De Carne Christi

CC BY 4.0 (estate-derived fields); included text keeps its per-record source license

Reuse requires the attribution line above (CC BY 4.0). Text records carry their own license_id; only open-display licenses appear in this file.

Licensed lexica and citation-only authorities are excluded from bulk dumps by construction — cite the authority, never reprint it.


Sed agnoscimus adimpleri propheticam vocem Simeonis super adhuc recentem infantem dominum pronuntiatam: Ecce hic positus est in ruinam et suscitationem multorum in IsraÃ«l, et in signum, quod contradicetur. Signum enim nativitatis Christi secundum Esaiam: Propterea dabit vobis dominus ipse signum: Ecce virgo concipiet in utero, et pariet filium. Agnoscimus ergo signum contradicibile, conceptum et partum virginis Mariae, de quo Academici isti: Peperit et non peperit, virgo et non virgo; quasi non, etsi ita dicendum esset, a nobis magis dici conveniret. Peperit enim, quae ex sua carne, et non peperit, quae non ex viri semine, et virgo, quantum a viro, non virgo, quantum a partu: non tamen ut ideo non peperit, et ideo virgo quae non virgo, quia non de visceribus suis mater. Sed apud nos nihil dubium, nec retortum in ancipitem defensionem. Lux lux, et Tenebrae tenehrae, et Est est, et Non non; quod amplius, hoc a malo est. Peperit quae peperit; et si virgo concepit, in partu suo nupsit. Nam nupsit ipsa patefacti corporis lege, in quo nihil interfuit de vi masculi admissi, an emissi; idem illud sexus resignavit. Haec denique vulva est propter quam et de aliis scriptum est: Omne masculinum adaperiens vulvam sanctum vocabitur domino. Quis vere sanctus quam dei filius? Quis proprie vulvam adaperuit quam qui clausam patefecit? Ceterum omnibus nuptiae patefaciunt. Itaque magis patefacta est, quia magis erat clausa. Utique magis non virgo dicenda est quam virgo, saltu quodam mater ante quam nupta. Et quid ultra de hoc retractandum est? Cum hac ratione apostolus non ex virgine, sed ex muliere editum filium dei pronuntiavit, agnovit adapertae vulvae nuptialem passionem. Legimus quidem apud Ezechielem de vacca illa quae peperit et non peperit. Sed videte ne vos iam nunc providens spiritus sanctus notarit hac voce, disceptatures super uterum Mariae. Ceterum non contra illam suam simplicitatem pronuntiasset dubitative, Esaia dicente, Concipiet et pariet.

sed agnosco adimpleri propheticam voco simeonis super adhuc recens infer dominus pronuntio ecce hic pono sum in ruina et suscitatio multus in israa l et in signum qui contradico signum enim nativitas christus secundus esaias propterea do tu dominus ipse signum ecce virgo concipio in uterus et pario filius agnosco ergo signum contradicibilis concipio et pario virgo maria de quo academicus iste pario et non pario virgo et non virgo quasi non etsi ita dico sum ab nos magis dico convenio pario enim qui ex suus carnis et non pario qui non ex vir semen et virgo quantus ab vir non virgo quantus ab partus non tamen ut ideo non pario et ideo virgo qui non virgo quia non de viscera suus mater sed apud nos nihil dubius neque retortum in anceps defensio lux lux et tenebra tenehrae et sum sum et non non qui amplus hic ab malus sum pario qui pario et si virgo concipio in partus suus nubo nam nubo ipse patefacio corpus lex in quo nihil intersum de vis masculis admitto an emitto idem ille sexus resignavit hic denique volva sum propter quam et de alius scribo sum omnis masculinus adaperio volva sancio voco dominus quis verus sancio quam deus filius quis proprius volva adaperio quam qui claudo patefacio ceterum omnis nuptiae patefacio itaque magis patefacio sum quia magis sum claudo utique magis non virgo dico sum quam virgo saltus quidam mater ante quam nubo et quis ultra de hic retracto sum cos hic ratio apostolus non ex virgo sed ex mulier edo filius deus pronuntio anosco adaperio volva nuptial passio lego quidem apud ezechielis de vacca ille qui pario et non pario sed video ne tu iam nunc provideo spiritus sancio noto hic vox disceptatures super uterus maria ceterum non contra ille suus simplicitas pronuntio dubitative esaias dico concipio et pario


Caro facta est anima ut anima ostenderetur. Numquid ergo et caro anima facta est, ut caro manifestaretur? Si caro anima est, iam non anima est, sed caro. Si anima caro est, iam non caro est, sed anima. Ubi ergo caro, et ubi anima est, alterutrum facta est. Immo si neutrum sunt, dum alterutrum alterum flunt, certo perversissimum ut carnem nominantes animam intellegamus, et animam significantes carnem interpretemur. Omnia periclitabuntur aliter accipi quam sunt, et amittere quod sunt, dum aliter accipiuntur, si aliter quam sunt cognominantur. Fides nominum salus est proprietatum. Etiam cum demutantur qualitates, accipiunt vocabulorum possessiones. Verbi gratia argilla excocta testae vocabulum suscipit. Nec communicat cum vocabulo pristini generis, quia nec cum ipso genere. Proinde et anima Christi caro facta non potest non id esse quod facta est, et id non esse quod fuerit, aliud scilicet facta. Et quoniam proximum adhibuimus exemplum, plenius eo utemur. Certe enim testa ex argilla unum est corpus unumque vocabulum unius scilicet corporis. Nec potest testa dici et argilla; quia quod fuit, non est, quod autem non est, et non adhaeret. Et anima non adhaeret. Ergo et anima caro facta uniformis soliditas et singularitas tota est et indiscreta substantia. In Christo vero invenimus animam et carnem simplicibus et nudis vocabulis editas, id est animam animam et carnem carnem, nusquam animam carnem aut carnem animam, quando ita nominari debuissent, si ita fuissent, sed etiam sibi quamque substantiam divise pronuntiatas ab ipso, utique pro duarum qualitatum distinctione, seorsum animam et seorsum carnem. Quid anxia est, inquit, anima mea usque ad mortem? et, Panis, quem ego dedero pro salute mundi, caro mea est. Porro si anima caro fuisset, unum esset in Christo carnea anima aut caro animalis. At cum dividit species, carnem et animam, duo ostendit. Si duo, iam non unum; si non unum, iam nec anima carnalis nec caro animalis. Unum enim est anima caro, aut caro anima. Nisi et seorsum aliam gestabat animam praeter eam quae caro erat, et aliam circumferebat carnem praeter illam quae anima erat. Quodsi una caro et una anima, illa tristis usque ad mortem et illa panis pro mundi salute, salvus est numerus duarum substantiarum in suo genere distantium, excludens carneae animae unicam speciem.

carus facio sum anima ut anima ostendo numquid ergo et carus anima facio sum ut carus manifesto si carus anima sum iam non anima sum sed carus si anima carus sum iam non carus sum sed anima ubius ergo carus et ubi anima sum alteruter facio sum immo si neuter sum dum alteruter alter flunt certus perversissimum ut caro nomino anima intellego et anima significo caro interpretor omnis periclitor aliter accipio quam sum et amitto qui sum dum aliter accipio si aliter quam sum cognomino fides nomen salus sum proprietas etiam cum demutantur qualitas accipio vocabulum possessio verbum gratia argilla excoquo testa vocabulis suscipio neque communico cum vocabulum pristinus genus quia neque cum ipse genus proinde et anima christus carus facio non possum non is sum qui facio sum et is non sum qui sum alius scilicet facio et quoniam propior adhibeo exemplum plenus is uto certus enim testa ex argilla unus sum corpus unus vocabulis unus scilicet corpus neque possum testa dico et argilla quia qui sum non sum qui autem non sum et non adhaereo et anima non adhaereo ergo et anima carus facio uniformis soliditas et singularitas totus sum et indiscretus substantia in christus verus invenio anima et caro simplex et nudus vocabulis edo is sum anima anima et caro caro nusquam anima caro aut caro anima quando ita nominaris debeo si ita sum sed etiam sui quisque substantia divido pronuntiatas ab ipse utique pro duaris qualitas distinctio seorsus anima et seorsus caro quis anxius sum inquam anima meus usque ad mors et panis qui ego do pro salus mundus carus meus sum porro si anima carus sum unus sum in christus carnea anima aut carus animal at cum divido species caro et anima duo ostendo si duo iam non unus si non unus iam neque anima carnal neque carus animal unus enim sum anima carus aut carus anima nisus et seorsus alius gesto anima praeter is qui carus sum et alius circumfero caro praeter ille qui anima sum quodsi unus carus et unus anima ille tristis usque ad mors et ille panis pro mundus salus salvus sum numerus duaris substantiaris in suus genus disto excludo carneae anima unicus species


Licuit et Valentino ex privilegio haeretico carnem Christi spiritalem comminisci. Quidvis eam fingere potuit quisquis humanam credere noluit, quando, quod ad omnes dictum est, si humana non fuit nec ex homine, non video ex qua substantia ipse se Christus hominem et filium hominis pronuntiarit: Nunc autem vultis occidere hominem, veritatem ad vos locutum, et: Dominus est sabbati filius hominis. De ipso enim Essias: Homo in plaga, et sciens ferre imbecillitatem. Et Hieremias: Et homo est, et quis cognovit illum? Et Daniel: Et super nubes tanquam filius hominis. Etiam Paulus apostolus: Mediator dei et hominum homo Christus Iesus. Item Petrus in Actis Apostolorum: Iesum Nazarenum virum vobis a deo destinatum, utique hominem. Haec sola sufficere vice praescriptionis debuerunt ad testimonium carnis humanae et ex homine sumptae et non spiritalis, sicut nec animalis nec sidereae nec imaginariae, si sine studio et artifieio contentionis haereses esse potuissent. Nam ut penes quendam ex Valentini factiuncula legi, primo non putant terrenam et humanam Christo substantiam informatam, ne deterior angelis dominus deprehendatur, qui non terrenae carnis extiterunt, dehinc quod oporteret similem nostri carnem similiter nasci, non de spiritu, nec de deo, sed ex viri voluntate. Et cur non de corruptela, sed de incorruptela? Et quare non, sicut et illa resurrexit et in caelo resumpta est, ita et nostra par eius statim adsumitur? Aut cur illa par nostrae non aeque in terram dissoluta est? Talia et ethnici volutabant. Ergo dei filius in tantum humilitatis exhaustus? et, Si resurrexit in exemplum spei nostrae, cur nihil tale de nobis probatum est? Merito ethnici talia; sed merito et haeretici. Numquid enim inter illos distat, nisi quod ethnici non credendo credunt, at haeretici credendo non credunt? Legunt denique: Minorasti eum modico citra angelos, et negant inferiorem substantiam Christi, nec hominem se, sed vermem pronuntiantis, qui nec formam habuit nec speciem; sed forma eius ignobilis, despecta citra omnes homines, homo in plaga, et sciens ferre imbecillitatem. Agnoscunt hominem deo mixtum, et negant hominem. Mortuum credunt, et quod est mortuum ex incorruptela natum esse contendunt, quasi corruptela aliud sit a morte. Sed et nostra caro statim resurgere debebat. Exspecta. Nondum inimicos suos Christus oppressit, ut eum amicis de inimicis triumphet.

licet et valentino ex privilegium haeretico caro christus spirital comminisci quivis is fingo possum quisquis humanus credo nolo quando qui ad omnis dico sum si humanus non sum neque ex homo non video ex qui substantia ipse sui christus homo et filius homo pronuntio nunc autem volo occaedes homo veritas ad tu loquor et dominus sum sabbatum filius homo de ipse enim essias homo in plaga et scio fero imbecillitas et hieremias et homo sum et quis cognosco ille et daniel et super nubes tamquam filius homo etiam paulus apostolus mediator deus et homo homo christus iesus item petrus in acte apostolus iesus nazarenus vir tu ab deus destino utique homo hic solus sufficio vicus praescriptio debeo ad testimonium caro humanus et ex homo sumo et non spirital sicut neque animal neque sidereus neque imaginarius si sine studium et artifieio contentio haeresis sum possum nam ut penis quidam ex valentini factiuncula lego primus non puto terrenus et humanus christus substantia informatam ne deterior angelus dominus deprehendo qui non terrenus caro exsto dehinc qui oportet similis noster caro similis nascor non de spiritus neque de deus sed ex vir voluntas et cur non de corruptela sed de incorruptela et quare non sicut et ille resurgo et in caelum resumo sum ita et noster par is statim adsumo aut cur ille par noster non aequus in terra dissolvo sum talis et ethnicus volutabant ergo deus filius in tantus humilitas exhaurio et si resurgo in exemplum spes noster cur nihil talis de nos probo sum mereo ethnicus talis sed mereo et haeretici numquid enim inter ille disto nisi qui ethnicus non credo credo at haeretici credo non credo lego denique minoro is modicus citer angelus et nego inferus substantia christus neque homo sui sed vermis pronuntio qui neque forma habeo neque species sed forma is ignobilis despicio citer omnis homo homo in plaga et scio fero imbecillitas agnosco homo deus misceo et nego homo mortuus credo et qui sum mortuus ex incorruptela natus sum contendo quasi corruptela alius sum ab mors sed et noster carus statim resurgo debeo exspecto nondum inimicus suus christus opprimo ut is amicus de inimicus triumpho


Quid est ergo, Non ex sanguine nec ex voluntate carnis nec ex voluntate viri, sed ex deo natus est? Hoc quidem capitulo ego potius utar cum aduleratores eius obduxero. Sic enim scriptum esse contendunt: Nem ex sanguine nec ex carnis voluntate nec ex viri, sed ex deo nati sunt, quasi supra dictos credentes in nomine eius designet, ut ostendat esse semen illud arcanum electorum et spiritalium, quod sibi imbuunt. Quomodo autem ita erit, cum omnes, qui credunt in nomine domini, pro communi lege generis humani ex sanguine et ex carnis et ex viri voluntate nascantur, etiam Valentinus ipse? Adeo singulariter, ut de domino, scriptum est: Et ex deo natus est. Merito, quia verbum dei, et cum verbo dei spiritus, et in spiritu dei virtus, et quicquid dei est Christus. Qua caro autem, non ex sanguine nec ex carnis et viri voluntate, quia ex dei voluntate verbum caro factum est. Ad carnem enim, non ad verbum, pertinet negatio formalis nostrae nativitatis, quia caro sic habebat nasci, non verbum. Negans autem ex carnis quoque voluntate natum cur non negavit etiam ex substantia carnis? Neque enim quia ex sanguine negavit, substantiam carnis renuit, sed materiam seminis, quam constat sanguinis esse calorem, ut despumatione mutatum in coagulum sanguinis feminae. Nam ex coagulo in caseo vis est substantiae quam medicando constringit, id est lactis. Intellegimus ergo ex concubitu nativitatem domini negatam, quod sapit voluntas viri et carnis, non ex vulvae participatione. Et quid utique tam exaggeranter inculcavit non ex sanguine nec ex carnis voluntate aut viri natum nisi quia ea erat caro quam ex concubitu natam nemo dubitaret? Negans porro ex concubitu non negavit ex carne, immo confirmavit ex carne, quia non proinde negavit ex carne sicut ex concubitu negavit. Oro vos, si dei spiritus non de vulva carnem participaturus descendit in vulvam, cur descendit in vulvam? Potuit enim extra eam fieri caro spiritalis; simplicius multo quam intra vulvam fieret extra vulvam. Sine causa ea se intulit unde nihil extulit. Sed non sine causa descendit in vulvam. Ergo ex illa accepit, quia si non ex illa accepit, sine causa in illam descendit, maxime eius qualitatis caro futurus quae non erat vulvae, id est spiritalis.

quis sum ergo non ex sanguis neque ex voluntas caro neque ex voluntas vir sed ex deus nascor sum hic quidem capitulum ego potis uto cum adulerator is obduco sic enim scribo sum contendo no ex sanguis neque ex caro voluntas neque ex vir sed ex deus nascor sum quasi supra dico credo in nomen is designo ut ostendo sum semen ille arcanus elector et spiritalis qui sui imbuo quomodo autem ita sum cum omnis qui credo in nomen dominus pro communis lex genus humanus ex sanguis et ex caro et ex vir voluntas nasco etiam valentinus ipse adeo singularis ut de dominus scribo sum et ex deus nascor sum mereo quia verbum deus et cum verbum deus spiritus et in spiritus deus virtus et quisquis deus sum christus qui carus autem non ex sanguis neque ex caro et vir voluntas quia ex deus voluntas verbum carus facio sum ad caro enim non ad verbum pertineo negatio formal noster nativitas quia carus sic habeo nascor non verbum nego autem ex caro quoque voluntas natus cur non nego etiam ex substantia caro neque enim quia ex sanguis nego substantia caro renuo sed materia semen quam consto sanguis sum calor ut despumatio muto in coagulis sanguis femina nam ex coagulo in caseus volo sum substantia quam medicando constringo is sum lac intellego ergo ex concubo nativitas dominus nego qui sapio voluntas vir et caro non ex volva participatio et quis utique tam exaggeranter inculcavit non ex sanguis neque ex caro voluntas aut vir natus nisi quia is sum carus quam ex concubo nata nemo dubito nego porro ex concubo non nego ex carnis immo confirmo ex carnis quia non proinde nego ex carnis sicut ex concubo nego oro tu si deus spiritus non de volva caro participaturus descendo in volva cur descendo in volva possum enim extra is fio carus spirital simplicius multus quam intra volva fio extra volva sinis causa is sui infero unde nihil effero sed non sine causa descendo in volva ergo ex ille accipio quia si non ex ille accipio sine causa in ille descendo magnus is qualitas carus sum qui non sum volva is sum spirital


Sed quotiens de nativitate contenditur, omnes, qui respuunt eam ut praeiudicantem de carnis in Christo veritate, ipsum deum volunt negare esse natum, quia dixerit: Quae mihi mater, et qui mihi fratres? Audiat igitur et Apelles quid iam responsum sit a nobis Marcioni eo libello que evangelium ipsius provocavimus, considerandam scilicet materiam pronuntialionis istius. Primo quidem nunquam quisquam annuntiasset illi matrem et fratres eius foris stantes qui non certus esset et habere illum matrem et fratres et ipsos esse quos tunc nuntiabat, vel retro cognitos vel tunc ibidem compertos; licet propterea abstulerint haereses ista de evangelio, quod et creditum patrem eius Ioseph fabrum et matrem Mariam et fratres et sorores eius optime notos sibi esse dicebant qui mirabantur doctrinam eius. Sed temptandi gratia nuntiaverant ei matrem et fratres, quos non habebat. Hoc quidem scriptura non dicit, alias non tacens cum quid temptationis gratia factum est erga cum. Ecce, inquit, surrexit legis doctor temptans eum. Et alibi, Et accesserunt ad eum pharisaei temptantes eum. Quod nemo prohibebat hic quoque significari temptandi gratia factum. Non recipio quod extra scripturam de tuo infers. Dehinc materia temptationis debet subesse. Quid temptandum putaverint in illo? utique natusne esset an non? Si enim hoc negavit responsio eius, hoc captavit nuntiatio temptatoris. Sed nulla temptatio, tendens ad agnitionem eius de quo dubitando temptat, ita subito procedit, ut non ante praecedat quaestio quae dubitationem inferens cogat temptationem. Porro si nusquam de nativitate Christi volutatum est, quid tu argumentaris voluisse illos per temptationem sciscitari quod nunquam produxerunt in quaestionem? Eo adicimus etiam, si temptandus esset de nativitate, non utique hoc modo temptaretur, earum personarum annuntiatione quae poterant etiam nato Christo non fuisse. Omnes nascimur, et tamen non omnes aut fratres habemus aut matrem. Adhuc potest et patrem magis habere quam matrem, et avunculos magis quam fratras. Adeo non competit temptatio nativitatis, quam licebat et sine matris lot sine fratrum nominatione constare. Facilius plane est ut certi illum ut matrem et fratres habere divinitatem potius temptaverint cius quam nativitatem, an intas agens sciret quid foris esset, mendacio petitus praesentiae annuntiatas eorum, qui in praesentia non erant. Nisi quod sic vacuisset temptationis ingenium. Poterat enim evenire, ut quos illi nuntiabunt foris stare, ille cos sciret abrentes esse, vel valetudinis vel negotii vel peregrinationis notae iam necessitate. Nemo temptat eo modo quo sciat posse se ruborem temptationis referre. Nulla igitur materia temptationis competente liberatur simplicitas nuntiationis, quod vere mater et fratres eius super venissent. Sed quae ratio responsi matrem et fratres ad praesens negantis discat etiam Apelles. Fratres domini non crediderant in illum, sicut evangelio ante Marcionem edito continetur. Mater aeque non demonstratur adhaesisse illi, cum Marthae et Mariae aliae in commercio eius frequententur. Hoc denique in loco apparet incredulitas corum: cum Iesus doceret viam vitae, cum dei regnum praedicaret, cum languoribus et vitiis medendis operaretur, extraneis defixis in illum tam proximi aberant. Denique superveniunt et foris subsistunt, nec introsunt, non computantes scilicet quid intus ageretur, nec sustinent saltem, quasi necessarius aliquid afferrent co quod ille cum maxime agebat, sed amplius interpellant et a tanto opere revocatum volunt. Oro te, Apelle, vel tu, Marcion, si forte tabula ludens vel de histrionibus aut aurigis contendeus tali nuntio avocareris, nonne dixisses: Quae mihi mater, aut qui fratres? Deum praedicans et probans Christus, legem et prophetas adimplens, tanti retro aevi caliginem dispargens, indigue usus est hoc dicto ad percutiendam incredulitatem foris stantium vel ad excutiendam importunitatem ab opere revocantium? Ceterum ad negandam nativitatem alius fuisset ei locus et tempus et ordo sermonis, non eius qui posset pronuntiari etiam ab eo cui et mater esset et fratres. Cum indignatio parentes negat, non negat, sed obiurgat. Denique potiores fecit alios, et meritum praelationis ostendens, audientiam scilicet verbi, demonstrat qua condicione negaverit matrem et fratres. Qua enim alios sibi adoptavit qui ei adhaerebant, ea abnegavit illos qui ab eo adsistebant. Solet etiam adimplere Christus quod alios docet. Quale ergo erat si docens non tanti facere matrem aut patrem aut fratres quanti dei verbum ipse dei verbum annuntiata matre et fraternitate desereret? Negavit itaque parentes quomodo docuit negandos pro dei opere. Sed et alias figura est synagogae in matre abiuncta et Indaeorum in fratribus incredulis. Foris erat in illis IsraÃ«l, discipuli autem novi intus audientes et credentes cohaerentes Christo ecclesiam deliniabant, quam potiorem matrem et digniorem fraternitatem recusato carnali genere nuncupavit. Eodem sensu denique et illi exclamationi respondit, non matris uterum et ubera negans, sed feliciores designans qui verbum dei audiunt.

sed quotiens de nativitas contendo omnis qui respuo is ut praeiudicantem de caro in christus veritas ipse deus volo nego sum natus quia dico qui ego mater et qui ego frater audio igitur et apello quis iam responsum sum ab nos marcio is libellus que evangelium ipse provoco considero scilicet materia pronuntialio iste primus quidem numquam quisquam annuntiasset ille mater et frater is foris sto qui non certus sum et habeo ille mater et frater et ipse sum qui tunc nuntio vel retro cognosco vel tunc ibidem comperio licet propterea aufero haeresis iste de evangelium qui et credo pater is ioseph faber et mater maria et frater et soror is optume nosco sui sum dico qui miro doctrina is sed tento gratia nuntio is mater et frater qui non habeo hic quidem scribo non dico alius non taceo cum quis temptatio gratia facio sum erga cum ecce inquam surgo lex doctor tempto is et alibi et accedo ad is pharisaei tento is qui nemo prohibeo hic quoque significo tento gratia facio non recipio qui extra scribo de tuus infero dehinc materia temptatio debeo subsum quis tento puto in ille utique natusne sum an non si enim hic nego responsio is hic capto nuntiatio temptator sed nullus temptatio tendo ad agnitio is de quo dubito tento ita subeo procedo ut non ante praecedo quaestio qui dubitatio infero cogo temptatio porro si nusquam de nativitas christus volutas sum quis tu argumentaris volo ille per temptatio sciscitor qui numquam produco in quaestio eos adicio etiam si temptandus sum de nativitas non utique hic modo tento is personaris annuntiatio qui possum etiam natus christus non sum omnis nasco et tamen non omnis aut frater habeo aut mater adhuc possum et pater magis habeo quam mater et avunculos magis quam fratras adeo non competo temptatio nativitas quam licet et sine mater lot sine frater nominatio constaris facilis planus sum ut certus ille ut mater et frater habeo divinitas potis tento cius quam nativitas an intas ago scio quis foris sum mendacium peto praesentia annuntiatas is qui in praesens non sum nisus qui sic vacuisset temptatio ingenium possum enim evenio ut qui ille nuntio foris sto ille cos scio abrentes sum vel valetudo vel negotium vel peregrinatio nosco iam necessitas nemo tento is modo quo scio possum sui rubor temptatio refero nullus igitur materia temptatio competo libero simplicitas nuntiatio qui verus mater et frater is super venio sed qui ratio respondeo mater et frater ad praesens nego disco etiam apello frater dominus non credo in ille sicut evangelium ante marcio edo contineo mater aequus non demonstro adhaereo ille cum marthae et maria alius in commercium is frequento hic denique in locus appareo incredulitas corum cum iesus doceo via vita cum deus regnum praedico cum languor et vitium medeor opero extraneus defigo in ille tam propior absum denique supervenio et foris subsisto neque introsunt non computantes scilicet quis intus ago neque sustineo saltem quasi necessarius aliquis affero co qui ille cum magnus ago sed amplus interpello et ab tantus opus revoco volo oro tu apelles vel tu marcion si fors tabula ludo vel de histrio aut auriga contendeus talis nuntio avoco nonne dico qui ego mater aut qui frater deus praedico et probo christus lex et propheta adimplens tantus retro aevum caligo dispargens indigue utor sum hic dico ad percutiendam incredulitas foris sto vel ad excutio importunitas ab opus revocantium ceterum ad nego nativitas alius sum is locus et tempus et ordo sermo non is qui possum pronuntiaris etiam ab is qui et mater sum et frater cos indignatio parens nego non nego sed objurgo denique potis facio alius et mereo praelatio ostendo audientia scilicet verbum demonstro qui condicio nego mater et frater qui enim alius sui adopto qui is adhaereo is abnego ille qui ab is assisto soleo etiam adimpleo christus qui alius doceo qual ergo sum si doceo non tantus facio mater aut pater aut frater quantus deus verbum ipse deus verbum annuntiata mater et fraternitas desero nego itaque parens quomodo doceo negandos pro deus opus sed et alius figuro sum synagoga in mater abiuncta et indaeorum in frater incredulus foris sum in ille israa l discipulis autem nosco intus audio et credo cohaereo christus ecclesia deliniabant quam potis mater et dignus fraternitas recuso carnal genus nuncupo eos sentio denique et ille exclamatio respondeo non mater uterus et uber nego sed felix designo qui verbum deus audio


Sed aliam argumentationem, eorum convenimus, exigentes cur animalem carnem subeundo Christus animam carnalem videatur habuisse. Deus enim, inquiunt, gestivit animam visibilem hominibus exhibere, faciendo eam corpus, quae retro invisibilis extiterit, natura nihil, nec semetipsam, videns prae impedimento carnis huius, ut etiam disceptaretur nata anima an non. Itaque animam corpus effectam in Christo, ut eam et nascentem et morientem, et quod sit amplius, resurgentem videremus. Et hoc autem quale erat ut per carnem demonstraretur anima sibi aut nobis, quae per carnem non poterat agnosci, ut sic ostenderetur, dum id fit cui latebat, id est caro? Tenebras videlicet accepit ut lucere posset. Denique ad hoc prius retractemus an isto modo ostendenda fuerit anima, dehinc an in totum invisibilem eam retro allegent, utrum quasi incorporalem, an etiam habentem aliquod genus corporis proprii. Et tamen cum invisibilem dicant, corporalem eam constituunt, habentem quod invisibile sit. Nihil enim habens invisibile quomodo potest invisibilis dici? Sed ne esse quidem potest nisi habens per quod sit. Cum autem sit, habeat necesse est aliquid per quod est. Si habet aliquid per quod est, hoc erit corpus eius. Omne quod est, corpus est sui generis. Nihil est incorporale nisi quod non est. Habente igitur anima invisibile corpus, qui visibilem eam facere susceperat utique dignius id eius visibile fecisset quod invisibile habebatur, quia nec hic mendacium aut infirmitas deo competit; mendacium, si aliud animam quam quod erat demonstravit, infirmitas, si id quod erat demonstrare non valuit. Nemo ostendere volens hominem cassidem aut personam ei inducit. Hoc autem factum est animae, si in carne conversa alienam induit superficiem. Sed et si incorporalis anima deputetur, ut aliqua vi rationis occulta sit quidem anima, corpus tamen non sit, quicquid est anima, proinde impossibile deo non erat, et proposito eius congruentius competebat, nova aliqua corporis specie eam demonstrare quam ista communi omnium, alterius iam notitiae, ne sine causa visibilem ex invisibili facere gestisset animam, istis scilicet quaestionibus opportunam, per carnis in illam humanae defensionem. Sed non poterat Christus inter homines nisi homo videri. Redde igitur Christo fidem suam, ut qui homo voluerit incedere, animam quoque humanae condicionis ostenderit, non faciens eam carneam, sed induens eam carne.

sed alius argumentatio is convenio exigo cur animal caro subeo christus anima carnal video habeo deus enim inquam gestivit anima visibilis homo exhibeo facio is corpus qui retro invisibilis extiterit natura nihil neque semetipsam video prae impedimentum caro hic ut etiam discepto nata anima an non itaque anima corpus efficio in christus ut is et nascor et morior et qui sum amplus resurgo video et hic autem qualis sum ut per caro demonstro anima sui aut nos qui per caro non possum agnosco ut sic ostendo dum is fio qui lateo is sum carus tenebrae videlicet accipio ut luceo possum denique ad hic prior retracto an iste modo ostendo sum anima dehinc an in totus invisibilis is retro allego utrum quasi incorporal an etiam habeo aliqui genus corpus proprius et tamen cum invisibilis dico corporal is constituo habeo qui invisibilis sum nihil enim habeo invisibilis quomodo possum invisibilis dico sed ne sum quidem possum nisi habeo per qui sum cos autem sum habeo necesse sum aliquis per qui sum si habeo aliquis per qui sum hic sum corpus is omnis qui sum corpus sum suus genus nihil sum incorporal nisi qui non sum habeo igitur anima invisibilis corpus qui visibilis is facio suscipio utique dignus is is visibilis facio qui invisibilis habeo quia neque hic mendacium aut infirmitas deus competo mendacium si alius anima quam qui sum demonstro infirmitas si is qui sum demonstro non valeo nemo ostendo volo homo cassis aut persona is induco hic autem facio sum anima si in carnis converro alienus induo superficies sed et si incorporal anima deputo ut aliqui vis ratio occulo sum quidem anima corpus tamen non sum quisquis sum anima proinde impossibilis deus non sum et propono is congruo competo novo aliqui corpus species is demonstro quam iste communis omnis alter iam notitia ne sine causa visibilis ex invisibilis facio gestisset anima iste scilicet quaestio opportunus per caro in ille humanus defensio sed non possum christus inter homo nisi homo video reddo igitur christus fides suus ut qui homo volo incedo anima quoque humanus condicio ostendo non facio is carneam sed induo is carnis


Solis istis capitulis, quibus maxime instructi sibi videntur Marcion et Apelles, secundum veritatem integri et incorrupti evangelii interpretatis satis esse debuerat ad probationem carnis humanae in Christo per defensionem nativitatis. Sed quoniam et isti Apelleiaci carnis ignomisiam praetendunt maxime, quam volunt ab igneo illo praeside mali sollicitatis animabus adstructam et idcirco indignam Christo, et idcirco de sideribus illi substantiam competisse, debeo eos de sua paratura repercutere. Angelum quendam inclitum nominant qui mundum hunc instituerit et instituto eo paenitentiam admiserit. Et hoc suo loco tractavimus. Nam est nobis et ad illos libellus, an qui spiritum et voluntatem et virtutem Christi habuerit ad ea opera, dignum aliquid paenitentia fecerit, cum angelum etiam de figura erraticae ovis interpretantur. Teste igitur paenitentia institutoris sui peccatum erit mundus, siquidem omnis paenitentia confessio est delicti, quia locum non hehet nisi in delicto. Si mundus delictum est, qua corpus et membra delictum erit perinde et caelum et caelestia et quicquid inde conceptum prolatumque est. Et mala arbor malos fructus edat necesse est. Caro igitur Christi de caelestibus structa de peccati constat elementis, peccatrix de peccatorio censu, et pars iam erit eius substantiae, id est nostrae, quam ut peccatricem Christo dedignantur inducere. Ita si nihil de ignominia interest, aut aliquam purioris notae materiam excogitent Christo quibus displicet nostra, aut eandem agnoscant qua etiam caelestis melior esse non potuit. Legimus plane, Primus homo de terrae limo, secundus homo de caelo. Non tamen ad materiae differentiam spectat, sed tantum terrenae retro substantiae carnis primi hominis, id est Adae, caelestem de spiritu substantiam opponit secundi hominis, id est Christi. Et adeo ad spiritum, non ad carnem caelestem hominem refert, ut quos ei comparat constet in hac carne terrena caelestes fieri, spiritu scilicet. Quodsi secundum carnem quoque caelestis Christus, non compararentur illi non secundum carnem caelestes. Si ergo qui fiunt caelestes, qualis et Christus, terrenam carnis substantiam gestant, hinc quoque confirmatur ipsum etiam Christum in carne terrena fuisse caelestem, sicut ii sunt qui ei adaequantur.

soli iste capitulis qui magnus instruo sui video marcion et apello secundus veritas integer et incorruptus evangelium interpretas satis sum debeo ad probatio caro humanus in christus per defensio nativitas sed quoniam et iste apelleiaci caro ignomisiam praetendo magnus quam volo ab igneus ille praeses malus sollicitas animabus adstructam et idcirco indignus christus et idcirco de sidus ille substantia competo debeo is de suus paratura repercutere angelis quidam inclutus nomino qui mundus hic instituo et instituo is paenitentia admitto et hic suus locus tracto nam sum nos et ad ille libellus an qui spiritus et voluntas et virtus christus habeo ad is opus dignus aliquis paenitentia facio cum angelus etiam de figuro erraticus ovum interpretor testis igitur paenitentia institutor suus peccatum sum mundus siquidem omnis paenitentia confessio sum delictum quia locus non hehet nisi in delinquo si mundus delinquo sum qui corpus et membrum delinquo sum perinde et caelum et caelestis et quisquis inde concipio prolatumque sum et malus arbor malus fructus edo necesse sum carus igitur christus de caelestis struo de pecco consto elementum peccatrix de peccatorio census et pars iam sum is substantia is sum noster quam ut peccatrix christus dedigno induco ita si nihil de ignominia intersum aut aliqui purioris nosco materia excogitent christus qui displiceo noster aut idem agnosco qui etiam caelestis bonus sum non possum lego planus primus homo de terra limus secundus homo de caelum non tamen ad materia differentia specto sed tantus terrenus retro substantia caro primus homo is sum adae caelestis de spiritus substantia oppono secundus homo is sum christus et adeo ad spiritus non ad caro caelestis homo refero ut qui is comparo consto in hic carnis terrenus caelestis fio spiritus scilicet quodsi secundus caro quoque caelestis christus non comparo ille non secundus caro caelestis si ergo qui fio caelestis qualis et christus terrenus caro substantia gesto hinc quoque confirmo ipse etiam christus in carnis terrenus sum caelestis sicut is sum qui is adaequantur


Quod enim Esaias iaculatur in suggillatione haereticorum ipsorum, et inprimis, Vae qui faciunt dulce amarum et tenebras lucem, istos scilicet notat qui nec vocabula ista in luce proprietatum suarum conservant, ut anima non alia sit quam quae vocatur, et caro non alia quam quae videtur, et deus non alius quam qui praedicatur. Ideo etiam Marcionem prospiciens, Ego sum, inquit, deus, et alius absque me non est. Et cum alias id ipsum eodem modo dicit, Ante me deus non fuit, nescio quas illas Valentinianorum Aconum genealogias pulsat. Et, Non ex sanguine neque ex carnis et viri voluntate, sed ex deo natus est, Hebioni respondit. Aeque, Etiamsi angelus de caelis aliter evangelizaverit vobis quam nos, anathema sit, ad energema Apelleiacae virginis Philumenes filium dirigit. Certe qui negat Christum in carne venisse, hic antichristus est. Nudam et absolutam et simplici nomine naturae suae pronuntians carnem omnes disceptatores eius ferit. Sicut et definiens ipsum quoque Christum unum multiformis Christi argumentatores quatit, qui alium faciunt Christum, alium Iesum, alium elapsum de mediis turbis, alium detentum, alium in secessu montis in ambitu nubis sub tribus arbitris clarum, alium ceteris passivum, ignobilem, alium magnanimum, alium vero trepidantem, novissime alium passum, alium resuscitatum, per quod suam quoque in alia carne resurrectionem adseverant. Sed bene quod idem veniet de caelis qui est passus, idem omnibus apparebit qui est resuscitatus. Et videbunt et agnoscent qui eum confixerunt, utique ipsam carnem in quam saevierunt, sine qua nec ipse esse poterit nec agnosci: ut et illi erubescant qui adfirmant carnem in caelis vacuam sensu ut vaginam exempto Christo sedere, aut qui carnem et animam tantundem, aut tantummodo animam, carnem vero non iam.

qui enim esaias jaculor in suggillatio haereticorum ipse et imprimis vae qui facio dulcis amaris et tenebrae lux iste scilicet noto qui neque vocabulum iste in lux proprietas suus conservo ut anima non alius sum quam qui voco et carus non alius quam qui video et deus non alius quam qui praedico ideo etiam marcio prospicio ego sum inquam deus et alius absque ego non sum et cum alius is ipse idem modo dico ante ego deus non sum nescio qui ille valentinianorum aconum genealogia pulso et non ex sanguis neque ex caro et vir voluntas sed ex deus nascor sum hebio respondeo aequus etiamsi angelus de caelis aliter evangelizo tu quam nos anathema sum ad energema apelleiacae virgo philumenes filius dirigo certus qui nego christus in carnis venio hic antichristus sum nudus et absolvo et simplex nomen natura suus pronuntio caro omnis disceptator is ferio sicut et definio ipse quoque christus unus multiformis christus argumentator quatio qui alius facio christus alius iesus alius elabor de medius turba alius detendo alius in secedo mons in ambitus nubo sub tres arbiter clarus alius ceterus passivus ignobilis alius magnanimus alius verus trepido novus alius patior alius resuscitas per qui suus quoque in alius carnis resurrectio assero sed bene qui idem venio de caelis qui sum patior idem omnis appareo qui sum resuscitatus et video et agnosco qui is configo utique ipse caro in quam saevio sine qui neque ipse sum possum neque agnosco ut et ille erubesco qui adfirmo caro in caelis vacuus sentio ut vagina eximo christus sedeo aut qui caro et anima tantus aut tantummodo anima caro verus non iam


Nunc ut simplicius respondeamus, non competebat ex semine humano dei filium nasci, 'ne, si totus esset filius hominis, non esset et dei filius, nihilque haberet amplios Salomone, et amplius Iona; aut de Hebionis opinione credendus erat. Ergo iam dei Ãllius ex patris dei semine, id est spiritu, ut esset et hominis illius, caro ei sola competebat ex hominis carne sumenda sine viri semine. Vacabat enim semen viri apud habentem dei semen. Itaque sicut nondum natus ex virgine patrem deum habere potuit sine homine matre, aeque cum de virgime nasceretur, potuit matrem habere hominem sine homine patre. Sic denique homo cum deo, dum caro hominis cum spiritu dei; caro sine semine ex homine, spiritus cum semine ex deo. Igitur si fuit dispositio rationis super filium dei ex virgine proferendum, cur non ex virgine acceperit corpus, quod de virgine protulit? Quia aliud est quod a deo sumpsit, quoniam, inquiunt, verbum caro factum est. Vox ista quid caro factum sit coutestatur, nec tamen periclitatur quasi statim aliud sit factum caro, et non verbum. Si ex carne factum est verbum caro, aut si ex "semine ipso factum est, "scriptura dicat. Cum scriptura non "dicat nisi quod sit factum, non et unde sit factum, ergo ex alio, non ex semetipso suggerit factum. Si non ex semetipso, sed ex alio, iam hinc tracta ex quo magis credere congruat carnem factum verbum, nisi ex carne, in qua et factum est, vel quia ipse dominus sententialiter et definitive pronuntiavit, Quod in carne natum est, caro est, quia ex carne natum est. Sed si de homine tantummodo dixit, non et de semetipso, plane nega hominem Christum, et ila defende non et in ipsum competisse. Atquin subicit: Et quod de spiritu natum est, spiritus est, quia deus spiritus est, et de deo natus est. Hoc utique vel eo magis in ipsum tendit, si et in credentes eius. Si ergo et hoc ad ipsum, cur non et illud supra? Neque enim dividere potes hoc ad ipsum, illud supra ad ceteros homines, qui utramque substantiam Christi et carnis et spiritus non negas. Ceterum si tam carnem habuit quam spiritum, cum de duarum substantiarum conditione pronuntiat quas et ipse gestat, non potest videri de spiritu quidem suo, de carne vero non sua determinasse. Ita cum ipse sit de spiritu dei et spirtus deus est, ex deo natus ipse est et ex carne hominis, homo in carne generatus.

nunc ut simplicius respondeo non competo ex semen humanus deus filius nascor ne si totus sum filius homo non sum et deus filius nihil habeo amplios salomon et amplus ionas aut de hebio opinio credo sum ergo iam deus a llius ex pater deus semen is sum spiritus ut sum et homo ille carus is solus competo ex homo carnis sumo sine vir semen vaco enim semen vir apud habeo deus semen itaque sicut nondum nascor ex virgo pater deus habeo possum sine homo mater aequus cum de virgime nascor possum mater habeo homo sine homo pater sic denique homo cum deus dum carus homo cum spiritus deus carus sine semen ex homo spiritus cum semen ex deus igitur si sum dispositio ratio super filius deus ex virgo profero cur non ex virgo accipio corpus qui de virgo profero quia alius sum qui ab deus sumo quoniam inquam verbum carus facio sum vox iste quis carus facio sum coutestatur neque tamen periclitor quasi statim alius sum facio carus et non verbum si ex carnis facio sum verbum carus aut si ex semen ipse facio sum scribo dico cos scribo non dico nisi qui sum facio non et unde sum facio ergo ex alius non ex semetipso suggero facio si non ex semetipso sed ex alius iam hinc traho ex quo magis credo congruo caro facio verbum nisi ex carnis in qui et facio sum vel quia ipse dominus sententialiter et definitive pronuntio qui in carnis natus sum carus sum quia ex carnis natus sum sed si de homo tantummodo dico non et de semetipso planus nego homo christus et ila defendo non et in ipse competo atqui subicio et qui de spiritus natus sum spiritus sum quia deus spiritus sum et de deus nascor sum hic utique vel is magis in ipse tendo si et in credo is si ergo et hic ad ipse cur non et ille supra neque enim divido possum hic ad ipse ille supra ad ceterus homo qui uter substantia christus et caro et spiritus non nego ceterum si tam caro habeo quam spiritus cum de duaris substantiaris conditio pronuntio qui et ipse gesto non possum video de spiritus quidem suus de carnis verus non suus determinasse ita cum ipse sum de spiritus deus et spirtus deus sum ex deus nascor ipse sum et ex carnis homo homo in carnis genero


Qui fidem resurrectionis ante istos Sadducaeorum propinquos sine controversia moratam ita student inquietare, ut eam spem negent etiam ad carnem pertinere, merito Christi quoque carnem quaestionibus distrahunt, tamquam aut nullam omnino aut quoquo modo aliam praeter humanam, ne, si humanam constiterit fuisse, praeiudicatum sit adversus illos eam resurgere omni modo, quae in Christo resurrexerit. Igitur unde illi destruunt carnis vota, inde nobis erunt praestruenda. Examinemus corporalem substantiam domini; de spiritali enim certum est. Caro quaeritur. Veritas et qualitas eius retractatur: an fuerit, et unde, et cuiusmodi fuerit. Renuntiatio eius dabit legem nostrae resurrectioni. Marcion, ut carnem Christi negaret, negavit etiam nativitatem, aut ut nativitatem negaret, negavit et carnem, scilicet ne invicem sibi testimonium responderent nativitas et caro, quia nec nativitas sine carne nec caro sine nativitate; quasi non eadem licentia haeretica et ipse potuisset aut admissa carne nativitatem negare, ut Apelles discipulus et postea desertor ipsius, aut et carnem et nativitatem confessus aliter illas interpretari, ut condiscipulus et condesertor eius Valentinus. Sed et qui carnem Christi putativam introduxit, aeque potuit nativitatem quoque phantasma confingere, ut et conceptus et praegnatus et partus virginis et ipsius exinde infantis ordo τῷ δοκεῖν haberentur. Eosdem oculos eosdemque sensus fefellissent quos carnis opinio elusit.

qui fides resurrectio ante iste sadducaei propinquus sine controversia moror ita studeo inquietaris ut is spes nego etiam ad caro pertineo mereo christus quoque caro quaestio distraho tamquam aut nullus omnino aut quisquis modo alius praeter humanus ne si humanus consto sum praejudico sum adverro ille is resurgo omnis modo qui in christus resurgo igitur unde ille destruo caro veto inde nos sum praestruenda examinemus corporal substantia dominus de spirital enim certus sum carus quaero vereor et qualitas is retracto an sum et unde et cuiusmodi sum renuntiatio is do lex noster resurrectio marcion ut caro christus nego nego etiam nativitas aut ut nativitas nego nego et caro scilicet ne invicem sui testimonium respondeo nativitas et carus quia neque nativitas sine carnis neque carus sine nativitas quasi non idem licentia haeretica et ipse possum aut admitto carnis nativitas nego ut apello discipulus et postea desertor ipse aut et caro et nativitas confiteor aliter ille interpretaris ut condiscipulus et condesertor is valentinus sed et qui caro christus putativam introduco aequus possum nativitas quoque phantasma confingo ut et concipio et praegnatus et pario virgo et ipse exinde infer ordo habeo eos oculus idem sensus fallo qui caro opinio eludo


Convertor ad alios aeque sibi prudentes, qui carnem Christi animalem affirmant, quod anima caro sit facta, ergo et caro anima, et sicut caro animalis, ita et anima carnalis. Et hic itaque causas requiro. Si, ut animam salvam faceret, in semetipso suscepit animam Christus, quia salva non esset nisi per ipsum, dum in ipso, non video cur eam carnem fecerit animalem induendo carnem, quasi aliter animam salvam facere non posset, nisi carnem factam. Cum enim nostras animas non tantum non carneas, sed etiam a carne disiunctas salvas praestet, quanto magis illum, quam ipse suscepit, etiam non carneam redigere potuit in salutem? Item cum praesumant non carnis, sed animae nostrae solius liberandae causa processisse Christum, primo quam absurdum est ut animam solam liberaturus id genus corporis eam fecerit quod non erat liberaturus? Deinde si animas nostras per illam, quam gestavit, liberare susceperat, illam quoque, quam gestavit, nostram gestasse debuerat, id est nostrae formae, cuiuscunque formae est in occulto anima nostra, non tamen carneae. Ceterum non nostram animam liberavit, si carneam habuit; nostra enim carnea non est. Porro si non nostram liberavit, quia carneam liberavit, nihil ad nos, quia non nostram liberavit. Sed nec liberanda erat, quae non erat nostra, ut scilicet carnea. Non enim periclitabatur, si non erat nostra, id est non carnea, Sed liberatam constat illam. Ergo non fuit carnea, et fuit nostra, si ea fuit quae liberaretur, quoniam periclitabatur. Iam ergo si anima non fuit carnalis in Christo, nec caro potest animalis fuisse.

converto ad alius aequus sui prudens qui caro christus animal affirmo qui anima carus sum facio ergo et carus anima et sicut carus animal ita et anima carnal et hic itaque causa requiro si ut anima salvus facio in semetipso suscipio anima christus quia salvo non sum nisi per ipse dum in ipse non video cur is caro facio animal induo caro quasi aliter anima salvus facio non possum nisi caro facio cos enim noster anima non tantus non carneas sed etiam ab carnis disjungo salvo praesto quantus magis ille quam ipse suscipio etiam non carneam redigo possum in salus item cum praesumo non caro sed anima noster solus libero causa procedo christus primus quam absurdus sum ut anima solus libero is genus corpus is facio qui non sum libero deinde si anima noster per ille quam gesto liberaris suscipio ille quoque quam gesto noster gesto debeo is sum noster forma quicumque forma sum in occulo anima noster non tamen carneae ceterum non noster anima libero si carneam habeo noster enim carnea non sum porro si non noster libero quia carneam libero nihil ad nos quia non noster libero sed neque libero sum qui non sum noster ut scilicet carnea non enim periclitor si non sum noster is sum non carnea sed libero consto ille ergo non sum carnea et sum noster si is sum qui libero quoniam periclitor iam ergo si anima non sum carnal in christus neque carus possum animal sum


Igitur si neque ut impossibilem neque ut periculosam deo repudias corporationem, superest ut quasi indignam reicias et accuses. Ab ipsa quidem exorsus nativitate, perora, age, iam spurcitias genitalium in utero elementorum, humoris et sanguinis foeda coagula, carnis ex eodem coeno alendae per novem menses. Describe uterum de die insolescentem, gravem, anxium, nec somno tutum, incertum lihidinibus fastidii et gulae. Invehere iam et in ipsum mulieris enitentis pudorem, vel pro periculo honorandum, vel pro natura religiosum. Horres utique et infantem cum suis impedimentis profusum, utique et ablutum dedignaris, quod pannis dirigitur, quod unctionibus formatur, quod blanditiis deridetur. Hanc venerationem naturae, Marcion, despuis, et quomodo natus es? odisti nascentem hominem, et quomodo diligis aliquem? Te quidem plane non amasti, cum ab ecclesia et fide Christi recessisti. Sed videris, si tibi displices, aut si aliter es natus. Certe Christus dilexit hominem illum in immunditiis in utero coagulatum, illum per pudenda prolatum, illum per ludibria nutritum. Propter eum descendit, propter eum praedicavit, propter eum omni se humilitate deiecit usque ad mortem, et mortem crucis; amavit utique quem magno redemit. Si Christus crea- toris est, suum merito amavit; ai ab alio deo est, magis adamavit, quando alienum redemit. Amavit ergo cum homine etiam nativitatem, etiam carnem eius. Nihil amari potest sine eo per quod est id quod est. Aut aufer nativitatem, et exhibe hominem, aut adime carnem, et praesta quem deus redemit, si haec sunt homo, quem deus redemit. Tu haec erubescenda illi facis, quem redemit, et indigna, quae nisi dilexisset non redemisset? Nativitatem reformat a morte regeneratione caelesti, carnem ab omni vexatione restituit, leprosam emaculat, caecam reluminat, paralyticam redintegrat, daemoniacam expiat, mortuam resuscitat, et nos illam erubescemus? Si revera de lupa aut sue aut vacca prodire voluisset et ferae aut pecoris corpore indutus regnum caelorum praedicaret, tua, opinor, illi censura praescriberet, Turpe hoc deo, et indignum hoc dei filio, et stultum. Propterea quia ita credat; si plane stultum si de nostro sensu iudicemus deum. Sed circumspice, Marcion, si tamen non delesti: Stulta mundi elegit deus, ut confundat sapientia. Quaenam haec stulta sunt? Conversio hominum ad culturam veri dei, reiectio erroris, disciplina iustitiae, pudicitiae, misericordiae, patientiae, innocentiae omnis? Haec quidem stulta non sunt. Quaere ergo de quibus dixerit; et si praesumpseris invenisse, num erit tam stultum quam credere in deum natum, et quidem ex virgine, et quidem carneum, qui per illas naturae contumelias volutatus sit? Dicat haec aliquis stulta non esse, et alia sint quae deus in aemulationem elegerit sapientiae saecularis. Et tamen apud illam facilius creditur Iuppiter taurus factus aut cygnus quam vere homo Christus penes Marcionem.

igitur si neque ut impossibilis neque ut periculosus deus repudio corporatio supersum ut quasi indignus reicio et accuso ab ipse quidem exordior nativitas peroro ago iam spurcitia genitalis in uterus elementor humoris et sanguis foedus coagulo caro ex idem caenum alendae per novo mensis describo uterus de dies insolescentem gravis anxius neque somnus tueor incertus lihido fastidio et gula inveho iam et in ipse mulier eniteo pudor vel pro periculum honoro vel pro natura religiosus horreo utique et infer cum suus impedimentum profundo utique et abluo dedignaris qui pannus dirigo qui unctio formo qui blanditia derideo hic veneratio natura marcion despuis et quomodo nascor sum odi nascor homo et quomodo diligo aliquis tu quidem planus non amo cum ab ecclesia et fides christus recedo sed video si tu displices aut si aliter sum nascor certus christus diligo homo ille in immunditiis in uterus coagulo ille per pudeo profero ille per ludibrium nutrio propter is descendo propter is praedico propter is omnis sui humilitas deicio usque ad mors et mors crux amo utique qui magnus redimo si christus creo torus sum suus mereo amo ai ab alius deus sum magis adamo quando alienus redimo amo ergo cum homo etiam nativitas etiam caro is nihil amo possum sine is per qui sum is qui sum aut aufero nativitas et exhibeo homo aut adime caro et praesto qui deus redimo si hic sum homo qui deus redimo tu hic erubesco ille facio qui redimo et indignus qui nisi diligo non reemo nativitas reformo ab mors regeneratio caelestis caro ab omnis vexatio restituo leprosus emaculo caecus reluminat paralyticam redintegro daemoniacam expio morior resuscito et nos ille erubescemus si revero de lupa aut sus aut vacca prodeo volo et fera aut pecus corpus induo regnum caelum praedico tuus opinor ille censeo praescribo turpis hic deus et indignus hic deus filius et stultus propterea quia ita credo si planus stultus si de noster sentio judico deus sed circumspicio marcion si tamen non delesti stultus mundus eligo deus ut confundo sapientia quisnam hic stultus sum conversio homo ad colo verus deus rejectio error disciplina justitia pudicitia misericordia patientia innocentia omnis hic quidem stultus non sum quaero ergo de qui dico et si praesumo invenio num sum tam stultus quam credo in deus natus et quidem ex virgo et quidem carneus qui per ille natura contumelia voluto sum dico hic aliquis stultus non sum et alius sum qui deus in aemulatio eligo sapientia saecularis et tamen apud ille facilis credo iuppiter taurus facio aut cycnus quam verus homo christus penis marcio


Praetendimus adhuc nihil quod ex alio acceptum sit, ut aliud sit quam id de quo sit acceptum, ita aliud esse ut non suggerat unde sit acceptum. Omnis materia sine testimonib originis suae non est, etsi demutetur in novam proprietatem. Ipsum certe corpus nostrum hoc, quod de limo figulatum etiam ad fabulas nationum veritas transmisit, utriusque originem elementi confitetur, carne terram, sanguine aquam. Nam licet alia sit species qualitatis, hoc est quod ex alio aliud fit, ceterum quid est sanguis quam rubens humor? quid caro quam terra in figura sua? Considera singulas qualitates, musculos ut glebas, ossa ut saxa, etiam circum papillas calculos quosdam. Aspice nervorum tenaces conexus ut traduces radicum, et venarum ramosos discursus ut ambages rivorum, et lanugines ut muscos, et comam ut cespitem, et ipsos medullarum in abdito thesauros ut metalla carnis. Haec omnia terrenae originis signa et in Christo fuerunt et sunt quae illum dei filium celaverunt, non alias tantummodo hominem existimatum quam extantem humana substantia corporis. Aut edite aliquid in illo caeleste de Septentrionibus et Virgiliis et Suculis emendicatum. Nam quae enumeravimus, adeo terrenae testimonia carnis sunt ut et nostrae. Sed nihil novum, nihilque peregrinum deprehendo. Denique verbis et factis tantum, doctrina et virtute sola, Christum hominem obstupescebant. Notaretur autem etiam carnis in illo novitas miraculo habita. Sed carnis terrenae non mira condicio ipsa erat quae cetera eius miranda faciebat, cum dicerent, Unde huic doctrina et signa ista? Etiam despicientium formam eius haec erat vox. Adeo nec humanae honestatis corpus fuit, nedum caelestis claritatis. Tacentibus apud nos quoque prophetis de ignobili aspectu eius, ipsae passiones ipsaeque contumeliae loquuntur. Passiones quidem humanam carnem, contumeliae vero inhonestam probavere. An ausus esset aliqui ungue summo perstringere corpus novum, sputaminibus contaminare faciem, nisi merentem? Quid dicis caelestem carnem quam unde caelestem intellegas non habes? Quid terrenam negas quam unde terrenam agnoscas habes? Esuriit sub diabolo, sitiit sub Samaritide, lacrimatue est super Lazarum, trepidat ad mortem (Caro enim, inquit, infirma), sanguinem fundit postremo. Haec sunt, opinor, signa caelestia. Sed quomodo, inquam, contemni et pati posset, sicut et dixi, si quid in illa carne de caelesti generositate radiasset? Ex hoc ergo convincimus nihil in illa de caelis fuisse, propterea ut contemni et pati posset.

praetendimus adhuc nihil qui ex alius accipio sum ut alius sum quam is de quo sum accipio ita alius sum ut non suggero unde sum accipio omnis materia sine testimonib origo suus non sum etsi demutetur in novus proprietas ipse certus corpus nos hic qui de limus figulo etiam ad fabula natio vereor transmitto uterque origo elementum confiteor carnis terra sanguis aqua nam licet alius sum species qualitas hic sum qui ex alius alius fio ceterum quis sum sanguis quam rubeo humo quis carus quam terra in figuro suus considero singulus qualitas musculus ut glaeba os ut saxum etiam circum papilla calculus quidam aspicio nervus tenax conecto ut traduco radix et venaris ramosus discursus ut ambages rivus et lanugo ut muscos et como ut caespes et ipse medullaris in abdo thesaurus ut metallum caro hic omnis terrenus origo signum et in christus sum et sum qui ille deus filius celo non alius tantummodo homo existimo quam extantem humanus substantia corpus aut edo aliquis in ille caelestis de septentrio et virgiliis et suculis emendicatum nam qui enumeravimus adeo terrenus testimonium caro sum ut et noster sed nihil novus nihil peregrinus deprehendo denique verbum et facio tantus doctrina et virtus solus christus homo obstupesco noto autem etiam caro in ille novitas miraculum habeo sed caro terrenus non mirus condicio ipse sum qui ceterus is miro facio cum dico unde hic doctrina et signum iste etiam despicientium forma is hic sum vox adeo neque humanus honestas corpus sum nedum caelestis claritas taceo apud nos quoque propheta de ignobilis aspectus is ipse passio ipse contumelia loquor passio quidem humanus caro contumelia verus inhonestus probo an audeo sum aliqui unguis superus perstringo corpus novus sputaminibus contaminaris facies nisi mereo quis dico caelestis caro quam unde caelestis intellego non habeo quis terrenus nego quam unde terrenus agnosco habeo exsurio sub diabolus sitiit sub samaritide lacrimatue sum super lazaris trepido ad mors carus enim inquam infirmo sanguis fundo postremo hic sum opinor signum caelestis sed quomodo inquam contemno et patior possum sicut et dico si quis in ille carnis de caelestis generositas radiasset ex hic ergo convincimus nihil in ille de caelis sum propterea ut contemno et patior possum


Sed quidam discentes Pontici illius, supra magistrum sapere compuisi, concedunt Christo carnis veritatem, sine pracindicio tamen renueudae nativitatis. Habuerit, inquint, carnem dum omuino non natam. Pervenimus igitur de calcaria, quod dici solet, in carbonariam, a Marcione ad Apellen, qui, posteaquam a disciplina Marcionis in mulierem carne lapaus, dehinc in virginem Philumenen spiritu eversus est, solidum Christi corpus, sed sine nativitate suscepit ab eo praedicare. Et angelo quidem illi Philumenes eadem voce apostolus respondebit qua ipsum ilium iam tunc praecinebet, dicens, Etiamsi angelus de caelis aliter evangelizaverit vobis quam nos evangelizavimus, anathema sit. His vero, quae insuper argumentantur, nos resistemus. Confitentur vere corpus habuisse Christum. Unde materia, si non ex ea qualitate in qua videbatur? Unde corpus, si non caro corpus? Unde caro, si non nata? Quia nasci haberet ea futura quae nascitur, De sideribus, inquiunt, et de substantiis superioris mundi mutuatus est carnem. Et utique proponunt non esse mirandum corpus sine nativitate, cum et apud nos angelis licuerit nulla uteri opera in carnem processisse. Agnoscimus quidem ita relatum, sed tamen quale est ut alterius regulae fides ab ea fide quam impugnat instrumentum argumentationibus suis mutuetur? Quid illi cum Moyse qui deum Moysi reiecit? Si alius deus est, aliter sint res eius. Sed utantur haeretici omnes scripturis eius cuius utuntur etiam mundo. Erit illis hoc quoque testimonium iudicii, quod de exemplis ipsius blasphemias suas instruunt. Facile est veritati etiam nihil tale adversus cos praescribenti obtinere. Igitur qui carnem Christi ad exemplum proponunt angelorum, non natam dicentes, licat carnem, comparent velim et causas tam Christi quam et angelorum ob quas in carnem processerint. Nullus unquam angelus ideo descendit, ut crucifigeretur, ut mortem experiretur, ut a morte resuscitaretur. Si nunquam eiusmodi fuit causa angelorum corporanderum, habes causam cur non nascendo acceperint carnem. Non venerant mori, ideo nec nasci. At vero Christus mori missus nasci quoque necessario habuit, ut mori posset; non enim mori solet nisi quod nascitur. Mutuum debitum est nativitati cum mortalitate. Forma moriondi causa nascendi est. Si propter id quod moritur mortuus est Christus, id autem moritur quod et nascitur, consequens erat, immo praecedens, ut aeque nasceretur propter id quod nascitur, quia propter id ipsum mori habebat quod, quia nascitur, moritur. Non competebat non nasci pro quo mori competehat. Atquin tunc quoque inter angelos illos ipse dominus apparuit Abrahae sine nativitate, cum carne scilicet, pro eadem causae diversitate. Sed vos hoc non recipitis, non cum Christum recipientes qui iam tunc et adloqui et liberare et iudicare humanum genus ediscehat in earnis habitu non natae adhuc, quia nondum moriturae, nisi prius et nativitas eius et mortalitas annuntiarentur. Igitur probent angelos illos carnem de sideribus concepisse. Si non probant, quia nec scriptum est, nec Christi caro inde erit, cui angelorum accommodant exemplum. Constat angelos carnem non propriam portasse, utpote natura substantiae spiritalis, etsi corporis alicuius, sui tamen generis, in carnem autem humanam transfigurabiles ad tempus videri et congredi cum hominibus posse. Igitur cum relatum non sit unde sumpserint carnem, relinquitur intellectui nostro non dubitare hoc esse proprium angelicae potestatis, ex nulla materia corpus sibi sumere. Quanto magis, inquis, ex aliqua? Certum est. Sed nihil de hoc constat, quia scriptura non exhibet. Ceterum qui valent facere semetipsos quod natura non sunt, cur non valeant ex nulla substantia facere? Si fiunt quod non sunt, cur non ex eo fiant quod non est? Quod autem non est cum fit, ex nihilo est. Propterea nec requiritur nec ostenditur quid postea factum sit corporibus illorum. Quod de nihilo fuit, nihil factum est. Possunt nihil ipsum convertere in carnem qui semetipsos potuerunt convertere in carnem. Plus est naturam demutare quam facere materiam. Sed et si de materia necesse fuit angelos sumpsisse carnem, credibilius utique est de terrena materia quam de ullo genere caelestium substantiarum, cum adeo terrenae qualitatis extiterit ut terrenis pabulis pasta sit. Fuerit, sit nunc quoque siderea eodem modo terrenis pabulis pasta quando terrena non esset, quo terrena caelestibus pasta est quando caelestis non esset (legimus enim manna esui populo fuisse: Panem, inquit, angelorum edit homo), non tamen infringitur semel separata conditio dominicae carnis ex causa alterius dispositionis. Homo vere futurus usque ad mortem eam carnem oportebat indueret cuius est mors. Eam porro carnem, cuius est mors, nativitas antecedit.

sed quidam disco ponticus ille supra magister sapio compuisi concedo christus caro veritas sine pracindicio tamen renueudae nativitas habeo inquint caro dum omuino non nata pervenio igitur de calcarius qui dico soleo in carbonaria ab marcio ad apelles qui posteaquam ab disciplina marcio in mulier carnis lapaus dehinc in virgo philumenen spiritus everro sum solidus christus corpus sed sine nativitas suscipio ab is praedico et angelus quidem ille philumenes idem vox apostolus respondeo qui ipse ille iam tunc praecinebet dico etiamsi angelus de caelis aliter evangelizo tu quam nos evangelizo anathema sum hic verus qui insuper argumentor nos resisto confiteor verus corpus habeo christus unde materia si non ex is qualitas in qui video unde corpus si non carus corpus unde carus si non nata quia nascor habeo is sum qui nascor de sidus inquam et de substantia superus mundus mutuo sum caro et utique propono non sum miror corpus sine nativitas cum et apud nos angelus liceo nullus uterus opus in caro procedo agnosco quidem ita refero sed tamen qualis sum ut alter regula fides ab is fides quam impugno instrumentum argumentatio suus mutuo quis ille cum moyse qui deus moysi reicio si alius deus sum aliter sum res is sed utor haeretici omnis scribo is qui uto etiam mundus sum ille hic quoque testimonium iudicium qui de exemplum ipse blasphemia suus instruo facilis sum veritas etiam nihil talis adverro cos praescribenti obtineo igitur qui caro christus ad exemplum propono angelus non nata dico licat caro comparo volo et causa tam christus quam et angelus ob qui in caro procedo nullus umquam angelus ideo descendo ut crucifigeretur ut mors experior ut ab mors resuscitaretur si numquam eiusmodi sum causa angelus corporanderum habeo causa cur non nasco accipio caro non venio morior ideo neque nascor at verus christus morior mitto nascor quoque necessarius habeo ut morior possum non enim morior soleo nisi qui nascor mutuus debeo sum nativitas cum mortalitas forma moriondi causa nascor sum si propter is qui morior mortuus sum christus is autem morior qui et nascor consequor sum immo praecedo ut aequus nascor propter is qui nascor quia propter is ipse morior habeo qui quia nascor morior non competo non nascor pro quo morior competehat atqui tunc quoque inter angelus ille ipse dominus appareo abrahae sine nativitas cum carnis scilicet pro idem causa diversitas sed tu hic non recipio non cum christus recipio qui iam tunc et alloquor et liberaris et iudicaris humanus genus ediscehat in earnis habitus non nascor adhuc quia nondum morior nisi prior et nativitas is et mortalitas annuntiarentur igitur probo angelus ille caro de sidus concapit si non probo quia neque scribo sum neque christus carus inde sum qui angelus accommodo exemplum consto angelus caro non proprius porto utpote natura substantia spirital etsi corpus aliquis suus tamen genus in caro autem humanus transfigurabilis ad tempus video et congredior cum homo possum igitur cum refero non sum unde sumo caro relinquo intellectus noster non dubitaris hic sum proprius angelicae potestas ex nullus materia corpus sui sumo quantus magis inquam ex aliqui certus sum sed nihil de hic consto quia scribo non exhibeo ceterum qui valeo facio semetipsos qui natura non sum cur non valeo ex nullus substantia facio si fio qui non sum cur non ex is fio qui non sum qui autem non sum cum fio ex nihilum sum propterea neque requiro neque ostendo quis postea facio sum corpus ille qui de nihilum sum nihil facio sum possum nihil ipse converto in caro qui semetipsos possum converto in caro multus sum natura demutaris quam facio materia sed et si de materia necesse sum angelus sumo caro credibilis utique sum de terrenus materia quam de ullus genus caelestis substantiaris cum adeo terrenus qualitas extiterit ut terrenus pabulis pasco sum sum sum nunc quoque sidereus idem modo terrenus pabulis pasco quando terrenus non sum quo terrenus caelestis pasco sum quando caelestis non sum lego enim manna esus populus sum panis inquam angelus edo homo non tamen infringo semel separo condicio dominicus caro ex causa alter dispositio homo verus sum usque ad mors is caro oportet induo qui sum mors is porro caro qui sum mors nativitas antecedo


Sunt plane et alia tam stulta, quae pertinent ad contumelias et passiones dei. Aut prudentiam dicant deum crucifixum. Aufer hoc quoque, Mercion, immo hoc potius. Quid enim indignius deo, quid magis erubescendum, nasci an mori? carnem gestare an crucem? eircumcidi an suffigi? educari an sepeliri? in praesepe deponi an in menimento recondi? Sapientior eris si nec ista credideris. Sed non eris sapiens, nisi stultus in saeculo fueris, dei stulta credendo. An ideo passiones a Christo non recidisti, quia ut phantasma vacabat a sensu carum? Diximus retro aeque illum et nativitatis et infantiae imaginariae vacua ludibria subire potuisse. Sed iam hic responde, interfector veritatis, noune vere crucifixus est deus? nonae vere mortuus est, ut vere crucifixus? nonne vere resuscitatus, ut vere scilicet mortuus? Falso se statuit inter nos scire Paulus tantum Iesum crucifixum, falso sepultum ingessit, falso resuscitatum inculcavit. Falsa est igitur et fides nostra, et phantasma erit totum quod speramus a Christo. Scelestissime hominum, qui interemptores excusas dei. Nihil enim ab eis passus est Christus, si nihil vere est passus. Parce unicae spei totius orbis, qui destruis necessarium dedecus fidei. Quodcunque deo indignum est, mihi expedit. Salvus sum si non confundar de domino meo. Qui mei, inquit, confusus fuerit, confundar et ego eius. Alias non invenio materias confusionis quae me per contemptum ruboris probent bene impudentem et feliciter stultum. Crucifixus est dei filius; non pudet, quia pudendum est. Et mortuus est dei filius; prorsus credibile est, quia ineptum est. Et sepultus resurresit; certum est, quia impossibile est. Nam quomodo vera in illo erunt, si ipse non fuit verus, si non vere habuit in se quod figeretur, quod moreretur, quod sepeliretur et resuscitaretur? carnem scilicet hanc sanguine suffusam, ossibus structam, nervis intextam, venia implexam, quae nasci et mori novit, humanam sine dubio, ut natam de homine. Ideoque mortalis haec erit in Christo, quia Christus homo et filius hominis. Aut cur homo Christus et hominis filius, si nihil hominis et nihil ex homine? nisi si aut aliud est homo quam caro, aut aliunde caro hominis quam ex homine, aut aliud est Maria quam homo, aut homo deus Marcionis. Aliter non diceretur homo Christus sine carne, nec hominis filius sine aliquo parente homine, sicut nec deus sine spiritu dei, nec dei filius sine deo patre. Ita utriusque substantiae census hominem et deum exhibuit, hine natum, inde non natum,hinc carneum, inde spiritalem, hine infirmum, inde praefortem, hinc morientem, inde viventem. Quae proprietas conditionum, divinae et humanae, aequa utique naturae cuiusque veritate dispuncta est, eadem fide et spiritus et carnis. Virtutes spiritus dei deum, passiones carnem hominis probaverunt. Si virtutes non sine spiritu, perinde et passiones non sine carne. Si caro cum passionibus ficta, et spiritus ergo cum virtutibus falsus. Quid dimidias mendacio Christum? Totus veritas fuit. Maluit, crede, nasci quam ex aliqua parte mentiri, et quidem in semetipsum, ut carnem gestaret sine ossibus duram, sine musculis solidam, sine sanguine cruentam, sine tunica vestitam, sine fame esurientem, sine dentibus edentem, sine lingua loquentem, ut phantasma auribus fuerit sermo eius per imaginem vocis. Fuit itaque phantasma etiam post resurrectionem, cum manus et pedes suos discipulis inspiciendos offert, Aspicite, dicens quod ego sum quia spiritus ossa non habet, sicut me habentem videtis; sine dubio manus et pedes et ossa, quae spiritus non habet, sed caro. Quomodo hanc vocem interpretaris, Marcion, qui a deo optimo et simplici et bono tantum infers Iesum? Ecce fallit et decipit et circumvenit omnium oculos, omnium sensus, omnium accessus et contactus. Ergo iam Christum non de caelo deferre debueras, sed de aliquo circulatorio coetu, nec deum praeter hominem, sed magum hominem, nec salutis pontificem, sed spectaculi artiflcem, nec mortuorum resuscitatorem, sed vivorum avocatorom Nisi quod et si magus fuit natus est.

sum planus et alius tam stultus qui pertineo ad contumelia et passio deus aut prudentia dico deus crucifixum aufero hic quoque mercion immo hic potis quis enim indignus deus quis magis erubesco nascor an morior caro gestaris an crux eircumcidi an suffigo educaris an sepelio in praesaepe depono an in menimento recondo sapio sum si neque iste credo sed non sum sapio nisi stultus in saeculum sum deus stultus credo an ideo passio ab christus non recidisti quia ut phantasma vaco ab sentio caris dico retro aequus ille et nativitas et infantia imaginarius vacuus ludibrium subeo possum sed iam hic respondeo interfector veritas noune verus crucifigo sum deus nona verus mortuus sum ut verus crucifigo nonne verus resuscitatus ut verus scilicet mortuus fallo sui statuo inter nos scio paulus tantus iesus crucifixum fallo sepelio ingero fallo resuscitas inculcavit fallo sum igitur et fides noster et phantasma sum totus qui spero ab christus scelestus homo qui interemptor excuso deus nihil enim ab is patior sum christus si nihil verus sum patior parco unicus spes totus orbis qui destruis necessarius dedecus fides quicumque deus indignus sum ego expedio salvus sum si non confundo de dominus meus qui meus inquam confundo sum confundo et ego is alius non invenio materio confusio qui ego per contemno rubor probo bene impudens et feliciter stultus crucifigo sum deus filius non pudeo quia pudeo sum et mortuus sum deus filius prorsus credibilis sum quia ineptus sum et sepelio resurresit certus sum quia impossibilis sum nam quomodo verus in ille sum si ipse non sum verus si non verus habeo in sui qui figo qui morior qui sepelio et resuscitaretur caro scilicet hic sanguis suffusam os struo nervus intexo venia implexam qui nascor et morior nosco humanus sine dubius ut nata de homo ideo mortalis hic sum in christus quia christus homo et filius homo aut cur homo christus et homo filius si nihil homo et nihil ex homo nisi si aut alius sum homo quam carus aut aliunde carus homo quam ex homo aut alius sum marium quam homo aut homo deus marcio aliter non dico homo christus sine carnis neque homo filius sine aliquis pareo homo sicut neque deus sine spiritus deus neque deus filius sine deus pater ita uterque substantia census homo et deus exhibeo hic natus inde non natus hinc carneus inde spirital hic infirmus inde praefortem hinc morior inde vivo qui proprietas conditio divina et humanus aequus utique natura quisque veritas dispuncta sum idem fides et spiritus et caro virtus spiritus deus deus passio caro homo probo si virtus non sine spiritus perinde et passio non sine carnis si carus cum passio fictum et spiritus ergo cum virtus falsus quis dimidio mendacium christus totus vereor sum malo credo nascor quam ex aliqui pars mentior et quidem in semetipsum ut caro gesto sine os durus sine musculis solidus sine sanguis cruentus sine tunica vestio sine fames exsurio sine dens edo sine lingua loquor ut phantasma auris sum sermo is per imago vox sum itaque phantasma etiam post resurrectio cum manus et pes suus discipulis inspiciendos offero aspicio dico qui ego sum quia spiritus os non habeo sicut ego habeo video sine dubius manus et pes et os qui spiritus non habeo sed carus quomodo hic voco interpretaris marcion qui ab deus bonus et simplex et bonus tantus infero iesus ecce fallo et decipio et circumvenio omnis oculus omnis sensus omnis accedo et contingo ergo iam christus non de caelum defero debeo sed de aliquis circulatorio coitus neque deus praeter homo sed magus homo neque salus pontifex sed spectaculum artiflcem neque morior resuscitator sed vivus avocatorom nisus qui et si magus sum nascor sum


Deleant igitur et testimonia daemonum filium David proclamantia Iesum, sed testimonia apostolorum delere non poterunt, si daemonum indigna sunt. Ipse inprimis Matthaeus, fidelissimus evangelii commentator, ut comes domini, non aliam ob causam quam ut nos originis Christi carnalis compotes faceret ita exorsus est: Liber geniturae Iesu Christi, filii David, filii Abraham. His originis fontibus genere manante cum gradatim ordo deducitur ad Christi nativitatem, quid aliud quam caro ipsa Abrahae et David per singulos traducem sui faciens in virginem usque describitur inferens Christum, immo ipse Christus producitur de virgine? Sed et Paulus, utpote eiusdem evangelii et discipulus et magister et testis, qua eiusdem ipsius Christi apostolus, confirmat Christum ex semine David secundum carnem, utique ipsius. Ergo ex semine David caro Christi. Si secundum Mariae carnem ex semine David, ergo ex Mariae carne est, dum ex semine est David. Quocunque detorseris dictum, aut ex carne est Mariae quod ex semine est David, aut ex David semine est quod ex carne est Mariae. Totam hanc controversiam dirimit idem apostolus, ipsum definiens esse Abrahae semen. Cum Abraham, utique multo magis David, quasi recentioris. Retexens enim promissionem benedictionis nationum in nomine Abraham, Et in semine tuo benedicentur omnes nationes, Non, inquit, dixit seminibus, tanquam de pluribus, sed semine, de uno, quod est Christus. Qui haec legimus et credimus, quam debemus et possumus agnoscere in Christo carnis qualitatem? utique non aliam quam Abraham, siquidem semen Abra ham Christus; nec aliam quam Iesse, siquidem ex radice Iesse flos Christus; nec aliam, quam David, siquidem fructus ex lumbis David Christus; nec aliam quam ex Maria, siquidem ex Mariae utero Christus; et adhuc superius nec aliam quam Adam, siquidem secundus Adam Christus. Consequens ergo est ut aut illos spiritalem carnem habuisse contendant, quo eadem conditio substantiae deducatur in Christo, aut concedant carnem Christi spiritalem non fuisse, quae non de spiritali stirpe censetur.

deleo igitur et testimonium daemon filius david proclamantia iesus sed testimonium apostolus deleo non possum si daemon indignus sum ipse imprimis matthaeus fidelis evangelium commentator ut comes dominus non alius ob causa quam ut nos origo christus carnal compotor facio ita exordior sum liber gigno iesus christus filius david filius abraham hic origo fons genus mano cum gradatim ordo deduco ad christus nativitas quis alius quam carus ipse abrahae et david per singuli traducem suus facio in virgo usque describo infero christus immo ipse christus produco de virgo sed et paulus utpote idem evangelium et discipulus et magister et testis qui idem ipse christus apostolus confirmo christus ex semen david secundus caro utique ipse ergo ex semen david carus christus si secundus maria caro ex semen david ergo ex maria carnis sum dum ex semen sum david quocunque detorqueo dico aut ex carnis sum maria qui ex semen sum david aut ex david semen sum qui ex carnis sum maria totus hic controversia dirimo idem apostolus ipse definio sum abrahae semen cos abraham utique multus magis david quasi recentioris retexens enim promissio benedictio natio in nomen abraham et in semen tuus benedico omnis natio non inquam dico semen tamquam de multus sed semen de unus qui sum christus qui hic lego et credo quam debeo et possum agnosco in christus caro qualitas utique non alius quam abraham siquidem semen abra ham christus neque alius quam iesse siquidem ex radix iesse flos christus neque alius quam david siquidem fructus ex lumbus david christus neque alius quam ex marium siquidem ex maria uterus christus et adhuc superus neque alius quam adam siquidem secundus adam christus consequor ergo sum ut aut ille spirital caro habeo contendo quo idem condicio substantia deduco in christus aut concedo caro christus spirital non sum qui non de spirital stirps censeo


Sed angelum, aiunt, gestavit Christus. Qua ratione? Qua et hominem. Eadem ergo est et causa ut hominem gestaret Christus. Salus hominis fuit causa, scilicet ad restituendum quod perierat. Homo perierat, hominem restitui oportuerat. Ut angelum gestaret Christus, nihil tale de causa est. Nam et si angelis perditio reputatur in ignem praeparatum diabolo et angelis eius, nunquam tamen illis restitutio repromissa est. Nullum mandatum de salute angelorum suscepit Christus a patre. Quod pater neque repromisit neque mandavit, Christus administrare non potuit. Cui igitur rei angelum quoque gestavit, nisi ut satellitem fortem, cum quo salutem hominis operaretur? Idoneus enim non erat dei filius qui solus hominem liberaret, a solo et singulari serpente deiectum. Ergo iam non unus deus, nec unus salutificator, si duo salutis artifices, et utique alter altero indigens. An vero ut per angelum liberaret hominem? Cur ergo descendit ad id quod per angelum erat expediturus? Si per angelum, quid et ipse? si per se, quid et angelus? Dictus est quidem magni consilii angelus, id est numtius, officii, non naturae vocabulo. Magnum enim cogitatum patris, super hominis scilicet restitutione, adnuntiaturus saeculo erat. Non ideo tamen sic angelus intellegendus ut aliqui Gabriel aut MichaÃ«l. Nam et filius domino vineae mittitur ad cultores, sicut et famuli, de fructibus petitum. Sed non propterea unus ex famulis deputabitur filius quia famulorum successit officio. Facilius ergo dicam, si forte, ipsum filium angelum, id est nuntium patris, quam angelum in filio. Sed cum de filio ipso sit pronuntiatum: Minuisti eum modicum quid citra angelos, quomodo videbitur angelum induisse, sic infra angelos deminutus, dum homo fit, qua caro et anima et filius hominis? qua autem spiritus dei et virtus altissimi, num potest infra angelos haberi, deus scilicet et dei filius? Quanto ergo, dum hominem gestat, minor angelis factus est, tanto non, dum angelum gestat. Poterit haec opinio Hebioni convenire, qui nudum hominem et tantum ex semine David, id est non et dei filium, constituit Iesum; plane prophetis aliquo gloriosiorem, ut ita in illo angelum fuisse edicat quemadmodum in Zacharia. Nisi quod a Christo nunquam est dictum: Et ait mihi angelus, qui in me loquebatur. Sed nec quotidianum illud omnium prophetarum: Haec dicit dominus. Ipse enim erat dominus coram ex sua auctoritate pronuntians: Ego autem dico vobis. Quid ultra ad haec? Esaiam exclamantem audi: Non angelus neque legatus, sed ipse dominus salvos eos fecit.

sed angelus aio gesto christus qui ratio qui et homo idem ergo sum et causa ut homo gesto christus salus homo sum causa scilicet ad restituo qui pereo homo pereo homo restituo oportet ut angelus gesto christus nihil talis de causa sum nam et si angelus perditio reputo in ignis praeparo diabolus et angelus is numquam tamen ille restitutio repromitto sum nullus mando de salus angelus suscipio christus ab pater qui pater neque repromitto neque mando christus administraris non possum qui igitur res angelus quoque gesto nisi ut satelles fortis cum quo salus homo opero idoneus enim non sum deus filius qui solus homo libero ab solum et singularis serpo deicio ergo iam non unus deus neque unus salutificator si duo salus artifex et utique alter alter indigeo an verus ut per angelus libero homo cur ergo descendo ad is qui per angelus sum expedio si per angelus quis et ipse si per sui quis et angelus dico sum quidem magnus consilium angelus is sum numtius officium non natura vocabulum magnus enim cogitas pater super homo scilicet restitutio adnuntio saeculum sum non ideo tamen sic angelus intellego ut aliqui gabriel aut michaa l nam et filius dominus vinea mitto ad cultor sicut et famulis de fructus peto sed non propterea unus ex famulis deputo filius quia famulus succedo officium facilis ergo dico si fors ipse filius angelus is sum nuntius pater quam angelus in filius sed cum de filius ipse sum pronuntio minuo is modicus quis citer angelus quomodo video angelus induo sic infra angelus deminuo dum homo fio qui carus et anima et filius homo qui autem spiritus deus et virtus alo num possum infra angelus habeo deus scilicet et deus filius quantus ergo dum homo gesto paruus angelus facio sum tantus non dum angelus gesto possum hic opinio hebio convenio qui nudus homo et tantus ex semen david is sum non et deus filius constituo iesus planus propheta aliquis gloriosus ut ita in ille angelus sum edico quemadmodum in zacharia nisus qui ab christus numquam sum dico et aio ego angelus qui in ego loquor sed neque quotidianum ille omnis propheta hic dico dominus ipse enim sum dominus coram ex suus auctoritas pronuntio ego autem dico tu quis ultra ad hic esaias exclamantem audio non angelus neque legatus sed ipse dominus salvus is facio


Sed hactenus de materia praesenti. Satis iam enim arbitror instructam esse carnis in Christo et ex virgine natae et humanae probationem. Quod et solum discussum sufficere potuisset, citra singularunm ex diverse opinionum congressionem quam et argumentationibus earum et scripturis, quibus utuntur, provocavimus ex abundanti, uti eo quod probavimus quid et unde fuerit Christi caro quid non fuerit adversus omnes praeiudicaverimus. Ut autem clausulam de praefatione communi faciat resurrectio nostrae carnis alio libello defendenda, hic habebit praestructionem, manifesto iam quale fuerit quod in Christo resurrexit.

sed hactenus de materia praesens satis iam enim arbitror instruo sum caro in christus et ex virgo nascor et humanus probatio qui et solus discutio sufficio possum citer singularunm ex diverto opinio congressio quam et argumentatio is et scribo qui uto provoco ex abundo uti is qui probo quis et unde sum christus carus quis non sum adverro omnis praeiudicaverimus ut autem clausula de praefatio communis facio resurrectio noster caro alius libellus defendo hic habeo praestructio manifesto iam qualis sum qui in christus resurgo


Necesse est, quatenus hoc putas arbitrio tuo licuisse, ut aut impossibilem aut inconvenientem deo existimaveris nativitatem. Sed deo nihil impossibile nisi quod non vult. An ergo voluerit nasci (quia si voluit, et potuit et natus est) consideremus. Ad compendium decurro. Si enim nasci se deus noluisset, quacunque de causa. nec hominem se videri praestitisset. Nam quis hominem videns eum negaret natum? Ita quod noluisset esse, nec videri omnino voluisset. Omnis rei displicentis etiam opinio reprobatur, quia nihil interest utrum sit quid an non sit, si cum non sit esse praesumitur. Plane interest ut falsum non patiatur quod vere non est. Sed satis erat illi, inquis, conscientia sua. Viderint homines si natum putabant, quia hominem videbant. Quanto ergo dignius quantoque constantius humanam sustinuisset existimationem vere natus, eandem existimationem etiam non natus subiturus cum iniuria conscientiae suae quam tu ad fiduciam reputas, ut non natus adversus conscientiam suam natum se existimari sustineret? Quid tanti fuit edoce, quod sciens Christus quid esset id se quod non erat exhiberet? Non potes dicere, Ne si natus fuisset et hominem induisset, deus esse desisset, amittens quod erat, dum fit quod non erat. Periculum enim status sui deo nullum est. Sed ideo, inquis, nego deum in hominem vere conversum, ita ut et nasceretur et carne corporaretur, quia qui sine fine est etiam inconvertibilis sit necesse est. Converti enim in aliud finis est pristini. Non competit ergo conversio cui non competit finis. Plane natura convertibilium ea lege est, ne permaneant in eo quod convertitur in eis, et ita non permanendo pereant, dum perdunt convertendo quod fuerunt. Sed nihil deo par est; natura eius ab omnium rerum condicione distat Si ergo quae a deo distant, a quibus deus distat, cum convertuntur amittunt quod fuerunt, ubi erit diversitas divinitatis a ceteris rebus, nisi ut contrarium obtineat, id est ut deus et in omnia converti possit et qualis est perseverare? Aliequin par erit eorum quae conversa amittunt quod fuerunt, quorum utique in omnibus par non est, sic nec in exitu conversionis. Angelos creatoris conversos in effigiem humanam aliquando legisti, et credidisti, et tantam corporis gestasse veritatem, ut et pedes eis laverit Abraham, et manibus ipsorum ereptus sit Sodomitis Loth, conluctatus quoque homini angelus toto corporis pondere dimitti desideraverit, adeo detinebatur. Quod enim angelis inferioribus dei licuit conversis in corpulentiam humanam, ut angeli nihilominus permanerent, hoc tu potentiori deo auferes, qussi non valuerit Christus vere hominem indutus deus perseverare? Aut numquid et angeli illi phantasmata carnis apparuerunt? Sed non audebis hoc dicere. Nam si sic apud te angeli creatoris sicut et Christus, eius dei erit Christus cuius angeli tales qualis et Christus. Si scripturas opinioni tuae resistentes non de industria alias reiecisses, alias corrupisses, confudisset te in hac specie evangelium Ioannis, praedicans spiritum columbae corpore lapsum desedisse super dominum. Qui spiritus cum hoc esset, tam vere erat et columba quam et spiritus, nec interfecerat substantiam propriam assumpta substantia extranea. Sed quaeris corpus columbae ubi sit resumpto spiritu in caelum, aeque et angelorum. Eadem ratione interceptum est qua et editum fuerat. Si vidisses cum de nihilo proferebatur, scisses et cum in nihilum subducebatur. Si non fuit initium visihile, nec finis. Tamen corporis soliditas erat, quoquo momento corpus videbatur. Non potest non fuisse quod scriptum est.

necesse sum quatenus hic puto arbitrium tuus liceo ut aut impossibilis aut inconvenientem deus existimaveris nativitas sed deus nihil impossibilis nisi qui non volo an ergo volo nascor quia si volo et possum et nascor sum considero ad compendium decurro si enim nascor sui deus nolo quicumque de causa neque homo sui video praesto nam quis homo video is nego natus ita qui nolo sum neque video omnino volo omnis res displicentis etiam opinio reprobo quia nihil intersum utrum sum quis an non sum si cum non sum sum praesumo planus intersum ut falsus non patior qui verus non sum sed satis sum ille inquam conscientia suus video homo si natus puto quia homo video quantus ergo dignus quantus consto humanus sustineo existimatio verus nascor idem existimatio etiam non nascor subeo cum iniuria conscientia suus quam tu ad fiducia reputo ut non nascor adverro conscientia suus natus sui existimo sustineo quis tantus sum edoceo qui scio christus quis sum is sui qui non sum exhibeo non possum dico ne si nascor sum et homo induo deus sum desino amitto qui sum dum fio qui non sum periculis enim status suus deus nullus sum sed ideo inquam nego deus in homo verus converro ita ut et nascor et carnis corporaretur quia qui sine finis sum etiam inconvertibilis sum necesse sum converto enim in alius finis sum pristinus non competo ergo conversio qui non competo finis planus natura convertibilis is lex sum ne permaneo in is qui converto in is et ita non permanendo pereo dum perdo converto qui sum sed nihil deus par sum natura is ab omnis res condicio disto si ergo qui ab deus disto ab qui deus disto cum converto amitto qui sum ubi sum diversitas divinitas ab ceterus res nisi ut contrarius obtineo is sum ut deus et in omnis converto possum et qualis sum perseveraris aliequin par sum is qui converro amitto qui sum qui utique in omnis par non sum sic neque in exeo conversio angelus creator converro in effigies humanus aliquando lego et credo et tantus corpus gesto veritas ut et pes is lavo abraham et manus ipse eripio sum sodomitis loth conluctatus quoque homo angelus totus corpus pondus dimitto desidero adeo detineo qui enim angelus inferus deus licet converro in corpulentiam humanus ut angelus nihilominus permaneo hic tu potens deus aufero qussi non valeo christus verus homo induo deus perseveraris aut numquid et angelus ille phantasma caro appareo sed non audeo hic dico nam si sic apud tu angelus creator sicut et christus is deus sum christus qui angelus talis qualis et christus si scribo opinio tuus resisto non de industria alius reiecisses alius conrumpo confundo tu in hic species evangelium ioannis praedico spiritus columba corpus labor desedisse super dominus qui spiritus cum hic sum tam verus sum et columba quam et spiritus neque interficio substantia proprius assumo substantia extraneus sed quaero corpus columba ubi sum resumo spiritus in caelum aequus et angelus idem ratio intercipio sum qui et edo sum si video cum de nihilum profero scio et cum in nihilis subducebatur si non sum initium visihilis neque finis tamen corpus soliditas sum quisquis momentum corpus video non possum non sum qui scribo sum


Ostensa sit nunc anima per carnem, si constiterit illam ostendendam quoquo modo fuisse, id est incognitam sibi et nobis. Quamquam in hoc vana distinctio est, quasi nos seorsum ab anima simus, cum totum quod sumus anima sit. Denique sine anima nihil sumus, ne hominis quidem, sed cadaveris nomen. Si ergo ignoramus animam, ipsa se ignorat. Ita superest hoc solummodo inspicere, an se anima hic ignorarit, ut nota quoquo modo fieret. Opinor, sensualis est animae natura. Adeo nihil animale sine sensu, nihil sensuale sine anima. Et ut impressius dixerim, animae anima sensus est. Igitur cum omnibus anima sentire praestet, et ipsa sentiat omnium etiam sensus, nedum qualitates, cui verisimile est ut ipsa sensum sui ab initio sortita non sit? Unde illi scire quod interdum sibi sit necessarium, ex naturalium necessitate, si non scit suam qualitatem, cui quid necessarium est? Hoc quidem in omni anima recognoscere est, notitiam sui dico, sine qua notitia sui nulla anima se ministrare potuisset. Puto sutem magis hominem, animal solum rationale, competere et animam esse sortitum quae illum faciat animal rationale, ipsa in primis rationalis. Porro quomodo rationulis quae efficit hominem rationale animal, si ipsa rationem suam nescit, ignorans semetipsam? Sed adeo non ignorat, ut auctorem et arbitrum et statum suum norit. Nihil adhuc de deo disocus deum nominst. Nihil adhuc de iudicio eius admittens deo comacendare ae dicit. Nihil magis audiens quam spem nullam esse post mortem et bens et male defuncto cuique imprecatur. Plenius haec prosequitur libellus quem scripsimus DE TESTIMONIO ANIMAE, Aliequin si anima semetipsam ignorans erat ab initio, nihil a Christo cognovisse debuerat nisi qualis esset. Nunc autem non effigiem suam didicit a Christo, sed salutem. Propterea filius dei descendit et animam subiit, non ut ipsa se anima cognosceret in Christo, sed ut Christum in semetipsa. Non enim se ignorando de salute periclitatur, sed dei verbum. Vita, inquit, manifestata est, non anima. Et veni, inquit, animam salvam facere, non dixit ostendere. Ignorabamus nimirum animam, licet invisibilem, nasci et mori, nisi corporaliter exhiberetur. Ignoravimus plane resurrecturam cum carne. Hoc erit quod Christus manifestavit. Sed et hoc non aliter in se quam in Lazaro aliquo, cuius caro non erat animalis, ita nec anima carnalis. Quid ergo amplius innotuit nobis de animae ignoratae retro dispositione? Quid invisibile eius fuit quod visibilitatem per carnem desideraret?

ostendo sum nunc anima per caro si consto ille ostendo quisquis modo sum is sum incognitus sui et nos quamquam in hic vanus distinctio sum quasi nos seorsus ab anima sum cum totus qui sum anima sum denique sine anima nihil sum ne homo quidem sed cadaver nomen si ergo ignoro anima ipse sui ignoro ita supersum hic solummodo inspicio an sui anima hic ignoro ut nosco quisquis modo fio opinor sensual sum anima natura adeo nihil animal sine sentio nihil sensual sine anima et ut impressius dico anima anima sensus sum igitur cum omnis anima sentio praesto et ipse sentio omnis etiam sensus nedum qualitas qui verisimilis sum ut ipse sensus suus ab initium sortio non sum unde ille scio qui interdum sui sum necessarius ex naturalis necessitas si non scio suus qualitas qui quis necessarius sum hic quidem in omnis anima recognosco sum notitia suus dico sine qui notitia suus nullus anima sui ministraris possum puto sutem magis homo animal solus rational competo et anima sum sortio qui ille facio animal rational ipse in primus rational porro quomodo rationulis qui efficio homo rational animal si ipse ratio suus nescio ignoro semetipsam sed adeo non ignoro ut auctor et arbiter et status suus nosco nihil adhuc de deus disocus deus nominst nihil adhuc de iudicium is admittens deus comacendaris ae dico nihil magis audio quam spes nullus sum post mors et bens et malus defungor quisque imprecatur plenus hic prosequor libellus qui scribo de testimonium anima aliequin si anima semetipsam ignoro sum ab initium nihil ab christus cognosco debeo nisi qualis sum nunc autem non effigies suus disco ab christus sed salus propterea filius deus descendo et anima subeo non ut ipse sui anima cognosco in christus sed ut christus in semetipsa non enim sui ignoro de salus periclitor sed deus verbum vito inquam manifesto sum non anima et venio inquam anima salvus facio non dico ostendo ignoro nimirum anima licet invisibilis nascor et morior nisi corporaliter exhibeo ignoro planus resurrecturam cum carnis hic sum qui christus manifesto sed et hic non aliter in sui quam in lazaro aliquis qui carus non sum animal ita neque anima carnal quis ergo amplus innotesco nos de anima ignoro retro dispositio quis invisibilis is sum qui visibilitas per caro desidero