Adversus Praxean

CC BY 4.0 (estate-derived fields); included text keeps its per-record source license

Reuse requires the attribution line above (CC BY 4.0). Text records carry their own license_id; only open-display licenses appear in this file.

Licensed lexica and citation-only authorities are excluded from bulk dumps by construction — cite the authority, never reprint it.


Si te adhuc numerus scandalizat trinitatis quasi non connexae in unitate simplici, interrogo quomodo unicus et singularis pluraliter loquitur, Faciamus hominem ad imaginem et similitudinem nostram, cum debuerit dixisse, Faciam hominem ad imaginem et similitudinem meam, utpote unicus et singularis? Sed et in sequentibus: Ecce Adam factus est tanquam unus ex nobis. Fallit aut ludit, ut, cum unus et solus et singularis esset, numerose loqueretur. Aut numquid angelis loquebatur, ut Iudaei interpretantur, quia nec ipsi filium agnoscunt? An quia ipse erat pater, filius, spiritus, ideo pluralem se praestans pluraliter sibi loquebatur? Immo quia iam adhaerebat illi filius, secunda persona, sermo ipsius, et tertia, spiritus in sermone, ideo pluraliter pronuntiavit, Faciamus, et, Nostram, et, Nobis. Cum quibus enim faciebat hominem, et quibus faciebat similem? Filio quidem, qui erat induturus hominem, spiritu vero, qui erat sanctificaturus hominem; quasi cum ministris et arbitris ex unitate trinitatis loquebatur. Denique sequens scriptura distinguit inter personas: Deus hominem ad imaginem dei fecit illum. Cur non suam, si unus qui faciebat, et non erat ad cuius faciebat? Erat autem ad cuius imaginem faciebat, ad filii scilicet, qui homo futurus certior et verior imaginem suam fecerat dici hominem, qui tunc de limo formari habebat, imago veri et similitudo. Sed et in antecedentibus operibus mundi quomodo scriptum est? Primum quidem, nondum filio apparente: Et dixit deus, Fiat lux, et facta est. Ipse statim sermo lux vera, quae illuminat hominem venientem in hunc mundum, et per illum mundialis quoque lux. Exinde autem in sermone, Christo assistente et amministrante, deus voluit fieri, et deus fecit. Et dixit deus, Fiat firmamentum, et fecit deus firmamentum; et dixit deus, Fiant luminaria, et fecit deus luminare maius et minus. Sed et cetera utique idem fecit qui et priora, id est sermo dei, per quem omnia facta sunt et sine quo factum est nihil. Qui si ipse deus est, secundum Ioannem, Deus erat sermo, habes duos, alium dicentem, ut fiat, alium facientem. Alium autem quomodo accipere debeas iam professus sum, personae, non substantiae, nomine, ad distinctionem, non ad divisionem. Ceterum ubique teneam unam substantiam in tribus cohaerentibus, tamen alium dicam oportet ex necessitate sensus eum qui iubet, et eum qui facit. Nam nec iuberet, si ipse faceret, dum iuberet fieri per eum. Tamen iubebat, haud sibi iussurus, si unus esset, aut sine iussu facturus, quia non expectasset ut sibi iuberet.

si tu adhuc numerus scandalizo trinitas quasi non connexae in unitas simplex interrogo quomodo unicus et singularis pluralis loquor facio homo ad imago et similitudo noster cum debeo dico facio homo ad imago et similitudo meus utpote unicus et singularis sed et in sequor ecce adam facio sum tamquam unus ex nos fallo aut ludo ut cum unus et solus et singularis sum numerosus loquor aut numquid angelus loquor ut judaeus interpretor quia neque ipse filius agnosco an quia ipse sum pater filius spiritus ideo plural sui praesto pluralis sui loquor immo quia iam adhaereo ille filius secundus persono sermo ipse et tertius spiritus in sermo ideo pluralis pronuntio facio et noster et nos cos qui enim facio homo et qui facio similis filius quidem qui sum induo homo spiritus verus qui sum sanctificaturus homo quasi cum minister et arbiter ex unitas trinitas loquor denique sequor scribo distinguo inter persono deus homo ad imago deus facio ille cur non suus si unus qui facio et non sum ad qui facio sum autem ad qui imago facio ad filius scilicet qui homo sum certus et verus imago suus facio dico homo qui tunc de limus formaris habeo imago verus et similitudo sed et in antecedo opus mundus quomodo scribo sum primus quidem nondum filius appareo et dico deus fio lux et facio sum ipse statim sermo lux verus qui illumino homo venio in hic mundus et per ille mundial quoque lux exinde autem in sermo christus assistente et amministrante deus volo fio et deus facio et dico deus fio firmamentum et facio deus firmamentum et dico deus fio luminarium et facio deus luminaris magnus et paruus sed et ceterus utique idem facio qui et prior is sum sermo deus per qui omnis facio sum et sine quo facio sum nihil qui si ipse deus sum secundus ioannem deus sum sermo habeo duo alius dico ut fio alius facio alius autem quomodo accipio debeo iam profiteor sum persona non substantia nomen ad distinctio non ad divisio ceterum ubique teneo unus substantia in tres cohaereo tamen alius dico oportet ex necessitas sensus is qui iubeo et is qui facio nam neque iubeo si ipse facio dum iubeo fio per is tamen jubeo haud sui jubeo si unus sum aut sine iussus facio quia non expectasset ut sui iubeo


Obmutescat, obmutescat ista blasphemia. Sufficiat Christum filium dei mortuum dici, et hoc, quia ita scriptum est. Nam et apostolus non sine onere pronuntians Christum mortuum adicit, Secundum scripturas, ut duritiam pronuntiationis scripturarum auctoritate molliret et scandalum auditori everteret. Quamquam cum duae substantiae censeantur in Christo Iesu, divina et humana, constet autem immortalem esse divinam, ut mortalem quae humana sit, apparet quatenus eum mortuum dicat, id est qua carnem et hominem et filium hominis, non qua spiritum et sermonem et dei filium. Dicendo denique, Christus mortuus est, id est unctus, id quod unctum est mortuum ostendit, id est carnem. Ergo, inquis, et nos eadem ratione dicentes qua vos filium non blasphemamus in dominum deum; non enim ex divina, sed ex humana substantia mortuum dicimus. Atquin blasphematis, non tantum quia mortuum dicitis patrem, sed et quia crucifixum. Maledictione enim crucifixi, quae ex lege in filium competit (quia Christus pro nobis maledictio factus est, non pater), Christum in patrem convertentes in patrem blasphematis. Nos autem dicentes Christum crucifixum non maledicimus illum, sed maledictum legis referimus, quia nec apostolus hoc dicens blasphemavit. Sicut autem de quo quid capit dici sine blasphemia dicitur, ita quod non capit, blasphemia est, si dicatur. Ergo nec compassus est pater filio. Scilicet directam blasphemiam in patrem veriti diminui eam hoc modo sperant, concodentes iam patrem et filium duos esse, si filius sic quidem patitur, pater vero compatitur. Stulti et in hoc. Quid est enim compati quam cum alio pati? Porro si impassibilis pater, utique et incompassibilis; aut si compassibilis, utique passibilis. Nihil ei vel hoc timore tuo praestus. Times dicere passibilem quem dicis compassibilem. Tam autem incompassibilis pater est quam impassibilis etiam filius ex ea condicione qua dens est. Sed quomodo filius passus est, si non compassus est et pater? Separatur a filio, non a deo. Nam et fluvius, si aliqua turbulentia contaminatur, quamquam una substantia de fonte decurrat nec secernatur a fonte, tamen fluvii iniuria non pertinebit ad(??)ontem; et licet aqua fontis sit quae patiatur in fluvio, dum non in fonte patitur, sed in fluvio, non fons patitur, sed fluvius, qui ex fonte est. Ita et spiritus dei quod pati possit in filio, quia non in patre pateretur, sed in filio, pater passus non videretur. Sed sufficit nihil spiritum dei passum suo nomine, quia, si quid passus, passus est in filio. Aliud quidem erat ut pater cum filio pateretur in carne. Aeque hoc retractatum. Nec quisquam negabit; quando nec nos pati pro deo possumus, nisi spiritus dei sit in nobis, qui et loquitur de nobis quae sunt confessionis, non ipse tamen patiens, sed pati posse praestans.

obmutesco obmutesco iste blasphemia sufficio christus filius deus mortuus dico et hic quia ita scribo sum nam et apostolus non sine onus pronuntio christus mortuus adicio secundus scribo ut duritia pronuntiatio scripturaris auctoritas mollio et scandalum auditor everto quamquam cum duo substantia censeo in christus iesus divino et humanus consto autem immortal sum divina ut mortal qui humanus sum appareo quatenus is mortuus dico is sum qui caro et homo et filius homo non qui spiritus et sermo et deus filius dico denique christus mortuus sum is sum ungo is qui ungo sum mortuus ostendo is sum caro ergo inquam et nos idem ratio dico qui tu filius non blasphemamus in dominus deus non enim ex divino sed ex humanus substantia mortuus dico atqui blasphematis non tantus quia mortuus dico pater sed et quia crucifixum maledictio enim crucifixi qui ex lex in filius competo quia christus pro nos maledictio facio sum non pater christus in pater converto in pater blasphematis nos autem dico christus crucifixum non maledico ille sed maledico lex referio quia neque apostolus hic dico blasphemo sicut autem de quo quis capio dico sine blasphemia dico ita qui non capio blasphemia sum si dico ergo neque compassus sum pater filius scilicet dirigo blasphemia in pater vereor diminui is hic modo spero concodentes iam pater et filius duo sum si filius sic quidem patior pater verus compatitur stultus et in hic quis sum enim compati quam cum alius patior porro si impassibilis pater utique et incompassibilis aut si compassibilis utique passibilis nihil is vel hic timor tuus praestus timeo dico passibilis qui dico compassibilis tam autem incompassibilis pater sum quam impassibilis etiam filius ex is condicio qui dens sum sed quomodo filius patior sum si non compassus sum et pater separo ab filius non ab deus nam et fluvius si aliqui turbulentia contaminatur quamquam unus substantia de fons decurro neque secerno ab fons tamen fluvius iniuria non pertineo ad ontem et licet aqua fons sum qui patior in fluvius dum non in fons patior sed in fluvius non fons patior sed fluvius qui ex fons sum ita et spiritus deus qui patior possum in filius quia non in pater pateo sed in filius pater patior non video sed sufficio nihil spiritus deus patior suus nomen quia si quis patior patior sum in filius alius quidem sum ut pater cum filius pateo in carnis aequus hic retractas neque quisquam nego quando neque nos patior pro deus possum nisi spiritus deus sum in nos qui et loquor de nos qui sum confessio non ipse tamen patior sed patior possum praesto


Adhuc et illa nobis regula adsistit duos vindicantibus, patrem et filium, quae invisibilem deum determinavit. Cum enim Moyses in Aegypto desiderasset domini conspectum, dicens, Si ergo inveni gratiam coram te, manifesta mihi te, ut cognoscenter videam te, Non potes videre, inquit, faciem meam; non enim videbit homo faciem meam et vivet, id est morietur qui viderit. Invenimus enim et a multis deum visum, et neminem tamen eorum qui eum viderant mortuum; visum quidem deum, secundum hominum capacitates, non secundum plenitudinem divinitatis. Nam patriarchae deum vidisse referuntur, ut Abraham et Iacob, et prophetae, ut Esaias, ut Ezechiel, et tamen mortui non sunt. Igitur aut mori debuerant, si eum viderant; deum enim nemo videbit et vivet: aut si deum viderunt, et mortui non sunt, scriptura mentitur deum dixisse, Faciem meam homo si viderit, non vivet: aut scriptura mentitur, cum invisum, aut cum visum deum profert. Iam ergo alius erit qui videbatur, quia non potest idem invisibilis definiri qui videbatur, et consequens erit ut invisibilem patrem intellegamus pro plenitudine maiestatis. visibilem vero filium agnoscamus pro modulo derivationis, sicut(??)nec solem nobis contemplari licet, quantum ad ipsam substantiae summam, quae est in caelis, radium autem eius toleramus oculis pro temperatura portionis, quae in terram inde porrigitur. Hic ex diverso volet aliquis etiam filium invisibilem contendere, ut sermonem, ut spiritum, et dum unam condicionem patris et filii vindicat, unum potius atque eundem confirmae patrem et filium. Sed diximus scripturam differentiae patrocinari per visibilis et invisibilis distinctionem. Nam et illud adiciunt ad argumentationem, quod si filius tunc ad Moysen loquebatur, ipse faciem suam nemini visibilem pronuntiaret, quia scilicet ipse invisibilis pater fuerit in filii nomine. Ac per hoc sic eundem volunt accipi et visibilem et invisibilem, quomodo eundem patrem et filium, quoniam et paulo supra, antequam faciem Moysi negasset, scriptum sit dominum ad Moysen locutum coram, velut si quis loquatur ad amicum suum, non minus quam et Iacob, Ego vidi, inquit, dominum facie ad faciem. Ergo visibilis et invisibilis idem. Et quis idem utrumque, ideo et ipse pater invisibilis, qua et filius, visibilis. Quasi non expositio scripturae, quae fit a nobis, filio competat, patre seposito in sua invisibilitate. Dicimus enim et filium suo nomine eatenus invisibilem, qua sermo et spiritus dei ex substantiae condicione iam nunc, et qua deus et sermo et spiritus dei, visibilem autem fuisse ante carnem eo modo quo dicit ad Aaron et Mariam, Etsi fuerit prophetes in vobis, in visione cognocar illi, et in somnio loquar illi, non quomodo Moysi, os ad os loquar illi in specie, id est in veritate, et non in aenigmate, id est non in imagine; sicut et apostolus: Nunc videmus tanquam per speculum in aenigmate, tunc autem facie ad faciem. Igitur cum Moysi servat conspectum suum et colloquium facie ad faciem in futurum (nam hoc postea adimpletum est in montis secessu, sicut legimus in evangelio visum cum illo Moysen colloquentem), apparet retro semper in speculo et aenigmate et visione et somnio deum, id est filium dei, visum, tam prophetis et patriarchis quam et ipsi adhuc Moysi. Et ipse quidem dominus si forte coram ad faciem loquebatur, non tamen ut est homo faciem eius videret, nisi forte in speculo et in aenigmate. Denique si sic Moysi locutus est dominus, ut et Moyses faciem eius cominus sciret, quomodo statim atque ibidem desiderat faciem eius videre, quam quia viderat, non desideraret? Quomodo aeque et dominus negat videri faciem suam posse, quam ostenderat, si tamen ostenderat? Aut quae est facies dei, cuius conspectus negatur, si erat quae visa est? Vidi, inquit Iacob, deum facie ad faciem, et salva facta est anima mea. Alia debet esse facies, quae, si videatur, occidit. Aut numquid filius quidem videbatur, etsi facies, sed ipsum hoc in visione et somnio et speculo et aenigmate, quia sermo et spiritus nisi imaginaria forma videri non potest? Faciem autem suam dicit invisibilem patrem. Quis enim pater? Non facies erit filii nomine auctoritatis, quam genitus a patre consequitur? Non enim et de aliqua maiore persona congruit dicere: Facies mea est ille homo, et faciem mihi praestat. Pater, inquit, maior me est. Ergo facies erit filii pater. Nam et scriptura quid dicit? Spiritus personae eius Christus dominus. Ergo si Christus personae paternae spiritus est, merito spiritus, cuius personae erat, id est patris, eum faciem suam ex unitate scilicet pronuntiavit. Mira res plane, an facies filii pater accipi possit, qui est caput eius. Caput enim Christi deus.

adhuc et ille nos regula assisto duo vindico pater et filius qui invisibilis deus determino cos enim moyses in aegyptus desidero dominus conspectus dico si ergo invenio gratia coram tu manifestus ego tu ut cognoscenter video tu non possum video inquam facies meus non enim video homo facies meus et vivo is sum morior qui video invenio enim et ab multus deus video et nemo tamen is qui is video mortuus video quidem deus secundus homo capacitas non secundus plenitudo divinitas nam patriarcha deus video refero ut abraham et jacob et propheta ut esaias ut ezechiel et tamen mortuus non sum igitur aut morior debeo si is video deus enim nemo video et vivo aut si deus video et mortuus non sum scribo mentior deus dico facies meus homo si video non vivo aut scribo mentior cum invideo aut cum video deus profero iam ergo alius sum qui video quia non possum idem invisibilis definio qui video et consequor sum ut invisibilis pater intellego pro plenitudo maiestas visibilis verus filius agnosco pro modulus derivatio sicut neque sol nos contemplaris licet quantus ad ipse substantia summa qui sum in caelis radius autem is tolero oculus pro tempero portio qui in terra inde porrigo hic ex diverto volo aliquis etiam filius invisibilis contendo ut sermo ut spiritus et dum unus condicio pater et filius vindico unus potis atque idem confirmae pater et filius sed dico scribo differentia patrocinaris per visibilis et invisibilis distinctio nam et ille adicio ad argumentatio qui si filius tunc ad moysen loquor ipse facies suus nemo visibilis pronuntio quia scilicet ipse invisibilis pater sum in filius nomen atque per hic sic idem volo accipio et visibilis et invisibilis quomodo idem pater et filius quoniam et paulus supra antequam facies moysi nego scribo sum dominus ad moysen loquor coram velut si quis loquor ad amicus suus non paruus quam et jacob ego video inquam dominus facies ad facies ergo visibilis et invisibilis idem et quis idem uterque ideo et ipse pater invisibilis qui et filius visibilis quasi non expositio scribo qui fio ab nos filius competo pater sepono in suus invisibilitas dico enim et filius suus nomen eatenus invisibilis qui sermo et spiritus deus ex substantia condicio iam nunc et qui deus et sermo et spiritus deus visibilis autem sum ante caro is modo quo dico ad aaro et maria etsi sum prophetes in tu in visio cognocar ille et in somnio loquor ille non quomodo moysi os ad os loquor ille in species is sum in veritas et non in aenigma is sum non in imago sicut et apostolus nunc video tamquam per speculum in aenigma tunc autem facies ad facies igitur cum moysi servo conspectus suus et colloquium facies ad facies in sum nam hic postea adimpleo sum in mons secedo sicut lego in evangelium video cum ille moysen colloquentem appareo retro semper in speculum et aenigma et visio et somnio deus is sum filius deus video tam propheta et patriarchis quam et ipse adhuc moysi et ipse quidem dominus si fors coram ad facies loquor non tamen ut sum homo facies is video nisi fors in speculum et in aenigma denique si sic moysi loquor sum dominus ut et moyses facies is comminus scio quomodo statim atque ibidem desidero facies is video quam quia video non desidero quomodo aequus et dominus nego video facies suus possum quam ostendo si tamen ostendo aut qui sum facies deus qui conspicio nego si sum qui video sum video inquam jacob deus facies ad facies et salvo facio sum anima meus alius debeo sum facies qui si video occido aut numquid filius quidem video etsi facies sed ipse hic in visio et somnio et speculum et aenigma quia sermo et spiritus nisi imaginarius forma video non possum facies autem suus dico invisibilis pater quis enim pater non facies sum filius nomen auctoritas quam gigno ab pater consequor non enim et de aliqui magnus persono congruo dico facies meus sum ille homo et facies ego praesto pater inquam magnus ego sum ergo facies sum filius pater nam et scribo quis dico spiritus persona is christus dominus ergo si christus persona paternus spiritus sum mereo spiritus qui persona sum is sum pater is facies suus ex unitas scilicet pronuntio mirus res planus an facies filius pater accipio possum qui sum caput is caput enim christus deus


Si hunc articulum quaestionibus scripturae veteris non expediam, de novo testamento sumam confirmationem nostrae interpretationis, ne quodcunque in filium reputo, in patrem proinde defendas. Ecce enim et in evangeliis et in apostolis visibilem et invisibilem deum deprehendo sub manifesta et personali distinctione condicionis utriusque. Exclamat quodammodo Ioannes: Deum nemo vidit unquam. Utique nec retro. Ademit enim temporis quaestionem dicendo deum nunquam visum. Confirmat et apostolus de deo: Quem nemo vidit hominum, sed nec videri potest, scilicet quia morietur qui videbit. Idem ipsi apostoli et vidisse se Christum et contrectasse testantur. Porro si ipse est Christus et pater et filius, quomodo et visus est et invisus? Ad hanc diversitatem visi et invisi in unum conferendam quis ex diverso non argumentabitur recte utrumque dictum, visibilem quidem in carne, invisibilem vero ante carnem, ut idem sit pater invisibilis ante carnem qui et filius visibilis in carne? Atquin si idem ante carnem invisibilis, quomodo visus etiam retro invenitur ante carnem? Aeque si idem post carnem visibilis, quomodo et nunc invisibilis pronuntiatur ab apostolis, nisi quia alius, quem et retro visum in aenigmate plenius visibilem caro effecit, sermo scilicet, qui et caro factus est, alius, quem nunquam quisquam vidit, nisi pater, scilicet cuius est sermo? Denique inspiciamus quem apostoli viderint. Quod vidimus, inquit Ioannes, quod audivimus, oculis nostris vidimus, et manus nostrae contrectaverunt de sermone vitae. Sermo enim vitae caro factus, et auditus, et visus, et contrectatus, quia caro, qui ante carnem sermo tantum in primordio apud deum patrem, non pater apud sermonem. Nam etsi deus sermo, sed apud deum, quia ex deo deus, quia cum patre apud patrem. Et vidimus gloriam eius, tanquam unigeniti a patre, utique filii, scilicet visibilis, glorificati a patre invisibili. Et ideo, quoniam sermonem dei deum dixerat, ne adiuvaret adversariorum praesumptionem, quasi patrem ipsum vidisset, ad distinguendum inter invisibilem patrem et filium visibilem superdicit ex abundanti, Deum nemo vidit unquam. Quem deum? Sermonem? Atquin, Vidimus et audivimus et contrectavimus de sermone vitae, praedictum est. Sed quem deum? scilicet patrem, apud quem deum erat sermo, unigenitus filius, qui esse in sinu patris ipse disseruit. Ipse et auditus et visus, et ne phantasma crederetur, etiam contrectatus. Hunc et Paulus conspexit, nec tamen patrem vidit. Nonne, inquit, vidi Iesum? Christum autem et ipse deum cognominavit: Quorum patres et ex quibus Christus secundum carnem, qui est super omnia deus benedictus in aevum. Ostendit et ipse visibilem dei filium, id est sermonem dei, quia qui caro factus est Christus dictus est. De patre autem ad Timotheum: Quem nemo vidit hominum, sed nec videre potest; exaggerans amplius: Qui solus habet immortalitatem, et lucem habitat inaccessibilem; de quo et supra dixerat: Regi autem saeculorum, immortali, invisibili, soli deo; ut et contraria ipsi filio adscriberemus, mortalitatem, accessibilitatem; quem mortuum contestatur secundum scripturas, et a se novissime visum, per accessibilem utique lucem, quamquam et illam neque ipse sine periculo luminis expertus est, neque in aenigmate plenius visibilem caro elÃecit, sermo scilicet, qui et caro factus est, alius, quem nunquam quisquam vidit, nis pater, scilicet cuius est sermo? Denique inspiciamus quem apostoli viderÃnt. Quod vidimus, inquit Ioannes, quod audivimus, oculis nostris vidimus, et manus nostrae contrectaverunt de sermone vitae. Sermo enim vitae caro factus, et auditus, et visus, et contrectatus, quia caro, qui ante carnem sermo tantum in primordio apud deum patrem, non pater apud sermonem. Nam etsi deus sermo, sed apud deum, quia ex deo deus, quia cum pÃ¢tre apud patrem. Et vidimus gloriam eius, tanquam unigeniti a patre, utique filii, scilicet visibilis, glorificati a patre invisibili. Et ideo, quoniam sermonem dei deum dixerat, ne adiuvaret adversariorum praesumptionem, quasi patrem ipsum vidisset, ad distinguendum inter invisibilem patrem et filium visibilem superdicit ex abundanti, Deum nemo vidit unquam. Quem deum? Sermonem? Atquin, Vidimus et audivimus ieet contrectavimus de sermone vitae, praedictum est. Sed quem deum? scilicet patrera, apud quem deum erat sermo, unigenitus filius, qui esse in sinu patris ipse disseruit. Ipse et auditus et visus, et ne phantasma crederetur, etiam contrectatus. Hunc et Paulus conspexit, nec tamen patrem vidit. Nonne, inquit, vidi Iesum? Christum autem et ipse deum cognominavit: Quorum patres et ex quibus Christus secundum carnem, qui est super omnia deus benedictus in aevum. Ostendit et ipse visibilem dei filium, id est sermonem dei, quia qui caro factus est Christus dictus est. De patre autem ad Timotheum: Quem nemo vidit hominum, sed Ð¿ÐµÑ videre potest; exaggerans amplius: Qui solus habet immortalitatem, et lucem habitat inaccessibilem; de quo et supra dixerat: RÃ©gi autem saeculorum, immortal!, invisibili, soli deo; ut et contraria ipsi filio adscriberemus, mortalitatem, accessibilitatem; quem mortuum contestatur secundum scripturas, et a se novissime visum, per accessibilem utique lucem, quamquam et illam neque ipse sine periculo luminis expertus est, neque Petrus et Ioannes et Iacobus sine rationis et amentia, qui si, non passuri filii gloriam, sed patrem vidissent, credo, morituri ibidem. Deum enim nemo videbit et vivet. Si haec ita sunt, constat eum semper visum ab initio qui visus fuerit in fine, et eum nec in fine visum qui nec ab initio fuit visus, et ita duos esse visum et invisum. Filius ergo visus est semper, et filius conversatus est semper, et filius operatus est semper, ex auctoritate patris et voluntate, quia Filius nihil a semetipso potest facere, nisi viderit patrem facientem, in sensu scilicet facientem. Pater enim sensu agit, filius vero qui in patris sensu est videns perficit. Sic omnia per filium facta sunt, et sine illo factum est nihil.

si hic articulis quaestio scribo veto non expedio de novo testamentum sumo confirmatio noster interpretatio ne quicumque in filius reputo in pater proinde defendo ecce enim et in evangeliis et in apostolus visibilis et invisibilis deus deprehendo sub manifestus et personal distinctio condicio uterque exclamo quodammodo joannis deus nemo video umquam utique neque retro adimo enim tempus quaestio dico deus numquam video confirmo et apostolus de deus qui nemo video homo sed neque video possum scilicet quia morior qui video idem ipse apostolus et video sui christus et contrecto testo porro si ipse sum christus et pater et filius quomodo et video sum et invideo ad hic diversitas video et invideo in unus confero quis ex diverto non argumentor rectus uterque dico visibilis quidem in carnis invisibilis verus ante caro ut idem sum pater invisibilis ante caro qui et filius visibilis in carnis atqui si idem ante caro invisibilis quomodo video etiam retro invenio ante caro aequus si idem post caro visibilis quomodo et nunc invisibilis pronuntio ab apostolus nisi quia alius qui et retro video in aenigma plenus visibilis carus efficio sermo scilicet qui et carus facio sum alius qui numquam quisquam video nisi pater scilicet qui sum sermo denique inspicio qui apostolus video qui video inquam joannis qui audio oculus noster video et manus noster contrectaverunt de sermo vita sermo enim vita carus facio et audio et video et contrecto quia carus qui ante caro sermo tantus in primordius apud deus pater non pater apud sermo nam etsi deus sermo sed apud deus quia ex deus deus quia cum pater apud pater et video gloria is tamquam unigenitus ab pater utique filius scilicet visibilis glorifico ab pater invisibilis et ideo quoniam sermo deus deus dico ne adjuvo adversarius praesumptio quasi pater ipse video ad distinguo inter invisibilis pater et filius visibilis superdicit ex abundo deus nemo video umquam qui deus sermo atqui video et audio et contrectavimus de sermo vita praedico sum sed qui deus scilicet pater apud qui deus sum sermo unigenitus filius qui sum in sinus pater ipse disseruio ipse et audio et video et ne phantasma credo etiam contrecto hic et paulus conspicio neque tamen pater video nonne inquam video iesus christus autem et ipse deus cognomino qui pater et ex qui christus secundus caro qui sum super omnis deus benedico in aevum ostendo et ipse visibilis deus filius is sum sermo deus quia qui carus facio sum christus dico sum de pater autem ad timotheus qui nemo video homo sed neque video possum exaggerans amplus qui solus habeo immortalitas et lux habito inaccessibilis de quo et supra dico regium autem saeculum immortal invisibilis solus deus ut et contrarius ipse filius adscribo mortalitas accessibilitas qui mortuus contestor secundus scribo et ab sui novus video per accessibilis utique lux quamquam et ille neque ipse sine periculum lumen experior sum neque in aenigma plenus visibilis carus ela ecit sermo scilicet qui et carus facio sum alius qui numquam quisquam video nis pater scilicet qui sum sermo denique inspicio qui apostolus videra nt qui video inquam joannis qui audio oculus noster video et manus noster contrectaverunt de sermo vita sermo enim vita carus facio et audio et video et contrecto quia carus qui ante caro sermo tantus in primordius apud deus pater non pater apud sermo nam etsi deus sermo sed apud deus quia ex deus deus quia cum pa tre apud pater et video gloria is tamquam unigenitus ab pater utique filius scilicet visibilis glorifico ab pater invisibilis et ideo quoniam sermo deus deus dico ne adjuvo adversarius praesumptio quasi pater ipse video ad distinguo inter invisibilis pater et filius visibilis superdicit ex abundo deus nemo video umquam qui deus sermo atqui video et audio ieet contrectavimus de sermo vita praedico sum sed qui deus scilicet patrera apud qui deus sum sermo unigenitus filius qui sum in sinus pater ipse disseruio ipse et audio et video et ne phantasma credo etiam contrecto hic et paulus conspicio neque tamen pater video nonne inquam video iesus christus autem et ipse deus cognomino qui pater et ex qui christus secundus caro qui sum super omnis deus benedico in aevum ostendo et ipse visibilis deus filius is sum sermo deus quia qui carus facio sum christus dico sum de pater autem ad timotheus qui nemo video homo sed n video possum exaggerans amplus qui solus habeo immortalitas et lux habito inaccessibilis de quo et supra dico ra gi autem saeculum immortal invisibilis solus deus ut et contrarius ipse filius adscribo mortalitas accessibilitas qui mortuus contestor secundus scribo et ab sui novus video per accessibilis utique lux quamquam et ille neque ipse sine periculum lumen experior sum neque petrus et joannis et iacobus sine ratio et amentia qui si non patior filius gloria sed pater video credo morior ibidem deus enim nemo video et vivo si hic ita sum consto is semper video ab initium qui video sum in finis et is neque in finis video qui neque ab initium sum video et ita duo sum video et invideo filius ergo video sum semper et filius converso sum semper et filius opero sum semper ex auctoritas pater et voluntas quia filius nihil ab semetipso possum facio nisi video pater facio in sentio scilicet facio pater enim sentio ago filius verus qui in pater sentio sum video perficio sic omnis per filius facio sum et sine ille facio sum nihil


Quin et hoc dictum eius in argumentum singularitatis arripient: Extendi, inquit, caelum solus. Quantum ad ceteras virtutes, solus, praestruens adversus coniecturas haereticorum, qui mundum ab angelis et potestatibus diversis volunt structum, qui et ipsum creatorem aut angelum faciunt, aut ad alia quae extrinsecus, ut opera mundi, ignorantem quoque subornatum. Aut si sic solus caelum extendit, quomodo isti praesumunt in perversum haeretici, quasi singularis non admittatur sophia illa dicens, Cum pararet caelum, ego aderam illi? Et si dixit apostolus, Quis cognovit sensum domini, et quis illi consilio fuit? utique praeter sophiam ait, quae illi aderat. In ipso tamen et cum illo universa compingebat, non ignorante quid faceret. Praeter sophiam autem Praeter filium dicit, qui est Christus, sophia et virtus dei, secundum apostolum, solus sciens sensum patris. Quis enim scit quae sunt in deo, nisi spiritus, qui in ipso est? non qui extra ipsum. Erat ergo qui non solum deum faceret, nisi a ceteris solum. Sed et evangelium recusetur, quod dicat omnia per sermonem a deo facta esse, et sine eo nihil factum. Nisi enim fallor et alibi scriptum est: Sermone eius caeli firmati sunt, et spiritu eius omnes virtutes eorum. Et sermo autem, virtus et sophia, ipse erit dei filius. Ita si per filium omnia, caelum quoque per filium extendens non solus extendit, nisi illa ratione qua a ceteris solus. Atque adeo statim de filio loquitur. Quis alius deiecit signa ventriloquorum et divinationes a corde, avertens sapientes retrorsum et consilium eorum infatuans? sistens verba filii sui, dicendo scilicet, Hic est filius meus dilectus, hunc audite. Ita filium subiungens ipse interpretator est quomodo caelum solus extenderit, scilicet cum filio solus, sicut cum filio unum. Proinde et filii erit vox: Extendi caelum solus, quia sermone caeli confirmati sunt. Quia sophia in sermone adsistente paratum est caelum, et omnia per sermonem sunt facta, competit et filium solum extendisse caelum, quia solus operationi patris ministravit. Idem erit dicens: Ego primus, et in superventura ego sum. Primum scilicet omnium sermo. In principio erat sermo, in quo principio prolatus a patre est. Ceterum pater non habens initium, ut a nullo prolatus, ut innatus, non potest videri. Qui solus fuit semper, ordinem habere non potuit. Igitur si propterea eundem et patrem et filium credendum putaverunt, ut unum deum vindicent, salva est unio eius qui, cum sit unus, habet et filium, aeque et ipsum eisdem scripturis comprehensum. Si filium nolunt secundum a patre reputari, ne secundus duos faciat deos dici, ostendimus etiam duos deos in scriptura relatos et duos dominos; et tamen ne de isto scandalizentur, rationem reddimus qua dei non duo dicantur nec domini, sed qua pater et filius duo, et hoc non ex separatione substantiae, sed ex dispositione, cum individuum et inseparatum filium a patre pronuntiamus, nec statu, sed gradu alium, qui etsi deus dicatur, quando nominatur singularis, non ideo duos deos faciat, sed unum, hoc ipso, quod et deus ex unitate patris vocari habeat.

quin et hic dico is in argumentum singularitas arripio extendo inquam caelum solus quantus ad ceterus virtus solus praestruens adverro conicio haereticorum qui mundus ab angelus et potestas diverto volo struo qui et ipse creator aut angelus facio aut ad alius qui extrinsecus ut opus mundus ignoro quoque suborno aut si sic solus caelum extendo quomodo iste praesumo in perverto haeretici quasi singularis non admitto sophia ille dico cos paro caelum ego adsum ille et si dico apostolus quis cognosco sensus dominus et quis ille consilium sum utique praeter sophia aio qui ille adsum in ipse tamen et cum ille universus compingebat non ignoro quis facio praeter sophia autem praeter filius dico qui sum christus sophia et virtus deus secundus apostolus solus scio sensus pater quis enim scio qui sum in deus nisi spiritus qui in ipse sum non qui extra ipse sum ergo qui non solus deus facio nisi ab ceterus solus sed et evangelium recusetur qui dico omnis per sermo ab deus facio sum et sine is nihil facio nisus enim fallo et alibi scribo sum sermo is caelum firmo sum et spiritus is omnis virtus is et sermo autem virtus et sophia ipse sum deus filius ita si per filius omnis caelum quoque per filius extendo non solus extendo nisi ille ratio qui ab ceterus solus atque adeo statim de filius loquor quis alius deicio signum ventriloquorum et divinatio ab cor averto sapio retrorsum et consilium is infatuans sisto verbum filius suus dico scilicet hic sum filius meus delectus hic audio ita filius subiungens ipse interpretator sum quomodo caelum solus extendo scilicet cum filius solus sicut cum filius unus proinde et filius sum vox extendo caelum solus quia sermo caelum confirmo sum quia sophia in sermo assisto paro sum caelum et omnis per sermo sum facio competo et filius solus extendo caelum quia solus operatio pater ministro idem sum dico ego primus et in supervenio ego sum primus scilicet omnis sermo in principium sum sermo in quo principium profero ab pater sum ceterum pater non habeo initium ut ab nullus profero ut innascor non possum video qui solus sum semper ordo habeo non possum igitur si propterea idem et pater et filius credo puto ut unus deus vindico salvo sum unio is qui cum sum unus habeo et filius aequus et ipse idem scribo comprehendo si filius nolo secundus ab pater reputaris ne secundus duo facio deus dico ostendo etiam duo deus in scribo refero et duo dominus et tamen ne de iste scandalizentur ratio reddo qui deus non duo dico neque dominus sed qui pater et filius duo et hic non ex separatio substantia sed ex dispositio cum individuus et inseparatum filius ab pater pronuntio neque status sed gradus alius qui etsi deus dico quando nomino singularis non ideo duo deus facio sed unus hic ipse qui et deus ex unitas pater vocaris habeo


Et quid ego in tam manifestis morabor, cum ea aggredi debeam de quibus manifesta obumbrare quaerunt? Undique enim obducti de distinctione patris et filii, quam manente coniunctione disponimus, ut solis et radii et fontis et fluvii, per individuum tamen numerum duorum et trium, aliter eam ad suam nihilominus sententiam interpretari conantur, ut aeque in una persona utrumque distinguant, patrem et filium, discentes filium carnem esse, id est hominem, id est Iesum, patrem autem spiritum; id est deum, id est Christum. Et qui unum eundemque contendunt patrem et filium, iam incipiunt dividere illos potius quam unare. Si enim alius est Iesus, alius Christus, alius erit filius, alius pater, quia filius Iesus, et pater Christus. Talem monarchiam apud Valentinum fortasse didicerunt, duos facere, Iesum et Christum. Sed et haec iniectio eorum ex praetractatis iam retusa est, quod sermo dei vel spiritus dei et virtus altissimi dictus sit, quem patrem faciunt. Non enim ipsae sunt cuius dicuntur, sed ex ipso et ipsius. Et aliter tamen in isto capitulo revincentur. Ecce, inquiunt, ab angelo praedicatum est: Propterea quod nascetur sanctum, vocabitur filius dei. Caro itaque nata est, caro itaque erit filius dei. Immo de spiritu dei dictum est. Certe enim de spiritu sancto virgo concepit, et quod concepit, id peperit; id ergo nasci habebat quod erat conceptum et pariundum, id est spiritus, cuius et vocabitur nomen Emmanuel, quod est interpretatum: Nobiscum deus. Caro autem deus non est, ut de illa dictum sit, Vocabitur sanctum filius dei, sed ille qui in ea natus est deus, de quo et psalmus: Quoniam deus homo natus est in illa, et aedificavit eam voluntate patris. Quis deus in ea natus? sermo et spiritus, qui eum sermone de patris voluntate natus est. Igitur sermo in carne, dum et de hoc quaerendum, quomodo sermo caro sit factus, utrumne quasi transfiguratus in carne, an indutus carnem. Immo indutus. Ceterum deum inmutabilem et informabilem credi necesse est, ut aeternum. Transfiguratie autem interemptio est pristini. Omne enim,quodcunque transfiguratur in aliud, desinit esse quod fuerat, et incipit esse quod non erat. Deus autem neque desinit esse neque aliud potest esse. Sermo autem deus et sermo domini manet in aevum, perseverando scilicet in sua forma. Quem si non capit configurari, consequens est ut sic caro factus intellegatur, dum fit in carne, et manifestatur et videtur et contrectatur per carnem, quia et cetera sic accipi exigunt. Si enim sermo ex transfiguratione et demutatione substantiae caro factus est. una iam erit substantia Iesus ex duabus, ex carne et spiritu, mixtura quaedam, ut electrum ex auro et argento, et incipit nec aurum esse, id est spiritus, neque argentum, id est caro, dum alterum altero mutatur, et tertium quid efficitur. Neque ergo deus erit Iesus; sermo enim desiit esse, qui caro factus est: neque homo caro; caro enim non proprie est, quia sermo fuit. Ita ex utroque neutrum est; aliud longe tertium est quam utrumque. Sed enim invenimus illum directo et deum et hominem expositum, ipso hoc psalmo suggerente, Quoniam deus homo natus est in illa, aedificavit eam voluntate patris; certe usquequaque filium dei et filium hominis, cum deum et hominem, sine dubio secundum utramque substantiam in sua proprietate distantem, quia neque sermo aliud quam deus, neque caro aliud quam homo. Sic et apostolus de utraque eius substantia docet. Qui factus est, inquit, ex semine David. Hic erit homo et filius hominis, qui definitus est filius dei secundum spiritum. Hic erit deus et sermo, dei filius. Videmus duplicem statum, non confusum, sed coniunctum, in una persona, deum et hominem Iesum. De Christo autem differo. Et adeo salva est utriusque proprietas substantiae, ut et spiritus res suas egerit in illo, id est virtutes et opera et signa, et caro passiones suas functa sit, esuriens sub diabolo, sitiens sub Samaritide, flens Lazarum, anxia usque ad mortem, denique et mortua est. Quodsi tertium quid esset, ex utroque confusum, ut electrum, non tam distincta documenta parerent utriusque substantiae. Sed et spiritus carnalia et caro spiritalia egisset ex translatione, aut neque carnalia neque spiritalia, sed tertiae alicuius formae ex confusione; immo aut sermo mortuus esset aut caro mortua non esset, si sermo conversus esset in carnem; aut caro enim immortalis fuisset, aut sermo mortalis. Sed quia substantiae ambae in statu suo quaeque distincte agebant, ideo illis et operae et exitus sui occurrerunt. Disce igitur cum Nicodemo: Quia quod in carne natum est, caro est, et quod de spiritu, spiritus est. Neque caro spiritus fit, neque spiritus caro. In uno plane esse possunt. Ex his Iesus constitit, ex carne homo, ex spiritu deus, quem tunc angelus ex ea parte, qua spiritus erat, dei filium pronuntiavil, servans carni filium hominis dici. Sic et apostolus etiam dei et hominum appellans sequestrem utriusque substantiae confirmavit. Novissime qui filium dei carnem interpretaris. exhibe qui sit filius hominis. Aut numquid spiritus erit? Sed spiritum patrem ipsum vis haberi, quia deus spiritus, quasi non et dei spiritus, sicut et sermo deus et dei sermo.

et quis ego in tam manifestus moror cum is aggredio debeo de qui manifestus obumbraris quaero undique enim obduco de distinctio pater et filius quam maneo coniunctio dispono ut sol et radius et fons et fluvius per individuus tamen numerus duo et tres aliter is ad suus nihilominus sententia interpretaris conor ut aequus in unus persono uterque distinguo pater et filius disco filius caro sum is sum homo is sum iesus pater autem spiritus is sum deus is sum christus et qui unus idem contendo pater et filius iam incipio divido ille potis quam unaris si enim alius sum iesus alius christus alius sum filius alius pater quia filius iesus et pater christus tal monarchia apud valentini fortasse disco duo facio iesus et christus sed et hic injectio is ex praetractas iam retundo sum qui sermo deus vel spiritus deus et virtus alo dico sum qui pater facio non enim ipse sum qui dico sed ex ipse et ipse et aliter tamen in iste capitulum revincentur ecce inquam ab angelus praedico sum propterea qui nasco sancio voco filius deus carus itaque nata sum carus itaque sum filius deus immo de spiritus deus dico sum certus enim de spiritus sancio virgo concipio et qui concipio is pario is ergo nascor habeo qui sum concipio et pariundum is sum spiritus qui et voco nomen emmanuel qui sum interpretas nos deus carus autem deus non sum ut de ille dico sum voco sancio filius deus sed ille qui in is nascor sum deus de quo et psalmus quoniam deus homo nascor sum in ille et aedifico is voluntas pater quis deus in is nascor sermo et spiritus qui is sermo de pater voluntas nascor sum igitur sermo in carnis dum et de hic quaero quomodo sermo carus sum facio uter quasi transfiguro in carnis an induo caro immo induo ceterum deus inmutabilis et informabilis credo necesse sum ut aeternus transfiguratie autem interemptio sum pristinus omnis enim quicumque transfiguro in alius desino sum qui sum et incipio sum qui non sum deus autem neque desino sum neque alius possum sum sermo autem deus et sermo dominus maneo in aevum perseverando scilicet in suus forma qui si non capio configuraris consequor sum ut sic carus facio intellego dum fio in carnis et manifesto et video et contrectatur per caro quia et ceterus sic accipio exigo si enim sermo ex transfiguratio et demutatio substantia carus facio sum unus iam sum substantia iesus ex duo ex carnis et spiritus misceo quidam ut electrus ex aurum et argentum et incipio neque aurum sum is sum spiritus neque argentum is sum carus dum alter alter muto et tertius quis efficio neque ergo deus sum iesus sermo enim desino sum qui carus facio sum neque homo carus carus enim non proprius sum quia sermo sum ita ex uterque neuter sum alius longus tertius sum quam uterque sed enim invenio ille dirigo et deus et homo expono ipse hic psalmus suggero quoniam deus homo nascor sum in ille aedifico is voluntas pater certus usquequaque filius deus et filius homo cum deus et homo sine dubius secundus uter substantia in suus proprietas disto quia neque sermo alius quam deus neque carus alius quam homo sic et apostolus de uter is substantia doceo qui facio sum inquam ex semen david hic sum homo et filius homo qui definio sum filius deus secundus spiritus hic sum deus et sermo deus filius video duplico status non confundo sed conjungo in unus persono deus et homo iesus de christus autem differo et adeo salvo sum uterque proprietas substantia ut et spiritus res suus ago in ille is sum virtus et opus et signum et carus passio suus fungor sum esurio sub diabolus sitio sub samaritide fleo lazaris anxius usque ad mors denique et morior sum quodsi tertius quis sum ex uterque confundo ut electrus non tam distinguo documentum pario uterque substantia sed et spiritus carnalia et carus spiritalis ago ex translatio aut neque carnalia neque spiritalis sed tertius aliquis forma ex confusio immo aut sermo mortuus sum aut carus morior non sum si sermo converro sum in caro aut carus enim immortal sum aut sermo mortalis sed quia substantia ambo in status suus quisque distinguo ago ideo ille et opera et exitus suus occurro discus igitur cum nicodemo quia qui in carnis natus sum carus sum et qui de spiritus spiritus sum neque carus spiritus fio neque spiritus carus in unus planus sum possum ex hic iesus consto ex carnis homo ex spiritus deus qui tunc angelus ex is pars qui spiritus sum deus filius pronuntiavil servo caro filius homo dico sic et apostolus etiam deus et homo appello sequestro uterque substantia confirmo novus qui filius deus caro interpretaris exhibeo qui sum filius homo aut numquid spiritus sum sed spiritus pater ipse volo habeo quia deus spiritus quasi non et deus spiritus sicut et sermo deus et deus sermo


Sed hanc societatem neminum paternorum in filio ne facile perspiciant perturbat illos scriptura, si quando unicum deum statuit, quasi non eadem et deos et dominos duos proposuerit, ut supra ostendimus. Ergo quia duos et unum, inquiunt, invenimus, ideo ambo unus atque idem, et filius et pater. Porro non periclitatur scriptura, ut illi de tua argumentatione succurras, ne sibi contraria videatur. Habet rationem et cum unicum deum statuit et cum duos, patrem et filium, ostendit, et sufficit sibi. Filium nominari ab ea constat. Salvo enim filio recte unicum deum potest determinasse, cuius est filius. Non enim desinit esse qui habet filium, ipse unicus, suo scilicet nomine, quotiens sine filio nominatur. Sine filio autem nominatur, cum principaliter determinatur ut prima persona, quae ante filii nomen erat proponenda, quia pater ante cognoscitur, et post patrem filius nominatur. Igitur unus deus pater, et absque eo alius non est. Quod ipse inferens non filium negat, sed alium deum. Ceterum alius a patre filius non est. Denique inspice sequentia huiusmodi pronuntiationum, et invenies fere ad idolorum factitatores atque cultores definitionem earum pertinere, ut multitudinem falsorum deorum unio divinitatis expellat, habens tamen filium, quanto individuum et inseparatum a patre, tanto in patre reputandum, etsi non nominatum. Atquin si nominasset illum, separasset, ita dicens: Alius praeter me non est, nisi filius meus. Alium enim etiam filium fecisset, quem de aliis excepisset. Puta solem dicere, Ego sol, et alius praeter me non est, nisi radius meus: nonne denotasses vanitatem, quasi non et radius in sole deputetur? Itaque praeter semetipsum non esse alium deum, hoc propter idololatriam tam nationum quam IsraÃ«lis; etiam propter haereticos, qui, sicut nationes manibus, ita et ipsi verbis idola fabricantur, id est alium deum et alium Christum. Igitur et cum se unum pronuntiabat, filio pater procurabat, ne ab alio deo Christus venisse credatur, sed ab illo qui praedixerat, Ego deus et alius absque me non est, qui se unicum, sed cum filio, ostendit, cum quo caelum solus extendit.

sed hic societas neminum paternus in filius ne facilis perspicio perturbo ille scribo si quando unicus deus statuo quasi non idem et deus et dominus duo propono ut supra ostendo ergo quia duo et unus inquam invenio ideo ambo unus atque idem et filius et pater porro non periclitor scribo ut ille de tuus argumentatio succurro ne sui contrarius video habeo ratio et cum unicus deus statuo et cum duo pater et filius ostendo et sufficio sui filius nominaris ab is consto salvo enim filius rectus unicus deus possum determinasse qui sum filius non enim desino sum qui habeo filius ipse unicus suus scilicet nomen quotiens sine filius nomino sinis filius autem nomino cum principalis determino ut primus persono qui ante filius nomen sum propono quia pater ante cognosco et post pater filius nomino igitur unus deus pater et absque is alius non sum qui ipse infero non filius nego sed alius deus ceterum alius ab pater filius non sum denique inspicio sequor huiusmodi pronuntiatio et invenio fere ad idolum factitator atque cultor definitio is pertineo ut multitudo falsor deus unio divinitas expello habeo tamen filius quantus individuus et inseparatum ab pater tantus in pater reputandum etsi non nomino atqui si nomino ille separasset ita dico alius praeter ego non sum nisi filius meus alius enim etiam filius facio qui de alius excipio puta sol dico ego sol et alius praeter ego non sum nisi radius meus nonne denotasses vanitas quasi non et radius in sol deputo itaque praeter semetipsum non sum alius deus hic propter idololatriam tam natio quam israa lis etiam propter haereticos qui sicut natio manus ita et ipse verbum idolum fabrico is sum alius deus et alius christus igitur et cum sui unus pronuntio filius pater procuro ne ab alius deus christus venio credo sed ab ille qui praedico ego deus et alius absque ego non sum qui sui unicus sed cum filius ostendo cum quo caelum solus extendo


Post Philippum et totam substantiam quaestionis istius quae in finem evangelii, perseverant in eodem genere sermonis, quo pater et filius in sua proprietate distinguuntur. Paracletum quoque a patre se postulaturum, cum ascendisset ad patrem, et missurum repromittit, et quidem alium. Sed iam praemisimus quomodo alium. Ceterum, De meo sumet, inquit, sicut ipse de patris. Ita connexus patris in filio et filii in paracleto tres efficit cohaerentes, alterum ex altero. Qui tres unum sunt, non unus, quomodo dictum est, Ego et pater unum sumus, ad substantiae unitatem, non ad numeri singularitatem. Percurre adhuc, et invenies quem patrem credis (vice patris dictum et patrem agricolam utique in terra tu putas fuisse), hunc rursus in caelis a filio agnosci, cum illuc respiciens discipulos suos patri tradidit. Sed et si in isto evangelio non est revelatum, Deus meus, ad quid me dereliquisti? et, Pater, in tuis manibus depono spiritum meum, tamen post resurrectionem et devictae gloriam mortis, exposita necessitate omnis humilitatis, cum iam patrem se posset ostendere tam fideli feminae, ex dilectione, non ex curiositate nec ex incredulitate Thomae, tangere eum adgressae, Ne, inquit, contigeris me, nondum ascendi ad patrem meum, vade autem ad fratres meos (quin et in hoc filium ostendit, filios enim appellasset illos, si pater fuisset), et dices eis, Ascendo ad patrem meum et patrem vestrum, deum meum et deum vestrum. Pater ad patrem, et deus ad deum? an lius ad patrem, et sermo ad deum? Ipsa quoque clausula evangelii propter quid consignat haec scripta, nisi, Ut credatis, inquit, Iesum Christum filium dei? Igitur quaecunque ex his putaveris ad demonstrationem eiusdem patris et filii proficere tibi posse, adversus definitivam evangelii sententiam niteris. Non ideo enim scripta sunt, ut patrem credas Iesum Christum, sed ut filium.

post philippus et totus substantia quaestio iste qui in finis evangelium persevero in idem genus sermo quo pater et filius in suus proprietas distinguo paracletus quoque ab pater sui postulo cum ascendisset ad pater et mitto repromitto et quidem alius sed iam praemitto quomodo alius ceterum de meus sumo inquam sicut ipse de pater ita conexus pater in filius et filius in paracleto tres efficio cohaereo alter ex alter qui tres unus sum non unus quomodo dico sum ego et pater unus sum ad substantia unitas non ad numerus singularitas percurro adhuc et invenio qui pater credo vicus pater dico et pater agricola utique in terra tu puto sum hic rursus in caelis ab filius agnosco cum illic respicio discipulus suus pater trado sed et si in iste evangelium non sum revelo deus meus ad quis ego derelinquo et pater in tuus manus depono spiritus meus tamen post resurrectio et devinco gloria mors expono necessitas omnis humilitas cum iam pater sui possum ostendo tam fidelis femina ex dilectio non ex curiositas neque ex incredulitas thomae tango is aggredior ne inquam contingo ego nondum ascendo ad pater meus vado autem ad frater meus quin et in hic filius ostendo filius enim appello ille si pater sum et dico is ascendo ad pater meus et pater vester deus meus et deus vester pater ad pater et deus ad deus an lius ad pater et sermo ad deus ipse quoque clausula evangelium propter quis consigno hic scribo nisi ut credo inquam iesus christus filius deus igitur quicumque ex hic puto ad demonstratio idem pater et filius proficio tu possum adverro definitivus evangelium sententia nitor non ideo enim scribo sum ut pater credo iesus christus sed ut filius


Tunc igitur etiam ipse sermo speciem et ornatum suum sumit, sonum et vocem, cum dicit deus, Fiat lux. Haec est nativitas perfecta sermonis, dum ex deo procedit; conditus ab eo primum ad cogitatum in nomine sophiae, Dominus condidit me initium viarum; dehinc generatus ad effectum, Cum pararet caelum, aderam illi; exinde eum parem sibi faciens de quo procedendo filius factus est primogenitus, ut ante omnia genitus, et unigenitus, ut solus ex deo genitus; proprie de vulva cordis ipsius, secundum quod et pater ipse testatur: Eructavit cor meum sermonem optimum. Ad quem deinceps gaudens proinde gaudentem in persona illius: Filius meus es tu, ego hodie genui te, et ante luciferum genui te. Sic et filius ex sua persona profitetur patrem in nomine sophiae: Dominus condidit me initium viarum in opera sua; ante omnes autem colles generavit me. Nam si hic quidem sophia videtur dicere conditam se a domino in opera et vias eius, alibi autem per sermonem ostenditur omnia facta esse et sine illo nihil factum, sicut et rursum: Sermone eius caeli confirmati sunt et spiritu eius omnes vires eorum, utique eo spiritu qui sermoni inerat, apparet unam eandemque vim esse nunc in nomine sophiae, nunc in appellatione sermonis, quae initium accepit viarum in dei opera, et quae caelum confirmavit, per quam omnia facta sunt, et sine qua nihil factum est. Nec diutius de isto, quasi non ipse sit sermo et in sophiae et in rationis et in omnis divini animi et spiritus nomine, qui filius factus est dei, de quo prodeundo generatus est. Ergo, inquis, das aliquam substantiam esse sermonem, spiritu et sophiae traditione constructam? Plane. Non vis enim eum substantivum habere in re per substantiae proprietatem, ut res et persona quaedam videri possit, et ita capiat secundus a deo constitutus duos efficere, patrem et filium, deum et sermonem. Quid est enim, dices, sermo, nisi vox et sonus oris, et sicut grammatici tradunt, aer offensus, intellegibilis auditu, ceterum vacuum nescio quid et inane et incorporale? At ego nihil dico de deo inane et vacuum prodire potuisse, ut non de inani et vacuo prolatum, nec carere substantia quod de tanta substantia processit et tantas substantias fecit; fecit enim et ipse quae facta sunt per illum. Quale est ut nihil sit ipse sine quo nihil factum est, ut inanis solida et vacuus plena et incorporalis corporalia sit operatus? Nam etsi potest aliquando quid fleri diversum eius per quod fit, nihil tamen potest fieri per id quod vacuum et inane est. Vacua et inanis res est sermo dei, qui filius dictus est, qui ipse deus cognominatus est? Et sermo erat apud deum, et deus erat sermo, Scriptum est: Non sumes nomen dei in vanum. Hic certe est qui in effigie dei constitutus non rapinam existimavit esse s(??) aequalem deo. In qua effigie dei? utique in alia, non tamen in nulla. Quis enim negabit deum corpus esse, etsi deus spiritus est? Spiritus enim corpus sui generis in sua effigie. Sed et si invisibilia illa, quaecunque sunt, habent apud deum et suum corpus et suam formam, per quae soli deo visibilia sunt, quanto magis quod ex ipsius substantia emissum est sin(??) substantia non erit? Quaecunque ergo substantia sermonis fuit, illam dico personam, et illi nomen filii vindico, et dum filium ag(??), secundum a patre defendo.

tunc igitur etiam ipse sermo species et orno suus sumo sonus et voco cum dico deus fio lux hic sum nativitas perficio sermo dum ex deus procedo condio ab is primus ad cogitas in nomen sophia dominus condo ego initium viaris dehinc genero ad efficio cos paro caelum adsum ille exinde is par sui facio de quo procedo filius facio sum primogenitus ut ante omnis gigno et unigenitus ut solus ex deus gigno proprius de volva chordus ipse secundus qui et pater ipse testor eructo cor meus sermo bonus ad qui deinceps gaudeo proinde gaudeo in persono ille filius meus sum tu ego hodie gigno tu et ante lucifer gigno tu sic et filius ex suus persono profiteor pater in nomen sophia dominus condo ego initium viaris in opus suus ante omnis autem collis genero ego nam si hic quidem sophia video dico condo sui ab dominus in opus et via is alibi autem per sermo ostendo omnis facio sum et sine ille nihil facio sicut et rursum sermo is caelum confirmo sum et spiritus is omnis vireo is utique is spiritus qui sermo insum appareo unus idem vis sum nunc in nomen sophia nunc in appellatio sermo qui initium accipio viaris in deus opus et qui caelum confirmo per quam omnis facio sum et sine qui nihil facio sum neque diu de iste quasi non ipse sum sermo et in sophia et in ratio et in omnis divinus animus et spiritus nomen qui filius facio sum deus de quo proeo genero sum ergo inquam do aliqui substantia sum sermo spiritus et sophia traditio construo planus non volo enim is substantivum habeo in res per substantia proprietas ut res et persono quidam video possum et ita capio secundus ab deus constituo duo efficio pater et filius deus et sermo quis sum enim dico sermo nisi vox et sonus ora et sicut grammaticus trado aer offendo intellegibilis auditus ceterum vacuus nescio quis et inanis et incorporal at ego nihil dico de deus inanis et vacuus prodeo possum ut non de inanis et vacuus profero neque careo substantia qui de tantus substantia procedo et tantus substantia facio facio enim et ipse qui facio sum per ille qual sum ut nihil sum ipse sine quo nihil facio sum ut inanis solidus et vacuus plenus et incorporal corporalis sum opero nam etsi possum aliquando quis fleo diverto is per qui fio nihil tamen possum fio per is qui vacuus et inanis sum vacuus et inanis res sum sermo deus qui filius dico sum qui ipse deus cognomino sum et sermo sum apud deus et deus sum sermo scribo sum non sumo nomen deus in vanus hic certus sum qui in effigies deus constituo non rapina existimo sum senatus aequalis deus in qui effigies deus utique in alius non tamen in nullus quis enim nego deus corpus sum etsi deus spiritus sum spiritus enim corpus suus genus in suus effigies sed et si invisibilis ille quicumque sum habeo apud deus et suus corpus et suus forma per qui solus deus visibilis sum quantus magis qui ex ipse substantia emitto sum sin substantia non sum quicumque ergo substantia sermo sum ille dico persona et ille nomen filius vindico et dum filius ag secundus ab pater defendo


Simplices enim quique, ne dixerim imprudentes et idiotae, quae maior semper credentium pars est, quoniam et ipsa regula fidei a pluribus diis saeculi ad unicum et verum deum transfert, non intellegentes unicum quidem, sed cum sua Î¿á¼°ÎºÎ¿Î½Î¿Î¼á½·á¾³ esse credendum, expavescunt ad Î¿á¼°ÎºÎ¿Î½Î¿Î¼á½·Î±Î½. Numerum et dispositionem trinitatis divisionem praesumunt unitatis, quando unitas ex semetipsa derivans trinitatem non destruatur ab illa, sed administretur. Itaque duos et tres iam iactitant a nobis praedicari, se vero unius dei cultores praesumunt, quasi non et unitas inrationaliter collecta haeresim faciat, et trinitas rationaliter expensa veritatem constituat. Monarchiam, inquiunt, tenemus. Et ita sonum ipsum vocaliter exprimunt etiam Latini, et tam modifice, ut putes illos tam bene intellegere monarchiam quam enuntiant. Sed monarchiam sonare student Latini, Î¿á¼°ÎºÎ¿Î½Î¿Î¼á½·Î±Î½ intellegere nolunt etiam Graeci. At ego, si quid utriusque linguae praecerpsi, monarchiam nihil aliud significare scio quam singulare et unicum imperium; non tamen praescribere monarchiam ideo quia unius sit eum cuius sit aut filium non habere, aut ipsum se sibi filium fecisse, aut monarchiam suam non per quos velit administrare. Atquin nullam dico dominationem ita unius sui esse, ita singularem, ita monarchiam, ut non etiam per alias proximas personas administretur, quas ipsa prospexerit officiales sibi. Si vero et filius fuerit ei cuius monarchia sit, non statim dividi eam et monarchiam esse desinere, si particeps eius adsumatur et filius, sed proinde illius esse principaliter a quo communicatur in filium, et dum illius est, proinde monarchiam esse, quae a duobus tam unicis continetur. Igitur si et monarchia divina per tot legiones et exercitus angelorum administratur, sicut scriptum est: Milies centies centena milia adsistebant ei, et milies centena milia apparebant ei, nec ideo unius esse desiti, ut desinat monarchia esse, quia per tanta milia virtutum procuratur: quale est ut deus divisionem et dispersionem pati videatur in filio et in spiritu sancto, secundum et tertium sortitis locum, tam consortibus substantiae patris, quas non patitur in tot angelorum numero? Ecquid nata a substantia patris membra et pignora et instrumenta et ipsam vim ac totum censum monarchiae eversionem deputas eius? Non recte. Malo te ad sensum rei quam ad sonum vocabuli exerceas. Eversio enim monarchiae illa est tibi intellegenda, cum alia dominatio suae condicionis et proprii status ac per hoc aemula superducitur, cum alius deus infertur adversus creatorem, cum Marcione, cum plures, secundum Valentinos et Prodicos; tunc in monarchiae eversionem, cum in creatoris destructionem.

simplex enim quisque ne dico imprudens et idiota qui magnus semper credo pars sum quoniam et ipse regula fides ab multus diuus saeculis ad unicus et verus deus transfero non intellego unicus quidem sed cum suus i a i i i i i a a sum credo expavesco ad i a i i i i i a i i numerus et dispositio trinitas divisio praesumo unitas quando unitas ex semetipsa derivans trinitas non destruo ab ille sed administro itaque duo et tres iam jactito ab nos praedicaris sui verus unus deus cultor praesumo quasi non et unitas inrationaliter colligo haeresim facio et trinitas rationalis expendo veritas constituo monarchia inquam teneo et ita sonus ipse vocaliter exprimo etiam latinum et tam modifice ut puto ille tam bene intellego monarchia quam enuntio sed monarchia sono studeo latinum i a i i i i i a i i intellego nolo etiam graecum at ego si quis uterque lingua praecerpsi monarchia nihil alius significaris scio quam singularis et unicus imperium non tamen praescribo monarchia ideo quia unus sum is qui sum aut filius non habeo aut ipse sui sui filius facio aut monarchia suus non per qui volo administraris atqui nullus dico dominatio ita unus suus sum ita singularis ita monarchia ut non etiam per alius propior persono administro qui ipse prospicio official sui si verus et filius sum is qui monarchia sum non statim divido is et monarchia sum desino si particeps is adsumo et filius sed proinde ille sum principalis ab quo communico in filius et dum ille sum proinde monarchia sum qui ab duo tam unicus contineo igitur si et monarchia divino per tot legio et exercitus angelus administro sicut scribo sum millies centiens centeni mille assisto is et millies centeni mille appareo is neque ideo unus sum desiti ut desino monarchia sum quia per tantus mille virtus procuro qualis sum ut deus divisio et dispersio patior video in filius et in spiritus sancio secundus et tertius sortio locus tam consortibus substantia pater qui non patior in tot angelus numerus ecquis nata ab substantia pater membrum et pignus et instrumentum et ipse vis atque totus census monarchiae eversio deputo is non rectus malus tu ad sensus res quam ad sonus vocabulis exerceo eversio enim monarchiae ille sum tu intellego cum alius dominatio suus condicio et proprius status atque per hic aemulo superducitur cum alius deus infero adverro creator cum marcio cum multus secundus valentinos et prodicos tunc in monarchiae eversio cum in creator destructio


Haec vis et haec divini sensus dispositio apud scripturas etiam in sophiae nomine ostenditur. Quid enim sapientius ratione dei sive sermone? Itaque sophiam quoque exaudi, ut secundam personam conditam. Primo dominus creavit me initium viarum in opera sua, priusquam terram faceret, priusquam montes collocarentur; ante omnes autem colles genervit me, in sensu suo scilicet condens et generans. Dehinc adsistentem eam ipsa separatione cognosce. Cum pararet, inquit, caelum, aderam illi simul; et cum fortia faciebat super ventos, quae sursum nubila, et cum tutos ponebat fontes eius, quae sub caelo, ego eram cum illo compingens, ego eram, ad quam gaudebat; cottidie autem oblectabar in persona ipsius. Nam ut primum deus voluit ea quae cum sophiae ratione et sermone disposuerat intra se in substantias et species suas edere, ipsum primum protulit sermonem, habentem in se individuas suas rationem et sophiam, ut per ipsum fierent universa per quem erant cogitata atque disposita, immo et facta iam, quantum in dei sensu. Hoc enim eis deerat, ut coram quoque in suis speciebus atque substantiis cognoscerentur et tenerentur.

hic volo et hic divinus sensus dispositio apud scribo etiam in sophia nomen ostendo quis enim sapio ratio deus sive sermo itaque sophia quoque exaudio ut secundus persona condo primus dominus creo ego initium viaris in opus suus priusquam terra facio priusquam mons colloco ante omnis autem collis genervit ego in sentio suus scilicet condo et genero dehinc assisto is ipse separatio cognosco cos paro inquam caelum adsum ille simul et cum fortis facio super venio qui sursum nubila et cum tueor pono fons is qui sub caelum ego sum cum ille compingens ego sum ad quam gaudeo cottidie autem oblecto in persono ipse nam ut primus deus volo is qui cum sophia ratio et sermo dispono intra sui in substantia et species suus edo ipse primus profero sermo habeo in sui individuas suus ratio et sophia ut per ipse fio universus per qui sum cogito atque dispono immo et facio iam quantus in deus sentio hic enim is desum ut coram quoque in suus species atque substantia cognosco et teneo


Hanc me regulam professum, qua inseparatos ab alterutro patrem et filium et spiritum testor, tene ubique, et ita quid quomodo dicatur agnosces. Ecce enim dico alium esse patrem, et alium filium, et alium spiritum. Male accepit idiotes quisque aut perversus hoc dictum, quasi diversitatem sonet et ex diversitate separationem protendat, patris et filii et spiritus. Necessitate autem hoc dico, cum eundem patrem et filium et spiritum contendunt, adversus Î¿á¼°ÎºÎ¿Î½Î¿Î¼á½·Î±Î½ monarchiae adulantes, non tamen diversitate alium filium a patre, sed distributione, nec divisione alium, sed distinctione, quia non sit idem pater et filius, vel modulo alius ab alio. Pater enim tota substantia est, filius vero derivatio totius et portio, sicut ipse profitetur: Quia pater maior me est. A quo et minoratus canitur in psalmo, modicum quid citra angelos. Sic et pater alius a filio, dum filio maior, dum alius qui generat, alius qui generatur, dum alius qui mittit, alius qui mittitur, dum alius qui facit, alius per quem fit. Bene quod et dominus usus hoc verbo in persona paracleti non divisionem significavit, sed dispositionem. Rogabo enim, inquit, patrem, et alium advocatum mittet vobis, spiritum veritatis. Sic alium a se paracletum, quomodo et nos a patre alium filium, ut tertium gradum ostenderet in paracleto, sicut nos secundum in filio, propter Î¿á¼°ÎºÎ¿Î½Î¿Î¼á½·Î±Ï observationem. Ipsum, quod pater et filius dicuntur, nonne aliud ab alio est? Utique enim omnia quod vocantur, hoc erunt, et quod erunt, hoc vocabuntur, et permiscere se diversitas vocabulorum non potest omnino, quia nec rerum quarum erunt vocabula. Est, est, non, non; nam quod amplius est, hoc a malo est.

hic ego regula profiteor qui inseparatos ab alteruter pater et filius et spiritus testo teneo ubique et ita quis quomodo dico agnosco ecce enim dico alius sum pater et alius filius et alius spiritus mal accipio idiotes quisque aut perverto hic dico quasi diversitas sono et ex diversitas separatio protendo pater et filius et spiritus necessitas autem hic dico cum idem pater et filius et spiritus contendo adverro i a i i i i i a i i monarchiae adulo non tamen diversitas alius filius ab pater sed distributio neque divisio alius sed distinctio quia non sum idem pater et filius vel modulus alius ab alius pater enim totus substantia sum filius verus derivatio totus et portio sicut ipse profiteor quia pater magnus ego sum ab quo et minoro cano in psalmus modicus quis citer angelus sic et pater alius ab filius dum filius magnus dum alius qui genero alius qui genero dum alius qui mitto alius qui mitto dum alius qui facio alius per qui fio bene qui et dominus utor hic verbum in persono paracleti non divisio significo sed dispositio rogo enim inquam pater et alius advoco mitto tu spiritus veritas sic alius ab sui paracletus quomodo et nos ab pater alius filius ut tertius gradus ostendo in paracleto sicut nos secundus in filius propter i a i i i i i a i i observatio ipse qui pater et filius dico nonne alius ab alius sum utique enim omnis qui voco hic sum et qui sum hic voco et permisceo sui diversitas vocabulum non possum omnino quia neque res qui sum vocabulum sum sum non non nam qui amplus sum hic ab malus sum


Erant plane qui et tunc non intellegerent. Quoniam et Thomas aliquamdiu incredulus. Domine, inquit, non scimus quo eas, et quomodo viam novimus? Et Iesus: Ego sum via, veritas et vita: nemo venit ad patrem nisi per me; si cognovissetis me, cognovissetis et patrem; sed abhinc nostis illum, et vidistis illum. Et pervenimus iam ad Philippum, qui spe excitatus videndi patris, nec intellegens quomodo visum patrem audisset, Ostende, inquit, nobis patrem, et sufficit nobis. Et dominus: Philippe, tanto tempore vobiscum sum, et non cognovistis me? Quem dicit cognosci ab illis debuisse (hoc enim solum discuti oportet), quasi patrem, an quasi filium? Si quasi patrem, doceat Praxeas tanto tempore Christum cum eis conversatum patrem aliquando non dico intellegi, verum vel aestimari potuisse. Nobis omnes scripturae, et veteres Christum dei, et novae filium dei, praefiniunt. Hoc et retro praedicabatur, hoc et ab ipso Christo pronuntiabatur, immo iam et ab ipso patre coram de caelis filium profitente et filium glorificante: Hic est filius meus; et, Glorificavi, et glorificabo. Hoc et a discipulis credebatur, hoc et a Iudaeis non credebatur; hoc se volens credi ab illis omni hora patrem nominabat, et patrem praeferebat, et patrem honorabat. Si ita est, ergo non patrem tanto tempore secum conversatum ignoraverant, sed filium, et dominus, eum se ignorari exprobrans quem ignoraverant, eum utique agnosci volebat quem tanto non agnosci tempore exprobraverat, id est filium. Et apparere iam potest quo modo dictum sit: Qui me videt, videt et patrem, scilicet quo et supra: Ego et pater unum sumus. Quare? quia, Ego ex deo exivi et veni; et, Ego sum via; Nemo ad patrem venit nisi per me; et, Nemo ad me venit nisi pater eum adduxerit; et, Omnia mihi pater tradidit; et, Sicut pater vivificat, ita et filius; et, Si me cognovistis, et patrem cognovistis. Secundum haec enim vicarium se patris ostenderat, per quem pater et videretur in factis, et audiretur in verbis, et cognosceretur in filio, facta et verba patris administrante; quia invisibilis pater, quod et Philippus didicerat in lege, et meminisse debuerat: Deum nemo videbit, et vivet. Et ideo suggillatur patrem videre desiderans, quasi visibilem, et instruitur visibilem eum in filio fieri ex virtutibus, non ex personae repraesentatione. Denique si patrem eundem filium vellet intellegi dicendo, Qui me videt, patrem videt, quomodo subicit, Non credis quia ego in patre, et pater in me? Debuerat enim subiunxisse, Non credis quia ego sum pater? Aut quo exaggeravit, si non illud manifestavit quod voluerat intellegi, se scilicet filium esse? Porro dicendo, Non credis quia ego in patre, et pater in me, propterea potius exaggeravit, ne, quia dixerat, Qui me vidit, et patrem vidit, pater existimaretur, quod nunquam existimari se voluit, qui semper se filium et a patre venisse profitebatur. Igitur et manifestam fecit duarum personarum coniunctionem, ne pater seorsum quasi visibilis in conspectu desideraretur, et ut filius repraesentator patris haberetur. Et nihilominus hoc quoque interpretatus est, quomodo pater esset in filio, et filius in patre. Verba, inquit, quae ego loquor vobis, non sunt mea, utique quia patris; pater autem manens in me facit opera. Per opera ergo virtutum et verba doctrinae manens in filio pater per ea videtur per quae manet, et per eum in quo manet, ex hoc ipso apparente proprietate utriusque personae, dum dicit, Ego sum in patre, et pater in me. Atque adeo, Credite, ait. Quid? Me patrem esse? Non puto scriptum esse, sed, Quia ego in patre, et pater in me, si quo minus, vel propter opera credite, ea utique opera per quae pater in filio, non visu, sed sensu videbatur.

sum planus qui et tunc non intellego quoniam et thomas aliquamdiu incredulus dominus inquam non scio quo is et quomodo via nosco et iesus ego sum via vereor et vito nemo venio ad pater nisi per ego si cognosco ego cognosco et pater sed abhinc nosco ille et video ille et pervenio iam ad philippus qui spes excito video pater neque intellego quomodo video pater audio ostendo inquam nos pater et sufficio nos et dominus philippus tantus tempus tu sum et non cognosco ego qui dico cognosco ab ille debeo hic enim solus discutio oportet quasi pater an quasi filius si quasi pater doceo praxeas tantus tempus christus cum is conversatum pater aliquando non dico intellego verus vel aestimaris possum nos omnis scribo et vetus christus deus et novus filius deus praefiniunt hic et retro praedico hic et ab ipse christus pronuntio immo iam et ab ipse pater coram de caelis filius profiteor et filius glorificante hic sum filius meus et glorifico et glorifico hic et ab discipulis credo hic et ab judaeus non credo hic sui volo credo ab ille omnis hora pater nomino et pater praefero et pater honoro si ita sum ergo non pater tantus tempus sui conversatum ignoro sed filius et dominus is sui ignoraris exprobro qui ignoro is utique agnosco volo qui tantus non agnosco tempus exprobro is sum filius et appareo iam possum quo modo dico sum qui ego video video et pater scilicet quo et supra ego et pater unus sum quaris quia ego ex deus exeo et venio et ego sum via nemo ad pater venio nisi per ego et nemo ad ego venio nisi pater is adduco et omnis ego pater trado et sicut pater vivifico ita et filius et si ego cognosco et pater cognosco secundus hic enim vicarius sui pater ostendo per qui pater et video in facio et audio in verbum et cognosco in filius facio et verbum pater administro quia invisibilis pater qui et philippus disco in lex et memini debeo deus nemo video et vivo et ideo suggillatur pater video desidero quasi visibilis et instruo visibilis is in filius fio ex virtus non ex persona repraesentatio denique si pater idem filius volo intellego dico qui ego video pater video quomodo subicio non credo quia ego in pater et pater in ego debeo enim subiunxisse non credo quia ego sum pater aut quo exaggero si non ille manifesto qui volo intellego sui scilicet filius sum porro dico non credo quia ego in pater et pater in ego propterea potis exaggero ne quia dico qui ego video et pater video pater existimo qui numquam existimo sui volo qui semper sui filius et ab pater venio profiteor igitur et manifestam facio duaris personaris coniunctio ne pater seorsus quasi visibilis in conspectus desidero et ut filius repraesentator pater habeo et nihilominus hic quoque interpretor sum quomodo pater sum in filius et filius in pater verbum inquam qui ego loquor tu non sum meus utique quia pater pater autem maneo in ego facio opus per opus ergo virtus et verbum doctrina maneo in filius pater per is video per qui maneo et per is in quo maneo ex hic ipse appareo proprietas uterque persona dum dico ego sum in pater et pater in ego atque adeo credo aio quis ego pater sum non puto scribo sum sed quia ego in pater et pater in ego si quo paruus vel propter opus credo is utique opus per qui pater in filius non video sed sentio video


Varie diabolus aemulatus est veritatem. Adfectavit illam aliquando defendendo concutere. Unicum dominum vindicat, omnipotentem mundi conditorem, ut et de unico haeresim faciat. Ipsum dicit patrem descendisse in virginem, ipsum ex ea natum, ipsum passum, denique ipsum esse Iesum Christum. Excidit sibi coluber, quia Iesum Christum post baptisma Ioannis temptans ut filium dei adgressus est, certus filium deum habere vel ex ipsis scripturis de quibus tunc temptationem struebat. Si tu es filius dei, dic, ut lapides isti panes fiant. Item: Si tu es filius dei, deice te hinc; scriptum est enim, quod mandavit angelis suis super te, utique pater, ut te manibus suis tollant, necubi ad lapidem pedem tuum offendas. Aut numquid mendacium evangeliis exprobravit, dicens, Viderit Matthaeus et Lucas; ceterum ego ad ipsum deum accessi, ipsum omnipotentem cominus temptavi. Ideo et accessi, ideo et temptavi. Ceterum si filius dei esset, nunquam illum fortasse dignarer. Sed enim ipse potius a primordio mendax est, et si hominem de suo subornavit, ut Praxean. Nam iste primus ex Asia hoc genus perversitatis intulit Romam, homo et alias inquietus, insuper de iactatione martyrii inflatus ob solum et simplex et breve carceris taedium, quando, et si corpus suum tradidisset exurendum, nihil profecisset, dilectionem dei non habens, cuius charismata quoque expugnavit. Nam idem tunc episcopum Romanum, agnoscentem iam prophetias Montani, Priscae, Maximillae, et ex ea agnitione pacem ecclesiis Asiae et Phrygiae inferentem, falsa de ipsis prophetis et ecclesiis eorum adseverando et praecessorum eius auctoritates defendendo coÃ«git et litteras pacis revocare iam emissas et a proposito recipiendorum charismatum concessare. Ita duo negotia diaboli Praxeas Romae procuravit. prophetiam expulit et haeresim intulit. paracletum fugavit et patrem crucifixit. Fruticaverant avenae Praxeanae hic quoque superseminatae, dormientibus multis in simplicitate doctrinae; traductae dehinc, per quem deus voluit, etiam evulsae videbantur. Denique caverat pristinum doctor de emendatione sua, et manet chirographum apud psychicos, apud quos tunc gesta res est; exinde silentium. Et nos quidem postea agnitio paracleti atque defensio disiunxit a psychicis. Avenae vero illae ubique tunc semen excusserant. Ita aliquamdiu per hypocrisin subdola vivacitate latitavit, et nunc denuo erupit. Sed et denuo eradicabitur, si voluerit dominus, in isto commeatu; si quo minus, die suo colligentur omnes adulterae fruges, et cum ceteris scandalis igni inextinguibili cremabuntur.

varius diabolus aemulo sum veritas adfectavit ille aliquando defendo concutio unicus dominus vindico omnipotens mundus conditor ut et de unicus haeresim facio ipse dico pater descendo in virgo ipse ex is natus ipse patior denique ipse sum iesus christus excido sui coluber quia iesus christus post baptisma ioannis tempto ut filius deus aggredior sum certus filius deus habeo vel ex ipse scribo de qui tunc temptatio struo si tu sum filius deus dico ut lapis iste panis fio item si tu sum filius deus deicio tu hinc scribo sum enim qui mando angelus suus super tu utique pater ut tu manus suus tollo necubi ad lapis pedis tuus offendo aut numquid mendacium evangeliis exprobro dico video matthaeus et luca ceterum ego ad ipse deus accedo ipse omnipotens comminus tento ideo et accedo ideo et tento ceterum si filius deus sum numquam ille fortasse digno sed enim ipse potis ab primordius mendax sum et si homo de suus suborno ut praxean nam iste primus ex asia hic genus perversitas infero roma homo et alius inquietus insuper de iactatio martyrium inflo ob solus et simplex et brevis carcer taedium quando et si corpus suus trado exuro nihil proficio dilectio deus non habeo qui charisma quoque expugno nam idem tunc episcopus romanus agnosco iam prophetia montanus priscus maximillae et ex is agnitio pax ecclesia asia et phrygia infero fallo de ipse propheta et ecclesia is adseverando et praecessor is auctoritas defendo coa git et littera pax revocaris iam emitto et ab propono recipio charismatum concessaris ita duo negotium diabolus praxeas roma procuro prophetia expello et haeresim infero paracletus fugo et pater crucifixit fruticaverant avena praxeanae hic quoque superseminatae dormio multus in simplicitas doctrina traduco dehinc per qui deus volo etiam evello video denique caveo pristinus doctor de emendatio suus et maneo chirographon apud psychicos apud qui tunc gero res sum exinde silentium et nos quidem postea agnitio paracleti atque defensio disjungo ab psychicis avena verus ille ubique tunc semen excutio ita aliquamdiu per hypocrisin subdolus vivacitas latito et nunc denuo erumpo sed et denuo eradico si volo dominus in iste commeatus si quo paruus dies suus colligo omnis adultera frugis et cum ceterus scandal ignis inextinguibilis cremo


Alioquin si ultra pergas, potero tibi durius respondere, et te cum ipsius domini pronuntiatione committere, uti dicam quid de isto quaeris? Habes ipsum exclamantem in passione, Deus meus, deus meus, ut quid me dereliquisti? Ergo aut filius patiebatur a patre derelictus, et pater passus non est, qui filium dereliquit; aut si pater erat qui patiebatur, ad quem deum exclamabat? Sed haec vox carnis et animae, id est hominis, non sermonis nec spiritus. id est non dei, propterea emissa est, ut impassibilem deum ostenderet, qui sic filium dereliquit, dum hominem eius tradidit in mortem. Hoc et apostolus sensit, scribens: Si pater filio non pepercit. Hoc et Esaias prior pronuntiavit: Et dominus eum tradidit pro delictis nostris. Sic reliquit, dum non parcit, sic reliquit, dum tradit. Ceterum non reliquit pater filium, in cuius manibus filius spiritum suum posuit. Denique posuit, et statim obiit; spiritu enim manente in carne caro omnino mori non postest. Ita relinqui a patre mori fuit filio. Filius igitur et moritur et resuscitatur a patre secundum scripturas. Filius ascendit in superiora caelorum, qui et descendit in interiora terrae. Hic sedet ad dexteram patris; non pater ad suam. Hunc videt Stephanus, cum lapidatur, adhuc stantem ad dexteram dei, ut exinde sessurum, donec ponat illi pater omnes inimicos sub pedibus suis. Hic et venturus est rursus super nubes caeli talis qualis et ascendit. Hic interim acceptum a patre munus effudit, spiritum sanctum, tertium nomen divinitatis et tertium gradum maiestatis, unius praedicatorem monarchiae, sed et Î¿á¼°ÎºÎ¿Î½Î¿Î¼á½·Î±Ï interpretatorem, si quis sermones novae prophetiae eius admiserit, et deductorem omnis veritatis, quae est in patre et filio et spiritu sancto secundum Christianum sacramentum.

alioqui si ultra pergo possum tu durus respondeo et tu cum ipse dominus pronuntiatio committo uti dico quis de iste quaero habeo ipse exclamantem in passio deus meus deus meus ut quis ego derelinquo ergo aut filius patior ab pater derelinquo et pater patior non sum qui filius derelinquo aut si pater sum qui patior ad qui deus exclamo sed hic vox caro et anima is sum homo non sermo neque spiritus is sum non deus propterea emitto sum ut impassibilis deus ostendo qui sic filius derelinquo dum homo is trado in mors hic et apostolus sentio scribo si pater filius non parco hic et esaias prior pronuntio et dominus is trado pro delinquo noster sic relinquo dum non parco sic relinquo dum trado ceterum non relinquo pater filius in qui manus filius spiritus suus pono denique pono et statim obeo spiritus enim maneo in carnis carus omnino morior non postest ita relinquo ab pater morior sum filius filius igitur et morior et resuscito ab pater secundus scribo filius ascendo in superus caelum qui et descendo in interior terra hic sedeo ad dexter pater non pater ad suus hic video stephanus cum lapidatur adhuc sto ad dexter deus ut exinde sessurum donec pono ille pater omnis inimicus sub pes suus hic et venio sum rursus super nubes caelum talis qualis et ascendo hic interim accipio ab pater munus effundo spiritus sancio tertius nomen divinitas et tertius gradus maiestas unus praedicator monarchiae sed et i a i i i i i a i i interpretator si quis sermo novus prophetia is admitto et deductor omnis veritas qui sum in pater et filius et spiritus sancio secundus christianus sacramentum


Itaque post tempus pater natus et pater passus, ipse deus, dominus omnipotens, Iesus Christus praedicatur. Nos vero et semper et nunc magis, ut instructiores per paracletum, deductorem scilicet omnis veritatis, unicum quidem deum credimus, sub hac tamen dispensatione quam Î¿á¼°ÎºÎ¿Î½Î¿Î¼á½·Î±Î½ dicimus, ut unici dei sit et filius sermo ipsius, qui ex ipso processerit, per quem omnia facta sunt, et sine quo factum est nihil. Hunc missum a patre in virginem et ex ea natum, hominem et deum, filium hominis et filium dei, et cognominatum Iesum Christum; hunc passum, hunc mortuum et sepultum, secundum scripturas, et resuscitatum a patre, et in caelo resumptum sedere ad dexteram patris, venturum iudicare vivos et mortuos; qui exinde miserit, secundum promissionem suam, a patre spiritum sanctum paracletum, sanctificatorem fidei eorum qui credunt in patrem et filium et spiritum sanctum. Hanc regulam ab initio evangelii decucurrisse, etiam ante priores quosque haereticos, nedum ante Praxean hesternum, probabit tam ipsa posteritas omnium haereticorum quam ipsa novellitas Praxeae hesterni. Quo peraeque adversus universas haereses iam hinc praeiudicatum sit id esse verum quodcunque primum, id esse adulterum quodcunque posterius. Sed salva ista praescriptione ubique tamen propter instructionem et munitionem quorundam dandus est etiam retractatibus locus, vel ne videatur unaquaeque perversitas non examinata, sed praeiudicata, damnari, maxime haec quae se existimat meram veritatem possidere, dum unicum deum non alias putat credendum quam si ipsum eundemque et patrem et filium et spiritum sanctum dicat; quasi non sic quoque unus sit omnia, dum ex uno omnia, per substantiae scilicet unitatem, et nihilominus custodiatur Î¿á¼°ÎºÎ¿Î½Î¿Î¼á½·Î±Ï sacramentum, quae unitatem in trinitatem disponit, tres dirigens, patrem et filium et spiritum sanctum, tres autem non statu, sed gradu, nec substantia, sed forma, nec potestate, sed specie, unius autem substantiae et unius status et unius potestatis, quia unus deus, ex quo et gradus isti et formae et species in nomine patris et filii et spiritus sancti deputantur. Quomodo numerum sine divisione patiuntur procedentes tractatus demonstrabunt.

itaque post tempus pater nascor et pater patior ipse deus dominus omnipotens iesus christus praedico nos verus et semper et nunc magis ut instruo per paracletus deductor scilicet omnis veritas unicus quidem deus credo sub hic tamen dispensatio quam i a i i i i i a i i dico ut unicus deus sum et filius sermo ipse qui ex ipse procedo per qui omnis facio sum et sine quo facio sum nihil hic mitto ab pater in virgo et ex is natus homo et deus filius homo et filius deus et cognomino iesus christus hic patior hic mortuus et sepelio secundus scribo et resuscitas ab pater et in caelum resumptum sedeo ad dexter pater venio iudicaris vivus et mortuus qui exinde mitto secundus promissio suus ab pater spiritus sancio paracletus sanctificator fides is qui credo in pater et filius et spiritus sancio hic regula ab initium evangelium decurro etiam ante prior quisque haereticos nedum ante praxean hesternus probo tam ipse posteritas omnis haereticorum quam ipse novellitas praxeae hesternus quo peraeque adverro universus haeresis iam hinc praejudico sum is sum verus quicumque primus is sum adulter quicumque posterus sed salvo iste praescriptio ubique tamen propter instructio et munitio quidam do sum etiam retractas locus vel ne video unaquaeque perversitas non examino sed praejudico damnaris magnus hic qui sui existimo merus veritas possideo dum unicus deus non alius puto credo quam si ipse idem et pater et filius et spiritus sancio dico quasi non sic quoque unus sum omnis dum ex unus omnis per substantia scilicet unitas et nihilominus custodio i a i i i i i a i i sacramentum qui unitas in trinitas dispono tres dirigo pater et filius et spiritus sancio tres autem non status sed gradus neque substantia sed forma neque potestas sed species unus autem substantia et unus status et unus potestas quia unus deus ex quo et gradus iste et forma et species in nomen pater et filius et spiritus sanctus deputo quomodo numerus sine divisio patior procedo tracto demonstro


Ergo, inquis, si deus dixit et deus fecit, sic alius deus dixit et alius fecit; duo dii praedicantur. Si tam durus es, puta interim; et ut adhuc amplius hoc putes, accipe et in psalmo duos deos dictos: Thronus tuus deus in aevum, virga regni tui: Dilexisti iustitiam et odisti iniquitatem, propterea unxit te deus, deus tuus. Si ad deum loquitur, et unctum deum a deo affirmat, affirmasset hic duos deos pro virgae regnatu. Inde et Esai(??) ad personam Christi, et Seboin, inquit, viri elati ad te transibunt, et post te sequentur vincti manibus, et te adorabunt, quia in te deus est; tu enim es deus noster, et nesciebamus, deus IsraÃ«lis. Et hic enim dicendo, Deus in te, et, Tu deus, duos proponit, qui erant, in Christo et spiritum sanctum. Plus est quod in evangelio totidem invenies: In principio erat sermo, et sermo erat apud deum, et dous erat sermo. Unus qui erat, et alius penes quem erat. Sed et nomen domini in duobus lego. Dixit dominus domino meo, Sede ad dexteram meam. Et E(??)aias haec dicit: Domine, quis credidit auditui nostro, et brachium domini cui revelatum est? Brachium enim tuum omnino dixisset, si non dominum patrem, et dominum filium intellegi vellet. Etiam adhuc antiquior Genesis: Et pluit dominus super Sodomam et Gomorram sulphur et ignem de caele a domino. Haec aut nega scripta, aut quis es, ut non putes accipienda quemadmodum scripta sunt, maxime quae non in allegoriis et parabolis, sed in definitionibus certis et simplicibus habent sensum? Quodsi ex illis es qui tunc dominum non sustinebant dei se filium ostendentem, ne eum dominum crederent, recordare tu cum illis scriptum esse: Ego dixi, Vos dii estis, et filii altissimi; et, Stetit deus in ecclesia deorum, ut, si homines per fidem filios dei factos deos scriptura pronuntiare non timuit, scias illam multo magis vero et unico dei filio domini nomen iure contulisse. Ergo, inquis, provocabo te, ut hodie quoque ex auctoritate istarum sripturarum constanter duos deos et duos dominos praedices. Absit. Nos enim, qui et tempora et causas scripturarum per dei gratiam inspicimus, maxime paracleti, non hominum, discipuli, duos quidem definimus, patrem et filium, et iam tres cum spiritu sancto, secundum rationem oeconomiae, quae facit numerum, ne, ut vestra perversitas infert, pater ipse credatur natus et passus, quod non licet credi, quoniam non ita traditum est. Duos tamen deos et duos dominos nunquam ex ore nostro proferimus; non quasi non et pater deus, et filius deus, et spiritus sanctus deus, et deus unusquisque, sed quoniam retro et duo dii et duo domini praedicabantur, ut, ubi venisset Christus, et deus agnosceretur et dominus vocaretur, quia filius dei et domini. Si enim una persona et dei et domini in scripturis inveniretur, merito Christus non esset admissus ad nomen dei et domini. Nemo enim alius praeter unus deus et unus dominus praedicabatur, et futurum erat ut ipse pater descendisse videretur, quia unus deus et unus dominus legebatur, et tota oeconomia eius obumbraretur, quae in materiam fidei prospecta atque dispensata est. At ubi venit Christus et cognitus est a nobis quod ipse sit qui numerum retro fecerat, factus secundus a patre, et cum spiritu tertius, et iam pater per ipsum plenius manifestatus, redactum est iam nomen dei et domini in unionem; et, quia nationes a multitudine idolorum transirent ad unicum deum, ut differentia constitueretur inter cultores unius et plurimae divinitatis. Nam et lucere in mundo Christianos oportebat, ut filios lucis, lumen mundi unum et deum et dominum colentes et nominantes. Ceterum si ex conscientia, qua scimus dei nomen et domini et patri et filio et spiritui convenire, deos et dominos nominaremus, extinxissemus faces nostras etiam ad martyria timidiores, quibus evadendi quaque pateret occasio, iurantibus statim per deos et dominos, ut quidam haeretici, quorum dei plures. Itaque deos omnino non dicam nec dominos, sed apostolum sequar, ut, si pariter nominandi fuerint pater et filius, deum patrem appellem et Iesum Christum dominum nominem. Solum autem Christum potero deum dicere, sicut idem apostolus. Ex quibus Christus, qui est, inquit, deus super omnia benedictus in aevum omen. Nam et radium solis seorsum solem vocabo; solem autem nominans, cuius est radius, non statim et radium solem appellabo. Nam etsi soles duos non faciam, tamen et solem et radium eius tam duas res et duas species unius et indivisae substantiae numerabo, quam deum et sermonem eius, quam patrem et filium.

ergo inquam si deus dico et deus facio sic alius deus dico et alius facio duo dius praedico si tam durus sum puto interim et ut adhuc amplus hic puto accipio et in psalmus duo deus dico sedes tuus deus in aevum virga regnum tuus diligo iustitia et odi iniquitas propterea ungo tu deus deus tuus si ad deus loquor et ungo deus ab deus affirmo affirmo hic duo deus pro virga regnatu indus et esai ad persona christus et seboin inquam vir effero ad tu transeo et post tu sequor vincio manus et tu adoro quia in tu deus sum tu enim sum deus noster et nescio deus israa lis et hic enim dico deus in tu et tu deus duo propono qui sum in christus et spiritus sancio multus sum qui in evangelium totidem invenio in principium sum sermo et sermo sum apud deus et dous sum sermo unus qui sum et alius penis qui sum sed et nomen dominus in duo lego dico dominus dominus meus sedes ad dexter meus et e aio hic dico dominus quis credo auditus noster et bracchium dominus qui revelo sum bracchium enim tuus omnino dico si non dominus pater et dominus filius intellego volo etiam adhuc antiquus genesis et pluo dominus super sodoma et gomorra sulphur et ignis de caelis ab dominus hic aut nego scribo aut quis sum ut non puto accipio quemadmodum scribo sum magnus qui non in allegoriis et parabola sed in definitio certus et simplex habeo sensus quodsi ex ille sum qui tunc dominus non sustineo deus sui filius ostendentem ne is dominus credo recordaris tu cum ille scribo sum ego dico tu dius sum et filius alo et sto deus in ecclesia deus ut si homo per fides filius deus facio deus scribo pronuntiaris non timeo scio ille multus magis verus et unicus deus filius dominus nomen ius confero ergo inquam provoco tu ut hodie quoque ex auctoritas istaris sripturaris consto duo deus et duo dominus praedico absum nos enim qui et tempus et causa scripturaris per deus gratia inspicio magnus paracleti non homo discipulis duo quidem definio pater et filius et iam tres cum spiritus sancio secundus ratio oeconomia qui facio numerus ne ut vester perversitas infero pater ipse credo nascor et patior qui non licet credo quoniam non ita trado sum duo tamen deus et duo dominus numquam ex os noster profero non quasi non et pater deus et filius deus et spiritus sancio deus et deus unusquisque sed quoniam retro et duo dius et duo dominus praedicabantur ut ubi venio christus et deus agnosco et dominus voco quia filius deus et dominus si enim unus persono et deus et dominus in scribo invenio mereo christus non sum admitto ad nomen deus et dominus nemo enim alius praeter unus deus et unus dominus praedico et sum sum ut ipse pater descendo video quia unus deus et unus dominus lego et totus oeconomia is obumbraretur qui in materia fides prospicio atque dispenso sum at ubi venio christus et cognosco sum ab nos qui ipse sum qui numerus retro facio facio secundus ab pater et cum spiritus tertius et iam pater per ipse plenus manifesto redigo sum iam nomen deus et dominus in unio et quia natio ab multitudo idolum transeo ad unicus deus ut differentia constituo inter cultor unus et multus divinitas nam et luceo in mundus christianus oportet ut filius lucus lumen mundus unus et deus et dominus colo et nomino ceterum si ex conscientia qui scio deus nomen et dominus et pater et filius et spiritus convenio deus et dominus nomino extinxissemus fax noster etiam ad martyrium timidus qui evado quisque pateo occasio juro statim per deus et dominus ut quidam haeretici qui deus multus itaque deus omnino non dico neque dominus sed apostolus sequor ut si pariter nomino sum pater et filius deus pater appello et iesus christus dominus nomino soli autem christus possum deus dico sicut idem apostolus ex qui christus qui sum inquam deus super omnis benedico in aevum omen nam et radius sol seorsus sol voco sol autem nomino qui sum radius non statim et radius sol appello nam etsi soleo duo non facio tamen et sol et radius is tam duo res et duo species unus et indivisae substantia numero quam deus et sermo is quam pater et filius


Sed argumentationibus eorum adhuc retundendis opera praebenda est, si quid de scripturis ad sententiam suam excerpent, cetera nolentes intueri, quae et ipsa regulam servant, et quidem salva unione divinitatis et monarchiae sonitu. Nam sicut in veteribus nihil aliud tenent quam, Ego deus et alius praeter me non est, ita in evangelio responsionem domini ad Philippum tuentur, Ego et pater unum sumus, et qui me viderit, videt et patrem, et ego in patre et pater in me. His tribus capitulis totum instrumentum utriusque testamenti volunt cedere, cum oporteat secundum plura intellegi pauciora. Sed proprium hoc est omnium haereticorum. Nam quia pauca sunt quae in silva inveniri possunt, pauca adversus plura defendunt, et posteriora adversus priora suscipiunt. Regula autem omni rei semper ab initio, constituta in prioribus et in posteriora praescribit, utique et in pauciora.

sed argumentatio is adhuc retundendis opus praebeo sum si quis de scribo ad sententia suus excerpent ceterus nolo intueor qui et ipse regula servo et quidem salvo unio divinitas et monarchiae sonitus nam sicut in vetus nihil alius teneo quam ego deus et alius praeter ego non sum ita in evangelium responsio dominus ad philippus tueor ego et pater unus sum et qui ego video video et pater et ego in pater et pater in ego hic tres capitulis totus instrumentum uterque testamentum volo cedo cum oportet secundus multus intellego paucus sed proprius hic sum omnis haereticorum nam quia paucus sum qui in silva invenio possum paucus adverro multus defendo et posterus adverro prior suscipio regula autem omnis res semper ab initium constituo in prior et in posterus praescribo utique et in paucus