Adversus Marcionem

CC BY 4.0 (estate-derived fields); included text keeps its per-record source license

Reuse requires the attribution line above (CC BY 4.0). Text records carry their own license_id; only open-display licenses appear in this file.

Licensed lexica and citation-only authorities are excluded from bulk dumps by construction — cite the authority, never reprint it.


Curatur et paralyticus, et quidem in coetu, spectante populo. Videbit enim, inquit Esaias, populus sublimitatem domini et gloriam dei. Quam sublimitatem, et quam gloriam? Convalescite manus dimissae et genua dissoluta; hoc erit paralysis. Convalescite, nec timete. Non otiose iterans, Convalescite, nec vane subiungens, Nec timete, quoniam cum redintegratione membrorum virium quoque repraesentationem pollicebatur: Exsurge, et tolle grabatum tuum, simul et animi vigorem, ad non timendos qui dicturi erant, Quis dimittet peccata nisi solus deus? Habes itaque iam et specialis medicinae dispunctam prophetiam, et eorum quae medicinam sunt secuta. Pariter et dimissorem delictorum Christum recognosce apud eundem prophetam. Quoniam, inquit, in plurimis dimittet delicta eorum, et delicta nostra ipse aufert. Nam et in priore ex ipsius domini persona, Etsi fuerint delicta vestra tanquam roseum, velut nivem exalbabo, etsi tanquam coccinum, velut lanam exalbabo; in roseo sanguinem ostendens prophetarum, in coccino domini, ut clariorem. Etiam Micheas de venia delictorum, Quis deus, quomodo tu? eximens iniquitates et praeteriens iniustitias residuis haereditatis tuae; et non tenuit in testimonium iram suam, quia voluit esse misericordem; avertet, et miserebitur nostri; demerget delicta nostra, et demerge in profundo maris peccata nostra. Sed et si nihil tale in Christum fuisset praedicatum, haberem huius benignitatis exempla in creatore, promittentia mihi et in filio patris affectus. Video Ninivitas scelerum veniam consecutos a creatore, ne dixerim tunc quoque a Christo, quia a primordio egit in patris nomine. Lego et Nathan prophetam agnoscenti David delictum suum in Uriam dixisse, Et dominus circumduxit delictum tuum et non morieris; proinde et Achab regem, maritum Iezabel, reum idololatriae et sanguinis Nabuthae, veniam meruisse paenitentiae nomine; Ionathan, filium Saulis, resignati ieiunii culpam deprecatione delesse. Quid de ipso populo retexam totiens delictorum indulgentia restituto? ab eo scilicet deo qui mavult misericordiam quam sacrificium, et peccatoris paenitentiam quam mortem. Prius est igitur neges creatorem indulsisse aliquando delicta, consequens est ut ostendas nec in Christum suum tale quid eum praedicasse; et ita probahis novam istam Christi novi scilicet benignitatem, si probaveris nec parem creatori nec praedicatam a creatore. Sed et peccata dimittere an eius possit esse qui negetur tenere, et an eius sit absolvers cuius non sit etiam damnare, et an congruat eum ignoscere in quem nihil sit admissum, alibi iam congressi maluimus admonere quam retractare. De filio hominis duplex est nostra praescriptio, neque mentiri posse Christum, ut se filium hominis pronuntiaret, si non vere erat, neque filium hominis constitui, qui non sit uatus ex homine, vel patre vel matre, atque ita discutiendum cuius hominis filius accipi debeat, patris an matris. Si ex deo patre est, utique non est ex homine; si non et ex homine, superest ut ex homine sit matre; si ex homine, iam apparet quia ex virgine. Cui enim homo pater non datur, nec vir matri eius deputabitur: porro, cui vir non deputabitur, virgo est. Ceterum due iam patres habebuntur, deus et homo, si non virgo sit mater. Habebit enim virum, ut virgo non sit, et habendo virum duos patres faciet, deum et hominem, ei qui et dei et hominis esset filius. Talem, si forte, Castori aut Herculi nativitatem tradunt fabulae. Si haec ita distinguuntur, id est si ex matre filius est hominis quia ex patre non est, ex matre autem virgine quia non ex patre homine, hic erit Christus Esaiae quem concepturam virginem praedicat. Qua igitur ratione admittas filium hominis, Marcion, circumspicere non possum. Si patris hominis, negas dei filium; si et dei, Herculem de fabula facis Chri- stum; si matris tantum hominis, meum concedis; si neque patris hominis, ergo nullius hominis est filius, et necess est mendacium admiserit, qui se quod non erat dixit. Unum potest angustiis tuis subvenire, si audeas aut deum tuum patrem Christi hominem quoque cognominare, quod de Aeone fecit Valentinus, aut virginem hominem negare, quod nec Valentinus quidem fecit. Quid nunc, si ipso titulo filii hominis censetur Christus apud Danielem? Nonne sufficit ad probationem prophetici Christi? Cum enim id se appellat quod in Christum praedicabatur creatoris, sine dubio ipsum se praestat intellegi in quem praedicabatur. Nominum communio simplex, si forte, videri potest, et tamen nec Christum nec Iesum vocari debuisse defendimus diversitatis condicionem tenentes. Appellatio autem, quod est filius hominis, in quantum ex accidenti obvenit, in tantum difficile est ut et ipsa concurrat super nominis communionem. Ex accidenti enim proprio est, maxime cum causa non convenit eadem per quam deveniat in communionem. Atque adeo si et Christus Marcionis natus ex homine diceretur, tunc et ipse caperet appellationis communionem, et essent duo filii hominis, sicut et duo Christi et duo Iesus. Ergo cum appellatio propria est eius in quo habet causam, si et alii vindicetur in que est communio nominis, non etiam appellationis, suspecta iam fit communio nominis quoque in eo cui vindicatur sine causa communio appellationis, et sequitur ut unus idemque credatur qui et nominis et appellationis capacior invenitur, dum alter excluditur, qui non habet appellationis communionem, carens causa. Nec alius erit capacior utriusque quam qui prior, et nomen sortitus est Christi et appellationem filii hominis, lesus scilicet creatoris. Hic erat visus Babylonio regi in fornace cum martyribus suis quartus, tanquam filius hominis. Idem ipsi Danieli revelatus directo filius hominis veniens cum caeli nubibus iudex, sicut et scriptura demonstrat. Hoc dixi sufficere potuisse de nominatione prophetica circa filium hominis. Sed plus mihi scriptura confert, ipsius scilicet domini interpretatione. Nam cum Iudaei solummodo hominem eius intuentes, necdum et deum certi, qua dei quoque filium, merito retractarent non posse hominem delicta dimittere, sed deum solum, cur non secundum intentionem eorum de homine eis respondit habere eum potestatem dimittendi delicta, quando et filium hominis nominans hominem nominaret? nisi quia ideo ipsa voluit eos appellatione filii hominis ex instrumento Danielis repercutere, ut ostenderet deum et hominem qui delicta dimitteret; illum scilicet solum filium hominis apud Danielis prophetiam, consecutum iudicandi potestatem, ac per eam utique et dimittendi delicta (qui enim iudicat, et absolvit), ut scandalo isto discusso per scripturae recordationem facilius eum agnoscerent ipsum esse filium hominis ex ipsa peccatorum remissione. Denique nusquam adhuc professus est se filium hominis quam in isto loco primum in quo primum peccata dimisit, id est in quo primum iudicavit, dum absolvit. Ad haec quodcunque diversa pars fuerit argumentata quale sit dispice. Nam in illam necesse est amentiam tendat, ut et filium hominis defendat, ne mendacem eum faciat, et ex homine neget natum, ne filium virginis concedat. Quodsi et auctoritas divina et rerum natura et communis sapientia non admittunt insaniam haereticam, occasio est et hic interpellandi quam brevissime de substantia corporis adversus phantasmata Marcionis. Si natus ex homine est, ut filius hominis, corpus ex corpore est. Plane facilius invenias hominem natum cor non habere vel cerebrum, sicut ipsum Marcionem, quam corpus, ut Christum Marcionis. Atque adeo inspice cor Pontici aut cerebrum.

curo et paralyticus et quidem in coitus specto populus video enim inquam esaias populus sublimitas dominus et gloria deus quam sublimitas et quam gloria convalescite manus dimitto et genu dissolvo hic sum paralysis convalescite neque timeo non otiosus itero convalescite neque vanus subiungens neque timeo quoniam cum redintegratio membrum vis quoque repraesentatio polliceo exsurgo et tollo grabatus tuus simul et animus vigor ad non timeo qui dico sum quis dimitto pecco nisi solus deus habeo itaque iam et special medicina dispunctam prophetia et is qui medicina sum sequor pariter et dimissor delictum christus recognosco apud idem propheta quoniam inquam in multus dimitto delictum is et delictum noster ipse aufero nam et in prior ex ipse dominus persono etsi sum delictum vester tamquam roseus velut nix exalbo etsi tamquam coccinus velut lana exalbo in roseus sanguis ostendo propheta in coccinum dominus ut clarus etiam micheas de venia delictum quis deus quomodo tu eximens iniquitas et praetereo injustitia residuus haereditas tuus et non teneo in testimonium ira suus quia volo sum misericordem averto et misereo noster demergo delictum noster et demergo in profundo mare pecco noster sed et si nihil talis in christus sum praedico habeo hic benignitas exemplum in creator promittentia ego et in filius pater afficio video ninivitas scelus venio consequor ab creator ne dico tunc quoque ab christus quia ab primordius ago in pater nomen lego et nathan propheta agnoscenti david delinquo suus in uriam dico et dominus circumduco delinquo tuus et non morior proinde et achab rex maritus iezabel reus idololatriae et sanguis nabuthae venio mereo paenitentia nomen ionathan filius saulis resignati jejunium culpa deprecatio deleo quis de ipse populus retexam totiens delictum indulgeo restituo ab is scilicet deus qui malo misericordia quam sacrificium et peccator paenitentia quam mors prior sum igitur nego creator indulgeo aliquando delictum consequor sum ut ostendo neque in christus suus talis quis is praedicasse et ita probahis novus iste christus nosco scilicet benignitas si probo neque par creator neque praedico ab creator sed et pecco dimitto an is possum sum qui nego teneo et an is sum absolvers qui non sum etiam damnaris et an congruo is ignosco in qui nihil sum admitto alibi iam congredior malo admoneo quam retractaris de filius homo duplex sum noster praescriptio neque mentior possum christus ut sui filius homo pronuntio si non verus sum neque filius homo constituo qui non sum priuo ex homo vel pater vel mater atque ita discutio qui homo filius accipio debeo pater an mater si ex deus pater sum utique non sum ex homo si non et ex homo supersum ut ex homo sum mater si ex homo iam appareo quia ex virgo qui enim homo pater non do neque vir mater is deputo porro qui vir non deputo virgo sum ceterum due iam pater habeo deus et homo si non virgo sum mater habeo enim vir ut virgo non sum et habeo vir duo pater facio deus et homo is qui et deus et homo sum filius tal si fors castor aut herculis nativitas trado fabula si hic ita distinguo is sum si ex mater filius sum homo quia ex pater non sum ex mater autem virgo quia non ex pater homo hic sum christus esaias qui concepturam virgo praedico qui igitur ratio admitto filius homo marcion circumspicio non possum si pater homo nego deus filius si et deus herculis de fabula facio chri stum si mater tantus homo meus concedo si neque pater homo ergo nullus homo sum filius et necess sum mendacium admitto qui sui qui non sum dico unus possum angustia tuus subvenio si audeo aut deus tuus pater christus homo quoque cognominaris qui de aeone facio valentinus aut virgo homo nego qui neque valentinus quidem facio quis nunc si ipse titulus filius homo censeo christus apud danielis nonne sufficio ad probatio prophetici christus cos enim is sui appello qui in christus praedico creator sine dubius ipse sui praesto intellego in qui praedico nomen communio simplex si fors video possum et tamen neque christus neque iesus vocaris debeo defendo diversitas condicio teneo appellatio autem qui sum filius homo in quantus ex accido obvenio in tantus difficilis sum ut et ipse concurro super nomen communio ex accido enim proprius sum magnus cum causa non convenio idem per quam devenio in communio atque adeo si et christus marcio nascor ex homo dico tunc et ipse capio appellatio communio et sum duo filius homo sicut et duo christus et duo iesus ergo cum appellatio proprius sum is in quo habeo causa si et alius vindico in que sum communio nomen non etiam appellatio suspicio iam fio communio nomen quoque in is qui vindico sine causa communio appellatio et sequor ut unus idem credo qui et nomen et appellatio capax invenio dum alter excludo qui non habeo appellatio communio careo causa neque alius sum capax uterque quam qui prior et nomen sortior sum christus et appellatio filius homo lesus scilicet creator hic sum video babylonius rex in fornace cum martyribus suus quartus tamquam filius homo idem ipse danielis revelo dirigo filius homo venio cum caelum nubis iudex sicut et scribo demonstro hic dico sufficio possum de nominatio prophetica circa filius homo sed multus ego scribo confero ipse scilicet dominus interpretatio nam cum judaeus solummodo homo is intueor necdum et deus certus qui deus quoque filius mereo retracto non possum homo delictum dimitto sed deus solus cur non secundus intentio is de homo is respondeo habeo is potestas dimitto delictum quando et filius homo nomino homo nomino nisi quia ideo ipse volo is appellatio filius homo ex instrumentum danielis repercutere ut ostendo deus et homo qui delictum dimitto ille scilicet solus filius homo apud danielis prophetia consequor iudico potestas atque per is utique et dimitto delictum qui enim iudico et absolvo ut scandalo iste discutio per scribo recordatio facilis is agnosco ipse sum filius homo ex ipse peccator remissio denique nusquam adhuc profiteor sum sui filius homo quam in iste locus primus in quo primus pecco dimitto is sum in quo primus judico dum absolvo ad hic quicumque diverto pars sum argumentor qualis sum dispicio nam in ille necesse sum amentia tendo ut et filius homo defendo ne mendacem is facio et ex homo nego natus ne filius virgo concedo quodsi et auctoritas divino et res natura et communis sapientia non admitto insanio haereticam occasio sum et hic interpello quam brevis de substantia corpus adverro phantasma marcio si nascor ex homo sum ut filius homo corpus ex corpus sum planus facilis invenio homo natus cor non habeo vel cerebrum sicut ipse marcio quam corpus ut christus marcio atque adeo inspicio cor ponticus aut cerebrum


Ceterum si qua novum deum praedicans veteris dei legem cupiebat excludere, quare de deo quidem novo nihil praescribit, sed de vetere lege solummodo, nisi quoniam fide manente in creatorem sola lex eius concessare debebat? Ut et psalmus ille praecinuerat: Disrumpamus vincula a nobis eorum et abiciamus eorum iugum a nobis; ex quo scilicet tumultuatae sunt gentes et populi meditati sunt inania; astiterunt reges terrae et magistratus convenerunt in unum adversus dominum et adversus Christum eius. Et utique, si alius deus praedicaretur a Paulo, nulla disceptatio esset servandae legis necne, non pertinentis scilicet ad dominum novum et aemulum legis. Ipsa enim dei novitas atque diversitas abstulisset non modo quaestionem veteris et alienae legis, verum omnem eius mentionem. Sed hic erat totus status quaestionis, quod, cum idem deus legis in Christo praedicaretur, legi eius derogaretur. Stabat igitur fides semper in creatore et Christo eius, sed conversatio et disciplina nutabat. Nam et alii de idolothyto edendo, alii de mulierum velamento, alii de nuptiis vel repudiis, nonnulli et de spe resurrectionis disceptabant, de deo nemo. Nam si fuisset haec quoque quaestio disceptata, et ipsa apud apostolum inveniretur, vel quanto principalis. Quodsi post apostolorum tempora adulterium veritas passa est circa dei regulam, ergo iam apostolica traditio nihil passa est in tempore suo circa dei regulam, et non alia agnoscenda erit traditio apostolorum quam quae hodie apud ipsorum ecclesias editur. Nullam autem apostolici census ecclesiam invenias quae non in creatore christianizet. Aut si hae erunt a primordio corruptae, quae erunt integrae? nimirum adversariae creatoris? Exhibe ergo aliquam ex tuis apostolici census, et obduxeris. Igitur cum omnibus modis constet alium deum in regula sacramenti istius non fuisse a Christo usque ad Marcionem quam creatorem, satis iam et probatio nostra munita est, qua ostendimus notitiam dei haeretici ex evangelii et legis separatione coepisse, et definitio superior instructa est, non esse credendum deum quem homo de suis sensibus composuerit, nisi plane prophetes, id est non de suis sensibus. Quod si Marcion poterit dici, debebit etiam probari. Nihil retractare oportebat. Hoc enim cuneo veritatis omnis extruditur haeresis, cum Christus non alterius dei quam creatoris circumlator ostenditur.

ceterum si qui novus deus praedico veto deus lex cupio excludo quare de deus quidem novo nihil praescribo sed de veto lex solummodo nisi quoniam fides maneo in creator solus lex is concessaris debeo ut et psalmus ille praecinuerat disrumpo vinculum ab nos is et abicio is iugum ab nos ex quo scilicet tumultuatae sum gens et populus meditor sum inanis asto rex terra et magistratus convenio in unus adverro dominus et adverro christus is et utique si alius deus praedico ab paulus nullus disceptatio sum servo lex necne non pertineo scilicet ad dominus novus et aemulis lex ipse enim deus novitas atque diversitas aufero non modo quaestio veto et alienus lex verus omnis is mentio sed hic sum totus status quaestio qui cum idem deus lex in christus praedico lego is derogo sto igitur fides semper in creator et christus is sed conversatio et disciplina nuto nam et alius de idolothyto edo alius de mulier velamentum alius de nuptiae vel repudium nonnullus et de spes resurrectio discepto de deus nemo nam si sum hic quoque quaestio discepto et ipse apud apostolus invenio vel quantus principal quodsi post apostolus tempus adulterium vereor patior sum circa deus regula ergo iam apostolicus traditio nihil patior sum in tempus suus circa deus regula et non alius agnosco sum traditio apostolus quam qui hodie apud ipse ecclesia edo nullus autem apostolici census ecclesia invenio qui non in creator christianizet aut si hic sum ab primordius corrumpo qui sum integer nimirum adversarius creator exhibeo ergo aliqui ex tuus apostolici census et obduco igitur cum omnis modus consto alius deus in regula sacramentum iste non sum ab christus usque ad marcio quam creator satis iam et probatio noster munio sum qui ostendo notitia deus haeretici ex evangelium et lex separatio coepio et definitio superus instruo sum non sum credo deus qui homo de suus sensus compono nisi planus prophetes is sum non de suus sensus qui si marcion possum dico debeo etiam probaris nihil retractaris oportet hic enim cuneus veritas omnis extrudo haeresis cum christus non alter deus quam creator circumlator ostendo


Huic expeditissimae probationi defensio quoque a nobis necessaria est adversus obstrepitacula diversae partis. Aiunt enim Marcionem non tam innovasse regulam separatione legis et evangelii quam retro adulteratam recurasse. O Christe, patientissime domine, qui tot annis interversionem praedicationis tui sustinuisti, donec scilicet tibi Marcion subveniret! Nam et ipsum Petrum ceterosque, columnas apostolatus, a Paulo reprehensos opponunt quod non recto pede incederent ad evangelii veritatem , ab illo certe Paulo qui adhuc in gratia rudis, trepidans denique ne in vacuum cucurrisset aut curreret, tunc primum cum antecessoribus apostolis conferebat. Igitur si ferventer adhuc, ut neophytus, adversus Iudaismum aliquid in conversatione reprehendendum existimavit, passivum scilicet convictum, postmodum et ipse usu omnibus omnia futurus, ut omnes lucraretur, Iudaeis quasi Iudaeus, et eis qui sub lege tanquam in lege, tu illam solius conversationis, placiturae postea accusatori suo, reprehensionem suspectam vis haberi etiam de praedicationis erga deum praevaricatione. Atquin de praedicationis unitate, quod supra legimus, dextras iunxerant, et ipsa officii distributione de evangelii societate condixerant, sicut et alibi. Sive ego, inquit, sive illi, sic praedicamus. Sed et si quosdam falsos fratres irrepsisse descripsit, qui vellent Galatas ad aliud evangelium transferre, ipse demonstrat adulterium illud evangelii non ad alterius dei et Christi fidem transferendam, sed ad disciplinam legis conservandam habuisse intentionem, deprehendens scilicet illos circumcisionem vindicantes et observantes tempora et dies et menses et annos Iudaicarum caeremoniarum, quas iam exclusas agnovisse debuerant, secundum innovatam dispositionem creatoris olim de hoc ipso praedicantis per prophetas suos. Ut per Esaiam, Vetera transierunt, inquit, ecce nova, quae ego nunc facio; et alibi, Et disponam testamentum, non quale disposui ad patres vestros, cum illos eduxissem de terra Aegypti. Sic et per Hieremiam, Renovate vobis novamen novum, et circumcidimini deo vestro, et circumcidimini praeputia cordis vestri. Hanc ergo circumcisionem iam sistens apostolus et hoc novamen illas quoque vetustates caeremoniarum dissuadebat, de quibus idem conditor earum quandoque cessaturis profitebatur, per Osee, Et avertam omnes iocunditates eius et dies festos eius et neomenias et sabbata et omnes caeremonias eius. Sic enim per Esaiam, Neomenias vestras et sabbata et diem magnum non sustineo, ferias et ieiunium et dies festos vestros odit anima mea. Quod si et creator omnia haec iam pridem recusaverat, et apostolus ea iam recusanda pronuntiabat, ipsa apostoli sententia consentanea decretis creatoris probat non alium deum ab apostolo praedicatum quam cuius decreta cupiebat iam agnosci, falsos et apostolos et fratres notans in hac causa, qui evangelium Christi creatoris transferrent a novitate praenuntiata a creatore ad vetustatem recusatam a creatore.

hic expeditissimae probatio defensio quoque ab nos necessarius sum adverro obstrepitacula diverto pars aio enim marcio non tam innovasse regula separatio lex et evangelium quam retro adultero recurasse o christus patior dominus qui tot annus interversio praedicatio tuus sustineo donec scilicet tu marcion subvenio nam et ipse petrum ceter columna apostolatus ab paulus reprehendo oppono qui non recingo pes incedo ad evangelium veritas ab ille certus paulus qui adhuc in gratia rudis trepido denique ne in vacuus curro aut curro tunc primus cum antecessor apostolus confero igitur si ferventer adhuc ut neophytus adverro iudaismum aliquis in conversatio reprehendo existimo passivus scilicet convinco postmodum et ipse usus omnis omnis sum ut omnis lucror judaeus quasi judaeus et is qui sub lex tamquam in lex tu ille solus conversatio placeo postea accusator suus reprehensio suspicio volo habeo etiam de praedicatio erga deus praevaricatio atqui de praedicatio unitas qui supra lego dexter jungo et ipse officium distributio de evangelium societas condico sicut et alibi sive ego inquam sive ille sic praedico sed et si quidam falsus frater irrepo describo qui volo galatae ad alius evangelium transfero ipse demonstro adulterium ille evangelium non ad alter deus et christus fides transfero sed ad disciplina lex conservo habeo intentio deprehendens scilicet ille circumcisio vindicantes et observo tempus et dies et mensis et annus iudaicaris caeremoniaris qui iam exclusas anosco debeo secundus innovatam dispositio creator olim de hic ipse praedico per propheta suus ut per esaias vetero transeo inquam ecce novo qui ego nunc facio et alibi et dispono testamentum non qualis dispono ad pater vester cum ille eduxissem de terra aegyptius sic et per hieremias renovo tu novamen novus et circumcido deus vester et circumcido praeputium chordus vester hic ergo circumcisio iam sisto apostolus et hic novamen ille quoque vetustas caeremoniaris dissuadebat de qui idem conditor is quandoque cessaturis profiteor per osee et averto omnis iocunditas is et dies festus is et neomenia et sabbata et omnis caeremonias is sic enim per esaias neomenia vester et sabbata et dies magnus non sustineo ferio et ieiunium et dies festus vester odi anima meus qui si et creator omnis hic iam pridem recuso et apostolus is iam recuso pronuntio ipse apostolus sententia consentaneus decretum creator probo non alius deus ab apostolus praedico quam qui decretum cupio iam agnosco falsus et apostolus et frater noto in hic causa qui evangelium christus creator transfero ab novitas praenuntiata ab creator ad vetustas recusatam ab creator


Quaestionem rursus de curatione sabbato facta quomodo discussit? Unusquisque vestrum sabbatis non solvit asinum aut bovem suum a praesepi et ducit ad potum? Ergo secundum condicionem legis operatus legem confirmavit, non dissolvit, iubentem nullum opus fieri nisi quod fieret omni animae, quanto potius humanae? Parabolarum congruentiam ubique recognoscor exigere. Simile est regnum dei, inquit, grano sinapis, quod accepit homo et seminavit in horto suo. Quis in persona hominis intellegendus? Utique Christus, quia, licet Marcionis, filius hominis est dictus, qui accepit a patre semen regni, sermonem scilicet evangelii, et seminavit in horto suo, utique in mundo, puta nunc in homine. Sed cum in suo horto dixerit, nec mundus autem nec homo illius sit, sed creatoris, ergo qui in suum seminarit creator ostenditur. Aut si, ut hunc laqueum evadant, converterint hominis personam a Christo in hominem accipientem semen regni et seminantem in horto cordis sui, nec ipsa materia alii conveniet quam creatori. Quale est enim ut sit lenissimi dei regnum quod etiam iudicii fervor lacrimosa austeritate subsequitur? De sequenti plane simili- tudine vereor ne forte ulterius dei regno portendat. Fermento enim comparavit illud, non azymis, quae familiariora sunt creatori. Congruit et haec coniectura mendicantibus argumenta. Itaque et ego vanitatem vanitate depellam, fermentationem quoque congruere dicens regno creatoris, quia post illam clibanus vel furnus gehenae sequatur. Quotiens adhuc se indicem ostendit et in iudice creatorem? Quotiens utique eiecit et damnat reiciendo? Sicut hic quoque, Cum surrexerit, inquit, pater familiae; et cluserit ostium; utique excindendis iniquis. Quibus pulsantibus respondebit, Nescio unde sitis, et rursus enumerantibus quod coram illo ederint et biberint et in plateis eorum docuerit, adiciet, Recedite a me omnes operarii iniquitatis: illic erit fletus et frendor dentium. Ubi? foris scilicet, ubi erunt exclusi, ostio cluso ab eo. Ergo erit poena a quo fit exclusio in poenam, cum videbunt iustos introeuntes in regnum dei, se vero detineri foris. A quo? Si a creatore, quis erit ergo intus recipiens iustos in regnum? Deus bonus. Quid ergo illuc creatori, ut foris detineat in poenam quos adversarius eius exclusit, suscipiendos a se, si utique, magis in adversarii bilem? Sed et ille exclusurus iniquos sciat utique creatorem illos detenturum in poenam aut non sciat oportet. Ergo aut nolente eo detinebuntur, et minor est illo qui detinet, cedens ei nolens, aut si vult ita fieri, ipse ita faciendum iudicavit, et non erit melior creatore ipse auctor infamiae creatoris. Haec si nulla ratione consistunt, ut alius punire, alius liberare credatur, unius erit tam iudicium quam et regnum, et dum unius est utrumque, qui et indicat creatoris est.

quaestio rursus de curatio sabbatum facio quomodo discutio unusquisque vester sabbata non solvo asinus aut bos suus ab praesaepe et duco ad potus ergo secundus condicio lex opero lex confirmo non dissolvo jubeo nullus opus fio nisi qui fio omnis anima quantus potis humanus parabolaris congruentia ubique recognoscor exigo similis sum regnum deus inquam granum sinapis qui accipio homo et semino in horto suus quis in persono homo intellego utique christus quia licet marcio filius homo sum dico qui accipio ab pater semen regnum sermo scilicet evangelium et semino in horto suus utique in mundus puto nunc in homo sed cum in suus horto dico neque mundus autem neque homo ille sum sed creator ergo qui in suus seminarit creator ostendo aut si ut hic laqueus evado converto homo persona ab christus in homo accipio semen regnum et seminantem in horto chordus suus neque ipse materia alius convenio quam creator qual sum enim ut sum lenis deus regnum qui etiam iudicium fervo lacrimosus austeritas subsequor de sequor planus similis tudo vereor ne fors ultra deus regnum portendo fermento enim comparo ille non azymus qui familiaris sum creator congruo et hic conicio mendico argumentum itaque et ego vanitas vanitas depellam fermentatio quoque congruo dico regnum creator quia post ille clibanus vel furnus gehenae sequor quotiens adhuc sui index ostendo et in iudex creator quotiens utique eicio et damno reicio sicut hic quoque cos surgo inquam pater familia et cluserit ostium utique excindendis iniquus qui pulso respondeo nescio unde sum et rursus enumerantibus qui coram ille edo et bibo et in platea is doceo adicio recedo ab ego omnis operarius iniquitas illic sum fletus et frendor dens ubius foris scilicet ubi sum excludo ostium cludo ab is ergo sum poena ab quo fio exclusio in poena cum video iustus introeuntes in regnum deus sui verus detineo foris ab quo si ab creator quis sum ergo intus recipio iustus in regnum deus bonus quis ergo illic creator ut foris detineo in poena qui adversarius is excludo suscipio ab sui si utique magis in adversarius bilis sed et ille exclusurus iniquus scio utique creator ille detenturum in poena aut non scio oportet ergo aut nolo is detinebuntur et paruus sum ille qui detineo cedo is nolo aut si volo ita fio ipse ita facio judico et non sum bonus creator ipse auctor infamia creator hic si nullus ratio consisto ut alius punio alius liberaris credo unus sum tam iudicium quam et regnum et dum unus sum uterque qui et indico creator sum


Sed deus sicut aeternus et rationalis, ita opinor et perfectus in omnibus. Eritis enim perfecti, quemadmodum pater vester, qui in caelis est. Exhibe perfectam quoque bonitatem eius. Etsi de imperfecta satis constat, quae neque naturalis invenitur neque rationalis, nunc et alio ordine traducetur; nec iam imperfecta, immo et defecta, exigua et exhausta, minor numero materiarum suarum, quae non in omnibus exhibetur. Non enim omnes salvi fiunt, sed pauciores omnibus et Iudaeis et Christianis creatoris. Pluribus vero pereuntibus quomodo perfecta defenditur bonitas ex maiore parte cessatrix, paucis aliqua, pluribus nulla, cedens perditioni, partiaria exitii? Quodsi plures salvi non erunt, erit iam non bonitas, sed malitia perfectior. Sicut enim bonitatis operatio est, quae facit salvos, ita malignitatis, quae non facit salvos. Magis autem non faciens salvos dum paucos facit, perfectior erit in non iuvando quam iuvando. Non poteris et in creatorem referre bonitatem, in omnes defectionem. Quem enim iudicem tenes, dispensatorem, si forte, bonitatis ostendis intellegendum, non profusorem, quod deo tuo vindicas. Usque adeo hac sola eum praefers bonitate creatori quam si solam profitetur et totam, nulli deesse debuerat. Sed nolo iam de parte maiore pereuntium imperfectum bonitatis arguere deum Marcionis. Sufficit ipsos quos salvos facit imperfectae salutis inventos imperfectam bonitatem eius ostendere, scilicet anima tenus salvos, carne deperditos, quae apud illum non resurgit. Unde haec dimidiatio salutis, nisi ex defectione bonitatis? Quid erat perfectae bonitatis quam totum hominem redigere in salutem, totum damnatum a creatore, totum a deo optimo allectum? Quod sciam, et caro tinguitur apud illum, et caro de nuptiis tollitur, et caro in confessione nominis desaevitur. Sed etsi carni delicta reputantur, praecedit animae reatus, et culpae principatus animae potius adscribendus, cui caro ministri nomine occurrit. Carens denique anima caro hactenus peccat. Ita et in hoc iniusta bonitas et sic quoque imperfecta, innocentiorem substantiam relinquens in exitium, obsequio, non arbitrio, delinquentem; cuius Christus etsi non induit veritatem, ut tuae haeresi visum est, imaginem tamen eius subire dignatus est. Ipso, quod mentitus est illam, aliquid ei debuit debuisse. Quid est autem homo aliud quam caro, siquidem nomen hominis materia corporalis, non animalis, ab auctore sortita est? Et fecit hominem deus, inquit, limum de terra, non animam; anima enim de afflatu: et factus est homo in animam vivam; quid? utique qui de limo: et posuit deus hominem in paradiso; quod finxit, non quod flavit; qui caro nunc, non qui anima. Itaque si ita est, quo ore contendes perfectum bonitatis titulum, quae non iam a partitione speciali hominis liberandi defecit, sed a proprietate generali? Si plena est gratia et solida misericordia quae soli animae salutaris est, plus praestat haec vita, qua toti et integri fruimur. Ceterum ex parte resurgere multari erit, non liberari. Erat et illud perfectae bonitatis, ut homo liberatus in fidem dei optimi statim eximeretur de domicilio atque dominatu dei saevi. At nunc et febricitas, o Marcionita, et ceteros tribulos et spinas dolor carnis tuae tibi edit, nec fulminibus tantum aut bellis et pestibus aliisque plagis creatoris, sed et scorpiis eius obiectus. In quo te putas liberatum de regno eius, cuius te muscae adhuc calcant? Si de futuro erutus es, cur non et de praesenti, ut perfecte? Alia est nostra condicio apud auctorem, apud iudicem, apud offensum principem generis. Tu tantummodo bonum deum praefers. Non potes autem perfecte bonum ostendere a quo non perfecte liberaris.

sed deus sicut aeternus et rational ita opinor et perficio in omnis sum enim perficio quemadmodum pater vester qui in caelis sum exhibeo perficio quoque bonitas is etsi de imperfectus satis consto qui neque natural invenio neque rational nunc et alius ordo traducetur neque iam imperfectus immo et deficio exiguus et exhaurio paruus numerus materiaris suus qui non in omnis exhibeo non enim omnis salvus fio sed paucus omnis et judaeus et christianus creator multus verus pereo quomodo perficio defendo bonitas ex magnus pars cessatrix paucus aliqui multus nullus cedo perditio partiaria exitium quodsi multus salvus non sum sum iam non bonitas sed malitia perficio sicut enim bonitas operatio sum qui facio salvus ita malignitas qui non facio salvus magis autem non facio salvus dum paucus facio perficio sum in non juvo quam juvo non possum et in creator refero bonitas in omnis defectio qui enim judico teneo dispensator si fors bonitas ostendo intellego non profusor qui deus tuus vindico usque adeo hic solus is praefero bonitas creator quam si solus profiteor et totus nullus desum debeo sed nolo iam de pars magnus pereo imperfectus bonitas arguo deus marcio sufficio ipse qui salvus facio imperfectus salus invenio imperfectus bonitas is ostendo scilicet anima tenus salvus carnis deperditos qui apud ille non resurgo unde hic dimidiatio salus nisi ex defectio bonitas quis sum perficio bonitas quam totus homo redigo in salus totus damno ab creator totus ab deus bonus allicio qui scio et carus tinguitur apud ille et carus de nuptiae tollo et carus in confessio nomen desaevitur sed etsi caro delictum reputo praecedo anima reatus et culpa principatus anima potis adscribendus qui carus minister nomen occurro careo denique anima carus hactenus pecco ita et in hic iniustus bonitas et sic quoque imperfectus innocens substantia relinquo in exitium obsequium non arbitrium delinquentem qui christus etsi non induo veritas ut tuus haeresis video sum imago tamen is subeo dignor sum ipse qui mentior sum ille aliquis is debeo debeo quis sum autem homo alius quam carus siquidem nomen homo materia corporal non animal ab auctor sortio sum et facio homo deus inquam limus de terra non anima anima enim de afflo et facio sum homo in anima vivo quis utique qui de limus et pono deus homo in paradisus qui fingo non qui flo qui carus nunc non qui anima itaque si ita sum quo os contendo perficio bonitas titulis qui non iam ab partitio special homo libero deficio sed ab proprietas general si plenus sum gratia et solidus misericordia qui solus anima salutaris sum multus praesto hic vito qui totus et integer fruor ceterum ex pars resurgo multo sum non liberaris sum et ille perficio bonitas ut homo libero in fides deus bonus statim eximo de domicilium atque dominor deus saevus at nunc et febricitas o marcionita et ceterus tribulus et spina dolor caro tuus tu edo neque fulmen tantus aut bellum et pestis alius plaga creator sed et scorpius is objectus in quo tu puto libero de regnum is qui tu musca adhuc calceo si de sum eruo sum cur non et de praesens ut perficio alius sum noster condicio apud auctor apud judico apud offendo princeps genus tu tantummodo bonus deus praefero non possum autem perficio bonus ostendo ab quo non perficio liberaris


Oi. n constitit de nominum proprietate deberi illam qui prior et Christum suum in homines annuntiaret et Iesum transnominaret. Constabit itaque et de impudentia eius qui multos dicat venturos in nomine ipsius, quod non sit ipsius, si non Christus et Iesus creatoris est, ad quem proprietas nominum pertinet, amplius et prohibeat eos recipi quorum et ipse par sit, ut qui proinde in nomine venit alieno, si non ipsius erat a mendacio nominis praevenire discipulos, qui per proprietatem nominis possidebat veritatem eius. Venient denique illi dicentes, Ego sum Christus. Recipies cos, qui consimilem recepisti. Et hic enim in nomine suo venit. Quid nunc, quod et ipse veniet nominum dominus Christus et Iesus creatoris? Reicies illum? Et quam iniquum, quam iniustum et optimo deo indignum, ut non recipias eum in nomine suo venientem, qui alium in nomine eius recepisti! Videamus et quae signa temporibus imponat. Bella, opinor, et regnum super reguum, et gentem super gentem, et pestem, et fames terraeque motus, et formidines, et prodigia de caelo, quae omnia severo et atroci deo congruunt. Haec cum adicit etiam oportere firei, quem se praestat? destructorem an probatorem creatoris? Cuius dispo- sitiones confirmat impleri oportere, quas ut optimus tam tristes quam atroces abstulisset potius quam constituisset, si non ipsius fuissent. Ante haec autem persecutiones eis praedicat et passiones venturas, in martyrium utique et in salutem. Accipe praedicatum in Zacharia: Dominus, inquit, omnipotens proteget eos, et consument illos et lapidabunt lapidibus fundae et bibent sanguinem illorum velut vinum et replebunt pateras quasi altaris, et salvos eos faciet dominus illo die velut oves, populum suum, quia lapides sancti volutant. Et ne putes haec in passiones praedicari, quae illos tot bellorum nomine ab allophylis manebant, respice ad species. Nemo in praedicatione bellorum legitimis armis debellandorum lapidationem enumerat popularibus coetibus magis et inermi tumultui familiarem. Nemo tanta in bello sanguinis flumina paterarum capacitate metitur, aut unius altaris cruentationi adaequat. Nemo oves appellat eos qui in bello armati et ipsi ex eadem feritate certantes cadunt, sed qui in sua proprietate atque patientia dedentes potius semetipsos quam vindicantes trucidantur. Denique, Quia lapides, inquit, sancti volutant, non quia milites pugnant. Lapides enim sunt et fundamenta, super quae nos aedificamur, extructi, secundum Paulum, super fundamentum apostolorum, qui lapides sancti oppositi omnium offensui volutabant. Et hic igitur ipse vetat cogitari quid responderi oporteat apud tribunalia, qui et Balaam quod non cogitaverat, immo contra quam cogitaverat, suggessit, et Moysi causato linguae tarditatem os repromisit. Et sapientiam ipsam, cui nemo resisteret, per Esaiam demonstravit: Hic dicet, Ego dei sum, et clamabit in nomine Iacob, et alius inscribetur in nomine Israelis. Quid enim sapientius et incontradicibilius confessione simplici et exserta in martyris nomine cum deo invalescentis, quod est interpretatio Israelis? Nec mirum si is cohibuit praecogitationem qui et ipse a patre excepit pronuntiandi tempestive subministrationem: Dominus mihi dat linguam disciplinae, quando debeam proferre sermonem; nisi Marcion Christum non subiectum patri infert. A proximis quoque persecutiones et nominis ex odio utique blasphemiam praedicatam non debeo rursus ostendere. Sed per tolerantiam, inquit, salvos facietis vosmetipsos, de qua scilicet psalmus, Tolerantia, inquit, iustorum non periet in finem. Quia et alibi: Honorabilis mors iustorum; ex tolerantia sine dubio, quia et Zacharias: Corona autem erit eis qui toleraverint. Sed ne audeas argumentari apostolos ut alterius dei praecones a Iudaeis vexatos, memento prophotas quoque eadem a Iudaeis passos tamen non alterius dei apostolos fuisse quam creatoris. Sed monstrato dehinc tempore excidii, cum coepisset vallari exercitibus Hierusalem, signa iam ultimi finis enarrat, solis et lunae siderumque prodigia, et in terra angustias nationum obstupescentium velut a sonitu maris fluctuantis pro expectatione imminentium orbi malorum. Quod et ipsae vires caelorum concuti habeant, accipe Ioelem: Et dabo prodigia in caelo, et in terra sanguinem et ignem et fumi vaporem: sol convertetur in tenebras et in sanguinem luna, priusquam adveniat dies magnus et illustris domini. lIabes et Abacuc: Fluminibus disrumpetur terra, videbunt te, et parturient populi: disperges aquas gressu; dedit abyssus sonum suum, sublinitas timoris eius elata est: sol et luna constitit in suo ordine, in lucem coruscationes tuae ibunt, in fulgorem fulgur scutum tuum: in comminatione tua diminues terram, et in indignatione tua depones naliones. Conveniunt, opinor, et domini pronuntiationes et prophetarum de concussionibus mundi et orbis elementorum et nationum. Post haec quid dominus? Et tunc videbunt filium hominis venientem de caelis cum plurima virtute, Cum autem haec fient, erigetis vos, et levabitis capita, quoniam appropinquavit redemptio vestra, in tempore scilicet regni, de quo subiecta erit ipsa parabola. Si et vos cum videritis omnia haec fieri, scitote appropinquasse regnum dei. Hic erit dies magnus domini et illustris venientis de caelis filii hominis, secundum Danielem: Ecce cum caeli nubibus tanquam filius hominis adveniens et cotera. Et data est illi regia potestas, quam in parabola postulaturus exierat, relicta pecunia servis, qua feneraretur, et universae nationes, quas promiserat ei in psalmo pater: Postula de me, et dabo tibi gentes haereditatem tuam: Et gloria omnis serviens illi, et potestas eius aeterna, quae non auferetur, et regnum eius, quod non corrumpetur, quia nec morientur in illo, nec nubent, sed erunt sicut angeli, De eodem adventu filii hominis et fructu eius apud Abacuc: Existi in salntem populi tui ad salvos faciendos Christos tuos; erecturos scilicet se et capita levaturos in tempore regni redemptos. Igitur cum et haec quae sunt promissionum proinde conveniant sicut et illa quae sunt concussionum, ex consonantia propheticarum et dominicarum pronuntiationum, nullam hic poteris interstruere distinctionem, ut concussiones quidem referas ad creatorem, saevitiae scilicet deum, quas nec sinere, nedum expectare deberet deus optimus, promissiones vero deo optimo deputes, quas creator ignorans illum non prophetasset. Aut si suas prophetavit, non distantes a promissionibus Christi, par erit in libertate optimo deo, nec plus videbitur a Christo tuo repromitti quam a meo filio hominis. Ipsum decursum scripturae evangelicae ab interrogatione discipulorum usque ad parabolam fici ita invenies contextu sensus filio hominis hinc atque illinc adhaerere ut in illum compingat et tristia et laeta et concussiones et promissiones, nec possis separare ab illo alteram partem. Unius enim lilii hominis adventu constituto inter duos exitus concussionum et promissionum necesse est ad unum pertineant filium hominis et incommoda nationum et vota sanctorum, qui ita positus est in medio ut communis exitibus ambobus, alterum conclusurus adventu auo, id est incommoda nationum, alterum incipiens, id est vota sanctorum, ut, sive mei Christi concesseris adventum filii hominis, quo mala imminentia ei deputes quae adventum eius antecedunt, cogaris etiam bona ei adscribere quae ab adventu eius oriuntur, sive tui malueris, quo bona ei adscribas quae ab adventu eius oriuntur, cogaris mala quoque ei deputare quae adventum eius antecedunt. Tam enim mala cobserent adventui filii hominis antecedendo quam et bona subsequendo. Quaere igitur quem ex duobus Christis constituas in persona unius filii hominis in quam utraque dispositio referatur. Aut et creatorem optimum aut et deum tuum asperum dedisti natura. In summa ipsius parabolae considera exemplum. Aspice ficum et arbores omnes, cum fructum protulerint, intellegunt homines aestatem appropinquasse, sic et vos cum videritis haec fieri, scitote in proximo esse regnum dei. Si enim fructificationes arbuscularum signum aestivo tempori praestant, antecedendo illud, proinde conflictationes orbis signum praenotant regni, praecedendo illud. Omne autem signum eius est cuius est res cuius est signum, et omni rei ab eo imponitur signum cuius est res. Ita si conflictationes signa sunt regni, sicut fructificationes sestatis, ergo et regnum creatoris est, cuius conflictationes deputantur quae signa sunt regni. Praemiserat oportere haec fieri tam atrocia, tam dira, deus optimus, certe a prophetis et a lege praedicate; adeo legem et prophetas non destruebat, cum quae praedicaverant confirmat perfici oportere. Adhuc ingerit non transiturum caelum ac terram, nisi omnia peragantur. Quaenam ista? Si quae a creatore sunt, merito sustinebunt elementa domini sui ordinem expungi, si quae a deo optimo, nescio an sustineat caelum et terra perfici quae aemulus statuit. Hoc si patietur creator, zelotes deus non est. Transeat age nunc terra et caelum. Sic enim dominus eorum destinavit, dum verbum eius maneat in aevum. Sic enim et Esaias praenuntiavit. Admoneantur et discipuli, ne quando graventur corda eorum crapula et ebrietate et saecularibus curis, et insistat eis repentinus dies ille velut laqueus, utique oblitis deum ex plenitudine et cogitatione mundi. Moysi erit admonitio. Adeo is liberabit a laqueo diei illius qui hanc admonitionem retro intulit. Erant et loca alia apud Hierusalem ad docendum, erant et extra Hierusalem ad secedendum. Sed enim per diem in templo docebat, ut qui per Osee praedixerat: In templo meo me invenerunt, et illic disputatum est ad eos. Ad noctem vero in elaeonem secedebat. Sic enim Zacharias demonstrarat: Et stabunt pedes eius in monte elaeone. Erant horae quoque auditorio competentes. Diluculo conveniendum erat, qui per Esaiam cum dixisset, Dominus dat mihi linguam disciplinae, adiecit, Apposuit mihi mane aurem ad audiendum. Si hoc est prophetias dissolvere, quid erit adimplere?

oi n consto de nomen proprietas debeo ille qui prior et christus suus in homo annuntiaret et iesus transnominaret consto itaque et de impudens is qui multus dico venio in nomen ipse qui non sum ipse si non christus et iesus creator sum ad qui proprietas nomen pertineo amplus et prohibeo is recipio qui et ipse par sum ut qui proinde in nomen venio alienus si non ipse sum ab mendacium nomen praevenio discipulus qui per proprietas nomen possideo veritas is venio denique ille dico ego sum christus recipio cos qui consimilis recipio et hic enim in nomen suus venio quis nunc qui et ipse venio nomen dominus christus et iesus creator reicio ille et quam iniquus quam iniustus et bonus deus indignus ut non recipio is in nomen suus venio qui alius in nomen is recipio video et qui signum tempus impono bellum opinor et regnum super reguum et gens super gens et pestis et fames terra moueo et formido et prodigium de caelum qui omnis sero et atrox deus congruo hic cum adicio etiam oportet firei qui sui praesto destructor an probator creator qui dispo sitio confirmo impleo oportet qui ut bonus tam tristis quam atrox aufero potis quam constituo si non ipse sum ante hic autem persecutio is praedico et passio venio in martyrium utique et in salus accipio praedico in zacharia dominus inquam omnipotens protego is et consumo ille et lapido lapis funda et bibo sanguis ille velut vinum et replebunt patera quasi altar et salvus is facio dominus ille dies velut ovo populus suus quia lapis sanctus voluto et ne puto hic in passio praedicaris qui ille tot bellum nomen ab allophylis maneo respicio ad species nemo in praedicatio bellum legitimus arma debellandorum lapidatio enumero popularis coitus magis et inermis tumultui familiaris nemo tantus in bellum sanguis flumen pateraris capacitas metior aut unus altar cruentatio adaequo nemo ovo appello is qui in bellum armatus et ipse ex idem feritas certo cado sed qui in suus proprietas atque patientia dedo potis semetipsos quam vindicantes trucido denique quia lapis inquam sanctus voluto non quia miles pugno lapis enim sum et fundamentum super qui nos aedificamur extructi secundus paulis super fundamentum apostolus qui lapis sanctus oppono omnis offensus volutabant et hic igitur ipse veto cogito quis respondeo oportet apud tribunalia qui et balaam qui non cogito immo contra quam cogito suggero et moysi causato lingua tarditas os repromitto et sapientia ipse qui nemo resisto per esaias demonstro hic dico ego deus sum et clamo in nomen jacob et alius inscribetur in nomen israelis quis enim sapio et incontradicibilius confessio simplex et exsero in martyris nomen cum deus invalescentis qui sum interpretatio israelis neque mirus si is cohibeo praecogitatio qui et ipse ab pater excipio pronuntio tempestivus subministratio dominus ego do lingua disciplina quando debeo profero sermo nisi marcion christus non subicio pater infero ab propior quoque persecutio et nomen ex odium utique blasphemia praedico non debeo rursus ostendo sed per tolerantia inquam salvus facio vosmetipsos de qui scilicet psalmus tolero inquam iustor non periet in finis quia et alibi honorabilis mors iustor ex tolero sine dubius quia et zacharias corone autem sum is qui toleraverint sed ne audeo argumentaris apostolus ut alter deus praeco ab judaeus vexo memento prophotas quoque idem ab judaeus patior tamen non alter deus apostolus sum quam creator sed monstro dehinc tempus excidium cum coepio vallaris exercitus hierusal signum iam ulter finis enarro sol et luna sidus prodigium et in terra angustiae natio obstupescentium velut ab sonitus mare fluctuo pro expectatio immineo orbus malus qui et ipse vireo caelum concutio habeo accipio ioelis et do prodigium in caelum et in terra sanguis et ignis et fumus vaporo sol converto in tenebrae et in sanguis luna priusquam advenio dies magnus et illustris dominus liabes et abacuc flumen disrumpo terra video tu et parturio populus dispergo aqua gradior do abyssus sonus suus sublinitas timor is effero sum sol et luna consto in suus ordo in lux coruscatio tuus eo in fulgor fulgur scutum tuus in comminatio tuus diminues terra et in indignatio tuus depono nalio convenio opinor et dominus pronuntiatio et propheta de concussio mundus et orbis elementor et natio post hic quis dominus et tunc video filius homo venio de caelis cum multus virtus cos autem hic fio erigo tu et levo caput quoniam appropinquo redemptio vester in tempus scilicet regnum de quo subiectum sum ipse parabola si et tu cum video omnis hic fio scio appropinquasse regnum deus hic sum dies magnus dominus et illustris venio de caelis filius homo secundus danielis ecce cum caelum nubis tamquam filius homo advenio et cotera et do sum ille regius potestas quam in parabola postulo exeo relinquo pecunia servio qui feneraretur et universus natio qui promitto is in psalmus pater postulo de ego et do tu gens haereditas tuus et gloria omnis servio ille et potestas is aeternus qui non aufero et regnum is qui non corrumpo quia neque morior in ille neque nubo sed sum sicut angelus de idem advenio filius homo et fructus is apud abacuc exeo in salntem populus tuus ad salvus facio christos tuus erecturos scilicet sui et caput levaturos in tempus regnum reemo igitur cum et hic qui sum promissio proinde convenio sicut et ille qui sum concussio ex consono propheticaris et dominicaris pronuntiatio nullus hic possum interstruere distinctio ut concussio quidem refero ad creator saevitia scilicet deus qui neque sino nedum expecto debeo deus bonus promissio verus deus bonus deputo qui creator ignoro ille non prophetasset aut si suus prophetavit non disto ab promissio christus par sum in libertas bonus deus neque multus video ab christus tuus repromitto quam ab meus filius homo ipse decurro scribo evangelicae ab interrogatio discipulus usque ad parabola fici ita invenio contexo sensus filius homo hinc atque illinc adhaereo ut in ille compingat et tristis et laetus et concussio et promissio neque possum separaris ab ille alter pars unus enim lilium homo advenio constituo inter duo exitus concussio et promissio necesse sum ad unus pertineo filius homo et incommodus natio et veto sancio qui ita pono sum in medium ut communis exitus ambo alter conclusurus advenio auus is sum incommodus natio alter incipio is sum veto sancio ut sive meus christus concedo advenio filius homo quo malus immineo is deputo qui advenio is antecedo cogaris etiam bonus is adscribo qui ab advenio is orior sive tuus malo quo bonus is adscribas qui ab advenio is orior cogaris malus quoque is deputaris qui advenio is antecedo tam enim malus cobserent adventus filius homo antecedo quam et bonus subsequendo quaero igitur qui ex duo christis constituo in persono unus filius homo in quam uter dispositio refero aut et creator bonus aut et deus tuus asperum do natura in summus ipse parabola considero exemplum aspicio ficus et arbor omnis cum fructus profero intellego homo aestas appropinquasse sic et tu cum video hic fio scio in propior sum regnum deus si enim fructificatio arbuscularis signum aestivus tempus praesto antecedo ille proinde conflictatio orbis signum praenotant regnum praecedendo ille omnis autem signum is sum qui sum res qui sum signum et omnis res ab is impono signum qui sum res ita si conflictatio signum sum regnum sicut fructificatio sestas ergo et regnum creator sum qui conflictatio deputo qui signum sum regnum praemitto oportet hic fio tam atrocia tam dirus deus bonus certus ab propheta et ab lex praedico adeo lex et propheta non destruo cum qui praedicaverant confirmo perficio oportet adhuc ingero non transeo caelum atque terra nisi omnis perago quisnam iste si qui ab creator sum mereo sustineo elementum dominus suus ordo expungi si qui ab deus bonus nescio an sustineo caelum et terra perficio qui aemulus statuo hic si patior creator zelotes deus non sum transeo ago nunc terra et caelum sic enim dominus is destino dum verbum is maneo in aevum sic enim et esaias praenuntio admoneo et discipulis ne quando gravo cor is crapula et ebrietas et saecularis cura et insisto is repentinus dies ille velut laqueus utique obliuiscor deus ex plenitudo et cogitatio mundus moysi sum admonitio adeo is libero ab laqueus dies ille qui hic admonitio retro infero sum et locum alius apud hierusal ad doceo sum et extra hierusal ad secedo sed enim per dies in templum doceo ut qui per osee praedico in templum meus ego invenio et illic disputas sum ad is ad nox verus in elaeonem secedo sic enim zacharias demonstro et sto pes is in mons elaeone sum hora quoque auditorium competo diluculum convenio sum qui per esaias cum dico dominus do ego lingua disciplina adiicio applumbo ego mane auris ad audio si hic sum prophetia dissolvo quis sum adimpleo


Aeque et sono nominum duceris, cum virtutem Damasci et spolia Samariae et regem Assyriorum sic accipis quasi bellatorem portendant Christum creatoris, non animadvertens quid scriptura promittat. Quoniam priusquam cognoscat vocare patrem et matrem, accipiet virtutem Damasci et spolia Samariae adversus regem Assyriorum. Ante est enim inspicias aetatis demonstrationem, an hominem iam Christum exhibere possit, nedum imperatorem. Scilicet vagitu ad arma esset convocaturus infans, et signa belli non tuba, sed crepitacillo daturus, nec ex equo vel de curru vel de muro, sed de nutricis aut gerulae suae collo sive dorso hostem destinaturus, atque ita Damascum et Samariam pro mammillis subacturus? Aliud est si penes Ponticos barbariae gentis infantes in proelium erumpunt, credo ad solem uncti prius, dehinc pannis armati et butyro stipendiati, qui ante norint lanceare quam lancinare. Enimvero si nusquam hoc natura concedit, aute militare quam vivere, ante virtutem Damasci sumere quam patris et matris vocabulum nosse, sequitur ut figurata pronuntiatio videatur. Sed et virginem, inquit, parere natura non patitur, et tamen creditur prophetae. Et merito. Praestruxit enim fidem incredibili rei, ra- tionem edendo, quod in signo esset futura. Propterea, inquit, dabit vobis dominus signum: Ecce virgo concipiet in utero et pariet filium. Signum autem a deo, nisi novitas aliqua monstruosa, tam dignum non fuisset. Denique et Iudaei, si quando ad nos deiciendos mentiri audent, quasi non virginem, sed iuvenculam concepturam et parituram scriptura contineat, hinc revincuntur, quod nihil sigui videri possit res cotidiana, iuvenculae scilicet praegnatus et partus. In signum ergo disposita virgo et mater merito creditur, infans vero bellator non aeque. Non enim et hic signi ratio versatur. Sed signo nativitatis novae adscripto exinde post signum alius ordo iam infantis edicitur, mel et butyrum manducaturi. Nec hoc utique in signum est malitiae non assentaturi, et hoc enim infantia est, sed accepturi virtutem Damasci et spolia Samariae adversus regem Assyriorum. Serva modum aetatis et quaere sensum praedicationis, immo redde evangelio veritatis, quae posterior detraxisti, et tam intellegitur prephetia quam renuntiatur expuncta. Maneant autem orientales illi Magi in infantia Christum recentem auro et ture munerantes, et acceperit infans virtutem Damasci sine proelio et armis. Nam praeter quod omnibus notum est, orientis virtutem, id est vim et vires, auro et odoribus pollere solitam, certe est creatori virtutem ceterarum quoque gentium aurum constituere, sicut per Zachariam, Et Iudas praetendet apud Hierusalem et congregabit omnem valentiam populorum per circuitum, aurum et argentum. De illo autem tunc auri munere etiam David, Et dabitur illi ex auro Arabiae, et rursus, Reges Arabum et Saba munera offerent illi. Nam et Magos reges babuit fere Oriens, et Damascus Arabiae retro deputabatur, antequam transcripta esset in Syrophoenicen ex distinctione Syriarum, cuius tunc virtutem Chri- stus accepit, accipiendo insignia eius, aurum scilicet et odore; spolia autem Samariae ipsos Magos, qui cum illum cognovissent et muneribus honorassent et genu posito adorassent quasi deum et regem sub testimonio indicis et ducis stellae, spolia sunt facti Samariae, id est idololatriae, credentes videlicet in Christum. Idololatriam enim Samariae nomine notavit, ut ignominiosae ob idololatriam, qua desciverat tunc a deo sub rege Hieroboam. Nec hoc enim novum est creatori, figurate uti translatione nominum ex comparatione criminum. Nam et archontas Sodomorum appellat archontas Iudaeorum, et populum ipsum populum Gomorrae vocat. Et idem alibi, Pater, inquit, tuus Amorraeus et mater tua Cethea, ob consimilem impietatem; quos aliquando etiam suos filios dixerat, Filios generavi et exaltavi. Sic et Aegyptus nonnunquam totus orbis intellegitur apud illum superstitionis et maledictionis elogio. Sic et Babylon etiam apud Ioannem nostrum Romanae urbis figura est, proinde magnae et regno superbae et sanctorum dei debellatricis. Hoc itaque usu Magos quoque Samaritarum appellatione titulavit despoliatos, quod habuerant cum Samaritis, ut diximus, idololatriam. Adversus regem autem Assyriorum adversus Herodem intellege, cui utique adversati sunt Magi tunc non renuntiando de Christo, quem intercipere quaerebat.

aequus et sonus nomen duco cum virtus damascus et spolium samaria et rex assyrius sic accipio quasi bellator portendo christus creator non animadverto quis scribo promitto quoniam priusquam cognosco vocaris pater et mater accipio virtus damascus et spolium samaria adverro rex assyrius ante sum enim inspicio aetas demonstratio an homo iam christus exhibeo possum nedum imperator scilicet vagitus ad arma sum convocaturus infer et signum bellum non tuba sed crepitacillo do neque ex equus vel de currus vel de murus sed de nutrix aut gerula suus collum sive dorsum hostis destinaturus atque ita damascus et samaria pro mammillis subigo alius sum si penis pontici barbaria gens infer in proelium erumpo credo ad sol ungo prior dehinc pannus armatus et butyrum stipendiati qui ante norint lancearis quam lancinaris enimvero si nusquam hic natura concedo aute militaris quam vivo ante virtus damascus sumo quam pater et mater vocabulis nosco sequor ut figuro pronuntiatio video sed et virgo inquam pareo natura non patior et tamen credo propheta et mereo praestruxit enim fides incredibilis res ra tio edo qui in signum sum sum propterea inquam do tu dominus signum ecce virgo concipio in uterus et pario filius signum autem ab deus nisi novitas aliqui monstruosus tam dignus non sum denique et judaeus si quando ad nos deiciendos mentior audeo quasi non virgo sed iuvenculam concepturam et pareo scribo contineo hinc revincuntur qui nihil sigui video possum res cottidianus juvencula scilicet praegnatus et pario in signum ergo dispono virgo et mater mereo credo infer verus bellator non aequus non enim et hic signum ratio verso sed signum nativitas novus adscribo exinde post signum alius ordo iam infer edico mel et butyrum manducaturi neque hic utique in signum sum malitia non assentaturi et hic enim infer sum sed accipio virtus damascus et spolium samaria adverro rex assyrius servo modus aetas et quaero sensus praedicatio immo reddo evangelium veritas qui posterus detraho et tam intellego prephetia quam renuntio expuncta maneo autem oriental ille magius in infer christus recens aurum et tus munerantes et accipio infer virtus damascus sine proelium et arma nam praeter qui omnis notus sum orior virtus is sum vis et vireo aurum et odor polleo soleo certus sum creator virtus ceteraris quoque gens aurum constituo sicut per zachariam et judas praetendet apud hierusal et congrego omnis valentia populus per circumeo aurum et argentum de ille autem tunc aurum munus etiam david et do ille ex aurum arabia et rursus rex arabus et saba munus offertor ille nam et magus rex babuit fere orior et damascus arabia retro deputo antequam transcripta sum in syrophoenicen ex distinctio syriaris qui tunc virtus chri stus accipio accipio insigne is aurum scilicet et odor spolium autem samaria ipse magus qui cum ille cognosco et munus honorassent et genu pono adoro quasi deus et rex sub testimonium indico et dux stella spolium sum facio samaria is sum idololatriae credo videlicet in christus idololatriam enim samaria nomen noto ut ignominiosus ob idololatriam qui descio tunc ab deus sub rex hieroboam neque hic enim novus sum creator figuro uti translatio nomen ex comparatio crimen nam et archontas sodoma appello archontas judaeus et populus ipse populus gomorra voco et idem alibi pater inquam tuus amorraeus et mater tuus cethea ob consimilis impietas qui aliquando etiam suus filius dico filius generavi et exalto sic et aegyptus nonnunquam totus orbis intellego apud ille superstitio et maledictio elogium sic et babylon etiam apud ioannem nos romanus urbs figuro sum proinde magnus et regnum superbus et sancio deus debellatrix hic itaque usus magus quoque samaritaris appellatio titulavit despoliatos qui habeo cum samaritis ut dico idololatriam adverro rex autem assyrius adverro herodes intellego qui utique adversati sum magius tunc non renuntio de christus qui intercipio quaero


DE EPISTULA AD CORINTHIOS PRIMA. Praestructio superioris epistulae ita duxit, ut de titulo eius non retractaverim, certus et alibi retractari eum posse, communem scilicet et eundem in epistulis omnibus, quod non utique salutem praescribit eis quibus scribit, sed gratiam et pacem. Non dico quid illi cum Iudaico adhuc more, destructori Iudaismi? Nam et hodie Iudaei in pacis nomine appellant, et retro in scripturis sic salutabant. Sed intellego illum defendisse officio suo praedicationem creatoris: Quam maturi pedes evangelizantium bona, evangelizantium pacem. Evangelizator enim bonorum, id est gratiae dei, pacem quam praeferendam sciebat. Haec cum a deo patre nostro et domino Iesu annuntians communibus nominibus utatur, competentibus nostro quoque sacramento, non puto dispici posse quis deus pater et dominus Iesus praedicetur, nisi ex accedentibus cui magis competant. Primo quidem patrem dominum praescribo non alium agnoscendum quam et hominis et universitatis creatorem et institutorem: porro patri etiam domini nomen accedere ob potestatem, quod et filius per patrem capiat: dehinc gratiam et pacem non solum eius esse a quo praedicabantur, sed eius qui fuerit offensus. Nec gratia enim fit nisi offensae, nec pax nisi belli. Et populus autem per disciplinae transgressionem et omne hominum genus per naturae dissimulationem et deliquerat et rebellaverat adversus creatorem. Deus autem Marcionis, et quia ignotus, non potuit offendi, et quia nescit irasci. Quae ergo gratia a non offenso? quae pax a non rebellato? Ait crucem Christi stultitiam esse perituris, virtutem autem et sapientiam dei salutem consecuturis, et ut ostenderet unde hoc eveniret, adicit: Scriptum est enim, Perdam sapientiam sapientium et prudentiam prudentium irritam faciam. Si haec creatoris sunt et quae ad causam crucis pertinent stultitiae deputat, ergo et crux et per crucem Christus ad creatorem pertinebit, a quo praedicatum est quod ad crucem pertinet. Aut si creator, qua aemulus, idcirco sapientiam abstulit, ut crux Christi scilicet adversarii stultitia deputetur, ecquomodo potest aliquid ad crucem Christi non sui creator pronuntiasse, quem ignorabat cum praedicabat? Sed et cur apud dominum optimum et profusae misericordiae alii salutem referunt, credentes crucem virtutem et sapientiam dei esse, alii perditionem, quibus Christi crux stultitia reputatur, si non creatoris est aliquam et populi et humani generis offensam detrimento sapientiae atque prudentiae multasse? Hoc sequentia confirmabunt, cum dicit, Nonne infatuavit deus sapientiam mundi? cumque et hic adicit quare: Quoniam in dei sapientia non intellexit mundus per sapientiam dominum, boni duxit deus per stultitiam praedicationis salvos facere credentes. Sed prius de mundo disceptabo, quatenus subtilissimi haeretici hic vel maxime mundum per dominum mundi interpretantur, nos autem hominem qui sit in mundo intellegimus, ex forma simplici loquelae humanae, qua plerumque id quod continet ponimus pro eo quod continetur. Circus clamavit, et forum locutum est, et basilica fremuit, id est qui in his locis rem egerunt. Igitur quia homo, non deus, mundi in sapientia non cognovit deum, quem cognoscere debuerat, et Iudaeus in sapientia scripturarum et omnis gens in sapientia operum, ideo deus idem qui in sapientia sua non erat agnitus statuit sapientiam hominum stultitia repercutere, salvos faciendo credentes quosque in stultam crucis praedicationem. Quoniam Iudaei signa desiderant, qui iam de deo certi esse debuerant, et Graeci sapientiam quaerunt, qui suam scilicet, non dei, sapientiam sistunt. Ceterum si novus deus praedicaretur, quid deliquerant Iudaei signa desiderantes quibus crederent, aut Graeci sapientiam sectantes cui magis crederent? Ita et remuneratio ipsa in Iudaeos et Graecos et zeloten deum confirmat et iudicem, qui ex retributione aemula et iudice infatuaverit sapientiam mundi. Quodsi eius sunt et causae cuius adhibentur scripturae, ergo de creatore tractans apostolus non intellecto creatorem utique docet intellegendum. Etiam quod scandalum Iudaeis praedicat Christum, prophetiam super illo consignat creatoris, dicentis per Esaiam, Ecce posui in Sion lapidem offensionis et petram scandali; petra autem fuit Christus. Etiam Marcion servat. Quid est autem stultum dei sapientius hominibus, nisi crux et mors Christi? Quid infirmum dei fortius homine, misi nativitas et caro dei? Ceterum si nec natus ex virgine Christus nec carne constructus ac per hoc neque crucem neque mortem vere perpessus est, nihil in illo fuit stultum et infirmum; nec iam stulta mundi elegit deus, ut confandat sapientiam, nec infirma mundi elegit deus, ut confundat fortia, nec inhenesta et minima et contemptibilia, quae non sunt, id est quae non vere sunt, ut confundat quae sunt, id est quae vere sunt. Nihil enim a deo dispositum est vere modicum et ignobile et contemptibile, sed quod ab homine. Apud creatorem autem etism vetera stultitiae et infirmitati et inhonestati et pusillitati et contemptui deputari possunt. Quid stultius, quid infirmius, quam sacrificiorum cruentorum et holocaustomatum nidorosorum a deo exactio? Quid infirmius quam vasculerum et grabatorum purgatio? Quid inhonestius quam carnis iam erubescentis alia dedecoratio? Quid tam humile quam talionis indictio? Quid tam contemptibile quam ciberum exceptio? Totum, quod sciam, vetus testamentum omnis haereticus irridet. Stulta enim mundi elegit deus, ut confundat sapientiam. Marcionis deus nihil tale, quia nec aemulatur contraria contrariis redarguere, ne glorietur omnis caro, ut, quemadmodum scriptum est, Qui gloriatur, in domino glorietur. In quo? utique in eo qui hoc praecepit. Nisi creator praecepti ut in deo Marcionis glorietur.

de epistula ad corinthios primus praestructio superus epistula ita duco ut de titulus is non retractaverim certus et alibi retractaris is possum communis scilicet et idem in epistula omnis qui non utique salus praescribo is qui scribo sed gratia et pax non dico quis ille cum judaicus adhuc mos destructor iudaismi nam et hodie judaeus in pax nomen appello et retro in scribo sic saluto sed intellego ille defendo officium suus praedicatio creator quam maturus pes evangelizo bonus evangelizo pax evangelizator enim bonus is sum gratia deus pax quam praefero scio hic cum ab deus pater noster et dominus iesus annuntians communis nomen uto competo noster quoque sacramentum non puto dispicio possum quis deus pater et dominus iesus praedicetur nisi ex accedo qui magis competo primus quidem pater dominus praescribo non alius agnosco quam et homo et universitas creator et institutor porro pater etiam dominus nomen accedo ob potestas qui et filius per pater capio dehinc gratia et pax non solus is sum ab quo praedicabantur sed is qui sum offendo neque gratia enim fio nisi offendo neque pax nisi bellum et populus autem per disciplina transgressio et omnis homo genus per natura dissimulatio et delinquo et rebellaverat adverro creator deus autem marcio et quia ignosco non possum offendo et quia nescio irascor qui ergo gratia ab non offendo qui pax ab non rebellato aio crux christus stultitia sum pereo virtus autem et sapientia deus salus consecuturis et ut ostendo unde hic evenio adicio scribo sum enim perdo sapientia sapiens et prudentia prudens irritus facio si hic creator sum et qui ad causa crux pertineo stultitia deputo ergo et crux et per crux christus ad creator pertineo ab quo praedico sum qui ad crux pertineo aut si creator qui aemulus idcirco sapientia aufero ut crux christus scilicet adversarius stultitia deputo ecquomodo possum aliquis ad crux christus non suus creator pronuntio qui ignoro cum praedico sed et cur apud dominus bonus et profundo misericordia alius salus refero credo crux virtus et sapientia deus sum alius perditio qui christus crux stultitia reputo si non creator sum aliqui et populus et humanus genus offendo detrimentum sapientia atque prudentia multasse hic sequor confirmo cum dico nonne infatuo deus sapientia mundus cum et hic adicio quare quoniam in deus sapientia non intellego mundus per sapientia dominus bonus duco deus per stultitia praedicatio salvus facio credo sed prior de mundus discepto quatenus subtilis haeretici hic vel magnus mundus per dominus mundus interpretor nos autem homo qui sum in mundus intellego ex forma simplex loquelae humanus qui plerusque is qui contineo pono pro is qui contineo circus clamo et forum loquor sum et basilica fremo is sum qui in hic locus res egero igitur quia homo non deus mundus in sapientia non cognosco deus qui cognosco debeo et judaeus in sapientia scripturaris et omnis gens in sapientia opus ideo deus idem qui in sapientia suus non sum agnitus statuo sapientia homo stultitia repercutere salvus facio credo quisque in stultus crux praedicatio quoniam judaeus signum desidero qui iam de deus certus sum debeo et graecum sapientia quaero qui suus scilicet non deus sapientia sisto ceterum si novus deus praedico quis delinquo judaeus signum desidero qui credo aut graecum sapientia sector qui magis credo ita et remuneratio ipse in judaei et graeci et zeloten deus confirmo et judico qui ex retributio aemulo et iudex infatuaverit sapientia mundus quodsi is sum et causa qui adhibeo scribo ergo de creator tracto apostolus non intellego creator utique doceo intellego etiam qui scandalum judaeus praedico christus prophetia super ille consigno creator dico per esaias ecce pono in sion lapis offensio et petra scandal petra autem sum christus etiam marcion servo quis sum autem stultus deus sapio homo nisi crux et mors christus quis infirmus deus fortis homo mitto nativitas et carus deus ceterum si neque nascor ex virgo christus neque carnis construo atque per hic neque crux neque mors verus perpetior sum nihil in ille sum stultus et infirmus neque iam stultus mundus eligo deus ut confandat sapientia neque infirmo mundus eligo deus ut confundo fortis neque inhenesta et minimus et contemptibilis qui non sum is sum qui non verus sum ut confundo qui sum is sum qui verus sum nihil enim ab deus dispono sum verus modicus et ignobilis et contemptibilis sed qui ab homo apud creator autem etism vetero stultitia et infirmitas et inhonestas et pusillitas et contemptus deputaris possum quis stultus quis infirmis quam sacrificus cruentor et holocaustomatum nidorosor ab deus exactio quis infirmis quam vasculerum et grabator purgatio quis inhonestus quam caro iam erubesco alius dedecoratio quis tam humilis quam talio indictio quis tam contemptibilis quam ciberum exceptio totus qui scio vetus testamentum omnis haereticus irrideo stultus enim mundus eligo deus ut confundo sapientia marcio deus nihil talis quia neque aemulo contrarius contrarius redarguo ne glorior omnis carus ut quemadmodum scribo sum qui glorior in dominus glorior in quo utique in is qui hic praecipio nisus creator praecipio ut in deus marcio glorior


De quaestione carnis et per eam nativitatis et unius interim nominis Emmanuelis hucusque. De ceteris vero nominibus et inprimis Christi quid pars diversa respondebit? Si proinde commune est apud vos Christi nomen quemadmodum et dei, ut sicut utriusque dei filium Christum competat dici, sic utrumque patrem dominum, certe ratio huic argumentationi refragabitur. Dei enim nomen quasi naturaie divinitatis potest in omnes communicari quibus divinitas vindicatur, sicut et idolis, dicente apostolo, Nam et sunt qui dicunntur dii sive in caelo sive in terris. Christi vero nomen non ex natura veniens, sed ex dispositone, proprium eius efficitur a quo dispositum invenitur. Nec in communicationem alii deo subiacet, maxime aemulo et habenti auam dispositionem, cui et nomina privata debebit. Quale est enim quod diversas dispositiones duorum commentati deorum societatem nominum admittunt in discordiam dispositionum, quando nulla magis probatio assisteret duorum et aemulorum deorum quam si in dispositione eorum etiam diversitas nominum inveniretur? Nullus enim status differentiarum nonnisi proprietatibus appellationum consignatur. Quibus deficientibus si quando, nunc Graeca katachresis de alieno abutendo succurrit. Apud deum autem deficere, puto, nihil debet, nec de alieno instrui dispositiones eius. Quis hic deus est, qui filio quoque suo uomina a creatore vindicat? non dico aliena, sed vetera et vulgata quae vel sic non competerent deo novo et incognito. Quomodo denique docet novum plagulam non adsui veteri vestimento, nec vinum novum veteribus utribus credi, adsutus ipse et indutus nominum senio? Quomodo abscidit evangelium a lege, tota lege vestitus? in nomine scilicet Christi. Quis illum prohibuit aliud vocari, aliud praedicantem, aliunde venientem, cum propterea nec corporis susceperit veritatem, ne Christus creatoris crederetur? Vane autem noluit eum se videri quem voluit vocari, quando etsi vere corporeus fuisset, magis Christus creatoris non videretur, si non vocaretur. At nunc substantiam respuit, cuius nomen accepit, etiam substantiam probaturus ex nomine. Si enim Christus unctus est, ungui utique corporis passio est. Qui corpus non habuit, ungui omnino non potuit; qui ungui omnino non potuit, Christus vocari nullo modo potuit. Aliud est si et nominis phantasma affectavit. Sed quomodo, inquit, irreperet in Iudaeorum fidem, nisi per sollemne apud eos et familiare nomen? Inconstantem aut subdolum deum narras; aut diffidentiae aut malitiositatis consilium est fallendo quid promovere. Multo liberius atque simplicius egerunt pseudoprophetae adversus creatorem in sui dei nomine venientes. Sed nec effectum consilii huius invenio, cum facilius aut suum cre- diderint Christum, aut planum potius aliquem, quam alterius dei Christum, sicut evangelium probabit.

de quaestio caro et per is nativitas et unus interim nomen emmanuelis hucusque de ceterus verus nomen et imprimis christus quis pars diverto respondeo si proinde communis sum apud tu christus nomen quemadmodum et deus ut sicut uterque deus filius christus competo dico sic uterque pater dominus certus ratio hic argumentatio refragor deus enim nomen quasi naturaie divinitas possum in omnis communicaris qui divinitas vindico sicut et idolum dico apostolus nam et sum qui dicunntur dius sive in caelum sive in terra christus verus nomen non ex natura venio sed ex dispositone proprius is efficio ab quo dispono invenio neque in communicatio alius deus subjaceo magnus aemulo et habeo auam dispositio qui et nomen privo debeo qual sum enim qui diverto dispositio duo commentas deus societas nomen admitto in discordia dispositio quando nullus magis probatio assisteret duo et aemulus deus quam si in dispositio is etiam diversitas nomen invenio nullus enim status differentiaris nonnisi proprietas appellatio consignatur qui deficio si quando nunc graecum katachresis de alienus abutendo succurro apud deus autem deficio puto nihil debeo neque de alienus instruo dispositio is quis hic deus sum qui filius quoque suus uomina ab creator vindico non dico alienus sed vetero et vulgo qui vel sic non competo deus novo et incognitus quomodo denique doceo novus plagula non adsui vetus vestimentum neque vinum novus vetus uter credo adsutus ipse et induo nomen senium quomodo abscido evangelium ab lex totus lex vestio in nomen scilicet christus quis ille prohibeo alius vocaris alius praedico aliunde venio cum propterea neque corpus suscipio veritas ne christus creator credo vanus autem nolo is sui video qui volo vocaris quando etsi verus corporeus sum magis christus creator non video si non voco at nunc substantia respuo qui nomen accipio etiam substantia probo ex nomen si enim christus ungo sum unguis utique corpus passio sum qui corpus non habeo unguis omnino non possum qui unguis omnino non possum christus vocaris nullus modo possum alius sum si et nomen phantasma affecto sed quomodo inquam irrepo in judaeus fides nisi per sollemnis apud is et familiaris nomen inconsto aut subdolus deus narro aut diffidentia aut malitiositas consilium sum fallo quis promoveo multus liber atque simplicius egero pseudopropheta adverro creator in suus deus nomen venio sed neque efficio consilium hic invenio cum facilis aut suus cre diderint christus aut planus potis aliquis quam alter deus christus sicut evangelium probo


Ovem et dragmam perditam quis requirit? nonne qui perdidit? Quis autem perdidit? nonne qui habuit? Quis vero habuit? nonne cuius fuit? Si igitur homo non alterius est res quam creatoris, is eum habuit cuius fuit. is perdidit quid habuit, is requisivit quid perdidit, is invenit qui quaesivit, is exultavit qui invenit. Ita utriusque parabolae argumentum vacat crica eum cuius non est ovis neque dragma, id est homo. Non enim perdidit, quia non habuit, nec requisivit, quia non perdidit, nec invenit, quia nec requisivit, nec exultavit, quia non invenit, Atque adeo exultare illius est de paenitentia peccatoris, id est de perditi recuperatione, qui se professus est olim malle peccatoris paenitentiam quam mortem.

ovo et dragmam perdo quis requiro nonne qui perdo quis autem perdo nonne qui habeo quis verus habeo nonne qui sum si igitur homo non alter sum res quam creator is is habeo qui sum is perdo quis habeo is requaero quis perdo is invenio qui quaero is exultavit qui invenio ita uterque parabola argumentum vaco crica is qui non sum ovum neque dragma is sum homo non enim perdo quia non habeo neque requaero quia non perdo neque invenio quia neque requaero neque exultavit quia non invenio atque adeo exultaris ille sum de paenitentia peccator is sum de perdo recuperatio qui sui profiteor sum olim malo peccator paenitentia quam mors


Nihil sine origine nisi deus solus. Quae quantum praecedit in statu omnium rerum, tantum praecedat necesse est etiam in retractatu earum, ut constare de statu possit, quia nec habeas dispicere quid quale sit, nisi certus an sit, cum cognoveris unde sit. Et ideo ex opusculi ordine ad hanc materiam devolutus apostoli quoque originem a Marcione desidero, novus aliqui discipulus nec ullius alterius auditor, qui nihil interim credam nisi nihil temere credendum, temere porro credi quodcunque sine originis agnitione creditur, quique dignissime ad sollicitudinem redigam istam inquisitionem, cum is mihi affirmatur apostolus quem in albo apostolorum apud evangelium non deprehendo. Denique audiens postea eum a domino allectum, iam in caelis quiescente, quasi inprovidentiam existimo si non ante scivit illum sibi necessarium Christus, sed iam ordinato officio apostolatus et in sua opera dimisso ex incursu, non ex prospectu, adiciendum existimavit, necessitate, ut ita dixerim, non voluntate. Quamobrem, Pontice nauclere, si nunquam furtivas merces vel illicitas in acatos tuas recepisti, si nullum omnino onus avertisti vel adulterasti, cautior utique et fidelior in dei rebus, edas velim nobis, quo symbolo susceperis apostolum Paulum, quis illum tituli charactere percusserit, quis transmiserit tibi, quis imposuerit, ut possis eum constanter exponere, ne illius probetur, qui omnia apostolatus eius instrumenta protulerit. Ipse se, ioquit, apostolum est professus, et quidem non ab hominibus nec per hominem, sed per Iesum Christum. Plane profiteri potest semet ipsum quivis, verum professio eius alterius auctoritate conficitur; alius scribit, alius subscribit, alius obsignat, alius actis refert. Nemo sibi et professor ct testis est. Praeter haec utique Iegisti, multos venturos, qui dicant: ego sum Christus. Si est, qui se Christum mentiatur, quanto magis qui se apostolum praedicet Christi? Adbuc ego in persona discipuli et inquisitoris conversor, ut iam hinc et fidem tuam obtundam, qui unde eam probes, non habes, et impudentiam suflundam, qui vindicas, et unde possis vindicare, non recipis. Sit Christus, sit apostolus, ut alterius, dum non probantur nisi de instrumento creatoris. Nam mihi Paulum etiam Genesis olim repromisit Inter illas enim figuras et propheticas super filios suos benedictiones Iacob, cum ad Beniamin dixisset: Beniamin, inquit, iupus rapax ad matutinum comedet adhuc, et ad vesperam dabit escam. Ex tribu enim Beniamin oriturum Paulum providebat, lupum rapacem ad matutinum comedentem, id est, prima aetate vastaturum pecora domiai ut persecutorem ecclesiorum, dehinc ad vesperam escam daturum, id est, devergente iam aetate oves Christi edocaturum ut doctorem nationum. Nam et Saulis primo asperitas insectationis erga David, dehinc poenitentia et satisfactio, hona pro malis recipientis, non aliod portendebat, qoam Paolum in Saule secundum trihus et lesum in David secondom virginis censum. Haec figurarum sacramenta si tibi displicent, certe Acta Apostolorum hunc mihi ordinem Pauli tradiderunt a te quoque non negandum. Inde apostolom ostendo persecutorem, non ab hominibus neque per hominem; inde et ipsi credere inducor; inde te a defensione eius expello, nec timeo dicentem, Tu ergo negas apostolum Paulum? Non blasphemo quem tueor. Nego, ut to probare compellam. Nego, ut meum esse convincam. Aut si ad nostram fidem spectas, recipe quae eam faciunt. Si ad tuam provocas, ede quae eam praestruunt. Aut proba esse quae credis; aut si non probas, quomodo credis? Aut qualis es adversus eum credens a quo solo probatur esse quod credis? Habe nunc et apostolum de meo sicut et Christum, tam meum apostolum quam et Christum. Iisdem et hic dimicabimus lineis, in ipso gradu provocabimus praescriptionis, oportere scilicet et apostolum qui creatoris negetur, immo et adversus creatorem proferatur, nihil docere, nihil sapere, nihil velle secundum creatorem, et inprimis tanta constantia alium deum edicere quanta a lege creatoris abrupit. Neque enim verisimile est ut avertens a Iudaismo non pariter ostenderet in cuius dei fidem averteret, quia nemo transire posset a creatore nesciens ad quem transeundum sibi esset. Sive enim Christus iam alium deum revelaverat, sequebatur etiam apostoli testatio, vel ne non eius dei apostolus haberetur quem Christus revelaverat, et quia non licebat abscondi ab apostolo qui iam revelatus fuisset a Christo: sive nihil tale de deo Christus revelaverat, tanto magis ab apostolo debuerat revelari, qui iam non posset ab alio, non credendus sine dubio si nec ab apostolo revelatus. Quod idcirco praestruximus, ut iam hinc profiteamur nos proinde probaturos nullum alium deum ab apostolo circumlatum, sicut probavimus nec a Christo, ex ipsius utique epistulis Pauli, quas proinde mutilatas etiam de numero forma iam haeretici evangelii praeiudicasse debebit.

nihil sine origo nisi deus solus qui quantus praecedo in status omnis res tantus praecedo necesse sum etiam in retractatu is ut constaris de status possum quia neque habeo dispicio quis qualis sum nisi certus an sum cum cognosco unde sum et ideo ex opusculis ordo ad hic materia devolvo apostolus quoque origo ab marcio desidero novus aliqui discipulus neque ullus alter auditor qui nihil interim credo nisi nihil temere credo temere porro credo quicumque sine origo agnitio credo quisque dignus ad sollicitudo redigo iste inquisitio cum is ego affirmo apostolus qui in album apostolus apud evangelium non deprehendo denique audio postea is ab dominus allicio iam in caelis quiesco quasi inprovidentiam existimo si non ante scio ille sui necessarius christus sed iam ordino officium apostolatus et in suus opus dimitto ex incursus non ex prospectus adicio existimo necessitas ut ita dico non voluntas quamobrem ponticus nauclere si numquam furtivus merces vel illicitus in acatos tuus recipio si nullus omnino onus averto vel adulterasti caveo utique et fidelis in deus res edo volo nos quo symbolus suscipio apostolus paulis quis ille titulis charactere percutio quis transmitto tu quis impono ut possum is consto expono ne ille probo qui omnis apostolatus is instrumentum profero ipse sui ioquit apostolus sum profiteor et quidem non ab homo neque per homo sed per iesus christus planus profiteor possum sui ipse quivis verus professio is alter auctoritas confacio alius scribo alius subscribo alius obsigno alius ago refero nemo sui et professor ct testis sum praeter hic utique iegisti multus venio qui dico ego sum christus si sum qui sui christus mentior quantus magis qui sui apostolus praedico christus adbuc ego in persono discipulis et inquisitor conversor ut iam hinc et fides tuus obtundo qui unde is probo non habeo et impudentia suflundam qui vindico et unde possum vindicaris non recipio sum christus sum apostolus ut alter dum non probo nisi de instrumentum creator nam ego paulis etiam genesis olim repromitto inter ille enim figura et propheticas super filius suus benedictio jacob cum ad beniamin dico beniamin inquam iupus rapax ad matutinus comedeor adhuc et ad vespera do esca ex tribus enim beniamin oriturum paulis provideo lupus rapax ad matutinus comedeor is sum primus aetas vasto pecus domiai ut persecutor ecclesiorum dehinc ad vespera esca do is sum devergente iam aetas ovo christus edocaturum ut doctor natio nam et saulis primus asperitas insectatio erga david dehinc poenitentia et satisfactio hona pro malus recipio non aliod portendo qoam paolum in saulis secundus trihus et lesum in david secondom virgo census hic figuraris sacramentum si tu displiceo certus acte apostolus hic ego ordo paulis trado ab tu quoque non nego indus apostolom ostendo persecutor non ab homo neque per homo inde et ipse credo induco inde tu ab defensio is expello neque timeo dico tu ergo nego apostolus paulis non blasphemo qui tueor nego ut to probaris compello nego ut meus sum convinco aut si ad noster fides specto recipio qui is facio si ad tuus provoco edo qui is praestruo aut probus sum qui credo aut si non probo quomodo credo aut qualis sum adverro is credo ab quo solum probo sum qui credo habeo nunc et apostolus de meus sicut et christus tam meus apostolus quam et christus idem et hic dimico linea in ipse gradus provoco praescriptio oportet scilicet et apostolus qui creator nego immo et adverro creator profero nihil doceo nihil sapio nihil volo secundus creator et imprimis tantus constantia alius deus edico quantus ab lex creator abrumpo neque enim verisimilis sum ut averto ab iudaismo non pariter ostendo in qui deus fides averto quia nemo transeo possum ab creator nescio ad qui transeo sui sum sive enim christus iam alius deus revelo sequor etiam apostolus testatio vel ne non is deus apostolus habeo qui christus revelo et quia non licet abscondo ab apostolus qui iam revelo sum ab christus sive nihil talis de deus christus revelo tantus magis ab apostolus debeo revelaris qui iam non possum ab alius non credo sine dubius si neque ab apostolus revelo qui idcirco praestruximus ut iam hinc profiteamur nos proinde probo nullus alius deus ab apostolus circumfero sicut probo neque ab christus ex ipse utique epistula paulis qui proinde mutilo etiam de numerus forma iam haeretici evangelium praejudico debeo


Iam hinc ad quaestiones omnes, o canes, quos foras apostolus expellit, latrantes in deum veritatis. Haec sunt argumentationum ossa, quae obroditis. Si deus bonus et praescius futuri et avertendi mali potens, cur hominem, et quidem imaginem et similitudinem suam, immo et substantiam suam, per animae scilicet censum, passus est labi de obsequio legis in mortem circumventum a diabolo? Si enim et bonus, qui evenire tale quid nollet, et praescius, qui eventurum non ignoraret, et potens, qui depellere valeret, nullo modo evenisset quod sub his tribus condicionibus divinae maiestatis evenire non posset. Quod si evenit, absolutum est e contrario deum neque bonum credendum neque praescium neque potentem; siquidem in quantum nihil tale evenisset, si talis deus, id est bonus et praescius et potens, in tantum ideo evenit quia non talis deus. Ad haec prius est istas species in creatore defendere quae in dubium vocantur, bonitatem dico et praescientiam et potentiam. Nec immorabor huic articulo, praeeunte definitione etiam ipsius Christi. Ex operibus ineundae probationes. Opera creatoris utrumque testantur, et bonitatem eius, qua bona, sicut ostendimus, et potentiam, qua tanta, et quidem ex nihilo. Nam et si ex aliqua materia, ut quidam volunt, hoc ipso tamen ex nihilo, dum non id fuerunt quod sunt. Postremo vel sic magna, dum bona, vel sic deus potens, dum omnia ipsius, unde et omnipotens. De praescientia vero quid dicam, quae tantos habet testes quantos fecit prophetas? Quamquam quis praescientiae titulus in omnium auctore, qua universa utique disponendo praesciit et praesciendo disposuit? certe ipsam transgressionem, quam nisi praescisset, nec cautionem eius delegasset sub metu mortis. Igitur si et fuerunt in deo istae facultates prae quibus nihil mali evenire homini aut potuisset aut debuisset, et nihilominus evenit, videamus et hominis condicionem, ne per illam potius evenerit quod per deum evenire non potuit. Liberum et sui arbitrii et suae potestatis invenio hominem a deo institutum, nullam magis imaginem et similitudinem dei in illo animadvertens quam eiusmodi status formam. Neque enim facie et corporalibus lineis tam variis in genere humano ad uniformem deum expressus est, sed in ea substantia quam ab ipso deo traxit, id est animae ad formam dei respondentis, et arbitrii sui libertate et potestate signatus est. Hunc statum eius confirmavit etiam ipsa lex tunc a deo posita. Non enim poneretur lex ei qui non haberet obsequium debitum legi in sua potestate, nec rursus comminatio mortis transgressioni adscriberetur, si non et conlemptus legis in arbitrii libertatem homini deputaretur. Sic et in posteris legibus creatoris invenias, proponentis ante hominem bonum et malum, vitam et mortem, sed nec alias totum ordinem disciplinae per praecepta dispositum, avocante deo, et minante, et exhortante, nisi et ad obsequium et ad contemptum libero et voluntario homine.

iam hinc ad quaestio omnis o canis qui foras apostolus expello latro in deus veritas hic sum argumentatio os qui obroditis si deus bonus et praescius sum et avertendi malus possum cur homo et quidem imago et similitudo suus immo et substantia suus per anima scilicet census patior sum labor de obsequium lex in mors circumvenio ab diabolus si enim et bonus qui evenio talis quis nolo et praescius qui evenio non ignoro et possum qui depello valeo nullus modo evenio qui sub hic tres condicio divina maiestas evenio non possum qui si evenio absolvo sum e contrarius deus neque bonus credo neque praescius neque potens siquidem in quantus nihil talis evenio si talis deus is sum bonus et praescius et possum in tantus ideo evenio quia non talis deus ad hic prior sum iste species in creator defendo qui in dubius voco bonitas dico et praescientia et potentia neque immorabor hic articulus praeeo definitio etiam ipse christus ex opus ineo probatio opus creator uterque testo et bonitas is qui bonus sicut ostendo et potentia qui tantus et quidem ex nihilum nam et si ex aliqui materia ut quidam volo hic ipse tamen ex nihilum dum non is sum qui sum postremo vel sic magnus dum bonus vel sic deus possum dum omnis ipse unde et omnipotens de praescio verus quis dico qui tantus habeo testis quantus facio propheta quamquam quis praescientiae titulus in omnis auctor qui universus utique dispono praescio et praesciendo dispono certus ipse transgressio quam nisi praescio neque cautio is delegasset sub metus mors igitur si et sum in deus iste facultas prae qui nihil malus evenio homo aut possum aut debeo et nihilominus evenio video et homo condicio ne per ille potis evenio qui per deus evenio non possum liber et suus arbitrium et suus potestas invenio homo ab deus institus nullus magis imago et similitudo deus in ille animadverto quam eiusmodi status forma neque enim facies et corporal linea tam varius in genus humanus ad uniformem deus exprimo sum sed in is substantia quam ab ipse deus traho is sum anima ad forma deus respondeo et arbitrium suus libertas et potestas signo sum hic status is confirmo etiam ipse lex tunc ab deus pono non enim pono lex is qui non habeo obsequium debeo lego in suus potestas neque rursus comminatio mors transgressio adscribo si non et conlemptus lex in arbitrium libertas homo deputaretur sic et in posterus lex creator invenio proponentis ante homo bonus et malus vita et mors sed neque alius totus ordo disciplina per praecipio dispono avocante deus et mino et exhortor nisi et ad obsequium et ad contemno liber et voluntarius homo