Hoc ai qui putaverit me ÏÏÎ¿Î²Î¿Î»á½´Î½ aliquam introducere, id est prolationem rei alterius ex altera, quod facit Valentinus, alium atque alium Aeonem de Aeone producens, primo quidem dicam tibi, non ideo non utatur et veritas vocabulo isto et re ac censu eius quia et haeresis utitur; immo haeresis potius ex veritate accepit quod ad mendacium suum strueret. Prolatus est sermo dei an non? Hic mecum gradum fige. Si prolatus est, cognosce ÏÏÎ¿Î²Î¿Î»á¿Î½ veritatis, et viderit haeresis, si quid de veritate imitata est. Iam nunc quaeritur quis quomodo utatur aliqua re et vocabulo eius? Valentinus ÏÏÎ¿Î²Î¿Î»á½°Ï suas discernit et separat ab auctore, et ita longe ab eo ponit, ut Aeon patrem nesciat; denique desiderat nosse, nec potest, immo et paene devoratur et dissolvitur in reliquam substantiam. Apud nos autem solus filius patrem novit, et sinum patris ipse exposuit, et omnia apud patrem audivit et vidit, et quae mandatus est a patre, ea et loquitur; nec suam, sed patris perfecit voluntatem, quam de proximo, immo de initio noverat. Quis enim scit quae sint in deo nisi spiritus qui in ipso est? Sermo autem spiritu structus est, et ut ita dixerim, sermonis corpus est spiritus. Sermo ergo et in patre semper, sicut dicit, Ego in patre, et apud deum semper, sicut scriptum est: Et sermo erat apud deum, et nunquam separatus a patre, aut alius a patre, quia, Ego et pater unum sumus. Haec erit ÏÏÎ¿Î²Î¿Î»á½´ veritatis, custos unitatis, qua prolatum dicimus filium a patre, sed non separatum. Protulit enim deus sermonem, quemadmodum etiam paracletus docet, sicut radix fruticem et fons fluvium et sol radium. Nam et istae species ÏÏÎ¿Î²Î¿Î»Î±á½¶ sunt earum substantiarum ex quibus prodeunt. Nec dubitaverim filium dicere et radicis fruticem, et fontis fluvium, et solis radium, quia omnis origo parens est, et omne quod ex origine profertur progenies est, multo magis sermo dei, qui etiam proprie nomen filii accepit; nec frutex tamen a radice, nec fluvius a fonte, nec radius a sole discernitur, sicut nec a deo sermo. Igitur secundum horum exemplorum formam profiteor me duos dicere, deum et sermonem eius, patrem et filium ipsius. Nam et radix et frutex duae res sunt, sed coniunctae; et fons et flumen duae species sunt, sed indivisae; et sol et radius duae formae sunt, sed cohaerentes. Omne quod prodit ex aliquo secundum sit eius necesse est de quo prodit, non ideo tamen est soparatum. Secundus autem ubi est, duo sunt, et tertius ubi est, tres sunt. Tertius enim est spiritus a deo et filio, sicut tertius a radice fructus ex frutice, et tertius a fonte rivus ex flumine, et tertius a sole apex ex radio. Nihil tamen a matrice alienatur, a qua proprietates suas ducit. Ita trinitas per consertos et connexos gradus a patre decurrens et monarchiae nihil obstrepit et Î¿á¼°ÎºÎ¿Î½Î¿Î¼á½·Î±Ï statum protegit.

hic ai qui puto ego i i i i i i a i aliqui introduco is sum prolatio res alter ex alter qui facio valentinus alius atque alius aeonem de aeone produco primus quidem dico tu non ideo non uto et vereor vocabulum iste et res atque census is quia et haeresis uto immo haeresis potis ex veritas accipio qui ad mendacium suus struo profero sum sermo deus an non hic ego gradus figo si profero sum cognosco i i i i i i a i veritas et video haeresis si quis de veritas imito sum iam nunc quaero quis quomodo uto aliqui res et vocabulum is valentinus i i i i i i a i suus discerno et separo ab auctor et ita longus ab is pono ut aeon pater nescio denique desidero nosco neque possum immo et paene devoro et dissolvo in reliquus substantia apud nos autem solus filius pater nosco et sinum pater ipse expono et omnis apud pater audio et video et qui mando sum ab pater is et loquor neque suus sed pater perficio voluntas quam de propior immo de initium nosco quis enim scio qui sum in deus nisi spiritus qui in ipse sum sermo autem spiritus struo sum et ut ita dico sermo corpus sum spiritus sermo ergo et in pater semper sicut dico ego in pater et apud deus semper sicut scribo sum et sermo sum apud deus et numquam separo ab pater aut alius ab pater quia ego et pater unus sum hic sum i i i i i i a veritas custos unitas qui profero dico filius ab pater sed non separo profero enim deus sermo quemadmodum etiam paracletus doceo sicut radix frutico et fons fluvius et sol radius nam et iste species i i i i i i i a sum is substantiaris ex qui proeo neque dubito filius dico et radix frutico et fons fluvius et sol radius quia omnis origo parens sum et omnis qui ex origo profero progenies sum multus magis sermo deus qui etiam proprius nomen filius accipio neque frutex tamen ab radix neque fluvius ab fons neque radius ab sol discerno sicut neque ab deus sermo igitur secundus hic exemplum forma profiteor ego duo dico deus et sermo is pater et filius ipse nam et radix et frutex duo res sum sed conjungo et fons et flumen duo species sum sed indivisae et sol et radius duo forma sum sed cohaereo omnis qui prodeo ex aliquis secundus sum is necesse sum de quo prodeo non ideo tamen sum soparatum secundus autem ubi sum duo sum et tertius ubi sum tres sum tertius enim sum spiritus ab deus et filius sicut tertius ab radix fructus ex frutex et tertius ab fons rivus ex flumen et tertius ab sol apex ex radio nihil tamen ab matrix alieno ab qui proprietas suus duco ita trinitas per consero et connexos gradus ab pater decurro et monarchiae nihil obstrepo et i a i i i i i a i i status protego


Itaque Christum facis patrem, stultissime, qui nec ipsam vim inspicias nominis huius, si tamen nomen est Christus, et non appellatio potius; unctus enim significatur. Unctus autem non magis nomen est quam vestitus, quam calceatus, accidens nomini res. An tu, si ex aliquo argumento vestitus quoque vocaretur Iesus, quomodo Christus ab unctionis sacramento, aeque Iesum filium dei diceres, vestitum vero patrem crederes? Nunc de Christo. Si pater Christus est, pater unctus est, et utique ab alio. Aut si a semetipso, proba. Sed non ita docent Acta Apostolorum in illa exclamatione ecclesiae ad deum: Convenerunt enim universi in ista civitate adversus sanctum filium tuum, quem unxisti, Herodes et Pilatus cum nationibus. Ita et filium dei Iesum contestati sunt et filium a patre unctum. Ergo Iesus idem erit Christus, qui a patre unctus est, non pater, qui filium unxit. Sic et Petrus: Firmissime itaque cognoscat omnis domus IsraÃ«l, quod et dominum et Christum, id est unctum, fecerit eum deus, hunc Iesum, quem vos crucifixistis. Ioannes autem etiam mendacem notat eum qui negaverit Iesum esse Christum, contra de deo natum omnem qui crediderit Iesum esse Christum. Propter quod et hortatur ut credamus mus nomini filii eius Iesu Christi, ut scilicet communio sit nobis cum patre et filio eius Iesu Christo. Sic et Paulus ubique deum patrem ponit et dominum nostrum Iesum Christum. Cum ad Romanos scribit, gratias agit deo per dominum nostrum Iesum Christum; cum ad Galatas, non ab hominibus se apostolum praefert, nec per hominem, sed per Iesum Christum et deum patrem. Et habes tota instrumenta eius, quae in hunc modum pronuntiant, et duos proponunt, deum et patrem, et dominum nostrum Iesum Christum, filium patris, et Iesum ipsum esse Christum, in altero quoque nomine dei filium. Nam exinde eo iure quo utrumque nomen unius est, id est dei filii, etiam alterum sine altero eiusdem est. Et sive Iesus tantummodo positum est, intellegitur et Christus, quia Iesus unctus est, sive solummodo Christus, idem est et Iesus, quia unctus est Iesus. Quorum nominum alterum est proprium, quod ab angelo impositum est, alterum accidens, quod ab unctione convenit, dum tamen Christus filius sit, non pater. Postremo quam caecus est qui nec in Christi nomine intellegit alium deum portendi, si Christi nomen patri adscribat. Si enim Christus pater deus est, qui dicit, Ascendo ad patrem meum et patrem vestrum, et deum meum et deum vestrum, utique alium patrem super se et deum ostendit. Si item pater Christus est, alius est qui solidat tonitruum et condit spiritum, et adnuntiat in homines Christum suum. Et si adstiterunt reges terrae, et archontes congregati sunt in unum adversus Christum ipsius, alius erit dominus contra cuius Christum congregati sunt reges et archontes. Et si: Haec dicit dominus domino meo Christo, alius erit dominus qui Ioquitur ad patrem Christi. Et cum apostolus scribit: Ut deus domini nostri Iesu Christi det vobis spiritum sapientiae et agnitionis, alius erit deus Christi Iesu, charismatum spiritalium largitor. Certe, ne per omnia evagemur, qui suscitavit Christum, suscitaturus est et mortalia corpora nostra, iamque alius erit suscitator quam pater mortuus et pater suscitatus, si Christus, qui est mortuus, pater est.

itaque christus facio pater stultus qui neque ipse vis inspicio nomen hic si tamen nomen sum christus et non appellatio potis ungo enim significo ungo autem non magis nomen sum quam vestio quam calceatus accido nomen res an tu si ex aliquis argumentum vestio quoque voco iesus quomodo christus ab unctio sacramentum aequus iesus filius deus dico vestio verus pater credo nunc de christus si pater christus sum pater ungo sum et utique ab alius aut si ab semetipso probus sed non ita doceo acte apostolus in ille exclamatio ecclesia ad deus convenio enim universus in iste civitas adverro sancio filius tuus qui ungo herodes et pilatus cum natio ita et filius deus iesus contestas sum et filius ab pater ungo ergo iesus idem sum christus qui ab pater ungo sum non pater qui filius ungo sic et petrus firmus itaque cognosco omnis domus israa l qui et dominus et christus is sum ungo facio is deus hic iesus qui tu crucifixistis joannis autem etiam mendacem noto is qui nego iesus sum christus contra de deus natus omnis qui credo iesus sum christus propter qui et hortor ut credo mus nomen filius is iesus christus ut scilicet communio sum nos cum pater et filius is iesus christus sic et paulus ubique deus pater pono et dominus nos iesus christus cos ad romanus scribo gratia ago deus per dominus nos iesus christus cum ad galatae non ab homo sui apostolus praefero neque per homo sed per iesus christus et deus pater et habeo totus instrumentum is qui in hic modus pronuntio et duo propono deus et pater et dominus nos iesus christus filius pater et iesus ipse sum christus in alter quoque nomen deus filius nam exinde is ius quo uterque nomen unus sum is sum deus filius etiam alter sine alter idem sum et sive iesus tantummodo pono sum intellego et christus quia iesus ungo sum sive solummodo christus idem sum et iesus quia ungo sum iesus qui nomen alter sum proprius qui ab angelus impono sum alter accido qui ab unctio convenio dum tamen christus filius sum non pater postremo quam caecus sum qui neque in christus nomen intellego alius deus portendo si christus nomen pater adscribo si enim christus pater deus sum qui dico ascendo ad pater meus et pater vester et deus meus et deus vester utique alius pater super sui et deus ostendo si item pater christus sum alius sum qui solido tonitrus et condio spiritus et adnuntio in homo christus suus et si assisto rex terra et archontes congrego sum in unus adverro christus ipse alius sum dominus contra qui christus congrego sum rex et archontes et si hic dico dominus dominus meus christus alius sum dominus qui ioquitur ad pater christus et cum apostolus scribo ut deus dominus noster iesus christus do tu spiritus sapientia et agnitio alius sum deus christus iesus charismatum spiritalis largitor certus ne per omnis evagemur qui suscito christus suscitaturus sum et mortalia corpus noster iam alius sum suscitator quam pater mortuus et pater suscito si christus qui sum mortuus pater sum


Cuius autem doctrinam dicit, ad quam mirabantur? suam an patris? Aeque ambigentibus inter se, ne ipse esset Christus, utique non pater, sed filius, Neque nescitis, inquit, unde sim, et non veni a me ipso, sed est verus qui me misit, quem vos non nostis; ego novi illum, quia apud illum sum. Non dixit, Quia ipse sum, et, Ipse me misi, sed, Ille me misit. Item cum misissent ad invadendum eum pharisaei, Modicum adhuc temporis, ait, vobiscum sum, et vado ad eum qui me misit. At ubi se negat esse solum, Sed ego, inquit, et qui me misit pater: nonne duos demonstrat, tam duos quam inseparatos? Immo totum erat hoc quod docebat, inseparatos duos esse; siquidem et legem proponens, duorum hominum testimonium confirmantem, subiungit: Ego testimonium dico de me, et testimonium dicit de me, qui me misit, pater. Quodsi unus esset, dum idem est et filius et pater, non uteretur legis patrocinio fidem imponentis non unius testimonio, sed duorum. Item interrogatus, ubi esset pater, neque se neque patrem notum esse illis respondens, duos dixit ignotos. Quodsi ipsum nossent, patrem nossent, non quidem quasi ipse esset pater et filius, sed quia per individuitatem neque agnosci neque ignorari alter sine altero potest: Qui me, ait, misit, verax est, et ego quae ab eo audivi, ea et loquor in mundum; interpretante extrinsecus scriptura non cognovisse illos quod de patre dixisset, cum scilicet cognoscere debuissent sermones patris in filio esse, legendo apud Hieremiam, Et dixit mihi dominus, Ecce dedi sermones meos in os tuum; et apud Esaiam, Dominus dat mihi linguam disciplinae ad cognoscendum, quando oporteat dicere sermonem; sicut ipse rursus, Tunc(??)inquit, cognoscetis quod ego sim, et a memetipso nihil loquar, sed sicut me docuit, ita et loquor, quia et qui me misit mecum est. Et hoc ad testimonium individuorum duorum. Item in altercatione Iudaeorum exprobrans quod occidere eum vellent, Ego, inquit, quae vidi penes patrem meum, loquor, et vos, quod vidistis penes patrem vestrum, id facitis; et nunc vultis occidere hominem veritatem vobis locutum, quam audivit a deo; et, Si deus esset pater vester, dilexissetis me; ego enim ex deo exivi et veni (et tamen non separantur, licet exisse dixerit, ut quidam arripiunt huius dicti occasionem; exivit autem a patre ut radius ex sole, ut rivus ex fonte, ut frutex ex semine); ego daemonium non habeo, sed honoro patrem meum; et, Si ego me ipse glorificem, nihil est gloria mea; est qui me glorificet, pater, quem vos dicitis deum esse vestrum, nec nostis illum, at ego novi eum; et si dicam, non novi, ero similis vestri, mendax; sed novi illum, et sermonem eius servo. At cum subiungit, Abraham diem meum vidit, et laetatus est, nempe demonstrat filium Abrahae retro visum, non patrem. Item super caecum illum patris opera. dicit se facere oportere, cui post restitutionem luminum, Tu, inquit, credis in filium dei? et interroganti, quis esset iste, ipse se demonstrans utique filium demonstravit, quem credendum esse dixerat. Dehinc cognosci se profitetur a patre, et patrem a se, et ideo se diligi a patre quod animam suam ponat, quia hoc praeceptum accepisset a patre. Et interrogatus a Iudaeis, si ipse esset Christus (utique dei, nam usque in hodiernum Iudaei Christum dei, non ipsum patrem sperant, quia nunquam Christus pater scriptus est venturus), Loquor, inquit, vobis, et non creditis; opera, quae ego facio in nomine patris, ipsa de me testimonium dicunt. Quod testimonium? ipsum scilicet esse de quo interrogabant, id est Christum dei. De ovibus etiam suis, quod nemo illas de manu eius eriperet, Pater, qui maior est omnibus, mihi dedit; et, Ego et pater unum sumus. Hic ergo iam gradum volunt figere stulti, immo caeci, qui non videant, primo, Ego et pater, duorum esse significationem; dehinc in novissimo, Sumus, non ex unius esse persona, quod pluraliter dictum est; tum, quod Unum sumus, non Unus sumus. Si enim dixisset, Unus sumus, potuisset adiuvare sententiam illorum. Unus enim singularis numeri significatio videtur; adhuc cum duo masculini generis. Unum dicit neutrali verbo, quod non pertinet ad singularitatem, sed ad unitatem, ad similitudinem, ad coniunctionem, ad dilectionem patris, qui filium diligit, et ad obsequium filii, qui voluntati patris obsequitur. Unum sumus, dicens, ego et pater, ostendit duos esse, quos aequat et iungit. Adeo addit etiam multa se opera a patre ostendisse, quorum nihil lapidari mereretur. Et ne putarent ideo se illum lapidare debere, quasi se deum ipsum, id est patrem, voluisset intellegi, quia dixerat, Ego et pater unum sumus, qua filium dei deum ostendens, non qua ipsum deum, Si in lege, inquit, scriptum est, Ego dixi, vos dii estis, et non potest solvi scriptura, quem pater sanctificavit et misit in mundum, vos eum blasphemare dicitis, quia dixerat, Filius dei sum? Si non facio opera patris mei, nolite credere; si vero facio et mihi credere non vultis, vel propter opera credite; et scitote, quod ego in patre sim, et pater in me. Per opera ergo erit pater in filio, et filius in patre; et ita per opera intellegimus unum esse patrem. Adeo totum hoc perseverabat inducere, ut duo tamen crederentur in una virtute, quia aliter filius credi non posset nisi duo crederentur.

qui autem doctrina dico ad quam miro suus an pater aequus ambigentibus inter sui ne ipse sum christus utique non pater sed filius neque nescio inquam unde sum et non venio ab ego ipse sed sum verus qui ego mitto qui tu non nosco ego nosco ille quia apud ille sum non dico quia ipse sum et ipse ego mitto sed ille ego mitto item cum mitto ad invado is pharisaei modicus adhuc tempus aio tu sum et vado ad is qui ego mitto at ubi sui nego sum solus sed ego inquam et qui ego mitto pater nonne duo demonstro tam duo quam inseparatos immo totus sum hic qui doceo inseparatos duo sum siquidem et lex propono duo homo testimonium confirmo subjungo ego testimonium dico de ego et testimonium dico de ego qui ego mitto pater quodsi unus sum dum idem sum et filius et pater non uto lex patrocinium fides imponentis non unus testimonium sed duo item interrogo ubi sum pater neque sui neque pater notus sum ille respondeo duo dico ignotus quodsi ipse nosco pater nosco non quidem quasi ipse sum pater et filius sed quia per individuitas neque agnosco neque ignoraris alter sine alter possum qui ego aio mitto verax sum et ego qui ab is audio is et loquor in mundus interpretor extrinsecus scribo non cognosco ille qui de pater dico cum scilicet cognosco debeo sermo pater in filius sum lego apud hieremias et dico ego dominus ecce do sermo meus in os tuus et apud esaias dominus do ego lingua disciplina ad cognosco quando oportet dico sermo sicut ipse rursus tunc inquam cognosco qui ego sum et ab memetipso nihil loquor sed sicut ego doceo ita et loquor quia et qui ego mitto ego sum et hic ad testimonium individuus duo item in altercatio judaeus exprobro qui occaedes is volo ego inquam qui video penis pater meus loquor et tu qui video penis pater vester is facio et nunc volo occaedes homo veritas tu loquor quam audio ab deus et si deus sum pater vester dilexissetis ego ego enim ex deus exeo et venio et tamen non separo licet exeo dico ut quidam arripio hic dictum occasio exeo autem ab pater ut radius ex sol ut rivus ex fons ut frutex ex semen ego daemonium non habeo sed honoro pater meus et si ego ego ipse glorificem nihil sum gloria meus sum qui ego glorifico pater qui tu dico deus sum vester neque nosco ille at ego nosco is et si dico non nosco sum similis vester mendax sed nosco ille et sermo is servo at cum subjungo abraham dies meus video et laeto sum nempe demonstro filius abrahae retro video non pater item super caecus ille pater opus dico sui facio oportet qui post restitutio lumen tu inquam credo in filius deus et interrogo quis sum iste ipse sui demonstro utique filius demonstro qui credo sum dico dehinc cognosco sui profiteor ab pater et pater ab sui et ideo sui diligo ab pater qui anima suus pono quia hic praeceptum accipio ab pater et interrogo ab judaeus si ipse sum christus utique deus nam usque in hodiernus judaeus christus deus non ipse pater spero quia numquam christus pater scribo sum venio loquor inquam tu et non credo opus qui ego facio in nomen pater ipse de ego testimonium dico qui testimonium ipse scilicet sum de quo interrogo is sum christus deus de ovis etiam suus qui nemo ille de manus is eripio pater qui magnus sum omnis ego do et ego et pater unus sum hic ergo iam gradus volo figo stultus immo caecus qui non video primus ego et pater duo sum significatio dehinc in novus sum non ex unus sum persono qui pluralis dico sum tum qui unus sum non unus sum si enim dico unus sum possum adiuvaris sententia ille unus enim singularis numerus significatio video adhuc cum duo masculinus genus unus dico neutral verbum qui non pertineo ad singularitas sed ad unitas ad similitudo ad coniunctio ad dilectio pater qui filius diligo et ad obsequium filius qui voluntas pater obsequor unus sum dico ego et pater ostendo duo sum qui aequo et jungo adeo addo etiam multus sui opus ab pater ostendo qui nihil lapidaris mereo et ne puto ideo sui ille lapidaris debeo quasi sui deus ipse is sum pater volo intellego quia dico ego et pater unus sum qui filius deus deus ostendo non qui ipse deus si in lex inquam scribo sum ego dico tu dius sum et non possum solvo scribo qui pater sanctifico et mitto in mundus tu is blasphemo dico quia dico filius deus sum si non facio opus pater meus nolo credo si verus facio et ego credo non volo vel propter opus credo et scio qui ego in pater sum et pater in ego per opus ergo sum pater in filius et filius in pater et ita per opus intellego unus sum pater adeo totus hic persevero induco ut duo tamen credo in unus virtus quia aliter filius credo non possum nisi duo credo


Aspice itaque quanta praescribant tibi etiam in evangelio ante Philippi consultationem et ante omnem argumentationem tuam. Et in primis ipsa statim praefatio Ioannis evangelizatoris demonstrat quid retro fuerit qui caro fieri habebat. In principio erat sermo, et sermo erat apud deum, et deus erat sermo; hic erat in principio apud deum; omnia per ipsum facta sunt, et sine ipso factum est nihil. Nam si haec non aliter accipi licet quam quomodo scripta sunt, indubitanter alius ostenditur qui fuerit a principio, alius apud quem fuit; alium sermonem dei, alium deum (licet et deus sermo, sed qua dei filius, non qua pater), alium per quem omnia, alium a quo omnia. Alium autem quomodo dicamus saepe iam edidimus. Quo alium dicamus, necesse est non eundem; non eundem autem, non quasi separatum; dispositione alium, n(??) divisione. Hic ergo factus est caro, non ipse cuius erat sermo. Huius gloria visa est tanquam unici a patre, non tanquam patris. Hic unius sinum patris disseruit, non sinum suum pater. Praecedit enim: Deum nemo vidit unquam. Inde et si agnus dei ab Ioanne designatur, non ipse cuius est dilectus. Certe filius dei semper, sed non ipse, cuius est filius. Hoc eum NathanaÃ«l statim sensit, sicut et alibi Petrus: Tu es filius dei. Hoc et ipse recte sensisse illos confirmat, NathanaÃ«li quidem respondens, Quia dixi, vidi te sub ficu, ideo credis; Petrum vero beatum adfirmans, cui non caro neque sanguis revelasset, quod et patrem senserat, sed pater qui in caelis est. Quo dicto utriusque personae constituit distinctionem, et filii in terris, quem Petrus agnoverat dei filium, et patris qui in caelis, qui Petro revelaverat quod Petrus agnoverat dei filium Christum. Cum in templum introiit, aedem patris appellat, ut filius. Cum ad Nicodemum dicit: Ita, inquit, dilexit deus mundum, ut filium suum unicum dederit, in quem omnis qui crediderit non pereat, sed habeat vitam sempiternam. Et rursus: Non enim misit deus filium suum in mundum, ut iudicet mundum, sed ut salvus sit mundus per eum; qui crediderit in illum, non iudicatur; qui non crediderit in illum, iam iudicatus est, quia non credidit in nomine unici filii dei. Ioannes autem cum interrogaretur quid de Iesu contingeret, Pater, inquit, dilexit filium, et omnia tradidit in manu eius; qui credidit in filium, habet vitam aeternam; qui non credidit in filio dei, non videbit deum, sed ira dei manebit super eum. Quem vero Samaritidi ostendit? Si Messiam, qui dicitur Christus, filium utique se, non patrem, demonstravit, qui et alibi Christus, dei filius, non pater, dictus est. Exinde discipulis, Meum est, inquit, ut faciam voluntatem eius qui me misit, ut consummem opus eius. Et ad Iudaeos de paralytici sanitate: Pater meus usque modo operatur, et ego operor. Pater et ego, filius dicit. Denique propter hoc magis Iudaei illum interficere volebant, non tantum quod solveret sabbatum, sed quod patrem suum deum diceret, aequans se deo. Tunc ergo dicebat ad eos, Nihil filius facere potest a semetipso, nisi videat patrem facientem; quae enim ille facit, eadem et filius facit. Pater enim diligit filium, et omnia demonstravit illi, quae ille fecit, et maiora istis opera demonstravit illi, ut vos miremini. Quomodo enim suscitat mortuos et vivificat, ita et filius quos vult vivificat. Neque enim pater iudicat, sed omne iudicium dedit filio, uti omnes honorent filium, sicut honorant patrem. Qui non honorat filium, non honorat patrem, qui filium misit. Amen, amen dico vobis, quod qui audit sermones meos et credit ei qui me misit, habet vitam aeternam, et in iudicium non veniet, sed transit de morte in vitam. Amen dico vobis, quod veniet hora qua mortui audient vocem filii dei, et cum audierint, vivent. Sicut enim pater habet vitam aeternam a semetipso, ita et filio dedit vitam aeternam habere in semetipso, et iudicium dedit illi facere in potestate, quia filius hominis est, per carnem scilicet, sicut et filius dei, per spiritum eius. Adhuc adicit, Ego autem habeo maius quam Ioannis testimonium; opera enim, quae pater mihi dedit consummare, illa ipsa de me testimonium perhibent, quod me pater miserit; et qui me misit pater, ipse testimonium dixit de me. Subiungens autem, Neque vocem eius audistis unquam, neque formam eius vidistis, confirmat retro non patrem, sed filium fuisse, qui videbatur et audiebatur. Denique dicit, Ego veni in patris mei nomine, et non me recepistis. Adeo semper filius erat in dei et regis et domini omnipotentis et altissimi nomine. Interrogantibus autem quid facere debeant respondit, Ut credatis in eum quem deus misit. Panem quoque se adfirmat, quem pater praestaret de caelo; ergo omne, quod ei daret pater, ad se venire, nec reiecturum se, quia de caelo descendisset, non ut suam, sed ut patris faceret voluntatem; voluntatem autem patris esse uti qui viderit filium et crediderit in eum, vitam et resurrectionem consequatur; neminem porro ad se venire posse, nisi quem pater adducat; omnem, qui a patre audisset et didicisset, venire ad se, Non quasi patrem aliquis viderit, adiciens et hic, ut ostenderet patris esse sermonem, per quem docti fiant. At cum discedunt ab eo multi, et apostolis suis offert si velint discedere et ipsi, quid respondit Simon Petrus? Quo discedimus? verba vitae habes, et nos credimus quod tu sis Christus. Patrem illum esse, an patris Christum?

aspicio itaque quantus praescribant tu etiam in evangelium ante philippus consultatio et ante omnis argumentatio tuus et in primus ipse statim praefatio ioannis evangelizator demonstro quis retro sum qui carus fio habeo in principium sum sermo et sermo sum apud deus et deus sum sermo hic sum in principium apud deus omnis per ipse facio sum et sine ipse facio sum nihil nam si hic non aliter accipio licet quam quomodo scribo sum indubitanter alius ostendo qui sum ab principium alius apud qui sum alius sermo deus alius deus licet et deus sermo sed qui deus filius non qui pater alius per qui omnis alius ab quo omnis alius autem quomodo dico saepe iam edo quo alius dico necesse sum non idem non idem autem non quasi separo dispositio alius n divisio hic ergo facio sum carus non ipse qui sum sermo hic gloria video sum tamquam unicus ab pater non tamquam pater hic unus sinum pater disseruio non sinum suus pater praecedo enim deus nemo video umquam indus et si agnus deus ab ioanne designo non ipse qui sum delectus certus filius deus semper sed non ipse qui sum filius hic is nathanaa l statim sentio sicut et alibi petrus tu sum filius deus hic et ipse rectus sentio ille confirmo nathanaa li quidem respondeo quia dico video tu sub ficu ideo credo petrum verus beatus adfirmo qui non carus neque sanguis revelasset qui et pater sentio sed pater qui in caelis sum quo dico uterque persona constituo distinctio et filius in terra qui petrus anosco deus filius et pater qui in caelis qui petro revelo qui petrus anosco deus filius christus cos in templum introeo aedes pater appello ut filius cos ad nicodemum dico ita inquam diligo deus mundus ut filius suus unicus do in qui omnis qui credo non pereo sed habeo vita sempiternus et rursus non enim mitto deus filius suus in mundus ut iudico mundus sed ut salvus sum mundus per is qui credo in ille non judico qui non credo in ille iam iudico sum quia non credo in nomen unicus filius deus joannis autem cum interrogo quis de iesus contingo pater inquam diligo filius et omnis trado in manus is qui credo in filius habeo vita aeternus qui non credo in filius deus non video deus sed ira deus maneo super is qui verus samaritidi ostendo si messia qui dico christus filius utique sui non pater demonstro qui et alibi christus deus filius non pater dico sum exinde discipulis meus sum inquam ut facio voluntas is qui ego mitto ut consummo opus is et ad judaei de paralyticus sanitas pater meus usque modo opero et ego opero pater et ego filius dico denique propter hic magis judaeus ille interficio volo non tantus qui solvo sabbata sed qui pater suus deus dico aequans sui deus tunc ergo dico ad is nihil filius facio possum ab semetipso nisi video pater facio qui enim ille facio idem et filius facio pater enim diligo filius et omnis demonstro ille qui ille facio et magnus iste opus demonstro ille ut tu miro quomodo enim suscito mortuus et vivifico ita et filius qui volo vivifico neque enim pater iudico sed omnis iudicium do filius uti omnis honorent filius sicut honoro pater qui non honoro filius non honoro pater qui filius mitto amen amen dico tu qui qui audio sermo meus et credo is qui ego mitto habeo vita aeternus et in iudicium non venio sed transeo de mors in vita amen dico tu qui venio hora qui mortuus audio voco filius deus et cum audio vivo sicut enim pater habeo vita aeternus ab semetipso ita et filius do vita aeternus habeo in semetipso et iudicium do ille facio in potestas quia filius homo sum per caro scilicet sicut et filius deus per spiritus is adhuc adicio ego autem habeo magnus quam ioannis testimonium opus enim qui pater ego do consummaris ille ipse de ego testimonium perhibeo qui ego pater mitto et qui ego mitto pater ipse testimonium dico de ego subiungens autem neque voco is audio umquam neque forma is video confirmo retro non pater sed filius sum qui video et audio denique dico ego venio in pater meus nomen et non ego recipio adeo semper filius sum in deus et rex et dominus omnipotens et alo nomen interrogo autem quis facio debeo respondeo ut credo in is qui deus mitto panis quoque sui adfirmo qui pater praesto de caelum ergo omnis qui is do pater ad sui venio neque rejacio sui quia de caelum descendo non ut suus sed ut pater facio voluntas voluntas autem pater sum uti qui video filius et credo in is vita et resurrectio consequor nemo porro ad sui venio possum nisi qui pater adduco omnis qui ab pater audio et disco venio ad sui non quasi pater aliquis video adicio et hic ut ostendo pater sum sermo per qui doceo fio at cum discedo ab is multus et apostolus suus offero si volo discedo et ipse quis respondeo simon petrus quo discedo verbum vita habeo et nos credo qui tu sum christus pater ille sum an pater christus


Ita aut pater aut filius est, et neque dies eadem et nox, neque pater idem et filius, ut sint ambo unus et utrumque alter, quod vanissimi isti Monarchiani volunt. Ipse se, inquiunt, filium sibi fecit. Atquin pater filium facit, et patrem filius. Et qui ex alterutro fiunt, a semetipsis sibi fieri nullo modo possunt, ut pater se sibi filium faciat, et filius se sibi patrem praestet. Quae instituit deus, etiam ipse custodit. Habeat necesse est pater filium, ut pater sit, et filius patrem, ut filius sit. Aliud est autem habere, aliud esse. Verbi gratia, ut maritus sim, habeam oportet uxorem, non ipse mihi ero uxor. Sic etiam, ut pater sim, filium habeo, non ipse mihi ero filius, et ut filius sim, patrem habeo, non ipse mihi ero pater. Quae enim me faciunt si habuero, tunc ero pater, si filium habeam, filius ero, si patrem. Porro si ipse ero quid eorum, iam non habeo quod ipse ero, nec patrem, quia ipse ero pater, nec filium, quia ipse ero filius. In quantum autem alterum ex his habere me oportet, alterum esse, in tantum, si utrumque fuere, alterum non ero, dum alterum non habeo. Si enim ipse ero filius, qui et pater, iam non habeo filium, sed ipse sum filius. Non habendo autem filium, dum ipse sum filius, quomodo pater ero? Habere enim filium debeo, ut pater sim. Non sum ergo filius, quia patrem non habeo, qui facit filium. Aeque si ipse sum pater, qui et filius, iam non habeo patrem, sed ipse sum pater. Non habendo autem patrem, dum ipse sum pater, quomodo filius ero? Habere enim patrem debeo, ut filius sim. Non ergo ero pater, quia filium non habeo, qui facit patrem. Hoc erit totum ingenium diaboli, alterum ex altero excludere, dum utrumque in unum sub monarchiae favore concludens neutrum haberi facit, ut et pater non sit, qui scilicet. filium non habet, et filius non sit, qui aeque patrem non habet; dum enim pater est, filius non erit. Sic monarchiam tenent qui nec patrem nec filium continent. Sed nihil deo difficile. Quis hoc nesciat? Et impossibilia apud saeculum possibilia apud deum quis ignoret? Et stulta mundi elegit deus, ut confundat sapientia. Legimus omnia. Ergo, inquiunt, difficile non fuit deo ipsum se et patrem et filium facere adversus traditam formam rebus humanis. Nam et sterilem parere contra naturam difficile deo non fuit, sicut nec virginem. Plane nihil deo difficile. Sed si tam abrupte in praesumptionibus nostris hac sententia utamur, quidvis de deo confingere poterimus, quasi fecerit, quia facere potuerit. Non autem, quia omnia potest facere, ideo quoque credendum est illum fecisse etiam quod non fecerit. Sed an fecerit requirendum. Potuit, si voluisset, deus pennis hominem ad volandum instruxisse, quod et milvis praestitit; non tamen, quia potuit, statim et fecit. Potuit et Praxean et omnes pariter haereticos statim extinxisse; non tamen, quia potuit, extinxit. Oportebat enim et milvos esse et haereticos, oportebat et patrem crucifigi. Hac ratione erit aliquid et difficile deo, id scilicet quodcunque non fecerit, non quia non potuerit, sed quia noluerit. Dei enim posse velle est, et non posse nolle, quod autem voluit, et potuit et ostendit. Ergo quia, si voluit semetipsum sibi filium facere, potuit, et quia, si potuit, fecit, tunc probabis illum et potuisse et voluisse, si probaveris illum fecisse.

ita aut pater aut filius sum et neque dies idem et nox neque pater idem et filius ut sum ambo unus et uterque alter qui vanus iste monarchiani volo ipse sui inquam filius sui facio atqui pater filius facio et pater filius et qui ex alteruter fio ab semetipsis sui fio nullus modo possum ut pater sui sui filius facio et filius sui sui pater praesto qui instituo deus etiam ipse custodio habeo necesse sum pater filius ut pater sum et filius pater ut filius sum alius sum autem habeo alius sum verbum gratia ut maritus sum habeo oportet uxor non ipse ego sum uxor sic etiam ut pater sum filius habeo non ipse ego sum filius et ut filius sum pater habeo non ipse ego sum pater qui enim ego facio si habeo tunc sum pater si filius habeo filius sum si pater porro si ipse sum quis is iam non habeo qui ipse sum neque pater quia ipse sum pater neque filius quia ipse sum filius in quantus autem alter ex hic habeo ego oportet alter sum in tantus si uterque sum alter non sum dum alter non habeo si enim ipse sum filius qui et pater iam non habeo filius sed ipse sum filius non habeo autem filius dum ipse sum filius quomodo pater sum habeo enim filius debeo ut pater sum non sum ergo filius quia pater non habeo qui facio filius aequus si ipse sum pater qui et filius iam non habeo pater sed ipse sum pater non habeo autem pater dum ipse sum pater quomodo filius sum habeo enim pater debeo ut filius sum non ergo sum pater quia filius non habeo qui facio pater hic sum totus ingenium diabolus alter ex alter excludo dum uterque in unus sub monarchiae favor concludo neuter habeo facio ut et pater non sum qui scilicet filius non habeo et filius non sum qui aequus pater non habeo dum enim pater sum filius non sum sic monarchia teneo qui neque pater neque filius contineo sed nihil deus difficilis quis hic nescio et impossibilis apud saeculis possibilis apud deus quis ignoro et stultus mundus eligo deus ut confundo sapientia lego omnis ergo inquam difficilis non sum deus ipse sui et pater et filius facio adverro trado forma res humanus nam et sterilis pareo contra natura difficilis deus non sum sicut neque virgo planus nihil deus difficilis sed si tam abrumpo in praesumptio noster hic sententia uto quivis de deus confingo possum quasi facio quia facio possum non autem quia omnis possum facio ideo quoque credo sum ille facio etiam qui non facio sed an facio requiro possum si volo deus penna homo ad volo instruo qui et milvis praesto non tamen quia possum statim et facio possum et praxean et omnis pariter haereticos statim extingo non tamen quia possum extingo oportet enim et milvos sum et haereticos oportet et pater crucifigi hic ratio sum aliquis et difficilis deus is scilicet quicumque non facio non quia non possum sed quia nolo deus enim possum volo sum et non possum nolo qui autem volo et possum et ostendo ergo quia si volo semetipsum sui filius facio possum et quia si possum facio tunc probo ille et possum et volo si probo ille facio


Probare autem tam aperte debebis ex scripturis, quam nos probamus illum sibi filium fecisse sermonem suum. Si enim filium nominat, filius autem non alius erit quam qui ex ipso prodiit, sermo autem prodiit ex ipso, hic erti(??)filius, non ipse de quo prodiit. Non enim ipse prodiit ex semetipso. Porro qui eundem patrem dicis et lilium, eundem et protulisse ex semetipso facis, et prodisse quod deus est. Si potuit fecisse, non tamen fecit. Aut exhibe probationem quam expostulo meas similem, id est sic scripturas eundem filium et patrem ostendere, quamadmodum apud nos distincte pater et filius demonstrantur: distincte, inquam, non divise; sicut ego profero dictum a deo, Eructavit cor meum sermonem optimum, aeque tu contra opponas alicubi dixisse deum, Eructavit me cor meum sermonem optimum, ut ipse sit qui et eructavit et quod eructavit, et ipse qui protulerit et qui prolatus sit, si ipse est et sermo et deus. Ecce ego propono patrem filio dixisse, Filius meus es tu, ego hodie generavi te. Si velis ut credam ipsum esse patrem et filium, ostende sic pronumtiatum alibi: Dominus dixit ad se, filius meus sum ego, ego hodie generavi me; proinde et, Ante luciferum generavi me; et, Dominus condidi me initium viarum in opera mea, ante omnes autem colles generavi me, et si qua alia in hunc modum sunt. Quem autem verebatur deus dominus universitatis ita pronuntiare, si ita res erat? An verebatur ne non crederetur, si simpliciter se et patrem et filium pronuntiasset? Unum tamen veritus est, mentiri; veritus autem semetipsum et suam veritatem. Et ideo veracem deum credens scio illum non aliter quam disposuit pronuntiasse, nec aliter disposuisse quam pronuntiavit. Tu porro eum mendacem efficias, et fallacem et deceptorem fidei huius, si, cum ipse esset sibi filius, alii dabat filii personam, quando scripturae omnes et demonstrationem et distinctionem trinitatis ostendant, a quibus et praescriptio nostra deducitur, non posse unum atque eundem videri qui loquitur et de quo loquitur et ad quem loquitur, quia neque perversitas neque fallacia deo congruat, ut, cum ipse esset ad quem loquebatur, ad alium potius et non ad semetipsum loquatur. Accipe igitur et alias voces patris de filio per Esaiam. Ecce filius meus, quem elegi, dilectus meus, in quem bene sensi; ponam spiritum meum super ipsum, et iudicium nationibus annuntiabit. Accipe et ad ipsum: Magnum tibi est, ut voceris filius meus ad statuendas tribus Iacob et ad convertendam dispersionem IsraÃ«lis; posui te in lucem natinum, ut sis salus in extremum terrae. Accipe nunc et filii voces de patre: Spiritus domini super me, quapropter unxit me ad evangelizandum hominibus. Item in psalmo ad patrem de eodem: Ne dereliqueris me, donec annuntiem brachium tuum nativitati universae venturae. Item in alio: Domine, quid multiplicati sunt, qui comprimunt me. Sed et omnes paene psalmi, qui Christi personam sustinent, filium ad patrem, id est Christum ad deum, verba facientem repraesentant. Animadverte etiam spiritum loquentem ex tertia persona de patre et filio: Dixit dominus domino meo, sede ad dexteram meam, donec ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum. Item per Esaiam: Haec dicit dominus domino meo Christo. Item per eundem ad patrem de filio: Domine, quis credidit auditui nostro, et brachium domini cui revelatum est? Annuntiavimus de illo, sicut puerulus, sicut radix in terra sitienti, et non erat forma eius, nec gloria. Haec pauca de multis. Nec enim affectamus universas scripturas evolvere, cum et in singulis capitulis plenam maiestatem et auctoritatem contestantes maiorem congressum in retractatibus habeamus. His itaque paucis tamen manifeste distinctio trinitatis exponitur. Est enim ipse qui pronuntiat spiritus, et pater, ad quem pronuntiat, et filius, de quo pronuntiat. Sic et cetera, quae nunc ad patrem de filio vel ad filium, nunc ad filium de patre vel ad patrem, nunc ad spiritum pronuntiantur, unamquamque personam in sua proprietate constituunt.

probaris autem tam apertus debeo ex scribo quam nos probo ille sui filius facio sermo suus si enim filius nomino filius autem non alius sum quam qui ex ipse prodeo sermo autem prodeo ex ipse hic erti filius non ipse de quo prodeo non enim ipse prodeo ex semetipso porro qui idem pater dico et lilium idem et profero ex semetipso facio et proeo qui deus sum si possum facio non tamen facio aut exhibeo probatio quam expostulo meus similis is sum sic scribo idem filius et pater ostendo quamadmodum apud nos distinguo pater et filius demonstro distinguo inquam non divido sicut ego profero dico ab deus eructo cor meus sermo bonus aequus tu contra oppono alicubi dico deus eructo ego cor meus sermo bonus ut ipse sum qui et eructo et qui eructo et ipse qui profero et qui profero sum si ipse sum et sermo et deus ecce ego propono pater filius dico filius meus sum tu ego hodie generavi tu si velis ut credo ipse sum pater et filius ostendo sic pronumtiatum alibi dominus dico ad sui filius meus sum ego ego hodie generavi ego proinde et ante lucifer generavi ego et dominus condo ego initium viaris in opus meus ante omnis autem collis generavi ego et si qui alius in hic modus sum qui autem vereor deus dominus universitas ita pronuntiaris si ita res sum an vereor ne non credo si simplex sui et pater et filius pronuntio unus tamen vereor sum mentior vereor autem semetipsum et suus veritas et ideo veracem deus credo scio ille non aliter quam dispono pronuntio neque aliter dispono quam pronuntio tu porro is mendacem efficio et fallax et deceptor fides hic si cum ipse sum sui filius alius do filius persona quando scribo omnis et demonstratio et distinctio trinitas ostendo ab qui et praescriptio noster deduco non possum unus atque idem video qui loquor et de quo loquor et ad qui loquor quia neque perversitas neque fallacia deus congruo ut cum ipse sum ad qui loquor ad alius potis et non ad semetipsum loquor accipio igitur et alius voco pater de filius per esaias ecce filius meus qui eligo delectus meus in qui bene sentio pono spiritus meus super ipse et iudicium natio annuntio accipio et ad ipse magnus tu sum ut voco filius meus ad statuendas tres jacob et ad convertendam dispersio israa lis pono tu in lux natinum ut sum salus in exter terra accipio nunc et filius voco de pater spiritus dominus super ego quapropter ungo ego ad evangelizandum homo item in psalmus ad pater de idem ne derelinquo ego donec annuntiem bracchium tuus nativitas universus venio item in alius dominus quis multiplico sum qui comprimo ego sed et omnis paene psalmus qui christus persona sustineo filius ad pater is sum christus ad deus verbum facio repraesento animadverto etiam spiritus loquor ex tertius persono de pater et filius dico dominus dominus meus sedes ad dexter meus donec pono inimicus tuus scabellum pes tuus item per esaias hic dico dominus dominus meus christus item per idem ad pater de filius dominus quis credo auditus noster et bracchium dominus qui revelo sum annuntiavimus de ille sicut puerulus sicut radix in terra sitio et non sum forma is neque gloria hic paucus de multus neque enim affecto universus scribo evolvo cum et in singuli capitulis plenus maiestas et auctoritas contestantes magnus congredior in retractas habeo hic itaque paucus tamen manifestus distinctio trinitas expono sum enim ipse qui pronuntio spiritus et pater ad qui pronuntio et filius de quo pronuntio sic et ceterus qui nunc ad pater de filius vel ad filius nunc ad filius de pater vel ad pater nunc ad spiritus pronuntio unamquamque persona in suus proprietas constituo


Propter unum Philippi sermonem et domini responsionem ad eum videmur Ioannis evangelium decucurrisse, ne tot manifeste pronuntiata et ante et postea unus sermo subvertat, secundum omnia potius quam adversus omnia, etiam adversus suos sensus interpretandus. Ceterum ut alia evangelia non interponam, quae nativitate dominica fidem confirmant, sufficit eum qui nasci habebat ex virgine ab ipso annuntiari angelo filium dei determinatum. Spiritus dei superveniet in te, et virtus altissimi obumbrabit te: propterea quod nascetur ex te sanctum, vocabitur filius dei. Volent quidem et hic argumentari, sed veritas praevalebit. Nempe, inquiunt, filius dei deus est, et virtus altissimi altissimus est. Nec pudet illos inicere quod, si esset, scriptum fuisset. Quem enim verebatur, ut non aperte pronuntiaret, Deus superveniet, et altissimus obumbrabit te? Dicens autem, Spiritus dei, etsi spiritus dei, tamen non directo deum nominans portionem totius intellegi voluit, quae cessura erat in filii nomen. Hic spiritus dei idem erit sermo. Sicut enim Ioanne dicente, Sermo caro factus est, spiritum quoque intellegimus in mentione sermonis, ita et hic sermonem quoque agnoscimus in nomine spiritus. Nam et spiritus substantia est sermonis, et sermo operatio spiritus, et duo unum sunt. Ceterum alium Ioannes profitebitur carnem factum, alium angelus carnem futurum, si non et spiritus sermo est, et sermo spiritus. Sicut ergo sermo dei non est ipse cuius est, ita nec spiritus, et si deus dictus est, non tamen ipse est cuius est dictus. Nulla res alicuius ipsa est cuius est. Plane cum quid ex ipso est, et sic eius est, dum ex ipso sit, potest tale quid esse quale et ipse ex quo est et cuius est. Et ideo spiritus deus, et sermo deus, quia ex deo, non tamen ipse ex quo est. Quod deus dei, tanquam substantiva res, non erit ipse deus, sed hactenus deus, qua ex ipsius dei substantia, qua et substantiva res est, et ut portio aliqua totius. Multo magis virtus altissimi non erit ipse altissimus, quia nec substantiva res est, quod est spiritus, sicut nec sapientia, nec providentia; et haec enim substantiae non sunt, sed accidentia uniuscuiusque substantiae. Virtus spiritui accidit, nec ipsa erit spiritus. His itaque rebus, quodcunque sunt, spiritu dei et sermone et virtute, conlatis in virginem, quod de ea nascitur, filius dei est. Hoc se et in istis evangeliis ipse testatur statim a puero. Non scitis, inquit, quod in patris mei me esse oportet? Hoc et satanas eum in temptationibus novit: Si filius dei es. Hoc et exinde daemonia confitentur: Scimus qui sis, filius dei. Patrem et ipse adorat. Christum se dei a Petro agnitum non negat. Insultans in spiritu ad patrem, Confiteor, inquit, tibi pater, quod absconderis haec a sapientibus. Hic quoque patrem nemini notum nisi filio affirmat, et patris filium confessurum confessores et negaturum negatores suos apud patrem, inducens parabolam filii, non patris, in vineam missi post aliquot servos, et occisi a malis rusticis, et a patre defensi, ignorans et ipse diem et horam ultimam soli patri notam, disponens regnum discipulis, quomodo et sibi dispositum dicit a patre, habens potestatem legiones angelorum postulandi ad auxilium a patre si vellet, exclamans quod se deus reliquisset, in patris manibus spiritum ponens, et post resurrectionem spondens missurum se discipulis promissionem patris, et novissime mandans ut tinguerent in patrem et filium et spiritum sanctum, non in unum. Nam nec semel, sed ter, ad singula nomina in personas singulas tinguimur.

propter unus philippus sermo et dominus responsio ad is video ioannis evangelium decurro ne tot manifestus pronuntio et ante et postea unus sermo subverto secundus omnis potis quam adverro omnis etiam adverro suus sensus interpretandus ceterum ut alius evangelia non interpono qui nativitas dominicus fides confirmo sufficio is qui nascor habeo ex virgo ab ipse annuntiaris angelus filius deus determino spiritus deus supervenio in tu et virtus alo obumbro tu propterea qui nasco ex tu sancio voco filius deus volo quidem et hic argumentaris sed vereor praevaleo nempe inquam filius deus deus sum et virtus alo altus sum neque pudeo ille inicio qui si sum scribo sum qui enim vereor ut non apertus pronuntio deus supervenio et altus obumbro tu dico autem spiritus deus etsi spiritus deus tamen non dirigo deus nomino portio totus intellego volo qui cedo sum in filius nomen hic spiritus deus idem sum sermo sicut enim ioanne dico sermo carus facio sum spiritus quoque intellego in mentio sermo ita et hic sermo quoque agnosco in nomen spiritus nam et spiritus substantia sum sermo et sermo operatio spiritus et duo unus sum ceterum alius joannis profiteor caro facio alius angelus caro sum si non et spiritus sermo sum et sermo spiritus sicut ergo sermo deus non sum ipse qui sum ita neque spiritus et si deus dico sum non tamen ipse sum qui sum dico nullus res aliquis ipse sum qui sum planus cum quis ex ipse sum et sic is sum dum ex ipse sum possum talis quis sum qualis et ipse ex quo sum et qui sum et ideo spiritus deus et sermo deus quia ex deus non tamen ipse ex quo sum qui deus deus tamquam substantiva res non sum ipse deus sed hactenus deus qui ex ipse deus substantia qui et substantiva res sum et ut portio aliqui totus multus magis virtus alo non sum ipse altus quia neque substantiva res sum qui sum spiritus sicut neque sapientia neque provideo et hic enim substantia non sum sed accido uniuscuiusque substantia virtus spiritus accido neque ipse sum spiritus hic itaque res quicumque sum spiritus deus et sermo et virtus confero in virgo qui de is nascor filius deus sum hic sui et in iste evangeliis ipse testor statim ab puer non scio inquam qui in pater meus ego sum oportet hic et satanas is in temptatio nosco si filius deus sum hic et exinde daemonium confiteor scio qui sum filius deus pater et ipse adoro christus sui deus ab petro agnitum non nego insulto in spiritus ad pater confiteor inquam tu pater qui abscondo hic ab sapio hic quoque pater nemo notus nisi filius affirmo et pater filius confessurum confessor et nego negator suus apud pater induco parabola filius non pater in vinea mitto post aliquot servus et occido ab malus rusticus et ab pater defendo ignoro et ipse dies et hora ulter solus pater nota dispono regnum discipulis quomodo et sui dispono dico ab pater habeo potestas legio angelus postulo ad auxilium ab pater si volo exclamo qui sui deus relinquo in pater manus spiritus pono et post resurrectio spondeo mitto sui discipulis promissio pater et novus mando ut tinguerent in pater et filius et spiritus sancio non in unus nam neque semel sed ter ad singulus nomen in persono singulus tinguimur


Nec putes sola opera mundi per filium facta, sed et quae a deo exinde gesta sunt. Pater enim, qui diligit filium et omnia tradidit in sinu eius, utique a primordio diligit et a primordio tradidit. Ex quo, A primordio sermo erat apud deum, et deus erat sermo, cui data est omnis potestas a patre in caelis et in terra, Non iudicat pater quemquam, sed omne iudicium tradidit filio, a primordio tamen. Omnem enim dicens potestatem, et omne iudicium, et omnia per eum facta, et omnia tradita in manu eius, nullam exceptionem temporis permittit, quia omnia non erunt si non omnis temporis fuerint. Filius itaque est qui ab initio iudicavit, turrem superbissimam elidens linguasque disperdens, orbem totum aquarum violentia puniens, pluens super Sodomam et Gomorram ignem et sulphurem, dominus a domino. Ipse enim et ad humana semper colloquia descendit, ab Adam usque ad patriarchas et prophetas, in visione, in somnio, in speculo, in aenigmate, ordinem suum praestruens ab initio semper quem erat persecuturus in finem. Ita semper ediscebat et deus in terris cum hominibus conversari, non alius quam sermo, qui caro erat futurus. Ediscebat autem, ut nobis fidem sterneret, ut facilius crederemus filium dei descendisse in saeculum, si et retro tale quid gestum cognosceremus. Propter nos enim sicut scripta sunt, ita et gesta sunt, in quos aevorum fines decucurrerunt. Sic etiam adfectus humanos sciebat iam tunc, suscepturus etiam ipsas substantias hominis, carnem et animam, interrogans Adam, quasi nesciens, Ubi es, Adam? paenitens quod hominem fecisset, quasi non praesciens; temptans Abraham, quasi ignorans quid sit in homine, offensus, reconciliatus eisdem, et si qua haeretici adprehendunt quasi deo indigna ad destructionem creatoris, ignorantes haec in filium competisse, qui etiam passiones humanas et sitim et esuriem et lacrimas et ipsam nativitatem ipsamque mortem erat subiturus, propter hoc minoratus a patre modicum citra angelos. Sed haeretici quidem nec filio dei deputabunt convenire quae tu ipsi patri inducis, quasi ipse se deminoraverit propter nos, cum scriptura alium dicat ab alio minoratum, non ipsum a semetipso. Quid si et alius, qui coronabatur gloriam et honorem, alius qui coronabat, utique filium pater? Ceterum quale est ut deus omnipotens ille invisibilis, quem nemo vidit hominum nec videre potest, ille qui inaccessibilem lucem habitat, ille qui non habitat in manu factis, a cuius conspectu terra contremiscit, montes liquescunt ut cera, qui totum orbem manu adprehendit velut nidum, cui caelum thronus et terra scabellum, in quo omnis locus, non ipse in loco, qui universitatis extrema linea est, ille altissimus in paradiso ad vesperam deambulaverit, quaerens Adam, et arcam post introitum NoÃ« clauserit, et apud Abraham sub quercu refrigeraverit, et Moysen de rubo ardenti vocarit, et in fornace Babylonii regis quartus apparuerit (quamquam filius hominis est dictus), ni haec in imagine et speculo et aenigmate fuissent? Scilicet et haec nec de filio dei credenda fuisse, si scripta non essent, fortasse non credenda de patre, licet scripta, quem isti in vulvam Mariae deducunt, et in Pilati tribunal impenunt, et in monumento Ioseph reconcludunt. Hinc igitur apparet error illorum. Ignorantes enim a primordio omnem ordinem divinae dispositionis per filium decucurrisse, ipsum credunt patrem et visum et congressum et operatum et sitim et esuriem passum (adversus prophetam dicentem, Deus aeternus non sitiet n(??)c esuriet omnino: quanto magis nec morietur nec sepelietur?), et ita unum deum semper egisse, id est patrem, quae per filium gesta sunt.

neque puto solus opus mundus per filius facio sed et qui ab deus exinde gero sum pater enim qui diligo filius et omnis trado in sinus is utique ab primordius diligo et ab primordius trado ex quo ab primordius sermo sum apud deus et deus sum sermo qui do sum omnis potestas ab pater in caelis et in terra non iudico pater quisquam sed omnis iudicium trado filius ab primordius tamen omnis enim dico potestas et omnis iudicium et omnis per is facio et omnis trado in manus is nullus exceptio tempus permitto quia omnis non sum si non omnis tempus sum filius itaque sum qui ab initium judico turris superbus elido linguasque disperdo orbis totus aqua violens punior pluens super sodoma et gomorra ignis et sulphurem dominus ab dominus ipse enim et ad humanus semper colloquium descendo ab adam usque ad patriarcha et propheta in visio in somnio in speculum in aenigma ordo suus praestruens ab initium semper qui sum persequor in finis ita semper ediscebat et deus in terra cum homo conversaris non alius quam sermo qui carus sum sum ediscebat autem ut nos fides sterno ut facilis credo filius deus descendo in saeculis si et retro talis quis gero cognosco propter nos enim sicut scribo sum ita et gero sum in qui aevorum finis decurro sic etiam affectus humani scio iam tunc suscipio etiam ipse substantia homo caro et anima interrogo adam quasi nescio ubius sum adam paeniteo qui homo facio quasi non praesciens tempto abraham quasi ignoro quis sum in homo offendo reconcilio idem et si qui haeretici adprehendo quasi deus indignus ad destructio creator ignoro hic in filius competo qui etiam passio humanus et sitis et esuries et lacrima et ipse nativitas ipse mors sum subeo propter hic minoro ab pater modicus citer angelus sed haeretici quidem neque filius deus deputo convenio qui tu ipse pater induco quasi ipse sui deminoraverit propter nos cum scribo alius dico ab alius minoratum non ipse ab semetipso quis si et alius qui corono gloria et honor alius qui coronabat utique filius pater ceterum qualis sum ut deus omnipotens ille invisibilis qui nemo video homo neque video possum ille qui inaccessibilis lux habito ille qui non habito in manus facio ab qui conspectus terra contremiscit mons liquesco ut cero qui totus orbis manus adprehendo velut nidus qui caelum sedes et terra scabellum in quo omnis locus non ipse in locus qui universitas exter lineus sum ille altus in paradisus ad vespera deambulaverit quaero adam et arca post introeo noa claudo et apud abraham sub quercus refrigero et moysen de rubus ardeo voco et in fornace babylonius rex quartus appareo quamquam filius homo sum dico ni hic in imago et speculum et aenigma sum scilicet et hic neque de filius deus credo sum si scribo non sum fortasse non credo de pater licet scribo qui iste in volva maria deduco et in pilatus tribunal impenunt et in monumentum ioseph reconcludunt hinc igitur appareo error ille ignoro enim ab primordius omnis ordo divina dispositio per filius decurro ipse credo pater et video et congredior et opero et sitis et esuries patior adverro propheta dico deus aeternus non sitio n que exsurio omnino quantus magis neque morior neque sepelio et ita unus deus semper ago is sum pater qui per filius gero sum


Facilius existimaverunt patrem in filii nomine egisse quam filium in patris, dicente ipso domino, Ege veni in patris mei nomine; item ad ipsum patrem, Nomen tuum manifestavi hominibus; condicente etiam scriptura: Benedictus qui venit in nomine domini, utique filius in patris nomine. Et nomen patris Deus omnipotens, Altissimus, Dominus virtutum, Rex IsraÃ«lis, Qui est. Quatenus ita scripturae docent, haec dicimus et in filium competisse, et in his filium venisse, et in his semper egisse, et sic ea in se hominibus manifestasse. Omnia, inquit, patris, mea sunt. Cur non et nomina? Cum ergo legis Deum omnipotentem, et Altissimum, et Deum virtutum, et Regem IsraÃ«lis, et Qui est, vide ne per haec filius etiam demonstretur sue iure Deus omnipotens, qua sermo Dei omnipotentis, quaque omnium accepit potestatem, Altissimus, qua dextera dei exaltatus, sicut Petrus in Actis contionatur, Dominus virtutum, quia omnia subiecta sunt illi a patre, Rex IsraÃ«lis, quia illi proprie excidit sors gentis istius, item Qui est, quoniam multi filii dicuntur, et non sunt. Si autem volunt et. Christi nomen patris esse, audient suo loco. Interim hic mihi promptum sit responsum adversus id quod et de Apocalypsi Ioannis proferunt: Ego dominus qui est, et qui fuit et venit, omnipotens, et sicubi alibi dei omnipotentis appellationem non putant etiam filio convenire. Quasi qui venturus sit (??) omnipotens, cum et filius omnipotentis tam omnipotens sit quam deus dei filius.

facilis existimo pater in filius nomen ago quam filius in pater dico ipse dominus egeo venio in pater meus nomen item ad ipse pater nomen tuus manifesto homo condicente etiam scribo benedico qui venio in nomen dominus utique filius in pater nomen et nomen pater deus omnipotens altus dominus virtus rex israa lis qui sum quatenus ita scribo doceo hic dico et in filius competo et in hic filius venio et in hic semper ago et sic is in sui homo manifestasse omnis inquam pater meus sum cur non et nomen cos ergo lex deus omnipotens et alo et deus virtus et rex israa lis et qui sum video ne per hic filius etiam demonstro sus ius deus omnipotens qui sermo deus omnipotens quisque omnis accipio potestas altus qui dextera deus exalto sicut petrus in acte contionor dominus virtus quia omnis subiectum sum ille ab pater rex israa lis quia ille proprius excido sors gens iste item qui sum quoniam multus filius dico et non sum si autem volo et christus nomen pater sum audio suus locus interim hic ego promptus sum responsum adverro is qui et de apocalypsis ioannis profero ego dominus qui sum et qui sum et venio omnipotens et sicubi alibi deus omnipotens appellatio non puto etiam filius convenio quasi qui venio sum omnipotens cum et filius omnipotens tam omnipotens sum quam deus deus filius


Sed quia duos unum volunt esse, ut idem pater et filius habeatur, oportet et totum de filio examinari, an sit, et qui sit, et quomodo sit, et ita res ipsa formam suam scripturis et interpretationibus earum patrocinantibus vindicabit. Aiunt quidam et Genesim in Hebraico ita incipere: In principio deus fecit sibi filium. Hoc ut firmum non sit alia me argumenta deducunt ab ipsa dei dispositione, qua fuit ante mundi constitutionem ad usque filii generationem. Ante omnia enim deus erat solus, ipse sibi et mundus et locus et omnia. Solus autem, quia nihil aliud extrinsecus praeter illum. Ceterum ne tunc quidem solus; habebat enim secum quam habebat in semetipso rationem, suam scilicet. Rationalis enim deus, et ratio in ipso prius, et ita ab ipso omnia. Quae ratio sensus ipsius est. Hanc Graeci Î»á½¹Î³Î¿Î½ dicunt, quo vocabulo etiam sermonem appellamus. Ideoque iam in usu est nostrorum per simplicitatem interpretationis sermonem dicere in primordio apud deum fuisse, cum magis rationem competat antiquiorem haberi, quia non sermonalis a principio, sed rationalis deus etiam ante principium, et quia ipse quoque sermo ratione consistens priorem eam ut substantiam suam ostendat. Tamen et sic nihil interest. Nam etsi deus nondum sermonem suum miserat, proinde eum cum ipsa et in ipsa ratione intra semetipsum habebat tacite cogitando et disponendo secum quae per sermonem mox erat dicturus. Cum ratione enim sua cogitans atque disponens sermonem eam efficiebat quam sermone tractabat. Idque quo facilius intellegas, ex te ipso ante recognosce, ut ex imagine et similitudine dei, quo habeas et tu in temetipso rationem, qui es animal rationale, a rationali scilicet artifice non tantum factus, sed etiam ex substantia ipsius animatus. Vide, cum tacitus tecum ipse congrederis ratione, hoc ipsum agi intra te, occurrente ea tibi cum sermone ad omnem cogitatus tui motum, ad omnem sensus tui pulsum. Quodcunque cogitaveris, sermo est; quodcunque senseris, ratio est. Loquaris illud in animo necesse est, et dum loqueris, conlocutorem pateris sermonem, in quo inest haec ipsa ratio qua cum eo cogitans loquaris per quem loquens cogitas. Ita secundus quodammodo in te est sermo, per quem loqueris cogitando, et per quem cogitas loquendo; ipse sermo alius est. Quanto ergo plenius hoc agitur in deo, cuius tu quoque imago et similitudo censeris, quod habeat in se etiam tacendo rationem et in ratione sermonem? Possum itaque non temere praestruxisse et tunc deum ante universitatis constitutionem solum non fuisse, habentem in semetipso proinde rationem et in ratione sermonem, quem secumdum a se faceret agitando intra se.

sed quia duo unus volo sum ut idem pater et filius habeo oportet et totus de filius examinaris an sum et qui sum et quomodo sum et ita res ipse forma suus scribo et interpretatio is patrocinantibus vindico aio quidam et genesis in hebraico ita incipio in principium deus facio sui filius hic ut firmum non sum alius ego argumentum deduco ab ipse deus dispositio qui sum ante mundus constitutio ad usque filius generatio ante omnis enim deus sum solus ipse sui et mundus et locus et omnis solus autem quia nihil alius extrinsecus praeter ille ceterum ne tunc quidem solus habeo enim sui quam habeo in semetipso ratio suus scilicet rational enim deus et ratio in ipse prior et ita ab ipse omnis qui ratio sensus ipse sum hic graecum i a i i i dico quo vocabulum etiam sermo appello ideo iam in usus sum noster per simplicitas interpretatio sermo dico in primordius apud deus sum cum magis ratio competo antiquus habeo quia non sermonal ab principium sed rational deus etiam ante principium et quia ipse quoque sermo ratio consisto prior is ut substantia suus ostendo tamen et sic nihil intersum nam etsi deus nondum sermo suus mitto proinde is cum ipse et in ipse ratio intra semetipsum habeo taceo cogito et dispono sui qui per sermo mox sum dico cos ratio enim suus cogito atque dispono sermo is efficio quam sermo tracto is quo facilis intellego ex tu ipse ante recognosco ut ex imago et similitudo deus quo habeo et tu in temetipso ratio qui sum animal rational ab rational scilicet artifex non tantus facio sed etiam ex substantia ipse animo video cum taceo tu ipse congrederis ratio hic ipse ago intra tu occurro is tu cum sermo ad omnis cogito tuus motus ad omnis sensus tuus pello quicumque cogito sermo sum quicumque sentio ratio sum loquaris ille in animus necesse sum et dum loquor conlocutor patera sermo in quo insum hic ipse ratio qui cum is cogito loquaris per qui loquor cogito ita secundus quodammodo in tu sum sermo per qui loquor cogito et per qui cogito loquor ipse sermo alius sum quantus ergo plenus hic ago in deus qui tu quoque imago et similitudo censeo qui habeo in sui etiam taceo ratio et in ratio sermo possum itaque non temere praestruo et tunc deus ante universitas constitutio solus non sum habeo in semetipso proinde ratio et in ratio sermo qui secumdum ab sui facio agito intra sui


Post haec autem Martha filium dei eum confessa non magis erravit quam Petrus et NathanaÃ«l; quamquam et si errasset, statim didicisset. Ecce enim ad suscitandum fratrem eius a mortuis ad caelum et ad patrem dominus suspiciens, Pater, inquit, utique filius, gratias ago tibi, quod me semper exaudias: propter istas turbas circumstantes dixi, ut credant quod tu me miseris. Sed et in conturbatione animae: Et quid dicam? pater, salvum me fac de ista hora: atquin propter hoc veni in istam horam; verum, pater, glorifica nomen tuum; in quo erat filius. Ego, inquit, veni in patris mei nomine. Inde scilicet suffecerat filii ad patrem vox. Ecce ex abundantia respondet de caelo pater, filio contestaturus, Hic est filius meus dilectus, in quo bene sensi, audite illum. Ita et in isto, Glorificavi, et glorificabo rursus, quot personae tibi videntur, perversissime Praxea, nisi quot et voces? Habes filium in terris, habes patrem in caelis. Non est separatio ista, sed dispositio divina. Ceterum scimus deum etiam intra abyssos esse, et ubique consistere, sed vi et potestate. Filium quoque, ut individuum, cum ipso ubique. Tamen in ipsa Î¿á¼°ÎºÎ¿Î½Î¿Î¼á½·á¾³ pater voluit filium in terris haberi, se vero in caelis. Quo et ipse filius suspiciens et orabat et postulabat a patre, quo et nos erectos docebat orare: Pater noster, qui es in caelis; cum sit et ubique. Hanc sedem suam voluit pater: minoravit filium modico citra angelos ad terram dimittendo, gloria tamen et honore coronaturus illum in caelos resumendo. Haec iam praestabat illi, dicens, Et glorificavi, et glorificabo. Postulat filius de terris, pater promittit a caelis. Quid mendacem facis et patrem et filium? Si aut pater de caelis loquebatur ad filium, cum ipse esset filius apud terras, aut filius ad patrem precabatur, cum ipse esset filius apud caelos: quale est ut filius item postularet a semetipso, postulando a patre, si filius erat pater? aut iterum pater sibi ipse promitteret, promittendo filio, si pater erat? Ut sic duos divisos diceremus, quomodo iactitatis, tolerabilius erat duos divisos quam unum deum versipellem praedicare. Itaque ad istos nunc dominus pronuntiavit, Non propter me ista vox venit, sed propter vos, ut credant et hi, et patrem et filium in suis quemque nominibus et personis et locis. Sed adhuc exclamat Iesus et dicit, Qui credit in me, non in me credit, sed in eum credit qui me misit, quia per filium in patrem creditur, et auctoritas credendi filio pater est. Et qui conspicit me, conspicit eum qui me misit. Quomodo? quoniam scilicet a memetipso non sum locutus, sed, qui me misit pater, ipse mihi mandatum dedit, quid dicam, et quid loquar. Dominus enim dat mihi linguam disciplinae ad cognoscendum, quando oporteat dicere sermonem quem ego loquor. Sicut mihi pater dixit, ita et loquor. Haec quomodo dicta sint, evangelizator et utique tam carus discipulus Ioannes magis quam Praxeas noverat, ideoque ipse de suo sensu, Ante autem sollemnitatem paschae, inquit, sciens Iesus omnia sibi tradita a patre esse, et se ex deo esse, et ad deum vadere. Sed Praxeas ipsum vult patrem de semetipso exisse, et ad semetipsum abisse, ut diabolus in cor Iudae non filii traditionem, sed patris ipsius inmiserit. Nec diabolo bene, nec haeretico, quia nec in filio bono suo diabolus operatus est traditionem. Filius enim traditus est dei, qui erat in filio hominis, sicut scriptura subiungit: Nunc glorificatus est filius hominis, et deus glorificatus est in illo. Quis deus? Utique non pater, sed sermo patris, qui erat in filio hominis, id est in carne, in qua et glorificatus iam, virtute vero et sermone, et ante Iesus. Et deus, inquit, glorificabit illum in semetipso, id est pater filium, quem in semetipso habens, etsi porrectum ad terram, mox per resurrectionem morte devicta.

post hic autem martha filius deus is confiteor non magis erro quam petrus et nathanaa l quamquam et si erro statim disco ecce enim ad suscitandum frater is ab morior ad caelum et ad pater dominus suspicio pater inquam utique filius gratia ago tu qui ego semper exaudio propter iste turbo circumsto dico ut credo qui tu ego miser sed et in conturbatio anima et quis dico pater salvus ego facio de iste hora atqui propter hic venio in iste hora verus pater glorifico nomen tuus in quo sum filius ego inquam venio in pater meus nomen indus scilicet sufficio filius ad pater vox ecce ex abundantia respondeo de caelum pater filius contestaturus hic sum filius meus delectus in quo bene sentio audio ille ita et in iste glorifico et glorifico rursus quot persona tu video perversissime praxea nisi quot et voco habeo filius in terra habeo pater in caelis non sum separatio iste sed dispositio divino ceterum scio deus etiam intra abyssus sum et ubique consisto sed vis et potestas filius quoque ut individuus cum ipse ubique tamen in ipse i a i i i i i a a pater volo filius in terra habeo sui verus in caelis quo et ipse filius suspicio et oro et postulo ab pater quo et nos erigo doceo oro pater noster qui sum in caelis cum sum et ubique hic sedes suus volo pater minoro filius modicus citer angelus ad terra dimittendo gloria tamen et honor coronaturus ille in caelus resumendo hic iam praesto ille dico et glorifico et glorifico postulo filius de terra pater promitto ab caelis quis mendacem facio et pater et filius si aut pater de caelis loquor ad filius cum ipse sum filius apud terra aut filius ad pater preco cum ipse sum filius apud caelus qualis sum ut filius item postulo ab semetipso postulo ab pater si filius sum pater aut iterum pater sui ipse promitto promitto filius si pater sum ut sic duo divido dico quomodo iactitas tolerabilis sum duo divido quam unus deus versipellis praedico itaque ad iste nunc dominus pronuntio non propter ego iste vox venio sed propter tu ut credo et hic et pater et filius in suus quisque nomen et persona et locus sed adhuc exclamo iesus et dico qui credo in ego non in ego credo sed in is credo qui ego mitto quia per filius in pater credo et auctoritas credo filius pater sum et qui conspicio ego conspicio is qui ego mitto quomodo quoniam scilicet ab memetipso non sum loquor sed qui ego mitto pater ipse ego mando do quis dico et quis loquor dominus enim do ego lingua disciplina ad cognosco quando oportet dico sermo qui ego loquor sicut ego pater dico ita et loquor hic quomodo dictum sum evangelizator et utique tam carus discipulus joannis magis quam praxeas nosco ideo ipse de suus sentio ante autem sollemnitas pascha inquam scio iesus omnis sui trado ab pater sum et sui ex deus sum et ad deus vado sed praxeas ipse volo pater de semetipso exeo et ad semetipsum abeo ut diabolus in cor judas non filius traditio sed pater ipse inmitto neque diabolus bene neque haeretico quia neque in filius bonus suus diabolus opero sum traditio filius enim trado sum deus qui sum in filius homo sicut scribo subjungo nunc glorifico sum filius homo et deus glorifico sum in ille quis deus utique non pater sed sermo pater qui sum in filius homo is sum in carnis in qui et glorifico iam virtus verus et sermo et ante iesus et deus inquam magnifico ille in semetipso is sum pater filius qui in semetipso habeo etsi porrigo ad terra mox per resurrectio mors devinco


Ceterum Iudaicae fidei ista res, sic unum deum credere, ut filium adnumerare ei nolis, et post filium spiritum. Quid enim erit inter nos et illos nisi differentia ista? Quod opus evangelii, quae est substantia novi testamenti, statuens legem et prophetas usque ad Ioannem, si non exinde pater et filius et spiritus, tres crediti, unum deum sistunt? Sic deus voluit novare sacramentum, ut nove unus crederetur per filium et spiritum, ut coram iam deus in suis propriis nominibus et personis cognosceretur, qui et retro per filium et spiritum praedicatus non intellegebatur. Viderint igitur antichristi, qui negant patrem et filium. Negant enim patrem, dum eundem filium dicunt, et negant filium, dum eundem patrem credunt, dando illis quae non sunt, auferendo quae sunt. Qui vero confessus fuerit Christum filium dei, non patrem, deus in illo manet, et ipse in deo. Non credimus testimonio dei, quo testatus est de filio suo. Qui filium non habet, nec vitam habet. Non habet autem filium, qui eum alium quam filium credit.

ceterum judaicus fides iste res sic unus deus credo ut filius adnumeraris is nolo et post filius spiritus quis enim sum inter nos et ille nisi differentia iste qui opus evangelium qui sum substantia nosco testamentum statuo lex et propheta usque ad ioannem si non exinde pater et filius et spiritus tres credo unus deus sisto sic deus volo novaris sacramentum ut novus unus credo per filius et spiritus ut coram iam deus in suus proprius nomen et persona cognosco qui et retro per filius et spiritus praedico non intellego video igitur antichristi qui nego pater et filius nego enim pater dum idem filius dico et nego filius dum idem pater credo do ille qui non sum aufero qui sum qui verus confiteor sum christus filius deus non pater deus in ille maneo et ipse in deus non credo testimonium deus quo testor sum de filius suus qui filius non habeo neque vita habeo non habeo autem filius qui is alius quam filius credo


Ceterum qui filium non aliunde deduco, sed de substantia patris, nihil facientem sine patris voluntate, omnem a patre consecutum potestatem, quomodo possum de fide destruere monarchiam, quam a patre filio traditam in filio servo? Hoc mihi et in tertium gradum dictum sit, quia spiritum non aliunde puto quam a patre per filium. Vide ergo ne tu potius monarchiam destruas, qui dispositionem et dispensationem eius evertis in tot nominibus constitutam in quot deus voluit. Adeo autem manet in suo statu, licet trinitas inferatur, ut etiam restitui habeat patri a filio, siquidem apostolus scribit de ultimo fine: Cum tradiderit regnum deo et patri. Oportet enim eum regnare usque dum ponat inimicos eius deus sub pedes ipsius, scilicet secundum psalmum: Sede ad dexteram meam, donec ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum. Cum autem subiecta erunt illi omnia absque eo qui ei subiecit omnia, tunc et ipse subicietur illi qui ei subiecit omnia, ut sit deus omnia in omnibus. Videmus igitur non obesse monarchiae filium, etsi hodie apud filium est, quia et in suo statu est apud filium, et cum suo statu restituetur patri a filio. Ita eam nemo hoc nomine destruet, si filium admittat, cui et traditam eam a patre et a quo quandoque restituendam patri constat. Hoc uno capitulo epistulae spostolicae potuimus iam et patrem et filium ostendisse duos esse, praeterquam ex nominibus patris et filii; etiam ex eo, quod qui tradidit regnum et cui tradidit, item qui subiecit et cui subiecit, duo sint necesse est.

ceterum qui filius non aliunde deduco sed de substantia pater nihil facio sine pater voluntas omnis ab pater consequor potestas quomodo possum de fides destruo monarchia quam ab pater filius trado in filius servo hic ego et in tertius gradus dico sum quia spiritus non aliunde puto quam ab pater per filius video ergo ne tu potis monarchia destruo qui dispositio et dispensatio is everto in tot nomen constituo in quot deus volo adeo autem maneo in suus status licet trinitas infero ut etiam restituo habeo pater ab filius siquidem apostolus scribo de ultimo finis cos trado regnum deus et pater oportet enim is regno usque dum pono inimicus is deus sub pes ipse scilicet secundus psalmus sedes ad dexter meus donec pono inimicus tuus scabellum pes tuus cos autem subiectum sum ille omnis absque is qui is subicio omnis tunc et ipse subicio ille qui is subicio omnis ut sum deus omnis in omnis video igitur non obsum monarchiae filius etsi hodie apud filius sum quia et in suus status sum apud filius et cum suus status restituo pater ab filius ita is nemo hic nomen destruo si filius admitto qui et trado is ab pater et ab quo quandoque restituo pater consto hic unus capitulum epistula spostolicae possum iam et pater et filius ostendo duo sum praeterquam ex nomen pater et filius etiam ex is qui qui trado regnum et qui trado item qui subicio et qui subicio duo sum necesse sum