DE EPRISTULA AD THESSALONICRNSES SECUNDA. Cogimur quaedam identidem iterare, ut cohaerentia eis confirmemus. Dominum et hic retriutorem utriusque meriti dicimus circumferri ab apostolo, aut creatorem aut, quod nolit Marcion, parem creatoris, apud quem iustum sit afflictatoribus nostris rependi afflictationem, et nobis, qui afflictemur, requietem, in revelatione domini Iesu venientis a caelo cum angelis virtutis suae et in flamma ignis. Sed flammam et ignem defendo haereticus extinxit, ne scilicet nostratem deum faceret. Lucet tamen vanitas liturae. Cum enim ad ultionem venturum scribat apostolus dominum exigendam de eis qui deum ignorent et qui non obaudiant evangelio, quos ait poenam luituros exitialem, aeternam, a facie domini et a gloria valentiae eius, sequitur ut flammam ignis inducat, scilicet veniens ad puniendum. Ita et in hoc, nolente Marcione, crematoris dei Christus, et in illo creatoris est, quod etiam de ignorantibus dominum ulciscitur, id est de ethnicis. Seorsum enim posuit, Evangelio non obaudientes, sive Christianos peccatores, sive Iudaeos. Porro de ethnicis exigere poenas, qui evangelium forte non norint, non est dei eius qui naturaliter sit ignotus, nec usquam nisi in evangelio sit revelatus, non omnibus scibilis. Creatori autem etiam naturalis agnitio debetur, ex operibus intellegendo et exinde in pleniorem notitiam requirendo. Illius est ergo etiam ignorantes deum plectere, quem non liceat ignorare. Ipsum quod ait, A facie domini et a gloria valentiae eius, verbis usus Esaiae, ex ipsa causa eundem sapit dominum consurgentem ut comminuat terram. Quis est autem homo delicti, filius perditionis, quem revelari prius oportet ante domini adventum, extollens se super omne quod deus dicitur et omnem religionem, consessurus in templo dei et deum se iactaturus? Secundum nos quidem antichristus, ut docent veteres ac novae prophetiae, ut Ioannes apostolus, qui iam antichristos dicit processisse in mundum praecursores antichristi spiritus, negantes Christum in carne venisse, et solventes Iesum, scilicet in deo creatore: secundum vero Marcionem nescio ne sit Christus creatoris. Nondum venit apud illum. Quisquis est autem ex duobus, quaero cur veniat in omni virtute et signis et ostentis mendacii? propterea, inquit, quod dilectionem veritatis non susce- perint, ut salvi essent, et propter hoc erit eis instinctum fallaciae, ut iudicentur omnes qui non crediderunt veritati, sed consenserunt iniquitati. Igitur si antichristus, et secundum creatorem, deus erit creator, qui eum mittit ad impingendos eos in errorem qui non crediderunt veritati ut salvi fierent; eiusdem erit veritas et salus qui eas summissu erroris ulciscitur, id est creatoris, cui et competit zelus ipse errore decipere quos veritate non cepit. Si vero non est antichristus, secundum nos, ergo Christus est creatoris secundeum Marcionem. Et quale erit ut ad ulcisendam veritatem suam Christum creatoris summittat? At si et de antichristo consentit, proinde dexerim, Quale est ut illi satanas, angelus creatoris, sit necessarius, et occidatur ab eo, habens fallaciae operatione fungi creatori? In summa, si indubitatum est eius esse et angelum et veritatem et salutem cuius et ira et aemulatio et fallaciae immissio adversus contemptores et desultores, etiam adversus ignorantes (ut iam et Marcion de gradu cedat, deum quoque suum zeloten concedens), quis dignius irascetur? Puto, qui a primordio rerum naturam operibus, beneficiis, plagis, praedicationibus, testibus ad agnitionem sui praestruxit, nec tamen agnitus est: an qui semel unico evangelii instrumento, et ipso incerto, nae palam alium deum praedicante, productus est? Ita cui competit vindicta, ei competet materia vindictae, evangelium dico, et veritas et salus, Iubere autem operari eum qui velit manducare eius disciplina est qui bovi trituranti os liberum iussit.

de epristula ad thessalonicrnses secundus cogo quidam identidem iteraris ut cohaereo is confirmo dominus et hic retriutor uterque mereo dico circumfero ab apostolus aut creator aut qui nolo marcion par creator apud qui iustus sum afflictator noster repo afflictatio et nos qui afflictemur requies in revelatio dominus iesus venio ab caelum cum angelus virtus suus et in flamma ignis sed flamma et ignis defendo haereticus extingo ne scilicet nostras deus facio luceo tamen vanitas litura cos enim ad ultio venio scribo apostolus dominus exigo de is qui deus ignoro et qui non obaudiant evangelium qui aio poena luituros exitial aeternus ab facies dominus et ab gloria valentiae is sequor ut flamma ignis induco scilicet venio ad punior ita et in hic nolo marcio cremator deus christus et in ille creator sum qui etiam de ignoro dominus ulciscor is sum de ethnicis seorsus enim pono evangelium non obaudientes sive christianus peccator sive judaei porro de ethnicis exigo poena qui evangelium fors non norint non sum deus is qui naturalis sum ignosco neque usquam nisi in evangelium sum revelo non omnis scibilis creator autem etiam natural agnitio debeo ex opus intellego et exinde in plenus notitia requiro ille sum ergo etiam ignoro deus plecto qui non licet ignoro ipse qui aio ab facies dominus et ab gloria valentiae is verbum utor esaias ex ipse causa idem sapio dominus consurgo ut comminuo terra quis sum autem homo delictum filius perditio qui revelaris prior oportet ante dominus advenio extollo sui super omnis qui deus dico et omnis religio consessurus in templum deus et deus sui jacto secundus nos quidem antichristus ut doceo vetus atque novus prophetia ut joannis apostolus qui iam antichristos dico procedo in mundus praecursor antichristi spiritus nego christus in carnis venio et solvo iesus scilicet in deus creator secundus verus marcio nescio ne sum christus creator nondum venio apud ille quisquis sum autem ex duo quaero cur venio in omnis virtus et signum et ostendo mendacium propterea inquam qui dilectio veritas non susce perint ut salvus sum et propter hic sum is instinguo fallacia ut judico omnis qui non credo veritas sed consentio iniquitas igitur si antichristus et secundus creator deus sum creator qui is mitto ad impingendos is in error qui non credo veritas ut salvus fio idem sum vereor et salus qui is summissu error ulciscor is sum creator qui et competo zelus ipse error decipio qui veritas non capio si verus non sum antichristus secundus nos ergo christus sum creator secundeum marcio et qualis sum ut ad ulcisendam veritas suus christus creator summitto at si et de antichristo consentio proinde dexerim qual sum ut ille satanas angelus creator sum necessarius et occaedes ab is habeo fallacia operatio fungor creator in summus si indubitas sum is sum et angelus et veritas et salus qui et ira et aemulatio et fallacia immissio adverro contemptor et desultor etiam adverro ignoro ut iam et marcion de gradus cedo deus quoque suus zeloten concedo quis dignus irasco puto qui ab primordius res natura opus beneficium plaga praedicatio testis ad agnitio suus praestruxit neque tamen agnitus sum an qui semel unicus evangelium instrumentum et ipse incertum nautilus palam alius deus praedico produco sum ita qui competo vindicta is competo materia vindicta evangelium dico et vereor et salus iubeo autem operaris is qui volo manduco is disciplina sum qui bos trituro os liber iubeo


Sic adhuc videmur disputare quasi Marcion duos pares constituat. Nam dum defendimus deum summum magnum unicum credi oportere, excludentes ab eo parilitatem, tanquam de duobus paribus de his retraclavimus, nihilominus tamen docendo pares esse non posse secundum summi magni formam satis confirmavimus duos esse non posse, alioquin certi Marcionem dispares deos constituere, alterum iudicem, ferum, bellipotentem, alterum mitem, placidum et tantummodo bonum atque optimum. Dispiciamus aeque et hanc partem, an diversitas saltim duos capiat, si parilitas capere non potuit. Porro et hic eadem regula summi magni patrocinabitur nobis, utpote quae totum statum vindicet divinitatis. Conveniens enim et quodammodo iniecta manu detinens adversarii sensum non negantis creatorem deum, iustissime praescribo illi diversitati locum non esse inter eos qui ex aequo deos confessus non potest facere diversos, non quia non et homines licet sub eadem appellatione diversissimos esse, sed quia deus non erit dicendus, quia nec credendus nisi summum magnum. Cum ergo summum magnum cogatur agnoscere quem deum non negat, non potest admitti, ut summo magno aliquam adscribat deminutionem, qua subiciatur alii summo magno. Desinit enim, si subiciatur. Non est autem dei desinere de statu suo, id est de summo magno. Nam et in illo deo potiore periclitari poterit summum magnum, si depretiari capit in creatore. Ita cum duo dii pronuntiantur duo summa magna, necesse est neutrum altero aut maius sit aut minus, neutrum altero aut sublimius aut deiectius. Nega deum quem dicis deteriorem; nega summum magnum quem credis minorem. Deum vero confessus utrumque duo summa magna confessus es. Nihil alteri adimes aut alteri adscribes. Agnoscens divinitatem negasti diversitatem.

sic adhuc video disputaris quasi marcion duo par constituo nam dum defendo deus superus magnus unicus credo oportet excludo ab is parilitas tamquam de duo par de hic retraclavimus nihilominus tamen doceo par sum non possum secundus superus magnus forma satis confirmavimus duo sum non possum alioqui certus marcio disparis deus constituo alter judico ferus bellipotentem alter mitis placidus et tantummodo bonus atque bonus dispicio aequus et hic pars an diversitas saltem duo capio si parilitas capio non possum porro et hic idem regula superus magnus patrocinabitur nos utpote qui totus status vindico divinitas convenio enim et quodammodo inicio manus detineo adversarius sensus non nego creator deus justus praescribo ille diversitas locus non sum inter is qui ex aequus deus confiteor non possum facio diverto non quia non et homo licet sub idem appellatio diverto sum sed quia deus non sum dico quia neque credo nisi superus magnus cos ergo superus magnus cogo agnosco qui deus non nego non possum admitto ut superus magnus aliqui adscribo deminutio qui subicio alius superus magnus desino enim si subicio non sum autem deus desino de status suus is sum de superus magnus nam et in ille deus potis periclitaris possum superus magnus si depretiaris capio in creator ita cum duo dius pronuntio duo summus magnus necesse sum neuter alter aut magnus sum aut paruus neuter alter aut sublimis aut deiectius nego deus qui dico deterior nego superus magnus qui credo paruus deus verus confiteor uterque duo summus magnus confiteor sum nihil alter adimes aut alter adscribes agnosco divinitas nego diversitas


Revertamur nunc ad resurrectionem, cui et alias quidem proprio volumine satisfecimus omnibus haereticis resistentes; sed nec hic desumus, propter eos qui illud opusculum ignorant. Quid, ait, facient qui pro mortuis baptizantur, si mortui non resurgunt? Viderit institutio ista. Kalendae, si forte, Februariae respondebunt illi pro mortuis petere. Noli ergo apostolum novum statim aucto- rem aut confirmatorem eius denotare, ut tanto magis sisteret carnis resurrectionem, quanto illi, qui vane pro mortuis baptizarentur, fide resurrectionis hoc facerent. Habemus illum alicubi unius baptismi definitorem. Igitur et pro mortuis tingui pro corporibus est tingui; mortuum enim corpus ostendimus. Quid facient qui pro corporibus baptizantur, si corpora non resurgunt? Atque adeo recte hunc gradum figimus, ut et apostolus secundam disceptationem aeque de corpore induxerit. Sed dicent quidam, Quomodo mortui resurgent? quo autem corpore venient? Defensa etenim resurrectione, quae negabatur, consequens crat de qualitate corporis retractare, quae non videbatur. Sed de ista cum aliis congredi convenit. Marcion enim in totum carnis resurrectionem non admittens et soli animae salutem repromittens non qualitatis, sed substantiae facit quaestionem. Porro et ex his manifestissime obducitur quae apostolus ad qualitatem corporis tractat propter illos qui dicunt, Quomodo resurgent mortui? quo autem corpore venient? Iam enim praedicavit resurrecturum esse corpus, si de corporis qualitate tractavit, Denique si proponit exempla grani tritici, vel alicuius eiusmodi, vel quibus det corpus deus prout volet, si unicuique seminum proprium ait esse corpus, ut aliam quidem carnem hominum, aliam vero pecudum et volucrum, et corpora caelestia atque terrena, et aliam gloriam solis, et lunae aliam, et stellarum aliam, - nonne carnalem et corporalem pro- tendit resurrectionem, quam per carnalia et corporalia exempla commendat? nonne etiam ab eo deo eam spondet a quo sunt et exempla? Sic et resurrectio, inquit. Quomodo? Sicut et granum corpus seritur, corpus resurgit. Seminationem denique vocavit dissolutionem corporis in terram, quia seritur in corruptela, in honestatem, in virtutem. Cuius ille ordo in dissolutione, eius et hic in resurrectione corporis, scilicet sicut et granum. Ceterum si auferas corpus resurrectioni quod dedisti dissolutioni, ubi consistet diversitas exitus? Proinde et si seritur animale, resurgit spiritale. Et si habet aliquod proprium corpus anima vel spiritus, ut possit videri corpus animale animam significare et corpus spiritale spiritum, non ideo animam dicit in resurrectione spiritum futuram, sed corpus, quod cum anima nascendo et per animam vivendo animale dici capit, futurum spiritale, dum per spiritum surgit in aeternitatem. Denique si non anima, sed caro seminatur in corruptela, dum dissolvitur in terram, iam non anima erit corpus animale, sed caro, quae fuit corpus animale, siquidem de animali efficitur spiritale, sicut et infra dicit, Non primum quod spiritale. Ad hoc enim et de ipso Christo praestruit: Faetus primus homo Adam in animam vivam, novissimus Adam in spiritum vivificantem; licet stultissimus haereticus noluerit ita esse, dominum enim posuit novissimum pre novissimo Adam, veritus scilicet ne, si et dominum novissimum haberet Adam, et eiusdem Christum defenderemus in Adam novissimo cuius et primum. Sed falsum relucet. Cur enim primus Adam, nisi quia et novissimus Adam? Non habent ordinem inter se nisi paria quaeque et eiusdem vel nominis vel substantiae vel auctoris. Nam etsi potest in diversis quoque esse aliud primum, aliud novissimum, sed unius auctoris. Ceterum si et auctor alius, et ipse quidem potest novissimus dici. Quod tamen intulerit, primum est, novissimum autem, si primo par sit. Par autem primo non est, quia non eiusdem auctoris est. Eodem modo et in nomine hominis revincetur. Primus, inquit, homo de humo terrenus, secundus dominus de caelo. Quare secundus, si non homo, quod et primus? Aut numquid et primus dominus, si et secundus? Sed sufficit si in evangelio filium hominis adhibet Christum et hominem, et in homine Adam eum negare non poterit. Sequentia quoque eum comprimunt. Cum enim dicit apostolus, Qualis qui de terra, homo scilicet, tales et terreni, homines utique, ergo et qualis qui de caelo homo, tales et qui de caelo homines. Non enim poterat hominibus terrenis non homines caelestes opposuisse, ut statum ac spem studiosius distingueret in appellationis societate. Statu enim ac spe dicit terrenos atque caelestes homines, tamen ex pari, qui secundum exitum aut in Adam aut in Christo deputantur, Et ideo iam ad exhortationem spei caelestis, Sicut portavimus, inquit, imaginem terreni, portemus et imaginem caelestis, non ad substantiam ullam referens resurrectionis, sed ad praesentis temporis disciplinam. Portemus enim, inquit, non portabimus, praeceptive, non promissive, volens nos sicut ipse incessit ita incedere et a terreni, id est veteris, hominis imagine abscedere, quae est carnalis operatio. Denique quid subiungit? Hoc enim dico, fratres, quis caro et sanguis regnum dei non possidebunt, sidebunt, opera scilicet carnis et sanguinis, quibus et ad Galat(??)s scribens abstulit dei regnum, solitus et alias substantiam pro operibus substantiae ponere, ut cum dicit eos qui in carne sunt deo placere non posse. Quando enim placere poterimus deo, nisi dum in carne hac sumus? Aliud tempus operationis nullum opinor est. Sed si in carne quamquam constituti carnis opera fugiamus, tum non erimus in carne, dum non in substantia carnis non sumus, sed in culpa. Quodsi in nomine carnis opera, non substantiam, carnis iubemur exponere, operibus ergo canis, non substantiae carnis, in nomine carnis denegatur dei regnum. Non enim id damnatur in quo male fit, sed id quod fit. Venenum dare scelus est, calix tamen in quo datur reus non est. Ita et corpus carnalium operum vas est, anima est autem quae in illo venenum alicuius mali faci temperat. Quale est autem ut, si anima auctrix operum carnis merebitur dei regnum per expiationem eorum quae in corpore admisit, corpus ministrum solummodo in damnatione permaneat? Venefico absoluto calix erit puniendus? Et tamen non utique carni defendimus dei regnum, sed resurrectionem substantiae suae, quasi ianuam regni, per quam aditur. Ceterum aliud resurreclio, aliud regnum. Primo enim resurrectio, dehinc regnum. Resurgere itaque dicimus carnem, sed mutatam consequi regnum. Resurgent enim mortui incorrupti, illi scilicet qui fuerant corrupti dilapsis corporibus in interitum. Et nos mutabimur, in atomo, in oculi momentaneo motu. Oportet enim corruptivum hoc, tenens utique carnem suam dicebat apostolus, induere incorruptelam, et mortale hoc immortalitatem, ut scilicet habilis substantia efficiatur regno dei. erimus enim sicut angeli. Haec erit demutatio carnis, sed resuscitatae. Aut si nulla erit, quomodo induet incorruptelam et immortalitatem? Aliud igitur facta per demutationem tunc consequetur dei regnum, iam non caro nec sanguis, sed quod illi corpus deus dederit. Et ideo recte apostolus: Caro et sanguis regnum dei non consequentur, demutationi illud adscribens, quae accedit resurrectioni. Si autem tunc fiet verbum, quod scriptum est apud creatorem, Ubi est, mors, victoria tua vel contentio tua? Ubi est, mors, aculeus tuus? (verbum autem hoc creatoris est per prophetam), eius erit et res, id est regnum, cuius et verbum fiet in regno. Nec alii deo gratias dicit, quod nobis victoriam utique de morte et triumphatorium accepit.

revorto nunc ad resurrectio qui et alius quidem proprius volumen satisfecimus omnis haereticis resisto sed neque hic desum propter is qui ille opusculis ignoro quis aio facio qui pro morior baptizo si mortuus non resurgo video institutio iste kalendae si fors februariae respondeo ille pro morior peto nolo ergo apostolus novus statim augeo res aut confirmator is denotaris ut tantus magis sisto caro resurrectio quantus ille qui vanus pro morior baptizo fides resurrectio hic facio habeo ille alicubi unus baptismi definitor igitur et pro morior tingui pro corpus sum tingui mortuus enim corpus ostendo quis facio qui pro corpus baptizo si corpus non resurgo atque adeo rectus hic gradus figo ut et apostolus secundus disceptatio aequus de corpus induco sed dico quidam quomodo mortuus resurgo quo autem corpus venio defendo etenim resurrectio qui nego consequor creo de qualitas corpus retractaris qui non video sed de iste cum alius congredior convenio marcion enim in totus caro resurrectio non admittens et solus anima salus repromitto non qualitas sed substantia facio quaestio porro et ex hic manifestus obduco qui apostolus ad qualitas corpus tracto propter ille qui dico quomodo resurgo mortuus quo autem corpus venio iam enim praedico resurgo sum corpus si de corpus qualitas tracto denique si propono exemplum granum triticum vel aliquis eiusmodi vel qui do corpus deus prout volo si uniquique semen proprius aio sum corpus ut alius quidem caro homo alius verus pecus et volucris et corpus caelestis atque terrenus et alius gloria sol et luna alius et stella alius nonne carnal et corporal pro tendo resurrectio quam per carnalia et corporalis exemplum commendo nonne etiam ab is deus is spondeo ab quo sum et exemplum sic et resurrectio inquam quomodo sicut et granum corpus sero corpus resurgo seminatio denique voco dissolutio corpus in terra quia sero in corruptela in honestas in virtus qui ille ordo in dissolutio is et hic in resurrectio corpus scilicet sicut et granum ceterum si aufero corpus resurrectio qui do dissolutio ubi consisto diversitas exitus proinde et si sero animal resurgo spirital et si habeo aliqui proprius corpus anima vel spiritus ut possum video corpus animal anima significaris et corpus spirital spiritus non ideo anima dico in resurrectio spiritus sum sed corpus qui cum anima nasco et per anima vivo animal dico capio sum spirital dum per spiritus surgo in aeternitas denique si non anima sed carus semino in corruptela dum dissolvo in terra iam non anima sum corpus animal sed carus qui sum corpus animal siquidem de animal efficio spirital sicut et infra dico non primus qui spirital ad hic enim et de ipse christus praestruo faetus primus homo adam in anima vivo novus adam in spiritus vivifico licet stultus haereticus nolo ita sum dominus enim pono novus pre novus adam vereor scilicet ne si et dominus novus habeo adam et idem christus defenderemus in adam novus qui et primus sed falsus reluceo cur enim primus adam nisi quia et novus adam non habeo ordo inter sui nisi par quisque et idem vel nomen vel substantia vel auctor nam etsi possum in diverto quoque sum alius primus alius novus sed unus auctor ceterum si et auctor alius et ipse quidem possum novus dico qui tamen infero primus sum novus autem si primus par sum par autem primus non sum quia non idem auctor sum eos modo et in nomen homo revinco primus inquam homo de humo terrenus secundus dominus de caelum quaris secundus si non homo qui et primus aut numquid et primus dominus si et secundus sed sufficio si in evangelium filius homo adhibeo christus et homo et in homo adam is nego non possum sequor quoque is comprimo cos enim dico apostolus qual qui de terra homo scilicet talis et terrenus homo utique ergo et qualis qui de caelum homo talis et qui de caelum homo non enim possum homo terrenus non homo caelestis oppono ut status atque spes studiosus distinguo in appellatio societas status enim atque spes dico terrenus atque caelestis homo tamen ex par qui secundus exitus aut in adam aut in christus deputo et ideo iam ad exhortatio spes caelestis sicut porto inquam imago terrenus porto et imago caelestis non ad substantia ullus refero resurrectio sed ad praesum tempus disciplina porto enim inquam non porto praeceptive non promissive volo nos sicut ipse incedo ita incedo et ab terrenus is sum veto homo imago abscedo qui sum carnal operatio denique quis subjungo hic enim dico frater quis carus et sanguis regnum deus non possideo sidebunt opus scilicet caro et sanguis qui et ad galeo senatus scribo aufero deus regnum soleo et alius substantia pro opus substantia pono ut cum dico is qui in carnis sum deus placeo non possum quando enim placeo possum deus nisi dum in carnis hic sum alius tempus operatio nullus opinor sum sed si in carnis quamquam constituo caro opus fugio tum non sum in carnis dum non in substantia caro non sum sed in culpa quodsi in nomen caro opus non substantia caro iubeo expono opus ergo canis non substantia caro in nomen caro denego deus regnum non enim is damno in quo malus fio sed is qui fio venenum do scelus sum calix tamen in quo do reus non sum ita et corpus carnalis opus vas sum anima sum autem qui in ille venenum aliquis malus facio tempero qual sum autem ut si anima auctrix opus caro mereo deus regnum per expiatio is qui in corpus admitto corpus minister solummodo in damnatio permaneo veneficus absolvo calix sum punior et tamen non utique caro defendo deus regnum sed resurrectio substantia suus quasi ianua regnum per quam adeo ceterum alius resurreclio alius regnum primus enim resurrectio dehinc regnum resurgo itaque dico caro sed muto consequor regnum resurgo enim mortuus incorruptus ille scilicet qui sum corrumpo dilabor corpus in interitus et nos mutabimur in atomus in oculus momentaneo motus oportet enim corruptivum hic teneo utique caro suus dico apostolus induo incorruptela et mortalis hic immortalitas ut scilicet habilis substantia efficio regnum deus sum enim sicut angelus hic sum demutatio caro sed resuscitatae aut si nullus sum quomodo induo incorruptela et immortalitas alius igitur facio per demutatio tunc consequor deus regnum iam non carus neque sanguis sed qui ille corpus deus do et ideo rectus apostolus carus et sanguis regnum deus non consequor demutatio ille adscribens qui accedo resurrectio si autem tunc fio verbum qui scribo sum apud creator ubius sum mors victoria tuus vel contentio tuus ubius sum mors aculeus tuus verbum autem hic creator sum per propheta is sum et res is sum regnum qui et verbum fio in regnum neque alius deus gratia dico qui nos victoria utique de mors et triumphatorium accipio


Igitur per haec omnia ostendit cuius dei sapientiam Ioquatur inter perfectos, eius scilicet qui sapientiam sapientium abstulerit et prudentiam prudentium irritam fecerit, qui infatuaverit sapientiam mundi, stulta eligens eius et disponens in salutem. Hanc dicit sapientiam in occulto fuisse quae fuerit in stultis et in pusillis et inhonestis, quae latuerit etiam sub figuris, allegoriis et aenigmatibus, revelanda postmodum in Christo, posito in lumen nationum a creatore promittente per Esaiae vocem patefacturum se thesauros invisibiles et occultos. Nam ut absconderit aliquid is deus qui nihil egit omnino in quod aliquid abscondisse existimaretur, satis incredibile. Ipse si esset, latere non posset, nedum aliqua eius sacramenta. Creator autem tam ipse notus quam et sacramenta eius, palam scilicet decurrentia apud Isra(??)l, sed de significantiis obumbrata, in quibus sapientia dei delitescebat, inter perfectos narranda suo in tempore, proposita vero in proposito dei ante saecula. Cuius et saecula, nisi creatoris? Si enim et saecula temporibus structa sunt, tempora autem diebus et mensibus et annis compinguntur, dies porro et meuses et anni solibus et lunis et sideribus creatoris signantur in hoc ab eo positis (Et erunt enim, inquit, in signa mensium et annorum), apparet et saecula creatoris esse, et omne quod ante saecula propositum dicatur non alterius esse quam cuius et saecula. Aut probet dei sui saecula Marcion; ostendat et mundum ipsum in quo saecula deputentur, vas quodammodo temporum, et signa aliqua vel ordinem eorum. Si nibil demonstrat, revertor ut et illud dicam, Cur autem ante saecula creatoris proposuit gloriam nostram? Posset videri eam ante saecula proposuisse quam introductione saeculi revelasset. At cum id facit paene iam totis saeculis creatoris prodactis, vane ante saecula proposuit, et non magis intra saecula, quod revelaturus erat paene post saecula. Non enim eius est festinasse in proponendo cuius et retardasse in revelando. Creatori autem competit utrumque et ante saecula proposuisse et in fine saeculorum revelasse, quia et quod proposuit et revelavit, medio spatio saeculorum in figuris et aenigmatibus et allegoriis praeministravit. Sed quia subicit de gloria nostra, quod eam nemo ex principibus huius aevi scierit, ceterum si scissent, nunquam dominum gloriae crucifixissent, argumentatur haereticus quod principes huius aevi dominum, alterius scilicet dei Christum, cruci confixerint, ut et hoc in ipsum recidat creatorem. Porro cui supra ostendimus quibus modis gloria nostra a creatore sit deputanda, praeindicatum esse debebit eam quae in occulto fuerit apud creatorem merito ignotam etiam ab omnibus virtutibus et potestatibus creatoris, quia nec famulis liceat consilia nosse dominorum, nedum illis apostatis angelis ipsique principi transgressionis, diabolo, quos magis extraneos fuisse contenderim ob culpam ab omni conscientia dispositionum creatoris. Sed iam nec mibi competit principes huius aevi virtutes et potestates interpretari creatoris, quia ignorantiam illis adscribit apostolus, Iesum autem et secundum nostrum evangelium diabolus quoque in temptatione cognovit, et secundum commune instrumentum spiritus nequam sciebat eum sanctum dei esse et Iesum vocari et in perditionem eorum venisse. Etiam parabola fortis illius armati, quem alius validior oppressit et vasa eius occupavit, si in creatoris accipitur apud Marcionem, iam nec ignorasse ultra potuit creator deum gloriae, dum ab eo opprimitur, nec in cruce eum figere adversus quem valere non potuit, et superest ut secundum me quidem credibile sit scientes virtutes et potestates creatoris deum gloriae Christum suum crucifixisse, qua desperatione et malitiae redundantia servi quoque scelestissimi dominos suos interficere non dubitant. Scriptum est enim apud me satanam in Iudam introisse. Secundum autem Marcionem nec apostolus hoc loco patitur ignorantiam adscribi virtutibus creatoris in gloriae dominum, quia scilicet non illas vult intellegi principes huius aevi. Quod si non videtur de spiritalibus dixisse principibus, ergo de saecularibus dixit, de populo principali, utique non inter nationes, de ipsis archontibus eius, de rege Herode, etiam de Pilato, et quo maior principatus huius aevi Romana dignitas praesidebat. Ita et cum destruuntur argumentationes diversae partis, nostrae expositiones aedificantur. Sed vis adhuc gloriam nostram dei tui esse et apud eum in occulto fuisse. Et quare adhuc eodem et deus instrumento et apostolus nititur? Quid illi cum sententiis prophetarum ubique? Quis enim cognovit sensum domini, et quis illi consiliarius rius fuit? Esaias est. Quid illi etiam cum exemplis dei nostri? Nam quod architectum se prudentem affirmat, hoc invenimus significari depalatorem disciplinae divinae a creatore per Esaiam. Au- feram enim, inquit, a Iudaea inter cetera et sapientem architectum. Et numquid ipse tunc Paulus destinabatur, de Iudaea, id est de Iudsismo, suferri habens in aedificationem Christianismi, positurus unicum fundamentum, quod est Christus? quia et de hoc per eundem prophetam oreator, Ecce ego, inquit, inicio in fundamenta Sionis lapidem pretiosum, honorabilem, et qui in eum crediderit, non confundetur. Nisi si structorem se terreni operis deus profitebatur, ut non de Christo suo significaret, qui futurus esset fundamentum credentium in eum, super quod prout quisque superstruxerit, dignam scilicet vel indignam doctrinam, si opus eius per ignem probabitur, si merces illi per ignem rependetur, creatoris est, quia per ignem iudicatur vestra superaedificatio, utique sui fundamenti, id est sui Christi. Nescitis quod templum dei sitis, et in vobis inhabitet spiritus dei? Si homo et res et opus et imago et similitudo et caro per terram et anima per afflatum creatoris est, totus ergo in alieno habitat deus Marcionis, si non creatoris sumus templum. Quod si templum dei quis vitiaverit, vitiabitur, utique a deo templi. Ultorem intentans creatorem intentabis. Stulti estote, ut sitis sapientes. Quare? Sapientia enim huius mundi stultitia est penes deum. Penes quem deum? Si nihil nobis et ad hunc sensum pristina praeiudicaverunt, bene quod et hic adstruit: Scriptum est enim, Deprehendens sapientes in nequitia illorum; et rursus, Dominus scit cogitationes sapientium, quod sint supervacuae. In totum enim praescriptum a nobis erit nulla illum sententia uti petuisse eius dei quem destruere deberet, si non illi doceret. Ergo, inquit, nemo glorietur in homine. Et hoc secundum creatoris disciplinam: Miserum hominem, qui spem habet in hominem! et, Bonum est fidere in deo, quam fidere in hominibus; ita et gloriari.

igitur per hic omnis ostendo qui deus sapientia ioquatur inter perficio is scilicet qui sapientia sapiens aufero et prudentia prudens irritus facio qui infatuaverit sapientia mundus stultus eligo is et dispono in salus hic dico sapientia in occulo sum qui sum in stultus et in pusillus et inhonestus qui lateo etiam sub figura allegoriis et aenigmatibus revelo postmodum in christus pono in lumen natio ab creator promitto per esaias voco patefacio sui thesaurus invisibilis et occulo nam ut abscondo aliquis is deus qui nihil ago omnino in qui aliquis abscondo existimo satis incredibilis ipse si sum lateo non possum nedum aliqui is sacramentum creator autem tam ipse notus quam et sacramentum is palam scilicet decurrentia apud isra l sed de significantiis obumbrata in qui sapientia deus delitescebat inter perficio narro suus in tempus propono verus in propono deus ante saeculum qui et saeculum nisi creator si enim et saeculum tempus struo sum tempus autem dies et mensis et annus compinguntur dies porro et meuses et annus sol et lunis et sidus creator signo in hic ab is pono et sum enim inquam in signum mensis et annus appareo et saeculum creator sum et omnis qui ante saeculum propono dico non alter sum quam qui et saeculum aut probo deus suus saeculum marcion ostendo et mundus ipse in quo saeculum deputo vas quodammodo tempus et signum aliqui vel ordo is si nibil demonstro revorto ut et ille dico cur autem ante saeculum creator propono gloria noster possum video is ante saeculum propono quam introductio saeculis revelasset at cum is facio paene iam totus saeculis creator prodactis vanus ante saeculum propono et non magis intra saeculum qui revelaturus sum paene post saeculum non enim is sum festino in propono qui et retardasse in revelando creator autem competo uterque et ante saeculum propono et in finis saeculum revelasse quia et qui propono et revelo medium spatium saeculum in figura et aenigmatibus et allegoriis praeministravit sed quia subicio de gloria noster qui is nemo ex princeps hic aevum scio ceterum si scio numquam dominus gloria crucifixissent argumentor haereticus qui princeps hic aevum dominus alter scilicet deus christus crux configo ut et hic in ipse recido creator porro qui supra ostendo qui modus gloria noster ab creator sum deputanda praeindicatum sum debeo is qui in occulo sum apud creator mereo ignosco etiam ab omnis virtus et potestas creator quia neque famulis licet consilium nosco dominus nedum ille apostas angelus ipse princeps transgressio diabolus qui magis extraneus sum contendo ob culpa ab omnis conscientia dispositio creator sed iam neque mibi competo princeps hic aevum virtus et potestas interpretaris creator quia ignorantia ille adscribo apostolus iesus autem et secundus nos evangelium diabolus quoque in temptatio cognosco et secundus communis instrumentum spiritus nequam scio is sancio deus sum et iesus vocaris et in perditio is venio etiam parabola fortis ille armatus qui alius validus opprimo et vasum is occupo si in creator accipio apud marcio iam neque ignoro ultra possum creator deus gloria dum ab is opprimo neque in crux is figo adverro qui valeo non possum et supersum ut secundus ego quidem credibilis sum scio virtus et potestas creator deus gloria christus suus crucifixisse qui desperatio et malitia redundo servio quoque scelestissimi dominus suus interficio non dubito scribo sum enim apud ego satanam in judas introisse secundus autem marcio neque apostolus hic locus patior ignorantia adscribo virtus creator in gloria dominus quia scilicet non ille volo intellego princeps hic aevum qui si non video de spirital dico princeps ergo de saecularis dico de populus principal utique non inter natio de ipse archontibus is de rex herodes etiam de pilatus et quo magnus principatus hic aevum romanus dignitas praesideo ita et cum destruo argumentatio diverto pars noster expositio aedifico sed volo adhuc gloria noster deus tuus sum et apud is in occulo sum et quare adhuc idem et deus instrumentum et apostolus nitor quis ille cum sententia propheta ubique quis enim cognosco sensus dominus et quis ille consiliarius rius sum esaias sum quis ille etiam cum exemplum deus noster nam qui architectus sui prudens affirmo hic invenio significo depalator disciplina divina ab creator per esaias au fero enim inquam ab judaeus inter ceterus et sapio architectus et numquid ipse tunc paulus destino de judaeus is sum de iudsismo suferri habeo in aedificatio christianismi pono unicus fundamentum qui sum christus quia et de hic per idem propheta oreator ecce ego inquam inicio in fundamentum sio lapis pretiosus honorabilis et qui in is credo non confundo nisus si structor sui terrenus opus deus profiteor ut non de christus suus significo qui sum sum fundamentum credo in is super qui prout quisque superstruxerit dignus scilicet vel indignus doctrina si opus is per ignis probo si merces ille per ignis rependetur creator sum quia per ignis judico vester superaedificatio utique suus fundamentum is sum suus christus nescio qui templum deus sum et in tu inhabito spiritus deus si homo et res et opus et imago et similitudo et carus per terra et anima per afflo creator sum totus ergo in alienus habito deus marcio si non creator sum templum qui si templum deus quis vitio vitio utique ab deus templum ultor intento creator intento stultus sum ut sum sapio quaris sapientia enim hic mundus stultitia sum penis deus penis qui deus si nihil nos et ad hic sensus pristinus praeiudicaverunt bene qui et hic astruo scribo sum enim deprehendens sapio in nequitia ille et rursus dominus scio cogitatio sapiens qui sum supervacuus in totus enim praescribo ab nos sum nullus ille sententia uti petuisse is deus qui destruo debeo si non ille doceo ergo inquam nemo glorior in homo et hic secundus creator disciplina miser homo qui spes habeo in homo et bonus sum findo in deus quam findo in homo ita et glorior


Age nunc, si legisti penes David, Dominus regnavit a ligno, expecto quid intellegas. Nisi forte lignarium aliquem regem significari ludaeorum, et non Christum, qui exinde a passione ligni superata morte regnavit. Etsi enim mors ab Adam regnavit usque ad Christum, cur Christus non regnasse dicatur a ligno, ex quo crucis ligno mortuus regnum mortis exclusit? Proinde et Esaias, Quoniam, inquit, puer est natus nobis Quid novi, si non de filio dei dicit? Et datus est nobis cuius imperium factum est super humerum ipsius. Quis omnino regum insigne potestatis suae humero praefert, et non aut capite diadema aut manu sceptrum aut aliquam propriae vestis notam? Sed solus novus rex novorum aevorum Christus Iesus novae gloriae et potestatem et sublimitatem suam humero extulit, crucem scilicet, ut secundum superiorem prophetiam exinde dominus regnaret a ligno. Hoc lignum et Hieremias tibi insinuat, dicturis praedicans Iudaeis, Venite, mittamus lignum in panem eius, utique in corpus. Sic enim deus in evangelio quoque vestro revelavit, panem corpus suum appellans, ut et hinc iam eum intellegas corpori sui figuram panis dedisse cuius retro corpus in panem prophetes figuravit, ipso domino hoc sacramentum postea interpretaturo. Si adhuc quaeris dominicae crucis praedicationem, satis iam tibi potest facere vigesimus primus psalmus, totam Christi continens passionem, canentis iam tunc gloriam suam: Foderunt, inquit, manus meas et pedes, quae propria atrocitas crucis. Et rursus, cum auxilium patris implorat, Salvum, inquit, fac me ex ore leonis, utique mortis, et de cornibus unicornis humilitatem, de apicibus scilicet crucis, ut supra ostendimus. Quam crucem nec ipse David passus est, nec ullus rex Iudaeorum, ne putes alterius alicuius prophetari passionem quam eius qui solus a populo tam insigniter crucifixus est. Nunc et si omnes istas interpretationes respuerit et irriserit haeretica duritia, concedam illi nullam Christi crucem significatam a creatore, quia nec ex hoc probabit alium esse qui crucifixus est. Nisi forte ostenderit hunc exitum eius a suo deo praedicatum, ut diversitas passionum ac per hoc etiam personarum ex diversitate praedicationum vindicetur. Ceterum nec ipso Christo eius praedicato, nedum cruce ipsius, sufficit in meum Christum solius mortis prophetia. Ex hoc enim quod non est edita qualitas mortis potuit et per crucem evenisse, tunc alii deputanda, si in alium fuisset praedicatum. Nisi si nec mortem volet Christi mei prophetatam, quo magis erubescat, si suum quidem Christum mortuum annuntiat, quem negat natum, meum vero mortalem negat, quem nascibilem confitetur. Et mortem autem et sepulturam et resurrectionem Christi mei una voce Esaiae volo ostendere dicentis, Sepultura eius sublata de medio est. Nec sepultus enim esset nisi mortuus, nec sepultura eius sublata de medio nisi per resurrectionem. Denique subiecit, Propterea ipse multos haereditati habebit et multorum dividet spolia, pro eo quod tradita est anima eius in mortem. Ostensa est enim causa gratiae huius pro iniuria scilicet mortis repensandae. Pariter ostensum est haec illum propter mortem consecuturum. post mortem utique per resurrectionem consecuturum.

ago nunc si lego penis david dominus regno ab lignum expecto quis intellego nisus fors lignarius aliquis rex significo ludaeorum et non christus qui exinde ab passio lignum supero mors regno etsi enim mors ab adam regno usque ad christus cur christus non regno dico ab lignum ex quo crux lignum mortuus regnum mors excludo proinde et esaias quoniam inquam puer sum nascor nos quis nosco si non de filius deus dico et do sum nos qui imperium facio sum super umerus ipse quis omnino rex insignis potestas suus umerus praefero et non aut caput diadema aut manus sceptrum aut aliqui proprius vestio nota sed solus novus rex novum aevorum christus iesus novus gloria et potestas et sublimitas suus umerus effero crux scilicet ut secundus superus prophetia exinde dominus regno ab lignum hic lignum et hieremias tu insinuo dico praedico judaeus venio mitto lignum in panis is utique in corpus sic enim deus in evangelium quoque vester revelo panis corpus suus appello ut et hinc iam is intellego corpus suus figura panis do qui retro corpus in panis prophetes figuro ipse dominus hic sacramentum postea interpretaturo si adhuc quaero dominicus crux praedicatio satis iam tu possum facio vigesimus primus psalmus totus christus contineo passio caneo iam tunc gloria suus fodio inquam manus meus et pes qui proprius atrocitas crux et rursus cum auxilium pater imploro salvus inquam facio ego ex os leo utique mors et de cornu unicornis humilitas de apex scilicet crux ut supra ostendo quam crux neque ipse david patior sum neque ullus rex judaeus ne puto alter aliquis prophetaris passio quam is qui solus ab populus tam insignis crucifigo sum nunc et si omnis iste interpretatio respuo et irriserit haeretica duritia concedo ille nullus christus crux significo ab creator quia neque ex hic probo alius sum qui crucifigo sum nisus fors ostendo hic exitus is ab suus deus praedico ut diversitas passio atque per hic etiam personaris ex diversitas praedicatio vindico ceterum neque ipse christus is praedicato nedum crux ipse sufficio in meus christus solus mors prophetia ex hic enim qui non sum edo qualitas mors possum et per crux evenio tunc alius deputanda si in alius sum praedico nisus si neque mors volo christus meus prophetatam quo magis erubesco si suus quidem christus mortuus annuntio qui nego natus meus verus mortal nego qui nascibilis confiteor et mors autem et sepultura et resurrectio christus meus unus vox esaias volo ostendo dico sepelio is tollo de medium sum neque sepelio enim sum nisi mortuus neque sepelio is tollo de medium nisi per resurrectio denique subicio propterea ipse multus haereditas habeo et multus divido spolium pro is qui trado sum anima is in mors ostendo sum enim causa gratia hic pro iniuria scilicet mors repensandae pariter ostendo sum hic ille propter mors consequor post mors utique per resurrectio consequor


Si quid retro gestum est nobis adversus Marcionem, iam hinc viderit. Novam rem aggredimur ex vetere. Primum opusculum quasi properatum pleniore postea compositione rescideram. Hanc quoque nondum exemplariis suffectam fraude tunc fratris, dehinc apostatae, amisi, qui forte descripserat quaedam mendosissime et exhibuit frequentiae. Emendationis necessitas facta est. Innovationis eius occasio aliquid adicere persuasit. Ita stilus iste nunc de secundo tertius et de tertio iam hinc primus hunc opusculi sui exitum necessario praefatur, ne quem varietas eius in disperso reperta confundat. Pontus, qui dicitur Euxinus, natura negatur, nomine illuditur. Ceterum hospitalem Pontum nec de situ aestimes; ita ab humanioribus fretis nostris quasi quodam barbariae suae pudore secessit. Gentes ferocissimae inhabitant; si tamen habitatur in plaustro. Sedes incerta, vita cruda, libido promiscua et plurimum nuda, etiam cum abscondunt, suspensis de iugo pharetris indicibus, ne temere qui intercedat. Ita nec armis suis erubescunt. Parentum cadavera cum pecudibus caesa convivio convorant. Qui non ita decesserint, ut escatiles fuerint, maledicta mors est. Nec feminae sexu mitigantur secundum pudorem; ubera excludunt, pensum securibus faciunt, malunt militare quam nubere. Duritia de caelo quoque. Dies nunquam patens, sol nunquam libens, unus aÃ«r nebula, totus annus hibernum, omne quod flaverit aquilo est. Liquores ignibus redeunt, amnes glacie negantur, montes pruina exaggerantur. Omnia torpent, omnia rigent; nihil illic nisi feritas calet, illa scilicet quae fabulas scenis dedit de sacrificiis Taurorum et amoribus Colchorum et crucibus Caucasorum. Sed nihil tam barbarum ac triste apud Pontum quam quod illic Marcion natus est, Scytha tetrior, Hamaxobio instabilior, Massageta inhumanior, Amazona audacior, nubilo obscurior, hieme frigidior, gelu fragilior, Istro fallacior, Caucaso abruptior. Quidni? penes quem verus Prometheus deus omnipotens blasphemiis lancinatur. Iam et bestiis illius barbariae importunior Marcion. Quis c(??)im tam castrator carnis castor quam qui nuptias abstulit? Quis tam comesor mus Ponticus quam qui evangelia corrosit? Nae tu, Euxine, probabiliorem feram philosophis edidisti quam Christianis. Nam ille canicula Diogenes hominem invenire cupiebat lucernam meridie circumferens, Marcion deum quem invenerat extincto lumine fidei suae amisit. Non negabunt discipuli eius primam illius fidem nobiscum fuisse, ipsius litteris testibus, ut hinc iam destinari possit haereticus qui deserto quod prius fuerat id postea sibi elegerit quod retro non erat. In tantum enim haeresis deputabitur quod postea inducitur, in quantum veritas habebitur quod retro et a primordio traditum est. Sed alius libellus hunc gradum sustinebit adversus haereticos, etiam sine retractatu doctrinarum revincendos, quod hoc sint de praescriptione novitatis. Nunc quatenus admittenda congressio est, interdum ne compendium praescriptionis ubique advocatum diffidentiae deputetur, regulam adversarii prius praetexam, ne cui lateat in qua principalis quaestio dimicatura est.

si quis retro gero sum nos adverro marcio iam hinc video novus res aggredior ex veto primus opusculis quasi propero plenus postea compositio rescideram hic quoque nondum exemplarium sufficio fraus tunc frater dehinc apostata amitto qui fors describo quidam mendosus et exhibeo frequentia emendatio necessitas facio sum innovatio is occasio aliquis adicio persuadeo ita stilus iste nunc de secundus tertius et de tertius iam hinc primus hic opusculis suus exitus necessarius praefor ne qui varietas is in dispermulceo reperio confundo pontus qui dico euxinus natura nego nomen illuditur ceterum hospital pontus neque de sino aestimo ita ab humanus fretus noster quasi quidam barbaria suus pudor secedo gens ferox inhabito si tamen habito in plaustrum sedes incertus vito crudus libido promiscuus et multus nudo etiam cum abscondo suspendo de iugum pharetra indicibus ne temere qui intercedo ita neque arma suus erubesco parens cadaver cum pecus caedo convivium convorant qui non ita decedo ut escatilis sum maledico mors sum neque femina sexu mitigo secundus pudor uber excludo pendo securis facio malo militaris quam nubo duritia de caelum quoque dies numquam pateo sol numquam libet unus aa romanus nebula totus annus hibernus omnis qui flo aquilus sum liquor ignis redeo amnis glacies nego mons pruina exaggero omnis torpeo omnis rigo nihil illic nisi ferio caleo ille scilicet qui fabula scenis do de sacrificium tauri et amor colchus et crux caucasor sed nihil tam barbaris atque tristis apud pontus quam qui illic marcion nascor sum scytha tetrior hamaxobio instabilior massageta inhumanus amazona audax nubilus obscurus hiems frigidus gelus fragilis istro fallax caucasus abruptior quis penis qui verus prometheus deus omnipotens blasphemia lancinatur iam et bestia ille barbaria importunus marcion quis que im tam castrator caro castor quam qui nuptiae aufero quis tam comesor mus ponticus quam qui evangelia corrosit nautilus tu euxine probabilis fero philosophus edo quam christianus nam ille canicula diogenes homo invenio cupio lucerna meridies circumfero marcion deus qui invenio extingo lumen fides suus amitto non nego discipulis is primus ille fides nos sum ipse littera testis ut hinc iam destinaris possum haereticus qui desero qui prior sum is postea sui eligo qui retro non sum in tantus enim haeresis deputo qui postea induco in quantus vereor habeo qui retro et ab primordius trado sum sed alius libellus hic gradus sustineo adverro haereticos etiam sine retractatu doctrinaris revincendos qui hic sum de praescriptio novitas nunc quatenus admitto congressio sum interdum ne compendium praescriptio ubique advoco diffidentia deputo regula adversarius prior praetexo ne qui lateo in qui principal quaestio dimicatura sum


Bona igitur et severitas quia iusta, si bonus iudex, id est iustus. Item cetera bona per quae opus bonum currit bonae severitatis, sive ira sive aemulatio sive saevitia. Debita enim omnia haec sunt severitati, sicut severitas debitum est iustitiae. Vindicanda erat procacitas aetatis verecundiam debentis. Atque ita non poterunt iudici exprobrari quae iudici accedunt, carentia et ipsa culpa, sicut et iudex. Quid enim, si medicum quidem dicas esse debere, ferramenta vero eius accuses quod secent et inurant et amputent et constrictent, quando sine instrumento artis medicus esse non possit? Sed accusa male secantem, importune amputantem, temere inurentem, atque ita ferramenta quoque eius ut mala ministeria reprehende. Proinde est enim cum deum quidem iudicem admittis, eos vero motus et sensus per quos iudicat destruis. Deum nos a prophetis et a Christo, non a philosophis nec ab Epicuro erudimur. Qui credimus deum etiam in terris egisse et humani habitus humilitatem suscepisse ex causa humanae salutis, longe sumus a sententia eorum qui nolunt deum curare quicquam. Inde venit ad haereticos quoque definitio eiusmodi, si deus irascitur et aemulatur et extollitur et exacerbatur, ergo et corrumpetur, ergo et morietur. Bene autem quod Christianorum est etiam mortuum deum credere et tamen viventem in aevo aevorum. Stultissimi, qui de humanis divina praeiudicant, ut, quoniam in homine corruptoriae conditionis habentur huiuamodi passiones, idcirco et in deo eiusdem status existimentur. Discerne substantias, et suos eis distribue sensus tam diversos quam substantiae exigunt, licet vocabulis communicare videantur. Nam et dexteram et oculos et pedes dei legimus, nec ideo tamen humanis comparabuntur quia de appellatione sociantur. Quanta erit diversitas divini corporis et humani sub eisdem nominibus membrorum, tanta erit et animi divini et humani differentia sub eisdem licet vocabulis sensuum, quos tam corruptorios efficit in homine corruptibilitas substantiae humanae quam incorruptorios in deo efficit incorruptibilitas substantiae divinae. Certe deum confiteris creatorem? Certe, inquis. Quomodo ergo in deo humanum aliquid existimas, et non divinum omne? Quem deum non negas, confiteris non humanum, siquidem deum confitendo praeiudicasti utique illum ab omni humanarum conditionum qualitate diversum. Porro cum pariter agnoscas hominem a deo inflatum in animam vivam, non deum ab homine, satis perversum est ut in deo potius humana constituas quam in homine divina, et hominis imagine deum induas potius quam dei hominem. Et haec ergo imago censenda est dei in homine, quod eosdem motus et sensus habeat humanus animus quos et deus, licet non tales quales deus; pro substantia enim et status eorum et exitus distant. Denique contrarios eorum sensus, lenitatem dieo, patientiam, misericordiam, ipsamque matricem earum, bonitatem, cur divina praesumitis? Nec tamen perfecte ea obtinemus, quia solus deus perfectus. Ita et illas species, irae dico et exasperationis, non tam feliciter patimur, quia solus deus de incorruptibilitatis proprietate felix. Irascetur enim, sed non exacerbabitur, sed non periclitabitur; movebitur, sed non evertetur. Omnia necesse est adhibeat propter omnia; tot sensus quot et causas; et iram propter scelestos, et bilem propter ingratos, et aemulationem propter superbos, et quicquid non expedit malis. Sic et misericordiam propter errantes, et patientiam propter non resipiscentes, et praestantiam propter merentes, et quicquid bonis opus est. Quae omnia patitur suo more, quo eum pati condecet, propter quem homo eadem patitur aeque suo more.

bonus igitur et severitas quia iustus si bonus iudex is sum iustus item ceterus bonus per qui opus bonus curro bonus severitas sive ira sive aemulatio sive saevitia debitum enim omnis hic sum severitas sicut severitas debeo sum justitia vindico sum procacitas aetas verecundia debeo atque ita non possum judicium exprobraris qui judicium accedo careo et ipse culpa sicut et iudex quis enim si medicus quidem dico sum debeo ferramentum verus is accuso qui seco et inurant et amputent et constrictent quando sine instrumentum ars medicus sum non possum sed accuso malus seco importunus amputo temere inurentem atque ita ferramentum quoque is ut malus ministerium reprehendo proinde sum enim cum deus quidem judico admitto is verus moueo et sensus per qui iudico destruis deus nos ab propheta et ab christus non ab philosophus neque ab epicurus erudio qui credo deus etiam in terra ago et humanus habitus humilitas suscipio ex causa humanus salus longus sum ab sententia is qui nolo deus curo quisquam indus venio ad haereticos quoque definitio eiusmodi si deus irascor et aemulo et extollo et exacerbo ergo et corrumpo ergo et morior bene autem qui christianorum sum etiam mortuus deus credo et tamen vivo in aevum aevorum stultus qui de humanus divino praejudico ut quoniam in homo corruptoriae conditio habeo huiuamodi passio idcirco et in deus idem status existimo discerno substantia et suus is distribuo sensus tam diverto quam substantia exigo licet vocabulis communicaris video nam et dexter et oculus et pes deus lego neque ideo tamen humanus comparo quia de appellatio socio quantus sum diversitas divinus corpus et humanus sub idem nomen membrum tantus sum et animus divinus et humanus differentia sub idem licet vocabulis sensus qui tam corruptorios efficio in homo corruptibilitas substantia humanus quam incorruptorios in deus efficio incorruptibilitas substantia divina certus deus confiteor creator certus inquam quomodo ergo in deus humanus aliquis existimo et non divinus omnis qui deus non nego confiteor non humanus siquidem deus confiteor praejudico utique ille ab omnis humanus conditio qualitas diverto porro cum pariter agnosco homo ab deus inflo in anima vivo non deus ab homo satis perverto sum ut in deus potis humanus constituo quam in homo divino et homo imago deus induo potis quam deus homo et hic ergo imago censeo sum deus in homo qui idem moueo et sensus habeo humanus animus qui et deus licet non talis qualis deus pro substantia enim et status is et exitus disto denique contrarius is sensus lenitas dieo patientia misericordia ipse matrix is bonitas cur divino praesumitis neque tamen perficio is obtineo quia solus deus perficio ita et ille species ira dico et exasperatio non tam feliciter patior quia solus deus de incorruptibilitas proprietas felix irasco enim sed non exacerbabitur sed non periclitor moveo sed non everto omnis necesse sum adhibeo propter omnis tot sensus quot et causa et ira propter scelestus et bilis propter ingratus et aemulatio propter superbus et quisquis non expedio malus sic et misericordia propter erro et patientia propter non resipiscentes et praestantia propter mereo et quisquis bonus opus sum qui omnis patior suus mos quo is patior condecet propter qui homo idem patior aequus suus mos


Sed quae potins legis bona defendam quam quae haeresis concupiit? ut talionis definitionem, oculum pro oculo, dentem pro dente, et livorem pro livore repetentis. Non enim iniuriae mutuo exercendae licentiam sapit, sed in totum cohibendae violentiae pro- spicit ut quia durissimo et infideli in deum populo longum vel etiam incredibile videretur a deo expectare defensam, edicendam postea per prophetam, Mihi defensam, et ego defendam, dicit dominus, interim commissio iniuriae metu vicis statim occursurae repastinaretur, et licentia retributionis prohibitio esset provocationis, ut sic improbitas aestuata cessaret, dum secunda permissa prima terretur, et prima delerrita nec secunda committitur, qua et alias facilior timor talionis per eundem saporem passionis. Nihil amarius quam id ipsum pati quod feceris aliis. Et si lex aliquid cibis detrahit et immunda pronuntiat animalia quae aliquando benedicta aunt, consilium exercendae continentiae intellege, et frenos impositos illi gulae agnosce quae cum panem ederet angelorum, cucumeres et pepones Aegyptiorum desiderabat. Agnosce simul et comitibus gulae, libidini scilicet atque luxuriae, prospectum, quae fere ventris castigatione frigescunt. Manducaverat enim populus et biberat et surrexerat ludere. Proinde ut et pecuniae ardor restringeretur ex parte, qua de victus necessitate causatur, pretiosorum ciborum ambitio detracta est. Postremo, ut facilius bomo ad ieiunandum deo formaretur, paucis et non gloriosis escis assuefactus, et nihil de lautioribus esurituris. Reprehendendus sane creator quod cibos potius populo suo abstulit quam ingratioribus Marcionitis. Sacrificiorum quoque onera et operationum et oblationum negotiosas scrupulositates nemo reprehendat, quasi deus talia sibi proprie desideraverit, qui tam manifeste exclamat, Quo mihi multitudinem sacrificiorum vestrorum? et, Quis exquisivit ista de manibus vestris? sed illam dei industriam sentiat qua populum pronum in idololatriam et transgressionem eiusmodi officiis religioni suae voluit adstringere quibus superstitio saeculi agebatur, ut ab ea avocaret illos, sibi iubens fieri, quasi desideranti ne simulacris faciendis delinqueret.

sed qui potins lex bonus defendo quam qui haeresis concupio ut talio definitio oculus pro oculus dens pro dens et livor pro livor repeto non enim iniuria mutuus exerceo licentia sapio sed in totus cohibendae violentia pro spicit ut quia durus et infidelis in deus populus longus vel etiam incredibilis video ab deus expecto defendo edicendam postea per propheta ego defendo et ego defendo dico dominus interim commissio iniuria metus vicus statim occurro repastinaretur et licentia retributio prohibitio sum provocatio ut sic improbitas aestuata cesso dum secundus permitto primus terreo et primus delerrita neque secundus committo qui et alius facilis timor talio per idem sapor passio nihil amarus quam is ipse patior qui facio alius et si lex aliquis cibus detraho et immundus pronuntio animal qui aliquando benedico aunt consilium exerceo continentia intellego et freni impono ille gula agnosco qui cum panis edo angelus cucumis et pepones aegyptius desidero agnosco simul et comes gula libido scilicet atque luxuria prospicio qui fere venter castigatio frigescunt manducaverat enim populus et bibo et surgo ludo proinde ut et pecunia ardor restringeretur ex pars qui de vinco necessitas causor pretiosor cibus ambitio detraho sum postremo ut facilis bomo ad ieiunandum deus formo paucus et non gloriosus esca assuefactus et nihil de lavo esurituris reprehendo sanus creator qui cibus potis populus suus aufero quam ingratioribus marcionitis sacrificus quoque onus et operatio et oblatio negotiosas scrupulositas nemo reprehendo quasi deus talis sui proprius desidero qui tam manifestus exclamo quo ego multitudo sacrificus vester et quis exquaero iste de manus vester sed ille deus industria sentio qui populus pronus in idololatriam et transgressio eiusmodi officium religio suus volo adstringo qui superstitio saeculis ago ut ab is avoco ille sui jubeo fio quasi desidero ne simulacrum facio delinquo


Ad omnia tibi occurrit deus, idem percutiens, sed et sanans, mortificans, sed et vivificans, humilians, sed et sublimans, condens mala, sed et pacem faciens, ut etiam et hinc respondeam haereticis. Ecce enim, inquiunt, ipse se conditorem profitetur malorum, dicens, Ego sum qui condo mala. Amplexi enim vocabuli communionem duas malorum species in ambiguitate turbantem, quia mala dicuntur et delicta et supplicia, passim volunt eum conditorem intellegi malorum, ut malitiae auctor renuntietur. Nos autem adhibila distinctions utriusque formae, separatis malis delicti et malis supplicii, malis culpae et malis poenae, suum cuique parti definimus auctorem, malorum quidem peccati et culpae diabolum, malorum vero supplicii et poenae deum creatorum, ut illa pars malitiae deputetur, ista iustitiae mala condentis iudicia adversus mala delicti. De his ergo creator profitetur malis quae congruunt iudici. Quae quidem illis mala sunt quibus rependuntur, ceterum suo nomine bona, qua iusta, et bonorum defensoria et delictorum inimica, atque in hoc ordine deo digna. Aut proba ea iniusta, ut probes malitiae deputanda, id est iniustitiae mala, quia si iustitiae erunt, iam mala non erunt, sed bona, malis tantummodo mala, quibus etiam directo bona pro malis damnantur. Constitue igitur iniuste hominem divinae legis voluntarium contemptorem id retulisse quo voluit caruisse, iniuste malitiam aevi illius imbribus, dehinc et ignibus caesam, iniuste Aegyptum foedissimam, superstitiosam, amplius hospitis populi conflictatricem, decemplici castigatione per- cussam. Indural cor Pharaonis: sed meruerat in exitium subministrari qui iam negaverat deum, qui iam legatos eius totiens superbus excusserat, qui iam populo laborem operis adiecerat, postremo qua Aegyptius, olim deo reus fuerat gentilis idololatriae, ibin et crocodilum citius colens quam deum vivum. Impendit et ipsum populum, sed ingratuns. Immisit et pueris ursos, sed irreverentibus in prophetam.

ad omnis tu occurro deus idem percutio sed et sano mortificans sed et vivifico humilio sed et sublimans condo malus sed et pax facio ut etiam et hinc respondeo haereticis ecce enim inquam ipse sui conditor profiteor malus dico ego sum qui condo malus amplector enim vocabulis communio duo malus species in ambiguitas turbo quia malus dico et delictum et supplicium passim volo is conditor intellego malus ut malitia auctor renuntio nos autem adhibila distinctions uterque forma separo malus delictum et malus supplicium malus culpa et malus poena suus quisque pario definio auctor malus quidem pecco et culpa diabolus malus verus supplicium et poena deus creator ut ille pars malitia deputo iste justitia malus condentis iudicium adverro malus delictum de hic ergo creator profiteor malus qui congruo judicium qui quidem ille malus sum qui rependo ceterum suus nomen bonus qui iustus et bonus defensoria et delictum inimicus atque in hic ordo deus dignus aut probus is iniustus ut probo malitia deputanda is sum injustitia malus quia si justitia sum iam malus non sum sed bonus malus tantummodo malus qui etiam dirigo bonus pro malus damno constituo igitur injustus homo divina lex voluntarius contemptor is refero quo volo careo injustus malitia aevum ille imber dehinc et ignis caedo injustus aegyptus foedus superstitiosus amplus hospes populus conflictatrix decemplici castigatio per cussam indural cor pharao sed mereo in exitium subministraris qui iam nego deus qui iam legatus is totiens superbus excutio qui iam populus labor opus adicio postremo qui aegyptius olim deus reus sum gentilis idololatriae eo et crocodilis cieo colo quam deus vivus impendo et ipse populus sed ingratuns immitto et puer ursus sed irreverentibus in propheta


Totas istas praestigias putativae in Christo corpulentiae Marcion cion illa intentione suscepit, ne ex testimonio substantiae humanae nativitas quoque eius defenderetur, atque ita Christus creatoris vindicaretur, ut qui nascibilis ac per hoc carneus annuntiaretur. Stultissime et hic Ponticus; quasi non facilius crederetur caro in deo non nata quam falsa, praestruentibus vel maxime fidem istam angelis creatoris in carne vera conversatis, nec tamen nata. Nam et Philumene illa magis persuasit Apelli ceterisque desertoribus Marcionis, ex fide quidem Christum circumtulisse carnem, nullius tamen nativitatis, utpote de elementis eam mutuatum. Quodsi verebatur Marcion ne fides carnis nativitatis quoque fidem indnceret, sine dubio qui homo videbatur, natus utique credebatur. Nam et mulier quaedam exclamaverat, Beatus venter, qui te portavit, et ubera, quae hausisti. Et quomodo mater et fratres eius dicti sunt foris stare? Et videbimus de his capitulis suo tempore. Certe cum et ipse se filium hominis praedicaret, natum scilicet profitebatur. Nunc ut haec omnia ad evangelii distulerim examinationem, tamen, quod supra statui, si omni modo natus credi habebat qui homo videbatur, vane nativitatis fidem consilio imaginariae carnis expungendam putavit. Quid enim profuit non vere fuisse quod pro vero haberetur, tam carnem quam nativitatem? viderit opinio humana: iam deum tuum honoras fallaciae titulo, si aliud se sciehat esse quam quod homines fecerat opinari. Iam tunc potuisti etiam nativitatem putativam illi accommodasse, ne in hanc quoque impegisses quaestionem. Nam et mulierculae nonnunquam praegnantes sibi videntur aut sanguinis tributo aut aliqua valetudine inflatae. Et utique debuerat phantasmatis scenam decucurrisse, ne originem carnis non desaltasset, qui personam substantiae ipsius egisset. Plane nativitatis mendacium recusasti: ipsam enim carnem veram edidisti. Turpissimum scilicet dei etiam vera nativitas. Age iam, perora in illa sanctissima et reverenda opera naturae, invehere in totum quod es: carnis atque animae originem destrue; cloacam voca uterum tanti animalis, id est hominis producendi officinam; persequere et partus immunda et pudenda tormenta, et ipsius exinde puerperii spurcos, anxios, ludicros exitus. Tamen cum omnia ista destruxeris, ut deo indigna confirmes, non erit indignior morte nativitas et cruce infantia et natura poena et carne damnatio. Si vere ista passus est Christus, minus fuit nasci. Si mendacio passus est, ut phantasma, potuit et mendacio nasci. Summa ista Marcionis argumenta, per quae alium efficit Christum, satis opinor ostendimus non consistere omnino, dum docemus magis utique competere deo veritatem quam mendacium eius habitus in quo Christum suum exhibuit. Si veritas fuit, caro fuit, si caro fuit, natus est. Ea enim, quae expugnat haec haeresis, confirmantur, cum ea, per quae expugnat, destruuntur. Itaque, si carneus habebitur, quia natus, et natus, quia carneus, quia phantasma non fuerit, ipse erit agnoscendus, qui in carne et ex nativitate venturus annuntiabatur a creatoris prophetis, utpote Christus creatoris.

totus iste praestigiae putativae in christus corpulentia marcion cichorium ille intentio suscipio ne ex testimonium substantia humanus nativitas quoque is defendo atque ita christus creator vindico ut qui nascibilis atque per hic carneus annuntiaretur stultus et hic ponticus quasi non facilis credo carus in deus non nata quam fallo praestruentibus vel magnus fides iste angelus creator in carnis verus conversatis neque tamen nata nam et philumene ille magis persuadeo apelles ceter desertor marcio ex fides quidem christus circumfero caro nullus tamen nativitas utpote de elementum is mutuo quodsi vereor marcion ne fides caro nativitas quoque fides indnceret sine dubius qui homo video nascor utique credo nam et mulier quidam exclamo beatus venter qui tu porto et uber qui haurio et quomodo mater et frater is dictum sum foris sto et video de hic capitulis suus tempus certus cum et ipse sui filius homo praedico natus scilicet profiteor nunc ut hic omnis ad evangelium differo examinatio tamen qui supra statuo si omnis modo nascor credo habeo qui homo video vanus nativitas fides consilium imaginarius caro expungendam puto quis enim prosum non verus sum qui pro verus habeo tam caro quam nativitas video opinio humanus iam deus tuus honoras fallacia titulus si alius sui sciehat sum quam qui homo facio opinor iam tunc possum etiam nativitas putativam ille accommodo ne in hic quoque impegisses quaestio nam et muliercula nonnunquam praegno sui video aut sanguis tribuo aut aliqui valetudo inflo et utique debeo phantasmatis scena decurro ne origo caro non desaltasset qui persona substantia ipse ago planus nativitas mendacium recuso ipse enim caro verus edo turpis scilicet deus etiam verus nativitas ago iam peroro in ille sancio et reverendus opus natura inveho in totus qui sum caro atque anima origo destruo cloaca voco uterus tantus animal is sum homo produco officina persequor et pario immundus et pudeo tormentum et ipse exinde puerperium spurcus anxius ludicros exitus tamen cum omnis iste destruxeris ut deus indignus confirmo non sum indignus mors nativitas et crux infer et natura poena et carnis damnatio si verus iste patior sum christus paruus sum nascor si mendacium patior sum ut phantasma possum et mendacium nascor summus iste marcio argumentum per qui alius efficio christus satis opinor ostendo non consisto omnino dum doceo magis utique competo deus veritas quam mendacium is habitus in quo christus suus exhibeo si vereor sum carus sum si carus sum nascor sum is enim qui expugno hic haeresis confirmo cum is per qui expugno destruo itaque si carneus habeo quia nascor et nascor quia carneus quia phantasma non sum ipse sum agnosco qui in carnis et ex nativitas venio annuntiabatur ab creator propheta utpote christus creator


Principalis itaque, et exinde tota congressio de numero, an duos deos liceat induci, si forte, poÄtica et pictoria licentia, et tertia iam, haeretica. Sed veritas Christiana destricte pronuntiavit, Deus si non unus est, non est, quia dignius credimus non esse quodcunque non ita fuerit ut esse debebit. Deum autem ut scias unum esse debere, quaere quid sit deus, et non aliter invenies. Quantum humana conditio de deo definire potest, id definio quod et omnium conscientia agnoscet, deum summum esse magnum, in aeternitate constitutum, innatum, infectum, sine initio, sine fine. Hunc enim statum aeternitati censendum, quae summum magnum deum efficiat, dum hoc est in deo ipsa, atque ita et cetera, ut sit deus summum magnum et forma et ratione et vi et potestate. Cum de isto conveniat apud omnes (nemo enim negabit deum summum magnum quid esse, nisi qui poterit deum imum modicum quid e contrario pronuntiare, ut deum neget auferendo quod dei est), quae erit iam condicio ipsius summi magni? Nempe ut nibil illi adaequetur, id est ut non sit aliud summum magnum, quia, si fuerit, adaequabitur, et si adaequabitur, non erit iam summum magnum, eversa condicione et, ut ita dixerim, lege quae summo magno nihil sinit adaequari. Ergo unicum sit necesse est quod fuerit summum magnum, par non habendo, ne non sit summum magnum. Ergo non aliter erit quam per quod habet esse, id est unicum omnino. Proinde deus cum summum magnum sit, recte veritas nostra pronuntiavit: Deus si non unus est, non est. Non quasi dubitemus esse deum, dicendo, Si non unus, non est, sed quia quem confidimus esse, id eum definiamus esse quod si non est, deus non est, summum scilicet magnum. Porro summum magnum unicum sit necesse est. Ergo et deus unicus erit, non aliter deus, nisi summum magnum; nec aliter summum magnum, nisi parem non habens, nec aliter parem non habens, nisi unicus fuerit. Certe quemcunque alium deum induxeris, non alia poteris eum forma tueri deum, quam ut et illi proprium divinitatis adscripseris, sicut aeternum, ita et summum magnum. Duo ergo summa magna quomodo consistent, cum hoc sit summum magnum, par non habere, par autem non habere Ã¼ni competat et in duobus esse nullo modo possit?

principal itaque et exinde totus congressio de numerus an duo deus licet induco si fors poa tica et pictoria licentia et tertius iam haeretica sed vereor christianus destringo pronuntio deus si non unus sum non sum quia dignus credo non sum quicumque non ita sum ut sum debeo deus autem ut scio unus sum debeo quaero quis sum deus et non aliter invenio quantus humanus condicio de deus definio possum is definio qui et omnis conscientia agnosco deus superus sum magnus in aeternitas constituo innascor inficio sine initium sine finis hic enim status aeternitas censeo qui superus magnus deus efficio dum hic sum in deus ipse atque ita et ceterus ut sum deus superus magnus et forma et ratio et vis et potestas cos de iste convenio apud omnis nemo enim nego deus superus magnus quis sum nisi qui possum deus imus modicus quis e contrarius pronuntiaris ut deus nego aufero qui deus sum qui sum iam condicio ipse superus magnus nempe ut nibil ille adaequo is sum ut non sum alius superus magnus quia si sum adaequo et si adaequo non sum iam superus magnus everro condicio et ut ita dico lex qui superus magnus nihil sino adaequaris ergo unicus sum necesse sum qui sum superus magnus par non habeo ne non sum superus magnus ergo non aliter sum quam per qui habeo sum is sum unicus omnino proinde deus cum superus magnus sum rectus vereor noster pronuntio deus si non unus sum non sum non quasi dubito sum deus dico si non unus non sum sed quia qui confido sum is is definiamus sum qui si non sum deus non sum superus scilicet magnus porro superus magnus unicus sum necesse sum ergo et deus unicus sum non aliter deus nisi superus magnus neque aliter superus magnus nisi par non habeo neque aliter par non habeo nisi unicus sum certus quicumque alius deus induco non alius possum is forma tueor deus quam ut et ille proprius divinitas adscripseris sicut aeternus ita et superus magnus duo ergo summus magnus quomodo consisto cum hic sum superus magnus par non habeo par autem non habeo a ni competo et in duo sum nullus modo possum


Nam et orandi perseverantiam et instantiam mandans parabolam iudicis ponit coacti audire viduam instantia et perseverantia interpellationum eius. Ergo iudicem deum ostendit orandum, non se, si non ipse est iudex. Sed subiunxit facturum deum vindictam electorum suorum. Si ergo ipse erit iudex qui et vindex, creatorem ergo meliorem deum probavit, quem electorum suorum clamantium ad eum die et nocte vindicem ostendit. Et tamen cum templum creatoris inducit, et duos adorantes diversa mente describit, pharisaeum in superbia, publicanum in humilitate, ideoque alterum reprobatum, alterum iustificatum descendisse, utique docendo qua disciplina sit orandum eum et hic orandum constituit a quo relaturi essent eam orandi disciplinam, sive reprobatricem superbiae sive iustificatricem humilitatis. Alterius dei nec templum nec oratores nec iudicium invenio penes Christum, nisi creatoris. Illum, iubet adorare in humilitate, ut allevatorem humilium, non in superbia, ut destructorem superborum. Quem alium adorandum mihi ostendit? qua disciplina? qua spe? Neminem, opinor. Nam et quam docuit orationem, creatori probavimus convenire. Aliud est si etiam adorari, qua deus optimus et ultro bonus, non vult. Sed quis optimus, nisi unus, inquit, deus? Non quasi ex duobus diis unum optimum ostenderit, sed unum esse optimum deum solum, qui sic unus sit optimus, qua solus deus. Et utique optimus, qui pluit super iustos et iniustos, et solem suum oriri facit super bonos et malos, sustinens et alens et iuvuns etiam Marcionitas. Denique interrogalus ab illo quedem, Praeceptor optime, quid faciens vitam aeternam possidebo? de praeceptis creatoris an ea sciret, id est faceret, expostulavit, ad contestandum praeceptis creatoris vitam acquiri sempiternam: cumque ille principaliora quaeque affirmasset observasse se ab adulescentia, Unum, inquit, tibi deest: Omnia, quaecumque habes, vende et da pauperibus, et habebis thesaurum in caelo, et veni, sequer(??) me. Age, Marcion, omnesque iam commiserones et co(??)dibiles eius haeretici, quid audebitis dicere? Resciditne Christus priora praecepta, non occidenti, non adulterandi, non furandi, non falsum testandi, diligendi patrem et matrem? an et illa servavit, et quod decrat adiecit? Quamquam et hoc praeceptum largitionis in egenos ubique diffusum sit in lege et prophetis, uti gloriosissimus ille observator praeceptorum pecuniam multo cariorem habiturus traduceretur. Salvum est igitur et hoc in evangelio: Non veni dissolvere legem et prophetas, sed potius adimplere. Simul et cetera dubitatione liberavit, manifestando unius esse et dei nomen et optimi, et vitam aeternam et thesaurum in caelo, et semetipsum, cuius praecepta supplendo et conservavit et auxit, secundum Michaeam quoque hoc loco recongnoscendus, dicentem, Si aununtiavit tibi, homo, quid bonum, aut quid a te dominus exquirit quam facere iudicium, diligere misericordiam, et paratum esse sequi dominum deum tuum? Et homo enim Christus annuntians quid sit bonum, scientiam legis, Praecepta, inquit, scis. Facere iudicium: Vende, inquit, quae habes; diligere misericordiam: Et da, inquit, egenis; paratum esse ire cum domino: Et veni, inquit sequere me. Tam distincta fuit a primordio Iudaea gens per tribus et populos et familias et domos, ut nemo facile ignorari de genere potuisset, vel de recentibus Augustianis censibus, adhuc tunc fortasse pendentibus. Iesus autem Marcionis (et natus non dubitaretur qui homo videbatur) utique, qua non natus, nullam potuerat generis sui in publico habuisse notitiam, sed erat unus aliqui deputandus ex iis qui quoquo modo ignoti habebantur. Cum igitur praetereuntem illum caecus audisset, cur exclamavit, Iesu, fili David, miserere mei! nisi quia filius David, id est ex familia David, non temere deputabatur per matrem et fratres, qui aliquando ex notitia utique annuntiati ei fuerant? Sed antecedentes increpabant caecum, uti taceret. merito, quoniam quidem vociferabatur, non quia de David filio mentiebatur. Aut doce increpantes illos scisse quod Iesus non esset filius David, ut idcirco silentium caeco indixisse credantur. Sed et si doceres, facilius illos ignorasse praesumeret quam dominum falsam in se praedicationem sustinere potuisse. Sed patiens dominus. Non tamen confirmator erroris, immo etiam detector creatoris, ut non prius hanc caecitatem hominis illius enubilasset, ne ultra Iesum filium David existimaret. Atquin ne patientiam eius infamaretis, nec ullam rationem dissimulationis illi affigeretis, nec filium David negaretis, manifestissime confirmavit caeci praedicationem et ipsa remuneratione medicinae et testimonio fidei. Fides, inquit, tua te salvum fecit. Quid vis caecum credidisse? Ab illo deo descendisse Iesum ad deiectionem creatoris, ad destructionem legis et prophetarum? non illum esse qui ex radice Iesse et ex fructu lumborum David destinabatur, caecorum quoque remunerator? Sed nondum, puto, eiusmodi tunc caeci erant qualis Marcion, ut haec fuerit caeci illius fides qua crediderit in voce Iesu, fili David. Qui hoc se et cognovit et cognosci ab omnibus voluit, fidem hominis etsi melius oculatam, etsi veri luminis compotem, exteriore quoque visione donavit, ut et nos regulam simulque mercedem fidei disceremus. Qui vult videre Iesum David filium, credat per virginis censum. Qui non ita credet, non audiet ab illo, Fides tua te salvum fecit, atque ita caecus remanebit, ruens in antithesim, ruentem et ipsam antithesim. Sic enim caecus caesum deducere solet. Nam si aliquando Davidem in recuperatione Sionis offenderant caeci resistentes quominus admitteretur (in figuram populi proinde caeci, non admissuri quandoque Christum filium David), ideo Christus ex diverso caeco subventi, ut hinc se ostenderet non esse filium David, ut ex animi diversitate bonus caecis, quos ille iusserat caedi. Et cur fidei equidem pravae praestitisse se dixit? Atquin et hoc filius David, antithesim de suo retundendam. Nam et qui David offenderant, caeci; nunc vero eiusdem carnis homo supplicem se obtulerat filio David. Idcirco ei satisfacienti quodammodo placatus filius David restituit lumina, cum testimonio fidei, qua hoc ipsum crediderat, exorandum sibi esse filium David. Et tamen David audacia hominum, puto, offenderit, non valetudo.

nam et oro perseverantia et instantia mando parabola judex pono cogo audio vidua insto et persevero interpellatio is ergo judico deus ostendo oro non sui si non ipse sum iudex sed subjungo facio deus vindicta elector suus si ergo ipse sum iudex qui et vindex creator ergo bonus deus probo qui elector suus clamo ad is dies et nox vindico ostendo et tamen cum templum creator induco et duo adoro diverto mens describo pharisaeum in superbia publicanus in humilitas ideo alter reprobo alter justifico descendo utique doceo qui disciplina sum oro is et hic oro constituo ab quo refero sum is oro disciplina sive reprobatrix superbia sive iustificatrix humilitas alter deus neque templum neque orator neque iudicium invenio penis christus nisi creator ille iubeo adoro in humilitas ut allevator humilis non in superbia ut destructor superbus qui alius adoro ego ostendo qui disciplina qui spes nemo opinor nam et quam doceo oratio creator probo convenio alius sum si etiam adoraris qui deus bonus et ultro bonus non volo sed quis bonus nisi unus inquam deus non quasi ex duo diuus unus bonus ostendo sed unus sum bonus deus solus qui sic unus sum bonus qui solus deus et utique bonus qui pluo super iustus et injustus et sol suus orior facio super bonus et malus sustineo et alo et iuvuns etiam marcionitas denique interrogalus ab ille quedem praeceptor optume quis facio vita aeternus possideo de praecipio creator an is scio is sum facio expostulo ad contestandum praecipio creator vita acquiri sempiternus cum ille principaliora quisque affirmo observo sui ab adulescentia unus inquam tu desum omnis quicumque habeo vendo et do pauper et habeo thesaurus in caelum et venio sequer ego ago marcion omnes iam commiserones et co dibilis is haeretici quis audeo dico resciditne christus prior praecipio non occaedes non adultero non furor non falsus testo diligo pater et mater an et ille servo et qui decrat adiicio quamquam et hic praeceptum largitio in egenus ubique diffundo sum in lex et propheta uti gloriosus ille observator praeceptor pecunia multus carus habeo traduco salvus sum igitur et hic in evangelium non venio dissolvo lex et propheta sed potis adimpleo simul et ceterus dubitatio libero manifesto unus sum et deus nomen et bonus et vita aeternus et thesaurus in caelum et semetipsum qui praecipio suppleo et conservo et augeo secundus michaeam quoque hic locus recongnoscendus dico si aununtiavit tu homo quis bonus aut quis ab tu dominus exquiro quam facio iudicium diligo misericordia et paro sum sequor dominus deus tuus et homo enim christus annuntians quis sum bonus scientia lex praecipio inquam scio facio iudicium vendo inquam qui habeo diligo misericordia et do inquam egenus paro sum eo cum dominus et venio inquam sequor ego tam distinguo sum ab primordius judaeus gens per tres et populus et familia et domus ut nemo facilis ignoraris de genus possum vel de recens augustianis census adhuc tunc fortasse pendeo iesus autem marcio et nascor non dubito qui homo video utique qui non nascor nullus possum genus suus in publicus habeo notitia sed sum unus aliqui deputandus ex is qui quisquis modo ignosco habeo cos igitur praetereo ille caecus audio cur exclamo iesus filis david misereor meus nisi quia filius david is sum ex familia david non temere deputo per mater et frater qui aliquando ex notitia utique annuntiati is sum sed antecedo increpo caecus uti taceo mereo quoniam quidem vocifero non quia de david filius mentior aut doceo increpo ille scio qui iesus non sum filius david ut idcirco silentium caecus indico credo sed et si doceres facilis ille ignoro praesumo quam dominus falsus in sui praedicatio sustineo possum sed patior dominus non tamen confirmator error immo etiam detector creator ut non prior hic caecitas homo ille enubilasset ne ultra iesus filius david existimo atqui ne patientia is infamaretis neque ullus ratio dissimulatio ille affigeretis neque filius david nego manifestus confirmo caecus praedicatio et ipse remuneratio medicina et testimonium fides fides inquam tuus tu salvus facio quis volo caecus credo ab ille deus descendo iesus ad deiectio creator ad destructio lex et propheta non ille sum qui ex radix iesse et ex fructus lumbus david destino caecus quoque remunerator sed nondum puto eiusmodi tunc caecus sum qualis marcion ut hic sum caecus ille fides qui credo in vox iesus filis david qui hic sui et cognosco et cognosco ab omnis volo fides homo etsi bonus oculatam etsi verus lumen compos exter quoque visio dono ut et nos regula simul merces fides disco qui volo video iesus david filius credo per virgo census qui non ita credo non audio ab ille fides tuus tu salvus facio atque ita caecus remaneo ruo in antithesim ruo et ipse antithesim sic enim caecus caedo deduco soleo nam si aliquando davidem in recuperatio sio offendo caecus resisto quominus admitto in figura populus proinde caecus non admissuri quandoque christus filius david ideo christus ex diverto caecus subventi ut hinc sui ostendo non sum filius david ut ex animus diversitas bonus caecus qui ille iubeo caedo et cur fides equidem pravus praesto sui dico atqui et hic filius david antithesim de suus retundo nam et qui david offendo caecus nunc verus idem caro homo supplex sui offero filius david idcirco is satisfacienti quodammodo placo filius david restituo lumen cum testimonium fides qui hic ipse credo exoro sui sum filius david et tamen david audacia homo puto offendo non valetudo


Non tinguitur apud illum caro, nisi virgo, nisi vidua, nisi caelebs, nisi divortio baptisma mercata, quasi non etiam spadonibus ex nuptiis nata. Sine dubio ex damnatione coniugii institutio ista constabit. Videamus, an iusta, non quasi destructuri felicitatem sanctitatis, ut aliqui Nicolaitae assertores libidinis atque luxuriae, sed qui sanctitatem sine nuptiarum damnatione noverimus et sectemur et praeferamus, non ut malo bonum, sed ut bono melius. Non enim proicimus, sed deponimus nuptias, nec praescribimus, sed suademus sanctitatem, servantes et bonum et melius pro viribus cuiusque sectando, tunc denique coniugium exserte defendentes, cum inimice accusatur spurcitiae nomine in destructionem creatoris, qui proinde coniugium pro rei honestate benedixit in cromentun(??) generis humani, quemadmodum et universum conditionis in integros et bonos usus. Non ideo autem et cibi damnabuntur quia operosius exquisiti in gulam committunt, ut nec vestitus ideo accusabuntur quia pretiosius comparati in ambitionem tumescunt. Sic nec matrimonii res ideo despuentur quia intemperantius diffusae in luxuriam inardescunt. Multum differt inter causam et culpam, inter statum et excessum. Ita huiusmodi non institutio, sed exorbitatio reprobanda est, secundum censuram institutoris ipsius, cuius est tam, Crescite et multiplicamini, quam et, Non adulterabis et uxorem proximi tui non concupisces, morte punientis et incestam, sacrilegam atque monstruosam in masculos et in pecudes libidinum insaniam. Sed et si nubendi iam modus ponitur, quem quidem apud nos spiritalis ratio paracleto auctore defendit unum in fide matrimonium praescribens, eiusdem erit modum figere qui modum aliquando diffuderat, is colliget qui sparsit, is caedet silvam qui plantavit, is metet segetem qui seminavit, is dicet, Superest ut et qui uxores habent sic sint quasi non habeant, cuius et retro fuit Crescite et multiplicamini, eiusdem finis cuius et initium. Non tamen ut accusanda caeditur silva, nec ut damnanda secatur seges, sed ut tempori suo parens. Sic et connubii res non ut mala securem et falcem admittit sanctitatis, sed ut matura defungi, ut ipsi sanctitati reservata, cui caedendo praestaret messem. Unde iam dicam deum Marcionis, cum matrimonium ut malum et impudicitiae negotium reprobat, adversus ipsam facere sanctitatem, cui videtur studere. Materiam enim eius eradit, quia si nuptiae non erunt, sanctitas nulla est. Vacat enim abstinentiae testimonium, cum licentia eripitur, quoniam ita quaedam in diversis probantur. Sicut et virtus in infirmitate perficitur, sic et abstinentia nubendi in facultate dinoscitur. Quis denique abstinens dicetur sublato eo a quo abstinendum est? Quae temperantia gulae in fame? Quae ambitionis repudiatio in egestate? Quae libidinis infrenatio in castratione? Iam vero sementem generis humani compescere totum nescio an hoc quoque optimo deo congruat. Quomodo enim salvum hominem volet quem vetat nasci, de quo nascitur auferendo? Quomodo habebit in quo bonitatem suam signet, quem esse non patitur? Quomodo diligit cuius originem non amat? Timet forsitan redundantiam subolis, ne laboret plures liberando, ne multos faciat haereticos, ne generosiores habeat Marcionitas ex Marcionitis. Non erit immanior duritia Pharaonis nascentium enecatrix. Nam ille animas adimit, hic non dat; ille aufert de vita, hic non admittit in vitam. Nihil apud ambos a homicidio differt, sub utroque homo interficitur, sub altero iam editus, sub altero edendus. Gratus esses, o dee haeretice, si isses in dispositionem creatoris, quod marem et feminam miscuit; utique enim et Marcion tuus ex nuptiis natus est. Satis haec de deo Marcionis, quem et definitiones unicae divinitatis et condiciones statuum eius omnino non esse confirmant. Sed et totius opusculi series in hoc utique succedit. Proinde si cui minus quid videmur egisse, speret reservatum suo tempori, sicut et ipsarum scripturarum examinationem quibus Marcion utitur.

non tinguitur apud ille carus nisi virgo nisi viduo nisi caelebs nisi divortium baptisma mercor quasi non etiam spado ex nuptiae nata sinis dubius ex damnatio conjugium institutio iste consto video an iustus non quasi destructuri felicitas sanctitas ut aliqui nicolaitae assertor libido atque luxuria sed qui sanctitas sine nuptiae damnatio nosco et sector et praeferamus non ut malus bonus sed ut bonus bonus non enim proicio sed depono nuptiae neque praescribo sed suadeo sanctitas servo et bonus et bonus pro vis quisque sectando tunc denique conjugium exsero defendo cum inimicus accuso spurcitia nomen in destructio creator qui proinde conjugium pro res honestas benedico in cromentun genus humanus quemadmodum et universus conditio in integer et bonus utor non ideo autem et cibus damno quia operosus exquaero in gula committo ut neque vestio ideo accuso quia pretiosus comparo in ambitio tumesco sic neque matrimonium res ideo despuentur quia intempero diffundo in luxuria inardescunt multus differo inter causa et culpa inter status et excedo ita huiusmodi non institutio sed exorbitatio reprobanda sum secundus censeo institutor ipse qui sum tam cresco et multiplico quam et non adultero et uxor propior tuus non concupisco mors punior et incesta sacrilega atque monstruosus in masculus et in pecus libido insanio sed et si nubo iam modus pono qui quidem apud nos spirital ratio paracleto auctor defendo unus in fides matrimonium praescribo idem sum modus figo qui modus aliquando diffundo is colligo qui spargo is caedo silva qui planto is meto seges qui semino is dico supersum ut et qui uxor habeo sic sum quasi non habeo qui et retro sum cresco et multiplico idem finis qui et initium non tamen ut accuso caedo silva neque ut damno seco seges sed ut tempus suus parens sic et conubium res non ut malus securis et falx admitto sanctitas sed ut maturo defungor ut ipse sanctitas reservo qui caedo praesto messis unde iam dico deus marcio cum matrimonium ut malus et impudicitia negotium reprobo adverro ipse facio sanctitas qui video studeo materia enim is eradit quia si nuptiae non sum sanctitas nullus sum vaco enim abstinentia testimonium cum licentia eripio quoniam ita quidam in diverto probo sicut et virtus in infirmitas perficio sic et abstinentia nubo in facultas dignosco quis denique abstineo dico tollo is ab quo abstineo sum qui tempero gula in fames qui ambitio repudiatio in egestas qui libido infrenatio in castratio iam verus sementis genus humanus compesco totus nescio an hic quoque bonus deus congruo quomodo enim salvus homo volo qui veto nascor de quo nascor aufero quomodo habeo in quo bonitas suus signo qui sum non patior quomodo diligo qui origo non amo timeo forsitan redundantia suboles ne laboro multus libero ne multus facio haereticos ne generosus habeo marcionitas ex marcionitis non sum immanis duritia pharao nasco enecatrix nam ille anima adimo hic non do ille aufero de vito hic non admitto in vita nihil apud ambo ab homicidium differo sub uterque homo interfacio sub alter iam edo sub alter edo gratus sum o dee haeretice si eo in dispositio creator qui maris et femina misceo utique enim et marcion tuus ex nuptiae nascor sum satis hic de deus marcio qui et definitio unicus divinitas et condicio statuum is omnino non sum confirmo sed et totus opusculis series in hic utique succedo proinde si qui paruus quis video ago spero reservo suus tempus sicut et ipsaris scripturaris examinatio qui marcion uto