De Pudicitia

CC BY 4.0 (estate-derived fields); included text keeps its per-record source license

Reuse requires the attribution line above (CC BY 4.0). Text records carry their own license_id; only open-display licenses appear in this file.

Licensed lexica and citation-only authorities are excluded from bulk dumps by construction — cite the authority, never reprint it.


Disciplina igitur apostolorum proprie quidem instruit ac (??) minat principaliter sanctitatis omnis erga templum dei antisti(??) ad ubique de ecclesia eradicandum omne sacrilegium pudicitiae, sine ulla restitutionis mentione. Volo tamen ex redundantia alicuius etiam comitis apostolorum testimonium superducere, idoneum confirmandi de proximo iure disciplinam magistrorum. Extat enim et Barnabae titulus ad Hebraeos, a deo satis auctorati viri, ut quem Paulus iuxta se constituerit in abstinentiae tenore: Aut ego solus et Barnabae non habemus operandi potestatem? Et utique receptior apud ecclesias epistola Barnabae illo apocrypho Pastore moechorum. Monens itaque discipulos omissis omnibus initiis ad perfectionem magis tendere nec rursus fundamenta paenitentiae iacere ab operibus mortuorum, Impossibile est enim, inquit, eos, qui semel inluminati sunt et donum caeleste gustaverunt et participaverunt spiritum sanctum et verbum dei dulce gustaverunt, occidente iam aevo cum exciderint, rursus revocari in paenitentiam, refigentes cruci in semetipsos filium dei et dedecorantes. Terra enim, quae bibit saepius devenientem in se humorem et peperit herbam aptam his propter quos et colitur, benedictionem dei consequitur; proferens autem spinas reproba et maledictioni proxima, cuius finis in exustionem. Hoc qui ab apostolis didicit et cum apostolis docuit, nunquam moecho et fornicatori secundam paenitentiam promissam ab apostolis norat. Optime enim legem interpretabatur, et figuras eius iam in ipsa veritate servabat. Ad hanc denique speciem disciplinae de leproso cautum fuit: Si autem varietas effloruerit in cutem et totam cutem texerit a capite usq(??) ad pedes per omnem conspectum, et sacerdos cum viderit, emundabit eum, quoniam convertit in album, mundus est. Qua vero die visus fuerit in eiusmodi color vivus, inquinatus est. Conversum enim hominem de pristino carnis habitu in candorem fidei, quae vitium et macula aestimatur in saeculo, et totum novatum mundum voluit intellegi, qui iam non sit varius, non sit de pristino et novo aspersus. Si vero post abolitionem in vetustatem aliquid ex illa revixerit, rursum in carne eius quod emortuum delicto habebatur immundum iudicari, nec expiari iam a sacerdote. Ita moechia de pristino recidiva et unitatem novi coloris, a quo fuerat exclusa, commaculans immundabile est vitium. Item de domo: Si quae maculae et cavositates adnuntiatae in parietibus sacerdoti fuissent, priusquam introiret ad inspiciendam eam, iubet auferri de domo omnia, ita immunda non futura quae domus essent. Dehinc introgressus sacerdos si invenisset cavositates viridicantes vel rubescentes, et aspectum earum humiliorem citra parietinam formam, exiret ad ianuam et secerneret domum illam septem diebus. Dehinc die septima regressus si animadvertisset diffusum in parietibus tactum illum, imperaret extrahi eos lapides, in quibus tactus leprae fuisset, et abici extra civitatem in locum immundum, et sumi alios lapides politos et solidos et reponi loco pristinorum et pulvere alio inliniri domum. Oportet enim, cum pervenitur ad summum sacerdotem patris Christum, de domo hominis nostri in tempore hebdomadis auferri omnia impedimenta prius, ut munda sit quae remanet domus, caro et anima, et ubi introierit eam sermo dei et invenerit maculas ruboris et viroris, extrahi statim et abici foras sensus mortiferos et cruentos (nam et Apocalypsis viridi equo mortem, russeo autem proeliatorem imposuit), proque illis politos et in compaginem aptos et firmos substrui lapides, quales in Abrahae fiunt, ut ita homo habilis deo sit. Quod si post recuperationem et reformationem rursus sacerdos animadverterit in eadem domo de pristinis causis aliquid et maculis, immundam eam pronuntiavit, et iussit deponi materias et lapides et omnem structuram eius et abici in locum immundum. Hic erit homo caro atque anima, qui post baptisma et introitum sacerdotum reformatus denuo resumit scabra et maculas carnis, et abicitur extra civitatem in locum immundum, deditus scilicet satanae in carnis interitum, nec amplius reaedificatur in ecclesia post ruinam. Sic et de famulae concubitu, quae homini esset reservata, necdum redempta, necdum liberata. Prospicietur, inquit illi, et non morietur, quia nondum est manumissa cui servabatur. Nondum enim caro a Christo manumissa, cui servabatur, impune contaminabatur, ita iam manumissa non habet veniam.

disciplina igitur apostolus proprius quidem instruo atque mino principalis sanctitas omnis erga templum deus antisti ad ubique de ecclesia eradicandum omnis sacrilegium pudicitia sine ullus restitutio mentio volo tamen ex redundo aliquis etiam comes apostolus testimonium superducere idoneus confirmo de propior ius disciplina magister extat enim et barnabae titulus ad hebraei ab deus satis auctorati vir ut qui paulus iuxta sui constituo in abstinentia tenor aut ego solus et barnabae non habeo opero potestas et utique receptior apud ecclesia epistula barnabae ille apocrypho pastor moechus moneo itaque discipulus omitto omnis initium ad perfectio magis tendo neque rursus fundamentum paenitentia iacio ab opus morior impossibilis sum enim inquam is qui semel inlumino sum et donum caelestis gusto et participaverunt spiritus sancio et verbum deus dulcis gusto occaedes iam aevum cum excido rursus revocaris in paenitentia refigentes crux in semetipsos filius deus et dedecorantes terra enim qui bibo saepis devenientem in sui humorem et pario herba aptus hic propter qui et colo benedictio deus consequor profero autem spina reprobo et maledictio propior qui finis in exustio hic qui ab apostolus disco et cum apostolus doceo numquam moechus et fornicator secundus paenitentia promitto ab apostolus norat optume enim lex interpretor et figura is iam in ipse veritas servo ad hic denique species disciplina de leproso caueo sum si autem varietas effloresco in cutis et totus cutis tego ab caput usq ad pes per omnis conspectus et sacerdos cum video emundo is quoniam converto in albus mundus sum qui verus dies video sum in eiusmodi color vivus inquino sum converro enim homo de pristinus caro habitus in candor fides qui vitium et macula aestimo in saeculum et totus novo mundus volo intellego qui iam non sum varius non sum de pristinus et novo aspersus si verus post abolitio in vetustas aliquis ex ille revivo rursum in carnis is qui emorior delinquo habeo immundus iudico neque expio iam ab sacerdos ita moechia de pristinus recidivus et unitas nosco color ab quo sum excludo commaculo immundabilis sum vitium item de domus si qui macula et cavositas adnuntiatae in paries sacerdos sum priusquam introeo ad inspicio is iubeo aufero de domus omnis ita immundus non sum qui domus sum dehinc introgressus sacerdos si invenio cavositas viridicantes vel rubesco et aspectus is humilis citer parietinam forma exeo ad ianua et secerno domus ille septem dies dehinc dies septimus regredior si animadverto diffundo in paries tango ille impero extraho is lapis in qui tango lepra sum et abicio extra civitas in locus immundus et sumo alius lapis polio et solidus et repono locus pristinus et pulvis alius inliniri domus oportet enim cum pervenio ad superus sacerdos pater christus de domus homo noster in tempus hebdomadis aufero omnis impedimentum prior ut mundo sum qui remaneo domus carus et anima et ubi introeo is sermo deus et invenio maculo rubor et viror extraho statim et abicio foras sensus mortiferos et cruentus nam et apocalypsis viridis equus mors russeus autem proeliator impono pro ille polio et in compago aptus et firmus substrui lapis qualis in abrahae fio ut ita homo habilis deus sum qui si post recuperatio et reformatio rursus sacerdos animadverto in idem domus de pristinus causa aliquis et maculis immundam is pronuntio et iubeo depono materio et lapis et omnis struo is et abicio in locus immundus hic sum homo carus atque anima qui post baptisma et introeo sacerdos reformo denuo resumo scabra et maculo caro et abicio extra civitas in locus immundus dedo scilicet satanas in caro interitus neque amplus reaedificatur in ecclesia post ruina sic et de famula concubo qui homo sum reservo necdum redempto necdum libero prospicio inquam ille et non morior quia nondum sum manumitto qui servo nondum enim carus ab christus manumitto qui servo impunis contamino ita iam manumitto non habeo venio


Exinde quod ad evangelium pertinet, parabolarum quidem discussa iam quaestio est. Si vero et factis aliquid tale pro peccatoribus edidit dominus, ut cum peccatrici feminae etiam corporis sui contactum permittit lavanti lacrimis pedes eius et crinibus detergenti tergenti et unguento sepulturam ipsius inauguranti, ut cum Samaritanae sexto iam matrimonio non moechae, sed prostitutae, etiam quod nemini facile, quis esset ostendit, nihil ex hoc adversariis confertur, etsi iam Christianis veniam delictorum praestitisset. Nunc enim dicimus, Soli domino hoc licet, hodie potestas indulgentiae eius operetur. Ad illa tamen tempora, quibus in terris egit, hoc definimus nihil adversum nos praeiudicare, si peccatoribus etiam Iudaeis venia conferebatur. Christiana enim disciplina a novatione testamenti et, ut praemisimus, a redemptione carnis, id est domini passione censetur. Nemo perfectus ante repertum ordinem fide, nemo Christianus ante Christum caelo resumptum, nemo sanctus ante spiritum sanctum de caelo repraesentatum ipsius disciplinae determinatorem.

exinde qui ad evangelium pertineo parabolaris quidem discutio iam quaestio sum si verus et facio aliquis talis pro peccator edo dominus ut cum peccatrix femina etiam corpus suus contingo permitto lavanti lacrima pes is et crinis detergenti tergenti et unguentum sepultura ipse inauguranti ut cum samaritanae sextus iam matrimonium non moecha sed prostituo etiam qui nemo facilis quis sum ostendo nihil ex hic adversarius confero etsi iam christianus venio delictum praesto nunc enim dico solus dominus hic licet hodie potestas indulgentia is opero ad ille tamen tempus qui in terra ago hic definio nihil adverro nos praeiudicaris si peccator etiam judaeus venia confero christianus enim disciplina ab novatio testamentum et ut praemitto ab redemptio caro is sum dominus passio censeo nemo perficio ante reperio ordo fides nemo christianus ante christus caelum resumptum nemo sancio ante spiritus sancio de caelum repraesentas ipse disciplina determinator


Nos autem quia non ex parabolis materias commentamur, sed ex materiis parabolas interpretamur, nec valde laboramus omnia in expositione torquere, dum contraria quaeque caveamus. Quare centum oves? et quid utique decem drachmae? et quae illae scopae? Necesse erat, ut qui unius peccatoris salutem gratissimam deo volebat exprimere, aliquam numeri quantitatem nominaret de quo unum quidem perisse describeret, necesse erat, ut habitus requirentis drachmam in domo tam scoparum quam lucernae adminiculo adcommodaretur. Huiusmodi enim curiositates et suspecta faciunt quaedam et coactarum expositionum subtilitate plerumque deducunt a veritate. Sunt autem quae et simpliciter posita sunt ad struendam et disponendam et texendam parabolam, ut illuc perducantur cui exemplum procuratur. Et duo utique filii illuc spectabunt quo et drachma et ovis. Quibus enim cohaerent, eandem habent causam, eandemque utique mussitationem pharisaeorum erga commercium domini et ethnicorum. Aut si quis dubitat ethnicos fuisse publicanos apud Iudaeam usurpatam iam pridem Pompeii manu atque Luculli, legat Deuteronomium: Non erit vectigal pendens ex filiis Israël. Nec tam execrabile esset nomen publicanorum apud dominum, nisi extraneum, vendentium ipsius caeli et terrae et maris transitus. Peccatores autem cum adiungit publicanis, non statim Iudaeos ostendit, etsi aliqui fuisse potuerunt. Sed unum genus ethnicorum alios ex officio peccatores, id est publicanos, alios ex natura, id est non publicanos, pariter ponendo distinxit. Ceterum nec denotaretur cum Iudaeis communicans victum, sed cum ethnicis, quorum mensa Iudaica disciplina depellit. Nunc de filio prodigo id prius considerandum est quod utilius. Non enim admittetur exemplorum adaequatio, licet in agina congruentissima, si fuerit saluti nocentissima. Totum autem statum salutis in tenore disciplinae constitutum subverti videmus ea interpretatione quae ex diverso adfectatur. Nam si Christianus est qui acceptam a deo patre substantiam utique baptismatis, utique spiritus sancti et exinde spei aeternae longe evagatus a patre prodigit ethnice vivens, si exutus bonis mentis etiam principi saeculi (cui alii quam diabolo?) servitium suum tradidit, et ab eo porcis alendis immundis, scilicet spiritibus curandis, praepositus resipuit ad patrem reverti, iam non moechi et fornicarii, sed idololatrae et blasphemi et negatores et omne apostatarum genus hac parabola patri satisfacient, et elisa est verissime hoc magis modo tota substantia sacramenti. Quis enim timebit prodigere quod habebit postea recuperare? Quis curabit perpetuo conservare quod non perpetuo poterit amittere? Securitas delicti etiam libido est eius. Recuperabit igitur et apostata vestem priorem, indumentum spiritus sancti, et anulum denuo signaculum lavacri, et rursus illi mactabitur Christus, et recumbet eo in toro de quo indigne vestiti a tortoribus solent tolli et abici in tenebras, nedum spoliati. Plus est igitur, si nec expedit in Christianum convenire ordinem filii prodigi. Quod si nec in Iudaeum integre filii imago concurrit, ad propositum domini simpliciter interpretatio gubernabitur. Venerat dominus utique ut quod perierat salvum faceret, medicus languentibus magis quam sanis necessarius. Hoc et in parabolis figurabat, et in sententiis praedicabat. Quis perit hominum, quis labat de valetudine, nisi qui dominum nescit? Quis salvus ac sanus, nisi qui dominum novit? Has duas species de genere fraternas haec quoque signabit parabola. Vide an habeat ethnicus substantiam in deo patre census et sapientiae et naturalis agnitionis in deum, per quam et apostolus notat in sapientia dei non cognovisse mundum per sapientiam deum, quam utique a deo acceperat. Hanc itaque prodegit longe a domino moribus iactus inter errores et inlecebras et libidines saeculi, ubi fame veritatis compulsus tradidit se principi huius aevi. Ille eum praefecit porcis (ut familiare id daemonum pecus pasceret), ubi nec ille compos esset vitalis escae simulque alios videret in opere divino abundantes pane caelesti. Recordatur patris dei, satisfacto redit, vestem pristinam recipit, statum scilicet eum quem Adam transgressus amiserat. Anulum quoque accepit tunc primum, quo fidei pactionem interrogatus obsignat, atque ita exinde opimitate dominici corporis vescitur, eucharistia scilicet. Hic erit prodigus filius, qui nunquam retro frugi, qui statim prodigus, quod non statim Christianus. Hunc et Pharisaei de saeculo ad patris complexus revertentem in publicanis et peccatoribus maerebant. Et ideo ad hoc solum maioris fratris adcommodatus est livor, non quia innocentes et deo obsequentes Iudaei, s(??)d quia invidentes nationibus salutem, plane quos semper apud patrem esse oportuerat. Et utique Iudaeus ad primam statim vocationem Christiani gemit, non ad secundam restitutionem. Illa enim etiam ethnicis relucet, haec vero quae in ecclesiis agitur ne Iudaeis quidem nota est. Puto me et materiae parabolarum et congruentiae rerum et tutelae disciplinarum adcommodatiores interpretationres reddidisse. Ceterum si in hoc gestit diversa pars ovem et drachmam et filii luxuriam Christiano peccatori configurare, ut moechiam et fornicationem paenitentia donent, aut et cetera delicta pariter capitalia concedi oportebit, aut paria quoque eorum moechiam et fornicationem inconcessibilia servari. Sed plus est quod nihil aliud argumentari licet citra id de quo agebatur. Denique si aliorsum parabolas transducere liceret, ad martyrium potius dirigeremus spem illarum, quod solum omni substantia prodacta restituere filium poterit, et drachmam inter omnia licet in stercore repertam cum gaudio praedicabit, et ovem per aspera quaeque et abrupta fugitivam humeris ipsius domini in gregem referet. Sed malumus in scripturis minus, si forte, sapere quam contra. Proinde sensum domini custodire debemus atque praeceptum. Non est levior transgressio in interpretatione quam in conversatione.

nos autem quia non ex parabola materio commentamur sed ex materia parabola interpretor neque validus laboro omnis in expositio torqueo dum contrarius quisque caveamus quaris centum ovo et quis utique decem drachmae et qui ille scopa necesse sum ut qui unus peccator salus gratus deus volo exprimo aliqui numerus quantitas nomino de quo unus quidem pereo describo necesse sum ut habitus requiro drachmam in domus tam scoparis quam lucerna adminiculo adcommodaretur huiusmodi enim curiositas et suspicio facio quidam et coactaris expositio subtilitas plerusque deduco ab veritas sum autem qui et simplex pono sum ad struo et disponendam et texendam parabola ut illic perduco qui exemplum procuro et duo utique filius illic specto quo et drachma et ovum qui enim cohaereo idem habeo causa idem utique mussitatio pharisaeorum erga commercium dominus et ethnicorum aut si quis dubito ethnicos sum publicanus apud judaea usurpo iam pridem pompejus manus atque lucullus lego deuteronomium non sum vectigal pendeo ex filius israel neque tam execrabilis sum nomen publicanus apud dominus nisi extraneus vendo ipse caelum et terra et mare transitus peccator autem cum adjungo publicanus non statim judaei ostendo etsi aliqui sum possum sed unus genus ethnicorum alius ex officium peccator is sum publicanus alius ex natura is sum non publicanus pariter pono distinguo ceterum neque denotaretur cum judaeus communico vinco sed cum ethnicis qui mensa iudaica disciplina depello nunc de filius prodigo is prior considero sum qui utilis non enim admitto exemplum adaequatio licet in agina congruo si sum salus noceo totus autem status salus in tenor disciplina constituo subverto video is interpretatio qui ex diverto adfectatur nam si christianus sum qui accipio ab deus pater substantia utique baptisma utique spiritus sanctus et exinde spes aeternus longus evagatus ab pater prodigo ethnice vivo si exuo bonus mens etiam princeps saeculis qui alius quam diabolus servitium suus trado et ab is porcus alo immundus scilicet spiritus curo praepono resipuit ad pater revorto iam non moechus et fornicarius sed idololatrae et blasphemus et negator et omnis apostataris genus hic parabola pater satisfacient et elido sum verus hic magis modo totus substantia sacramentum quis enim timeo prodigo qui habeo postea recuperaris quis curo perpetuus conservaris qui non perpetuus possum amitto securitas delictum etiam libido sum is recupero igitur et apostato vestis prior indumentum spiritus sanctus et anulus denuo signaculis lavacrum et rursus ille macto christus et recumbo is in torus de quo indignus vestio ab tortor soleo tollo et abicio in tenebrae nedum spolio multus sum igitur si neque expedio in christianus convenio ordo filius prodigo qui si neque in judaeus integer filius imago concurro ad propono dominus simplex interpretatio guberno venio dominus utique ut qui pereo salvus facio medicus langueo magis quam sanus necessarius hic et in parabola figuro et in sententia praedico quis pereo homo quis labo de valetudo nisi qui dominus nescio quis salvus atque sanus nisi qui dominus nosco hic duo species de genus fraternus hic quoque signo parabola video an habeo ethnicus substantia in deus pater census et sapientia et natural agnitio in deus per quam et apostolus noto in sapientia deus non cognosco mundus per sapientia deus quam utique ab deus accipio hic itaque prodigo longus ab dominus mos jacio inter error et illecebra et libido saeculis ubi fames veritas compello trado sui princeps hic aevum ille is praeficio porcus ut familiaris is daemon pecus pasco ubi neque ille compos sum vital esca simul alius video in opus divino abundo panis caelestis recordor pater deus satisfacto redeo vestis pristinus recipio status scilicet is qui adam transgredior amitto anulis quoque accipio tunc primus quo fides pactio interrogo obsigno atque ita exinde opimitas dominicus corpus vesco eucharistia scilicet hic sum prodigus filius qui numquam retro frugi qui statim prodigus qui non statim christianus hic et pharisaeus de saeculum ad pater complexus revorto in publicanus et peccator maereo et ideo ad hic solus magnus frater adcommodo sum livor non quia innocens et deus obsequor judaeus senatus d quia invideo natio salus planus qui semper apud pater sum oportet et utique judaeus ad primus statim vocatio christianus gemo non ad secundus restitutio ille enim etiam ethnicis reluceo hic verus qui in ecclesia ago ne judaeus quidem nosco sum puto ego et materia parabolaris et congruentiae res et tutela disciplinaris adcommodo interpretationres reddo ceterum si in hic gestio diverto pars ovo et drachmam et filius luxuria christianus peccator configuraris ut moechiam et fornicatio paenitentia dono aut et ceterus delictum pariter capitalis concedo oportet aut par quoque is moechiam et fornicatio inconcessibilia servaris sed multus sum qui nihil alius argumentaris licet citer is de quo ago denique si aliorsum parabola traduco licet ad martyrium potis dirigeremus spes ille qui solus omnis substantia prodacta restituo filius possum et drachmam inter omnis licet in stercus reperio cum gaudium praedico et ovo per asper quisque et abrumpo fugitivus humo ipse dominus in grex refero sed malo in scribo paruus si fors sapio quam contra proinde sensus dominus custodio debeo atque praeceptum non sum levis transgressio in interpretatio quam in conversatio


Sed prius decidam intercedentem ex diverso responsionem ad eam paenitentiae speciem quam cum maxime definimus venia carere. Si enim, inquiunt, aliqua paenitentia caret venia, iam nec in totum agenda tibi est. Nihil enim agendum est frustra. Porro frustra agetur paenitentia, si caret venia. Omnis autem paenitentia agenda est. Ergo omnis veniam consequatur, ne frustra agatur, quia non erit agenda, si frustra agatur. Porro frustra agitur, si venia carebit. Merito itaque opponunt, quoniam huius quoque paenitentiae fructum, id est veniam, in sua potestate usurpaverunt. Quantum enim ad illos, a quibus pacem humanam consequitur. Quantum autem ad nos, qui solum dominum meminimus delicta concedere, et utique mortalia, non frustra agetur. Ad dominum enim remissa et illi exinde prostrata, hoc ipso magis operabitur veniam, quod eam a solo deo exorat, quod delicto suo humanam pacem sufficere non credit, quod ecclesiae mavult erubescere quam communicare. Adsistit enim pro foribus eius, et de notae suae exemplo ceteros admonet et lacrimas fratrum sibi quoque advocat, et redit plus usque negotiata, compassionem scilicet quam communicationem. Et si pacem hic non metit, apud dominum seminat. Nec amittit, sed praeparat fructum. Non vacabit ab emolumento, si non vacaverit ab officio. Ita nec paenitentia huiusmodi vana, nec disciplina eiusmodi dura est. Deum ambae honorant. Illa nihil sibi blandiendo facilius impetrabit, ista nihil sibi adsumendo plenius adiuvabit.

sed prior decido intercedo ex diverto responsio ad is paenitentia species quam cum magnus definio venia careo si enim inquam aliqui paenitentia careo venia iam neque in totus ago tu sum nihil enim ago sum frustra porro frustra ago paenitentia si careo venia omnis autem paenitentia ago sum ergo omnis venio consequor ne frustra ago quia non sum ago si frustra ago porro frustra ago si venia careo mereo itaque oppono quoniam hic quoque paenitentia fructus is sum venio in suus potestas usurpo quantus enim ad ille ab qui pax humanus consequor quantus autem ad nos qui solus dominus memini delictum concedo et utique mortalia non frustra ago ad dominus enim remitto et ille exinde prosterno hic ipse magis opero venio qui is ab solum deus exoro qui delinquo suus humanus pax sufficio non credo qui ecclesia malo erubesco quam communicaris assisto enim pro foris is et de nosco suus exemplum ceterus admoneo et lacrima frater sui quoque advoco et redeo multus usque negotiata compassio scilicet quam communicatio et si pax hic non metior apud dominus semino neque amitto sed praeparo fructus non vaco ab emolumentum si non vacaverit ab officium ita neque paenitentia huiusmodi vanus neque disciplina eiusmodi durus sum deus ambo honoro ille nihil sui blandio facilis impetro iste nihil sui adsumo plenus adiuvo


Ceterum deus, inquiunt, bonus et optimus, et misericors et miserator et misericordiae plurimus, quam omni sacrificio anteponit, non tanti ducens peccatoris mortem quam paenitentiam, salutificator omnium hominum et maxime fidelium. Itaque et filios dei misericordes et pacificos esse oportebit, donantes invicem sicut et Christus donavit nobis, non iudicantes, ne iudicemur. Domino enim suo stat quis vel cadit: tu quis es, ut servum iudices alienum? Dimitte, et dimittetur tibi. Talia et tanta futilia eorum, quibus et deo adulantur et sibi lenocinantur, effeminantia magis quam vigorantia disciplinam, quantis et nos et contrariis possumus repercutere, quae et dei severitatem intemptent et nostram constantiam provocent? Quia etsi bonus natura deus, tamen et iustus. Ex causa enim, sicut sanare novit, ita et caedere, faciens pacem, sed et condens mala, paenitentiam malens, sed et Hieremiae mandans, ne pro populo peccatore deprecaretur. Quoniam si ieiunaverint, inquit, non exaudiam obsecrationem eorum. Et rursus: Et tu ne adoraveris pro populo, et ne postulaveris pro his in prece et oratione, quoniam non exaudiam in tempore quo invocaverint me, in tempore adflictionis suae. Et adhuc supra, idem misericordiae praelator quam sacrificii: Et tu ne adoraveris pro populo isto, et ne postulaveris misericordiam consequi eos, et ne accesseris pro his ad me, quoniam non exaudiam utique misericordiam postulantes, utique ex paenitentia flentes et ieiunantes, et adflictationem suam offerentes deo. Deus enim zelotes, et qui naso non deridetur, adulantium scilicet bonitati eius, et qui licet patiens, tamen per Esaiam comminatur patientiae finem: Tacui, numquid et semper tacebo et sustinebo? Quievi velut parturiens, exsurgam, et arescere faciam. Ignis enim procedet ante faciem ipsius, et exuret inimicos eius, non solum corpus, verum et animas occidens in gehennam. Ceterum iudicantibus quomodo dominus comminetur ipse demonstrat. Quo enim iudicio iudicaveritis, iudicabitur de vobis. Ita non prohibuit iudicare, sed docuit. Unde et apostolus iudicat, et quidem in causa fornicationis, dedendum eiusmodi hominem satanae in interitum carnis, increpans etiam quod fratres non apud sanctos iudicarentur. Adiciens enim inquit, Ad quid mihi eos qui foris sunt iudicare? Dimittis autem, ut dimittatur tibi a deo. Delicta mundantur quae quis in fratrem, non deum admiserit. Debitoribus denique dimissuros nos in oratione profitemur, sed non decet ultra de auctoritate scripturarum eiusmodi funem contentiosum alterno ductu in diversa distendere, ut haec restringere frenos disciplinae, illa laxare videatur, quasi incertae, et paenitentiae subsidium illa prosternere per lenitatem, haec negare per austeritatem. Porro et auctoritas scripturae in suis terminis stabit sine alterutra oppositione. Et paenitentiae subsidium suis condicionibus determinatur sine passiva concessione, et ipsae prius causae eius distinguuntur sine confusa propositione. Causas paenitentiae delicta condicimus. Haec dividimus in duos exitus. Alia erunt remissibilia, alia inremissibilia. Secundum quod nemini dubium est alia castigationem mereri, alia damnationem. Omne delictum aut venia dispungit aut poena, venia ex castigatione, poena ex damnatione. De ista differentia iam et quasdam praemisimus altercationes scripturarum hinc retinentium hinc dimittentium delicta. Sed et Ioannes docebit: Si quis scit fratrem suum delinquere delictum non ad mortem, postulabit, et dabitur vita ei; quia non ad mortem delinquit, hoc erit remissibile. Est delictum ad mortem; non pro illo dico, ut quis postulet, hoc erit inremissibile. Ita ubi est postulationis vis, illic etiam remissionis; ubi nec postulationis, ibi aeque nec remissionis. Secundum hanc differentiam delictorum paenitentiae quoque condicio discriminatur. Alia erit quae veniam consequi possit, in delicto scilicet remissibili, alia quae consequi nullo modo possit, in delicto scilicet inremissibili. Et superest specialiter de moechiae et fornicationis statu examinare, in quam delictorum partem debeant redigi.

ceterum deus inquam bonus et bonus et misericors et miserator et misericordia multus quam omnis sacrificium antepono non tantus duco peccator mors quam paenitentia salutificator omnis homo et magnus fidelis itaque et filius deus misericors et pacificos sum oportet dono invicem sicut et christus dono nos non judico ne judico dominus enim suus sto quis vel cado tu quis sum ut servus iudex alienus dimitto et dimitto tu talis et tantus futilia is qui et deus adulo et sui lenocinor effeminantia magis quam vigorantia disciplina quantus et nos et contrarius possum repercutere qui et deus severitas intemptent et noster constantia provoco quia etsi bonus natura deus tamen et iustus ex causa enim sicut sano nosco ita et caedo facio pax sed et condo malus paenitentia malens sed et hieremias mando ne pro populus peccator deprecor quoniam si jejuno inquam non exaudio obsecratio is et rursus et tu ne adoro pro populus et ne postulaveris pro hic in prex et oratio quoniam non exaudio in tempus quo invoco ego in tempus adflictio suus et adhuc supra idem misericordia praelator quam sacrificium et tu ne adoro pro populus iste et ne postulaveris misericordia consequor is et ne accedo pro hic ad ego quoniam non exaudio utique misericordia postulo utique ex paenitentia fleo et jejuno et adflictatio suus offertor deus deus enim zelotes et qui naso non derideo adulo scilicet bonitas is et qui licet patior tamen per esaias commino patientia finis taceo numquid et semper taceo et sustineo quiesco velut parturio exsurgo et aresco facio ignis enim procedo ante facies ipse et exuro inimicus is non solus corpus verus et anima occaedes in gehenna ceterum judico quomodo dominus comminetur ipse demonstro quo enim iudicium judico judico de tu ita non prohibeo iudicaris sed doceo unde et apostolus iudico et quidem in causa fornicatio dedo eiusmodi homo satanas in interitus caro increpo etiam qui frater non apud sancio judico adicio enim inquam ad quis ego is qui foris sum iudicaris dimitto autem ut dimitto tu ab deus delictum mundo qui quis in frater non deus admitto debitor denique dimitto nos in oratio profiteor sed non decet ultra de auctoritas scripturaris eiusmodi funis contentiosum alterno ductus in diverto distendo ut hic restringo freni disciplina ille laxaris video quasi incertus et paenitentia subsidium ille prosterno per lenitas hic nego per austeritas porro et auctoritas scribo in suus terminus sto sine alteruter oppositio et paenitentia subsidium suus condicio determino sine passivus concessio et ipse prior causa is distinguo sine confundo propositio causa paenitentia delictum condico hic divido in duo exitus alius sum remissibilia alius inremissibilia secundus qui nemo dubius sum alius castigatio mereo alius damnatio omnis delinquo aut venia dispungit aut poena venia ex castigatio poena ex damnatio de iste differentia iam et quidam praemitto altercatio scripturaris hinc retinentium hinc dimittentium delictum sed et joannis doceo si quis scio frater suus delinquo delinquo non ad mors postulo et do vito is quia non ad mors delinquo hic sum remissibilis sum delinquo ad mors non pro ille dico ut quis postulo hic sum inremissibilis ita ubi sum postulatio volo illic etiam remissio ubi neque postulatio ibi aequus neque remissio secundus hic differentia delictum paenitentia quoque condicio discriminatur alius sum qui venio consequor possum in delinquo scilicet remissibilis alius qui consequor nullus modo possum in delinquo scilicet inremissibilis et supersum specialis de moechiae et fornicatio status examinaris in quam delictum pars debeo redigo


Possumus igitur demandata paenitentiae distinctione ad ipsorum iam delictorum regredi censum, an ea sint, quae veniam ab hominibus consequi possint. Inprimis quod moechiam et fornicationem nominamus, usus expostulat. Habet et fides quorundam nominum familiaritatem. Ita in omni opusculo usum custodimus. Ceterum si adulterium et si stuprum dixero, unum erit contaminatae carnis elogium. Nec enim interest nuptam alienam an viduam quis incurset, dum non suam feminam; sicut nec locis refert, in cubiculis an in turribus pudicitia trucidetur. Omne homicidium et extra silvam latrocinium est. Ita et ubicunque vel in quacunque semetipsum adulterat et stuprat qui aliter quam nuptiis utitur. Ideo penes nos occultae quoque coniunctiones, id est non prius apud ecclesiam professae, iuxta moechiam et fornicationem iudicari periclitantur. Nec inde consertae obtentu matrimonii crimen eludant. Reliquas autem libidinum furias impias et in corpora et in sexus ultra iura naturae, non modo limine, verum omni ecclesiae tecto submovemus, quia non sunt delicta, sed monstra.

possum igitur demando paenitentia distinctio ad ipse iam delictum regredior census an is sum qui venio ab homo consequor possum imprimis qui moechiam et fornicatio nomino utor expostulo habeo et fides quidam nomen familiaritas ita in omnis opusculo usus custodio ceterum si adulterium et si stuprum dico unus sum contamino caro elogium neque enim intersum nupta alienus an vidua quis incurset dum non suus femina sicut neque locus refero in cubiculis an in turris pudicitia trucido omnis homicidium et extra silva latrocinium sum ita et ubi vel in quicumque semetipsum adultero et stuprat qui aliter quam nuptiae uto ideo penis nos occulo quoque coniunctio is sum non prior apud ecclesia profiteor iuxta moechiam et fornicatio iudico periclitor neque inde consero obtendo matrimonium crimen eludo reliquus autem libido furio impius et in corpus et in sexus ultra ius natura non modo limen verus omnis ecclesia tectum submovemus quia non sum delictum sed monstrum


Itaque isti qui alium paracletum in apostolis et per apostolos receperunt, quem nec in prophetis propriis agnitum iam nec in apostolis possident, age nunc vel de apostolico instrumento doceant maculas carnis post baptisma respersae paenitentia. dilui posse. Non in apostolis quoque veteris legis formam salutamus circa moechiae quanta sit demonstrationem, ne forte lenior existimetur in novitate disciplinarum quam in vetustate. Cum primum intonuit evangelium et vetera concussit, ut de legis retinendae necne statu disceptaretur, primam hanc regulam de auctoritate spiritus sancti apostoli emittunt ad eos qui iam ex nationibus allegi coeperant. Visum est, inquiunt, spiritui sancto et nobis nullum amplius vobis adicere pondus quam eorum a quibus necesse est abstineri, a sacrificiis et a fornicationibus et sanguine. A quibus observando recte agitis vectante vos spiritu sancto. Sufficit et hic servatum esse moechiae et fornicationi locum honoris sui inter idololatriam et homicidium. Interdictum enim sanguinis multo magis humani intellegemus. Porro qualia videri volunt apostoli crimina, quae sola in observatione de lege pristina excerpunt, quae sola necessario abstinenda praescribunt? Non quod alia permittant, sed quod haec sola praeponant utique non remissibilia qui ethnicorum causa cetera legis onera remissibilia fecerunt. Cur ergo cervicem nostram a tanto iugo excusant, nisi ut illis compendia ista disciplinae semper imponant? Cur tot vincula indulgent. nisi ut perpetuo ad necessariora constringant? Solverunt a pluribus, ut nocentioribus observandis obligaremur. Compensatione res acta est. Lucrati sumus multa, ut aliqua praestemus. Compensatio autem revocabilis non est, siquidem revocabitur iteratione, moechiae utique et sanguinis et idololatriae. Tota enim iam lex sumetur, si veniae condicio solvetur. Sed non leviter nobiscum pactus est spiritus sanctus, etiam ultro pactus, quo magis honorandus. Sponsionem eius nemo dissolvet nisi ingratus. Iam nec recipiet quae dimisit, nec dimittet quae retinuit. Novissimi testamenti semper indemutabilis status est, et utique recitatio decreti consiliumque illud cum saeculo desinet. Satis denegavit veniam eorum quorum custodiam elegit, vindicavit quae non proinde concessit. Hinc est, quod neque idololatriae neque sanguini pax ab ecclesiis redditur. De qua finitione sua apostolos excidisse, puto, non licet credere; aut si credere quidam possunt, debebunt probare.

itaque iste qui alius paracletus in apostolus et per apostolus recipio qui neque in propheta proprius agnitum iam neque in apostolus possideo ago nunc vel de apostolico instrumentum doceo maculo caro post baptisma respergo paenitentia diluo possum non in apostolus quoque veto lex forma saluto circa moechiae quantus sum demonstratio ne fors lenio existimo in novitas disciplinaris quam in vetustas cos primus intono evangelium et vetero concutio ut de lex retineo necne status discepto primus hic regula de auctoritas spiritus sanctus apostolus emitto ad is qui iam ex natio adlego coepio video sum inquam spiritus sancio et nos nullus amplus tu adicio pondus quam is ab qui necesse sum abstineo ab sacrificium et ab fornicatio et sanguis ab qui observo rectus ago vectante tu spiritus sancio sufficio et hic servo sum moechiae et fornicatio locus honor suus inter idololatriam et homicidium interdictum enim sanguis multus magis humanus intellego porro qualis video volo apostolus crimen qui solus in observatio de lex pristinus excerpo qui solus necessarius abstinenda praescribo non qui alius permitto sed qui hic solus praepono utique non remissibilia qui ethnicorum causa ceterus lex onus remissibilia facio cur ergo cervix noster ab tantus iugum excuso nisi ut ille compendium iste disciplina semper impono cur tot vinculum indulgeo nisi ut perpetuus ad necessariora constringo solvo ab multus ut nocentioribus observo obligaremur compensatio res ago sum lucrati sum multus ut aliqui praesto compensatio autem revocabilis non sum siquidem revoco iteratio moechiae utique et sanguis et idololatriae totus enim iam lex sumo si venia condicio solvo sed non levis nos paciscor sum spiritus sancio etiam ultro paciscor quo magis honoro sponsio is nemo dissolvo nisi ingratus iam neque recipio qui dimitto neque dimitto qui retineo novus testamentum semper indemutabilis status sum et utique recitatio decerno consilium ille cum saeculum desino satis denego venio is qui custodia eligo vindico qui non proinde concedo hinc sum qui neque idololatriae neque sanguis pax ab ecclesia reddo de qui finitio suus apostolus excido puto non licet credo aut si credo quidam possum debeo probaris


Novimus plane et hic suspiciones eorum. Revera enim suspicantur apostolum Paulum in secunda ad Corinthios eidem fornicatori veniam dedisse quem in prima dedendum satanae in interitum carnis pronuntiarit, impium patris de matrimonio haeredem, quasi vel ipsum postea stilum verterit scribens: Si quis autem contristavit, non me contristavit, sed ex parte, ne vos onerem omnes. Satis est talis increpatio quae a multis fit; uti e contrario malitis vos donare et advocare, ne forte abundantiore tristitia devoretur eiusmodi. Propter quod oro vos, constituatis in eum dilectionem. In hoc enim et scripsi, uti cognoscam probationem vestram, quod in omnibus obauditis mihi. Si cui autem donaveritis, et ego. Nam et ego si quid donavi, donavi in persona Christi, ne fraudemur a satana, quoniam non ignoramus iniectiones eius. Quid hic de fornicatore, quid de paterni tori contaminatore, quid de Christiano ethnicorum impudentiam supergresso intellegitur, cum proinde utique speciali venia absolvisset quem speciali ira damnasset? Obscurius miseretur quam indignatur. Apertior est in austeritate quam in lenitate. Atquin facilius ira quam indulgentia obliqua est. Magis tristiora cunctantur quam laetiora. De modica scilicet indulgentia agebatur; quae, si forte, nunc aestimaretur, quando maxima quaeque non soleant etiam sine praedicatione donari, tanto abest sine significatione. Et tu quidem paenitentiam moechi ad exorandam fraternitatem in ecclesiam inducens conciliciatum et concineratum cum dedecore et horrore compositum prosternis in medium ante viduas, ante presbyteros, omnium lacrimas invadentem, omnium vestigia lambentem, omnium genua detinentem, inque eum hominis exitum quantis potes misericordiae inlecebris bonus pastor et benedictus papa contionaris, et in parabola ovis capras tuas quaeris? tua ovis ne rursus de grege exiliat (quasi non exinde iam liceat quod nec semel licuit), ceteras etiam metu comples cum maxime indulgens? Apostolus vero sceleratam libidinem fornicationis incesto onustam tam proiecte ignovisset, ut nec hunc saltem habitum legalem paenitentiae, quem ab ipso didicisse deberes, ab eo exegerit? nihil de postero sit comminatus, nihil de ceteroallocutus? Quinimmo et ultra obsecrat, constituerent in eum dilectionem, quasi satisfaciens, non quasi ignoscens. Et tamen dilectionem audio, non communicationem. Quod et ad Thessalonicenses: Si quis autem non obaudit sermoni nostro per epistolam, hunc notate, nec commisceamini illi, ut revereatur, non quasi inimicum deputantes, sed quasi fratrem obiurgantes. Adeo potuisset dicere et fornicatori dilectionem solummodo concessam, non et communicationem, incesto vero nec dilectionem, quem scilicet auferri iussisset de medio ipsorum, multo magis utique de animo. Sed verebatur, ne fraudarentur a satana circa eius personae amissionem quem satanae ipse proiecerat, aut ne abundantia maeroris devoraretur quem in interitum carnis addixerat. Hic iam carnis interitum in officium paenitentiae interpretantur, quod videatur ieiuniis et sordibus et incuria omni et dedita opera malae tractationis carnem exterminando satis deo facere, ut ex hoc argumentur fornicatorem, immo incestum illum non in perditionem satanae ab apostolo traditum, sed in emendationem, quasi postea veniam ob interitum, id est conflictationem carnis, consecuturum, igitur et consecutum. Plane idem apostolus Hymenaeum et Alexandrum satanae tradidit, ut emendarentur non blasphemare, sicut Timotheo suo scribit. Sed et ipse datum sibi ait sudem, angelum satanae, a quo colaphizaretur, ne se extolleret. Si et hoc tangunt, ut traditos satanae ab illo in emendationem, non in perditionem intellegamus, quid simile blasphemia et incestum et anima ab his integra, immo non aliunde quam ex summa sanctitate et ex omni innocentia elata, quae in apostolo colaphis, si forte, cohibebatur, per dolorem, ut aiunt, auriculae vel capitis? Incestum vero atque blasphemia totos homines in possessionem ipsi satanae, non angelo eius tradidisse meruerunt. Et de hoc enim interest, immo et ad hoc plurimum refert, quod illos traditos ab apostolo legimus satanae, apostolo vero angelum datum satanae. Postremo cum deprecatur dominum Paulus, quid audit? Satis habe gratiam meam, virtus enim in infirmitate perficitur. Hoc qui satanae deduntur audire non possunt. Hymenaei autem et Alexandri crimen si et in isto et in futuro aevo inremissibile est, blasphemia scilicet, utique apostolus non adversus terminum domini sub spe veniae dedisset satanae iam a fide in blasphemiam mersos. Unde et naufragos eos iuxta fidem pronuntiavit, non habentes iam solatium navis ecclesiae. Illis enim venia negatur qui de fide in blasphemiam impegerunt. Ceterum ethnici et haeretici cotidie ex blasphemia emergunt. Sed etsi dixit, Tradidi eos satanae uti disciplinam acciperent non blasphemandi, de ceteris dixit qui illis traditis satanae, id est extra ecclesiam proiectis, erudiri haberent blasphemandum non esse. Sic igitur et incestum fornicatorem non in emendationem, sed in perditionem tradidit satanae, ad quem iam super ethnicum delinquendo transierat, ut discerent fornicandum non esse. Denique in interitum, inquit, carnis, non in cruciatum, ipsam substantiam damnans, per quam exciderat, quae exinde iam perierat baptismate amisso, ut spiritus, inquit, salvus sit in die domini. Et de hoc enim quaeratur, si spiritus hominis ipsius salvus erit. Ergo salvus erit spiritus tanto scelere pollutus, propter hoc perdita carne, ut salvus sit in poena. Ergo poenam sine carne censebit contraria interpretatio, si resurrectionem carnis amittimus. Superest igitur ut eum spiritum dixerit qui in ecclesia censetur salvum, id est integrum praestandum in die domini ab immunditiarum contagione, eiecto incesto fornicatore. Siquidem subiungit, Non scitis, quod modicum fermentum totam desipiat consparsionem? Et tamen fornicatio incesta non erat modicum, sed grande fermentum.

nosco planus et hic suspicio is revero enim suspicor apostolus paulis in secundus ad corinthii idem fornicator venio do qui in primus dedo satanas in interitus caro pronuntio impius pater de matrimonium haeredem quasi vel ipse postea stilis verto scribo si quis autem contristo non ego contristo sed ex pars ne tu onero omnis satis sum talis increpatio qui ab multus fio uti e contrarius malo tu donaris et advocaris ne fors abundantiore tristitia devoro eiusmodi propter qui oro tu constituo in is dilectio in hic enim et scribo uti cognosco probatio vester qui in omnis obauditis ego si qui autem donaveritis et ego nam et ego si quis dono dono in persono christus ne fraudemur ab satana quoniam non ignoro iniectio is quis hic de fornicator quis de paternus torus contaminator quis de christianus ethnicorum impudentia supergresso intellego cum proinde utique special venia absolvo qui special ira damno obscurus misero quam indignor aperio sum in austeritas quam in lenitas atqui facilis ira quam indulgeo obliquus sum magis tristis cunctor quam laetus de modicus scilicet indulgeo ago qui si fors nunc aestimo quando maximus quisque non soleo etiam sine praedicatio dono tantus absum sine significatio et tu quidem paenitentia moechus ad exorandam fraternitas in ecclesia induco conciliciatum et concineratum cum dedecor et horror compono prosterno in medius ante viduo ante presbyteros omnis lacrima invadentem omnis vestigium lambo omnis genu detinentem in is homo exitus quantus possum misericordia illecebra bonus pastor et benedico papa contionaris et in parabola ovum capra tuus quaero tuus ovum ne rursus de grex exiliat quasi non exinde iam licet qui neque semel licet ceterus etiam metus comples cum magnus indulgeo apostolus verus scelero libido fornicatio incesto onustus tam proiecte ignosco ut neque hic saltem habitus legal paenitentia qui ab ipse disco debeo ab is exigo nihil de posterus sum commino nihil de ceteroallocutus quinimmo et ultra obsecro constituo in is dilectio quasi satisfaciens non quasi ignosco et tamen dilectio audio non communicatio qui et ad thessalonicenses si quis autem non obaudio sermo noster per epistula hic notas neque commisceo ille ut reverendus non quasi inimicus deputo sed quasi frater objurgo adeo possum dico et fornicator dilectio solummodo concedo non et communicatio incesto verus neque dilectio qui scilicet aufero iubeo de medium ipse multus magis utique de animus sed vereor ne fraudo ab satana circa is persona amissio qui satanas ipse projacio aut ne abundantia maeror devoraretur qui in interitus caro addico hic iam caro interitus in officium paenitentia interpretor qui video jejunium et sordes et incuria omnis et dedo opus malus tractatio caro exterminando satis deus facio ut ex hic argumentur fornicator immo incestus ille non in perditio satanas ab apostolus trado sed in emendatio quasi postea venio ob interitus is sum conflictatio caro consequor igitur et consequor planus idem apostolus hymenaeus et alexander satanas trado ut emendarentur non blasphemo sicut timotheus suus scribo sed et ipse do sui aio sudo angelus satanas ab quo colaphizaretur ne sui extollo si et hic tango ut trado satanas ab ille in emendatio non in perditio intellego quis similis blasphemia et incestus et anima ab hic integer immo non aliunde quam ex summus sanctitas et ex omnis innocens effero qui in apostolus colaphus si fors cohibeo per dolor ut aio auricula vel capio incestus verus atque blasphemia totus homo in possessio ipse satanas non angelus is trado mereo et de hic enim intersum immo et ad hic multus refero qui ille trado ab apostolus lego satanas apostolus verus angelus do satanas postremo cum deprecor dominus paulus quis audio satis habeo gratia meus virtus enim in infirmitas perficio hic qui satanas dedo audio non possum hymenaeus autem et alexander crimen si et in iste et in sum aevum inremissibilis sum blasphemia scilicet utique apostolus non adverro terminus dominus sub spes venia do satanas iam ab fides in blasphemia mergo unde et naufragus is iuxta fides pronuntio non habeo iam solacium navus ecclesia ille enim venia nego qui de fides in blasphemia impegerunt ceterum ethnicus et haeretici cottidie ex blasphemia emergo sed etsi dico trado is satanas uti disciplina accipio non blasphemandi de ceterus dico qui ille trado satanas is sum extra ecclesia proicio erudio habeo blasphemo non sum sic igitur et incestus fornicator non in emendatio sed in perditio trado satanas ad qui iam super ethnicum delinquo transeo ut disco fornicor non sum denique in interitus inquam caro non in cruciatus ipse substantia damno per quam excido qui exinde iam pereo baptisma amitto ut spiritus inquam salvus sum in dies dominus et de hic enim quaero si spiritus homo ipse salvus sum ergo salvus sum spiritus tantus scelus polluo propter hic perdo carnis ut salvus sum in poena ergo poena sine carnis censeo contrarius interpretatio si resurrectio caro amitto supersum igitur ut is spiritus dico qui in ecclesia censeo salvus is sum integer praesto in dies dominus ab immunditiaris contagio eicio incesto fornicator siquidem subjungo non scio qui modicus fermentum totus desipiat consparsio et tamen fornicatio incesto non sum modicus sed grandis fermentum


Haec si apostoli magis norant, magis utique curabant. Sed et in hunc iam gradum decurram, excernens inter doctrinam apostolorum et potestatem. Disciplina hominem gubernat, potestas adsiguat, seorsum quod potestas spiritus, spiritus autem deus. Quid autem docebat? Non communicandum operibus tenebrarum. Observa quod iubet. Quis autem poterat donare delicta? Hoc seli(??)s ipsius est. Quis enim dimittit delicta, ni solus deus? et utique mortalia quae in ipsum fuerint admissa, et in templum eius. Nam tibi quae in te reatum habeant etiam septuagies septies iuberis indulgere in persona Petri. Itaque si et ipsos beatos apostolos tale aliquid indulsisse constaret cuius venia a deo, non ab homine, competeret non ex disciplina, sed ex potestate fecisse. Nam et mortuos suscitaverunt, quod deus solus, et debiles redintegraverunt, quod nemo nisi Christus, immo et plagas inflixerunt, quod noluit Christus. Non enim decebat eum saevire qui pati venerat. Percussus est Ananias et Elimas, Ananias morte, Elimas caecitate, ut hoc ipso probaretur Christum et haec facere potuisse. Sic et prophetae caedem et cum ea moechiam paenitentibus ignoverant, quia et severitatis documenta fecerunt. Exhibe igitur et nunc mihi, apostolice, prophetica exempla, ut agnoscam divinitatem, et vindica tibi delictorum eiusmodi remittendorum potestatem. Quod si disciplinae solius officia sortitus es, nec imperio praesidere, sed ministerio, quis aut quantus es indulgere, qui neque prophetam nec apostolum exhibens cares ea virtute cuius est indulgere? Sed habet, inquis, potestatem ecclesia delicta donandi. Hoc ego magis et agnosco et dispono, qui ipsum paracletum in prophetis novis habeo dicentem, Potest ecclesia donare delictum, sed non faciam, ne et alia delinquant. Quid, si pseudopropheticus spiritus pronuntiavit? Atqui magis eversoris fuisset et semetipsum de clementia commendare et ceteros ad delinquentiam temperare. Aut si et hoc secundum spiritum vertatis adfectare gestivit, ergo spiritus veritatis potest quidem indulgere fornicatoribus veniam, sed cum plurium malo non vult. De tua nunc sententia quaero, unde hoc ius ecclesiae usurpes. Si quia dixerit Petro dominus, Super hanc petram aedificabo ecclesiam meam, tibi dedi claves regni caelestis, vel, Quaecunque alligaveris vel solveris in terra, erunt alligata vel soluta in caelis, idcirco praesumis et ad te derivasse solvendi et alligandi potestatem, id est ad omnem ecclesiam Petri propinquam? Qualis es, evertens atque commutans manifestum domini intentionem personaliter hoc Petro conferentem? Super te, inquit, aedificabo ecclesiam meam, et, Dabo tibi claves, non ecclesiae, et, Quaecunque solveris vel alligaveris, non quae. solverint vel alligaverint. Sic enim et exitus docet. In ipso ecclesia extructa est, id est per ipsum, ipse clavem imbuit, vides quam: Viri Israëlitae, auribus mandate quae dico: Iesum Nazarenum virum a deo vobis destinatum, et reliqua. Ipse denique primus in Christi baptismo reseravit aditum caelestis regni, quo solvuntur alligata retro delicta et alligantur quae non fuerint soluta, secundum veram salutem, et Ananiam vinxit vinculo mortis et debilem pedibus absolvit vitio valetudinis. Sed et in illa disceptatione custodiendae necne legis primus omnium Petrus spiritu instinctus et de nationum vocatione praefatus. Et nunc, inquit, cur tentastis dominum de imponendo iugo fratribus, quod neque nos neque patres nostri sufferre valuerunt? Sed enim per gratiam Iesu credimus nos salutem consecuturos sicut et illi. Haec sententia et solvit quae omissa sunt legis, et alligavit quae reservata sunt. Adeo nihil ad delicta fidelium capitalia potestas solvendi et alligandi Petro emancipata. Cui si praeceperat dominus etiam septuagies septies delinquenti in eum fratri indulgere, utique nihil postea alligare, id est retinere, mandasset, nisi forte ea quae in dominum, non in fratrem, quis admiserit. Praeiudicatur enim non dimittenda in deum delicta, cum in homine admissa donantur. Quid nunc et ad ecclesiam, et quidem tuam, psychice? Secundum enim Petri personam spiritalibus potestas ista conveniet aut apostolo aut prophetae. Nam et ipsa ecclesia proprie et principaliter ipse est spiritus, in quo est trinitas unius divinitatis, pater et filius et spiritus sanctus. Illam ecclesiam congregat quam dominus in tribus posuit. Atque ita exinde etiam numerus omnis qui in hanc fidem conspiraverint ecclesia ab auctore et consecratore censetur. Et ideo ecclesia quidem delicta donabit, sed ecclesia spiritus per spiritalem hominem, non ecclesia numerus epsicoporum. Domini enim, non famuli est ius et arbitrium; dei ipsius, non sacerdotis.

hic si apostolus magis norant magis utique curo sed et in hic iam gradus decurram excerno inter doctrina apostolus et potestas disciplina homo guberno potestas adsiguat seorsus qui potestas spiritus spiritus autem deus quis autem doceo non communico opus tenebraris observo qui iubeo quis autem possum donaris delictum hic selis senatus ipse sum quis enim dimitto delictum ni solus deus et utique mortalia qui in ipse sum admitto et in templum is nam tu qui in tu reatus habeo etiam septuagies septies jubeo indulgeo in persono petri itaque si et ipse beatus apostolus talis aliquis indulgeo consto qui venia ab deus non ab homo competo non ex disciplina sed ex potestas facio nam et mortuus suscito qui deus solus et debilis redintegro qui nemo nisi christus immo et plaga inflixerunt qui nolo christus non enim decet is saevio qui patior venio percutio sum ananias et elimas ananias mors elimas caecitas ut hic ipse probo christus et hic facio possum sic et propheta caedes et cum is moechiam paeniteo ignoverant quia et severitas documentum facio exhibeo igitur et nunc ego apostolice prophetica exemplum ut agnosco divinitas et vindico tu delictum eiusmodi remittendorum potestas qui si disciplina solus officium sortior sum neque imperium praesideo sed ministerium quis aut quantus sum indulgeo qui neque propheta neque apostolus exhibeo caris is virtus qui sum indulgeo sed habeo inquam potestas ecclesia delictum dono hic ego magis et agnosco et dispono qui ipse paracletus in propheta novus habeo dico possum ecclesia donaris delinquo sed non facio ne et alius delinquo quis si pseudopropheticus spiritus pronuntio atqui magis eversor sum et semetipsum de clemens commendaris et ceterus ad delinquentiam temperaris aut si et hic secundus spiritus vertas adfectaris gestivit ergo spiritus veritas possum quidem indulgeo fornicator venio sed cum multus malus non volo de tuus nunc sententia quaero unde hic ius ecclesia usurpes si quia dico petro dominus super hic petra aedifico ecclesia meus tu do clavo regnum caelestis vel quicumque alligaveris vel solvo in terra sum alligo vel solvo in caelis idcirco praesumo et ad tu derivasse solvo et alligo potestas is sum ad omnis ecclesia petri propinqua qual sum everto atque commuto manifestus dominus intentio personalis hic petro confero super tu inquam aedifico ecclesia meus et do tu clavo non ecclesia et quicumque solvo vel alligaveris non qui solvo vel alligaverint sic enim et exitus doceo in ipse ecclesia extructa sum is sum per ipse ipse clavo imbuo video quam vir israelitae auris mando qui dico iesus nazarenus vir ab deus tu destino et reliquus ipse denique primus in christus baptismum reseravit aditus caelestis regnum quo solvo alligo retro delictum et alligo qui non sum solvo secundus verus salus et ananiam vincio vinculum mors et debilis pes absolvo vitio valetudo sed et in ille disceptatio custodio necne lex primus omnis petrus spiritus instinguo et de natio vocatio praefor et nunc inquam cur tentastis dominus de impono iugum frater qui neque nos neque pater noster suffero valeo sed enim per gratia iesus credo nos salus consequor sicut et ille hic sententia et solvo qui omitto sum lex et alligo qui reservo sum adeo nihil ad delictum fidelis capitalis potestas solvo et alligo petro emancipo qui si praecipio dominus etiam septuagies septies delinquo in is frater indulgeo utique nihil postea alligaris is sum retineo mando nisi fors is qui in dominus non in frater quis admitto praejudico enim non dimitto in deus delictum cum in homo admitto dono quis nunc et ad ecclesia et quidem tuus psychice secundus enim petri persona spirital potestas iste convenio aut apostolus aut propheta nam et ipse ecclesia proprius et principalis ipse sum spiritus in quo sum trinitas unus divinitas pater et filius et spiritus sancio ille ecclesia congrego quam dominus in tres pono atque ita exinde etiam numerus omnis qui in hic fides conspiraverint ecclesia ab auctor et consecrator censeo et ideo ecclesia quidem delictum dono sed ecclesia spiritus per spirital homo non ecclesia numerus epsicoporum dominus enim non famulis sum ius et arbitrium deus ipse non sacerdos


Pudicitia, flos morum, honor corporum, decor sexuum, integritas sanguinis, fides generis, fundamentum sanctitatis, praeiudicium omnis bonae mentis, quamquam rara nec facile perfecta vixque perpetua, tamen aliquatenus in saeculo morabitur, si natura praestruxerit, si disciplina persuaserit, si censura compresserit, siquidem omne animi bonum aut nascitur aut eruditur aut cogitur. Sed ut mala magis vincunt, quod ultimorum temporum ratio est, bona iam nec nasci licet, ita corrupta sunt semina, nec erudiri, ita deserta sunt studia, nec cogi, ita exarmata sunt iura. Denique de qua incipimus, eo usque iam exolevit, ut non eiuratio, sed moderatio libidinum pudicitia credatur, isque satis castus habeatur, qui non nimis castus fuerit. Sed viderit saeculi pudicitia cum saeculo ipso, cum suo ingenio si nascebatur, cum suo studio si erudiebatur, cum suo servitio si cogebatur; nisi quod infelicior etiam, si stetisset ut infructuosa quae non apud deum egisset. Malim nullum bonum quam vanum. Quid prodest esse quod esse non prodest? Nostrorum bonorum status iam mergitur, Christianae pudicitiae ratio concutitur, quae omnia de caelo trahit, et naturam per lavacrum regenerationis, et disciplinam per instrumentum praedicationis, et censuram per iudicia ex utroque testamento, et coacta constantius ex metu et voto aeterni ignis et regni. Adversus hanc nonne dissimulare potuissem? Audio etiam edictum esse propositum, et quidem peremptorium. Pontifex scilicet Maximus, quod est episcopus episcoporum, edicit: Ego et moechiae et fornicationis delicta paenitentia functis dimitto. O edictum cui adscribi non poterit BONUM FACTUM! Et ubi proponetur liberalitas ista? Ibidem, opinor, in ipsis libidinum ianuis, sub ipsis libidinum titulis. Illic eiusmodi paenitentia promulganda est ubi delinquentia ipsa versabitur. Illic legenda est venia quo cum spe eius intrabitur. Sed hoc in ecclesia legitur, et in ecclesia pronuntiatur, et virgo est. Absit, absit a sponsa Christi tale praeconium! Illa, quae vera est, quae pudica, quae sancta, carebit etiam aurium macula. Non habet quibus hoc repromittat, et si habuerit, non repromittit, quoniam et terrenum dei templum citius spelunca latronum appellari potuit a domino quam moechorum et fornicatorum. Erit igitur et hic adversus psychicos titulus, adversus meae quoque sententiae retro penes illos societatem, que magis hoc mihi in notam levitatis obiectent. Nunquam societatis repudium delicti praeiudicium est. Quasi non facilius sit errare cum pluribus, quando veritas cum paucis ametur. At enim me non magis dedecorabit utilis levitas quam ornarit nocens. Non suffundor errore quo carui, quia caruisse delector, quia meliorem me et pudiciorem recognosco. Nemo proficiens erubescit. Habet et in Christo scientia aetates suas, per quas devolutus est et apostolus. Cum parvulus, inquit, essem, tanquam parvulus loquebar, tanquam parvulus sapiebam; at ubi vir sum factus, ea quae parvuli fuerant evacuavi. Adeo devertit a sententiis pristinis, nec idcirco deliquit quod aemulator factus est non paternarum traditionum, sed Christianarum, optans etiam ut praeciderentur qui circumcisionem detinendam suadebant. Atque utinam et isti, qui meram et veram intergritatem carnis obtruncant, amputantes non summam superficiem, sed intimam effigiem pudoris ipsius, cum moechis et fornicatoribus veniam pollicentur adversus principalem Christiani nominis disciplinam, quam ipsum quoque saeculum usque adeo testatur, ut, si quando, eam in feminis nostris inquinamentis potius carnis quam tormentis punire contendat, id volens eripere quod vitae anteponunt. Sed iam haec gloria extinguitur, et quidem per eos quos tanto constantius oportuerat eiusmodi maculis nullam subscribere veniam, quanto propterea, quotiens volunt, nubunt, ne moechiae et fornicationi succidere cogantur, quoniam melius est nubere quam uri. Nimirum propter continentiam incontinentia necessaria est, incendium ignibus extinguetur. Cur ergo et crimina postmodum indulgent paenitentiae nomine, quorum remedia praestituunt multinubentiae iure? Nam et remedia vacabunt, cum crimina indulgentur, et crimina manebunt, si remedia vacabunt. Itaque utrobique de sollicitudine et neglegentia ludunt, praecavendo vanissime quibus parcunt et parcendo ineptissime quibus praecavent, cum aut praecavendum non sit ubi parcitur, aut parcendum non sit ubi praecavetur. Praecavent enim, quasi nolint admitti aliquid, indulgent autem, quasi velint admitti; quando si admitti nolint, non debeant indulgere, si indulgere velint, non debeant praecavere. Nec enim moechia et fornicatio de modicis et de maximis delictis deputabuntur, ut utrumque competat, et sollicitudo quae praecavet et securitas quae indulget. Sed cum ea sint quae culmen criminum teneant, non capit et indulgeri quasi modica, et praecaveri quasi maxima. Nobis autem maxima aut summa sic quoque praecaventur, dum nec secundas quidem post fidem nuptias permittitur nosse, nuptialibus et dotalibus, si forte, tabulis a moechiae et fornicationis opere diversas, et ideo durissime nos infamantes paracletum disciplinae enormitate digamos foris sistimus. Eundem limitem liminis moechis quoque et fornicatoribus figimus, ieiunas pacis lacrimas profusuris, nec amplius ab ecclesia quam publicationem dedecoris relaturis.

pudicitia flos mos honor corpus decor sexuum integritas sanguis fides genus fundamentum sanctitas praejudicium omnis bonus mens quamquam rarus neque facilis perficio vix perpetuus tamen aliquatenus in saeculum moror si natura praestruo si disciplina persuadeo si censeo comprimo siquidem omnis animus bonus aut nascor aut erudio aut cogo sed ut malus magis vinco qui ulter tempus ratio sum bonus iam neque nascor licet ita corrumpo sum semen neque erudio ita desero sum studium neque cogo ita exarmo sum ius denique de qui incipio is usque iam exolevit ut non ejuratio sed moderatio libido pudicitia credo eo satis castus habeo qui non nimis castus sum sed video saeculis pudicitia cum saeculum ipse cum suus ingenium si nascor cum suus studium si erudiebatur cum suus servitium si cogo nisi qui infelix etiam si sto ut infructuosus qui non apud deus ago malo nullus bonus quam vanus quis prodo sum qui sum non prodo noster bonus status iam mergo christianus pudicitia ratio concutio qui omnis de caelum traho et natura per lavacrum regeneratio et disciplina per instrumentum praedicatio et censeo per iudicium ex uterque testamentum et cogo consto ex metus et veto aeternus ignis et regnum adverro hic nonne dissimulo possum audio etiam edictum sum propono et quidem peremptorius pontifex scilicet magnus qui sum episcopus episcoporum edico ego et moechiae et fornicatio delictum paenitentia fungor dimitto o edictum qui adscribo non possum bonus facio et ubi propono liberalitas iste ibidem opinor in ipse libido janua sub ipse libido titulus illic eiusmodi paenitentia promulganda sum ubi delinquentia ipse verso illic lego sum venia quo cum spes is intrabitur sed hic in ecclesia lego et in ecclesia pronuntio et virgo sum absum absum ab sponsa christus talis praeconium ille qui verus sum qui pudicus qui sancio careo etiam auris macula non habeo qui hic repromitto et si habeo non repromitto quoniam et terrenus deus templum cieo spelunca latro appello possum ab dominus quam moechus et fornicator sum igitur et hic adverro psychicos titulus adverro meus quoque sententia retro penis ille societas que magis hic ego in nota levitas objecto numquam societas repudium delictum praejudicium sum quasi non facilis sum erro cum multus quando vereor cum paucus amo at enim ego non magis dedecoro utilis levitas quam orno noceo non suffundor error quo careo quia careo delecto quia bonus ego et pudicus recognosco nemo proficio erubesco habeo et in christus scientia aetas suus per qui devolvo sum et apostolus cos parvulus inquam sum tamquam parvulus loquor tamquam parvulus sapio at ubi vir sum facio is qui parvulis sum evacuo adeo deverto ab sententia pristinus neque idcirco delinquo qui aemulator facio sum non paternaris traditio sed christianaris opto etiam ut praecido qui circumcisio detineo suadeo atque utinam et iste qui merus et verus intergritas caro obtrunco amputantes non summa superficies sed intimus effigies pudor ipse cum moechus et fornicator venio polliceo adverro principal christianus nomen disciplina quam ipse quoque saeculis usque adeo testor ut si quando is in femina noster inquinamentum potis caro quam tormentum punio contendo is volo eripio qui vita antepono sed iam hic gloria extinguitur et quidem per is qui tantus consto oportet eiusmodi maculis nullus subscribo venio quantus propterea quotiens volo nubo ne moechiae et fornicatio succido cogo quoniam bonus sum nubo quam uro nimirum propter continentia incontinentia necessarius sum incendium ignis extinguetur cur ergo et crimen postmodum indulgeo paenitentia nomen qui remedio praestituunt multinubentiae ius nam et remedio vaco cum crimen indulgentur et crimen maneo si remedio vaco itaque utrobique de sollicitudo et neglegentia ludo praecavendo vanissime qui parco et parco ineptus qui praecavent cum aut praecaveo non sum ubi parco aut parco non sum ubi praecavetur praecavent enim quasi nolo admitto aliquis indulgeo autem quasi volo admitto quando si admitto nolo non debeo indulgeo si indulgeo volo non debeo praecaveo neque enim moechia et fornicatio de modicus et de magnus delinquo deputo ut uterque competo et sollicitudo qui praecavet et securitas qui indulgeo sed cum is sum qui culmen crimen teneo non capio et indulgeo quasi modicus et praecaveo quasi maximus nos autem maximus aut summus sic quoque praecaveo dum neque secundus quidem post fides nuptiae permitto nosco nuptial et dotal si fors tabula ab moechiae et fornicatio opus diverto et ideo durus nos infamo paracletus disciplina enormitas digamos foris sisto idem limito limen moechus quoque et fornicator figo jejuno pax lacrima profusuris neque amplus ab ecclesia quam publicatio dedecor relaturis


Necesse est igitur usque illis apostolum ostendi quem ego et in secunda Corinthiorum talem defendam qualem in omnibus litteris novi. Qui et in prima primus omnium templum dei dedicavit: Non scitis vos templum dei esse et in vobis dominum habitare? qui et templo sanciendo purificandoque aeditualem legem scripsit: Si quis templum dei vitiaverit, vitiabit illum deus; templum enim dei sanctum est, quod estis vos. Age iam, quis omnino vitiatum a deo redintegravit, id est traditum satanae in interitum carnis, cum idcirco substruxerit: Nemo seducat semetipsum, id est, nemo praesumat vitiatum a deo redintergrari denuo posse? Sicut rursus inter cetera, immo et ante cetera, moechos et fornicatores et molles et masculorum concubitores negans regnum dei consecuturos praemisit: Ne erraveritis, scilicet si putaveritis eos consecuturos. Quibus autem regnum adimitur, utique nec vita permittitur quae inest regno. Etiam ingerens, Sed haec quidem fuistis, sed abluti estis, sed sanctificati estis in nomine domini Iesu Christi et in spiritu dei nostri; quanto delicta ista ante lavacrum accepto facit, tanto post lavacrum inremissibilia constituit, siquidem denuo ablui non licet. Agnosce et in sequentibus Paulum columnam immobilem disciplinarum: Cibi ventri, et venter cibis, deus et hunc et illos conficit; corpus autem non fornicationi, sed deo. Faciamus enim hominem, ait deus, ad imaginem et similitudinem nostram, et fecit hominem deus, ad imaginem et similitudinem dei fecit illum. Dominus corpori; et sermo enim caro factus est. Deus autem et dominum suscitavit, et nos suscitabit per virtutem suam, propter corporis scilicet nexum cum illo. Et ideo: Non scitis corpora vestra membra Christi? quia et Christus dei templum. Evertite templum hoc, et ego illud in triduo resuscitabo. Auferens membra Christi, faciam membra fornicariae? Non scitis, quod qui adglutinatur fornicariae, unum corpus efficitur? Erunt enim duo in unam carnem. Qui autem adglutinatur domino, unus est spiritus. Fugite fornicationem. Si revocabilem venia, quomodo fugiam moechus denuo futurus? Nihil profecero, si eam fugero; unum ero corpus, cui communicando adglutinabor. Omne delictum quod admiserit homo extra corpus est; qui autem fornicatur invaderes, ut in rem tuam, non domini delicturus, aufert te tibi, et Christo, sicut disposuerat, addicit, Et non estis vestri, statim opponens, Empti enim estis pretio, sanguine scilicet domini; glorificate et tollite dominum in corpore vestro. Hoc qui praecipit, vide an ignoverit ei qui dedecoraverit dominum et qui deiecerit eum de corpore suo, et quidem per incestum. Si vis omnem notitiam apostoli ebibere, ut intellegas, quanta secure censurae omnem silvam libidinum caedat et eradicet et excaudicet, ne quidquam de recidivo fruticare permittat, aspice illum a iusta fruge naturae, a matrimonii dico pomo, animas ieiunare cupientem. De quibus autem scripsistis, bonum est homini mulierem non contingere; sed propter fornicationem unusquisque uxorem suam habeat; vir uxori et uxor viro debitum reddat. Huius boni fibulam quis illum nesciat invitum relaxasse, ut fornicationi obviam esset? Quam si cui indulsit vel indulget, utique consilium remedii sui infregit, et tenebitur iam frenandis continentiae coniugiis, si fornicatio, ob quam permittuntur, non timebitur. Non enim timebitur quae ignoscetur. Et tamen ignovisse se profitetur matrimonii usum, non imperasse. Vult enim omnes sibi esse aequales. Quando autem licita ignoscuntur, inlicita qui sperant? Innuptis quoque et viduis bonum esse dicit exemplo eius perseverare, si vero deficerent, nubere; quia praeest nubere quam uri. Quibus, oro, ignibus deterius est uri, concupiscentiae, an poenae? Atquin si fornicatio habet veniam, non erit concupiscentia eius. Apostoli autem magis est poenae ignibus providere. Quod si poena est quae urit, ergo veniam non habet fornicatio, quam manet poena. Interea et divortium prohibens pro eo aut viduitatis perseverantiam aut reconciliationem pacis dominico praecepto adversus moechiam procurat, quia Qui dimiserit uxorem praeter causam moechiae, facit eam moechari, et qui dimissam a viro ducit, moechatur. Quanta remedia spiritus sanctus instaurat, ne id scilicet denuo admittatur quod ignosci denuo non vult? Iam si usquequaque optimum dicit homini sic esse, Iunctus es uxori, ne quaesieris solutionem, ut moechiae locum non des: Solutus es ab uxore, ne quaesieris uxorem, ut opportunitatem tibi serves: Quod et si duxeris uxorem, et si nupserit virgo, non peccat, pressuram tamen carnis habebunt huiusmodi, — et hic parcendo permittit. Ceterum tempus in collecto constituit, ut et qui habent uxores sic sint tanquam non habentes. Praeterit enim habitus huius mundi, iam scilicet non desiderantis, Crescite et multiplicamini. Sic vult nos praeter sollicitudinem degere, quia innupti de domino curent quomodo placeant deo, nupti vero de mundo recogitent quomodo placeant coniugio. Sic melius facere pronuntiat virginis conservatorem quam erogatorem. Sic et illam beatiorem discernit quae amisso viro fidem ingressa amaverit occasionem viduitatis. Sic haec omnia continentiae consilia ut divina commendat; Puto, inquit, et ego spiritum dei habeo. Quis iste est adsertor audacissimus omnis impudicitiae, moechorum et fornicatorum et incestorum plane fidelissimus advocatus, quibus honorandis suscepit hanc causam adversus spiritum sanctum, ut falsum testimonium recitet de apostolo eius? Nihil tale Paulus indulsit, qui totam carnis necessitatem de probis etiam titulis obliterare conatur. Indulget sane, non adulteria, sed nuptias. Parcit sane, matrimoniis, non stupris. Tentat ne naturae quidem ignoscere, ne culpae blandiatur. Studet compescere benedictionis concubitum, ne maledictionis excusetur. Hoc ei supererat, carnem vel a sordibus purgare; a maculis enim non potest. Sed est hoc sollemne perversis et idiotis haereticis, iam et psychicis universis, alicuius capituli ancipitis occasione adversus exercitum sententiarum instrumenti totius armari.

necesse sum igitur usque ille apostolus ostendo qui ego et in secundus corinthii talis defendo qual in omnis littera nosco qui et in primus primus omnis templum deus dedico non scio tu templum deus sum et in tu dominus habito qui et templum sancio purificandoque aeditual lex scribo si quis templum deus vitio vitio ille deus templum enim deus sancio sum qui sum tu ago iam quis omnino vitio ab deus redintegravit is sum trado satanas in interitus caro cum idcirco substruxerit nemo seduco semetipsum is sum nemo praesumo vitio ab deus redintergraris denuo possum sicut rursus inter ceterus immo et ante ceterus moechus et fornicator et mollis et masculus concubitor nego regnum deus consequor praemitto ne erraveritis scilicet si putaveritis is consequor qui autem regnum adimo utique neque vito permitto qui insum regnum etiam ingero sed hic quidem sum sed abluo sum sed sanctifico sum in nomen dominus iesus christus et in spiritus deus noster quantus delictum iste ante lavacrum accipio facio tantus post lavacrum inremissibilia constituo siquidem denuo abluo non licet agnosco et in sequor paulis columna immobilis disciplinaris cibus venter et venter cibus deus et hic et ille confacio corpus autem non fornicatio sed deus facio enim homo aio deus ad imago et similitudo noster et facio homo deus ad imago et similitudo deus facio ille dominus corpus et sermo enim carus facio sum deus autem et dominus suscito et nos suscito per virtus suus propter corpus scilicet necto cum ille et ideo non scio corpus vester membrum christus quia et christus deus templum evertite templum hic et ego ille in triduum resuscito aufero membrum christus facio membrum fornicaria non scio qui qui adglutinatur fornicaria unus corpus efficio sum enim duo in unus caro qui autem adglutinatur dominus unus sum spiritus fugio fornicatio si revocabilis venia quomodo fugio moechus denuo sum nihil proficio si is fugio unus sum corpus qui communico adglutinabor omnis delinquo qui admitto homo extra corpus sum qui autem fornicor invaderes ut in res tuus non dominus delicturus aufero tu tu et christus sicut dispono addico et non sum vester statim oppono emo enim sum pretium sanguis scilicet dominus glorifico et tollo dominus in corpus vester hic qui praecipio video an ignosco is qui dedecoraverit dominus et qui deicio is de corpus suus et quidem per incestus si volo omnis notitia apostolus ebibo ut intellego quantus securus censeo omnis silva libido caedo et eradico et excaudicet ne quisquam de recidivo fruticaris permitto aspicio ille ab iustus frugis natura ab matrimonium dico pomum anima ieiunaris cupio de qui autem scribo bonus sum homo mulier non contingo sed propter fornicatio unusquisque uxor suus habeo vir uxor et uxor vir debeo reddo hic bonus fibula quis ille nescio invitus relaxasse ut fornicatio obvius sum quam si qui indulgeo vel indulgeo utique consilium remedium suus infringo et teneo iam frenandis continentia conjugium si fornicatio ob quam permitto non timeo non enim timeo qui ignosco et tamen ignosco sui profiteor matrimonium usus non impero volo enim omnis sui sum aequal quando autem liceo ignoscuntur illicitus qui spero innubo quoque et vidua bonus sum dico exemplum is perseveraris si verus deficio nubo quia praesum nubo quam uro qui oro ignis deterior sum uro concupiscentia an poena atqui si fornicatio habeo venio non sum concupisco is apostolus autem magis sum poena ignis provideo qui si poena sum qui uro ergo venio non habeo fornicatio quam maneo poena interea et divortium prohibeo pro is aut viduitas perseverantia aut reconciliatio pax dominicus praeceptum adverro moechiam procuro quia qui dimitto uxor praeter causa moechiae facio is moecharis et qui dimitto ab vir duco moechor quantus remedio spiritus sancio instauro ne is scilicet denuo admitto qui ignosco denuo non volo iam si usquequaque bonus dico homo sic sum jungo sum uxor ne quaero solutio ut moechiae locus non do soluo sum ab uxor ne quaero uxor ut opportunitas tu servo qui et si duco uxor et si nubo virgo non pecco premo tamen caro habeo huiusmodi et hic parco permitto ceterum tempus in colligo constituo ut et qui habeo uxor sic sum tamquam non habeo praetereo enim habitus hic mundus iam scilicet non desidero cresco et multiplico sic volo nos praeter sollicitudo dego quia innupti de dominus curo quomodo placeo deus nupti verus de mundus recogito quomodo placeo conjugium sic bonus facio pronuntio virgo conservator quam erogator sic et ille beatus discerno qui amitto vir fides ingredior amo occasio viduitas sic hic omnis continentia consilium ut divino commendo puto inquam et ego spiritus deus habeo quis iste sum assertor audax omnis impudicitia moechus et fornicator et incestor planus fidelis advoco qui honoro suscipio hic causa adverro spiritus sancio ut falsus testimonium recito de apostolus is nihil talis paulus indulgeo qui totus caro necessitas de probus etiam titulus obliteraris conor indulgeo sanus non adulterium sed nuptiae parco sanus matrimonium non stuprum tentat ne natura quidem ignosco ne culpa blandio studeo compesco benedictio concubo ne maledictio excuso hic is supersum caro vel ab sordes purgaris ab maculis enim non possum sed sum hic sollemnis perverto et idiota haereticis iam et psychicis universus aliquis capitulis anceps occasio adverro exercitus sententiaris instrumentum totus armaris


Ergo moechia, quod etiam fornicationis est res, secundum opus criminis quanti aestimanda sit sceleris prima lex dei praesto est. Siquidem post interdictam alienorum deorum superstitionem ipsorumque idolorum fabricationem, post commendatam sabbati venerationem, post imperatam in parentes secundam a deo religionem, (??)ullum aliud in talibus titulis firmandis monendisque substruxit praeceptum quam, Non moechaberis. Post spiritalem enim castitatem sanctitatemque corporalis sequebatur integritas. Et hanc itaque munivit, hostem statim eius probibendo moechiam. Quale delictum iam intellege, cuius cohibitionem post idololatriam ordinavit. Nihil secundum longinquat a primo. Nihil tam proximum primo quam secundum. Quod fit ex primo, aliud quodammodo primum est. Itaque moechia adfinis idololatriae. Nam et idololatria moechiae nomine et fornicationis saepe populo exprobrata etiam sorte coniungetur illi, sicut et serie; etiam damnatione cohaerebit illi, sicut et dispositione. Eo amplius praemittens, Non moechaberis, adiungit, Non occides. Honoravit utique moechiam, quam homicidio anteponit, in prima utique fronte sanctissimae legis, in primis titulis caelestis edicti, principalium utique delictorum proscriptione signatam. De loco modum, de ordine statum, de confinio meritum cuiusque dignoscas. Est et mali dignitas, quod in summo aut in medio pessimorum collocatur. Pompam quandam atque suggestum aspicio moechiae, hinc ducatum idololatriae antecedentis, hinc comitatum homicidii insequentis. Inter duos apices facinorum eminentissimos sine dubio digna consedit, et per medium eorum quasi vacantem locum pari criminis auctoritate complevit. Quis eam talibus lateribus inclusam, talibus costis circumfultam a cohaerentium corpore divellet, de vicinorum criminum nexu, de propinquorum scelerum complexu, ut solam eam secernat ad paenitentiae fructum? Nonne hinc idololatria, inde homicidium detinebunt, et si qua vox fuerit, reclamabunt, Noster hic cuneus est, nostra compago? Ab idololatria metamur, illa distinguente coniungimur, illi de medio emicanti adunamur; concorporavit nos scriptura divina, litterae ipsae glutina nostra sunt, iam nec ipsa sine nobis potest. Ego quidem idololatria saepissime moechiae occasionem subministro. Sciunt luci mei et mei montes, et vivae aquae ipsaque in urbibus templa, quantum evertendae pudicitiae procuremus. Ego quoque homicidium nonnunquam moechiae elaboro. Ut tragoedias omittam, sciunt hodie venenarii, sciunt magi, quot pellicatus ulciscar, quot rivalitates defendam, quot custodes, quot delatores, quot conscios auferam. Sciunt etiam obstetrices, quot adulteri conceptus trucidentur. Etiam apud Christianos non est moechia sine nobis. Ibidem sunt idololatriae, ubi immundi spiritus res est; ibidem est et homicidium, ubi homo, cum inquinatur, occiditur. Igitur aut nec illis aut etiam nobis paenitentiae subsidia convenient. Aut detinemus eam, aut sequimur. Haec ipsae res loquuntur. Si res voce deficiunt, adsistit idololatres, adsistit homicida, in medio eorum adsistit et moechus. Pariter de paenitentiae officio sedent in sacco et cinere inhorrescunt, eodem fletu gemiscunt, eisdem precibus ambiunt, eisdem genibus exorant, eandem invocant matrem. Quid agis mollissima et humanissima disciplina? Aut omnibus eis hoc esse debebis (beati enim pacifici), aut si non omnibus, nostra esse. Idololatrea quidem et homicidam semel damnas, moechum vero de medio excipis? idololatrae successorem, homicidae antecessorem, utriusque collegam? Personae acceptatio est: miserabiliores paenitentias reliquisti.

ergo moechia qui etiam fornicatio sum res secundus opus crimen quantus aestimo sum scelus primus lex deus praesto sum siquidem post interdico alienus deus superstitio ipse idolum fabricatio post commendo sabbatum veneratio post impero in parens secundus ab deus religio ullus alius in talis titulus firmo monendisque substruxit praeceptum quam non moechor post spirital enim castitas sanctitas corporal sequor integritas et hic itaque munio hostis statim is probibendo moechiam qual delinquo iam intellego qui cohibitio post idololatriam ordino nihil secundus longinquat ab primus nihil tam propior primus quam secundus qui fio ex primus alius quodammodo primus sum itaque moechia affinis idololatriae nam et idololatria moechiae nomen et fornicatio saepe populus exprobro etiam sors conjungo ille sicut et series etiam damnatio cohaereo ille sicut et dispositio eos amplus praemitto non moechor adjungo non occaedes honoro utique moechiam quam homicidium antepono in primus utique frons sancio lex in primus titulus caelestis edico principalis utique delictum proscriptio signo de locus modus de ordo status de confinis mereo quisque dignosco sum et malus dignitas qui in superus aut in medium malus colloco pompa quidam atque suggero aspicio moechiae hinc ducatus idololatriae antecedo hinc comitas homicidium insequor inter duo apex facinus emineo sine dubius dignus consido et per medius is quasi vaco locus par crimen auctoritas compleo quis is talis later includo talis costa circumfultam ab cohaereo corpus divello de vicinus crimen necto de propinquus scelus complexus ut solus is secerno ad paenitentia fructus nonne hinc idololatria inde homicidium detinebunt et si qui vox sum reclamo noster hic cuneus sum noster compago ab idololatria metamur ille distinguo coniungimur ille de medium emicanti adunamur concorporavit nos scribo divino littera ipse glutina noster sum iam neque ipse sine nos possum ego quidem idololatria saepis moechiae occasio subministro scio lucius meus et meus mons et vivus aqua ipse in urbs templum quantus everto pudicitia procuremus ego quoque homicidium nonnunquam moechiae elaboro ut tragoedia omitto scio hodie venenarius scio magus quot pellico ulciscor quot rivalitas defendo quot custos quot delator quot conscius aufero scio etiam obstetrix quot adulter concipio trucido etiam apud christianus non sum moechia sine nos ibidem sum idololatriae ubi immundus spiritus res sum ibidem sum et homicidium ubi homo cum inquino occaedes igitur aut neque ille aut etiam nos paenitentia subsidium convenio aut detineo is aut sequor hic ipse res loquor si res vox deficio assisto idololatres assisto homicida in medium is assisto et moechus pariter de paenitentia officium sedeo in saccus et cinis inhorresco idem fleo gemiscunt idem prex ambiunt idem genu exoro idem invoco mater quis ago mollis et humanus disciplina aut omnis is hic sum debeo beati enim pacificus aut si non omnis noster sum idololatrea quidem et homicida semel damno moechus verus de medium excipio idololatrae successor homicida antecessor uterque collega persona acceptatio sum miserabilis paenitentias relinquo


Provoca ad apostolicam aciem, aspice epistolas eius, omnes pro pudicitia, pro castitate, pro sanctitate praetendunt, omnes in luxuriae et lasciviae et libidinis negotia iaculantur. Quid denique et Thessalonicensibus scribit? Advocatio enim nostra non ex seductione, nec ex immunditia: et, Haec est voluntas dei, sanctimonia vestra, abstinere vos a fornicatione, scire unumquemque vas suum possidere in sanctimonia et honore, non in libidine concupiscentiae, sicut nationes, quae deum ignorant. Quid Galatae legunt? Manifesta sunt opera carnis. Quaenam ista? In primis posuit fornicationem, immunditiam, lasciviam, quae praedico vobis, sicut praedixi, quod qui talia agunt, regnum dei non sunt consecuturi haereditate. Romani vero quid magis discunt quam non derelinquere dominum post fidem? Quid ergo dicimus? perseveramus in delinquentia, ut superet gratia? Absit. Qui mortui sumus delinquentiae, quomodo vivemus in ea adhuc? An ignoratis, quod qui tincti sumus in Christo, in mortem eius sumus tincti? Consepulti illi ergo sumus per baptismum in mortem, ut sicut Christus resurrexit a mortuis, ita et nos in novitate vitae incedamus. Si enim consepulti sumus simulacro mortis eius, sed et resurrectionis erimus, hoc scientes quod vetus homo noster confixus est illi. Si autem mortui sumus cum Christo, credimus quod et convivemus cum illo, scientes quod Christus suscitatus a mortuis iam non moriatur, mors non iam dominetur eius. Quod enim mortuus est delinquentiae, mortuus est semel. Quod autem vivit, deo vivit. Ita et vos reputate vosmetipsos mortuos quidem delinquentiae, viventes autem deo per Christum Iesum. Igitur semel Christo mortuo nemo potest, qui post Christum mortuus, delinquentiae, et maxime tantae, reviviscere. Aut si possit fornicatio et moechia denuo admitti, poterit et Christus denuo mori. Instat autem apostolus prohibens regnare delinquentiam in corpore nostro mortali, cuius infirmitatem carnis noverat. Sicut enim exhibuistis membra vestra famulari immunditiae et iniquitati, ita et nunc exhibete ea famula iustitiae in sanctimoniam. Nam etsi habitare bonum in carne sua negavit, sed secundum legem litterae, in qua fuit, secundum autem legem spiritus, cui nos annectit, liberat ab infirmitate carnis. Lex enim, inquit, spiritus vitae manumisit te a lege delinquentiae et mortis. Licet enim ex parte ex Iudaismo disputare videatur, sed in nos dirigit integritatem et plenitudinem disciplinarum, propter quos laborantes in lege miserit deus per carnem filium suum in similitudine carnis delinquentiae, et propter delinquentiam damnaverit delinquentiam in carne, uti ius legis, inquit, impleretur in nobis, qui non secundum carnem, sed secundum spiritum incedimus. Qui enim secundum carnem incedunt, ea quae carnis sunt sapiunt, et qui secundum spiritum, ea quae sunt spiritus. Sensum autem carnis mortem adfirmavit esse; dehinc et inimicitiam, et in deum, et eos qui sunt in carne, id est in sensu carnis, deo placere non posse: et, Si secundum carnem vivitis, inquit, futurum est ut moriamini. Quid autem intellegimus carnis sensum et carnis vitam, nisi quodcunque pudet pronuntiare? Cetera enim carnis et apostolus nominasset. Proinde et Ephesiis pristina reputans de futuro monet: In quibus et nos conversati sumus, facientes concupiscentias et voluptates carnis. Notans denique illos qui se negassent, scilicet Christianos, eo quod se tradidissent in operationem immunditiae omnis, Vos autem, inquit, non sic didicistis Christum. Et iterum sic dicit: Qui furabatur, iam non furetur. Sed et qui moechabatur hactenus, non moechetur, et qui fornicabatur hactenus, non fornicetur. Adiecisset enim et haec, si talibus veniam porrigere consuesset vel porrigi omnino voluisset, qui nec verbo pollui volens, Omnis, inquit, sermo turpis non procedat ex ore vestro. Item: Fornicatio autem et immunditia omnis ne nominetur quidem inter vos, sicut decet sanctos, tanto abest ut excusetur, hoc scientes, quod omnis fornicator aut immundus non habeat dei regnum. Nemo vos seducat inanibus verbis. Propter hoc venit ira dei super filios incredulitatis. Quis seducit inanibus verbis, nisi qui contionatur remissibilem esse moechiam? non intuens etiam fundamenta eius ab apostolo effossa, cum ebrietates et comessationes compescit, sicut et hic: Et nolite inebriari vino, in quo est luxuria. Demonstrat et Colossensibus quae membra mortificent super terram, fornicationem, immunditiam, libidinem, concupiscentiam malam et turpiloquium. Concede iam tot ac talibus sententiis unum illud quod tenes. Pauca multis, dubia certis, obscura manifestis adumbrantur. Etiam si pro certo apostolus Corinthio illi fornicationem donasset, esset aliud, quod semel contra institutum suum pro ratione temporis faceret. Circumcidit Timotheum solum, et tamen abstulit circumcisionem.

provoco ad apostolicam acies aspicio epistula is omnis pro pudicitia pro castitas pro sanctitas praetendo omnis in luxuria et lascivia et libido negotium jaculor quis denique et thessalonicenses scribo advocatio enim noster non ex seductio neque ex immunditia et hic sum voluntas deus sanctimonia vester abstineo tu ab fornicatio scio unumquemque vas suus possideo in sanctimonia et honor non in libido concupiscentia sicut natio qui deus ignoro quis galeo lego manifestus sum opus caro quisnam iste in primus pono fornicatio immunditiam lascivia qui praedico tu sicut praedico qui qui talis ago regnum deus non sum consequor haereditas romanus verus quis magis disco quam non derelinquo dominus post fides quis ergo dico persevero in delinquentia ut supero gratia absum qui mortuus sum delinquentiae quomodo vivo in is adhuc an ignoro qui qui tincti sum in christus in mors is sum tincti consepelio ille ergo sum per baptismum in mors ut sicut christus resurgo ab morior ita et nos in novitas vita incedamus si enim consepelio sum simulacrum mors is sed et resurrectio sum hic scio qui vetus homo noster configo sum ille si autem mortuus sum cum christus credo qui et convivo cum ille scio qui christus suscito ab morior iam non morior mors non iam dominor is qui enim mortuus sum delinquentiae mortuus sum semel qui autem vivo deus vivo ita et tu reputas vosmetipsos mortuus quidem delinquentiae vivo autem deus per christus iesus igitur semel christus mortuus nemo possum qui post christus mortuus delinquentiae et magnus tantus reviviscere aut si possum fornicatio et moechia denuo admitto possum et christus denuo morior insto autem apostolus prohibeo regno delinquentiam in corpus noster mortal qui infirmitas caro nosco sicut enim exhibeo membrum vester famularis immunditia et iniquitas ita et nunc exhibeo is famulo justitia in sanctimonia nam etsi habito bonus in carnis suus nego sed secundus lex littera in qui sum secundus autem lex spiritus qui nos annectit libero ab infirmitas caro lex enim inquam spiritus vita manumitto tu ab lex delinquentiae et mors licet enim ex pars ex iudaismo disputaris video sed in nos dirigo integritas et plenitudo disciplinaris propter qui laboro in lex mitto deus per caro filius suus in similitudo caro delinquentiae et propter delinquentiam damno delinquentiam in carnis uti ius lex inquam impleo in nos qui non secundus caro sed secundus spiritus incedo qui enim secundus caro incedo is qui caro sum sapio et qui secundus spiritus is qui sum spiritus sensus autem caro mors adfirmo sum dehinc et inimicitia et in deus et is qui sum in carnis is sum in sentio caro deus placeo non possum et si secundus caro vivo inquam sum sum ut morior quis autem intellego caro sensus et caro vita nisi quicumque pudeo pronuntiaris ceterus enim caro et apostolus nomino proinde et ephesius pristinus reputo de sum moneo in qui et nos converso sum facio concupiscentia et voluptas caro noto denique ille qui sui nego scilicet christianus is qui sui trado in operatio immunditia omnis tu autem inquam non sic disco christus et iterum sic dico qui furor iam non furo sed et qui moechabatur hactenus non moechetur et qui fornicabatur hactenus non fornicetur adicio enim et hic si talis venio porrigo consuesset vel porrigo omnino volo qui neque verbum polluo volo omnis inquam sermo turpis non procedo ex os vester item fornicatio autem et immunditia omnis ne nomino quidem inter tu sicut decet sancio tantus absum ut excuso hic scio qui omnis fornicator aut immundus non habeo deus regnum nemo tu seduco inanis verbum propter hic venio ira deus super filius incredulitas quis seduco inanis verbum nisi qui contionor remissibilis sum moechiam non intueor etiam fundamentum is ab apostolus effodio cum ebrietas et comessatio compesco sicut et hic et nolo inebriaris vinum in quo sum luxuria demonstro et colossensibus qui membrum mortificent super terra fornicatio immunditiam libido concupiscentia malus et turpiloquium concedo iam tot atque talis sententia unus ille qui teneo paucus multus dubius certus obscurus manifestus adumbro etiam si pro certus apostolus corinthius ille fornicatio dono sum alius qui semel contra institus suus pro ratio tempus facio circumcido timotheus solus et tamen aufero circumcisio