De Monogamia

CC BY 4.0 (estate-derived fields); included text keeps its per-record source license

Reuse requires the attribution line above (CC BY 4.0). Text records carry their own license_id; only open-display licenses appear in this file.

Licensed lexica and citation-only authorities are excluded from bulk dumps by construction — cite the authority, never reprint it.


Sed et Timotheo scribens vult iuvenculas nubere, filios suscipere, matres familiae agere. Ad eas dirigit quales supra denotat, iuvenculas viduas, quae in viduitate deprehensae et aliquamdiu adsectatae, postquam in deliciis habuerunt Christum, nubere volunt, habentes iudicium quod primam fidem resciderunt, illam videlicet a qua in viduitate inventae et professae eam non perseverant. Propter quod vult eas nubere, ne primam fidem susceptae viduitatis postea rescindant, non ut totiens nubant, quotiens in viduitate temptata, immo et in deliciis habita, noluerint perseverare. Legimus eum et ad Romanos scribentem: Quae autem sub viro est mulier, viventi viro vincta est; si autem obierit, evacuata est a lege viri. Nempe ergo vivente viro adulterare putabitur, si iuncta fuerit alteri viro. Si vero obierit vir, liberata est a lege, quod non sit adultera facta alii viro. Sed et sequentia recognosce, quo sensus iste, qui tibi blanditur, evadat. Itaque, inquit, fratres mei, mortificamini et vos legi per corpus Christi, ut efficiamini alteri, ei scilicet qui a mortuis resurrexit, uti fructum feramus deo. Cum enim eramus in carne, passiones delictorum, quae per legem efficiebantur, in membris nostris ad fructum ferendum morti: nunc autem evacuati sumus a lege, mortui in quo tenebamur, ad serviendum deo in novitate spiritus, et non in vetustate litterae. Igitur si mortificari nos iubet legi per corpus Christi, quod est ecclesia, quae spiritu novitatis constat, non per literam vetustatis, id est legis, auferens te a lege, quae non tenet uxorem marito defuncto, quominus alii viro fiat, ad contrariam te redigit condicionem, ne amisso viro nubas, quantumque non deputareris adultera facta alteri viro post mortem mariti, si adhuc in lege agere deberes, tanto ex diversitate condicionis adulterii te praeiudicat post mortem mariti alii nubentem; quia iam mortificata es legi, non potest tibi licere, cum recessisti ab ea apud quam tibi licebat.

sed et timotheus scribo volo juvencula nubo filius suscipio mater familia ago ad is dirigo qualis supra denoto juvencula viduo qui in viduitas deprehendo et aliquamdiu adsectatae postquam in deliciae habeo christus nubo volo habeo iudicium qui primus fides resciderunt ille videlicet ab qui in viduitas invenio et profiteor is non persevero propter qui volo is nubo ne primus fides suscipio viduitas postea rescindo non ut totiens nubo quotiens in viduitas tento immo et in deliciae habeo nolo perseveraris lego is et ad romanus scribo qui autem sub vir sum mulier vivo vir vincio sum si autem obeo evacuo sum ab lex vir nempe ergo vivo vir adulteraris puto si iungo sum alter vir si verus obeo vir libero sum ab lex qui non sum adultero facio alius vir sed et sequor recognosco quo sensus iste qui tu blandio evado itaque inquam frater meus mortificamini et tu lego per corpus christus ut efficio alter is scilicet qui ab morior resurgo uti fructus fero deus cos enim sum in carnis passio delictum qui per lex efficio in membrum noster ad fructus fero mors nunc autem evacuo sum ab lex mortuus in quo teneo ad servio deus in novitas spiritus et non in vetustas littera igitur si mortificaris nos iubeo lego per corpus christus qui sum ecclesia qui spiritus novitas consto non per literam vetustas is sum lex aufero tu ab lex qui non teneo uxor marito defungor quominus alius vir fio ad contrarius tu redigo condicio ne amitto vir nubo quantus non deputareris adultero facio alter vir post mors maritus si adhuc in lex ago debeo tantus ex diversitas condicio adulterium tu praejudico post mors maritus alius nubo quia iam mortificata sum lego non possum tu licet cum recedo ab is apud quam tu licet


Nunc ad legem proprie nostram, id est ad evangelium, conversi qualibus excipimur exemplis, dum ad sententias pervenimus? Ecce statim quasi in limine duae nobis antistites Christianae sanctitatis occurrunt, monogamia et continentia, alia pudica, in Zacharia sacerdote, alia integra, in Ioanne antecursore, alia placans deum, alia praedicans Christum, alia totum praedicans sacerdotem, alia plus praeferens quam propheten, scilicet eum qui non tantum praedicaverit aut demonstraverit coram, verum etiam baptizaverit Christum. Quis enim corpus domini dignius initiaret quam eiusmodi caro qualis et concepit illud et peperit? Et Christum quidem virgo enixa est, semel nuptura post partum, ut uterque titulus sanctitatis in Christi censu dispungeretur, per matrem et virginem et univiram. At ubi infans templo exhibetur, quis illum in manus suscipit? quis in spiritu primus agnoscit? Vir iustus et cautus, et utique non digamus, vel ne dignius mox Christus a femina praedicaretur vetere vidua et univira, quae et templo dedita satis in semetipsa portendebat, quales spiritali templo, id est ecclesiae, debeant adhaerere. Tales arbitros infans dominus expertus non alios habuit et adultus. Petrum solum invenio maritum, per socrum: monogamum praesumo per ecclesiam, quae super illum aedificata omnem gradum ordinis sui monogamis erat collocatura. Ceteros cum maritos non invenio, aut spadones intellegam necesse est aut continentes. Nec enim, si penes Graecos communi vocabulo censentur mulieres et uxores pro consuetudinis facilitate (ceterum est proprium vocabulum uxorum), ideo Paulum sic interpretabimur, quasi demonstret uxores apostolos habuisse. Si enim de matrimoniis disputaret, quod in sequentibus facit, ubi magis apostolus aliquod exemplum nominare potuisset, recte videretur dicere, Non enim habemus potestatem uxores circumducendi, sicut ceteri apostoli et Cephas? At ubi ea subiungit quae de victuaria exhibitione abstinentiam eius ostendunt, dicentis, Non enim potestatem habemus manducandi et bibendi? non uxores demonstrat ab apostolis circumductas, quas et qui non habent, potestatem tamen manducandi et bibendi habent, sed simpliciter mulieres quae illis eodem instituto, quo et dominum comitantes, ministrabant. Iam vero si Christus reprobat scribas et pharisaeos, sedentes in cathedra Moysi nec facientes quae docerent, quale est, ut et ipse super cathedram suam collocaret qui sanctitatem carnis praecipere magis, non etiam obire meminissent, quam illis omnibus modis insinuarat et docendam et agendam? in primis de suo exemplo, tunc de ceteris argumentis, cum puerorum dicit esse regnum caelorum, cum consortes illis facit alios post nuptias pueros, cum ad simplicitatem columbae provocat, avis non tantum innocuae, verum et pudicae, quam unam unus masculus novit, cum Samaritanae maritum negat, ut adulterum ostendat numerosum maritum, cum in revelatione gloriae suae de tot sanctis et prophetis Moysen et Heliam secum mavult, alterum monogamum, alterum spadonem. Non enim aliud fuit Helias quam Ioannes qui in virtute et spiritu venit Heliae, cum ille vorator et potator homo, prandiorum et coenarum cum publicanis et peccatoribus frequentator, semel apud unas nuptias coenat multis utique nubentibus. Totiens enim voluit celebrare eas quotiens et esse.

nunc ad lex proprius noster is sum ad evangelium converro qual excipimur exemplum dum ad sententia pervenio ecce statim quasi in limen duo nos antistes christianus sanctitas occurro monogamia et continentia alius pudicus in zacharia sacerdos alius integer in ioanne antecursor alius placo deus alius praedico christus alius totus praedico sacerdos alius multus praefero quam prophetes scilicet is qui non tantus praedicaverit aut demonstraverit coram verus etiam baptizaverit christus quis enim corpus dominus dignus initio quam eiusmodi carus qualis et concipio ille et pario et christus quidem virgo enitor sum semel nubo post pario ut uterque titulus sanctitas in christus census dispungeretur per mater et virgo et univiram at ubi infer templum exhibeo quis ille in manus suscipio quis in spiritus primus agnosco vir iustus et caveo et utique non digamus vel ne dignus mox christus ab femina praedico veto viduo et univira qui et templum dedo satis in semetipsa portendo qualis spirital templum is sum ecclesia debeo adhaereo tal arbiter infer dominus experior non alius habeo et adoleo petrum solus invenio maritus per socer monogamum praesumo per ecclesia qui super ille aedifico omnis gradus ordo suus monogamis sum collocatura ceterus cum maritus non invenio aut spado intellego necesse sum aut contineo neque enim si penis graeci communis vocabulum censeo mulier et uxor pro consuetudo facilitas ceterum sum proprius vocabulis uxor ideo paulis sic interpretor quasi demonstro uxor apostolus habeo si enim de matrimonium disputo qui in sequor facio ubi magis apostolus aliqui exemplum nominaris possum rectus video dico non enim habeo potestas uxor circumduco sicut ceterus apostolus et cephas at ubi is subjungo qui de victuaria exhibitio abstinentia is ostendo dico non enim potestas habeo manduco et bibo non uxor demonstro ab apostolus circumduco qui et qui non habeo potestas tamen manduco et bibo habeo sed simplex mulier qui ille idem instituo quo et dominus comito ministro iam verus si christus reprobo scribo et pharisaeos sedeo in cathedra moysi neque facio qui doceo qualis sum ut et ipse super cathedra suus colloco qui sanctitas caro praecipio magis non etiam obeo memini quam ille omnis modus insinuarat et doceo et ago in primus de suus exemplum tunc de ceterus argumentum cum puer dico sum regnum caelum cum consortes ille facio alius post nuptiae puer cum ad simplicitas columba provoco avus non tantus innocuus verus et pudicus quam unus unus masculus nosco cum samaritanae maritus nego ut adulter ostendo numerosus maritus cum in revelatio gloria suus de tot sanctus et propheta moysen et heliam sui malo alter monogamum alter spado non enim alius sum helias quam joannis qui in virtus et spiritus venio heliae cum ille vorator et potator homo prandium et coenaris cum publicanus et peccator frequentator semel apud unus nuptiae coenat multus utique nubo totiens enim volo celebraris is quotiens et sum


Video iam hinc nos ad apostolum provocari. Ad cuius sensum facilius perspiciendum tanto instantius praeculcandum est mulierem magis defuncto marito teneri, quo minus alium virum admitat. Recogitemus enim repudium aut discordia fieri aut discordiam facere, mortem vero ex lege dei non ex hominis offensa evenire, idque omnium esse debitum, etiam non maritorum. Igitur si repudiata quae per discordiam et iram et odium et causas eorum, iniuriam vel contumeliam vel quamlibet querelam, et anima et corpore separata est tenetur inimico, ne dicam marito, quanto magis illa quae neque suo neque mariti vitio, sed dominicae legis eventu, a matrimonio non separata, sed relicta, eius erit etiam defuncti, cui etiam defuncto concordiam debet? A quo repudium non audiit, non divertit; cui repudium non scripsit, cum ipso est; quem amisisse noluit, retinet. Habet secum animi licentiam, qui omnia homini quae non habet imaginario fructu repraesentat. Ipsam deniqne interrogo feminam: Dic mihi, soror, in pace praemisisti virum tuum? Quid respondebit? An in discordia? Ergo hoc magis ei vincta est cum quo habet apud deum causam. Non discessit quae tenetur. Sed in pace? Ergo perseveret in ea cum illo necesse est quem iam repudiare non poterit, ne sic quidem nuptura, si repudiare potuisset. Enimvero et pro anima eius orat, et refrigerium interim adpostulat ei, et in prima resurrectione consortium, et offert annuis diebus dormitionis eius. Nam haec nisi fecerit, vere repudiavit, quantum in ipsa est, et quidem hoc iniquius, quanto quomodo potuit, quia non potuit, et hoc indignius, quanto iam indignius, si quia non meruit. Aut numquid nihil erimus post mortem, secundum aliquem Epicurum, et non secundum Christum? Quod si credimus mortuorum resurrectionem, utique tenebimur cum quibus resurrecturi sumus rationem de alterutro reddituri. Si autem in illo aevo neque nubent neque nubentur, sed erunt aequales angelis, non ideo non tenebimur coniugibus defunctis, quia non erit restitutio coniugii? Atquin eo magis tenebimur, quia in meliorem statum destinamur, resurrecturi in spiritale consortium, agnituri tam nosmetipsos quam et nostros. Ceterum quomodo gratias deo in aeternum canemus, si non manebit in nobis sensus et memoria debiti huius, si substantia, non conscientia reformabimur? Ergo qui cum deo erimus, simul erimus, dum omnes apud deum unum (licet merces varia. licet multae mansiones penes patrem eundem), uno denario eiusdem mercedis operati, id est vitae aeternae, in qua magis non separabit quos coniunxit deus, quam in ista minore vita separari vetat. Cum haec ita sint, quomodo alii viro vacabit quae suo etiam in futurum occupata est? Utrique autem sexui loquimur, etsi ad alterum sermo est, quia una disciplina praeest. Alium habebit in spiritu, alium in carne. Hoc erit adulterium, unius feminae in duos viros conscientia. Si alter a carne disiunctus est, sed in corde remanet, illic, ubi etiam cogitatus sine carnis congressu et adulterium ante perficit ex concupiscentia et matrimonium ex voluntate, usque adhuc maritus est, ipsum illud possidens per quod et factus est, id est animum: in quo si et alius habitabit, hoc erit crimen. Ceterum non est exclusus, si a viliore commercio carnis discessit. Honoratior maritus est, quanto mundior factus est.

video iam hinc nos ad apostolus provocaris ad qui sensus facilis perspicio tantus insto praeculcandum sum mulier magis defungor marito teneo quo paruus alius vir admitat recogitemus enim repudium aut discordia fio aut discordia facio mors verus ex lex deus non ex homo offendo evenio is omnis sum debeo etiam non maritus igitur si repudio qui per discordia et ira et odium et causa is iniuria vel contumelia vel quamlibet querela et anima et corpus separo sum teneo inimicus ne dico marito quantus magis ille qui neque suus neque maritus vitio sed dominicus lex evenio ab matrimonium non separo sed relinquo is sum etiam defungor qui etiam defungor concordia debeo ab quo repudium non audio non diverto qui repudium non scribo cum ipse sum qui amitto nolo retineo habeo sui animus licentia qui omnis homo qui non habeo imaginarius fructus repraesento ipse deniqne interrogo femina dico ego soror in pax praemitto vir tuus quis respondeo an in discordia ergo hic magis is vincio sum cum quo habeo apud deus causa non discedo qui teneo sed in pax ergo persevero in is cum ille necesse sum qui iam repudiaris non possum ne sic quidem nubo si repudiaris possum enimvero et pro anima is oro et refrigerium interim adpostulat is et in primus resurrectio consortium et offero annuus dies dormitio is nam hic nisi facio verus repudio quantus in ipse sum et quidem hic iniquus quantus quomodo possum quia non possum et hic indignus quantus iam indignus si quia non mereo aut numquid nihil sum post mors secundus aliquis epicurus et non secundus christus qui si credo morior resurrectio utique teneo cum qui resurgo sum ratio de alteruter reddo si autem in ille aevum neque nubo neque nubo sed sum aequal angelus non ideo non teneo conjunx defungor quia non sum restitutio conjugium atqui is magis teneo quia in bonus status destinamur resurgo in spirital consortium agnituri tam nosmetipsos quam et noster ceterum quomodo gratia deus in aeternus cano si non maneo in nos sensus et memoria debeo hic si substantia non conscientia reformabimur ergo qui cum deus sum simul sum dum omnis apud deus unus licet merces vario licet multus mansio penis pater idem unus denarius idem merces opero is sum vita aeternus in qui magis non separo qui conjungo deus quam in iste paruus vito separaris veto cos hic ita sum quomodo alius vir vaco qui suus etiam in sum occupo sum uterque autem sexui loquor etsi ad alter sermo sum quia unus disciplina praesum alius habeo in spiritus alius in carnis hic sum adulterium unus femina in duo vir conscientia si alter ab carnis disjungo sum sed in cor remaneo illic ubi etiam cogito sine caro congredior et adulterium ante perficio ex concupisco et matrimonium ex voluntas usque adhuc maritus sum ipse ille possideo per qui et facio sum is sum animus in quo si et alius habito hic sum crimen ceterum non sum excludo si ab vilis commercium caro discedo honoro maritus sum quantus mundus facio sum


Haec quantum ad primordiorum testimonium et originis nostrae patrocinium et divinae institutionis praeiudicium. Quae utique lex est, non monimentum; quoniam si ita factum est a primordio, invenimus nos ad initium dirigi a Christo; sicut in quaestione repudii dicens illud propter duritiam ipsorum a Moyse esse permissum, ab initio autem non ita fuisse, sine dubio ad initium revocat matrimonii individuitatem. Ideoque quos deus ab initio coniunxit in unam carnem duos, hodie homo non separabit. Dicit et apostolus scribens ad Ephesios deum proposuisse in semetipso ad dispensationem adimpletionis temporum ad caput, id est ad initium reciprocare universa in Christo, quae sunt super caelos et super terras in ipso. Sic et duas Graeciae litteras, summam et ultimam, sibi induit dominus, initii et finis concurrentium in se figuras, uti, quemadmodum Α ad Ω usque volvitur et rursus Ω ad Α replicatur, catur, ita ostenderet in se esse et initii decursum ad finem et finis recursum ad initium, ut omnis dispositio in eum desinens per quem coepta est, per sermonem scilicet dei qui caro factus est, proinde desinat quemadmodum et coepit. Et adeo in Christo omnia revocantur ad initium, ut et fides reversa sit a circumcisione ad integritatem carnis illius, sicut ab initio fuit, et libertas ciborum et sanguinis solius abstinentia, sicut ab initio fuit, et matrimonii individuitas, sicut ab initio fuit, et repudii cohibitio, quod ab initio non fuit, et postremo totus homo in paradisum revocatur, ubi ab initio fuit. Cur ergo vel monogamum illo non debeat Adam referre, qui non potest tam integrum praestare quam inde dimissus est? Quantum pertinet itaque ad initii restitutionem, id a te exigit et dispositionis et spei tuae ratio, quod ab initio fuit secundum initium, quod tibi et in Adam censetur et in Noë recensetur. Elige in quo eorum initium tuum deputes. In ambobus te sibi monogamiae censura defendit. Sed et si initium transmittit ad finem, ut Α ad Ω, quomodo finis remittit ad initium, ut Ω ad Α, atque ita census noster transfertur in Christum, animalis in spiritalem, quia non primo quod spiritale est, sed quod animale, dehinc quod spiritale: proinde videamus, an id ipsum debeas huic quoque censui secundo, an in eadem te forma conveniat novissimus quoque Adam in qua et primus, quando novissimus Adam, id est Christus, innuptus in totum, quod etiam primus Adam ante exilium. Sed donato infirmitati tuae carnis suae exemplo perfectior Adam, id est Christus, eo quoque nomine perfectior qua integrior, volenti quidem tibi spado occurrit in carne. Si vero non sufficis, monogamus occurrit in spiritu, unam habens ecclesiam sponsam, secundum Adam et Evae figuram, quam apostolus in illud magnum sacramentum interpretatur, in Christum et ecclesiam, competisse carnali monogamiae per spiritalem. Vides igitur quemadmodum etiam in Christo novans censum non possis eum sine monogamiae professione deferre, nisi carne sis quod spiritu ille est, licet et quod fuit in carne aeque esse debueris.

hic quantus ad primordiorum testimonium et origo noster patrocinium et divina institutio praejudicium qui utique lex sum non monimentum quoniam si ita facio sum ab primordius invenio nos ad initium dirigo ab christus sicut in quaestio repudium dico ille propter duritia ipse ab moyse sum permitto ab initium autem non ita sum sine dubius ad initium revoco matrimonium individuitas ideo qui deus ab initium conjungo in unus caro duo hodie homo non separo dico et apostolus scribo ad ephesii deus propono in semetipso ad dispensatio adimpletio tempus ad caput is sum ad initium reciprocaris universus in christus qui sum super caelus et super terra in ipse sic et duo graecia littera summa et ulter sui induo dominus initium et finis concurro in sui figura uti quemadmodum ad usque volvo et rursus ad replico catur ita ostendo in sui sum et initium decurro ad finis et finis recursus ad initium ut omnis dispositio in is desino per qui coepio sum per sermo scilicet deus qui carus facio sum proinde desino quemadmodum et coepio et adeo in christus omnis revoco ad initium ut et fides revorto sum ab circumcisio ad integritas caro ille sicut ab initium sum et libertas cibus et sanguis solus abstinentia sicut ab initium sum et matrimonium individuitas sicut ab initium sum et repudium cohibitio qui ab initium non sum et postremo totus homo in paradisus revoco ubi ab initium sum cur ergo vel monogamum ille non debeo adam refero qui non possum tam integer praesto quam inde dimitto sum quantus pertineo itaque ad initium restitutio is ab tu exigo et dispositio et spes tuus ratio qui ab initium sum secundus initium qui tu et in adam censeo et in noe recenseo eligo in quo is initium tuus deputo in ambo tu sui monogamiae censeo defendo sed et si initium transmitto ad finis ut ad quomodo finis remitto ad initium ut ad atque ita census noster transfero in christus animal in spirital quia non primus qui spirital sum sed qui animal dehinc qui spirital proinde video an is ipse debeo hic quoque censeo secundus an in idem tu forma convenio novus quoque adam in qui et primus quando novus adam is sum christus innuptus in totus qui etiam primus adam ante exsilium sed dono infirmitas tuus caro suus exemplum perficio adam is sum christus is quoque nomen perficio qui integer volo quidem tu spado occurro in carnis si verus non sufficio monogamus occurro in spiritus unus habeo ecclesia sponsa secundus adam et evae figura quam apostolus in ille magnus sacramentum interpretor in christus et ecclesia competo carnal monogamiae per spirital video igitur quemadmodum etiam in christus novans census non possum is sine monogamiae professio defero nisi carnis sum qui spiritus ille sum licet et qui sum in carnis aequus sum debeo


Quae igitur hic duritia nostra, si non facientibus voluntatem dei renuntiamus? Quae haeresis, si secundas nuptias, ut illicitas, iuxta adulterium iudicamus? Quid est enim adulterium quam matrimonium illicitum? Notat apostolus eos qui in totum nubere prohibebant, qui et de cibis interdicebant quos deus condidit. Nos vero non magis nuptias auferimus, si secundas recusamus, quam cibos reprobamus, si saepius ieiunamus. Aliud est auferre, aliud temperare; aliud est legem non nubendi ponere, aliud est modum nubendi statuere. Plane qui exprobrant nobis duritiam vel haeresim in hac causa aestimant, si in tantum fovent carnis infirmitatem, ut in nubendo frequenter sustinendam putent, cur illam in alia causa neque sustinent neque venia fovent, cum tormentis expugnata est in negationem? Utique enim illam magis excusari capit quae in proelio cecidit quam quae in cubiculo, quae in equuleo succubuit quam quae in lectulo, quae crudelitati cessit quam quae libidini, quae gemens devicta est quam quae subans. Sed illam quidem a communicatione depellunt, quia non sustinuit in finem; hanc vero suscipiunt, quasi et haec sustinuerit in finem. Propone, quid utraque non sustinuerit in finem, et invenies eius causam honestiorem quae saevitiam quam quae pudicitiam sustinere non potuit. Et tamen nec cruentam defectionem infirmitas carnis excusat, nedum impudicam.

qui igitur hic duritia noster si non facio voluntas deus renuntio qui haeresis si secundus nuptiae ut illicitus iuxta adulterium judico quis sum enim adulterium quam matrimonium illicitus noto apostolus is qui in totus nubo prohibeo qui et de cibus interdicebant qui deus condo nos verus non magis nuptiae aufero si secundus recuso quam cibus reprobamus si saepis jejuno alius sum aufero alius temperaris alius sum lex non nubo pono alius sum modus nubo statuo planus qui exprobro nos duritia vel haeresim in hic causa aestimo si in tantus foveo caro infirmitas ut in nubo frequens sustineo puto cur ille in alius causa neque sustineo neque venia foveo cum tormentum expugno sum in negatio utique enim ille magis excusaris capio qui in proelium cado quam qui in cubiculum qui in equuleo succumbo quam qui in lectulus qui crudelitas cedo quam qui libido qui gemo devinco sum quam qui subans sed ille quidem ab communicatio depello quia non sustineo in finis hic verus suscipio quasi et hic sustineo in finis propono quis uter non sustineo in finis et invenio is causa honestus qui saevitia quam qui pudicitia sustineo non possum et tamen neque cruentus defectio infirmitas caro excuso nedum impudicus


Nunc si et absolute apostolus permisisset in fide amisso matrimonio nubere, proinde fecisset quemadmodum et cetera quae adversus formam regulae suae pro condicione temporum gessit, circumcidens Timotheum propter superinducticios falsos fratres, et rasos quosdam inducens in templum propter observationem Iudaeorum, ille qui Galatas in lege volentes agere castigat. Sed ita res exigebant, ut omnibus omnia fieret, quo omnes lucrifaceret, parturiens illos, donec formaretur Christus in ipsis, et calefaciens tanquam nutrix parvulos fidei, docendo quaedam per veniam, non per imperium (aliud est enim indulgere, aliud iubere), proinde temporalem licentiam permittens denuo nubendi propter infirmitatem carnis, quemadmodum Moyses repudiandi propter duritiam cordis. Et hic itaque reddemus supplementum sensus istius. Si enim Christus abstulit quod Moyses praecepit, quia ab initio non fuit sic, nec sic ideo ab alia venisse virtute reputabitur Christus, cur non et paracletus abstulerit quod Paulus indulsit, quia et secundum matrimonium ab initio non fuit, nec ideo suspectus habendus sit, quasi spiritus alienus, tantum ut deo et Christo dignum sit quod superducitur? Si deo et Christo dignum fuit duritiam cordis tempore expleto compescere, cur non dignius sit et deo et Christo infirmitatem carnis tempore iam collectiore discutere? Si iustum est matrimonium non separari, utique et non iterari honestum est. Denique apud saeculum utrumque in bona disciplina deputatur, aliud concordiae nomine, aliud pudicitiae. Regnavit duritia cordis usque ad Christum, regnaverit et infirmitas carnis usque ad paracletum. Nova lex abstulit repudium (habuit quod auferret), nova prophetia secundum matrimonium, non minus repudium prioris. Sed facilius duritia cordis Christo cessit quam infirmitas carnis. Plus haec sibi Paulum defendit quam illa Moysen; si tamen defendit cum indulgentem eum captat, praescribentem recusat, quae potiores sententias et perpetuas voluntates eius eludit, quae non sinit nos hoc apostolo praestare quod mavult. Et quousque infirmitas ista impudentissima in expugnando meliora perseverabit? Tempus eius, donec paracletus operaretur, fuit, in quem dilata sunt a domino quae tunc sustineri non poterant, quae iam nemini competit portare non posse, quia per quem datur portare posse non deest. Quamdiu causabimur carnem, quia dixit dominus, Caro infirma? Sed praemisit et, Spiritus promptus, ut vincat spiritus carnem, ut cedat quod infirmum est fortiori. Nam et, Qui potest capere capiat, inquit, id est qui non potest, discedat. Discessit et ille dives, qui non ceperat substantiae dividendae egenis praeceptum, et dimissus est sententiae suae a domino. Nec ideo duritia imputabitur Christo de arbitrii cuiuscunque liberi vitio. Ecce, inquit, posui ante te bonum et malum. Elige quod bonum est; si non potes, quia non vis (posse enim te, si velis, ostendit, quia tuo arbitrio utrumque proposuit), discedas oportet ab eo cuius non facis voluntatem.

nunc si et absolvo apostolus permitto in fides amitto matrimonium nubo proinde facio quemadmodum et ceterus qui adverro forma regula suus pro condicio tempus gero circumcidens timotheus propter superinducticios falsus frater et rado quidam induco in templum propter observatio judaeus ille qui galatae in lex volo ago castigo sed ita res exigo ut omnis omnis fio quo omnis lucrifacio parturio ille donec formo christus in ipse et calefacio tamquam nutrix parvulus fides doceo quidam per venio non per imperium alius sum enim indulgeo alius iubeo proinde temporal licentia permitto denuo nubo propter infirmitas caro quemadmodum moyses repudio propter duritia chordus et hic itaque reddo supplementum sensus iste si enim christus aufero qui moyses praecipio quia ab initium non sum sic neque sic ideo ab alius venio virtus reputo christus cur non et paracletus aufero qui paulus indulgeo quia et secundus matrimonium ab initium non sum neque ideo suspicio habeo sum quasi spiritus alienus tantus ut deus et christus dignus sum qui superducitur si deus et christus dignus sum duritia chordus tempus expleo compesco cur non dignus sum et deus et christus infirmitas caro tempus iam collectiore discutio si iustus sum matrimonium non separaris utique et non iteraris honestus sum denique apud saeculis uterque in bonus disciplina deputo alius concordia nomen alius pudicitia regno duritia chordus usque ad christus regno et infirmitas caro usque ad paracletus novo lex aufero repudium habeo qui aufero novo prophetia secundus matrimonium non paruus repudium prior sed facilis duritia chordus christus cedo quam infirmitas caro multus hic sui paulis defendo quam ille moysen si tamen defendo cum indulgeo is capto praescribentem recuso qui potis sententia et perpetuus voluntas is eludo qui non sino nos hic apostolus praesto qui malo et quousque infirmitas iste impudens in expugno bonus persevero tempus is donec paracletus opero sum in qui differo sum ab dominus qui tunc sustineo non possum qui iam nemo competo porto non possum quia per qui do porto possum non desum quamdiu causabimur caro quia dico dominus carus infirmo sed praemitto et spiritus promptus ut vinco spiritus caro ut cedo qui infirmus sum fortis nam et qui possum capio capio inquam is sum qui non possum discedo discedo et ille dives qui non capio substantia divido egenus praeceptum et dimitto sum sententia suus ab dominus neque ideo duritia imputo christus de arbitrium quicumque liber vitio ecce inquam pono ante tu bonus et malus eligo qui bonus sum si non possum quia non volo possum enim tu si velis ostendo quia tuus arbitrium uterque propono discedo oportet ab is qui non facio voluntas


Ut igitur in domino nubas secundum legem et apostolum (si tamen vel hoc curas), qualis es id matrimonium postulans quod eis a quibus postulas non licet habere, ab episcopo monogamo, a presbyteris et diaconis eiusdem sacramenti, a viduis, quarum sectam in te recusasti? Et illi plane sic dabunt viros et uxores, quomodo buccellas. Hoc enim est apud illos, Omni petenti te dabis. Et coniungent vos in ecclesia virgine, unius Christi unica sponsa. Et orabis pro maritis tuis, novo et vetere. Elige cui te adulteram praestes. Puto, ambobus. Quodsi sapias, taceas defuncto. Repudium sit illi silentium tuum, alienis iam dotalibus scriptum. Hoc modo novum promereberis maritum, si veteris obliviscaris. Debes magis illi placere propter quem deo placere non maluisti. Haec psychici volunt apostolum probasse aut in totum non recogitasse, cum scriberet: Mulier vincta est, in quantum temporis vivit vir eius; si autem mortuus fuerit, libera est: cui vult, nubat, tantum in domino. Ex hoc enim capitulo defendunt licentiam secundi matrimonii, immo et plurimi, si secundi; quod enim semel esse desiit, omni obnoxium est numero. Quo autem sensu apostolus scripserit, ita relucebit, si prius constet non hoc illum sensu scripsisse quo psychici utuntur. Constabit autem, si quis ea recordetur quae huic capitulo diversa sunt et apud doctrinam et apud voluntatem et apud propriam ipsius Pauli disciplinam. Si enim secundas nuptias permittit, quae ab initio non fuerunt, quomodo affirmat omnia ad initium recolligi in Christo? Si vult nos iterare coniugia, quomodo semen nostrum in Isaac semel marito auctore defendit? Quomodo totum ordinem ecclesiae de monogamis disponit, si non haec disciplina praecedit in laicis, ex quibus ecclesiae ordo proficit? Quomodo in matrimonio adhuc positos a fructu matrimonii avocat, dicens in collecto esse tempus, si per mortem matrimonio elapsos iterum in matrimonium revocat? Haec si diversa sunt ei capitulo de quo agitur, constabit, ut diximus, non hoc illum sensu scripsisse, quo psychici utuntur; quia facilius est, ut aliquam rationem habeat unum illud capitulum quae cum ceteris sapiat, quam ut apostolus diversa inter se docuisse videatur. Eam rationem in ipsa materia poterimus recognoscere. Quae ista materia apostolo fuit scribendi talia? Tirocinium novae et cum maxime orientis ecclesiae, quam lacte scilicet educabat, nondum solido cibo validioris doctrinae, adeo ut prae illa infantia fidei ignorarent adhuc quid sibi agendum esset circa carnis et sexus necessitatem. Cuius etiam ipsas species ex rescriptis intellegimus, cum dicit, De his autem quae scribitis: Bonum est homini mulierem non attingere; propter fornicationes autem unusquisque uxorem suam habeat. Ostendit fuisse qui in matrimonio a fide deprehensi verebantur, ne non liceret eis matrimonio suo exinde uti, quia in carnem sanctam Christi credidissent. Et tamen secundum veniam concedit, non secundum imperium, id est indulgens, non praecipiens ita fieri. Ceterum malebat omnes id esse quod et ipse. Proinde et de repudio rescribens demonstrat quosdam de isto quoque cogitasse, vel maxime quia et in ethnicis matrimoniis non putabant post fidem sibi perseverandum. Quaerebant et de virginibus consilium (praeceptum enim domini non erat), bonum esse homini si sic permaneat, utique quomodo a fide fuerit inventus. Vinctus es uxori, ne quaesieris solutionem. Solutus es ab uxore, ne quaesieris uxorem. Si autem acceperis uxorem, non deliquisti, quia ante fidem soluto ab uxore non numerabitur post fidem secunda uxor, quae post fidem prima est. A fide enim etiam ipsa vita nostra censetur. Sed hic parcere se dicit illis; alioquin pressuram carnis subsecuturam prae angustiis temporum impedimenta matrimonii recusantibus; quin potius de domino sollicitudinem habendam promerendo quam de marito. Et ita revocat quod permisit. Sic ergo in eodem ipso capitulo, quo definit unumquemque in qua vocatione vocabitur, in ea permanere debere, adiciens, Mulier vincta est quamdiu vivit vir eius, si autem dormierit, libera est, cui volet nubat, tantum in domino: hinc quoque eam demonstrat intellegendam quae et ipsa sic fuerit inventa soluta a viro, quomodo et vir solutus ab uxore, per mortem utique, non per repudium facta solutione, quia repudiatis non permitteret nubere adversus pristinum praeceptum. Itaque mulier, si nupserit, non delinquet, quia nec hic secundus maritus deputabitur qui est a fide primus, et adeo sic est, ut propterea adiecerit, Tantum in domino: quia de ea agebatur. quae ethnicum habuerat et amisso eo crediderat, ne scilicet etiam post fidem ethnico se nubere posse praesumeret; licet nec hoc psychici curent. Sciamus plane non sic esse in Graeco authentico, quomodo in usum exiit per duarum syllabarum aut callidam aut simplicem eversionem: Si autem dormierit vir eius; quasi de futuro sonet, ac per hoc videatur ad eam pertinere quae iam in fide virum amiserit. Hoc quidem si ita esset, in infinitum emissa licentia totiens virum dedisset, quotiens amissus esset, sine ullo pudore nubendi etiam ethnicis congruente. Sed etsi ita esset, quasi de futuro, Si cuius maritus mortuus fuerit, tantundem et futurum ad eam pertineret cuius ante fidem morietur maritus. Quavis accipe, dum cetera non evertas. Nam cum et illa sententiae cedant: Servus vocatus es, ne curaveris: Impraeputiatus vocatus es, ne circumcidaris: Circumcisus vocatus es, ne adduxeris, — quibus concurrit: Vinctus es uxori, ne quaesieris solutionem: solutus es ab uxore, ne quaesieris uxorem, satis manifestum est ad eos haec pertinere qui in nova et recenti vocatione constituti de his consulebant in quibus a fide fuerant deprehensi. Haec erit interpretatio capituli istius de hoc examinanda, an et tempori et causae, et tam exemplis et argumentis praecedentibus quam et sententiis et sensibus subsequentibus, et in primis an ipsius apostoli et consilio proprio congruat et instituto; nihil enim custodiendum est quam ne diversus sibi quis deprehendatur.

ut igitur in dominus nubo secundus lex et apostolus si tamen vel hic cura qualis sum is matrimonium postulo qui is ab qui postulo non licet habeo ab episcopo monogamo ab presbyteris et diaconus idem sacramentum ab vidua qui seco in tu recuso et ille planus sic do vir et uxor quomodo buccella hic enim sum apud ille omnis peto tu do et coniungent tu in ecclesia virgo unus christus unicus sponsa et oro pro maritus tuus novo et veto eligo qui tu adulter praesto puto ambo quodsi sapio taceo defungor repudium sum ille silentium tuus alienus iam dotal scribo hic modo novus promereberis maritus si veto obliviscaris debeo magis ille placeo propter qui deus placeo non malo hic psychici volo apostolus probo aut in totus non recogito cum scribo mulier vincio sum in quantus tempus vivo vir is si autem mortuus sum liber sum qui volo nubo tantus in dominus ex hic enim capitulum defendo licentia secundus matrimonium immo et plurimus si secundus qui enim semel sum desino omnis obnoxius sum numerus quo autem sentio apostolus scribo ita relucebit si prior consto non hic ille sentio scribo quo psychici uto consto autem si quis is recordor qui hic capitulum diverto sum et apud doctrina et apud voluntas et apud proprius ipse paulis disciplina si enim secundus nuptiae permitto qui ab initium non sum quomodo affirmo omnis ad initium recolligo in christus si volo nos iteraris conjugium quomodo semen nos in isaac semel marito auctor defendo quomodo totus ordo ecclesia de monogamis dispono si non hic disciplina praecedo in laicis ex qui ecclesia ordo proficio quomodo in matrimonium adhuc pono ab fructus matrimonium avoco dico in colligo sum tempus si per mors matrimonium elabor iterum in matrimonium revoco hic si diverto sum is capitulum de quo ago consto ut dico non hic ille sentio scribo quo psychici uto quia facilis sum ut aliqui ratio habeo unus ille capitulis qui cum ceterus sapio quam ut apostolus diverto inter sui doceo video is ratio in ipse materia possum recognosco qui iste materia apostolus sum scribo talis tirocinium novus et cum magnus orior ecclesia quam lac scilicet educabat nondum solidus cibus validus doctrina adeo ut prae ille infer fides ignoro adhuc quis sui ago sum circa caro et sexus necessitas qui etiam ipse species ex rescribo intellego cum dico de hic autem qui scribo bonus sum homo mulier non attingo propter fornicatio autem unusquisque uxor suus habeo ostendo sum qui in matrimonium ab fides deprehendo vereor ne non licet is matrimonium suus exinde uti quia in caro sancio christus credo et tamen secundus venio concedo non secundus imperium is sum indulgeo non praecipio ita fio ceterum malo omnis is sum qui et ipse proinde et de repudio rescribens demonstro quidam de iste quoque cogito vel magnus quia et in ethnicis matrimonium non puto post fides sui persevero quaero et de virgo consilium praeceptum enim dominus non sum bonus sum homo si sic permaneo utique quomodo ab fides sum invenio vincio sum uxor ne quaero solutio soluo sum ab uxor ne quaero uxor si autem accipio uxor non delinquo quia ante fides solvo ab uxor non numero post fides secundus uxor qui post fides primus sum ab fides enim etiam ipse vito noster censeo sed hic parco sui dico ille alioqui premo caro subsecuturam prae angustia tempus impedimentum matrimonium recuso quin potis de dominus sollicitudo habeo promereo quam de marito et ita revoco qui permitto sic ergo in idem ipse capitulum quo definio unumquemque in qui vocatio voco in is permaneo debeo adicio mulier vincio sum quamdiu vivo vir is si autem dormio liber sum qui volo nubo tantus in dominus hinc quoque is demonstro intellego qui et ipse sic sum invenio solvo ab vir quomodo et vir soluo ab uxor per mors utique non per repudium facio solutio quia repudio non permitto nubo adverro pristinus praeceptum itaque mulier si nubo non delinquo quia neque hic secundus maritus deputo qui sum ab fides primus et adeo sic sum ut propterea adicio tantus in dominus quia de is ago qui ethnicum habeo et amitto is credo ne scilicet etiam post fides ethnico sui nubo possum praesumo licet neque hic psychici curo scio planus non sic sum in graecum authenticus quomodo in usus exeo per duaris syllabaris aut callidus aut simplex eversio si autem dormio vir is quasi de sum sono atque per hic video ad is pertineo qui iam in fides vir amitto hic quidem si ita sum in infinitus emitto licentia totiens vir do quotiens amitto sum sine ullus pudor nubo etiam ethnicis congruo sed etsi ita sum quasi de sum si qui maritus mortuus sum tantus et sum ad is pertineo qui ante fides morior maritus quivis accipio dum ceterus non everto nam cum et ille sententia cedo servus voco sum ne curo impraeputiatus voco sum ne circumcidaris circumcido voco sum ne adduco qui concurro vincio sum uxor ne quaero solutio soluo sum ab uxor ne quaero uxor satis manifestus sum ad is hic pertineo qui in novo et recens vocatio constituo de hic consulo in qui ab fides sum deprehendo hic sum interpretatio capitulis iste de hic examino an et tempus et causa et tam exemplum et argumentum praecedo quam et sententia et sensus subsequor et in primus an ipse apostolus et consilium proprius congruo et instituo nihil enim custodio sum quam ne diverto sui quis deprehendo


Audi et subtilissimam e contrario argumentationem. Adeo, inquiunt, permisit apostolus iterare connubium, ut solos qui sunt in clero monogamiae iugo astrinxerit. Quod enim quibusdam praescribit, id non omnibus praescribit. Numquid ergo et quod omnibus praecipit, solis episcopis non praescribit, si quod episcopis praescribit, non et omnibus praecipit? An ideo omnibus, quia et episcopis? et ideo episcopis(??) quia et omnibus? Unde enim episcopi et clerus? Nonne de omnibus? Si non omnes monogamiae tenentur, unde monogami in clerum? An ordo aliqui seorsum debebit institui monogamorum, de quo allectio fiat in clerum? Sed cum extollimur et inflamur adversus clerum, tunc unum omnes sumus, tunc omnes sacerdotes, quia sacerdotes nos deo et patri fecit. Cum ad peraequationem disciplinae sacerdotalis provocamur, deponimus infulas, et pares sumus. De ecclesiasticis ordinibus agebatur, quales ordinari oporteret. Oportebat igitur omnem communis disciplinae formam sua fronte proponi, edictum quodammodo futurum universis impressioni, quo magis sciret plebs eum ordinem sibi observandum qui faceret praepositos, et ne vel ipse honor aliquid sibi ad licentiam quasi de privilegio loci blandiatur. Prospiciebat spiritus sanctus dicturos quosdam, Omnia licent episcopis, sicut ille vester Utinensis nec Scantiniam timuit. Quot enim et digami praesident apud vos, insultantes utique apostolo, certe non erubescentes, cum haec sub illis leguntur? Age iam, qui putas exceptionem monogamiae de episcopis factam, recede et a reliquis tuis titulis disciplinae, qui cum monogamia episcopis ascribuntur. Noli esse irreprehensibilis, sobrius, bene moratus, ornatus, hospitalis, docibilis, quin vero et vino deditus et manu promptus ad caedendum et pugnax et pecuniae amans et domum non regens nec filiorum curans disciplinam, sed nec ab extraneis bonam famam sectans. Si enim suam habent episcopi legem circa monogamiam, etiam cetera quae monogamiae accedere oportebit episcopis erunt scripta. Laicis vero, queis monogamia non convenit, cetera quoque aliena sunt. Evasisti, psychice, si velis, vincula disciplinae totius. Praescribe constanter non omnibus praecipi quae quibusdam sint praecepta, aut si cetera quidem communia sunt, monogamia vero solis episcopis imposita est, numquid illi soli Christiani pronuntiandi in quos tota disciplina collata est?

audio et subtilissimam e contrarius argumentatio adeo inquam permitto apostolus iteraris conubium ut solus qui sum in clero monogamiae iugum astrinxerit qui enim quidam praescribo is non omnis praescribo numquid ergo et qui omnis praecipio sol episcopus non praescribo si qui episcopus praescribo non et omnis praecipio an ideo omnis quia et episcopus et ideo episcopus quia et omnis unde enim episcopus et clerus nonne de omnis si non omnis monogamiae teneo unde monogami in clerum an ordo aliqui seorsus debeo instituo monogamorum de quo allectio fio in clerum sed cum extollimur et inflamur adverro clerum tunc unus omnis sum tunc omnis sacerdos quia sacerdos nos deus et pater facio cos ad peraequatio disciplina sacerdotal provocamur depono infula et par sum de ecclesiasticis ordo ago qualis ordinaris oportet oportet igitur omnis communis disciplina forma suus frons propono edictum quodammodo sum universus impressio quo magis scio plebs is ordo sui observo qui facio praepono et ne vel ipse honor aliquis sui ad licentia quasi de privilegium locus blandio prospicio spiritus sancio dico quidam omnis liceo episcopus sicut ille vester utinensis neque scantiniam timeo quot enim et digami praesideo apud tu insulto utique apostolus certus non erubesco cum hic sub ille lego ago iam qui puto exceptio monogamiae de episcopus facio recedo et ab reliquus tuus titulus disciplina qui cum monogamia episcopus ascribuntur nolo sum irreprehensibilis sobrius bene moror orno hospital docibilis quin verus et vinum dedo et manus promptus ad caedo et pugnax et pecunia amo et domus non rego neque filius curo disciplina sed neque ab extraneus bonus fama sector si enim suus habeo episcopus lex circa monogamiam etiam ceterus qui monogamiae accedo oportet episcopus sum scribo laicis verus queis monogamia non convenio ceterus quoque alienus sum evado psychice si velis vinculum disciplina totus praescribo consto non omnis praecipio qui quidam sum praecipio aut si ceterus quidem commune sum monogamia verus sol episcopus impono sum numquid ille solus christianus pronuntio in qui totus disciplina confero sum


Sed hae argumentationes potius existimentur de coniecturis coactae, si non et sententiae adstiterint, quas dominus emisit in repudii retractatu, quod permissum aliquando iam prohibet, inprimis quia ab initio non fuit sic, sicut matrimonii numerus, tum quia quos deus coniunxit, homo non separabit, scilicet ne contra dominum faciat. Solus enim ille separabit qui et coniunxit. Separabit autem non per duritiam repudii, quam exprobrat et compescit, sed per debitum moritis. Siquidem unus ex passeribus duobus non cadit in terram sine patris voluntate. Igitur si quos deus coniunxit, homo non separabit repudio, aeque consentaneum est, ut quos deus separavit morte, homo non coniungat matrimonio, proinde contra dei voluntatem iuncturus separationem atque si separasset coniunctionem. Hoc quantum ad dei voluntatem non destruendam et initii formam restruendam. Ceterum et alia ratio conspirat, immo non alia, sed quae initii formam imposuit et voluntatem dei movit ad prohibitionem repudii, quoniam qui dimiserit uxorem suam praeterquam ex causa adulterii, facit eam adulterari, et qui dimissam a viro duxerit, adulteratur utique. Non et nubere legitime potest repudiata, et si quid tale commiserit sine matrimonii nomine, non capit elogium adulterii, qua adulterium in matrimonio crimen est? Deus taliter censuit citra quam homines, ut in totum, sive per nuptias sive vulgo, alterius viri admissio adulterium pronuntietur ab eo. Videamus enim quid sit matrimonium apud deum, et ita cognoscemus quid sit aeque adulterium. Matrimonium est, cum deus iungit duos in unam carnem, aut iunctos deprehendens in eadem carne coniunctionem signavit. Adulterium est, cum quoquo modo disiunctis duobus alia caro, immo aliena miscetur, de qua dici non possit, Haec est caro ex carne mea, et hoc os ex ossibus meis. Semel enim hoc factum et pronuntiatum sicut ab initio, ita et nunc in alima carnem non potest convenire. Itaque sine causa dices deum vivo marito nolle repudiatam alii viro iungi, quasi mortuo velit, quando si mortuo non tenetur, proinde nec vivo. Tam repudio matrimonium dirimente quam morte non tenebitur ei cui per quod tenebatur abruptum est. Cui ergo tenebitur? Nihil deo interest, vivo an mortuo viro nubat. Neque enim in illum delinquit, sed in semetipsam. Omne delictum quod admiserit homo, extra corpus est: qui autem adulteratur, in corpus suum delinquit. Adulteratur autem, sicut supra praestruximus, qui aliam carnem sibi immiscet super illam pristinam quam deus aut coniunxit in dous aut coniunctam deprehendit. Ideoque abstulit repudium, quod ab initio non fuit, ut quod ab initio fuit muniat, duorum in unam carnem perseverantiam, ne necessitas vel occasio tertiae concarnationis irrumpat, soli causae permittens repudium, si forte praevenerit cui praecavetur. Adeo autem repudium a primordio non fuit, ut apud Romanos post annum sexcentesimum urbis conditae id genus duritiae commissum denotetur. Sed illi etiam non repudiantes adulteria commiscent: nobis, etsi repudiemus, ne nubere quidem licebit.

sed hic argumentatio potis existimo de conicio cogo si non et sententia adstiterint qui dominus emitto in repudium retractatu qui permitto aliquando iam prohibeo imprimis quia ab initium non sum sic sicut matrimonium numerus tum quia qui deus conjungo homo non separo scilicet ne contra dominus facio solus enim ille separo qui et conjungo separo autem non per duritia repudium quam exprobro et compesco sed per debeo moritis siquidem unus ex passer duo non cado in terra sine pater voluntas igitur si qui deus conjungo homo non separo repudio aequus consentaneus sum ut qui deus separo mors homo non conjungo matrimonium proinde contra deus voluntas iuncturus separatio atque si separasset coniunctio hic quantus ad deus voluntas non destruo et initium forma restruendam ceterum et alius ratio conspiro immo non alius sed qui initium forma impono et voluntas deus moveo ad prohibitio repudium quoniam qui dimitto uxor suus praeterquam ex causa adulterium facio is adulteraris et qui dimitto ab vir duco adultero utique non et nubo legitimus possum repudio et si quis talis committo sine matrimonium nomen non capio elogium adulterium qui adulterium in matrimonium crimen sum deus talis censeo citer quam homo ut in totus sive per nuptiae sive vulgo alter vir admissio adulterium pronuntio ab is video enim quis sum matrimonium apud deus et ita cognosco quis sum aequus adulterium matrimonium sum cum deus jungo duo in unus caro aut jungo deprehendens in idem carnis coniunctio signo adulterium sum cum quisquis modo disjungo duo alius carus immo alienus misceo de qui dico non possum hic sum carus ex carnis meus et hic os ex os meus semel enim hic facio et pronuntio sicut ab initium ita et nunc in alima caro non possum convenio itaque sine causa dico deus vivo marito nolo repudio alius vir jungo quasi mortuus volo quando si mortuus non teneo proinde neque vivo tam repudio matrimonium dirimo quam mors non teneo is qui per qui teneo abrumpo sum qui ergo teneo nihil deus intersum vivo an mortuus vir nubo neque enim in ille delinquo sed in semetipsam omnis delinquo qui admitto homo extra corpus sum qui autem adultero in corpus suus delinquo adultero autem sicut supra praestruximus qui alius caro sui immisceo super ille pristinus quam deus aut conjungo in dous aut conjungo deprehendo ideo aufero repudium qui ab initium non sum ut qui ab initium sum munio duo in unus caro perseverantia ne necessitas vel occasio tertius concarnatio irrumpat solus causa permitto repudium si fors praevenio qui praecavetur adeo autem repudium ab primordius non sum ut apud romanus post annus sescentesimus urbs condio is genus duritia committo denotetur sed ille etiam non repudiantes adulterium commiscent nos etsi repudio ne nubo quidem liceo


Secedat nunc mentio paracleti, ut nostri alicuius auctoris. Evolvamus communia instrumenta scripturarum pristinarum. Hoc ipsum demonstratur a nobis, neque novam neque extraneam esse monogamiae disciplinam, immo et antiquam et propriam Christianorum, ut paracletum restitutorem potius sentias eius quam institutorem. Quod pertineat ad antiquitatem, quae potest antiquior forma proferri quam ipse census generis humani? Unam feminam masculo deus finxit, una costa eius decerpta, et utique ex pluribus. Sed et in praefatione ipsius operis, Non est, inquit, bonum homini solum eum esse, faciamus adiutorium illi. Adiutores enim dixisset, si pluribus eum uxoribus destinasset. Adiecit et legem de futuro, siquidem prophetice dictum est, Et erunt duo in unam carnem; non tres, neque plures: ceterum iam non duo, si plures. Stetit lex. Denique perseveravit unio coniugii in auctoribus generis ad finem usque, non quia non erant feminae aliae, sed quia ideo non erant, ne primitiae generis duplici matrimonio contaminarentur. Alioquin si deus voluisset, et esse potuissent; certe de filiarum suarum numerositate sumpsisset, non minus ex ossibus et ex carne sua habens Evam, si hoc pie fieret. At ubi primum scelus, homicidium, in fratricidio dedicatum, tam dignum secundo loco scelus non fuit quam duae nuptiae. Neque enim refer, duas quis uxores singulas habuerit, an pariter singulae duas fecerint. Idem numerus coniunctorum et separatorum. Semel tamen vim passa instituio dei per Lamech constitit postea in finem usque gentis illius. Secundus Lamech nullus exstitit, quomodo duabus maritatus. Negat scriptura quod non notat. Aliae diluvium iniquitates provocanerunt, semel defensae, quales fuerunt, non tamen septuagies septies, quod duo matrimonia meruerunt. Sed et reformatio secundi generis humani monogamia matre censetur. Iterum duo in unam carnem crescere et redundare suscipiunt, Noë et uxor filiique eorum in unicis nuptiis. Etiam in ipsis animalibus monogamia recognoscitur, ne vel bestiae de moechia nascerentur. Ex omnibus, inquit, bestiis ex omni carne duo induces in arcam, ut vivant tecum masculus et femina: erunt de animalibus volatilibus secundum genus, et de omnibus serpentibus terrae secundum genus ipsorum: duo ex omnibus introibunt ad te, masculus et femina. Edem forma et septena ex binis adlegi mandat ex masculo et femina, uno et una. Quid amplius dicam? Immundis quoque alitibus cum binis feminis introire non licuit.

secedo nunc mentior paracleti ut noster aliquis auctor evolvo commune instrumentum scripturaris pristinaris hic ipse demonstro ab nos neque novus neque extraneus sum monogamiae disciplina immo et antiquus et proprius christianorum ut paracletus restitutor potis sentio is quam institutor qui pertineo ad antiquitas qui possum antiquus forma profero quam ipse census genus humanus unus femina masculus deus fingo unus costa is decerpo et utique ex multus sed et in praefatio ipse opus non sum inquam bonus homo solus is sum facio adjutorium ille adiutor enim dico si multus is uxor destino adiicio et lex de sum siquidem prophetice dico sum et sum duo in unus caro non tres neque multus ceterum iam non duo si multus sto lex denique persevero unio conjugium in auctor genus ad finis usque non quia non sum femina alius sed quia ideo non sum ne primitiae genus duplex matrimonium contamino alioqui si deus volo et sum possum certus de filiaris suus numerositas sumo non paruus ex os et ex carnis suus habeo eva si hic pius fio at ubi primus scelus homicidium in fratricidio dedico tam dignus secundus locus scelus non sum quam duo nuptiae neque enim refero duo quis uxor singulus habeo an pariter singulus duo facio idem numerus coniunctor et separator semel tamen vis patior instituio deus per lamech consto postea in finis usque gens ille secundus lamech nullus exsisto quomodo duo maritatus nego scribo qui non noto alius diluvium iniquitas provocanerunt semel defendo qualis sum non tamen septuagies septies qui duo matrimonium mereo sed et reformatio secundus genus humanus monogamia mater censeo iterum duo in unus caro cresco et redundaris suscipio noe et uxor filius is in unicus nuptiae etiam in ipse animal monogamia recognosco ne vel bestia de moechia nasco ex omnis inquam bestia ex omnis carnis duo induco in arca ut vivo tu masculus et femina sum de animal volatilis secundus genus et de omnis serpens terra secundus genus ipse duo ex omnis introibunt ad tu masculus et femina exdo forma et septeni ex bini adlego mando ex masculus et femina unus et unus quis amplus dico immundus quoque alitibus cum bini femina introeo non licet


Sed an onerosa monogamia, viderit adhuc impudens infirmitas carnis, an autem nova, de hoc interim constet. Illud enim amplius dicimus, etiamsi totam et solidam virginitatem sive continentiam paracletus hodie determinasset, ut ne unis quidem nuptiis fervorem carnis despumare permitteret, sic quoque nihil novi inducere videretur, ipso domino spadonibus aperiente regna caelorum, ut et ipso spadone, ad quem spectans et apostolus propterea et ipse c(??)stratus continentiam mavult. Sed salvo, inquis, iure nubendi. Plane salvo, et videbimus quousque, nihilominus iam ex ea parte destructo qua continentiam praefert. Bonum, inquit, homini mulierem non contingere. Ergo malum est contingere. Nihil enim bono contrarium nisi malum. Ideoque superesse, ut et qui habeant uxores sic sint quasi non habeant, quo magis qui non habent habere non debeant. Reddit etiam causas, cur ita suadeat, quod inupti de deo cogitent, nupti vero, quomodo in matrimonio quis suo placeat. Et possum contendere, non mere bonum esse quod permittitur. Quod enim mere bonum est, non permittitur, sed ultro licet. Permissio habet causam aliquando et necessitatis. Denique in hac specie non est voluntas permittentis nubere. Aliud enim vult: Volo vos, inquit, omnes sic esse quomodo et ego. Et cum ostendit melius esse, quid utique se velle confirmat quam quod melius esse praemisit? Et ita si aliud quam quod voluit permittit, non voluntate, sed necessitate permittens, non mere bonum ostendit quod invitus indulsit. Denique cum dicit, Melius est nubere quam uri, quale id bonum intellegendum, quod melius est poena? quod non potest videri melius nisi pessimo comparatum? Bonum illud est quod per se hoc nomen tenet, sine comparatione, non dico mali, sed etiam boni alterius, ut et si alio bono comparatum adumbretur, remaneat nihilominus in boni nomine. Ceterum si per mali collationem cogitur bonum dici, non tam bonum est quam genus mali inferioris quod ab altiore malo obscuratum ad nomen boni impellitur. Aufer denique condicionem, ut non dicas, Melius est nubere quam uri, et quaero an dicere audeas, Melius nubere, non adiciens quo melius sit? Fit ergo iam non melius, et dum non melius, nec bonum, sublata condicione, quae dum melius illud facit alio, ita bonum haberi cogit. Melius est unum oculum amittere quam duos. Si tamen discedas a comparatione mali utriusque, non erit melius unum oculum habere, quia nec bonum. Quid nunc, si omnem indulgentiam nubendi de suo, id est de humano sensu accommodat, ex necessitate qua diximus, quia melius sit nubere quam uri? Denique conversus ad alteram speciem dicendo, Nuptis autem denuntio, non ego, sed dominus, ostendit illa quae supra dixerat non dominicae auctoritatis fuisse, sed humanae aestimationis. At ubi ad continentiam reflectit animos, Volo autem vos sic esse omnes, Puto autem, inquit, et ego spiritum dei habeo, ut si quid indulserat ex necessitate, id spiritus sancti auctoritate revocaret. Sed et Ioannes monens sic nos incedere debere quemadmodum et dominus, utique etiam secundum sanctitatem carnis admonuit incedere. Adeo manifestius, Et omnis, inquit, qui spem istam in illo habet, castificat se, sicut et ipse castus est. Nam et alibi: Estote sancti, sicut et ille sanctus fuit, scilicet carne. De spiritu enim non dixisset, quia spiritus ultro sanctus agnoscitur nec exspectat sanctitatis admonitionem, quae propria natura est eius. Caro autem docetur sanctitatem, quae et in Christo fuit sancta. Igitur si omnia ista obliterant licentiam nubendi, et condicione licentiae inspecta et praelatione continentiae imposita, cur non potuerit post apostolos idem spiritus superveniens ad deducendam disciplinam in omnem veritatem per gradus temporum (secundum quod Ecclesiastes, Tempus omni rei, inquit) supremam iam carni fibulam imponere, iam non oblique a nuptiis avocans, sed exerte, cum magis nunc tempus in collecto factum sit, annis circiter CLX exinde productis? Nonne ipse apud te retractares: Vetus haec disciplina est, praemonstrata iam tunc in carne domini et voluntate, dehinc in apostolorum eius tam consiliis quam exemplis? Olim sanctitati huic destinabamur. Nihil novi paracletus inducit. Quod praemonuit, definit: quod sustinuit, exposcit. Et nunc recogitans ista facile tibi persuadebis multo magis unicas nuptias competisse paracleto praedicare, qui potuit et nullas, magisque credendum temperasse illum quod et abstulisse decuisset, si quae velit Christus intellegas. In hoc quoque paracletum agnoscere debes advocatum, quod a tota continentia infirmitatem tuam excusat.

sed an onerosus monogamia video adhuc impudens infirmitas caro an autem novo de hic interim consto ille enim amplus dico etiamsi totus et solidus virginitas sive continentia paracletus hodie determinasset ut ne unus quidem nuptiae fervor caro despumaris permitto sic quoque nihil nosco induco video ipse dominus spado aperio regnum caelum ut et ipse spado ad qui specto et apostolus propterea et ipse que sterno continentia malo sed salvo inquam ius nubo planus salvo et video quousque nihilominus iam ex is pars destructo qui continentia praefero bonus inquam homo mulier non contingo ergo malus sum contingo nihil enim bonus contrarius nisi malus ideo supersum ut et qui habeo uxor sic sum quasi non habeo quo magis qui non habeo habeo non debeo reddo etiam causa cur ita suadeo qui inupti de deus cogito nupti verus quomodo in matrimonium quis suus placeo et possum contendo non mereo bonus sum qui permitto qui enim mereo bonus sum non permitto sed ultro licet permissio habeo causa aliquando et necessitas denique in hic species non sum voluntas permitto nubo alius enim volo volo tu inquam omnis sic sum quomodo et ego et cum ostendo bonus sum quis utique sui volo confirmo quam qui bonus sum praemitto et ita si alius quam qui volo permitto non voluntas sed necessitas permitto non mereo bonus ostendo qui invitus indulgeo denique cum dico bonus sum nubo quam uro qualis is bonus intellego qui bonus sum poena qui non possum video bonus nisi malus comparo bonus ille sum qui per sui hic nomen teneo sine comparatio non dico malus sed etiam bonus alter ut et si alius bonus comparo adumbro remaneo nihilominus in bonus nomen ceterum si per malus collatio cogo bonus dico non tam bonus sum quam genus malus inferus qui ab alo malus obscuro ad nomen bonus impello aufero denique condicio ut non dico bonus sum nubo quam uro et quaero an dico audeo bonus nubo non adicio quo bonus sum fio ergo iam non bonus et dum non bonus neque bonus tollo condicio qui dum bonus ille facio alius ita bonus habeo cogo bonus sum unus oculus amitto quam duo si tamen discedo ab comparatio malus uterque non sum bonus unus oculus habeo quia neque bonus quis nunc si omnis indulgentia nubo de suus is sum de humanus sentio accommodo ex necessitas qui dico quia bonus sum nubo quam uro denique converro ad alter species dico nubo autem denuntio non ego sed dominus ostendo ille qui supra dico non dominicus auctoritas sum sed humanus aestimatio at ubi ad continentia reflecto animus volo autem tu sic sum omnis puto autem inquam et ego spiritus deus habeo ut si quis indulgeo ex necessitas is spiritus sanctus auctoritas revoco sed et joannis moneo sic nos incedo debeo quemadmodum et dominus utique etiam secundus sanctitas caro admoneo incedo adeo manifestius et omnis inquam qui spes iste in ille habeo castificat sui sicut et ipse castus sum nam et alibi sum sanctus sicut et ille sancio sum scilicet carnis de spiritus enim non dico quia spiritus ultro sancio agnosco neque exspecto sanctitas admonitio qui proprius natura sum is carus autem doceo sanctitas qui et in christus sum sancio igitur si omnis iste obliterant licentia nubo et condicio licentia inspicio et praelatio continentia impono cur non possum post apostolus idem spiritus supervenio ad deduco disciplina in omnis veritas per gradus tempus secundus qui ecclesiastes tempus omnis res inquam superus iam caro fibula impono iam non obliquus ab nuptiae avoco sed exserte cum magis nunc tempus in colligo facio sum annus circiter clx exinde produco nonne ipse apud tu retractaris vetus hic disciplina sum praemonstrata iam tunc in carnis dominus et voluntas dehinc in apostolus is tam consilium quam exemplum olim sanctitas hic destinabamur nihil nosco paracletus induco qui praemoneo definio qui sustineo exposco et nunc recogito iste facilis tu persuadeo multus magis unicus nuptiae competo paracleto praedico qui possum et nullus magus credo tempero ille qui et aufero decet si qui volo christus intellego in hic quoque paracletus agnosco debeo advoco qui ab totus continentia infirmitas tuus excuso


Haeretici nuptias auferunt, psychici ingerunt. Illi nec semel, isti non semel nubunt. Quid agis, lex creatoris? Inter alienos spadones et aurigas tuos tantundem quereris de domestico obsequio quantum de fastidio extraneo. Proinde te laedunt qui abutuntur quemadmodum qui non utuntur. Verum neque continentia eiusmodi laudanda, quia haeretica est, neque licentia defendenda, quia psychica est. Illa blasphemat, ista luxuriat; illa destruit nuptiarum deum, ista confundit. Penes nos autem, quos spiritales merito dici facit agnitio spiritalium charismatum, continentia tam religiosa est quam licentia verecunda, quandoquidem ambae cum creatore sunt. Continentia legem nuptiarum honorat, licentia temperat; illa non cogitur, ista regitur; illa arbitrium habet, haec modum. Unum matrimonium novimus, sicut unum deum. Magis honorem refert lex nuptiarum, ubi habet et pudorem. Sed psychicis non recipientibus spiritum ea quae sunt spiritus non placent. Ita, dum quae sunt spiritus non placent, ea quae sunt carnis placebunt, ut contraria spiritus. Caro, inquit, adversus spiritum concupiscit, et spiritus adversus carnem. Quid autem concupiscet caro quam quae magis carnis sunt? Propter quod et in primordio extranea spiritus facta est. Non, inquit, permanebit spiritus meus in istis hominibus in aevum, eo quod caro sint.

haeretici nuptiae aufero psychici ingero ille neque semel iste non semel nubo quis ago lex creator inter alienus spado et auriga tuus tantus queror de domesticus obsequium quantus de fastidium extraneus proinde tu laedo qui abutor quemadmodum qui non uto verus neque continentia eiusmodi laudo quia haeretica sum neque licentia defendo quia psychica sum ille blasphemo iste luxurio ille destruo nuptiae deus iste confundo penis nos autem qui spirital mereo dico facio agnitio spiritalis charismatum continentia tam religiosus sum quam licentia verecundus quandoquidem ambo cum creator sum continentia lex nuptiae honoro licentia tempero ille non cogo iste rego ille arbitrium habeo hic modus unus matrimonium nosco sicut unus deus magis honor refero lex nuptiae ubi habeo et pudor sed psychicis non recipio spiritus is qui sum spiritus non placeo ita dum qui sum spiritus non placeo is qui sum caro placeo ut contrarius spiritus carus inquam adverro spiritus concupisco et spiritus adverro caro quis autem concupisco carus quam qui magis caro sum propter qui et in primordius extraneus spiritus facio sum non inquam permaneo spiritus meus in iste homo in aevum is qui carus sum


Rideo autem, cum infirmitas carnis opponitur, quae summa fortitudo dicenda est. Iterum nubere est res virium; resurgere in opera carnis de continentiae otio substantia est laterum. Talis infirmitas et tertio et quarto et usque septimo forsitan matrimonio sufficit, ut quae totiens fortior quotiens fuerit infirmior, habitura iam non apostolum auctorem, sed Hermogenem aliquem, plures solitum mulieres ducere quam pingere. Materia enim in illo abundat, unde et animam esse praesumens multo magis spiritum a deo non habet, iam nec psychicus, quia non de afflatu dei psychicus. Quid, si inopiam quis causetur, ut carnem suam aperte prostitutam profiteatur, exhibitionis causa nubentem, oblitus de victu et vestitu non esse cogitandum? Habet deum etiam corvorum educatorem, etiam florum excultorem. Quid, si solitudinem domus obtendat? quasi una mulier frequentiam praestet homini ad fugam proximo. Habet viduam utique, quam assumat licebit. Non unam generis huius uxorem, sed etiam plures habere concessum est. Quid, si de posteritate quis cogitet iisdem animis quibus oculis uxor Loth, ut ideo quis repetat matrimonium, quia de priore liberos non habuit? Haeredes scilicet Christianus quaeret saeculi totius exhaeres. Habet fratres, habet ecclesiam matrem, Aliud est, si et apud Christum legibus Iuliis agi credunt, et existimant caelibes et orbos ex testamento dei solidum non posse capere. Nubant igitur huiusmodi in finem usque, ut in ista confusione carnis, sicut Sodoma et Gomorrha et diluvii dies, ab illo ultimo exitu saeculi deprehendantur. Adiciant tertium dictum, Manducemus et bibamus et nubamus, cras enim moriemur, non recogitantes VAE illud praegnantibus et lactantibus multo gravius et amarius eventurum in concussione totius mundi, quam evenit in vastatione unius particulae Iudaeae. Satis opportunos novissimis temporibus fructus iteratis matrimoniis colligant, ubera fluitantia et uteros nauseantes et infantes pipiantes. Parent antichristo, in quae libidinosius saeviat. Adducet illis carnifices obstetrices.

rideo autem cum infirmitas caro oppono qui summus fortitudo dico sum iterum nubo sum res vis resurgo in opus caro de continentia otium substantia sum latus tal infirmitas et tertius et quartum et usque septimus forsitan matrimonium sufficio ut qui totiens fortis quotiens sum infirmus habeo iam non apostolus auctor sed hermogenes aliquis multus soleo mulier duco quam pingo materia enim in ille abundo unde et anima sum praesumo multus magis spiritus ab deus non habeo iam neque psychicus quia non de afflo deus psychicus quis si inopia quis causor ut caro suus apertus prostituo profiteor exhibitio causa nubo obliuiscor de vinco et vestio non sum cogito habeo deus etiam corvus educator etiam florus excultor quis si solitudo domus obtendat quasi unus mulier frequentia praesto homo ad fuga propior habeo vidua utique quam assumat liceo non unus genus hic uxor sed etiam multus habeo concedo sum quis si de posteritas quis cogito idem animus qui oculus uxor loth ut ideo quis repeto matrimonium quia de prior liber non habeo haeredes scilicet christianus quaero saeculis totus exhaeres habeo frater habeo ecclesia mater alius sum si et apud christus lex julius ago credo et existimo caelibes et orbus ex testamentum deus solidus non possum capio nubo igitur huiusmodi in finis usque ut in iste confusio caro sicut sodoma et gomorrha et diluvium dies ab ille ultimo exeo saeculis deprehendo adicio tertius dico manduco et bibo et nubamus creo enim morior non recogitantes vae ille praegno et lacto multus gravis et amarus evenio in concussio totus mundus quam evenio in vastatio unus particula judaea satis opportunus novus tempus fructus itero matrimonium colligo uber fluito et uterus nauseantes et infer pipiantes pareo antichristo in qui libidinosus saevio adduco ille carnifex obstetrix


Post vetera exempla originalium personarum aeque ad vetera transeamus instrumenta legalium scripturarum, ut per ordinem de omni nostra paratura retractemus. Et quoniam quidam interdum nihil sibi dicunt esse cum lege, quam Christus non dissolvit, sed adimplevit, interdum quae volunt legis arripiunt, plane et nos sic dicimus decessisse legem, ut onera quidem eius, secundum sententiam apostolorum, quae nec patres sustinere valuerunt, concesserint, quae vero ad iustitiam spectant, non tantum reservata permaneant, verum et ampliata, ut scilicet redundare possit iustitia nostra super scribarum et pharisaeorum iustitiam. Si iustitia, utique et pudicitia. Si ergo, quoniam in lege praecipitur, ut quis fratris sui uxorem sine liberis defuncti in matrimonium adsumat ad suscitandum fratri suo semen, idque saepius evenire in unam personam potest secundum callidam illam quaestionem Sadducaeorum, ideo et alias putant permissam frequentiam nuptiarum, intellegere debebunt primo rationem ipsius praecepti, et ita scient illam rationem iam cessantem ex eis esse quae evacuata sunt legis. Necessario succedendum erat in matrimonium fratris sine liberis defuncti. Primum quia adhuc vetus illa benedictio decurrere habebat, Crescite et redundate, dehinc quoniam patrum delicta etiam de filiis exigebantur, tertio quoniam spadones et steriles ignominiosi habebantur. Itaque ne proinde maledicti iudicarentur qui non naturae reatu, at mortis praeventu orbi decessissent, ideo illis ex suo genere vicaria et quasi posthuma suboles supparabatur. At ubi et, Crescite et redundate, evacuavit extremitas temporum, inducente apostolo, Superest ut et qui habent uxores sic sint ac si non habeant, quia tempus in collecto est, et desiit uva acerba a patribus manducata filiorum dentes obstupefacere, unusquisque enim in suo delicto morietur, et spadones non tantum ignominia casruerunt, verum et gratiam meruerunt invitati in regna caelorum, sepulta lege succedendi in matrimonium fratris contrarium eius obtinuit, non succedendi in matrimonium fratris. Et ita, ut praediximus, quod cessavit valere, cessante ratione, non potest alii argumentationem accommodare. Ergo non nubet defuncto viro uxor, fratri utique nuptura, si nupserit. Omnes enim nos fratres sumus. Et illa nuptura in domino habet nubere, id est non ethnico, sed fratri, quia et vetus lex adimit coniugium allophylorum. Cum autem et in Levitico cautum sit, Quicunque sumpserit fratris uxorem, immunditia est, turpitudo, sine liberis morietur, sine dubio, dum ille prohibetur denuo nubere, et illa prohibetur, non habens nubere nisi fratri. Quomodo ergo apostolo conveniet et legi, quam non in totum impugnat, cum ad epistolam ipsius venerimus, ostendetur. Interim quod pertineat ad legem, magis nobis competunt argumentationes eius. Denique prohibet eadem sacerdotes denuo nubere. Filiam quoque sacerdotis iubet viduam vel eiectam, si semen non fuerit illi, in domum patris sui regredi et de pane eius ali. Ideo si semen non fuerit illi, non ut si fuerit, denuo nubat (quanto magis enim non nubet, si filios habeat?), sed ut si habuerit, a filio potius alatur quam a patre, quo et filius praeceptum dei exsequatur, Honora patrem et matrem. Nos autem Iesus summus sacerdos et magnus patris de suo vestiens (quia qui in Christo tinguuntur, Christum induerunt), sacerdotes deo patri suo fecit, secundum Ioannem. Nam et illum adulescentem festinantem ad exsequias patris ideo revocat, ut ostendat sacerdotes nos vocari ab eo, quos lex vetabat parentum sepulturae adesse: Super omnem, inquit, animam defunctam sacerdos non introibit et super patrem suum et super matrem suam non contaminabitur. Ergo et nos hoc interdictum observare debemus? Non utique. Vivit enim unicus pater noster deus et mater ecclesia, et neque mortui sumus, qui deo vivimus, neque mortuos sepelimus, quia et illi vivunt in Christo. Certe sacerdotes sumus a Christo vocati, monogamiae debitores, ex pristina dei lege, quae nos tunc in suis sacerdotibus prophetavit.

post vetero exemplum originalium personaris aequus ad vetero transeo instrumentum legalis scripturaris ut per ordo de omnis noster paratura retracto et quoniam quidam interdum nihil sui dico sum cum lex quam christus non dissolvo sed adimpleo interdum qui volo lex arripio planus et nos sic dico decedo lex ut onus quidem is secundus sententia apostolus qui neque pater sustineo valeo concedo qui verus ad iustitia specto non tantus reservo permaneo verus et amplio ut scilicet redundaris possum iustitia noster super scribaris et pharisaeorum iustitia si iustitia utique et pudicitia si ergo quoniam in lex praecipio ut quis frater suus uxor sine liber defungor in matrimonium adsumo ad suscitandum frater suus semen is saepis evenio in unus persona possum secundus callidus ille quaestio sadducaei ideo et alius puto permitto frequentia nuptiae intellego debeo primus ratio ipse praecipio et ita scio ille ratio iam cesso ex is sum qui evacuo sum lex necessarius succedo sum in matrimonium frater sine liber defungor primus quia adhuc vetus ille benedictio decurro habeo cresco et redundate dehinc quoniam pater delictum etiam de filius exigo tertius quoniam spado et sterilis ignominiosus habeo itaque ne proinde maledico judico qui non natura reatus at mors praeventu orbus decedo ideo ille ex suus genus vicarius et quasi postumus suboles supparabatur at ubi et cresco et redundate evacuavit extremitas tempus induco apostolus supersum ut et qui habeo uxor sic sum atque si non habeo quia tempus in colligo sum et desino labrusca acerbus ab pater manduco filius dens obstupefacere unusquisque enim in suus delinquo morior et spado non tantus ignominia casruerunt verus et gratia mereo invitas in regnum caelum sepelio lex succedo in matrimonium frater contrarius is obtineo non succedo in matrimonium frater et ita ut praedico qui cesso valeo cesso ratio non possum alius argumentatio accommodaris ergo non nubo defungor vir uxor frater utique nubo si nubo omnis enim nos frater sum et ille nubo in dominus habeo nubo is sum non ethnico sed frater quia et vetus lex adimo conjugium allophylorum cos autem et in levitico caueo sum quicumque sumo frater uxor immunditia sum turpitudo sine liber morior sine dubius dum ille prohibeo denuo nubo et ille prohibeo non habeo nubo nisi frater quomodo ergo apostolus convenio et lego quam non in totus impugno cum ad epistula ipse venio ostendo interim qui pertineo ad lex magis nos competo argumentatio is denique prohibeo idem sacerdos denuo nubo filia quoque sacerdos iubeo vidua vel eicio si semen non sum ille in domus pater suus regredior et de panis is al ideo si semen non sum ille non ut si sum denuo nubo quantus magis enim non nubo si filius habeo sed ut si habeo ab filius potis alo quam ab pater quo et filius praeceptum deus exsequor honoro pater et mater nos autem iesus summus sacerdos et magnus pater de suus vestio quia qui in christus tinguuntur christus induo sacerdos deus pater suus facio secundus ioannem nam et ille adulescens festino ad exsequiae pater ideo revoco ut ostendo sacerdos nos vocaris ab is qui lex veto parens sepultura adsum super omnis inquam anima defungor sacerdos non introibit et super pater suus et super mater suus non contamino ergo et nos hic interdictum observaris debeo non utique vivo enim unicus pater noster deus et mater ecclesia et neque mortuus sum qui deus vivo neque mortuus sepelimus quia et ille vivo in christus certus sacerdos sum ab christus voco monogamiae debitor ex pristinus deus lex qui nos tunc in suus sacerdos prophetavit


Itaque monogamiae disciplinam in haeresim exprobrant, nec ulla magis ex causa paracletum negare coguntur, quam dum existimant novae disciplinae institutorem, et quidem durissimae illis, ut iam de hoc primum consistendum sit in generali retractatu, an capiat paracletum aliquid tale docuisse quod aut novum deputari possit adversus catholicam traditionem aut onerosum adversus levem sarcinam domini. De utroque autem ipse dominus pronuntiavit. Dicens enim, Adhuc multa habeo quae loquar ad vos, sed nondum potestis portare ea, cum venerit spiritus sanctus, ille vos ducet in omnem veritatem, satis utique praetendit ea acturum illum quae et nova existimari possint, ut nunquam retro edita, et aliquando onerosa, ut idcirco non edita. Ergo, inquis, hac argumentatione quidvis nova et onerosum paracleto adscribi poterit, etsi ab adversario spiritu fuerit. Non utique. Adversarius enim spiritus ex diversitate praedicationis appareret, primo regulam adulterans fidei, et ita ordinem adulterans disciplinae, quia cuius gradus prior est, eius corruptela antecedit, id est fidei, quae prior est disciplina. Ante quis de deo haereticus sit necesse est, et tunc de instituto. Paracletus autem multa habens edocere quae in illum distulit dominus, secundum praefinitionem, ipsum primo Christum contestabitur qualem credimus, cum toto ordine dei creatoris, et ipsum glorificabit, et de ipso commemorabit, et sic de principali regula agnitus illa multa quae sunt disciplinarum revelabit, fidem dicente pro eis integritate praedicationis, licet novis, quia nunc revelantur, licet onerosis, quia nec nunc sustinentur, non alterius tamen Christi quam qui habere se dixit et alia multa quae a paracleto edocerentur, non minus istis onerosa quam illis a quibus nondum tunc sustinebantur.

itaque monogamiae disciplina in haeresim exprobro neque ullus magis ex causa paracletus nego cogo quam dum existimo novus disciplina institutor et quidem durus ille ut iam de hic primus consisto sum in general retractatu an capio paracletus aliquis talis doceo qui aut novus deputaris possum adverro catholicam traditio aut onerosus adverro levo sarcina dominus de uterque autem ipse dominus pronuntio dico enim adhuc multus habeo qui loquor ad tu sed nondum possum porto is cum venio spiritus sancio ille tu duco in omnis veritas satis utique praetendo is ago ille qui et novo existimo possum ut numquam retro edo et aliquando onerosus ut idcirco non edo ergo inquam hic argumentatio quivis novo et onerosus paracleto adscribo possum etsi ab adversarius spiritus sum non utique adversarius enim spiritus ex diversitas praedicatio appareo primus regula adultero fides et ita ordo adultero disciplina quia qui gradus prior sum is corruptela antecedo is sum fides qui prior sum disciplina ante quis de deus haereticus sum necesse sum et tunc de instituo paracletus autem multus habeo edoceo qui in ille differo dominus secundus praefinitio ipse primus christus contestabitur qual credo cum totus ordo deus creator et ipse magnifico et de ipse commemoro et sic de principal regula agnitus ille multus qui sum disciplinaris revelo fides dico pro is integritas praedicatio licet novus quia nunc revelantur licet onerosis quia neque nunc sustineo non alter tamen christus quam qui habeo sui dico et alius multus qui ab paracleto edocerentur non paruus iste onerosus quam ille ab qui nondum tunc sustineo


Sed adhuc nobis quaeramus aliquos originis principes. Non placent enim quibusdam monogami parentes Adam et No(??), fortasse nec Christus. Ad Abraham denique provocant, prohibiti patrem alium praeter deum agnoscere. Sit nunc pater noster Abraham, sit et Paulus. In evangelio, inquit, ego vos generavi. Etiam Abrahae te filium exhibe. Non enim passivus tibi census est in illo. Certum tempus est, quo tuus pater est. Si enim ex fide filii deputamur Abrahae, ut apostolus docet, dicens ad Galatas, Cognoscitis nempe, quia qui ex fide, isti sunt filii Abrahae, quando credidit Abraham deo, et deputatum est ei in iustitiam? Opinor, adhuc in monogamia, quia in circumcisione nondum. Quodsi postea in utrumque mutatus est, et in digamiam per ancillae concubinatum, et in circumcisionem per testamenti signaculum, non potes illum patrem agnoscere nisi tunc cum deo credidit, siquidem secundum fidem filius eius es, non secundum carnem. Aut si posteriorem Abraham patrem sequeris, id est digamum, recipe et circumcisum. Si reicis circumcisum, ergo recusabis et digamum. Duas dispositiones eius binis inter se modis diversas miscere non poteris. Digamus cum circumcisione esse orsus est, monogamus cum praeputiatione. Recipis digamiam, admitte et circumcisionem. Tueris praeputiationem, teneris et monogamiae. Adeo autem monogami Abrahae filius es, sicut et praeputiati, ut si circumcidaris, iam non sis filius, quia non eris ex fide, sed ex signaculo fidei in praeputiatione iustificatae. Habes apostolum, disce cum Galatis. Proinde etsi digamiam tibi intuleris, non es illius Abrahae filius cuius fides in monogamia praecessit. Nam etsi postea pater multarum nationum nuncupatur, sed earum quae ex fide digamiam praecedente filii habebant deputari Abrahae. Exinde res viderint. Aliud sunt figurae, aliud formae. Aliud imagines, aliud definitiones. Imagines transeunt adimpletae, definitiones permanent adimplendae. Imagines prophetant, definitiones gubernant. Quid digamia illa Abrahae portendat idem apostolus edocet interpretator utriusque testamenti, sicut idem semen nostrum in Isaac vocatum determinat. Si ex libera es, ad Isaac pertinens, hic certe unum matrimonium pertulit. Isti itaque sunt, ut opinor, in quibus censeor. Ceteros nescio. Quorum si exempla circumspicio, alicuius David etiam per sanguinem nuptias sibi ingerentis, alicuius Salomonis etiam uxoribus divitis, meliora sectari iussus, habes et Ioseph uniiugum, et hoc nomine audeo dicere patre meliorem, habes Moysen dei de proximo arbitrum, habes Aaronem principalem sacerdotem. Secundus quoque Mogses populi secundi, qui imaginem nostram in promissionem dei induxit, in quo primo nomen domini dedicatum est, non fuit digamus.

sed adhuc nos quaero aliquis origo princeps non placeo enim quidam monogami parens adam et no fortasse neque christus ad abraham denique provoco prohibeo pater alius praeter deus agnosco sum nunc pater noster abraham sum et paulus in evangelium inquam ego tu generavi etiam abrahae tu filius exhibeo non enim passivus tu census sum in ille certus tempus sum quo tuus pater sum si enim ex fides filius deputamur abrahae ut apostolus doceo dico ad galatae cognosco nempe quia qui ex fides iste sum filius abrahae quando credo abraham deus et deputas sum is in iustitia opinor adhuc in monogamia quia in circumcisio nondum quodsi postea in uterque muto sum et in digamiam per ancilla concubinatus et in circumcisio per testamentum signaculis non possum ille pater agnosco nisi tunc cum deus credo siquidem secundus fides filius is sum non secundus caro aut si posterus abraham pater sequor is sum digamum recipio et circumcido si reicio circumcido ergo recuso et digamum duo dispositio is bini inter sui modus diverto misceo non possum digamus cum circumcisio sum ordior sum monogamus cum praeputiatio recipio digamiam admitto et circumcisio tueor praeputiatio teneo et monogamiae adeo autem monogami abrahae filius sum sicut et praeputiati ut si circumcidaris iam non sum filius quia non sum ex fides sed ex signaculum fides in praeputiatio justifico habeo apostolus disco cum galatae proinde etsi digamiam tu infero non sum ille abrahae filius qui fides in monogamia praecedo nam etsi postea pater multus natio nuncupo sed is qui ex fides digamiam praecedo filius habeo deputaris abrahae exinde res video alius sum figura alius forma alius imago alius definitio imago transeo adimpleo definitio permaneo adimplendae imago prophetant definitio guberno quis digamia ille abrahae portendo idem apostolus edoceo interpretator uterque testamentum sicut idem semen nos in isaac voco determino si ex liber sum ad isaac pertineo hic certus unus matrimonium perfero iste itaque sum ut opinor in qui censeor ceterus nescio qui si exemplum circumspicio aliquis david etiam per sanguis nuptiae sui ingerentis aliquis salomon etiam uxor dives bonus sectaris iubeo habeo et ioseph uniiugum et hic nomen audeo dico pater bonus habeo moysen deus de propior arbiter habeo aaronem principal sacerdos secundus quoque mogses populus secundus qui imago noster in promissio deus induco in quo primus nomen dominus dedico sum non sum digamus


Habebunt plane Christo quod allegent speciosum privilegium, carnis usquequaque imbecillitatem. Sed hanc iudicabunt iam non Isaac monogamus pater noster, nec Ioannes aliqui Christi spado, nec Iudith filia Merari, nec tot alia exempla sanctorum. Solent ethnici iudices destinari. Exsurget regina Carthaginis et decernet in Christianas, quae profuga et in alieno solo et tantae civitatis cum maxime formatrix, cum regis nuptias ultro optasse debuisset, ne tamen secundas eas experiretur, maluit e contrario uri quam nubere. Assidebit et illi matrona Romana, quae etsi per vim nocturnam nihilominus experta alium virum maculam carnis suo sanguine abluit, ut monogamiam in semetipsam vindicaret. Fuerunt et quae pro viris mori mallent quam post viros nubere. Idolis certe et monogamia et viduitas apparent. Fortunae Muliebri coronam non imponit nisi univira, sicut nec Matri Matutae. Pontifex Maximus et Flaminica nubunt semel. Cereris sacerdotes viventibus etiam viris et consentientibus amica separatione viduantur. Sunt et quae de tota continentia iudicent nos, virgines Vestae et Iunonis Achaicae et Dianae Scythicae et Apollinis Pythii. Etiam bovis illius Aegyptii antistites de continentia infirmitatem Christianorum iudicabunt. Erubesce, caro, quae Christum induisti! Sufficiat tibi semel nubere, in quod a primordio facta es, in quod a fine revocaris. Redi in Adam vel priorem, si in novissimum non potes. Semel gustavit ille de arbore, semel concupiit, semel pudenda protexit, semel deo erubuit, semel ruborem suum abscondit, semel de paradiso sanctiatis exulavit, semel exinde nupsit. Si in illo fuisti, habes tuam formam; si in Christum transisti, melior esse debebis. Exhibe tertium Adam et hunc digamum, et tunc poteris esse, quod inter duos non potes.

habeo planus christus qui allego speciosus privilegium caro usquequaque imbecillitas sed hic iudico iam non isaac monogamus pater noster neque joannis aliqui christus spado neque iudith filia meraris neque tot alius exemplum sancio soleo ethnicus iudex destinaris exsurgo regina carthago et decerno in christianas qui profugus et in alienus solum et tantus civitas cum magnus formatrix cum rex nuptiae ultro opto debeo ne tamen secundus is experior malo e contrarius uro quam nubo assidebit et ille matrona romanus qui etsi per vis nocturnus nihilominus experior alius vir macula caro suus sanguis abluo ut monogamiam in semetipsam vindico sum et qui pro vis morior malo quam post vir nubo idolum certus et monogamia et viduitas appareo fortuna muliebris corona non impono nisi univira sicut neque mater matuta pontifex magnus et flaminica nubo semel ceres sacerdos vivo etiam vis et consentio amicus separatio viduo sum et qui de totus continentia judico nos virgo vesta et juno achaicus et diana scythice et apollo pythius etiam bos ille aegyptius antistes de continentia infirmitas christianorum iudico erubesco carus qui christus induo sufficio tu semel nubo in qui ab primordius facio sum in qui ab finis revocaris redeo in adam vel prior si in novus non possum semel gusto ille de arbor semel concupio semel pudeo protego semel deus erubesco semel rubor suus abscondo semel de paradisus sanctiatis exulavit semel exinde nubo si in ille sum habeo tuus forma si in christus transeo bonus sum debeo exhibeo tertius adam et hic digamum et tunc possum sum qui inter duo non possum