Caput viri Christus est. Quis Christus, qui non est viri auctor? Capul enim ad auctoritatem posuit, auctoritas autem non alterius erit quam auctoris. Cuius denique viri caput est? Certe de quo subicit, Vir enim non debet capnt velare, cum sit dei imago. Igitur si creatoris est imago (ille enim Christum sermonem suum intuens hominem futurum, Faciamus, inquit, hominem ad imaginem et similitudinem nostram), quomodo possum alterum habere caput, non eum cuius imago sum? Cum enim imago sim creatoris, non est in me locus capitis alterius. Sed et quare mulier potestatem super caput habere debebit? Si quia ex viro, et propter virum facta est secundum institutionem creatoris, sic quoque eius disciplinam apostolus curavit de cuius institutione causas disciplinae interpretatur. Adicit etiam, Propter angelos. Quos? id est cuius? Si creatoris apostatas, merito, ut illa facie, quae eos scandalizavit, notam quandam referat de habitu humilitatis et obscuratione decoris: si vero propter angelos dei alterius, quid veretur, si nec ipsi Marcionitae feminas appetunt? Saepe iam ostendimus haereses apud apostolum inter mala ut malum poni, et eos probabiles intellegendos qui haereses ut malum fugiant. Proinde panis et caliois sacramento iam in evangelio probavimus corporis et sanguinis dominici veritatem adversus phantasma Marcionis. Sed et omnem iudicii mentionem creatori competere, ut deo iudici, toto paene opere tractatum est. Nunc de spiritalibus dico, haec quoque in Christum a creatore promissa, sub illa praescriptione iustissima, opinor, qua non alterius credenda sit exhibitio quam cuius probata. fuerit repromissio. Pronuntiavit Esaias, Prodibit virga de radice Iesse, et flos de radica ascendet, et requiescet super eum spiritus domini. Dehinc species eius enumerat: Spiritus sapientiae et intellegentiae, spiritus consilii et valentiae, et spiritus agnitionis et religionis, spiritus eum replebit timoris dei. Christum enim in floris figura ostendit oriturum ex virga profecta de radice Iesse, id est virgine generis David, filii Iesse, in quo Christo consistere haberet tota substantia spiritus, non quasi postea obventura illi qui semper spiritus dei fuerit, ante carnem quoque, ne ex hoc argu- menteris prophetiam ad eum Christum pertinere qui ut homo tantum ex solo censu David postea consecuturus sit dei sui spiritum, sed quoniam exinde quo floruisset in carne, sumpta ex stirpe David, requiescere in illo omnis haberet operalio gratiae spiritalis, et concessare et finem facere, quantum ad Iudaeos; sicut et res ipsa testatur, nihil exinde spirante penes illos spiritu creatoris, ablato a Iudaea sapiente et prudente architecto et consiliario et propheta, ut hoc sit, Lex et prophetae usque ad Ioannam. Accipe nunc, quomodo et a Christo in caelum recepto charismata obventura pronuntiarit. Ascendit in sublimitatem, id est in caelum: captivam duxit captivitatem, id est mortem vel humanam servitutem: dedit data filiis hominum, id est donativa, quae charismata dicimus. Eleganter filiis hominum ait, non passim hominibus, nos ostendens filios hominum, id est vere hominum, apostolorum. In evangelio enim, inquit, ego vos generavi, et, Filii mei, quos parturio rursus. Iam nunc et illa promissio spiritus absolute facta per Ioelem: In novissimis diebus effundam de meo spiritu in omnem carnem, et prophetabunt filii filiaeque eorum, et super servos et ancillas meas de meo spiritu effundam. Et utique si in novissimos dies gratiam spiritus creator repromisit, Christus autem spiritalium dispensator in novissimis diebus apparuit, dicente apostolo, At ubi tempus expletum est, misit deus filium suum, et rursus, Quia tempus iam in collecto est, apparet et de temporum ultimorum praedicatione hanc gratiam spiritus ad Christum praedicatoris pertinere. Compara denique species apostoli et Esaiae. Alii, inquit, datur per spiritum sermo sapientiae: statim et Esaias spiritum sapientiae posuit. Alii sermo scientiae: hic erit sermo intellegentiae et consilii. Alii fides in eodem spiritu: hic erit spiritus religionis et timoris dei. Alii donum curationum, alii virtutum: hic erit valentiae spiritus. Alii prophetia, alii distinctio spirituum, alii genera linguarum, alii interpretatio linguarum: hic erit agnitionis spiritus. Vide apostolum et in distributione facienda unius spiritus et in specialitate interpretanda prophetae conspirantem. Possum dicere ipsum, qui corporis nostri per multa et diversa membra unitatem charismatum variorum compagini adaequavit, eundem et corporis humani et spiritus sancti dominum ostendit, qui meritum charismatum noluerit esse in corpore spiritus, quae nec in corpore humano collocavit, qui de dilectione quoque omnibus charismatibus praeponenda apostolum instruxerit principali praecepto, quod probavit et Christus, Diliges dominum de totis praecordiis et totis viribus et tota anima tua, et proximum tuum tanquam te ipsum. Quod, etsi in lege scriptum esset, commemorat in aliis linguis et in aliis labiis locuturum creatorem, cum hac commemoratione charisma linguarum confirmat, nec hic potest videri alienum charisma creatoris praedicatione confirmasse. Aeque praescribens silentium mulieribus in ecclesia, ne quid discendi duntaxat gratia loquantur (ceterum prophetandi ius et illas habere, iam ostendit, cum mulieri etiam prophetanti velamen imponit), ex lege accipit subiciendae feminae auctoritatem, quam, ut semel dixerim, nosse non debuit nisi in destructionem. Sed ut iam a spiritalibus recedamus, res ipsae probare debebunt quis nostrum temere deo suo vindicet, et an nostrae parti possit opponi haec, et si creator repromisit in suum Christum nondum revelatum, ut Iudaeis tantum destinatum, suas habitura in suo tempore, in suo Christo, et in suo populo operationes. Exhibeat itaque Marcion dei sui dona, aliquos prophetas, qui tamen non de humano sensu, sed de dei spiritu sint locuti, qui et futura praenuntiarint et cordis occulta traduxerint; edat aliquem psalmum, aliquam visionem, aliquam orationem, duntaxat spiritalem, in ecstasi, id est amentia, si qua linguae interpretatio accessit; probet etiam mihi mulierem apud se prophetasse ex illis suis sanctioribus feminis magnidicam: si haec omnia facilius a me proferuntur, et utique conspirantia regulis et dispositionibus et disciplinis creatoris, sine dubio dei mei erit et Christus et spiritus et apostolus. Habet professionem meam qui voluerit eam exigere.

caput vir christus sum quis christus qui non sum vir auctor capul enim ad auctoritas pono auctoritas autem non alter sum quam auctor qui denique vir caput sum certus de quo subicio vir enim non debeo capnt velaris cum sum deus imago igitur si creator sum imago ille enim christus sermo suus intueor homo sum facio inquam homo ad imago et similitudo noster quomodo possum alter habeo caput non is qui imago sum cos enim imago sum creator non sum in ego locus capio alter sed et quare mulier potestas super caput habeo debeo si quia ex vir et propter vir facio sum secundus institutio creator sic quoque is disciplina apostolus curo de qui institutio causa disciplina interpretor adicio etiam propter angelus qui is sum qui si creator apostatas mereo ut ille facies qui is scandalizavit nota quidam refero de habitus humilitas et obscuratio decor si verus propter angelus deus alter quis vereor si neque ipse marcionitae femina appeto saepe iam ostendo haeresis apud apostolus inter malus ut malus pono et is probabilis intellego qui haeresis ut malus fugio proinde panis et caliois sacramentum iam in evangelium probo corpus et sanguis dominicus veritas adverro phantasma marcio sed et omnis iudicium mentio creator competo ut deus judicium totus paene opus tractas sum nunc de spirital dico hic quoque in christus ab creator promitto sub ille praescriptio justus opinor qui non alter credo sum exhibitio quam qui probo sum repromissio pronuntio esaias proeo virga de radix iesse et flos de radica ascendo et requiesco super is spiritus dominus dehinc species is enumero spiritus sapientia et intellegentia spiritus consilium et valentiae et spiritus agnitio et religio spiritus is repleo timor deus christus enim in florus figuro ostendo oriturum ex virga proficio de radix iesse is sum virgo genus david filius iesse in quo christus consisto habeo totus substantia spiritus non quasi postea obventura ille qui semper spiritus deus sum ante caro quoque ne ex hic argu menteris prophetia ad is christus pertineo qui ut homo tantus ex solum census david postea consequor sum deus suus spiritus sed quoniam exinde quo floreo in carnis sumo ex stirps david requiesco in ille omnis habeo operalio gratia spirital et concessaris et finis facio quantus ad judaei sicut et res ipse testor nihil exinde spiro penis ille spiritus creator aufero ab judaeus sapio et prudens architectus et consiliarius et propheta ut hic sum lex et propheta usque ad ioannam accipio nunc quomodo et ab christus in caelum recipio charisma obventura pronuntio ascendo in sublimitas is sum in caelum captiva duco captivitas is sum mors vel humanus servitus do do filius homo is sum donativum qui charisma dico eleganter filius homo aio non passim homo nos ostendo filius homo is sum verus homo apostolus in evangelium enim inquam ego tu generavi et filius meus qui parturio rursus iam nunc et ille promissio spiritus absolvo facio per ioelis in novus dies effundo de meus spiritus in omnis caro et propheto filius filia is et super servus et ancilla meus de meus spiritus effundo et utique si in novus dies gratia spiritus creator repromitto christus autem spiritalis dispensator in novus dies appareo dico apostolus at ubi tempus expletum sum mitto deus filius suus et rursus quia tempus iam in colligo sum appareo et de tempus ulter praedicatio hic gratia spiritus ad christus praedicator pertineo comparo denique species apostolus et esaias alius inquam do per spiritus sermo sapientia statim et esaias spiritus sapientia pono alius sermo scientia hic sum sermo intellegentia et consilium alius fides in idem spiritus hic sum spiritus religio et timor deus alius donum curatio alius virtus hic sum valentiae spiritus alius prophetia alius distinctio spiritus alius genus lingua alius interpretatio lingua hic sum agnitio spiritus video apostolus et in distributio facio unus spiritus et in specialitas interpretor propheta conspiro possum dico ipse qui corpus noster per multus et diverto membrum unitas charismatum varius compago adaequo idem et corpus humanus et spiritus sanctus dominus ostendo qui mereo charismatum nolo sum in corpus spiritus qui neque in corpus humanus colloco qui de dilectio quoque omnis charismatibus praepono apostolus instruo principal praeceptum qui probo et christus diligo dominus de totus praecordia et totus vis et totus anima tuus et propior tuus tamquam tu ipse qui etsi in lex scribo sum commemoro in alius lingua et in alius labium loquor creator cum hic commemoratio charisma lingua confirmo neque hic possum video alienus charisma creator praedicatio confirmo aequus praescribo silentium mulier in ecclesia ne quis disco dumtaxat gratia loquor ceterum prophetandi ius et ille habeo iam ostendo cum mulier etiam prophetanti velamen impono ex lex accipio subicio femina auctoritas quam ut semel dico nosco non debeo nisi in destructio sed ut iam ab spirital recedo res ipse probaris debeo quis nos temere deus suus vindico et an noster pario possum oppono hic et si creator repromitto in suus christus nondum revelo ut judaeus tantus destino suus habeo in suus tempus in suus christus et in suus populus operatio exhibeo itaque marcion deus suus donum aliquis propheta qui tamen non de humanus sentio sed de deus spiritus sum loquor qui et sum praenuntiarint et chordus occulo traduxerint edo aliquis psalmus aliqui visio aliqui oratio dumtaxat spirital in ecstasi is sum amentia si qui lingua interpretatio accedo probo etiam ego mulier apud sui prophetasse ex ille suus sancio femina magnidicam si hic omnis facilis ab ego profero et utique conspirantia regulis et dispositio et disciplina creator sine dubius deus meus sum et christus et spiritus et apostolus habeo professio meus qui volo is exigo


DE EPISTULA AD LAODICENOS. Ecclesiae quidem veritate epistulam istam ad Ephesios habemus emissam, non ad Laodicenos; sed Marcion ei titulum aliquando interpolare gestiit, quasi et in isto diligentissimus explorator. Nihil autem de titulis interest, cum ad omnes spostolus scripserit dum ad quosdam, certe tamen eum deum praedicans in Christo cui competunt quae praedicantur. Cui ergo competent secundum boni existimationem, quam proposuerit in sacramento voluntatis suae, in dispensationem adimpletionis temporum (ut ita dixerim, sicut verbum illud in Graeco sonat) recapitulare (id est ad initium redigere vel ab initio recensere) omnia in Christum quae in Caelis et quae in terris, nisi cuius omnia erunt ab initio, etiam ipsum initium, a quo et tempora et temporum adinipletionis dispensatio, ob quam omnia ad initium recensentur in Christo? Alterius autem dei quod initium, id est unde, cuius opus nullum? quae tempora sine initio? quae adimpletio sine temporibus? quae dispensatio sine adimpletione? Denique quid in terris egit iam olim, ut longa aliqua temporum adimplendorum dispen(??)atio reputetur, ad recensenda omnia in Chcisto, etiam quae in caelis? Nec in caelis autem res ab altero acl(??)s existimabimus, quaecunque sunt, quam ab eo a quo et in teris actas omnibus constat. Quodsi non capit alterius omnia ista deputrari ab initio quam creatoris, quis credet ab alio ea recenseri in Christum alium, et non a suo auctore et in suum Christum? Si creatoris sunt, diversa sint necesse est a diverso deo; si diversa, utique contraria. Quomodo ergo contraria recenseantur in eum a quo denique destruuntur? Nam et sequentia quem renuntiant Christum, cum dicit, Ut simus in laudem gloriae nos, qui praesperavimus in Christum? Qui enim praesperasse poterunt, id est ante sperasse in deum, quam venisse, nisi Idaei, quibus Christus praenuntiabatur ab initio? Qui ergo praenuntiabatur, ille et praesperabatur. Atque adeo hoc ad se, id est ad Iudaeos, refert, ut distinctionem faciat, conversus ad nationes: In quo et vos, cum audissetis sermonem veritatis, evangelium, in quo credidistis et signati estis spiritu promissionis eius sancto. Cuius promissionis? factae per IoÄlem: in novissimis diebus effundam de meo spiritu in omnem carnem, id est et in nationes. Ita et spiritus et evangelium in eo erit Christo qui praesperabatur, dum praedicabatur. Sed et pater gloriae ille est cuius Christus rex gloriae canitur in psalmo ascendens: dens: Quis est iste rex gloriae? dominus virtutum ipse est rex gloriae. Ab illo spiritus sapientiae optatur apud quem haec quoque Spiritalium species enumeratur inter septem spiritus per Esaiam. Ille dabit illuminatos cordis oculos qui etiam exteriores oculos luce ditavit, cui displicet caecitas populi. Et quis caecus nisi pueri mei? te excaecati sunt famuli dei. apud illum sunt et divitiae haereditatis in sanctis qui eam haereditatem ex vocatione nationum repromisit. Postula de me, et dabo tibi gentes haereditatem tuam. Ille inoperatus est in Christum valentiam suam, suscitando eum a mortuis, et collocando eum ad dexteram suam, et subiciendo omnia, qui et dixit, sede ad dexteram meam, donec ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum; quia et alibi spiritus ad patrem de filio, Omnia subiecisti sub pedibus eius. Si ex his alius deus et alius Christus infertur quae recognoscuntur in creatore, quaeramus iam creatorem. Plane, puto, invenimus, cum dicit illos delictis mortuos in quibus ingressi erant, secundum aevum mundi huius, secundum principem potestatis aÄris, qui operatur in filiis incredulitatis. Sed mundum non potest et hic pro deo mundi Marcion interpretari. Non enim simile est creatum creatori. factum factori, mundus deo. Sed nec princeps potestatis aÄris dicetur qui est princeps potestatis saeculorum. Nunquam enim praeses superiorum de inferioribus notatur, licet et inferiora ipsi deputentur. Sed nec incredulitatis operator videri potest, quam ipse potius et a Iudaeis et a nationibus patitur. Sufficit igitur si haec non cadunt in creatorem. Si autem et est in quem magis competant, utique magis hoc apostolus sciit. Quis iste? Sine dubio ille qui ipsi creatori filios incredulitatis obstruit, aÄre isto potitus, sicut dicere eum propheta refert: Ponam in nubibus thronum meum: ero similis altissimo. Hic erit diabolus, quem et alibi (si tamen ita et apostolum legi volunt) deum aevi huius agnoscemus, Ita enim totum sacculum mendacio divinitatis implevit. Qui plane si non fuisset. tunc haec in creatorem spectasse potuissent. Sed et in Iudaismo conversatus fuerat apostolus. Non quia interposuit de delictis, in quibus et nos omnes conversati sumus, ideo delictorum dominum et principem aÄris huius creatorem praestat intellegi, sed quia in Iudaismo unus fuerat de filiis incredulitatis, diabolum habens operatorem, cum persequeretur ecclesiam et Christum creatoris, propter quod et, Iracundiae filii fuimus, inquit, sed natura. Ne. quia filios appellavit Iudaeos creator, argumentetur hoc haereticus dominum irae creatorem. Cum enim dicit, Fuimus natura filis iracundiae, creatoris autem non natura sunt filii Iudaei, sed allectione patrum, irae filios ad naturam retulit, non ad creatorem, ad summam subiungens, Sicut et ceteri, qui utique filii dei non sunt. Apparet communi naturae omnium hominum et delicta et concupiscentias carnis et incredulitatem et iracundiam reputari, diabolo tamen captante naturam, quam et ipse iam infecit delicti semine illato. Ipsius, inquit, sumus factura, conditi in Christo, Aliud eat facere, aliud condere, Sed utrumque uni dedit. Homo autem factura creatoris est. Idem ergo condidit in Christo qui et fecit. Quantum enim ad substantiam, fecit, quantum ad gratiam, condidit. Inspice et cohaerentia. Memores, vos aliquando nationes in carne, qui appellabimini praeputium ab ea quae dicitur circumcisio in carne manu facta, quod essetis illo in tempore sine Christo, alienati a conversatione IsraÃ«lis et peregrini testamentorum et promissionis eorum, spem non habentes, et sine deo in mundo. Sine quo autem deo fuerunt nationes, et sine quo Christo? Utique eo cuius erat conversatio IsraÃ«lis et testamenta et promissio. At nunc, inquit, in Christo vos, qui eratis longe, facti estis prope in sanguine eius. A quibus erant retro longe? A quibus supra dicit, a Christo creatoris, a conversatione IsraÃ«lis, a testamentis, a spe promissionis, a deo ipso. Si haec ita sunt, ergo his prope fiunt nunc nationes in Christo a quibus tune longe fuerant. Si autem conversationi IsraÃ«lis, quae est in religione dei creatoris, et testamentis, a deo ipso. Si haec ita sunt, ergo his prope fiunt nunc vocatone ex longinquo vocadarum. Qui longe erant a me, appropinquaverunt iustitiae meae. Tam enim iustitia quam et pax creatoris in Christo annuntiabatur, ut saepe iam ostendimus. Itaque ipse est, inquit, pax nostra, qui fecit duo unum, Iudaicum scilicet populum et gentilem. Quod prope et quod longe, soluto medio pariete inimicitiae, in carne, sua. Sed Marcion abstulit Sua, ut inimicitiae daret carnem, quasi carnali vitio, non Christo aemulae. Sic, uti alibi dixi, et hic, non Marrucine, sed Pontice, cuius supra sanguinem confessus es, hic negas carnem. Si legem praeceptorum sententiis vacuam fecit, adimplendo certe legem (vacat enim iam, Non adulterabis, cum dicitur, Nec videbis ad concupiscendum, vacat, Non occides, cum dicitur, Nec maledices) adversarium legis de adiutore non potest facere. Ut duos conderet in semetipso, qui fecerat idem condens (secundum quod et supra: Ipsius enim factura sumus conditi in Christo), in unum novum hominem, faciens pacem (si vere novum, vere et hominem, non phantasma, novum autem et nove novum autem et nove natum ex virgine dei spiritu), ut reconciliet ambos deo, et deo quem utrumque genus offenderat, et Iudaicum et gentilem populum in uno corpore, inquit, cum interfecisset inimicitiam in eo per crucem. Ita et hic caro corpus in Christo, quod crucem pati potuit. Hoc itaque annuntiante pacem eis qui prope, et eis qui longe, accessum consecuti simul ad patrem, iam non sumus peregrini nec advenae, sed concives sanctorum, sed domestici dei (utique eius a quo supra ostendimus alienos fuisse nos, et longe constitutos), superaedificati super fundamentum apostolorum. Abstulit haereticus, Et prophetarum, oblitus dominum posuisse in ecclesia, sicut apostolos, ita et prophetas. Timuit scilicet ne et super veterum prophetarum fundamenta aedificatio nostra constaret in Christo, cum ipse apostolus ubique nos de prophetis exstruere non cesset. Unde enim accepit summum lapidem angularem dicere Christum, nisi de psalmi significatione: Lapis, quem reprobaverunt aedificantes, iste factus est in summo anguli?

de epistula ad laodicenos ecclesia quidem veritas epistula iste ad ephesii habeo emitto non ad laodiceni sed marcion is titulis aliquando interpolaris gestiit quasi et in iste diligens explorator nihil autem de titulus intersum cum ad omnis spostolus scribo dum ad quidam certus tamen is deus praedico in christus qui competo qui praedico qui ergo competo secundus bonus existimatio quam propono in sacramentum voluntas suus in dispensatio adimpletio tempus ut ita dico sicut verbum ille in graecum sono recapitularis is sum ad initium redigo vel ab initium recenseo omnis in christus qui in caelis et qui in terra nisi qui omnis sum ab initium etiam ipse initium ab quo et tempus et tempus adinipletio dispensatio ob quam omnis ad initium recensentur in christus alter autem deus qui initium is sum unde qui opus nullus qui tempus sine initium qui adimpletio sine tempus qui dispensatio sine adimpletio denique quis in terra ago iam olim ut longus aliqui tempus adimplendorum dispen atio reputo ad recensenda omnis in chcisto etiam qui in caelis neque in caelis autem res ab alter acl senatus existimo quicumque sum quam ab is ab quo et in tero ago omnis consto quodsi non capio alter omnis iste deputraris ab initium quam creator quis credo ab alius is recenseri in christus alius et non ab suus auctor et in suus christus si creator sum diverto sum necesse sum ab diverto deus si diverto utique contrarius quomodo ergo contrarius recenseantur in is ab quo denique destruo nam et sequor qui renuntio christus cum dico ut sum in laus gloria nos qui praesperavimus in christus qui enim praesperasse possum is sum ante spero in deus quam venio nisi idaeus qui christus praenuntiabatur ab initium qui ergo praenuntiabatur ille et praesperabatur atque adeo hic ad sui is sum ad judaei refero ut distinctio facio converro ad natio in quo et tu cum audio sermo veritas evangelium in quo credo et signo sum spiritus promissio is sancio qui promissio facio per ioa lem in novus dies effundo de meus spiritus in omnis caro is sum et in natio ita et spiritus et evangelium in is sum christus qui praesperabatur dum praedico sed et pater gloria ille sum qui christus rex gloria cano in psalmus ascendo dens quis sum iste rex gloria dominus virtus ipse sum rex gloria ab ille spiritus sapientia opto apud qui hic quoque spiritalis species enumero inter septem spiritus per esaias ille do illuminatos chordus oculus qui etiam exter oculus lux dito qui displiceo caecitas populus et quis caecus nisi puer meus tu excaeco sum famulis deus apud ille sum et divitiae haereditas in sanctus qui is haereditas ex vocatio natio repromitto postulo de ego et do tu gens haereditas tuus ille inoperatus sum in christus valentia suus suscitando is ab morior et colloco is ad dexter suus et subicio omnis qui et dico sedes ad dexter meus donec pono inimicus tuus scabellum pes tuus quia et alibi spiritus ad pater de filius omnis subjacio sub pes is si ex hic alius deus et alius christus infero qui recognosco in creator quaero iam creator planus puto invenio cum dico ille delinquo mortuus in qui ingredior sum secundus aevum mundus hic secundus princeps potestas aa rus qui opero in filius incredulitas sed mundus non possum et hic pro deus mundus marcion interpretaris non enim similis sum creo creator facio factor mundus deus sed neque princeps potestas aa rus dico qui sum princeps potestas saeculum numquam enim praeses superus de inferus noto licet et inferus ipse deputo sed neque incredulitas operator video possum quam ipse potis et ab judaeus et ab natio patior sufficio igitur si hic non cado in creator si autem et sum in qui magis competo utique magis hic apostolus scio quis iste sinis dubius ille qui ipse creator filius incredulitas obstruo aa res iste potior sicut dico is propheta refero pono in nubis thronus meus sum similis alo hic sum diabolus qui et alibi si tamen ita et apostolus lego volo deus aevum hic agnoscemus ita enim totus sacculis mendacium divinitas impleo qui planus si non sum tunc hic in creator specto possum sed et in iudaismo converso sum apostolus non quia interpono de delinquo in qui et nos omnis converso sum ideo delictum dominus et princeps aa rus hic creator praesto intellego sed quia in iudaismo unus sum de filius incredulitas diabolus habeo operator cum persequor ecclesia et christus creator propter qui et iracundia filius sum inquam sed natura ne quia filius appello judaei creator argumentetur hic haereticus dominus ira creator cos enim dico sum natura filis iracundia creator autem non natura sum filius judaeus sed allectio pater ira filius ad natura refero non ad creator ad summa subiungens sicut et ceterus qui utique filius deus non sum appareo communis natura omnis homo et delictum et concupiscentia caro et incredulitas et iracundia reputaris diabolus tamen capto natura quam et ipse iam inficio delictum semen illato ipse inquam sum facio condio in christus alius eo facio alius condo sed uterque unus do homo autem facio creator sum idem ergo condo in christus qui et facio quantus enim ad substantia facio quantus ad gratia condo inspicio et cohaereo memor tu aliquando natio in carnis qui appellabimini praeputium ab is qui dico circumcisio in carnis manus facio qui edo ille in tempus sine christus alieno ab conversatio israa lis et peregrinus testamentor et promissio is spes non habeo et sine deus in mundus sinis quo autem deus sum natio et sine quo christus utique is qui sum conversatio israa lis et testamentum et promissio at nunc inquam in christus tu qui sum longus facio sum prope in sanguis is ab qui sum retro longus ab qui supra dico ab christus creator ab conversatio israa lis ab testamentum ab spes promissio ab deus ipse si hic ita sum ergo hic prope fio nunc natio in christus ab qui tu longus sum si autem conversatio israa lis qui sum in religio deus creator et testamentum ab deus ipse si hic ita sum ergo hic prope fio nunc vocatone ex longinquus vocadaris qui longus sum ab ego appropinquaverunt justitia meus tam enim iustitia quam et pax creator in christus annuntiabatur ut saepe iam ostendo itaque ipse sum inquam pax noster qui facio duo unus judaicus scilicet populus et gentilis qui prope et qui longus solvo medium paries inimicitia in carnis suus sed marcion aufero sue ut inimicitia do caro quasi carnal vitio non christus aemulus sic uti alibi dico et hic non marrucinus sed ponticus qui supra sanguis confiteor sum hic nego caro si lex praeceptor sententia vacuus facio adimplendo certus lex vaco enim iam non adultero cum dico neque video ad concupisco vaco non occaedes cum dico neque maledico adversarius lex de adiutor non possum facio ut duo condo in semetipso qui facio idem condo secundus qui et supra ipse enim facio sum condio in christus in unus novus homo facio pax si verus novus verus et homo non phantasma novus autem et novus novus autem et novus natus ex virgo deus spiritus ut reconcilio ambo deus et deus qui uterque genus offendo et judaicus et gentilis populus in unus corpus inquam cum interfacio inimicitia in is per crux ita et hic carus corpus in christus qui crux patior possum hic itaque annuntiante pax is qui prope et is qui longus accedo consequor simul ad pater iam non sum peregrinus neque advena sed concives sancio sed domesticus deus utique is ab quo supra ostendo alienus sum nos et longus constituo superaedifico super fundamentum apostolus aufero haereticus et propheta obliuiscor dominus pono in ecclesia sicut apostolus ita et propheta timeo scilicet ne et super vetus propheta fundamentum aedificatio noster consto in christus cum ipse apostolus ubique nos de propheta exstruo non cesso unde enim accipio superus lapis angularis dico christus nisi de psalmus significatio lapis qui reprobo aedifico iste facio sum in superus angulis


Cum deum hoc gradu expellimus, cui nulla conditio tam propria et deo digna quam creatoris testimonium praesignaverit, narem contrahentes impudentissimi Marcionitae convertuntur ad destructionem operum creatoris. Nimirum, inquiunt, grande opus et dignum deo mundus. Numquid ergo creator minime deus? Plane deus. Ergo nec mundus deo indignus; nibil etenim deus indignum se fecit, etsi mundum homini, non sibi fecit, etsi omne opus inferius est suo artifice. Et tamen, si quale quid fecisse indignum est deo, quanto indignius deo est nibil eum omnino fecisse vel indignum, quo posset etiam digniorum auctor sperari? Ut ergo aliquid et de isto huius mundi indigno loquar, cui et apud Graecos ornamenti et cultus, non sordium nomen est, indignas videlicet substantias ipsi illi sapientiae professores, de quorum ingeniis omnis haeresis animatur, deos pronuntiaverunt, ut Thales aquam, ut Heraclitus ignem, ut Anaximenes aÃ«rem, ut Anaximander universa caelestia, ut Strato caelum et terram, ut Zeno aÃ«rem et aetherem, ut Plato sidera, quod genus deorum igneum appellat, cum de mundo, considerando scilicet et magnitudinem et vim et potestatem et honorem et decorem, opem, fidem, legem singulorum elementorum, quae omnibus gignendis, alendis, conficiendis, reficiendisque conspirant, ut plerique physicorum formidaverint initium ac finem mundo constare, ne substantiae eius, tantae scilicet, minus dei haberentur, quas colunt et Persarum magi et Aegyptiorum hierophantae et Indorum gymnosophistae. Ipsa quoque vulgaris superstitio communis idololatriae, cum in simulacris de nominibus et fabulis veterum mortuorum pudet, ad interpretationem naturalium refugit, et dedecus suum ingenio obumbrat, figurans Iovem in substantiam fervidam et Iunonem eius in aÃ«ream, secundum sonum Graecorum vocabulorum, item Vestam in ignem, et Camenas in aquas, et Magnam Matrem in terram seminalia demessam, lacertis aratam, lavacris rigatam. Sic et Osiris quod semper sepelitur et in vivido quaeritur et cum gaudio invenitur, reciprocarum frugum et vividorum elementorum et recidivi anni fidem argumentantur, sicut aridae et ardentis naturae sacramenta leones Mithrae philosophantur. Et superiores quidem situ aut statu substantias sufficit facilius deos habitas quam deo indignas. Ad humilia deficiam. Unus, opinor, de sepibus flosculus, non dico de pratis, una cuiuslibet maris conchula, non dico de rubro, una tetraonis pennula, taceo de pavo, sordidum artificem pronuntiabit tibi creatorem?

cos deus hic gradus expellimus qui nullus condicio tam proprius et deus dignus quam creator testimonium praesignaverit naris contraho impudentissimi marcionitae converto ad destructio opus creator nimirum inquam grandis opus et dignus deus mundus numquid ergo creator paruus deus planus deus ergo neque mundus deus indignus nibil etenim deus indignus sui facio etsi mundus homo non sui facio etsi omnis opus inferus sum suus artifex et tamen si qualis quis facio indignus sum deus quantus indignus deus sum nibil is omnino facio vel indignus quo possum etiam digniorum auctor speraris ut ergo aliquis et de iste hic mundus indignus loquor qui et apud graeci ornamentum et cultus non sordium nomen sum indignus videlicet substantia ipse ille sapientia professor de qui ingenium omnis haeresis animo deus pronuntio ut thal aqua ut heraclitus ignis ut anaximenes aa res ut anaximander universus caelestis ut stratum caelum et terra ut zeno aa res et aether ut plato sidus qui genus deus igneus appello cum de mundus considero scilicet et magnitudo et vis et potestas et honor et decoro ops fides lex singulus elementor qui omnis gigno alo confacio reficiendisque conspiro ut plerusque physicus formidaverint initium atque finis mundus constaris ne substantia is tantus scilicet paruus deus habeo qui colo et persaris magus et aegyptius hierophantae et indus gymnosophistae ipse quoque vulgaris superstitio communis idololatriae cum in simulacrum de nomen et fabula vetus morior pudeo ad interpretatio naturalis refugio et dedecus suus ingenium obumbro figurans iuppiter in substantia fervidus et juno is in aa reor secundus sonus graecum vocabulum item vesta in ignis et camena in aqua et magnus mater in terra seminalia demessam lacertus aratam lavacrum rigatam sic et osiris qui semper sepelio et in vividus quaero et cum gaudium invenio reciprocaris frugum et vividorum elementor et recidivi annus fides argumentor sicut aridus et ardeo natura sacramentum leo mithrae philosophor et superus quidem sino aut status substantia sufficio facilis deus habito quam deus indignus ad humilio deficio unus opinor de saepes flosculus non dico de pratum unus qui mare conchula non dico de rubrus unus tetraonis pennula taceo de pavus sordidus artifex pronuntio tu creator


Ad prandium vel ad coenam quales vocari iubet? Quales ostenderat per Esaiam: Confringe panem tuum esurienti, et mendicos, et qui sine tecto sunt, induc in domum tuam, qui scilicet humanitatis istius vicem retribuere non possint. Hanc si Christus captari vetat, in resurrectione eam repromittens, creatoris est forma, cui non placent amantes munera, sectantes retributionem. Etiam invitatoris parabola cui magis parti occurrat expende. Homo quidam fecit coenam et vocavit multos. Utique coenae paratura vitae aeternae saturitatem figurat. Dico primo extraneos et nullius iuris affines invitari ad coenam non solere, certe facilius solere domesticos et familiares. Ergo creatoris est invitasse, ad quem pertinebant qui invitabantur, et per Adam, qua homines, et per patres, qua Iudaici, non eius ad quem neque natura pertinebant neque praerogativa. Dehinc si is mittit ad convivas qui coenam paravit, sic quoque creatoris est coena, qui misit ad convivas admonendos, ante iam vocatos per patres, admonendos autem per prophetas, non qui neminem miserit ad monendum, nec qui nihil prius egerit ad vocandum, sed ipse descenderit subito, tantum quod innotescens, iam invitans, tantum quod invitans, iam in convivium cogens, eandem faciens horam coenandi et ad coenam invitandi. Excusant se invitati. Si ab alio deo, merito, quia subito invitati, si non merito, ergo nec subito. Si autem non subito invitati, ergo a creatore, a quo olim, cuius denique declinaverant vocationem, tunc primo dicentes ad Aaronem, Fac nobis deos, qui praeeant nobis; atque exinde aure audientes et non audientes, vocationem scilicet dei, qui pertinentissime ad hanc parabolam per Hieremiam, Audite, inquit, vocem meam, et ero vobis in dominum et vos mihi in populum, et ibitis in omnibus viis meis, quascunque mandavero vobis. Ecce invitatio dei. Et non audierunt, inquit, et non adverterunt aurem suam. Ecce recusatio populi. Sed abierunt in iis quae concupiverunt corde suo malo. Agrum emi, et vos mercatus sum, et uxorem duxi. Et adhuc ingerit: Et emisi ad vos omnes famulos meos prophetas. Hic erit spiritus sanctus, admonitor convivarum, die et ante lucem. Et non audiit populus meus, et non intendit auribus suis, et obduravit collum suum. Hoc ut patrifamiliae renuntiatum est, motus tunc (bene quod et motus, negat enim Marcion moveri deum suum, ita et hoc meus est) mandat de plateis et vicis civitatis facere sublectionem. Videamus an eo sensu quo rursus per Hieremiam: Numquid solitudo factus sum domui Isra(??)lis? Aut terra in incultum derelicta? id est, Numquid non habeo quos allegam aut unde allegam? Quoniam dixit populus meus, Non venimus ad te. Itaque misit ad alios vocandos ex eadem adhuc civitate. Dehinc loco abundante praecepit etiam de viis et sepibus colligi, id est nos iam de extraneis gentibus; illa scilicet aemulatione qua in Deuteronomio: Avertam faciem meam ab eis, et monstrabo quid illis in novissimis, id est alios possessuros locum eorum quoniam quoniam genitura perversa est, filii in quibus fides non est. Illi obaemulati sunt me in non deo, et provocaverunt me in iram in idolis suis, et ego obaemulabor eos in non natione, in natione insipienti provocabo eos in iram, in nobis scilicet, quorum spem Iudaei gerunt, de qua illos gustaturos negat dominus, derelicta Sione, tangquam specula in vinea et in cucumerario casula, posteaquam et novissimam in Christum invitationem recusavit. Quid ex hoc ordine secundum dispositionem et praedicationes creatoris recensendo competere potest illi, cuius nec ordinem habet nec dispositionem ad parabolae conspirationem qui totum opus semel fecit? Aut quae erit prima vocatio eius, et quae secundo actu admonitio? riter utramque partem invitare venti, de civitate, de sepibus, adversus speculum parabolae, Nec potest iam fastiosos iudicare. quos nunquam retro invitavit, quos cum maxime aggreditur. Aut si de futuro eos iudicat contempturos vocationem, ergo et sublectionem loco eorum ex gentibus de futuro portendit. Plane ad hoc secundo venturus est ut gentibus praedicet. Et si venturus est autem, puto, non quasi vocaturus adhuc convivas, sed iam collocaturus, Interea qui coenae istius vocationem in caeleste convivium interpretaris spiritalis saturitatis et iocunditatis, memento et terrenas promissiones vini et olei et frumenti et ipsius civitatis aeque in spiritalis figurari a creatore.

ad prandium vel ad coenam qualis vocaris iubeo qual ostendo per esaias confringo panis tuus exsurio et mendicus et qui sine tectum sum induco in domus tuus qui scilicet humanitas iste vicis retribuo non possum hic si christus captaris veto in resurrectio is repromitto creator sum forma qui non placeo amo munus sector retributio etiam invitator parabola qui magis pario occurro expendo homo quidam facio coenam et voco multus utique coenae paratura vita aeternus saturitas figuro dico primus extraneus et nullus ius affinis invitaris ad coenam non soleo certus facilis soleo domesticus et familiaris ergo creator sum invito ad qui pertineo qui invito et per adam qui homo et per pater qui judaicus non is ad qui neque natura pertineo neque praerogativa dehinc si is mitto ad convivo qui coenam paro sic quoque creator sum caenum qui mitto ad convivo admoneo ante iam voco per pater admoneo autem per propheta non qui nemo mitto ad moneo neque qui nihil prior ago ad voco sed ipse descendo subeo tantus qui innotescens iam invito tantus qui invito iam in convivium cogo idem facio hora coenandi et ad coenam invito excuso sui invitas si ab alius deus mereo quia subeo invitas si non mereo ergo neque subeo si autem non subeo invitas ergo ab creator ab quo olim qui denique declinaverant vocatio tunc primus dico ad aaronem facio nos deus qui praeeant nos atque exinde auris audio et non audio vocatio scilicet deus qui pertinentissime ad hic parabola per hieremias audio inquam voco meus et sum tu in dominus et tu ego in populus et eo in omnis via meus quicumque mando tu ecce invitatio deus et non audio inquam et non adverto auris suus ecce recusatio populus sed abeo in is qui concupio cor suus malus ager emo et tu mercor sum et uxor duco et adhuc ingero et emitto ad tu omnis famulus meus propheta hic sum spiritus sancio admonitor convivaris dies et ante lux et non audio populus meus et non intendo auris suus et obduro collum suus hic ut patrifamiliae renuntio sum moueo tunc bene qui et moueo nego enim marcion moveo deus suus ita et hic meus sum mando de platea et vicus civitas facio sublectio video an is sentio quo rursus per hieremias numquid solitudo facio sum domo isra lis aut terra in incultus derelinquo is sum numquid non habeo qui allegam aut unde allegam quoniam dico populus meus non venio ad tu itaque mitto ad alius voco ex idem adhuc civitas dehinc locus abundo praecipio etiam de via et saepes colligo is sum nos iam de extraneus gens ille scilicet aemulatio qui in deuteronomium averto facies meus ab is et monstro quis ille in novus is sum alius possessuros locus is quoniam quoniam gigno perverto sum filius in qui fides non sum ille obaemulati sum ego in non deus et provoco ego in ira in idolum suus et ego obaemulabor is in non natio in natio insipiens provoco is in ira in nos scilicet qui spes judaeus gero de qui ille gusto nego dominus derelinquo sio tangquam speculum in vinea et in cucumerarium casula posteaquam et novus in christus invitatio recuso quis ex hic ordo secundus dispositio et praedicatio creator recenseo competo possum ille qui neque ordo habeo neque dispositio ad parabola conspiratio qui totus opus semel facio aut qui sum primus vocatio is et qui secundus actus admonitio riter uter pars invitaris venio de civitas de saepes adverro speculum parabola neque possum iam fastiosos iudicaris qui numquam retro invito qui cum magnus aggredior aut si de sum is iudico contempturos vocatio ergo et sublectio locus is ex gens de sum portendo planus ad hic secundus venio sum ut gens praedico et si venio sum autem puto non quasi vocaturus adhuc convivo sed iam collocaturus interea qui coenae iste vocatio in caelestis convivium interpretaris spirital saturitas et iocunditas memento et terrenus promissio vinum et oleum et frumentum et ipse civitas aequus in spirital figuraris ab creator


Sed et iurat deus. Numquid forte per deum Marcionis? Immo, inquit, multo vanius, quod per semetipsum. Quid vellet facere, si alius deus non erat in conscientia eius, hoc cum maxime iurantis alium absque se omnino non esse? Igitur peierantem deprehendis, an vane deierantem? Sed non potest videri peierasse qui alium esse non scivit, ut dicitis. Quod enim scit, hoc deierans vere non peieravit. Sed non vane deierat alium deum non esse. Tunc enim vane deieraret, si non fuissent qui alios deos crederent, tunc quidem simulacrorum cultores, nunc vero et haeretici. Iurat igitur per semetipsum, ut vel iuranti deo credas alium deum omnino non esse. Hoc ut deus faceret, tu quoque Marcion coegisti. Iam tunc enim providebaris. Proinde si et in promissionibus aut comminationibus iurat, fidem in primordiis arduam extorquens, nihil deo indignum est quod efficit deo credere. Satis et tunc pusillus deus in ipsa etiam ferocia sua, cum ob vituli consecrationem efferatus in populum de famulo suo postulat Moyse, Sine me, et indignatus ira disperdam illos, et faciam te in nationem magnam. Unde meliorem soletis affirmare Moysen deo suo, deprecatorem, immo et prohibitorem irae. Non facies enim, inquit, istud, aut et me una cum eis impende. Miserandi vos quoque cum populo, qui Christum non agnoscitis, in persona Moysi figuratum, patris deprecatorem et oblatorem animae suae pro populi salute. Sed sufficit si et Moysi proprie donatus est populus ad praesens. Quod ut famulus postulare posset a domino, id dominus a se postulavit. Ad hoc enim famulo dixit, Sine me, et disperdam illos, ut ille postulando et semetipsum offerendo non sineret, atque ita disceres quantum liceat fideli et prophetae apud deum.

sed et juro deus numquid fors per deus marcio immo inquam multus vanius qui per semetipsum quis volo facio si alius deus non sum in conscientia is hic cum magnus juro alius absque sui omnino non sum igitur peierantem deprehendo an vanus deierantem sed non possum video peierasse qui alius sum non scio ut dico qui enim scio hic dejero verus non peieravit sed non vanus dejero alius deus non sum tunc enim vanus deieraret si non sum qui alius deus credo tunc quidem simulacrum cultor nunc verus et haeretici juro igitur per semetipsum ut vel juro deus credo alius deus omnino non sum hic ut deus facio tu quoque marcion cogo iam tunc enim providebaris proinde si et in promissio aut comminatio juro fides in primordius arduus extorqueo nihil deus indignus sum qui efficio deus credo satis et tunc pusillus deus in ipse etiam ferocia suus cum ob vitulis consecratio effero in populus de famulo suus postulo moyse sinis ego et indignor ira disperdo ille et facio tu in natio magnus unde bonus solo affirmaris moysen deus suus deprecator immo et prohibitor ira non facies enim inquam iste aut et ego unus cum is impendeo misero tu quoque cum populus qui christus non agnosco in persono moysi figuro pater deprecator et oblator anima suus pro populus salus sed sufficio si et moysi proprius dono sum populus ad praesens qui ut famulus postulo possum ab dominus is dominus ab sui postulo ad hic enim famulo dico sinis ego et disperdo ille ut ille postulo et semetipsum offertor non sino atque ita disco quantus licet fidelis et propheta apud deus


DE EPISTULA SECUNDA AD CORINTIOS. Si deus commune vocabulum factum est vitio erroris humani, quatenus plures dei dicuntur atque creduntur in saeculo, benedictus tamen deus domini nostri Iesu Christi non alius quam creator intellegetur, qui et universa benedixit, habes Genesim, et ab universis benedicitur, habes Danielem. Proinde si pater potest dici sterilis dei nullius magis nomine quam creatoris, misericordiarum tamen pater idem erit qui misericors et miserator et misericordiae plurimus est dictus. Habes apud Ionam cum ipso misericordiae exemplo, quam Ninivitis exorantibus praestitit, facilis et Ezechiae fletibus flecti, et Achab, marito lezabelis, deprecanti sanguinem ignoscere Nabuthae, et David agnoscenti delictum statim indulgere, malens scilicet licet paenitentiam peccatoris quam mortem, utique ex misericordiae affectu. Si quid tale Marcionis deus edidit vel edixit, agnoscam patrem misericordiarum. Si vero ex eo tempore hunc titulum ei adscribit quo revelatus, quasi exinde sit pater misericordiarum quo liberare instituit genus humanum, atquin et nos ex eo tempore negamus illum ex quo dicitur revelatus. Non potest igitur aliquid ei adscribere quem tunc ostendit cum aliquid ei adscribit. Si enim prius constaret eum esse, tunc et adscribi ei potest. Accidens enim est quod adscribitur, accidentia autem antecedit ipsius rei ostensio cui accidunt, maxime cum iam alterius est quod adscribitur ei qui prius non sit ostensus. Tanto magis negabitur esse, quanto per quod affirmatur esse eius est qui iam ostensus est. Sic et testamentum novum non alterius erit quam qui illud repromisit; et si non littera, at eius spiritus; hoc erit novitas. Denique. qui litteram tabulis lapideis inciderat, idem et de spiritu edixerat, Effundam de meo spiritu in omnem carnem. Et si littera occidit, spiritus vero vivificat, eius utrumque est qui ait, Ego occidam et ego vivificabo, percutiam et sanabo. Olim duplicem vim creatoris vindicavimus, et iudicis et boni, littera occidentis per legem et spiritu vivificantis per evangelium. Non possunt duos deos facere quae, etsi diversa, apud unum recenseri praevenerunt. Commemorat et de velamine Moysi, quo faciem tegebat incontemplabilem filiis IsraÃ«l. Si ideo ut claritatem maiorem defenderet novi testamenti, quod manet in gloria, quam veteris, quod evacuari habebat, hoc et meae convenit fidei praeponenti evangelium legi, et vide ne magis meae. Illic enim erit superponi quid ubi fuerit et illud cui superponitur. At cum dicit, Sed obtunsi sunt sensus mundi, non utique creatoris, sed populi, qui in mundo est. De IsraÄle enim dicit, Ad hodiernum usque velamen id ipsum in corde eorum. Figuram ostendit fuisse velamen faciei in Moyse velaminis cordis in populo, quia nec nunc apud illos perspiciatur Moyses corde, sicut nec facie tunc. Quid est ergo adhuc velatum in Moyse quod pertineat ad Paulum, si Christus creatoris a Moyse praedicatus nondum venit? quomodo iam operta et velata adhuc denotantur corda Iudaeorum, nondum exhibitis praedicationibus Moysi, id est de Christo, in quo eum intellegere deberent? Quid ad aposlum Christi alterius, si dei sui sacramenta Iudaei non intellegebant, nisi quia velamen cordis illorum ad caecitatem, qua non perspexerant Christum Moysi, pertinebat? Denique quod sequitur, Cum vero converterit ad deum, auferetur velamen, hoc Iudaeo proprie dicit, apud quem et est velamen Moysi, qui cum transierit in fidem Christi, intellegit Moysen de Christo praedicasse. Ceterum quomodo auferetur velamentum creatoris in Christo dei alterios, cuius sacramenta velasse non potuit creator, ignoti videlicet ignota? Dicit ergo nos iam aperta facie, utique cordis, quod velatum est in Iudaeis, contemplantes Christum eadem imagine transfigurari a gloria, qua scilicet et Moyses transfigurabatur a gloria domini, in gloriam. Ita corporalem Moysi illuminationem de congressu domini et corporale velamen de infirmitate populi proponens, et spiritalem revelationem et spiritalem claritatem in Christo superducens, tanquam a domino, inquit, spirituum, totum ordinem Moysi figuram ignorati apud Iudaeos, agniti vero apud nos Christi fuisse testatur. Scimus quosdam sensus ambiguitatem pati posse de sono pronuntiationis aut de modo distinctionis, cum duplicitas carum intercedit. Hanc Marcion captavit sic legendo: In quibus deus aevi huius, ut creatorem ostendens deum huius aevi alium suggerat deum alterius aevi. Nos contra sic distinguendum dicimus: In quihus deus, dehine: aevi huius excaecavit mentes infidelium; In quibus, Iudaeis infidelibus, in quibus opertum est aliquibus evangelium adhuc sub velamine Moysi. IIIis enim deus, labiis diligentibus eum, corde autem longe absistentibus ab eo, minatus fuerat: Aure audietis et non audietis, oculis videbitis et non videbitis, et: Nisi credideritis nec intellegetis, et: Auferam sapientiam sapientium et prudentiam prudentium irritam faciam. Haec autem non utique de evangelio dei ignoti abscondendo minabatur. Ita etsi huius aevi deus, sed infidelium huius aevi excaecat cor, quod Christum eius non ultro recognoverint de scripturis intellegendum. Et positum in ambiguitate distinctionis hactenus tractasse, ne adversario prodesset, contentus victoriae nae ultro possum et in totum conten- tionem hanc praeterisse. Simpliciori responso prae manu erit esse huius aevi dominum diabolum interpretari, qui dixerit, propheta referente, Ero similis altissimi, ponam in nubibus thronum meum; sicut et tota huius aevi superstitio illi mancipata est qui excaecet infidelium corda et inprimis apostatae Marcionis. Denique non vidit occurrentem sibi clausulam sensus: Quoniam deus, qui dixit ex tenebris lucem lucescere, reluxit in cordibus nostris ad illuminationem agnitionis suae in persona Christi. Quis dixit, Fiat lux? Et de illuminatione mundi quis Christo ait, Posui te in lumen nationum, sedentium scilicet in tenebris et in umbra mortis? Cui respondet spiritus in psalmo ex providentia futuri. Significatum est, inquit, super nos lumen personae tuae, domine. Persona autem dei Christus dominus. Unde et apostolus supra, Qui est imago, inquit, dei. Igitur si Christus persona creatoris dicentis, Fial lux, et Christus et aposloli et evangelium et velamen et Moyses et tota series secundum testimonium clausulae creatoris est dei huius aevi, certe non eius qui nunquam dixit, Fial lux. Praetereo hic et de alia epistula, quam nos ad Ephesios praescriptam habemus, haeretici vero ad Laodicenos. Ait enim meminisse nationes quod illo in tempore cum essent sine Christo, alieni ab Israele, sine conversatione et testamentis et spe promissionis, etiam sine deo essent, in mundo utique,etsi de creatore. Ergo si nationes sine deo dixit esse, deus autem illis diabolus est, non creator, apparet dominum aevi huius eum intellegendum quem nationes pro deo receperunt, non creatorem, quem ignorant. Quale est autem ut non eiusdem habeatur thesaurus in fictilibus vasis nostris cuius et vasa sunt? Nam si gloria dei est in fictilibus vasis tantum thesauri haberi, vasa autem fictilia creatoris sunt, ergo et gloria creatoris est, cuius vasa eminentiam virtutis dei sapiunt, et virtus ipsa; quia propterea in vasa ficlilia commissa sunt, ut eminentia eius proberetur. Ceterum iam non erit alterius dei gloria ideoque nec virtus, sed magis dedecus et infirmitas, cuius eminen- tiam fictilia et quidem aliena ceperunt. Quodsi haec sunt fictilia vasa, in quibus tanta nos pati dicit, in quibus etiam mortificationem circumferimus dei, satis ingratus deus et iniustus, si non et hanc substantiam resuscitaturus est, in qua pro fide eius tanta tolerantur, in qua et mors Christi circumfertur, in qua et eminentia virtutis consecratur. Sed enim proponit, Ut et vita Christi manifestetur in corpore nostro, scilicet sicut et mors eius circumfertur in corpore. De qua ergo Christi vita dicit? qua nunc vivimus in illo? Et quomodo in sequentibus non ad visibilia nec ad temporalia, sed ad invisibilia et ad aeterna, id est non ad praesentia, sed ad futura exhortatur? Quodsi de futura vita dicit Christi, in corpore eam dicens apparituram, manifeste carnis resurrectionem praedicavit, exteriorem quidem hominem nostrum corrumpi dicens, et non quasi aeterno interitu post mortem, verum laboribus et incommodis, de quibus praemisit adiciens, Et non deficiemus. Nam et interiorem hominem nostrum renovari de die in diem dicens hic utrumque demonstrat, et corporis corruptionem ex vexatione temptationum et animi renovationem ex contemplatione promissionum.

de epistula secundus ad corintios si deus communis vocabulis facio sum vitio error humanus quatenus multus deus dico atque credo in saeculum benedico tamen deus dominus noster iesus christus non alius quam creator intellego qui et universus benedico habeo genesis et ab universus benedico habeo danielis proinde si pater possum dico sterilis deus nullus magis nomen quam creator misericordiaris tamen pater idem sum qui misericors et miserator et misericordia multus sum dico habeo apud ionas cum ipse misericordia exemplum quam ninivitis exorantibus praesto facilis et ezechiae fletus flecto et achab marito lezabelis deprecor sanguis ignosco nabuthae et david agnoscenti delinquo statim indulgeo malens scilicet licet paenitentia peccator quam mors utique ex misericordia afficio si quis talis marcio deus edo vel edico agnosco pater misericordiaris si verus ex is tempus hic titulis is adscribo quo revelo quasi exinde sum pater misericordiaris quo liberaris instituo genus humanus atqui et nos ex is tempus nego ille ex quo dico revelo non possum igitur aliquis is adscribo qui tunc ostendo cum aliquis is adscribo si enim prior consto is sum tunc et adscribo is possum accido enim sum qui adscribo accido autem antecedo ipse res ostensio qui accido magnus cum iam alter sum qui adscribo is qui prior non sum ostendo tantus magis nego sum quantus per qui affirmo sum is sum qui iam ostendo sum sic et testamentum novus non alter sum quam qui ille repromitto et si non littera at is spiritus hic sum novitas denique qui littera tabula lapideus incido idem et de spiritus edico effundo de meus spiritus in omnis caro et si littera occido spiritus verus vivifico is uterque sum qui aio ego occaedes et ego vivifico percutio et sano olim duplico vis creator vindicavimus et judex et bonus littera occaedes per lex et spiritus vivificantis per evangelium non possum duo deus facio qui etsi diverto apud unus recenseri praevenio commemoro et de velamen moysi quo facies tego incontemplabilis filius israa l si ideo ut claritas magnus defendo nosco testamentum qui maneo in gloria quam veto qui evacuaris habeo hic et meus convenio fides praeponenti evangelium lego et video ne magis meus illic enim sum superpono quis ubi sum et ille qui superpono at cum dico sed obtundo sum sensus mundus non utique creator sed populus qui in mundus sum de israa le enim dico ad hodiernus usque velamen is ipse in cor is figura ostendo sum velamen facies in moyse velamen chordus in populus quia neque nunc apud ille perspicio moyses cor sicut neque facies tunc quis sum ergo adhuc velo in moyse qui pertineo ad paulis si christus creator ab moyse praedico nondum venio quomodo iam operio et velo adhuc denoto cor judaeus nondum exhibeo praedicatio moysi is sum de christus in quo is intellego debeo quis ad aposlum christus alter si deus suus sacramentum judaeus non intellego nisi quia velamen chordus ille ad caecitas qui non perspicio christus moysi pertineo denique qui sequor cos verus converto ad deus aufero velamen hic judaeus proprius dico apud qui et sum velamen moysi qui cum transeo in fides christus intellego moysen de christus praedicasse ceterum quomodo aufero velamentum creator in christus deus alterios qui sacramentum velo non possum creator ignosco videlicet ignotus dico ergo nos iam apertus facies utique chordus qui velo sum in judaeus contemplo christus idem imago transfiguraris ab gloria qui scilicet et moyses transfigurabatur ab gloria dominus in gloria ita corporal moysi illuminatio de congredior dominus et corporal velamen de infirmitas populus propono et spirital revelatio et spirital claritas in christus superducens tamquam ab dominus inquam spiritus totus ordo moysi figura ignoro apud judaei agniti verus apud nos christus sum testor scio quidam sensus ambiguitas patior possum de sonus pronuntiatio aut de modo distinctio cum duplicitas caris intercedo hic marcion capto sic lego in qui deus aevum hic ut creator ostendo deus hic aevum alius suggero deus alter aevum nos contra sic distinguo dico in quihus deus dehine aevum hic excaeco mens infidelis in qui judaeus infidelis in qui operio sum aliqui evangelium adhuc sub velamen moysi iiiis enim deus labium diligo is cor autem longus absisto ab is mino sum auris audio et non audio oculus video et non video et nisus credo neque intellego et aufero sapientia sapiens et prudentia prudens irritus facio hic autem non utique de evangelium deus ignosco abscondo mino ita etsi hic aevum deus sed infidelis hic aevum excaeco cor qui christus is non ultro recognoverint de scribo intellego et pono in ambiguitas distinctio hactenus tracto ne adversarius prosum contineo victoria nautilus ultro possum et in totus contus tio hic praetereo simpliciori respondeo prae manus sum sum hic aevum dominus diabolus interpretaris qui dico propheta refero sum similis alo pono in nubis thronus meus sicut et totus hic aevum superstitio ille mancipo sum qui excaeco infidelis cor et imprimis apostata marcio denique non video occurro sui clausula sensus quoniam deus qui dico ex tenebrae lux lucesco reluceo in cor noster ad illuminatio agnitio suus in persono christus quis dico fio lux et de illuminatio mundus quis christus aio pono tu in lumen natio sedeo scilicet in tenebrae et in umbra mors qui respondeo spiritus in psalmus ex provideo sum significo sum inquam super nos lumen persona tuus dominus persono autem deus christus dominus unde et apostolus supra qui sum imago inquam deus igitur si christus persono creator dico fial lux et christus et aposloli et evangelium et velamen et moyses et totus series secundus testimonium clausula creator sum deus hic aevum certus non is qui numquam dico fial lux praetereo hic et de alius epistula quam nos ad ephesii praescribo habeo haeretici verus ad laodiceni aio enim memini natio qui ille in tempus cum sum sine christus alienus ab israelis sine conversatio et testamentum et spes promissio etiam sine deus sum in mundus utique etsi de creator ergo si natio sine deus dico sum deus autem ille diabolus sum non creator appareo dominus aevum hic is intellego qui natio pro deus recipio non creator qui ignoro qual sum autem ut non idem habeo thesaurus in fictilis vasum noster qui et vasum sum nam si gloria deus sum in fictilis vasum tantus thesaurus habeo vasum autem fictilia creator sum ergo et gloria creator sum qui vasum eminentia virtus deus sapio et virtus ipse quia propterea in vasum ficlilia committo sum ut emineo is proberetur ceterum iam non sum alter deus gloria ideo neque virtus sed magis dedecus et infirmitas qui eminen tiam fictilia et quidem alienus capio quodsi hic sum fictilia vasum in qui tantus nos patior dico in qui etiam mortificatio circumfero deus satis ingratus deus et injustus si non et hic substantia resuscitaturus sum in qui pro fides is tantus tolero in qui et mors christus circumfero in qui et emineo virtus consecro sed enim propono ut et vito christus manifesto in corpus noster scilicet sicut et mors is circumfero in corpus de qui ergo christus vito dico qui nunc vivo in ille et quomodo in sequor non ad visibilis neque ad temporalis sed ad invisibilis et ad aeternus is sum non ad praesens sed ad sum exhortor quodsi de sum vito dico christus in corpus is dico appareo manifestus caro resurrectio praedico exter quidem homo nos corrumpo dico et non quasi aeternus interitus post mors verus labor et incommodus de qui praemitto adicio et non deficio nam et interior homo nos renovaris de dies in dies dico hic uterque demonstro et corpus corruptio ex vexatio temptatio et animus renovatio ex contemplatio promissio


Aliud est si penes Marcionem a discipulatu Lucae coepit religionis Christianae sacramentum. Ceterum si et retro decucurrit, habuit utique authenticam paraturam, per quam ad Lucam usque pervenit, cuius testimonio adsistente Lucas quoque possit admitti. Sed enim Marcion nactus epistelam Pauli ad Galatas, etiam ipsos apostolos suggillantis ut non recto pede incedentes ad veritatem evangelii, simul et accusantis pseudapostolos quosdam pervertentes evangelium Christi, connititur ad destruendum statum eorum evangeliorum quae propria et sub apostolorum nomine eduntur, vel etiam apostolicorum, ut scilicet fidem, quam illis adimit, suo conferat. Porro etsi reprehensus est Petrus et Ioannes et Iacobus, qui existimabantur columnae, manifesta causa est. Personarum enim respectu videbantur variare convictum. Et tamen cum ipse Paulus omnibus omnia fieret, ut omnes lucraretur, potuit et Petro hoc in consilio fuisse aliquid aliter agendi quam docebat. Proinde si et pseudapostoli irrepserant, horum quoque qualitas edita est, circumcisionem vindicantium et Iudaicos fastos. Adeo non de praedicatione, sed de conversatione a Paulo denotabantur, aeque denotaturo, si quid de deo creatore aut Christo eius errassent. Igitur distinguenda erunt singula. Si apostolos praevaricationis et simulationis suspectos Marcion haberi queritur usque ad evangelii depravationem, Christum iam accusat, accusando quos Christus elegit. Si vero apostoli quidem integrum evangelium contulerunt, de sola convictus inaequalitate reprehensi, pseudapostoli autem veritatem eorum interpolaverunt, et inde sunt nostra digesta, quod erit germanum illud apostolorum instrumentum, quod adulteros passum est? quod Paulum illuminavit, et ab eo Lucam? Aut si tam funditus deletum est, ut cataclysmo quodam, ita inundatione falsariorum obliteratum, iam ergo nec Marcion habet verum. Aut si ipsum erit verum, id est apostolorum, quod Marcion habet solus? et quomodo nostro consonat quod non apostolorum, sed Lucae refertur? Aut si non statim Lucae deputandum est quo Marcion utitur, quia nostro consonat, scilicet adulterato etiam circa titulum, ceterum apostolorum est. Iam ergo et nostrum, quod illi consonat, aeque apostolorum est, sed adulteratum de titulo quoque.

alius sum si penis marcio ab discipulatu luca coepio religio christianus sacramentum ceterum si et retro decurro habeo utique authenticam paro per quam ad luca usque pervenio qui testimonium assisto luca quoque possum admitto sed enim marcion nanciscor epistelam paulis ad galatae etiam ipse apostolus suggillantis ut non recingo pes incedo ad veritas evangelium simul et accuso pseudapostolos quidam pervertentes evangelium christus connititur ad destruo status is evangeliorum qui proprius et sub apostolus nomen edo vel etiam apostolicorum ut scilicet fides quam ille adimo suus confero porro etsi reprehendo sum petrus et joannis et iacobus qui existimo columna manifestus causa sum personaris enim respicio video variaris convinco et tamen cum ipse paulus omnis omnis fio ut omnis lucror possum et petro hic in consilium sum aliquis aliter ago quam doceo proinde si et pseudapostoli irrepserant hic quoque qualitas edo sum circumcisio vindico et iudaicos fasti adeo non de praedicatio sed de conversatio ab paulus denotabantur aequus denotaturo si quis de deus creator aut christus is errassent igitur distinguo sum singulus si apostolus praevaricatio et simulatio suspicio marcion habeo queror usque ad evangelium depravatio christus iam accuso accuso qui christus eligo si verus apostolus quidem integer evangelium confero de solus convinco inaequalitas reprehendo pseudapostoli autem veritas is interpolaverunt et inde sum noster digero qui sum germanus ille apostolus instrumentum qui adulter patior sum qui paulis illuminavit et ab is luca aut si tam fundus deleo sum ut cataclysmos quidam ita inundatio falsariorum obliteratum iam ergo neque marcion habeo verus aut si ipse sum verus is sum apostolus qui marcion habeo solus et quomodo noster consono qui non apostolus sed luca refero aut si non statim luca deputandum sum quo marcion uto quia noster consono scilicet adultero etiam circa titulis ceterum apostolus sum iam ergo et nos qui ille consono aequus apostolus sum sed adultero de titulus quoque


Merito itaque non placebat illi hypocrisis pharisaeorum, labiis scilicet amatium deum, non corde. Cavete, inquit discipulis, a fermento pharisaeorum, quod est hypocrisis, non praedicatio creatoris. Odit contumaces patris filius, non vult suos tales existere in illum, non in alium, in quem hypocrisis fuisset admissa, cuius exemplum a discipulis caveretur. Ita pharisaeorum prohibet exemplum. In eum prohibebat illud admitti in quem admittebant pharisaei. Igitur quoniam hypocrisim eorum taxarat, utique celantem occulta cordis et incredulitatis secreta superficialibus officiis obumbrantem, quae clavem agnitionis habens nec ipsa introiret nec alios sineret, ideo adicit, Nihil autem opertum, quod non patefiet, et nihil absconditum, quod non dinoscetur; ne quis existimet illum dei ignoti retro et occulti revelationem et adagnitionem intentare, cum subiciat etiam quae inter se mussitarent vel tractarent, scilicet super ipso dicentes, Hic non expellit daemonia nisi in Beelzebub, in apertum processura, et in ore hominum futura, ex evangelii promulgatione. Dehinc conversus ad discipulos, Dico autem, inquit, vobis, amicis, nolite terreri ab eis qui vos solummodo occidere possunt, nec post hoc ullam in vobis habent potestatem. Sed iis erit Esaias praedicens: Vide quomodo iustus aufertur, et nemo advertit. Demonstrabo autem vobis quem timeatis: Timete eum qui postquam occiderit, potestatem habet mittendi in gehennam; creatorem utique significans: Itaque dico vobis, hunc timete. Et hoc in loco sufficeret mihi si quem timeri iubet offendi vetat, et quem offendi vetat demereri iubet, et qui haec mandat ipsius est cui timendo et non offendendo et demerendo procurat. Sed habeo et de sequentibus sumere. Dico enim vobis, omnis qui confitebitur in me coram hominibus, confitebor in illo coram deo. Qui confitebuntur autem in Christo, occidi habebunt coram hominibus, nihil utique amplius passuri post occisionem abillis. Hi ergo erunt quos supra praemonet ne timeant tantummodo occidi; ideo praemittens non timendam occisionem, ut subiungeret sustinendam confessionem: Et omnis qui negaverit me coram hominibus, denegabitur coram deo, ab eo utique qui illum confitentem confessurus fuisset. Si enim confessorem confitebitur, ipse est qui et negatorem negabit. Porro si confessor est cui nihil timendum est post occisionem, negator erit cui timendum est etiam post mortem. Itaque cum creatoris sit quod timendum est post mortem, gehennae scilicet poena, et negator ergo creatoris est. Si autem negator, et confessor, qui post occisionem nihil ab homine passurus est, a deo plane passurus si negaret. Atque ita Christus creatoris est, qui ostendit negatores suos creatoris gehennam timere debere. Post deterritam itaque negationem sequitur et blasphemiae formidandae admonitio: Qui dixerit in filium hominis, remittetur illi, qui autem dixerit in spiritum sanctum, non remittetur ei. Quodsi iam et remissio et retentio delicti iudicem deum sapiunt, huius erit spiritus sanctus non blasphemandus, non remissuri scilicet blasphemiam, sicut et supra non negandus, occisuri scilicet etiam in gehennam. Quodsi et blasphemiam Christus a creatore avertit, quomodo sdversarius ei venerit non scio. Aut si et per haec severitatem eius infuscat, non remissuri blasphemiam et occisuri etiam in gehennam, superest ut et illius diversi dei impune et spiritus blasphemetur, et Christus negetur, et nihil intersit de cultu eius deve contemptu, et sicut de contemptu nulla poena, ita et de cultu nulla speranda sit merces. Perductos ad potestates prohibet ad interrogationem cogitare de responsione. Sanctus enim, inquit, spiritus docebit vos ipsa hora quid eloqui debeatis. Si eiusmodi documentum creatoris est, eius erit et praeceptum cuius praecessit exemplum. Balaam prophetes in Arithmis arcessitus a rege Balach ad maledicendum Israelem cum quo proelium inibat, simul spiritu implebatur; non ad quam veneral maledictionem, sed quam illi ipsa hora spiritus suggerebat benedictionem pronuntiabat, ante professus apud nuntios regis, mox etiam apud ipsum, id se pronuntiaturum quod deus ori eius indidisset. Hae sunt novae doetrinae novi Christi, quas olim famuli creatoris initiaverunt. Ecce plane diversum exemplum Moysi et Christi. Moyses rixantibus fratribus ultro intercedit et iniuriosum increpat: Quid proximum tuum percutis? Et reicitur ab illo: Quis te constituit magistrum aut iudicem super nos? Christus vero postulatus a quodam ut inter illum et fratrem ipsius de dividunda haereditate componerat, operam suam, et quidem tam probae causae, denegavit. Iam ergo melior Moyses meus Christo tuo, fratrum paci studens, iniuriae occurrens. Sed enim optimi et non iudicis dei Christus, Quis me, inquit, iudicem constituit super vos? Aliam vocem excusationis invenire non potuit ne ea uteretur qua improbus vir et impius frater assertorem probitatis atque pietatis excusserat. Denique probavit malam vocem, utendo ea, et malum factum, pacis inter fratres componendae declinatione. Aut numquid indigne tulerit hoc dicto fugatum Moysen, ideoque in causa pari disceptantium fratrum voluit illos commemoratione eiusdem dicti confudisse? Plane ita. Ipse enim tunc fuerat in Moyse, qui talia audierat, spiritus scilicet creatoris. Puto iam alibi satis com mendasse nos divitiarum gloriam damnari a deo nostro, ipsos dynastas detrahente de solio, et pauperes allevante de sterquilinio. Ah eo ergo erit et parabola divitis blandientis sibi de proventu agrorum suorum, cui deus dicit, Stulte, hac nocte animam tuam reposcent; quae autem parasti, cuius erunt? Sic denique rex de gaxis et apothecis delitiarum suarum apud Persas gloriatus per Esaiam male audivit.

mereo itaque non placeo ille hypocrisis pharisaeorum labium scilicet amatium deus non cor cavete inquam discipulis ab fermento pharisaeorum qui sum hypocrisis non praedicatio creator odi contumax pater filius non volo suus talis existere in ille non in alius in qui hypocrisis sum admitto qui exemplum ab discipulis caveo ita pharisaeorum prohibeo exemplum in is prohibeo ille admitto in qui admitto pharisaei igitur quoniam hypocrisim is taxarat utique celo occulo chordus et incredulitas secerno superficial officium obumbrantem qui clavo agnitio habeo neque ipse introeo neque alius sino ideo adicio nihil autem operio qui non patefiet et nihil abscondo qui non dinoscetur ne quis existimo ille deus ignosco retro et occulo revelatio et adagnitio intentaris cum subicio etiam qui inter sui mussitarent vel tracto scilicet super ipse dico hic non expello daemonium nisi in beelzebub in aperio procedo et in os homo sum ex evangelium promulgatio dehinc converro ad discipulus dico autem inquam tu amicus nolo terreo ab is qui tu solummodo occaedes possum neque post hic ullus in tu habeo potestas sed is sum esaias praedico video quomodo iustus aufero et nemo adverto demonstro autem tu qui timeo timeo is qui postquam occido potestas habeo mitto in gehenna creator utique significo itaque dico tu hic timeo et hic in locus sufficio ego si qui timeo iubeo offendo veto et qui offendo veto demereo iubeo et qui hic mando ipse sum qui timeo et non offendo et demereo procuro sed habeo et de sequor sumo dico enim tu omnis qui confiteor in ego coram homo confiteor in ille coram deus qui confiteor autem in christus occido habeo coram homo nihil utique amplus patior post occisio abillis hic ergo sum qui supra praemoneo ne timeo tantummodo occido ideo praemitto non timeo occisio ut subiungeret sustineo confessio et omnis qui nego ego coram homo denego coram deus ab is utique qui ille confiteor confiteor sum si enim confessor confiteor ipse sum qui et negator nego porro si confessor sum qui nihil timeo sum post occisio negator sum qui timeo sum etiam post mors itaque cum creator sum qui timeo sum post mors gehenna scilicet poena et negator ergo creator sum si autem negator et confessor qui post occisio nihil ab homo patior sum ab deus planus patior si nego atque ita christus creator sum qui ostendo negator suus creator gehenna timeo debeo post deterritam itaque negatio sequor et blasphemia formido admonitio qui dico in filius homo remitto ille qui autem dico in spiritus sancio non remitto is quodsi iam et remissio et retentio delictum judico deus sapio hic sum spiritus sancio non blasphemandus non remitto scilicet blasphemia sicut et supra non negandus occaedes scilicet etiam in gehenna quodsi et blasphemia christus ab creator averto quomodo sdversarius is venio non scio aut si et per hic severitas is infusco non remitto blasphemia et occaedes etiam in gehenna supersum ut et ille diverto deus impunis et spiritus blasphemo et christus nego et nihil intersum de cultus is de contemptus et sicut de contemptus nullus poena ita et de cultus nullus spero sum merces perduco ad potestas prohibeo ad interrogatio cogito de responsio sancio enim inquam spiritus doceo tu ipse hora quis eloquor debeo si eiusmodi documentum creator sum is sum et praeceptum qui praecedo exemplum balaam prophetes in arithmis arcesso ab rex balach ad maledico israelis cum quo proelium ineo simul spiritus implebatur non ad quam veneral maledictio sed quam ille ipse hora spiritus suggero benedictio pronuntio ante profiteor apud nuntius rex mox etiam apud ipse is sui pronuntio qui deus aurum is indo hic sum novus doetrinae nosco christus qui olim famulis creator initiaverunt ecce planus diverto exemplum moysi et christus moyses rixantibus frater ultro intercedo et injuriosus increpo quis propior tuus percutio et reicio ab ille quis tu constituo magister aut judico super nos christus verus postulo ab quidam ut inter ille et frater ipse de dividunda haereditas componerat opera suus et quidem tam proba causa denego iam ergo bonus moyses meus christus tuus frater pax studeo iniuria occurro sed enim bonus et non judex deus christus quis ego inquam judico constituo super tu alius voco excusatio invenio non possum ne is uto qui improbus vir et impius frater assertor probitas atque pietas excutio denique probo malus voco uto is et malus facio pax inter frater compono declinatio aut numquid indignus fero hic dico fugo moysen ideo in causa par discepto frater volo ille commemoratio idem dictum confudisse planus ita ipse enim tunc sum in moyse qui talis audio spiritus scilicet creator puto iam alibi satis com mendasse nos divitiaris gloria damnaris ab deus noster ipse dynastes detrahente de solium et pauper allevante de sterquilinium ah is ergo sum et parabola dives blandio sui de provenio ager suus qui deus dico stultus hic nox anima tuus reposco qui autem paro qui sum sic denique rex de gaxis et apotheca delitiaris suus apud persa glorior per esaias malus audio


DE EPISTULA AD COLOSSENSES. Soleo in prascriptione adversus haereses omnes de testimonio temporum compendium figere, priorem vindicans regulam nostram omni haeretica posteritate. Hoc nunc probabit et apostolus, dicens, De spe reposita in caelis, quam audistis in sermone veritatis evangelii, quod pervenit ad vos, sicut et in totum mundum. Nam si iam tum traditio evangelica ubique manaverat, quanto magis nunc? Porro si nostra est quae ubique manavit, magis quam omnis haeretica, nedum Antoniniani Marcionis, nostra erit apostolica. Marcionis autem cum totum impleverit mundum, ne tunc quidem se defendere poterit de apostolica. Eam enim et sic constabit esse quae prior mundum replevit, illius scilicet dei evangelio qui et haec cecinit de praedicationibus eius: In omnem terram exiit sonus eorum, et in terminos orbis verba eorum. Invisibilis dei imaginem ait Christum. Sed nos enim invisibilem dicimus patrem Christi, scientes filium semper retro visum, si quibus visus est in dei nomine, ut imaginem ipsius; ne quam et hinc differentiam scindat dei visibilis et invisibilis, cum olim dei nostri sit definitio: Dominum nemo videbit et vivet. Si non est Christus primogenitus conditionis, ut sermo creatoris per quem omnia facta sunt et sine quo nihil factum est, si non in illo condita sunt universa in caelis et in terris, visibilia et invisibilia, sive throni sive dominationes sive principatus sive potestates, si non cuncta per illum et in illo sunt condita (haec enim Marcioni displicere oportebat), non utique tam nude posuisset apostolus, Et ipse est ante omnes. Quomodo enim ante omnes, si non ante omnia? Quomodo ante omnia, si non primogenitus conditionis, si non sermo creatoris? Unde ante omnes probabitur fuisse qui post omnia apparuit? Quis scit priorem fuisse quem esse nesciit? Quomodo item boni duxit omnem plenitudinem in semetipso habitare? Primo enim, quae est ista plenitudo, nisi ex illis quae Marcion detraxit, conditis in Christo, in caelis et in terris, angelis et hominibus, nisi ex illis invisibilibus et visibilibus, nisi ex thronis et dominationibus et principatibus et potestatibus? Aut si haec pseudapostoli nostri et Iudaici evangelizatores de suo intulerint, et ad plenitudinem dei sui Marcion, qui nihil condidit, ceterum quale est ut plenitudinem creatoris aemulus et destructor eius in suo Christo habitare voluerit? Cui denique reconciliat omnia in semetipsum, pacem faciens per crucis suae sanguinem, nisi quem offenderant una ipsa, adversus quem rebellaverant per transgressionem, cuius novissime fuerant? Conciliari enim extraneo possent, reconciliari vero non alii quam suo. Ita et nos quondam alienatos et inimicos sensu in malis operibus creatori redigit in gratiam, cuius admiseramus offensam, colentes conditionem adversus creatorem. Sicubi autem et ecclesiam corpus Christi dicit esse, ut hic ait adimplere se reliqua pressurarum Christi in carne pro corpore eius, quod est ecclesia, non propterea et in totum mentionem corporis transferes a substantia carnis. Nam et supra reconciliari nos ait in corpore eius per mortem; utique in eo corpore, in quo mori potuit per carnem, mortuus est, non per ecclesiam, plane propter ecclesiam, corpus commutando pro corpore, carnale pro spiritali. At cum monet cavendum a subtililoquentia et philosophia, ut inani seductione, quae sit secundum elementa mundi, non secundum caelum aut terram dicens, sed secundum litteras saeculares et secundum traditionem, scilicet hominum subtililoquorum et philosophorum, longum est quidem et alterins operis ostendere hac sententia omnes haereses damnari, quod omnes ex subtililoquentiae viribus et philosophiae regulis constent. Sed Marcion principalem suae fidei terminum de Epicuri schola agnoscat, dominum inferens hebetem, ne timeri dicat eum, collocans et cum deo creatore materiam de porticu Stoicorum, negans carnis resurrectionem, de qua proinde nulla philosophia consentit. Cuius ingeniis tam longe abest veritas nostra, ut et iram dei excitare formidet, et omnia illum ex nihilo protulisse confidat, et carnem eandem restituturum repremittat, et Christum ex valva virginis natum non erubescat, ridentibus philosophis et haereticis et ethnicis ipsis. Stulta enim mundi elegit deus, ut confundat sapientes, ille sine dubio, qui ex respectu huius suae dispositionis perditurum se sapientiam sapientium praeminabatur. Hac simplicitate veritatis contraria subtililoquentiae et philosophiae nihil perversi possumus sapere. Denique si nos deus cum Christo vivificat, donans delicta nobis, non possumus credere ab eo delicta donari in quem admissa non fuerint, ut retro ignotum. Age iam, cum dicit, Nemo vos iudicet in cibo et potu et in parte diei festi et neomeniae et sabbati, quae est umbra futurorum, corpus autem Christi, quid tibi videtur, Marcion? De lege iam non retractamus, nisi quod et hic quemadmodum exclusa sit edocet, dum scilicet de umbra transfertur in corpus, id est de figuris ad veritatem, quod est Christus. Ergo et umbra eius cuius et corpus, id est et lex eius et Christus. Segrega alii deo legem, et alii deo Christum, si potes aliquam umbram ab eo corpore cuius umbra est separare. Ma(??)iteste legis est Christus, si corpus est umbrae. Si autem et sliquos taxat qui ex visionibus angelicis dicebant cibis abstinendum, ne attigeris, ne gustaveris, volentes in bumilitate sensus incedere, non tenentes caput, non ideo legem et Meysen pulsat quasi de angelica superstitione constitnerit interdictionem quorundam edulium. Moysen enim a deo accepisse legem constat. Denique hanc disciplinam, Secundum praecepta, inquit, et doctri- nam hominum deputavit in eos qui caput non tenerent, id est ipsum in quo omnia recensentur, in Christum ad initium revocata etiam indifferentia escarum. Cetera praeceptorum, ut eadem satis sit iam alibi docuisse quam a creatore manarint, qui cum velera praedicaret transitura, nova facturus universa, mandans etiam, Novate vobis novamen novum, iam tum docebat deponere veterem hominem et novum induere.

de epistula ad colossenses soleus in prascriptio adverro haeresis omnis de testimonium tempus compendium figo prior vindico regula noster omnis haeretica posteritas hic nunc probo et apostolus dico de spes repono in caelis quam audio in sermo veritas evangelium qui pervenio ad tu sicut et in totus mundus nam si iam tum traditio evangelica ubique mano quantus magis nunc porro si noster sum qui ubique mano magis quam omnis haeretica nedum antoninianus marcio noster sum apostolicus marcio autem cum totus impleo mundus ne tunc quidem sui defendo possum de apostolicus is enim et sic consto sum qui prior mundus repleo ille scilicet deus evangelium qui et hic cano de praedicatio is in omnis terra exeo sonus is et in terminus orbis verbum is invisibilis deus imago aio christus sed nos enim invisibilis dico pater christus scio filius semper retro video si qui video sum in deus nomen ut imago ipse ne quam et hinc differentia scindo deus visibilis et invisibilis cum olim deus noster sum definitio dominus nemo video et vivo si non sum christus primogenitus conditio ut sermo creator per qui omnis facio sum et sine quo nihil facio sum si non in ille condio sum universus in caelis et in terra visibilis et invisibilis sive thronus sive dominatio sive principatus sive potestas si non cunctus per ille et in ille sum condio hic enim marcio displiceo oportet non utique tam nudus pono apostolus et ipse sum ante omnis quomodo enim ante omnis si non ante omnis quomodo ante omnis si non primogenitus conditio si non sermo creator unde ante omnis probo sum qui post omnis appareo quis scio prior sum qui sum nescio quomodo item bonus duco omnis plenitudo in semetipso habito primus enim qui sum iste plenitudo nisi ex ille qui marcion detraho condio in christus in caelis et in terra angelus et homo nisi ex ille invisibilis et visibilis nisi ex thronis et dominatio et principatus et potestas aut si hic pseudapostoli noster et judaicus evangelizator de suus infero et ad plenitudo deus suus marcion qui nihil condo ceterum qualis sum ut plenitudo creator aemulus et destructor is in suus christus habito volo qui denique reconcilio omnis in semetipsum pax facio per crux suus sanguis nisi qui offendo unus ipse adverro qui rebello per transgressio qui novus sum conciliaris enim extraneus possum reconciliaris verus non alius quam suus ita et nos quondam alieno et inimicus sentio in malus opus creator redigo in gratia qui admiseramus offendo colo conditio adverro creator sicubi autem et ecclesia corpus christus dico sum ut hic aio adimpleo sui reliquus pressuraris christus in carnis pro corpus is qui sum ecclesia non propterea et in totus mentio corpus transfero ab substantia caro nam et supra reconciliaris nos aio in corpus is per mors utique in is corpus in quo morior possum per caro mortuus sum non per ecclesia planus propter ecclesia corpus commuto pro corpus carnal pro spirital at cum moneo caveo ab subtililoquentia et philosophia ut inanis seductio qui sum secundus elementum mundus non secundus caelum aut terra dico sed secundus littera saecularis et secundus traditio scilicet homo subtililoquorum et philosophus longus sum quidem et alterins opus ostendo hic sententia omnis haeresis damnaris qui omnis ex subtililoquentiae vis et philosophia regulis consto sed marcion principal suus fides terminus de epicurus schola agnosco dominus infero hebeto ne timeo dico is collocans et cum deus creator materia de porticus stoicus nego caro resurrectio de qui proinde nullus philosophia consentio qui ingenium tam longus absum vereor noster ut et ira deus excitaris formido et omnis ille ex nihilum profero confido et caro idem restituo repremittat et christus ex valva virgo natus non erubesco rideo philosophus et haereticis et ethnicis ipse stultus enim mundus eligo deus ut confundo sapio ille sine dubius qui ex respicio hic suus dispositio perdo sui sapientia sapiens praeminor hic simplicitas veritas contrarius subtililoquentiae et philosophia nihil perverto possum sapio denique si nos deus cum christus vivifico dono delictum nos non possum credo ab is delictum dono in qui admitto non sum ut retro ignotus ago iam cum dico nemo tu iudico in cibus et potus et in pars dies festus et neomenia et sabbatum qui sum umbra sum corpus autem christus quis tu video marcion de lex iam non retractamus nisi qui et hic quemadmodum excludo sum edoceo dum scilicet de umbra transfero in corpus is sum de figura ad veritas qui sum christus ergo et umbra is qui et corpus is sum et lex is et christus segrego alius deus lex et alius deus christus si possum aliqui umbra ab is corpus qui umbra sum separaris ma iteste lex sum christus si corpus sum umbra si autem et sliquos taxo qui ex visio angelicis dico cibus abstineo ne attingo ne gusto volo in bumilitas sensus incedo non teneo caput non ideo lex et meysen pulso quasi de angelica superstitio constitnerit interdictio quidam edulis moysen enim ab deus accipio lex consto denique hic disciplina secundus praecipio inquam et doctri nam homo deputo in is qui caput non teneo is sum ipse in quo omnis recensentur in christus ad initium revoco etiam indifferens escaris ceterus praeceptor ut idem satis sum iam alibi doceo quam ab creator mano qui cum velera praedico transeo novo facio universus mando etiam novo tu novamen novus iam tum doceo depono vetus homo et novus induo


Iam nunc, ut omnia eiusmodi expediam, ad ceteras pusillitates et infirmitates et incongruentias, ut putatis, interpretandas purgandasque pertendam. Inclamat deus, Adam, ubi es? scilicet ignorans ubi esset, et causato nuditatis pudore an de arbore gustasset interrogat, scilicet incertus. Immo nec incertus admissi nec ignorans loci. Enimvero oportebat conscientia peccati delitescentem evocatum prodere in conspectum domini, non sola nominis inclamatione, sed cum aliqua iam tunc admissi suggillatione. Nec enim simplici modo, id est interrogatorio sono legendum est, Ubi es, Adam? sed impresso et incusso et imputativo, Adam, ubi es? id est in perditione es, id est iam hic non es, ut et increpandi et dolendi exitus vox sit. Ceterum qui totum orbem comprehendit manu velut nidum, cuius caelum thronus et terra scabellum, nimirum huius oculos aliqua paradisi portio evaserat, quominus illi ubicunque Adam ante evocationem viseretur tam latens quam de interdicta fruge sumens? Speculatorem vineae vel horti tui lupus aut furunculus non latet. Deum puto de sublimioribus oculatiorem aliquid subiecti praeterire non posse. Stulte, qui tantum argumentum divinae maiestatis et humanae instructionis naso agis. Interrogabat deus quasa incertus, ut et hic liberi arbitrii probans hominem in causa aut negationis aut confessionis daret ei locum sponte confitendi delictum et hoc nomine relevandi. Sicut de Cain sciscitatur ubinam frater eius; quasi non iam vociferatum a terra sanguinem Abelis audisset: sed ut et ille haberet potestatem ex eadem arbitrii potestate sponte negandi delicti et hoc nomine gravandi, atque ita nobis conderentur exempla confitendorum potius delictorum quam negandorum; ut iam tunc initiaretur evangelica doctrina, Ex ore tuo iustificaberis et ex ore tuo damnaberis. Nam etsi Adam propter statum legis deditus morti est, sed spes ei salva est, dicente domino, Ecce Adam factus est tanquam unus ex nobis, de futura scilicet adlectione hominis in divinitatem. Denique quid sequitur? Et nunc, ne quando extendat manum et sumat de ligno vitae et vivat in aevum. Interponens enim, Et nunc, praesentis temporis verbum, temporalem et ad praesens dilationem vitae fecisse se ostendit. Ideoque nec maledixit ipsum Adam et Evam, ut restitutionis candidatos, ut confessione relevatos. Cain vero et maledixit et cupidum morte luere delictum mori interim vetuit, ut praeter admissum etiam negationis eius oneratum. Haec erit ignorantia dei nostri, quae ideo simulabatur ne deliuquens homo quid sibi agendum sit ignoret. Sed ad Sodomam et Gomorram descendens, Videbo, ait, si secundum clamorem pervenientem ad me consummantur, si vero non, ut agnoscam. Et hic videlicet ex ignorantia incertus et scire cupidus? An hic sonus pronuntiationis necessarius, non dubitativum, sed comminativum exprimens sensum, sub sciscitationis obtentu? Quodsi descensum quoque dei irrides, quasi aliter non potuerit perficere iudicium nisi descendisset, vide ne tuum aeque deum pulses. Nam et ille descendit ut quod vellet efficeret.

iam nunc ut omnis eiusmodi expedio ad ceterus pusillitas et infirmitas et incongruentias ut puto interpretandas purgandasque pertendam inclamo deus adam ubi sum scilicet ignoro ubi sum et causato nuditas pudor an de arbor gusto interrogo scilicet incertus immo neque incertus admitto neque ignoro locus enimvero oportet conscientia pecco delitesco evoco prodo in conspectus dominus non solus nomen inclamatio sed cum aliqui iam tunc admitto suggillatio neque enim simplex modo is sum interrogatorio sonus lego sum ubius sum adam sed imprimo et incutio et imputativo adam ubi sum is sum in perditio sum is sum iam hic non sum ut et increpo et doleo exitus vox sum ceterum qui totus orbis comprehendo manus velut nidus qui caelum sedes et terra scabellum nimirum hic oculus aliqui paradisus portio evado quominus ille ubi adam ante evocatio viso tam lateo quam de interdico frugis sumo speculator vinea vel hortus tuus lupus aut furunculus non lateo deus puto de sublimis oculatiorem aliquis subicio praetereo non possum stultus qui tantus argumentum divina maiestas et humanus instructio naso ago interrogo deus quasa incertus ut et hic liber arbitrium probo homo in causa aut negatio aut confessio do is locus sponte confitendi delinquo et hic nomen relevandi sicut de cain sciscitor ubi frater is quasi non iam vociferatum ab terra sanguis abelis audio sed ut et ille habeo potestas ex idem arbitrium potestas sponte nego delictum et hic nomen gravandi atque ita nos condo exemplum confitendorum potis delictum quam negandorum ut iam tunc initio evangelica doctrina ex os tuus justifico et ex os tuus damno nam etsi adam propter status lex dedo mors sum sed spes is salvo sum dico dominus ecce adam facio sum tamquam unus ex nos de sum scilicet adlectio homo in divinitas denique quis sequor et nunc ne quando extendo manus et sumo de lignum vita et vivo in aevum interpono enim et nunc praesum tempus verbum temporal et ad praesens dilatio vita facio sui ostendo ideo neque maledixit ipse adam et eva ut restitutio candido ut confessio relevatos cain verus et maledixit et cupidus mors luo delinquo morior interim veto ut praeter admitto etiam negatio is onero hic sum ignoro deus noster qui ideo simulo ne deliuquens homo quis sui ago sum ignoro sed ad sodoma et gomorra descendo video aio si secundus clamor pervenientem ad ego consummo si verus non ut agnosco et hic videlicet ex ignoro incertus et scio cupidus an hic sonus pronuntiatio necessarius non dubitativum sed comminativum exprimo sensus sub sciscitatio obtendo quodsi descendo quoque deus irrideo quasi aliter non possum perficio iudicium nisi descendo video ne tuus aequus deus pulso nam et ille descendo ut qui volo efficio


Sed iudicat plane malum nolendo et damnat prohibendo, dimittit autem non vindicando et absolvit non puniendo. O deum veritatis praevaricatorem! sententiae suae circumscriptorem! Timet damnare quod damnat, timet odisse quod non amat, factum sinit quod fieri non sinit, mavult ostendere quid nolit quam probare. Hoc erit bonitas imaginaria, disciplina phantasma, et ipsa transfunctoria praecepta secura delicta. Audite, peccatores, quique nondum hoc estis, ut esse possitis! deus melior inventus est, qui nec offenditur nec irascitur nec ulciscitur, cui nullus ignis coquitur in gehenna, cui nullus dentium frendor horret in exterioribus tenebris: bonus tantum est. Denique prohibet delinquere, sed litteris solis. In vobis est, si velitis illi obsequium subsignare, ut honorem deo habuisse videamini; timorem enim non vult. Atque adeo prae se ferunt Marcionitae quod deum suum omnino non timeant. Malus autem, inquiunt, timebitur, bonus autem diligetur. Stulte, quem dominum appellas, negas timendum, cum hoc nomen potestatis sit etiam timendae? At quomodo diliges, nisi timess non diligere? Plane nec pater tuus est, in quem competat et amor propter pietatem et timor propter potestatem, nec legitimus dominus, ut diligas propter humanitatem et timeas propter disciplinam. Sic denique plagiarii diliguntur, non etiam timentur. Non enim timebitur nisi iusta et ordinaria dominatio, diligi autem potest etiam adultera; sollicitatione enim constat, non auctoritate, et adulatione, non potestate. Quid denique adulantius quam delicta non exequi? Age itaque, qui deum non times quasi bonum, quid non in omnem libidinem ebullis, summum, quod sciam, fructum vitae omnibus qui deum non timent? Quid non frequentas tam sollemnes voluptates circi furentis et caveae saevientis et scenae lascivientis? Quid non et in persecutionibus statim oblata acerra animam negatione lucraris? Absit, inquis, absit. Ergo iam times delictum, et timendo probasti illum timeri qui prohibet delictum. Aliud est, si eadem dei tui perversitate quem non times observas, qua et ille quod non vindicat prohibet. Multo adhuc vanius, cum interrogati, Quid fiet peccatori cuique die illo? respondent abici illum quasi ab oculis. Nonne et hoc iudicio agitur? Iudicatur enim abiciendus, et utique iudicio damnationis; nisi si in salutem abiciatur peccator, ut et hoc deo optimo competat. Et quid erit abici, nisi amittere id quod erat consecuturus si non abiceretur, id est salutem? Ergo salutis in detrimentum abicietur, et hoc decerni non poterit nisi ab irato et offenso et executore delicti, id est iudice.

sed iudico planus malus nolendo et damno prohibeo dimitto autem non vindico et absolvo non punior o deus veritas praevaricator sententia suus circumscriptor timeo damnaris qui damno timeo odi qui non amo facio sino qui fio non sino malo ostendo quis nolo quam probaris hic sum bonitas imaginarius disciplina phantasma et ipse transfunctoria praecipio securus delictum audio peccator quisque nondum hic sum ut sum possum deus bonus invenio sum qui neque offendo neque irascor neque ulciscor qui nullus ignis coquo in gehenna qui nullus dens frendor horreo in exter tenebrae bonus tantus sum denique prohibeo delinquo sed littera sol in tu sum si volo ille obsequium subsignaris ut honor deus habeo video timor enim non volo atque adeo prae sui fero marcionitae qui deus suus omnino non timeo malus autem inquam timeo bonus autem diligo stultus qui dominus appello nego timeo cum hic nomen potestas sum etiam timeo at quomodo diligo nisi timess non diligo planus neque pater tuus sum in qui competo et amor propter pietas et timor propter potestas neque legitimus dominus ut diligo propter humanitas et timeo propter disciplina sic denique plagiarii diligo non etiam timeo non enim timeo nisi iustus et ordinarius dominatio diligo autem possum etiam adultero sollicitatio enim consto non auctoritas et adulatio non potestas quis denique adulantius quam delictum non exequio ago itaque qui deus non timeo quasi bonus quis non in omnis libido ebullis superus qui scio fructus vita omnis qui deus non timeo quis non frequento tam sollemnis voluptas circos furo et cavea saevio et scena lascivientis quis non et in persecutio statim offertor acerra anima negatio lucraris absum inquam absum ergo iam timeo delinquo et timeo probo ille timeo qui prohibeo delinquo alius sum si idem deus tuus perversitas qui non timeo observo qui et ille qui non vindico prohibeo multus adhuc vanius cum interrogo quis fio peccator quisque dies ille respondeo abicio ille quasi ab oculus nonne et hic iudicium ago judico enim abicio et utique iudicium damnatio nisi si in salus abicio peccator ut et hic deus bonus competo et quis sum abicio nisi amitto is qui sum consequor si non abicio is sum salus ergo salus in detrimentum abicio et hic decerno non possum nisi ab irascor et offendo et executor delictum is sum iudex