor deus qui ego decet obsequor nisi remunerator proclamo christus tuus ignis venio mitto in terra ille bonus nullus gehenna dominus qui paulus ante discipulus ne ignis postulo inhumanus viculo co rcuerat quando iste sodoma et gomorra nimbus igneus exuro quando cantas sum ignis ante ipse procedo et cremo inimicus is quando et per osee commino sum ignis emitto in civitas judaea vel per esaias ignis exardeo ex indignatio meus non mentior si non sum ille qui de rubus quoque ardeo voco suus emitto video qui ignis intellego contendo etiam si figuro sum hic ipse qui de meus elementum argumentum sensus suus sumo meus sum qui de meus uto ille sum similitudo ignis qui et vereor ipse bonus interpretabitur ignis iste qualitas adicio putas venio ego pax mitto in terra non dico tu sed separatio machaera quidem scribo sum sed marcion emendo quasi non et separatio opus sum machaerse igitur et ignis eversio intendo qui pax nego qual proelium talis et incendium qual machaera talis et flamma neuter congruo dominus denique divido inquam pater in filius et filius in pater et mater in filia et filia in mater et nurus in socer et socrus in nurum hic proelium inter parens si in ipse verbum tuba cano propheta vereor ne michaeas christus marcio praedicarit et ideo hypocrita pronuntio caelum quidem et terra facies probo tempus verus ille non dinoscentes quo scilicet adimplens omnis qui super ipse sum praedico neque aliter doceo debeo agnosco ceterum quis possum is tem pora nosco qui per quse probo non habeo mereo exprobro etiam qui iustus non ab semetipsis indico olim hic mando per zachariam iustus indicium et pacatorium judico per hieremias facio iudicium et iustitia per esaias judico pupillus et justifico vidua imputo etiam vinea sorech qui non iudicium facio sed clamor qui ergo doceo ut facio ex praeceptum is exigo ut facio et ex arbitrium qui seminaverat praeceptum ille et redundantia is urgeo iam verus quam absurdus ut ille mando inste indico qui deus judico iustus destruo nam et judico qui mitto in carcaris neque duco inde nisi solvo etiam novus quadro in persono creator obtrectatio nomen dissero ad qui necesse habeo idem gradus occurro quotienscunque enim severitas creator oppono totiens ille sum christus qui per timor cogo obsequium


Quod attinet ad bonitatis quaestionem, his lineis deduximus eam minime deo adaequari, ut neque ingenitam neque rationalem neque perfectam, sed et improbam et iniustam et ipso iam bonitatis nomine indignam, quod scilicet in quantum deo congruat, in tantum deum non esse conveniat qui de tali bonitate etiam praeferatur, nec de tali modo, verum et sola. Iam enim et hoc discuti par est, an deus de sola bonitate censendus sit, negatis ceteris appendicibus, sensibus et affectibus, quos Marcionitae quidem a deo suo abigunt in creatorem, nos vero et agnoscimus in creatore ut deo dignos. Et ex hoc quoque negabimus deum in quo non omnia quae deo digna sint constent. Si aliquem de Epicuri schola deum affectavit Christi nomine titulare, ut quod beatum et incorruptibile sit neque sibi neque alii molestias praestet (hanc enim sententiam ruminans Marcion removit ab illo severitates et iudiciarias vires), aut in totum immobilem et stupentem deum concepisse debuerat (et quid illi cum Christo, molesto et Iudaeis per doctrinam et sibi per sensum?), aut et de ceteris motibus eum agnovisse (et quid illi cum Epicuro, nec sibi nec Christianis necessario?). Ecce enim hoc ipso quod retro quietus qui nec notitiam sui aliquo interim opere curaverit, post tantum aevi senserit in hominis salutem, utique per voluntatem, nonne concussibilis tunc fuit novae voluntati, ut et ceteris motibus videatur obnoxius? Quae autem voluntas sine concupiscentiae stimulo est? Quis volet quod non concupiscet? Sed et cura accedet voluntati. Quis enim volet quid et concupiscet, et non curabit? Igitur cum et voluit et concupiit in hominis salutem, iam et sibi et aliis negotium fecit, Epicuro nolente, consiliario Marcione. Nam et adversarium sibi constituit ipsum illud adversus quod et voluit et concupiit et curavit, sive delictum sive mortem, inprimis ipsum arbitrum eorum et dominum, hominis creatorem. Porro nihil sine aemulatione decurret quod sine adversario non erit. Denique volens et concupiscens et curans hominem liberare hoc ipso iam aemulatur et eum a quo liberat, adversus eum scilicet sibi liberaturus, et ea de quibus liberat, in alia liberaturus. Proinde enim aemulationi occurrant necesse est officiales suae in ea quae aemulatur, ira, discordia, odium, dedignatio, indignatio, bilis, nolentia, offensa. Haec omnia si aemulationi adsistunt, aemulatio autem liberando homini procurat, liberatio autem hominis operatio bonitatis est, non poterit ea bonitas sine suis dotibus, id est sine sensibus et affectibus, per quos administratur adversus creatorem, ne sic quoque irrationalis praescribatur, si careat et sensibus et affectibus debitis, Haec multo plenius defendemus in causa creatoris, in qua et exprobrantur.

qui attineo ad bonitas quaestio hic linea deduco is paruus deus adaequaris ut neque ingenitus neque rational neque perficio sed et improbus et injustus et ipse iam bonitas nomen indignus qui scilicet in quantus deus congruo in tantus deus non sum convenio qui de talis bonitas etiam praefero neque de talis modo verus et solus iam enim et hic discutio par sum an deus de solus bonitas censendus sum nego ceterus appendicibus sensus et affectus qui marcionitae quidem ab deus suus abigo in creator nos verus et agnosco in creator ut deus dignus et ex hic quoque nego deus in quo non omnis qui deus dignus sum consto si aliquis de epicurus schola deus affecto christus nomen titularis ut qui beatus et incorruptibilis sum neque sui neque alius molestia praesto hic enim sententia rumino marcion removeo ab ille severitas et iudiciarias vireo aut in totus immobilis et stupeo deus concapit debeo et quis ille cum christus molestus et judaeus per doctrina et sui per sensus aut et de ceterus motus is anosco et quis ille cum epicurus neque sui neque christianus necessarius ecce enim hic ipse qui retro quiesco qui neque notitia suus aliquis interim opus curo post tantus aevum sentio in homo salus utique per voluntas nonne concussibilis tunc sum novus voluntas ut et ceterus motus video obnoxius qui autem voluntas sine concupiscentia stimulo sum quis volo qui non concupisco sed et cura accedo voluntas quis enim volo quis et concupisco et non curo igitur cum et volo et concupio in homo salus iam et sui et alius negotium facio epicurus nolo consiliarius marcio nam et adversarius sui constituo ipse ille adverro qui et volo et concupio et curo sive delinquo sive mors imprimis ipse arbiter is et dominus homo creator porro nihil sine aemulatio decurro qui sine adversarius non sum denique volo et concupisco et curo homo liberaris hic ipse iam aemulo et is ab quo libero adverro is scilicet sui libero et is de qui libero in alius libero proinde enim aemulatio occurro necesse sum official suus in is qui aemulo ira discordia odium dedignatio indignatio bilis nolentia offendo hic omnis si aemulatio assisto aemulatio autem libero homo procuro liberatio autem homo operatio bonitas sum non possum is bonitas sine suus dos is sum sine sensus et affectus per qui administro adverro creator ne sic quoque irrational praescribo si careo et sensus et affectus debeo hic multus plenus defendo in causa creator in qui et exprobrantur