Tenemur hic de somniis quoque Christianam sententiam ex promere, ut de accidentibus somni, sed non modicis iactationibus animae, quam ediximus negotiosam et exercitam semper ex perpetuitate motationis, quod divinitatis et immortalitatis est ratio. Igitur cum quies corporibus evenit, quorum solatium proprium est, vacans illa a solatio alieno non quiescit, et si caret opera membrorum corporalium, suis utitur. Concipe gladiatorem sine armis, vel aurigam sine curriculis, gesticulantes omnem habitum artis suae atque conatum: pugnatur, certatur, sed vacua iactatio est Nihilominus tamen fieri videntur quae fieri tamen non videntur; actu enim fiunt, effectu vero non fiunt. Hanc vim ecstasin dicimus, excessum sensus et amentiae instar. Sic et in primordio somnus cum ecstasi dedicatus: Et misit deus ecstasin in Adam, et obdormivit. Somnus enim corpori provenit in quietem, ecstasis animae accessit adversus quietem, et inde iam forma somnum ecstasi miscens et natura de forma. Denique et oblectamur et contristamur et conterremur in somniis quam affecte et anxie et passibiliter, cum in nullo permoveremur, a vacuis scilicet imaginibus, si compotes somniaremus. Denique et bona facta gratuita sunt in somnis et delicta secura; non magis enim ob stupri visionem damnabimur quam ob martyrii coronabimur. Et quomodo, inquis, memor est somniorum anima, scilicet quam compotem esse non licet? Hoc erit proprietas amentiae buius, quia non fit ex corruptela bonae valetudinis, sed ex ratione naturae; nec enim exterminat, sed avocat mentem. Aliud est concutere, aliud movere, aliud evertere, aliud agitare. Igitur quod memoria suppetit, sanitas mentis est, quod sanitas mentis salva memoria stupet, amentiae genus est. Ideo non dicimur furere, sed somniare; ideo et prudentes, si quando sumus. Sapere enim nostrum licet obumbretur, non tamen extinguitur; nisi quod et ipsum potest videri vacare tunc, ecstasin autem hoc quoque operari de suo proprio, ut sic nobis sapientiae imagines inferat, quemadmodum et erroris.

teneo hic de somnium quoque christianus sententia ex promo ut de accido somnium sed non modicus iactatio anima quam ediximus negotiosus et exerceo semper ex perpetuitas motatio qui divinitas et immortalitas sum ratio igitur cum quies corpus evenio qui solacium proprius sum vaco ille ab solacium alienus non quiesco et si careo opus membrum corporalis suus uto concipio gladiator sine arma vel auriga sine curriculis gesticulantes omnis habitus ars suus atque conor pugno certo sed vacuus jactatio sum nihilominus tamen fio video qui fio tamen non video actus enim fio effectus verus non fio hic vis ecstasin dico excedo sensus et amentia instar sic et in primordius somnus cum ecstasi dedico et mitto deus ecstasin in adam et obdormio somnus enim corpus provenio in quies ecstasis anima accedo adverro quies et inde iam forma somnus ecstasi misceo et natura de forma denique et oblecto et contristamur et conterremur in somnium quam affecte et anxius et passibiliter cum in nullus permoveremur ab vacuus scilicet imago si compotor somniaremus denique et bonus facio gratuitus sum in somnus et delictum securus non magis enim ob stuprum visio damno quam ob martyrium coronabimur et quomodo inquam memor sum somnium anima scilicet quam compos sum non licet hic sum proprietas amentia buius quia non fio ex corruptela bonus valetudo sed ex ratio natura neque enim exterminat sed avoco mens alius sum concutio alius moveo alius everto alius agito igitur qui memoria suppeto sanitas mens sum qui sanitas mens salvo memoria stupeo amentia genus sum ideo non dico furo sed somniaris ideo et prudens si quando sum sapio enim nos licet obumbro non tamen extinguitur nisi qui et ipse possum video vacaris tunc ecstasin autem hic quoque operaris de suus proprius ut sic nos sapientia imago infero quemadmodum et error


De morte iam superest; ut illic materiam ponat ubi ipsa anima consummat. Quamquam Epicurus vulgari satis opinione negarit mortem ad nos pertinere. Quod enim dissolvitur, inquit, sensu caret, et quod sensu caret, nihil ad nos. Dissolvitur autem et caret sensu non ipsa mors, sed homo qui eam patitur. At illo ei dedit passionem cuius est actio. Quodsi hominis est pati mortem dissolutricem corporis et peremptricem sensus, quam ineptum ut tanta vis ad hominem non pertinere dicatur. Multo coactius Seneca, Post mortem, ait, omnia finiuntur, etiam ipsa. Hoc si ita est, iam et mors ad semetipsam pertinebit, si et ipsa finitur; eo magis ad hominem, in quo inter omnia finiendo et ipsa finitur. Mors nihil ad nos, ergo et vita nihil ad nos. Si enim quo dissolvimur praeter nos, etiam quo compingimur extra nos. Si ademptio sensus nihil ad nos, nec adeptio sensus quicquam ad nos. Sed mortem quoque interimat qui et animam. A nobis ut de postuma vita et de alia provincia animae, ita de morte tractabitur, ad quam vel ipsi pertinemus, si ad nos illa non pertinet. Denique nec speculum eius somnus aliena materia est.

de mors iam supersum ut illic materia pono ubi ipse anima consummo quamquam epicurus vulgaris satis opinio nego mors ad nos pertineo qui enim dissolvo inquam sentio careo et qui sentio careo nihil ad nos dissolvo autem et careo sentio non ipse mors sed homo qui is patior at ille is do passio qui sum actium quodsi homo sum patior mors dissolutrix corpus et peremptrix sensus quam ineptus ut tantus volo ad homo non pertineo dico multus cogo seneco post mors aio omnis finio etiam ipse hic si ita sum iam et mors ad semetipsam pertineo si et ipse finio is magis ad homo in quo inter omnis finio et ipse finio mors nihil ad nos ergo et vito nihil ad nos si enim quo dissolvimur praeter nos etiam quo compingimur extra nos si ademptio sensus nihil ad nos neque adeptio sensus quisquam ad nos sed mors quoque interimo qui et anima ab nos ut de postumus vito et de alius provincia anima ita de mors tracto ad quam vel ipse pertineo si ad nos ille non pertineo denique neque speculum is somnus alienus materia sum


Iam vero si ex mortuis vivi, utique singuli ex singulis. Singulorum ergo corporum animas ut singulas in singula corpora reverti oportuerat. Porro si et binae et trinae et quinae usque uno utero resumuntur, non erunt ex mortuis vivi, quia non singuli ex singulis. Et hoc autem modo primordii forma signatur, cum et nunc plures animae de una proferuntur. Item cum varia aetate discedant animae, cur una revertuntur? Omnes enim ab infantia imbuuntur. Quale est autem ut senex defunctus infans revertatur? si decrescit foris anima retrograda aetate, quanto magis erat ut progressior reverteretur mille post annis? Certe vel coaetanea suae mortis, ut aevum quod reliquisset iterum recepisset. Sed et si eaedem semper revolverentur, licet non corporum quoque formas easdem, tamen vel ingeniorum et studiorum et affectionum pristinas proprietates secum referre deberent, quoniam temere eaedem haberentur carentes his per quae eaedem probarentur. Unde scias, inquis, an ita quidem fiat occulte, sed conditio miliarii aevi interimat facultatem recensendi, quia ignotae tibi revertuntur? Atquin scio non ita fieri, cum Pythagoran Euphorbum mihi opponis. Ecce enim Euphorbum, militarem et bellicam animam satis constat vel de ipsa gloria clypeorum consecratorum, Pythagoran vero tam residem et imbellem, ut proelia tunc Graeciae vitans Italiae maluerit quietem geometriae et astrologiae et musicae devotus, alienus studio et affectu Euphorbi. Sed et Pyrrhus ille fallendis piscibus agebat, Pythagoras contra nec edendis, ut animalibus abstinens. Aethalides autem et Hermotimus fabam quoque in pabulis communibus irruerat, Pythagoras vero ne per fabalia quidem transeundum discipulis suis tradidit. Quomodo ergo eaedem animae recuperantur, quae nec ingeniis nec institutis iam nec victibus eaedem probabuntur? Iam nunc de tanto Graeciae censu quatuor solae animae recensentur. Sed et quid utique de solo Graeciae censu, ut non ex omni gente, et ex omni aetate ac dignitate, ex omni denique sexu, Î¼ÎµÏÎµÎ¼ÏÏ Ïá½½ÏÎµÎ¹Ï et Î¼ÎµÏÎµÎ½ÏÏÎ¼Î±Ïá½½ÏÎµÎ¹Ï quotidie existant, cur solus Pythagoras alium atque alium se recognoscat, non et ego? aut si privilegium philosophorum est, et utique Graecorum, quasi non et Scythae et ludi philosophentur, cur neminem se retro meminit Epicurus, neminem Chrysippus, neminem Zeno, ne ipse quidem Plato, quem forsitan Nestorem credidissemus ob mella facundiae?

iam verus si ex morior vivo utique singuli ex singuli singulus ergo corpus anima ut singulus in singulus corpus revorto oportet porro si et bini et terni et quini usque unus uterus resumuntur non sum ex morior vivo quia non singuli ex singuli et hic autem modo primordii forma signo cum et nunc multus anima de unus profero item cum vario aetas discedo anima cur unus revorto omnis enim ab infer imbuo qual sum autem ut senex defungor infer revorto si decresco foris anima retrograda aetas quantus magis sum ut progressior revorto mille post annus certus vel coaetanea suus mors ut aevum qui relinquo iterum recipio sed et si idem semper revolverentur licet non corpus quoque forma idem tamen vel ingeniosus et studium et affectio pristinus proprietas sui refero debeo quoniam temere idem habeo careo hic per qui idem probo unde scio inquam an ita quidem fio occulte sed condicio miliarii aevum interimo facultas recensendi quia ignosco tu revorto atqui scio non ita fio cum pythagoras euphorbus ego oppono ecce enim euphorbus militaris et bellicus anima satis consto vel de ipse gloria clypeorum consecrator pythagoras verus tam residem et imbellis ut proelio tunc graecia vito italia malo quies geometria et astrologia et musica devoveo alienus studium et afficio euphorbi sed et pyrrhus ille fallo piscis ago pythagoras contra neque edo ut animal abstineo aethalides autem et hermotimus faba quoque in pabulis communis irruerat pythagoras verus ne per fabalia quidem transeo discipulis suus trado quomodo ergo idem anima recipero qui neque ingenium neque institus iam neque victus idem probo iam nunc de tantus graecia census quattuor solus anima recensentur sed et quis utique de solum graecia census ut non ex omnis gens et ex omnis aetas atque dignitas ex omnis denique sexu i i i i i i i i a i i i i et i i i i i i i i i i a i i i i quotidie existant cur solus pythagoras alius atque alius sui recognosco non et ego aut si privilegium philosophus sum et utique graecum quasi non et scytha et ludo philosophor cur nemo sui retro memini epicurus nemo chrysippus nemo zeno ne ipse quidem plato qui forsitan nestor credo ob mel facundia


Satis de speculo mortis, id est de somno, tum etiam de negotiis somni, id est de somniis. Nunc ad originem huius excessus, id est ad ordinem mortis, quia nec ipsam sine quaestionibus, licet finem omnium quaestionum. Publica totius generis humani sententia mortem naturae debitum pronuntiamus. Hoc stipulata est dei vox, hoc spopondit omne quod nascitur; ut iam hinc non Epicuri stupor suffundatur, negantis debitum istud ad nos pertinere, sed haeretici magis Menandri Samaritani furor conspuatur, dicentis mortem ad suos non modo non pertinere, verum nec pervenire. In hoc scilicet se a superna et arcana potestate legatum, ut immortales et incorruptibiles et statim resurrectionis compotes flant qui baptisma eius induerint. Legimus quidem pleraque aquarum genera miranda, scilicet ut ebriosos reddit Lyncestarum vena vinosa, ut lymphaticos efficit Colophonis scaturigo daemonica, ut Alexandro accidit Nonacris Arcadiae venenata. Fuit et Iudaeae lacus medicus ante Christum. Plane Stygias paludes poeta tradidit mortem diluentes. Sed et Thetis filium planxit. Quamquam si et Menander in Stygem mergit, moriendum erit nihilominus, ut ad Stygem venias; apud inferos enim dicitur. Quaenam et ubinam ista felicitas aquarum, quas nec Ioannes baptizator praeministravit nec Christus ipse discipulis demonstravit? Quod hoc Menandri balneum? comicum credo. Sed cur tam infrequens, tam occultum, quo paucissimi lavant? Suspectam enim faciam tantam raritatem securissimi atque tutissimi sacramenti, apud quod nec pro deo ipso mori lex est, cum contra omnes iam nationes ascendant in montem domini et in aedem dei Iacob, mortem per martyrium quoque flagitantis, quam de Christo etiam suo exegit? Nec magiae tantum dabit quisquam, ut eximat mortem, aut repastinet vitis modo vitam aetate renovata. Hoc enim ne Medeae quidem licuit in hominem, etsi licuit in vervecem. Translatus est Enoch et Helias, nec mora eorum reperta est, dilata scilicet. Ceterum morituri reservantur, ut antichristum sanguine suo extinguant. Obiit et Ioannes, quem in adventum domini remansurum frustra fuerat spes. Fere enim haereses ad nostra exempla prosiliunt, inde sumentes praesidia quo pugnant. Postremo compendium est: Ubi sunt illi quos Menander ipse perfudit, quos in Stygem suam mersit? Apostoli perennes veniant, assistant. Videat illos meus Thomas, audiat, contrectet, et credidit.

satis de speculum mors is sum de somnus tum etiam de negotium somnium is sum de somnium nunc ad origo hic excedo is sum ad ordo mors quia neque ipse sine quaestio licet finis omnis quaestio publicus totus genus humanus sententia mors natura debeo pronuntio hic stipulo sum deus vox hic spopondit omnis qui nascor ut iam hinc non epicurus stupor suffundo nego debeo iste ad nos pertineo sed haeretici magis menandri samaritanus furor conspuatur dico mors ad suus non modo non pertineo verus neque pervenio in hic scilicet sui ab supernus et arcanus potestas legatus ut immortalis et incorruptibilis et statim resurrectio compotor flo qui baptisma is induo lego quidem plerusque aqua genus miro scilicet ut ebriosos reddo lyncestaris vena vinosus ut lymphaticos efficio colophon scaturigo daemonica ut alexander accido nonacris arcadia veneno sum et judaea lacus medicus ante christus planus stygius palus poeta trado mors diluo sed et thetis filius plango quamquam si et menander in stygem mergo morior sum nihilominus ut ad stygem venio apud inferi enim dico quisnam et ubi iste felicitas aqua qui neque joannis baptizator praeministravit neque christus ipse discipulis demonstro qui hic menandri balneum comicus credo sed cur tam infrequens tam occulo quo paucus lavo suspicio enim facio tantus raritas securissimi atque tueor sacramentum apud qui neque pro deus ipse morior lex sum cum contra omnis iam natio ascendo in mons dominus et in aedes deus jacob mors per martyrium quoque flagito quam de christus etiam suus exigo neque magia tantus do quisquam ut eximo mors aut repastinet vita modo vita aetas renovo hic enim ne medea quidem licet in homo etsi licet in vervecem transfero sum enoch et helias neque mora is reperio sum differo scilicet ceterum morior reservo ut antichristum sanguis suus extinguant obeo et joannis qui in advenio dominus remando frustra sum spes fere enim haeresis ad noster exemplum prosilio inde sumo praesidium quo pugno postremo compendium sum ubius sum ille qui menander ipse perfundo qui in stygem suus mergo apostolus perenno venio assistant video ille meus thomas audio contrecto et credo


Sed quo deinde anima nuda et explosa devertet? Sine dubio prosequemur ex ordine. Prius tamen quod est loci buius explebimus, ne, quia varios exitus mortis ediximus, expectet quis a nobis rationes singulorum, medicis potius relinquendas, propriis arbitris omnium letalium rerum sive causarum et ipsarum corporalium condicionum. Plane ad immortalitatem animae hic quoque protegendam in mentione mortis aliquid de eiuscemodi exitu interstruam, in quo paulatim ac minutatim anima dilabitur; habitum enim sustinens defectionis abducitur, dum absumi videtur, et coniecturam praestat interitus de excessus temperatura. Tota autem in corpore et ex corpore est ratio. Nam quisquis ille exitus mortis, sine dubio aut materiarum aut regionum aut viarum vitalium eversio est: materiarum, ut fellis, ut sanguinis; regionum, ut cordis, ut iecoris; viarum, ut venarum, ut arteriarum. Dum igitur haec ex propria quaque iniuriae causa vastantur in corpore, ad usque ultimam eversionem et rescissionem vitalium, id est naturalium finium, situum, officiorum, necessario et anima, dilabentibus paulatim instrumentis et domiciliis et spatiis suis, paulatim et ipsa migrare compulsa deducitur in diminutionis effigiem, non alio modo quam quo et aurigam ipsum quoque defecisse praesumitur, cum vires equorum defatigatio denegavit, quantum de dispositione destituti hominis, non de passionis veritate. Perinde auriga corporis spiritus animalis, deficientis vectaculi nomine, non suo, deficit, opere decedens, non vigore, actu elanguens, non statu, constantiam, non substantiam decoquens, quia comparere cessat, non quia esse. Sic et rapida quaeque mors, ut cervicum messis, semel ac tantam ianuam pandens, ut ruinae vis semel omnia vitalia elidens, ut apoplexis, interior ruina, nullam animae moram praestat nec discessum eius in momenta discruciat. At ubi longa mors, prout deseritur anima, ita et deserit; non tamen conciditur hac facie, sed extrahitur, et dum extrahitur, postremitatem suam partem videri facit. Non omnis autem pars statim et abscisa est, quia postera est, nec quia exigua est, statim et ipsa peritura est. Sequitur seriem suus finis, et mediocritas trahitur ad summa, et reliquiae universitati cohaerentes expectantur ab illa, non derelinquuntur. Atque ita ausim dicere, totius ultimum totum est, quia, licet minus atque posterius sit, ipsius est. Hinc denique evenit saepe animam in ipso divortio potentius agitari sollicitiore obtutu, extraordinaria loquacitate, dum ex maiore suggestu iam in libero constituta per superfluum quod adhuc cunctatur in corpore enuntiat quae videt, quae audit, quae incipit nosse. Si enim corpus istud Platonica sententia carcer, ceterum apostolica dei templum, cum in Christo est, sed interim animam consepto suo obstruit et obscurat et concretione carnis infaecat, unde illi, velut per corneum specular, obsoletior lux rerum est. Procul dubio cum vi mortis exprimitur de concretione carnis, et ipsa expressione colatur; certe de oppanso corporis erumpit in apertum ad meram et puram et suam lucem, statim semetipsam in expeditione substantiae recognoscit et in divinitatem ipsa libertate resipiscit, ut de somno emergens ab imagi nibus ad veritates. Tunc et enuntiat quae videt, tunc exultat aut trepidat, prout paraturam devorsorii sui sentit, de ipsius statim angeli facie, evocatoris animarum, Mercurii poÃ«tarum.

sed quo deinde anima nudo et explodo devertet sinis dubius prosequor ex ordo prior tamen qui sum locus buius expleo ne quia varius exitus mors ediximus expecto quis ab nos ratio singulus medicus potis relinquo proprius arbiter omnis letalium res sive causaris et ipsaris corporalis condicio planus ad immortalitas anima hic quoque protego in mentio mors aliquis de eiuscemodi exeo interstruam in quo paulatim atque minutatim anima dilabor habitus enim sustineo defectio abduco dum absumo video et conicio praesto intereo de excedo tempero totus autem in corpus et ex corpus sum ratio nam quisquis ille exitus mors sine dubius aut materiaris aut regio aut viaris vitalis eversio sum materiaris ut fellis ut sanguis regio ut chordus ut jecur viaris ut venaris ut arteriaris dum igitur hic ex proprius quisque iniuria causa vasto in corpus ad usque ulter eversio et rescissio vitalis is sum naturalis finis situum officium necessarius et anima dilabor paulatim instrumentum et domicilium et spatium suus paulatim et ipse migraris compello deduco in diminutio effigies non alius modo quam quo et auriga ipse quoque deficio praesumo cum vireo equus defatigatio denego quantus de dispositio destitus homo non de passio veritas perinde aurigo corpus spiritus animal deficio vectaculis nomen non suus deficio opus decedo non vigor actus elanguens non status constantia non substantia decoquo quia comparo cesso non quia sum sic et rapidus quisque mors ut cervix messis semel atque tantus ianua pando ut ruina volo semel omnis vitalia elido ut apoplexis intereo ruina nullus anima mora praesto neque discedo is in momentum discrucio at ubi longus mors prout desero anima ita et desero non tamen concaedes hic facies sed extraho et dum extraho postremitas suus pars video facio non omnis autem pars statim et abscido sum quia posterus sum neque quia exiguus sum statim et ipse pereo sum sequor series suus finis et mediocritas traho ad summus et reliquiae universitas cohaereo expecto ab ille non derelinquuntur atque ita audeo dico totus ulter totus sum quia licet paruus atque posterus sum ipse sum hinc denique evenio saepe anima in ipse divortium potens agitaris sollicitus obtueor extraordinarius loquacitas dum ex magnus suggero iam in liber constituo per superfluus qui adhuc cuncto in corpus enuntio qui video qui audio qui incipio nosco si enim corpus iste platonicus sententia carcer ceterum apostolicus deus templum cum in christus sum sed interim anima consepto suus obstruo et obscuro et concretio caro infaecat unde ille velut per corneus specular obsolesco lux res sum procul dubius cum vis mors exprimo de concretio caro et ipse expressio colo certus de oppanso corpus erumpo in aperio ad merus et purus et suus lux statim semetipsam in expeditio substantia recognosco et in divinitas ipse libertas resipiscit ut de somnus emergo ab imagi nibus ad veritas tunc et enuntio qui video tunc exultat aut trepido prout paro devorsorii suus sentio de ipse statim angelus facies evocator anima mercurius poa taris


Sed non tibi soli metempsychosis hanc fabulam instruxit. Inde etiam Carpocrates utitur pariter magus, pariter fornicarius, etsi Helena minus. Quidni? cum propter omnimodam divinae et humanae disciplinae eversionem constituendam recorporari animas asseveraverit. Nulli enim vitam istam rato fieri nisi universis quae arguunt eam expunctis, quia non natura quid malum habeatur, sed opinione. Itaque metempsychosin necessarie imminere, si non in primo quoque vitae huius commeatu omnibus inlicitis satisfiat. Scilicet facinora tributa sunt vitae. Ceterum totiens animam revocari habere quotiens minus quid intulerit, reliquatricem delictorum, donec exsolvat novissimum quadrantem, detrusa identidem in carcerem corporis. Huc enim temperat totam illam allegorian domini certis interpretationibus relucentem, et primo quidem simpliciter intellegendam. Nam et ethnicus homo adversarius noster est, incedens in eadem via vitae communis. Ceterum oportebat nos de mundo exire, si cum illis conversari non liceret. Huic ergo bonum animi praestes iubet. Diligite enim inimicos vestros, inquit, et orate pro maledicentibus vos, ne aliquo commercio negotiorum iniuria provocatus abstrahat te ad suum iudicem, et in custodiam delegatus ad exsolutionem totius debiti arteris. Tum si in diabolum transfertur adversarii mentio, ex observatione comitante cum illo quoque moneris eam inire concordiam quae deputetur ex fidei conventione; pactus es enim renuntiare ipsi et pompae et angelis eius. Convenit inter vos de isto. Haec erit amicitia observatione sponsionis, ne quid eius postea resumas ex his quae eierasti, quae illi reddidisti, ne te ut fraudatorem, ut pacti transgressorem iudici deo obiciat, sicut eum legimus alibi sanctorum criminatorem et de ipso etiam nomine delatorem, et iudex te tradat angelo executionis, et ille te in carcerem mandet infernum, unde non dimittaris, nisi modico quoque delicto mora resurrectionis expenso. Quid his sensibus aptius? quid his interpretationibus verius? Ceterum apud Carpocratem si omnium facinorum debitrix anima est, quis erit inimicus et adversarius eius intellegendus? credo, mens melior, quae illam in aliquid innocentiae inpegerit adigendam rursus ac rursus in corpus, donec in nullo rea deprehendatur bonae vitae. Hoc est ex malis fructibus bonam arborem intellegi, id est ex pessimis praeceptis doctrinam veritatis agnosci. Spero huiusmodi haereticos Heliae quoque invadere exemplum, tanquam in Ioanne sic repraesentati, ut metempsychosi patrocinetur pronuntiatio domini: Helias iam venit, et non cognoverunt eum, et alibi: Et si vultis audire, hic est Helias, qui venturus est. Numquid ergo et Iudaei ex opinione Pythagorica consulebant Ioannem: Tu es Helias? et non ex praedicatione divina: Et ecce mittam vobis Helian Thesbiten? Sed enim metempsychosis illorum revocatio est animae iam pridem morte functae et in aliud corpus iteratae. Helias autem non ex decessione vitae, sed ex translatione venturus est, nec corpori restituendus, de quo non est exemptus, sed mundo reddendus, de quo est translatus, non ex postliminio vitae, sed ex supplemento prophetiae, idem et ipse, et sui nominis et sui hominis. Sed quomodo Helias Ioannes? Habes angeli vocem: Et ipse, inquit, praecedet coram populo in virtute et in spiritu Heliae, non in anima eius nec in carne. Hae enim substantiae sui cuiusque sunt hominis. Spiritus vero et virtus extrinsecus conferuntur ex dei gratia; ita et transferri in alterum possunt ex dei voluntate, ut factum est retro de Mosei spiritu.

sed non tu solus metempsychosis hic fabula instruo indus etiam carpocrates uto pariter magus pariter fornicarius etsi helena paruus quis cum propter omnimodam divina et humanus disciplina eversio constituo recorporaris anima asseveraverit nullus enim vita iste reor fio nisi universus qui arguo is expunctis quia non natura quis malus habeo sed opinio itaque metempsychosin necessarius immineo si non in primus quoque vita hic commeatus omnis illicitus satisfiat scilicet facinus tribuo sum vita ceterum totiens anima revocaris habeo quotiens paruus quis infero reliquatrix delictum donec exsolvo novus quadrans detrudo identidem in carcer corpus huc enim tempero totus ille allegoria dominus certus interpretatio reluceo et primus quidem simplex intellego nam et ethnicus homo adversarius noster sum incedo in idem via vita communis ceterum oportet nos de mundus exeo si cum ille conversaris non licet hic ergo bonus animus praesto iubeo diligo enim inimicus vester inquam et oro pro maledico tu ne aliquis commercium negotium iniuria provoco abstraho tu ad suus judico et in custodia delego ad exsolutio totus debeo arteris tum si in diabolus transfero adversarius mentior ex observatio comito cum ille quoque moneo is ineo concordia qui deputo ex fides conventio paciscor sum enim renuntiaris ipse et pompa et angelus is convenio inter tu de iste hic sum amicitia observatio sponsio ne quis is postea resumas ex hic qui eierasti qui ille reddo ne tu ut fraudator ut paciscor transgressor judicium deus obicio sicut is lego alibi sancio criminator et de ipse etiam nomen delator et iudex tu trado angelus executio et ille tu in carcer mando infernus unde non dimittaris nisi modicus quoque delinquo mora resurrectio expendo quis hic sensus aptus quis hic interpretatio verus ceterum apud carpocratem si omnis facinus debitrix anima sum quis sum inimicus et adversarius is intellego credo mens bonus qui ille in aliquis innocentia inpegerit adigendam rursus atque rursus in corpus donec in nullus rea deprehendo bonus vita hic sum ex malus fructus bonus arbor intellego is sum ex malus praecipio doctrina veritas agnosco spero huiusmodi haereticos heliae quoque invado exemplum tamquam in ioanne sic repraesentas ut metempsychosis patrocinor pronuntiatio dominus helias iam venio et non cognosco is et alibi et si volo audio hic sum helias qui venio sum numquid ergo et judaeus ex opinio pythagoricus consulo ioannem tu sum helias et non ex praedicatio divino et ecce mitto tu helian thesbiten sed enim metempsychosis ille revocatio sum anima iam pridem mors fungor et in alius corpus itero helias autem non ex decessio vita sed ex translatio venio sum neque corpus restituo de quo non sum eximo sed mundus reddo de quo sum transfero non ex postliminium vita sed ex supplementum prophetia idem et ipse et suus nomen et suus homo sed quomodo helias joannis habeo angelus voco et ipse inquam praecedo coram populus in virtus et in spiritus heliae non in anima is neque in carnis hic enim substantia suus quisque sum homo spiritus verus et virtus extrinsecus confero ex deus gratia ita et transfero in alter possum ex deus voluntas ut facio sum retro de mosei spiritus


Iam nunc regrediar ad causam huius excessus, uti reddam quomodo animae ex una redundent, quando et ubi et qua ratione sumantur. De qua specie nihil refert, a philosopho, an ab haeretico, an a vulgo quaestio occurrat. Nulla interest professoribus veritatis de adversariis eius, maxime tam audacibus quam sunt primo isti, qui praesumunt, non in utero concipi animam, nec cum carnis figulatione compingi atque produci, sed effuso iam partu nondum vivo infanti extrinsecus inprimi. Ceterum semen ex concubitu muliebribus locis sequestratum motuque naturali vegetatum compinguescere in solam substantiam carnis; eam editam, et de uteri fornace fumantem et calore solutam, ut ferrum ignitum et ibidem frigidae immersum, ita aÃ«ris rigore percussam et vim animalem rapere et vocalem sonum reddere. Hoc Stoici cum Aenesidemo, et ipse interdum Plato, cum dicit perinde animam extraneam alias et extorrem uteri prima adspiratione nascentis infantis adduci, sicut exspiratione novissima educi. Videbimus an sententiam finxerit. Ne ex medicis quidem defuit Hicesius, et naturae et artis suae praevaricator. Puduit, opinor, illos hoc statuere quod feminae agnoscerent. At quanto ruboratior exitus, a feminis revinci quam probari? In ista namque specie nemo tam idoneus magister, arbiter, testis, quam sexus ipsius. Respondete, matres, vosque praegnantes, vosque puerperae, steriles et masculi taceant, vestrae naturae veritas quaeritur, vestrae passionis fides convenitur, an aliquam in fetu sentiatis vivacitatem alienam de vestro de quo palpitent ilia, micent latera, tota ventris ambitio pulsetur, ubique ponderis regio mutetur, an hi motus gaudia vestra sint et certa securitas, quod ita infantem et vivere confidatis et ludere, an si desierit inquies eius, illi prius pertimescatis, an et audiat iam in vobis, cum ad novum sonum excutitur, an et ciborum vanitates illi desideretis, illi etiam fastidiatis, an et valetudinibus invicem communicetis, ille quidem usque ex contusionibus vestris, quibus et ipse intus per eadem membra signatur, rapiens sibi iniurias matris. Si livor ac rubor sanguinis passio est, sine anima non erit sanguis: si valetudo animae accessio est, sine anima non erit valetudo: si alimonia, inedia, crementa, decrementa, pavor, motus, tractatio est animae, his qui fungitur vivet. Denique desinit vivere qui desinit fungi. Denique et mortui eduntur, quomodo, nisi et vivi? qui autem et mortui, nisi qui prius vivi? Atquin et in ipso adhuc utero infans trucidatur necessaria crudelitate, cum in exitu obliquatus denegat partum; matricida, ni moriturus. Itaque et inter arma medicorum et organon est quo prius patescere secreta coguntur tortili temperamento, cum anulocultro, quo intus membra caeduntur anxio arbitrio, cum hebete unco, quo totum facinus extrahitur violento puerperio. Est etiam aeneum spiculum, quo iugulatio ipsa dirigitur caeco latrocinio: á¼Î¼Î²ÏÏ Î¿ÏÏá½±ÎºÏÎ·Î½ appellant de infanticidii officio, utique viventis infantis peremptorium. Hoc et Hippocrates habuit et Asclepiades et Erasistratus et maiorum quoque prosector Herophilus et mitior ipse Soranus, certi animal esse conceptum, atque ita miserti infelicissimae huiusmodi infantiae, ut prius occidatur, ne viva lanietur. De qua sceleris necessitate nec dubitabat, credo, Hicesius, iam natis animam superducens ex aÃ«ris frigidi pulsu, quia et ipsum vocabulum animae penes Graecos de refrigeratione respondens. Num ergo barbarae Romanaeque gentes aliter animantur, quia animam aliud quid quam ÏÏ Ïá½´Î½ cognominaverunt? Quantae vero nationes sub ferventissimo axe censentur, colorem quoque excoctae? Unde illis anima, quibus aÃ«ris rigor nullus? Taceo cubiculares aestus et omnem illic caloris paraturam enitentibus necessariam, quas afflari vel maxime periculum est. In ipsis paene balneis fetus elabitur, et statim vagitus auditur. Ceterum si aÃ«ris rigor thesaurus est animae, extra Germanias et Scythias et Alpes et Argaeos nemo debuit nasci. Atquin et populi frequentiores apud orientalem et meridialem temperaturam et ingenia expeditiora, omnibus Sarmatis etiam mente torpentibus. Et animi enim de rigoribus scitiores provenirent, si animae de frigusculis evenirent; cum substantia enim et vis. His ita praestructis possumus illos quoque recogitare qui exsecto matris utero vivi aÃ«rem hauserunt, Liberi aliqui et Scipiones. Quodsi qui, ut Plato, perinde non putat duas animas in unum convenire, sicut nec corpora, ego illi non modo duas animas in unum congestas ostendissem, sicut et corpora, in fetibus, verum et alia multa cum anima conserta, daemonis scilicet, nec unius, ut in Socrate ipso, verum et septenarii spiritus, ut in Magdalena, et legionarii numeri, ut in Geraseno, quo facilius anima cum anima conseretur ex societate substantiae quam spiritus nequam ex diversitate naturae. At idem in sexto Legum monens cavere ne vitiatio seminis ex aliqua vilitate concubitus labem corpori et animae supparet, nescio de pristina magis, an de ista sententia sibi exciderit. Ostendit enim animam de semine induci, quod curari monet, non de prima aspiratione nascentis. Unde, oro te, similitudine animae quoque parentibus de ingeniis respondemus secundum Cleanthis testimonium, si non et ex animae semine educimur? Cur autem et veteres astrologi genituram hominis ab initio conceptus digerebant, si non exinde et anima est? Ad quam aeque pertinet, si quid est, flatus.

iam nunc regrediar ad causa hic excedo uti reddo quomodo anima ex unus redundo quando et ubi et qui ratio sumo de qui species nihil refero ab philosophus an ab haeretico an ab vulgo quaestio occurro nullus intersum professor veritas de adversarius is magnus tam audax quam sum primus iste qui praesumo non in uterus concipio anima neque cum caro figulatio compingo atque produco sed effundo iam partus nondum vivo infans extrinsecus inprimi ceterum semen ex concubo muliebris locus sequestratum moveo natural vegetas compinguescere in solus substantia caro is edo et de uterus fornace fumo et calor solvo ut ferrum ignio et ibidem frigida immergo ita aa rus rigor percutio et vis animal rapio et vocal sonus reddo hic stoicus cum aenesidemo et ipse interdum plato cum dico perinde anima extraneus alius et extorris uterus primus adspiratio nasco infer adduco sicut exspiratio novus educo video an sententia fingo ne ex medicus quidem desum hicesius et natura et ars suus praevaricator pudeo opinor ille hic statuo qui femina agnosco at quantus ruboratior exitus ab femina revinci quam probaris in iste namque species nemo tam idoneus magister arbiter testis quam sexus ipse respondeo mater tu praegno tu puerpera sterilis et masculis taceo vester natura vereor quaero vester passio fides convenitur an aliqui in fetus sentio vivacitas alienus de vester de quo palpito ilia mico latus totus venter ambitio pulso ubique pondus regius muto an hic moueo gaudium vester sum et certus securitas qui ita infer et vivo confidatis et ludo an si desino inquam is ille prior pertimesco an et audio iam in tu cum ad novus sonus excutio an et cibus vanitas ille desidero ille etiam fastidiatis an et valetudo invicem communicetis ille quidem usque ex contusio vester qui et ipse intus per idem membrum signo rapio sui injuria mater si livor atque rubor sanguis passio sum sine anima non sum sanguis si valetudo anima accessio sum sine anima non sum valetudo si alimonia inedia crementa decrementum pavor moueo tractatio sum anima hic qui fungor vivo denique desino vivo qui desino fungor denique et mortuus edo quomodo nisi et vivo qui autem et mortuus nisi qui prior vivo atqui et in ipse adhuc uterus infer trucido necessarius crudelitas cum in exeo obliquatus denego pario matricida ni morior itaque et inter arma medicus et organon sum quo prior patesco secerno cogo tortilis temperamentum cum anulocultro quo intus membrum caedo anxius arbitrium cum hebeo uncus quo totus facinus extraho violentus puerperium sum etiam aeneus spiculis quo iugulatio ipse dirigo caecus latrocinium a i i i i i i i a i i i i appello de infanticidii officium utique vivo infer peremptorius hic et hippocrates habeo et asclepias et erasistratus et magnus quoque prosector herophilus et mitis ipse soranus certus animal sum concipio atque ita miserti infelix huiusmodi infantia ut prior occaedes ne vivus lanio de qui scelus necessitas neque dubito credo hicesius iam obstino anima superducens ex aa rus frigidus pello quia et ipse vocabulis anima penis graeci de refrigeratio respondeo num ergo barbara romanus gens aliter animo quia anima alius quis quam i i i a i cognomino quantus verus natio sub ferveo axis censeo color quoque excoctae unde ille anima qui aa rus rigor nullus taceo cubicularis aestus et omnis illic calor paro enitentibus necessaria qui afflaris vel magnus periculum sum in ipse paene balnea fetus elabor et statim vagitus audio ceterum si aa rus rigor thesaurus sum anima extra germania et scythias et alpis et argaeos nemo debeo nascor atqui et populus frequens apud oriental et meridial tempero et ingenium expedio omnis sarmata etiam mens torpeo et animus enim de rigor scitiores provenio si anima de frigusculis evenio cum substantia enim et volo hic ita praestructis possum ille quoque recogitaris qui exseco mater uterus vivo aa res haurio liber aliqui et scipio quodsi qui ut plato perinde non puto duo anima in unus convenio sicut neque corpus ego ille non modo duo anima in unus congero ostendo sicut et corpus in fetus verus et alius multus cum anima consero daemon scilicet neque unus ut in socrates ipse verus et septenarius spiritus ut in magdalena et legionarius numerus ut in geraseno quo facilis anima cum anima consero ex societas substantia quam spiritus nequam ex diversitas natura at idem in sextus lex moneo caveo ne vitiatio semen ex aliqui vilitas concubo labo corpus et anima supparet nescio de pristinus magis an de iste sententia sui excido ostendo enim anima de semen induco qui curaris moneo non de primus aspiratio nasco unde oro tu similitudo anima quoque parens de ingenium respondeo secundus cleanthes testimonium si non et ex anima semen educo cur autem et vetus astrologus gigno homo ab initium concipio digerebant si non exinde et anima sum ad quam aequus pertineo si quis sum flo


Atque utinam nullas haereses oportuisset existere, ut probabiles quique emicarent. Nihil omnino cum philosophis super anima quoque experiremur, patriarchis, ut ita dixerim, haereticorum. Siquidem et ab apostolo iam tunc philosophia concussio veritatis providebatur; Athenis enim expertus linguatam civitatem cum omnes illic sapientiae atque facundiae caupones degustasset, inde concepit praemonitorium illud edictum. Proinde enim et animae ratio per philosophatas doctrinas hominum miscentes aquas vino. Alii immortalem negant animam, alii plusquam immortalem adfirmant, alii de substantia, alii de forma, alii de unaquaque dispositione disceptant, hi statum eius aliunde ducunt, hi exitum aliorsum abducunt, prout aut Platonis honor aut Zenonis vigor aut Aristotelis tenor aut Epicuri stupor aut Heracliti maeror aut Empedoclis furor persuaserunt. Deliquit, opinor, divina doctrina ex Iudaea potius quam ex Graecia oriens. Erravit et Christus piscatores citius quam sophistam ad praeconium emittens. Si qua igitur in hunc modum de nidoribus philosophiae candidum et purum aÃ«rem veritatis infuscant, ea erunt Christianis enubilanda, et percutientibus argumentationes originales, id est philosophicas, et opponentibus definitiones caelestes, id est dominicas, ut et illa, quibus ethnici a philosophia capiuntur, destruantur, et haec, quibus fideles ab haeresi concutiuntur, retundantur. Una iam congressione decisa adversus Hermogenem, ut praefati sumus, quia animam ex dei flatu, non ex materia vindicamus, muniti et illic divinae determinationis inobscurabili regula, Et flavit, inquit, deus flatum vitae in faciem hominis, et factus est homo in animam vivam, utique ex dei flatu, de isto nihil amplius revolvendum. Habet suum titulum et suum haereticum. Ceteris hinc exordium inducam.

atque utinam nullus haeresis oportet existere ut probabilis quisque emico nihil omnino cum philosophus super anima quoque experior patriarchis ut ita dico haereticorum siquidem et ab apostolus iam tunc philosophia concussio veritas provideo athenae enim experior linguatam civitas cum omnis illic sapientia atque facundia caupo degusto inde concipio praemonitorium ille edictum proinde enim et anima ratio per philosophatas doctrina homo misceo aqua vinum alius immortal nego anima alius plusquam immortal adfirmo alius de substantia alius de forma alius de unaquaque dispositio discepto hic status is aliunde duco hic exitus aliorsum abduco prout aut plato honor aut zeno vigor aut aristotelis tenor aut epicurus stupor aut heraclitus maeror aut empedocles furor persuadeo delinquo opinor divino doctrina ex judaeus potis quam ex graecia orior erro et christus piscator cieo quam sophistam ad praeconium emitto si qui igitur in hic modus de nidor philosophia candidus et purus aa res veritas infusco is sum christianus enubilanda et percutio argumentatio original is sum philosophicas et oppono definitio caelestis is sum dominicus ut et ille qui ethnicus ab philosophia capio destruo et hic qui fidelis ab haeresis concutio retundo unus iam congressio decisus adverro hermogenes ut praefor sum quia anima ex deus flo non ex materia vindico munio et illic divina determinatio inobscurabilis regula et flo inquam deus flo vita in facies homo et facio sum homo in anima vivo utique ex deus flo de iste nihil amplus revolvendum habeo suus titulis et suus haereticum ceterus hinc exordium induco


Comae quoque alimenta de cerebro, quod aliquamdiu durare praestat secreta munitio. Denique in viventibus etiam pro cerebri ubertate vel affluit capillago vel deserit. Habes medicos. Sed nec modicum quid animae subsidere in corpore est, decessurum quandoque et ipsum, cum totam corporis scenam tempus aboleverit. Et hoc enim in opinione quorundam est. Propterea nec ignibus funerandum aiunt, parcentes superfluo animae. Alia est autem ratio pietatis istius, non reliquiis animae adulatrix, sed crudelitatis etiam corporis nomine aversatrix, quod et ipsum homo non utique mereatur poenali exitu impendi. Ceterum anima indivisibilis, ut immortalis, etiam mortem indivisibilem exigit credi, non quasi immortali, sed quasi indivisibili animae indivisibiliter accidentem. Dividetur autem et mors, si et anima, superfluo scilicet animae quandoque moriturae. Ita portio mortis cum animae portione remanebit. Nec ignoro aliquod esse vestigium opinionis istius. De meo didici. Scio feminam quandam vernaculam ecclesiae, forma et aetate integra functam, post unicum et breve matrimonium cum in pace dormisset et morante adhuc sepultura interim oratione presbyteri componeretur, ad primum halitum orationis manus a lateribus dimotas in habitum supplicem conformasse rursumque condita pace situi suo reddidisse. Est et illa relatio apud nostros, in coemeterio corpus corpori iuxta collocando spatium recessu communicasse. Si et apud ethnicos tale quid traditur, ubique deus potestatis suae signa proponit, suis in solatium, extraneis in testimonium. Magis enim credam in testimonium ex deo factum quam ex ullis animae reliquiis, quae si inessent, alia quoque membra movissent, et si manus tantum, sed non in causam orationis. Corpus etiam illud non modo fratri cessisset. verum et alias mutatione situs sibimet ipsi refrigerasset. Certe undeunde sunt ista, signis potius et ostentis deputanda, naturam facere non possunt Mors, si non semel tota est, non est. Si quid animae remanserit, vita est. Non magis vitae miscebitur mors quam diei nox.

come quoque alimentum de cerebrum qui aliquamdiu duraris praesto secerno munitio denique in vivo etiam pro cerebrum ubertas vel affluo capillago vel desero habeo medicus sed neque modicus quis anima subsido in corpus sum decedo quandoque et ipse cum totus corpus scena tempus aboleverit et hic enim in opinio quidam sum propterea neque ignis funero aio parco superfluo anima alius sum autem ratio pietas iste non reliquiae anima adulatrix sed crudelitas etiam corpus nomen aversatrix qui et ipse homo non utique mereo poenal exeo impendo ceterum anima indivisibilis ut immortal etiam mors indivisibilis exigo credo non quasi immortal sed quasi indivisibilis anima indivisibiliter accido divido autem et mors si et anima superfluo scilicet anima quandoque morior ita portio mors cum anima portio remaneo neque ignoro aliqui sum vestigium opinio iste de meus disco scio femina quidam vernaculam ecclesia forma et aetas integer fungor post unicus et brevis matrimonium cum in pax dormio et moror adhuc sepelio interim oratio presbyterium compono ad primus halitus oratio manus ab later dimotas in habitus supplex conformasse rursum condio pax situi suus reddo sum et ille relatio apud noster in coemeterio corpus corpus iuxta colloco spatium recessus communico si et apud ethnicos talis quis trado ubique deus potestas suus signum propono suus in solacium extraneus in testimonium magis enim credo in testimonium ex deus facio quam ex ullus anima reliquiae qui si insum alius quoque membrum moveo et si manus tantus sed non in causa oratio corpus etiam ille non modo frater cedo verus et alius mutatio sino sui ipse refrigerasset certus undeunde sum iste signum potis et ostendo deputanda natura facio non possum mors si non semel totus sum non sum si quis anima remaneo vito sum non magis vita misceo mors quam dies nox


Cum animae corpus asserimus propriae qualitatis et sui generis, iam haec condicio proprietatis de ceteris accidentibus corpulentiae praeiudicabit et haec adesse ei, quam corpus ostendimus, sed et ipsa sui generis pro corporis proprietate, aut etsi non adsint, hoc esse proprietatis, non adesse corpori animae quae corporibus ceteris adsint. Et tamen non inconstanter profitebimur sollemniora quaeque et omnimodo debita corpulentiae adesse animae quoque, ut habitum, ut terminum, ut illud trifariam distantivum, longitudinem dico, et latitudinem, et sublimitatem, quibus metantur corpora philosophi. Quid nunc quod et effigiem animae damus? Platone nolente, quasi periclitetur de animae immortalitate. Omne enim effigiatum compositum et structile affirmat: dissolubile autem omne compositicium et structile; sed animam immortalem, igitur indissolubilem, qua immortalem, et ineffigiatam, qua indissolubilem, ceterum compositiciam et structilem, si effigiatam; tamquam alio eam modo effigians intellectualibus formis, pulchram iustitia et disciplinis philosophiae, deformem vero contrariis artibus. Sed nos corporales quoque illi inscribimus lineas, non tantum ex fiducia corporalitatis per aestimationem, verum et ex constantia gratiae per revelationem. Nam quia spiritalia charismata agnoscimus, post Ioannem quoque prophetiam meruimus consequi. Est hodie soror apud nos revelationum charismata sortita, quas in ecclesia inter dominica sollemnia per ecstasin in spiritu patitur; conversatur cum angelis, aliquando etiam cum domino, et videt et audit sacramenta, et quorundam corda dinoscit, et medicinas desiderantibus submittit. Iam vero prout scripturae leguntur aut psalmi canuntur aut allocutiones proferuntur aut petitiones delegantur, ita inde materiae visionibus subministrantur. Forte nescio quid de anima disserueramus, cum ea soror in spiritu esset. Post transacta sollemnia dimissa plebe, quo usu solet nobis renuntiare quae viderit (nam et diligentissime digeruntur, ut etiam probentur), Inter cetera, inquit, ostensa est mihi anima corporaliter, et spiritus videbatur, sed non inanis et vacuae qualitatis, immo quae etiam teneri repromitteret, tenera et lucida et aÃ«rii coloris, et forma per omnia humana. Hoc visio, et deus testis, et apostolus charismatum in ecclesia futurorum idoneus sponsor: tu nec si res ipsa de singulis persuaserit, credas? Si enim corpus anima, sine dubio inter ilia quae supra sumus professi. Proinde et coloris proprietas omni corpori adhaeret. Quem igitur alium animae aestimabis colorem quam aÃ«rium ac lucidum? Non ut aÃ«r sit ipsa substantia eius, etsi hoc Aenesidemo visum est et Anaximeni, puto secundum quosdam et Heraclito, nec ut lumen, etsi hoc placuit Pontico Heraclidi. Nam et cerauniis gemmis non ideo substantia ignita est quod coruscent rutilato rubore, nec beryllis ideo aquosa materia est quod fluctuent colato nitore. Quanta enim et alia color sociat, natura dissociat? Sed quoniam omne tenue atque perlucidum aÃ«ris aemulum est, hoc erit anima, qua flatus est et spiritus tradux, siquidem prae ipsa tenuitatis subtilitate de fide corporalitatis periclitatur. Sic et effigiem de sensu iam tuo concipe non aliam animae humanae deputandam praeter humanam, et quidem eius corporis quod unaquaeque circumtulit. Hoc nos sapere interim primordii contemplatio inducat. Recogita enim, cum deus flasset in faciem hominis flatum vitae, et factus esset homo in animam vivam, totum utique per faciem statim flatum illum in interiora transmissum et per universa corporis spatia diffusum simulque divina aspiratione densatum omni intus linea expressum esse, quam densatus impleverat, et velut in forma gelasse. Inde igitur et corpulentia animae ex densatione solidata est et effigies expressione formata. Hic erit homo interior, alius exterior, dupliciter unus; habens et ille oculos et aures suas, quibus Paulus dominum audire et videre debuerat, habens et ceteros artus, per quos et in cogitatibus utitur et in somniis fungitur. Sic et diviti apud inferos lingua est, et pauperi digitus, et sinus Abrahae. Per has lineas et animae martyrum sub altari intelleguntur. A primordio enim in Adam concreta et configurata corpori anima, ut totius substantiae, ita et conditionis istius semen effecit.

cos anima corpus asserimus proprius qualitas et suus genus iam hic condicio proprietas de ceterus accido corpulentia praeiudico et hic adsum is quam corpus ostendo sed et ipse suus genus pro corpus proprietas aut etsi non adsum hic sum proprietas non adsum corpus anima qui corpus ceterus adsum et tamen non inconstanter profitebimur sollemniora quisque et omnimodus debeo corpulentia adsum anima quoque ut habitus ut terminus ut ille trifariam distantivum longitudo dico et latitudo et sublimitas qui meto corpus philosophus quis nunc qui et effigies anima do plato nolo quasi periclitor de anima immortalitas omnis enim effigiatum compono et structilis affirmo dissolubilis autem omnis compositicius et structilis sed anima immortal igitur indissolubilis qui immortal et ineffigiatam qui indissolubilis ceterum compositiciam et structilis si effigiatam tamquam alius is modo effigians intellectual forma pulcher iustitia et disciplina philosophia deformo verus contrarius ars sed nos corporal quoque ille inscribimus linea non tantus ex fiducia corporalitas per aestimatio verus et ex constantia gratia per revelatio nam quia spiritalis charisma agnosco post ioannem quoque prophetia mereo consequor sum hodie soror apud nos revelatio charisma sortio qui in ecclesia inter dominicus sollemne per ecstasin in spiritus patior converso cum angelus aliquando etiam cum dominus et video et audio sacramentum et quidam cor dignosco et medicina desidero summitto iam verus prout scribo lego aut psalmus cano aut allocutio profero aut petitio delego ita inde materia visio subministro fors nescio quis de anima disserueramus cum is soror in spiritus sum post transigo sollemne dimitto plebs quo usus soleo nos renuntiaris qui video nam et diligens digero ut etiam probo inter ceterus inquam ostendo sum ego anima corporaliter et spiritus video sed non inanis et vacuus qualitas immo qui etiam teneo repromitteret tener et lucidus et aa rii color et forma per omnis humanus hic visio et deus testis et apostolus charismatum in ecclesia sum idoneus sponsor tu neque si res ipse de singuli persuadeo credo si enim corpus anima sine dubius inter ilia qui supra sum profiteor proinde et color proprietas omnis corpus adhaereo qui igitur alius anima aestimo color quam aa rium atque lucidus non ut aa romanus sum ipse substantia is etsi hic aenesidemo video sum et anaximeni puto secundus quidam et heraclitus neque ut lumen etsi hic placeo ponticus heraclides nam et ceraunius gemma non ideo substantia ignio sum qui coruscent rutilato rubor neque beryllus ideo aquosus materia sum qui fluctuent colato nitor quantus enim et alius color socio natura dissocio sed quoniam omnis tenue atque perlucidus aa rus aemulis sum hic sum anima qui flo sum et spiritus tradux siquidem prae ipse tenuitas subtilitas de fides corporalitas periclitor sic et effigies de sentio iam tuus concipio non alius anima humanus deputandam praeter humanus et quidem is corpus qui unaquaeque circumfero hic nos sapio interim primordii contemplatio induco recogito enim cum deus flasset in facies homo flo vita et facio sum homo in anima vivo totus utique per facies statim flo ille in interior transmitto et per universus corpus spatior diffundo simul divino aspiratio densatum omnis intus lineus exprimo sum quam densatus impleo et velut in forma gelasse indus igitur et corpulentia anima ex densatio solido sum et effigio expressio formo hic sum homo intereo alius exter dupliciter unus habeo et ille oculus et auris suus qui paulus dominus audio et video debeo habeo et ceterus artus per qui et in cogitas uto et in somnium fungor sic et dives apud inferi lingua sum et pauper digitus et sinus abrahae per hic linea et anima martyrum sub altare intellego ab primordius enim in adam concretum et configurata corpus anima ut totus substantia ita et conditio iste semen efficio


Sed omnis inaequalitas sententiae humanae usque ad dei terminos. In nostras iam lineas gradum colligam, ut quod philosophis medicisque respondi, Christiano probem. De tuo, frater, fundamento fidem aedifica. Aspice viventes uteros sanctissimarum feminarum, nec modo spirantes iam illic infantes, verum etiam prophetantes. Ecce viscera Rebeccae inquietantur, et longe adhuc partus, et aÃ«ris nullus impulsus. Ecce duplex fetus in locis matris tumultuatur, et nusquam adhuc populi duo. Portentosa forsitan petulantia infantiae ante certantis quam viventis, ante animosae quam animatae, si tantummodo matrem subsultando turbasset. At cum partus aperitur et numerus inspicitur et auguratus recognoscitur, puto, iam non animae solummodo probantur infantum, sed et pugnae. Detinebatur qui praevenerat nasci a praevento necdum plenius edito, tantum manu nato. Et si ipse animam de prima aspiratione potabat Platonico more, aut de aÃ«ris rigore carpebat Stoica forma, quid ille qui expectabatur, qui adhuc intus detinebatur et foris iam detinebat? Nondum, opinor, spirans plantam fratris invaserat, etiamnunc calens matre se priorem prodisse cupiebat. O infantem et aemulum et validum et olim contentiosum, credo, quia vivum. Aspice etiam singulares conceptus, et quidem monstrosiores, sterilis et virginis, quae vel hoc ipso imperfectos edere potuissent pro eversione naturae, ut altera semini stupida, altera intacta. Decebat, si forte, sine anima nasci, qui fuerant non rite concepti, sed et illi vivunt in suo quisque utero. Exultat Elizabeth, Ioannes intus impulerat; glorificat dominum Maria, Christus intus instinxerat. Agnoscunt matres suos invicem fetus, agnitae mutuo ab ipsis utique viventibus, qui non tantum animae erant, verum et spiritus. Sic et ad Hieremiam legis dei vocem: Priusquam te in utero fingerem, novi te. Si fingit deus in utero, et afflat ex primordii forma: Et finxit deus hominem, et flavit in eum flatum vitae. Nec nosset autem hominem deus in utero nisi totum: Et priusquam exires de vulva, sanctificavi te. Et mortuum adbuc corpus? Utique nequaquam. Deus enim vivorum, non mortuorum.

sed omnis inaequalitas sententia humanus usque ad deus terminus in noster iam linea gradus colligo ut qui philosophus medicus respondeo christianus probo de tuus frater fundamentum fides aedifico aspicio vivo uterus sanctissimaris femina neque modo spiro iam illic infer verus etiam prophetantes ecce viscera rebeccae inquieto et longus adhuc pario et aa rus nullus impello ecce duplex fetus in locus mater tumultuor et nusquam adhuc populus duo portentosus forsitan petulantia infantia ante certo quam vivo ante animosus quam animo si tantummodo mater subsultando turbo at cum pario aperio et numerus inspicio et auguro recognosco puto iam non anima solummodo probo infantum sed et pugna detineo qui praevenio nascor ab praevento necdum plenus edo tantus manus natus et si ipse anima de primus aspiratio poto platonicus mos aut de aa rus rigor carpo stoicus forma quis ille qui expectabatur qui adhuc intus detineo et foris iam detineo nondum opinor spiro planta frater invado etiamnum caleo mater sui prior proeo cupio o infer et aemulis et validus et olim contentiosum credo quia vivus aspicio etiam singularis concipio et quidem monstrosiores sterilis et virgo qui vel hic ipse imperfectos edo possum pro eversio natura ut alter semen stupidus alter intactus decet si fors sine anima nascor qui sum non rite concipio sed et ille vivo in suus quisque uterus exultat elizabeth joannis intus impello glorifico dominus marium christus intus instinxerat agnosco mater suus invicem fetus agnitae mutuus ab ipse utique vivo qui non tantus anima sum verus et spiritus sic et ad hieremias lex deus voco priusquam tu in uterus fingerem nosco tu si fingo deus in uterus et afflo ex primordii forma et fingo deus homo et flo in is flo vita neque nosco autem homo deus in uterus nisi totus et priusquam exeo de volva sanctifico tu et mortuus adbuc corpus utique nequaquam deus enim vivus non morior


Omnem autem hominis in utero serendi, struendi, fingendi paraturam aliqua utique potestas divinae voluntatis ministra modulatur, quamcumque illam rationem agitare sortita. Haec aestimando etiam superstitio Romana deam finxit Alemonam alendi in utero fetus, et Nonam et Decimam a sollicitioribus mensibus, et Partulam, quae partum gubernet, et Lucinam, quae producat in lucem. Nos officia divina angelos credimus. Ex eo igitur fetus in utero homo a quo forma completa est. Nam et Mosei lex tunc aborsus reum talionibus iudicat, cum iam hominis est causa, cum iam illi vitae et mortis status deputatur, cum et fato iam inscribitur, etsi adhuc in matre vivendo cum matre plurimum communicat sortem. Dicam aliquid et de temporibus animae nascentis, ut ordinem decurram. Legitima nativitas ferme decimi mensis ingressus est. Qui numeros ratiocinantur, et decurialem numerum ut exinde reliquorum parentem colunt, denique perfectorem nativitatis humanae. Ego ad deum potius argumentabor hunc modum temporis, ut decem menses decalogo magis inaugurent hominem, ut tanto temporis numero nascamur quanto disciplinae numero renascimur. Sed et cum septimo mense nativitas plena est, facilius quam octavo, honorem sabbati agnoscam, ut quo die dedicata est dei conditio, eo mense interdum producatur dei imago. Concessum est properare nativitati, et tamen idonee occurrere in hebdomadem, in auspicia resurrectionis et requietis et regni. Ideo ogdoas nos non creat; tunc enim nuptiae non erunt. Societatem carnis atque animae iamdudum commendavimus a concretione seminum ipsorum usque ad figmenti perfectionem. Perinde nunc et a nativitate defendimus, inp(??)mis quod simul crescunt, sed diversa ratione pro generum condicione, caro modulo, anima ingenio, caro habitu, anima sensu. Ceterum animam substantia crescere negandum est, ne etiam decrescere substantia dicatur, atque ita et defectura credatur; sed vis eius, in qua naturalia peculia consita retinentur, salvo substantiae modulo, quo a primordio inflata est, paulatim cum carne producitur. Constitue certum pondus auri vel argenti, rudem adhuc massam: collectus habitus est illi, et futuro interim minor, tamen continens intra lineam moduli totum quod natura est auri vel argenti. Dehinc cum in laminam massa laxatur, maior efficitur initio suo per dilatationem ponderis certi, non per adiectionem, dum extenditur, non dum augetur. Etsi sic quoque augetur, dum extenditur; licet enim habitu augeri, cum statu non licet. Tunc et splendor ipse provehitur auri vel argenti, qui fuerat quidem et in massa, sed obscurior, non tamen nullus. Tunc et alii atque alii habitus accedunt pro facilitate materiae, qua duxerit eam qui aget, nihil conferens modulo nisi effigiem. Ita et animae crementa reputanda, non substantiva, sed provocativa.

omnis autem homo in uterus sero struo fingo paro aliqui utique potestas divina voluntas ministro modulor quicumque ille ratio agito sortio hic aestimo etiam superstitio romanus dea fingo alemonam alo in uterus fetus et nona et decimus ab sollicitioribus mensis et partulam qui pario guberno et lucina qui produco in lux nos officium divino angelus credo ex is igitur fetus in uterus homo ab quo forma compleo sum nam et mosei lex tunc aborsus reus talio iudico cum iam homo sum causa cum iam ille vita et mors status deputo cum et fatum iam inscribo etsi adhuc in mater vivo cum mater multus communico sors dico aliquis et de tempus anima nasco ut ordo decurram legitimus nativitas ferme decimus mensis ingredior sum qui numerus ratiocinor et decurial numerus ut exinde reliquus parens colo denique perfector nativitas humanus ego ad deus potis argumentor hic modus tempus ut decem mensis decalogo magis inaugurent homo ut tantus tempus numerus nascamur quantus disciplina numerus renascimur sed et cum septimus mensis nativitas plenus sum facilis quam octavus honor sabbatum agnosco ut quo dies dedico sum deus condicio is mensis interdum produco deus imago concedo sum properaris nativitas et tamen idoneus occurro in hebdomadem in auspicium resurrectio et requiesco et regnum ideo ogdoas nos non creo tunc enim nuptiae non sum societas caro atque anima jamdudum commendavimus ab concretio semen ipse usque ad figmentum perfectio perinde nunc et ab nativitas defendo inp mis qui simul cresco sed diverto ratio pro gener condicio carus modulus anima ingenium carus habitus anima sentio ceterum anima substantia cresco nego sum ne etiam decresco substantia dico atque ita et deficio credo sed volo is in qui naturale peculio consero retineo salvo substantia modulus quo ab primordius inflo sum paulatim cum carnis produco constituo certus pondus aurum vel argentum rudis adhuc massa colligo habitus sum ille et sum interim paruus tamen contineo intra linea modulis totus qui natura sum aurum vel argentum dehinc cum in lamina massa laxo magnus efficio initium suus per dilatatio pondus certus non per adiectio dum extendo non dum augeo etsi sic quoque augeo dum extendo licet enim habitus augeo cum status non licet tunc et splendor ipse proveho aurum vel argentum qui sum quidem et in massa sed obscurus non tamen nullus tunc et alius atque alius habitus accedo pro facilitas materia qui duco is qui ago nihil confero modulus nisi effigies ita et anima crementa reputanda non substantiva sed provocativa


Cetera animae naturalia iam a nobis audiit Hermogenes cum ipsorum defensione et probatione, per quae dei potius quam materiae propinqua cognoscitur. Hic solummodo nominabuntur, ne praeterita videantur. Dedimus enim illi et libertatem arbitrii, ut supra scripsimus, et dominationem rerum et divinationem interdum, seposita quae per dei gratiam obvenit ex prophetia. Itaque iam ab isto dispositionis retractatu recedam, ut ordinem eius expungam. Definimus animam dei flatu natam, immortalem, corporalem, effigiatam, substantia simplicem, de suo sapientem, varie procedentem, liberam arbitrii, accidentiis obnoxiam, per ingenia mutabilem, rationalem, dominatricem, divinatricem, ex una redundantem. Sequitur nunc ut quomodo ex una redundet consideremus, id est unde et quando et qua ratione sumatur.

ceterus anima naturale iam ab nos audio hermogenes cum ipse defensio et probatio per qui deus potis quam materia propinquus cognosco hic solummodo nomino ne praetereo video do enim ille et libertas arbitrium ut supra scribo et dominatio res et divinatio interdum sepono qui per deus gratia obvenio ex prophetia itaque iam ab iste dispositio retractatu recedo ut ordo is expungo definio anima deus flo nata immortal corporal effigiatam substantia simplex de suus sapio varius procedo liber arbitrium accidentiis obnoxius per ingenium mutabilis rational dominatrix divinatrix ex unus redundo sequor nunc ut quomodo ex unus redundo considero is sum unde et quando et qui ratio sumo


Opus autem mortis in medio est, discretio corporis animaeque. Sed quidam ad immortalitatem animae, quam quidem non a deo edocti infirme tuentur, ita argumentationes emendicant, ut velint credi etiam post mortem quasdam animas adhaerere corporibus. Ad hoc enim et Plato, etsi quas vult animas ad caelum statim expedit, in Politia tamen cuiusdam insepulti cadaver opponit longo tempore sine ulla labe prae animae scilicet individuitate servatum. Ad hoc et Democritus crementa unguium et comarum in sepulturis aliquanti temporis denotat. Porro et aÃ«ris qualitas corpori illi potuit tutela fuisse. Quid enim, si aridior aÃ«r et solum salsius? quid, si et ipsius corporis substantia exsucior? quid, si et genus mortis ante iam corruptrices materias erogarat? Ungues autem cum exordia nervorum sint, merito nervis resolutione porrectis provectiores et quotidie deficiente carne expelli videntur.

opus autem mors in medium sum discretio corpus animaequus sed quidam ad immortalitas anima quam quidem non ab deus edoceo infirmis tueor ita argumentatio emendicant ut volo credo etiam post mors quidam anima adhaereo corpus ad hic enim et plato etsi qui volo anima ad caelum statim expedio in politia tamen quidam insepultus cadaver oppono longus tempus sine ullus labes prae anima scilicet individuitas servo ad hic et democritus crementa unguis et comaris in sepelio aliqua tempus denoto porro et aa rus qualitas corpus ille possum tutela sum quis enim si aridus aa romanus et solus salio quis si et ipse corpus substantia exsucior quis si et genus mors ante iam corruptrix materio erogarat unguis autem cum exordium nervus sum mereo nervus resolutio porrigo provectiores et quotidie deficio carnis expello video


Ceterum de Hermotimo, anima, ut aiunt, in somno carebat, quasi per occasionem vacaturi hominis proficiscente de corpore. Uxor hoc prodidit. Inimici dormientem nacti pro defuncto cremaverunt. Regressa anima tardius, credo, homicidium sibi imputavit. Cives Clazomenii Hermotimum templo consolantur. Mulier non adit ob notam uxoris. Quorsum istud? Ut ne, quia facile est vulgo existimare secessionem animae esse somnum, hoc quoque Hermotimi argumento credulitas subornetur. Genus fuerat gravioris aliquanto soporis, ut de incubone praesumptio est, vel de ea valetudinis labe quam Soranus opponit excludens incubonem, aut tale quid vitii quod etiam Epimeniden in fabulam impegit, quinquaginta paene annos somniculosum. Sed et Neronem Suetonius, et Thrasymedem Theopompus negant umquam somniasse, nisi vix Neronem in ultimo exitu post pavores suos. Quid, si et Hermotimus ita fuit, ut otium animae nihil operantis in somnis divortium crederetur? Omnia magis coniectes quam istam licentiam animae sine morte fugitivae, et quidem ex forma continuam. Si enim tale quid semel accidere dicatur, ut deliquium solis aut lunae, ita et animae, sane persuaderer divinitus factum; congruere enim hominem seu moneri seu terreri a deo, velut fulgure rapido, momentaneae mortis ictu: si non magis in proximo esset somnium credi quod vigilanti potius accidere deberet si non somnium magis credi oporteret.

ceterum de hermotimo anima ut aio in somnus careo quasi per occasio vacaturi homo proficisco de corpus uxor hic prodo inimicus dormio nanciscor pro defungor cremo regredior anima tardus credo homicidium sui imputo civis clazomenius hermotimum templum consolo mulier non adeo ob nota uxor quorsum iste ut ne quia facilis sum vulgo existimaris secessio anima sum somnus hic quoque hermotimi argumentum credulitas subornetur genus sum gravis aliquantus soporus ut de incubo praesumptio sum vel de is valetudo labes quam soranus oppono excludo incubo aut talis quis vitium qui etiam epimenides in fabula impingo quinquaginta paene annus somniculosus sed et nero suetonius et thrasymedem theopompus nego umquam somnio nisi vix nero in ultimo exeo post pavor suus quis si et hermotimus ita sum ut otium anima nihil opero in somnus divortium credo omnis magis coniectes quam iste licentia anima sine mors fugitivus et quidem ex forma continuus si enim talis quis semel accido dico ut deliquium sol aut luna ita et anima sanus persuaderer divinitus facio congruo enim homo seu moneo seu terreo ab deus velut fulgur rapidus momentaneae mors ictus si non magis in propior sum somnium credo qui vigilo potis accido debeo si non somnium magis credo oportet


Accerserit Eubulum aliquem et Critolaum et Xenocratem, et isto in loco amicum Platonis Aristotelem. Fortassean exstruentur magis ad auferendam animae corpulentiam, si non alios e contrario inspexerint, et quidem plures, corpus animae vindicantes. Nec illos dico solos qui eam de manifestis corporalibus effingunt, ut Hipparchus et Heraclitus ex igni, ut Hippon et Thales ex aqua, ut Empedocles et Critias ex sanguine, ut Epicurus ex atomis, si et atomi corpulentias de coitu suo cogunt, ut Critolaus et Peripatetici eius ex quinta nescio qua substantia, si et illa corpus, quia corpora includit, - sed etiam Stoicos allego, qui spiritum praedicantes animam paene nobiscum, qua proxima inter se flatus et spiritus, tamen corpus animam facile persuadebunt. Denique Zeno consitum spiritum definiens animam hoc modo instruit. Quo, inquit, digresso animal emoritur, corpus est: consito autem spiritu digresso animal emoritur, ergo consitus spiritus corpus est; consitus autem spiritus anima est, ergo corpus est anima. Vult et Cleanthes non solum corporis lineamentis, sed et animae notis similitudinem parentibus in filios respondere, de speculo scilicet morum et ingeniorum et adfectuum, corporis autem similitudinem et dissimilitudinem capere et animam. Itaque corpus similitudini vel dissimilitudini obnoxium. Item corporalium et incorporalium passiones inter se non communicare. Porro et animam compati corpori, cui laeso ictibus, vulneribus, ulceribus condolescit, et corpus animae, cui adflictae cura, angore, amore cobaerescit per detrimentum socii vigoris, cuius pudorem et pavorem rubore atque pallore testetur. Igitur anima corpus ex corporalium passionum communione. Sed et Chrysippus manum ei porrigit, constituens corporalia ab incorporalibus derelinqui omnino non posse, quia nec contingantur ab eis (unde et Lucretius, Tangere enim et tangi nisi corpus nulla potest res), derelicto autem corpore ab anima affici morte. Igitur corpus anima, quae nisi corporalis corpus non derelinqueret.

accerserit eubulis aliquis et critolaus et xenocrates et iste in locus amicus plato aristotelis fortassean exstruentur magis ad aufero anima corpulentiam si non alius e contrarius inspexerint et quidem multus corpus anima vindicantes neque ille dico solus qui is de manifestus corporal effingo ut hipparchus et heraclitus ex ignis ut hippo et thal ex aqua ut empedocles et critias ex sanguis ut epicurus ex atomus si et atomus corpulentias de coeo suus cogo ut critolaus et peripateticus is ex quintus nescio qui substantia si et ille corpus quia corpus includo sed etiam stoicus allego qui spiritus praedico anima paene nos qui propior inter sui flo et spiritus tamen corpus anima facilis persuadeo denique zeno consero spiritus definio anima hic modo instruo quo inquam digredior animal emorior corpus sum consero autem spiritus digredior animal emorior ergo consero spiritus corpus sum consero autem spiritus anima sum ergo corpus sum anima volo et cleanthes non solus corpus lineamentum sed et anima nosco similitudo parens in filius respondeo de speculum scilicet mos et ingeniosus et affectus corpus autem similitudo et dissimilitudo capio et anima itaque corpus similitudo vel dissimilitudo obnoxius item corporalis et incorporale passio inter sui non communicaris porro et anima compati corpus qui laedo ictus vulnus ulcus condolescit et corpus anima qui affligo cura angor amor cobaerescit per detrimentum socius vigor qui pudor et pavor rubor atque pallor testo igitur anima corpus ex corporalis passio communio sed et chrysippus manus is porrigo constituo corporalis ab incorporal derelinquo omnino non possum quia neque contingo ab is unde et lucretius tango enim et tango nisi corpus nullus possum res derelinquo autem corpus ab anima afficio mors igitur corpus anima qui nisi corporal corpus non derelinquo


Quamquam autem et retro praestruxerimus, omnia naturalia animae ipsi substantiae inesse pertinentia ad sensum et intellectum, et ex ingenito animae censu, sed paulatim per aetatis spatia procedere et varie per accidentia evadere pro artibus, pro institutis, pro locis, pro dominatricibus potestatibus, quod tamen faciat ad carnis animaeque propositam nunc societatem, pubertatem quoque animalem cum carnali dicimus convenire, pariterque et illam suggestu sensuum, et istam processu membrorum exsurgere a quarto decimo fere anno, non quia Asclepiades inde sapientiam supputat, nec quia iura civilia abhinc agendis rebus attemperant, sed quod et haec de primordio ratio est. Si enim Adam et Eva ex agnitione boni et mali pudenda tegere senserunt, ex quo id ipsum sentimus, agnitionem boni et mali profitemur. Ab his autem annis et suffusior et vestitior sexus est, et concupiscentia oculis arbitris utitur et communicat placitum, et intellegit quae sint, et fines suos ad instar ficulneae contagionis prurigine accingit, et hominem de paradiso integritatis educit, exinde scabida etiam in ceteras culpas, et delinquendi non naturales, cum iam non ex instituto naturae, sed ex vitio. Ceterum proprie naturalis concupiscentia unica est alimentorum solummodo, quam deus et in primordio contulit: Ex omni ligno, inquit, edetis, et secundae post diluvium geniturae supermensus est: Ecce dedi vobis omnia in escam tanquam olera foeni, prospectans non tam animae quam carni, etsi propter animam. Auferenda est enim argumentatoris occasio, qui quod anima desiderare videatur alimenta, hinc quoque mortalem eam intellegi cupit, quae cibis sustineatur, denique derogatis eis evigescat, postremo subtractis intercidat. Porro non solum proponendum est quisnam ea desideret, sed et cui; et si propter se, sed et cur, et quando, et quonam usque; tum quod aliud natura desideret, aliud necessitate, aliud secundum proprietatem, aliud in causam. Desiderabit igitur cibos anima, sibi quidem ex causa necessitatis, carni vero ex natura proprietatis. Certe enim domus animae caro est, et inquilinus carnis anima. Desiderabit itaque inquilinus ex causa et necessitate huius nominis profutura domui toto inquilinatus sui tempore, non ut ipse substruendus, nec ut ipse loricandus, nec ut ipse tibicinandus, sed tantummodo continendus, quia non aliter contineri possit quam domo fulta. Alioquin licebit animae dilapsa domo ex destitutione propriorum subsidiorum incolumi abire, habenti sua firmamenta et propriae condicionis alimenta, immortalitatem, rationalitatem, sensualitatem, intellectualitatem, arbitrii libertatem.

quamquam autem et retro praestruxerimus omnis naturale anima ipse substantia insum pertineo ad sensus et intellego et ex ingenitus anima census sed paulatim per aetas spatior procedo et varius per accido evado pro ars pro institus pro locus pro dominatrix potestas qui tamen facio ad caro animaequus propono nunc societas pubertas quoque animal cum carnal dico convenio parito et ille suggero sensus et iste procedo membrum exsurgo ab quartum decimus fere annus non quia asclepias inde sapientia supputo neque quia ius civile abhinc ago res attemperant sed qui et hic de primordius ratio sum si enim adam et eva ex agnitio bonus et malus pudeo tego sentio ex quo is ipse sentio agnitio bonus et malus profiteor ab hic autem annus et suffusior et vestitior sexus sum et concupisco oculus arbiter uto et communico placeo et intellego qui sum et finis suus ad instar ficulnea contagio prurigo accingo et homo de paradisus integritas educo exinde scabida etiam in ceterus culpo et delinquo non natural cum iam non ex instituo natura sed ex vitio ceterum proprius natural concupisco unicus sum alimentor solummodo quam deus et in primordius confero ex omnis lignum inquam edo et secundus post diluvium gigno supermensus sum ecce do tu omnis in esca tamquam olera faenum prospecto non tam anima quam caro etsi propter anima aufero sum enim argumentator occasio qui qui anima desideraris video alimentum hinc quoque mortal is intellego cupio qui cibus sustineo denique derogatis is evigescat postremo subtraho intercisi porro non solus propono sum quisnam is desidero sed et qui et si propter sui sed et cur et quando et quonam usque tum qui alius natura desidero alius necessitas alius secundus proprietas alius in causa desidero igitur cibus anima sui quidem ex causa necessitas caro verus ex natura proprietas certus enim domus anima carus sum et inquilinus caro anima desidero itaque inquilinus ex causa et necessitas hic nomen possum domo totus inquilinatus suus tempus non ut ipse substruendus neque ut ipse loricandus neque ut ipse tibicinandus sed tantummodo contineo quia non aliter contineo possum quam domus fulcio alioqui liceo anima dilabor domus ex destitutio proprius subsidiorum incolumis abeo habeo suus firmamentum et proprius condicio alimentum immortalitas rationalitas sensualitas intellectualitas arbitrium libertas


Occurrit disceptatio, an hoc ab excessu statim fiat, an quasdam animas aliqua ratio detineat hic interim, an etiam receptas liceat postea ab inferis ex arbitrio vel ex imperio intervenire. Nec harum enim opinionum suasoriae desunt. Creditum est insepultos non ante ad inferos redigi quam iusta perceperint, secundum Homericum Patroclum funus in somnis de Achille flagitantem, quod non alias adire portas inferum posset, arcentibus eum longe animabus sepultorum. Novimus autem praeter poetica iura pietatis quoque Homericae industriam. Tanto magis enim curam sepulturae collocavit, quanto etiam moram eius iniuriosam animabus incusavit, simul et ne quis defunctum domi detinens ipse amplius cum illo maceretur enormitate solatii dolore nutriti. Ita querellas animae insepultae ad utrumque confinxit, ut instantia funeris et honor corporum servetur et memoria affectuum temperetur. Ceterum quam vanum ut anima corporis iusta sustineat, quasi aliquid ex illis ad inferos avehat? Multo vanius si iniuria deputabitur animae cessatio sepulturae, quam pro gratia deberet amplecti. Utique enim tardius ad inferos abstrahi mallet, quae nec mori voluit. Amabit impium haeredem, per quem adhuc pascitur luce. Aut si qua pro certo iniuria est tardius sub terram detrudi, titulus autem iniuriae cessatio est sepulturae, perquam iniquum eam iniuria affici cui non imputabitur cessatio sepulturae ad proximos scilicet pertinens. Aiunt et inmatura morte praeventas eo usque vagari istic, donec reliquatio compleatur aetatum, quantum pervixissent, si non intempestive obissent. Porro aut constituta sunt tempora unicuique, et constituta praeripi posse non credam, aut si constituta sunt quidem, dei tamen voluntate vel aliqua potestate mutilantur, frustra mutilantur, si iam impleri sustinentur. Aut si non sunt constituta, nulla erit reliquatio temporum non constitutorum. Adhuc addam. Ecce obiit verbi gratia infans sub uberum fontibus, puta nunc puer investis, puta vesticeps, qui tamen octoginta annos victurus fuisset, hos praereptos ut anima eius hic post mortem transigat quale est? Aetatem enim non potest capere sine corpore, quia per corpora operantur aetates. Nostri autem illud quoque recogitent, corpora eadem recepturas in resurrectione animas in quibus decesserunt. Idem ergo sperabuntur et corporum modi et eaedem aetates, quae corporum modos faciunt. Quo ergo pacto potest infantis anima hic transigere praerepta tempora, ut octogenaria resurgat in corpore mensis unius? Aut si hic necesse erit ea tempora impleri quae fuerant destinata, num et ordinem vitae, quem sortita sunt tempora pariter cum illis hic destinatum, pariter hic anima decurret, ut et studeat ab infantia pueritiae delegata, et militet ab adulescentia iuventae excitata, et censeat a iuventa senectae ponderata, et fenus exprimat, et agrum urgeat, naviget, litiget, nubat, laboret, aegritudines obeat, et quaecumque illam cum temporibus manebant tristia ac laeta? Sed haec sine corpore quomodo transigentur? vita sine vita? Sed vacua erunt tempora solo decursu adimplenda. Quid ergo prohibet apud inferos ea impleri, ubi perinde nullus est usus illorum? Ita dicimus omnem animam, quaqua aetate decesserit, in ea stare ad eum diem usque quo perfectum illud repromittitur ad angelicae plenitudinis mensuram temperatum. Proinde extorres inferum habebuntur quas vi ereptas arbitrantur, praecipue per atrocitates suppliciorum, crucis dico et securis et gladii et ferae; nec isti porro exitus violenti quos iustitia decernit, violentiae vindex. Et ideo, inquies, scelestae quaeque animae inferis exulant. Alterum ergo constituas compello, aut bonos inferos aut malos. Si malos placet, et iam praecipitari illuc animae pessimae debent: si bonos, cur idem animas immaturas et innuptas et pro condicione aetatis puras et innocuas interim indignas inferis iudicas?

occurro disceptatio an hic ab excedo statim fio an quidam anima aliqui ratio detineo hic interim an etiam recipio licet postea ab inferi ex arbitrium vel ex imperium intervenio neque haris enim opinio suasoria desum credo sum insepultus non ante ad inferi redigo quam iustus percipio secundus homericus patroclum funus in somnus de achilles flagito qui non alius adeo porta inferus possum arceo is longus animabus sepultor nosco autem praeter poeticus ius pietas quoque homericus industria tantus magis enim cura sepultura colloco quantus etiam mora is injuriosus animabus incuso simul et ne quis defungor domus detineo ipse amplus cum ille macero enormitas solacium dolor nutrio ita querela anima insepultus ad uterque confingo ut insto funus et honor corpus servo et memoria affectuum tempero ceterum quam vanus ut anima corpus iustus sustineo quasi aliquis ex ille ad inferi aveho multus vanius si iniuria deputo anima cessatio sepultura quam pro gratia debeo amplector utique enim tardus ad inferi abstraho malo qui neque morior volo amo impius haeredem per qui adhuc pascor lux aut si qui pro certus iniuria sum tardus sub terra detrudo titulus autem iniuria cessatio sum sepultura perquam iniquus is iniuria afficio qui non imputo cessatio sepultura ad propior scilicet pertineo aio et immaturus mors praeventas is usque vagaris istic donec reliquatio compleo aetas quantus pervixissent si non intempestivus obeo porro aut constituo sum tempus uniquique et constituo praeripio possum non credo aut si constituo sum quidem deus tamen voluntas vel aliqui potestas mutilantur frustra mutilantur si iam impleo sustineo aut si non sum constituo nullus sum reliquatio tempus non constitutor adhuc addo ecce obeo verbum gratia infer sub uber fons puto nunc puer investis puto vesticeps qui tamen octoginta annus vinco sum hic praereptos ut anima is hic post mors transigo qualis sum aetas enim non possum capio sine corpus quia per corpus opero aetas noster autem ille quoque recogito corpus idem recepturas in resurrectio anima in qui decedo idem ergo sperabuntur et corpus modus et idem aetas qui corpus modus facio quo ergo pacisco possum infer anima hic transigo praeripio tempus ut octogenarius resurgo in corpus mensis unus aut si hic necesse sum is tempus impleo qui sum destino num et ordo vita qui sortio sum tempus pariter cum ille hic destino pariter hic anima decurro ut et studeo ab infer pueritia delego et milito ab adulescentia juventa excito et censeo ab juventa senecta pondero et fenus exprimo et ager urgeo navigo litigo nubo laboro aegritudo obeo et quicumque ille cum tempus maneo tristis atque laetus sed hic sine corpus quomodo transigo vito sine vito sed vacuus sum tempus solum decurro adimpleo quis ergo prohibeo apud inferi is impleo ubi perinde nullus sum utor ille ita dico omnis anima quisquis aetas decedo in is sto ad is dies usque quo perficio ille repromitto ad angelicae plenitudo mensura tempero proinde extorris inferus habeo qui vis eripio arbitror praecipuus per atrocitas supplicium crux dico et securis et gladius et fera neque iste porro exitus violens qui iustitia decerno violentia vindex et ideo inquam scelestus quisque anima inferi exulant alter ergo constituo compello aut bonus inferi aut malus si malus placeo et iam praecipitaris illic anima malus debeo si bonus cur idem anima immaturus et innubo et pro condicio aetas purus et innocuus interim indignus inferi iudico


Convetor ad intellectualium partem, quemadmodum illam Plato a corporalibus separatam haereticis commendaverit, agnitionem ante mortem consecutus. Ait enim in Phaedone: Quid tum erga ipsam prudentiae possessionem? Utrumne impedimentum erit corpus, an non, si quis illud socium assumpserit in quaestionem? Tale quid dico, habetne veritatem aliquam visio et auditio hominibus, an non? An non etiam poetae haec nobis semper obmussant, quod neque audiamus certum neque videamus? Meminerat scilicet et Epicharmi Comici: Animus cernit, animus audit, reliqua surda et caeca sunt. Itaque rursus illum ergo ait supersapere qui mente maxime sapiat, neque visionem proponens neque ullum eiusmodi sensum attrahens animo, sed ipsa mente sincera utens in recogitando ad capiendum sincerum quodque rerum, segressus potissimum ab oculis et auribus et, quod dicendum sit, a toto corpore, ut turbante et non permittente animae possidere veritatem atque prudentiam, quando communicat. Videmus igitur adversus sensus corporales aliam portendi paraturam, ut multo idoniorem, vires scilicet animae, intellectum operantes eius veritatis cuius res non sint coram nec subiaceant corporalibus sensibus, sed absint longe a communi conscientia in arcano et in superioribus et apud ipsum deum. Vult enim Plato esse quasdam substantias invisibiles, incorporales, supermundiales, divinas et aeternas, quas appellat ideas, id est formas, exempla et causas naturalium istorum manifestorum et subiacentium corporalibus sensibus, et illas quidem esse veritates, haec autem imagines earum. Relucentne iam haeretica semina Gnosticorum et Valentinianorum? Hinc enim arripiunt differentiam corporalium sensuum et intellectualium virium, quam etiam parabolae decem virginum attemperant, ut quinque stultae sensus corporales figuraverint, stultos videlicet quia deceptui faciles, sapientes autem intellectualium virium notam expresserint, sapientium scilicet quia contingentium veritatem illam arcanam et supernam et apud pleroma constitutam, haereticarum idearum sacramenta. Hoc enim sunt et Aeones et genealogiae illorum. Itaque et sensum dividunt, et intellectualibus quidem a spiritali suo semine, sensualibus vero ab animali, quia spiritalia nullo modo capiat et illius quidem esse invisibilia, huius vero visibilia et humilia et temporalia, quae sensu conveniantur in imaginibus constituta. Ob haec ergo praestruximus neque animum aliud quid esse quam animae suggestum et structum, neque spiritum extraneum quid quam quod et ipsa per flatum, ceterum accessioni deputandum quod aut deus postea aut diabolus adspirarit. Et nunc ad differentiam sensualium et intellectualium non aliud admittimus quam rerum diversitates, corporalium et spiritalium, visibilium et invisibilium, publicatarum et arcanarum, quod illae sensui, istae intellectui attribuantur, apud animam tamen et istis et illis obsequio deputatis, quae perinde per corpus corporalia sentiat, quemadmodum per animum incorporalia intellegat, salvo eo ut etiam sentiat dum intellegit. Non enim et sentire intellegere est, et intellegere sentire est? Aut quid erit sensus, nisi eius rei quae sentitur intellectus? Quid erit intellectus, nisi eius rei quae intellegitur sensus? Unde ista tormenta cruciandae simplicitatis et suspendendae veritatis? Quis mihi exhibebit sensum non intellegentem quod sentit, aut intellectum non sentientem quod intellegit, ut probet alterum sine altero posse? Si corporalia quidem sentiuntur, incorporalia vero intelleguntur, rerum genera diversa sunt, non domicilia sensus et intellectus, id est non anima et animus. Denique a quo sentiuntur corporalia? si ab anima, ergo iam et sensualis est animus, non tantum intellectualis, nam dum intellegit, sentit, quia si non sentit, nec intellegit: si vero ab anima corporalia sentiuntur, iam ergo et intellectualis est vis animae, non tantum sensualis, nam dum sentit, intellegit, quia si non intellegit, nec sentit. Proinde a quo intelleguntur incorporalia? si ab animo, ubi erit anima? si ab anima, ubi erit animus? Quae enim distant, abesse invicem debent, cum suis muneribus operantur. Putabis quidem abesse animum ab anima, si quando. Nam ita effici ut nesciamus nos vidisse quid vel audisse, quia alibi fuerit animus. Adeo contendam immo ipsam animam nec vidisse nec audisse, quia alibi fuerit cum sua vi, id est animo. Nam et cum dementit homo, dementit anima, non peregrinante, sed compatiente tunc animo. Ceterum animae principaliter casus est. Hoc unde firmatur? quod anima digressa nec animus in homine inveniatur; ite illam ubique sequitur, a qua nec in fine subremanet. Cum vero sequitur et addicitur, perinde intellectus animae addicitur quam sequitur animus, cui addicitur intellectus. Sit nunc et potior sensu intellectus, et potior cognitor sacramentorum, dummodo et ipse propria vis animae, quod et sensus. Nihil mea interest, nisi cum idcirco praefertur sensui intellectus, ut ex hoc quoque separatior habeatur quo potior affirmatur. Tunc mihi post differentiam etiam praelatio retundenda est, perventuro quoque usque ad potioris dei persuasionem. Sed de deo suo quoque campo experiemur cum haereticis. Nunc de anima titulus et de intellectu non insidiose praeferendo locus. Nam etsi potiora sunt quae intellectu attinguntur ut spiritalia quam quae sensu ut corporalia, rerum erit praelatio, sublimiorum scilicet adversus humiliores, non intellectus adversus sensum. Quomodo enim praeferatur sensui intellectus, a quo informatur ad cognitionem veritatum? Si enim veritates per imagines apprehenduntur, id est invisibilia per visibilia noscuntur, quia et apostolus nobis scribit, Invisibilia enim eius a conditione mundi de factitamentis intellecta visuntur, et Plato haereticis, Facies occultorum ea quae apparent, et necesse est omnino hunc mundum imaginem quandam esse alterius alicuius, equidem ibi videtur intellectus duce uti sensu et auctore et principali fundamento, nec sine illo veritates posse contingi. Quomodo ergo potior erit eo per quem est, quo eget, cui debet totum quod attingit? Ita utrumque concluditur, neque praeferendum sensui intellectum, per quem enim quid constat, inferius ipso est, neque separandum a sensu, per quod enim quid est, cum ipso est.

convetor ad intellectualium pars quemadmodum ille plato ab corporal separo haereticis commendo agnitio ante mors consequor aio enim in phaedo quis tum erga ipse prudentia possessio uter impedimentum sum corpus an non si quis ille socius assumpserit in quaestio tal quis dico habetne veritas aliqui visio et auditio homo an non an non etiam poeta hic nos semper obmussant qui neque audio certus neque video memini scilicet et epicharmus comicus animus cerno animus audio reliquus surdus et caecus sum itaque rursus ille ergo aio supersapere qui mens magnus sapio neque visio propono neque ullus eiusmodi sensus attraho animus sed ipse mens sincerus uto in recogitando ad capio sincerus quisque res segressus potis ab oculus et auris et qui dico sum ab totus corpus ut turbo et non permitto anima possideo veritas atque prudentia quando communico video igitur adverro sensus corporal alius portendo paro ut multus idoniorem vireo scilicet anima intellego opero is veritas qui res non sum coram neque subjaceo corporal sensus sed absum longus ab communis conscientia in arcanus et in superus et apud ipse deus volo enim plato sum quidam substantia invisibilis incorporal supermundial divino et aeternus qui appello idea is sum forma exemplum et causa naturalis iste manifestor et subiacentium corporal sensus et ille quidem sum veritas hic autem imago is relucentne iam haeretica semen gnosticorum et valentinianorum hinc enim arripio differentia corporalis sensus et intellectualium vis quam etiam parabola decem virgo attemperant ut quinque stultus sensus corporal figuraverint stultus videlicet quia deceptui facilis sapio autem intellectualium vis nota exprimo sapiens scilicet quia contingo veritas ille arcanus et supernam et apud pleroma constituo haereticaris idearis sacramentum hic enim sum et aeon et genealogia ille itaque et sensus divido et intellectual quidem ab spirital suus semen sensual verus ab animal quia spiritalis nullus modo capio et ille quidem sum invisibilis hic verus visibilis et humilio et temporalis qui sentio conveniantur in imago constituo ob hic ergo praestruximus neque animus alius quis sum quam anima suggero et struo neque spiritus extraneus quis quam qui et ipse per flo ceterum accessio deputandum qui aut deus postea aut diabolus adspirarit et nunc ad differentia sensualium et intellectualium non alius admitto quam res diversitas corporalis et spiritalis visibilis et invisibilis publicataris et arcanaris qui ille sensus iste intellectus attribuo apud anima tamen et iste et ille obsequium deputas qui perinde per corpus corporalis sentio quemadmodum per animus incorporale intellego salvo is ut etiam sentio dum intellego non enim et sentio intellego sum et intellego sentio sum aut quis sum sensus nisi is res qui sentio intellego quis sum intellego nisi is res qui intellego sensus unde iste tormentum cruciandae simplicitas et suspendendae veritas quis ego exhibeo sensus non intellego qui sentio aut intellego non sentio qui intellego ut probo alter sine alter possum si corporalis quidem sentio incorporale verus intellego res genus diverto sum non domicilium sensus et intellego is sum non anima et animus denique ab quo sentio corporalis si ab anima ergo iam et sensual sum animus non tantus intellectual nam dum intellego sentio quia si non sentio neque intellego si verus ab anima corporalis sentio iam ergo et intellectual sum volo anima non tantus sensual nam dum sentio intellego quia si non intellego neque sentio proinde ab quo intellego incorporale si ab animus ubi sum anima si ab anima ubi sum animus qui enim disto absum invicem debeo cum suus munus opero puto quidem absum animus ab anima si quando nam ita efficio ut nescio nos video quis vel audio quia alibi sum animus adeo contendo immo ipse anima neque video neque audio quia alibi sum cum suus vis is sum animus nam et cum dementio homo dementio anima non peregrinor sed compatiente tunc animus ceterum anima principalis casus sum hic unde firmo qui anima digredior neque animus in homo invenio eo ille ubique sequor ab qui neque in finis subremaneo cos verus sequor et addico perinde intellego anima addico quam sequor animus qui addico intellego sum nunc et potis sentio intellego et potis cognitor sacramentor dummodo et ipse proprius volo anima qui et sensus nihil meus intersum nisi cum idcirco praefero sensus intellego ut ex hic quoque separatior habeo quo potis affirmo tunc ego post differentia etiam praelatio retundenda sum perventuro quoque usque ad potis deus persuasio sed de deus suus quoque campus experior cum haereticis nunc de anima titulus et de intellego non insidiosus praefero locus nam etsi potis sum qui intellego attingo ut spiritalis quam qui sentio ut corporalis res sum praelatio sublimiorum scilicet adverro humilis non intellego adverro sensus quomodo enim praefero sensus intellego ab quo informo ad cognitio veritas si enim veritas per imago apprehenduntur is sum invisibilis per visibilis nosco quia et apostolus nos scribo invisibilis enim is ab conditio mundus de factitamentis intellego viso et plato haereticis facies occultor is qui appareo et necesse sum omnino hic mundus imago quidam sum alter aliquis equidem ibi video intellego dux uti sentio et auctor et principal fundamentum neque sine ille veritas possum contingo quomodo ergo potis sum is per qui sum quo egeo qui debeo totus qui attingo ita uterque concludo neque praefero sensus intellego per qui enim quis consto inferus ipse sum neque separo ab sentio per qui enim quis sum cum ipse sum