Si enim adhuc ad superiora respectes, unde mentio hominis exterioris et interioris inducta est, nonne et dignitatem et spem carnis integram invenies? Cum enim de lumine quod illuxerit deus in cordibus nostris ad illuminationem agnitionis gloriae suae in persona Christi dicit habere nos thesaurum istum in testaceis vasis, scilicet in carne, utrumne quia testacea est secundum originem in limo destruetur, an quia divini thesauri conditorium est extolletur? Atquin si lumen ipsum dei illud verum, quod est in persona Christi, vitam in se continet, eaque vita cum lumine committitur in carnem, peritura est in quam vita committitur? Plane sic periturus et ipse thesaurus; perituris enim peritura creduntur, sicut veteribus utribus novum vinum. Cum item subicit, Semper mortificationem Christi Iesu circumferentes in corpore nostro, qualis ista res est quae post dei templum iam et sepulchrum Christi potest dici? Cur autem mortificationem domini circumferimus in corpore? Ut et vita, inquit, manifestetur. Ubi? in corpore. In quo? in mortali. Ergo in carne plane mortali secundum culpam, sed et vitali secundum gratiam; vide quantam, ut in illa vita Christi manifestetur. In re ergo aliena salutis, in substantia perpetuae dissolutionis manifestabitur vita Christi aeterna, iugis, incorrupta, iam et dei vita? Aut cuius temporis vita domini manifestabitur in corpore nostro? Illa quidem, quam vixit usque in passionem, quae non modo apud Iudaeos in manifesto fuit, verum etiam omnibus nunc gentibus prodita est. Adeo eam significat quae portas adamantinas mortis et aeneas seras inferorum infregit, quae exinde iam nostra est. Denique manifestabitur in corpore. Quando? post mortem. Quomodo? dum resurgimus in corpore, sicut et Christus. Ne enim quis argumentetur nunc habere manifestari vitam Iesu in corpore nostro per disciplinam sanctitatis et patientiae et iustitiae et sapientiae, quibus domini vita floruerit, providentissima apostoli intentio ingerit: Si enim nos, qui vivimus, in mortem tradimur propter Iesum, ut vita eius manifestetur in corpore nostro mortali. Adeo defunctis nobis hoc ait futurum in corpore nostro. Quodsi tunc, quomodo nisi resuscitato eo? Proinde et in clausula, Scientes, ait, quod, qui suscitavit Iesum, et nos suscitabit cum ipso, quia iam resurrexit a mortuis. Nisi quia Cum ipso Sicut ipsum sapit; si vero Sicut ipsum, non utique sine carne.

si enim adhuc ad superus respectes unde mentior homo exter et interior induco sum nonne et dignitas et spes caro integer invenio cos enim de lumen qui illuxerit deus in cor noster ad illuminatio agnitio gloria suus in persono christus dico habeo nos thesaurus iste in testaceus vasum scilicet in carnis uter quia testaceus sum secundus origo in limus destruo an quia divinus thesaurus conditorium sum extollo atqui si lumen ipse deus ille verus qui sum in persono christus vita in sui contineo is vito cum lumen committo in caro pereo sum in quam vito committo planus sic pereo et ipse thesaurus pereo enim pereo credo sicut vetus uter novus vinum cos item subicio semper mortificatio christus iesus circumfero in corpus noster qualis iste res sum qui post deus templum iam et sepulcrum christus possum dico cur autem mortificatio dominus circumfero in corpus ut et vito inquam manifesto ubius in corpus in quo in mortal ergo in carnis planus mortal secundus culpa sed et vital secundus gratia video quantus ut in ille vito christus manifesto in res ergo alienus salus in substantia perpetuus dissolutio manifesto vito christus aeternus iugum incorruptus iam et deus vito aut qui tempus vito dominus manifesto in corpus noster ille quidem quam vivo usque in passio qui non modo apud judaei in manifesto sum verus etiam omnis nunc gens prodeo sum adeo is significo qui porta adamantinas mors et aeneas serus inferus infringo qui exinde iam noster sum denique manifesto in corpus quando post mors quomodo dum resurgimus in corpus sicut et christus ne enim quis argumentetur nunc habeo manifestaris vita iesus in corpus noster per disciplina sanctitas et patientia et justitia et sapientia qui dominus vito floreo providentissima apostolus intentio ingero si enim nos qui vivo in mors trado propter iesus ut vito is manifesto in corpus noster mortal adeo defungor nos hic aio sum in corpus noster quodsi tunc quomodo nisi resuscitato is proinde et in clausula scio aio qui qui suscito iesus et nos suscito cum ipse quia iam resurgo ab morior nisus quia cos ipse sicut ipse sapio si verus sicut ipse non utique sine carnis


Etiam in Apocalypsi Ioannis ordo temporum sternitur, quem martyrum quoque animae sub altari ultionem et iudicium flagitantes sustinere didicerunt, ut prius et orbis de pateris angelorum plagas suas ebibat, et prostituta illa civitas a decem regibus dignos exitus referat, et bestia antichristus cum suo pseudopropheta certamen ecclesiae dei inferat, atque ita diabolo in abyssum interim relegato primae resurrectionis praerogative de soliis ordinetur, dehinc et igni dato universalis resurrectionis censura de libris iudicetur. Cum igitur et status temporum ultimorum scripturae notent, et totam Christianae. spei frugem in exodio saeculi collocent, apparet aut tunc adimpleri totum quodcunque nobis a deo repromittitur, et vacat quod hic iam ab haereticis vindicatur, aut, si et agnitio sacramenti resurrectio est, salva utique illa creditur quae in ultimo praedicatur, et sequitur ut eo ipso, quo haec spiritalis vindicatur, illa corporalis praeiudicetur; quia si nulla tunc annuntiaretur, merito sola haec et tantummodo spiritalis vindicaretur. Cum vero et in ultimum tempus edicitur, corporalis agnoscitur, quia non et tunc spiritalis annuntiatur. Cur enim iterum annuntiaretur resurrectio eiusdem conditionis, id est spiritalis, cum aut nunc eam deceret expungi sine ulla differentia temporum, aut tunc sub omni clausula temporum? Ita nobis magis competit etiam spiritalem defendere resurrectionem ab ingressu fidei, qui plenitudinem eius agnoscimus in exitu saeculi.

etiam in apocalypsis ioannis ordo tempus sterno qui martyrum quoque anima sub altare ultio et iudicium flagito sustineo disco ut prior et orbis de patera angelus plaga suus ebibo et prostituo ille civitas ab decem rex dignus exitus refero et bestia antichristus cum suus pseudopropheta certamen ecclesia deus infero atque ita diabolus in abyssus interim relego primus resurrectio praerogative de solium ordino dehinc et ignis do universal resurrectio censeo de liber judico cos igitur et status tempus ulter scribo noto et totus christianus spes frugis in exodium saeculis collocent appareo aut tunc adimpleri totus quicumque nos ab deus repromitto et vaco qui hic iam ab haereticis vindico aut si et agnitio sacramentum resurrectio sum salvo utique ille credo qui in ultimo praedico et sequor ut is ipse quo hic spirital vindico ille corporal praejudico quia si nullus tunc annuntiaretur mereo solus hic et tantummodo spirital vindico cos verus et in ulter tempus edico corporal agnosco quia non et tunc spirital annuntiatur cur enim iterum annuntiaretur resurrectio idem conditio is sum spirital cum aut nunc is decet expungi sine ullus differentia tempus aut tunc sub omnis clausula tempus ita nos magis competo etiam spirital defendo resurrectio ab ingredior fides qui plenitudo is agnosco in exeo saeculis


Unum adhuc respondebo ad propositionem priorem allegoricarum scripturarum, licere et nobis corporalem resurrectionem de patrocinio figurati proinde eloquii prophetici vindicare. Ecce enim divina in primordio sententia terram hominem pronuntiando, Terra es et in terram ibis, secundum substantiam scilicet carnis, quae de terra erat sumpta, et quae prior homo fuerat appellata, sicut ostendimus, dat mihi disciplinam in carnem quoque interpretandi, si quid irae vel gratiae in terram deus statuit, quia nec proprie terra iudicio eius obnoxia est, quae nihil boni seu mali admisit. Maledicta quidem quae hauserit sanguinem, sed et hoc ipsum in figuram carnis homicidae. Nam et si iuvari seu laedi habet terra, id quoque propter hominem, ut ille iuvetur sive laedatur per consistorii sui exitus; quo magis ipse pensabit quae propter illum etiam terra patietur. Itaque et cum comminatur terrae deus, carni potius comminari eum dicam, et cum quid terrae pollicetur, carni potius polliceri eum intellegam, ut apud David: Dominus regnavit, exultet terra, id est caro sanctorum, ad quam pertinet regni divini fructus. Dehinc subiungit: Vidit, et concussa est terra: montes sicut cera liquefacti sunt a facie domini, caro scilicet profanorum: et, Videbunt enim eum qui confixerunt. Atque adeo si simpliciter de terra elemento utrumque existimabitur pronuntiatum, quomodo congruet et concuti et liquefieri eam a facie domini, quo supra regnante exultavit? Sic et apud Esaiam: Bona terrae edetis; bona carnis intellegentur quae illam manent in regno dei reformatam et angelificatam et consecuturam, quae nec oculus vidit nec auris audivit nec in cor hominis ascenderunt. Alioquin satis vanum ut ad obsequium deus fructibus agri et cibariis vitae huius invitet, quae etiam inreligiosis et blasphemis semel homini addicta conditione communicat, pluens super honos et malos, et solem suum emittens super iustos et iniustos. Felix nimirum fides, si ea consecutura est quibus hostes dei et Christi non modo utuntur, verum etiam abutuntur, ipsam conditionem colentes adversus conditorem. Bulbos et tubera in terrae bonis deputabis, domino pronuntiante ne in pane quidem victurum hominem. Sic Iudaei terrena solummodo sperando caelestia amittunt, ignorantes et panem de caelesti repromissum et oleum divinae unctionis et vinum spiritus, aquam animae vigorantis ex vite Christi. Sicut et ipsam terram sanctam Iudaicum proprie solum reputant, carnem potius domini interpretandam, quae exinde et in omnibus Christum indutis sancta sit terra, vere sancta per incolatum spiritus sancti, vere lacte et melle manans per suavitatem spei ipsius, vere Iudaea per dei familiaritatem. Non enim qui in manifesto Iudaeus, sed qui in occulto. Ut et templum dei eadem sit et Hierusalem, audiens ab Esaia, Exsurge, exsurge Hierusalem, induere fortitudinem brachii tui: Exsurge, sicut in primordio diei, scilicet in illa integritate quae fuerat ante delictum transgressionis. Quae enim in eam Hierusalem voces eiusmodi competent exhortationis et advocationis, quae occidit prophetas et lapidavit ad se missos, et ipsum postremo dominum suum confixit? Sed nec ulli omnino terrae salus repromittitur, quam oportet cum totius mundi habitu praeterire. Etiam si quis audebit terram sanctam paradisum potius argumentari, quam et patrum dici capiat, Adae scilicet et Evae, proinde et in paradisum restitutio carni videbitur repromissa, quae eum incolare et custodire sortita est, ut talis illuc homo revocetur qualis inde pulsus est.

unus adhuc respondeo ad propositio prior allegoricaris scripturaris licet et nos corporal resurrectio de patrocinium figuro proinde eloquium prophetici vindicaris ecce enim divino in primordius sententia terra homo pronuntio terra sum et in terra eo secundus substantia scilicet caro qui de terra sum sumo et qui prior homo sum appello sicut ostendo do ego disciplina in caro quoque interpretor si quis ira vel gratia in terra deus statuo quia neque proprius terra iudicium is obnoxius sum qui nihil bonus seu malus admitto maledico quidem qui haurio sanguis sed et hic ipse in figura caro homicida nam et si iuvaris seu laedo habeo terra is quoque propter homo ut ille juvo sive laedo per consistorii suus exitus quo magis ipse penso qui propter ille etiam terra patior itaque et cum commino terra deus caro potis comminaris is dico et cum quis terra polliceor caro potis polliceor is intellego ut apud david dominus regno exultet terra is sum carus sancio ad quam pertineo regnum divinus fructus dehinc subjungo video et concutio sum terra mons sicut cero liquefacio sum ab facies dominus carus scilicet profanus et video enim is qui configo atque adeo si simplex de terra elementum uterque existimo pronuntio quomodo congruo et concutio et liquefieri is ab facies dominus quo supra regno exultavit sic et apud esaias bonus terra edo bonus caro intellego qui ille maneo in regnum deus reformatam et angelificatam et consequor qui neque oculus video neque auris audio neque in cor homo ascendo alioqui satis vanus ut ad obsequium deus fructus ager et cibarius vita hic invito qui etiam inreligiosis et blasphemus semel homo addico conditio communico pluens super honor et malus et sol suus emitto super iustus et injustus felix nimirum fides si is consequor sum qui hostis deus et christus non modo uto verus etiam abutor ipse conditio colo adverro conditor bulbus et tuber in terra bonus deputo dominus pronuntio ne in panis quidem vinco homo sic judaeus terrenus solummodo spero caelestis amitto ignoro et panis de caelestis repromitto et oleum divina unctio et vinum spiritus aqua anima vigorantis ex vitis christus sicut et ipse terra sancio judaicus proprius solus reputo caro potis dominus interpretor qui exinde et in omnis christus induo sancio sum terra verus sancio per incolatum spiritus sanctus verus lac et mel mano per suavitas spes ipse verus judaeus per deus familiaritas non enim qui in manifesto judaeus sed qui in occulo ut et templum deus idem sum et hierusal audio ab esaias exsurgo exsurgo hierusal induo fortitudo bracchium tuus exsurgo sicut in primordius dies scilicet in ille integritas qui sum ante delinquo transgressio qui enim in is hierusal voco eiusmodi competo exhortatio et advocatio qui occido propheta et lapido ad sui mitto et ipse postremo dominus suus configo sed neque ullus omnino terra salus repromitto quam oportet cum totus mundus habitus praetereo etiam si quis audeo terra sancio paradisus potis argumentaris quam et pater dico capio adae scilicet et evae proinde et in paradisus restitutio caro video repromitto qui is incolaris et custodio sortio sum ut talis illic homo revoco qualis inde pello sum


Post haec ad illas etiam scripturas respiciendum est quae non sinunt resurrectionem secundum animales istos, ne dixerim spiritales, aut hic iam in veritatis agnitione praesumi aut ab excessu statim vitae vindicari. Cum enim et tempora totius spei fixa sint sacrosancto stilo, nec liceat eam ante constitui quam in adventum, opinor, Christi, vota nostra suspirant in saeculi huius occasum, in transitum mundi quoque ad diem domini magnum, diem irae et retributionis, diem ultimum et occultum, nec ulli praeter patri notum, et tamen signis atque portentis et concussionibus elementorum et conflictationibus nationum praenotatum. Evolverem prophetias, si dominus ipse tacuisset (nisi quod et prophetiae vox erant domini), sed plus est quod illas suo ore consignat. Interrogatus a discipulis quande eventura essent quae interim de templi exitu eruperat, ordinem temporum primo Iudaicorum usque ad excidium Hierusalem, dehinc communium usque ad conclusionem saeculi digerit. Nam posteaquam edixit, Et tunc erit Hierusalem conculcatui nationibus, donec adimpleantur tempora nationum, allegandarum scilicet a deo et congregandarum cum reliquiis IsraÃ«lis, inde iam in orbem et in saeculum praedicat, secundum IoÃ«lem et Danielem et universum concilium prophetarum, futura signa in sole et in luna et in stellis, conlisionem nationum cum stupore sonitus maris, et motus refrigescentium hominum prae metu et expectatione eorum quae immineant orbi terrae. Virtutes enim, inquit, caelorum commovebuntur, et tunc videbunt filium hominis venientem in nubibus, cum plurimo potentatu et gloria. Ubi autem coeperint ista fieri, emergetis, et elevabitis capita vestra, quod redemptio vestra adpropinquaverit. Et tamen adpropinquare eam dixit, non adesse iam, et cum coeperint ista fieri, non cum facta fuerint, quia cum facta fuerint, tunc aderit redemptio nostra, quae eo usque adpropinquare dicitur, erigens interim et excitans animos ad proximum iam spei fructum. Cuius etiam parabola subtexitur tenerescentium arborum in caulem floris et florem dehinc frugis antecursorem. Ita et vos, cum videritis omnia ista fieri, scitote in proximo esse regnum dei. Vigilate ergo omni tempore, ut digni habeamini effugere omnia ista, et stetis ante filium hominis, utique per resurrectionem omnibus ante transactis. Ita etsi in agnitione sacramenti fruticat, sed in domini repraesentatione florescit atque frugescit. Quis ergo dominum tam intempestive, tam acerbe excitavit, iam ad dexteram dei, ad confringendam terram secundum Esaiam, quae, puto, adhuc integra est? Quis inimicos Christi iam subiecit pedibus eius secundum David, quasi velocior patre, omni adhuc popularium coetu reclamante Christianos ad leonem? Quis caelo descendentem Iesum talem conspexit qualem ascendentem apostoli viderant, secundum angelorum constitutum? Nulla ad hodiernum tribus ad tribum pectora ceciderunt, agnoscentes quem pupugerunt. Nemo adhuc excepit Heliam, nemo adhuc fugit antichristum, nemo adhuc Babylonis exitum fievit. Et est iam qui resurrexerit, nisi haereticus? Exiit plane iam de corporis sepulchro, etiam nunc febribus et hulceribus obnoxius, et conculcavit iam inimicos, etiam nunc luctari habens cum mundi potentibus. Et utique iam regnat, etiam nunc Caesari quae sunt Caesaris debens.

post hic ad ille etiam scribo respicio sum qui non sino resurrectio secundus animal iste ne dico spirital aut hic iam in veritas agnitio praesumo aut ab excedo statim vita vindicaris cos enim et tempus totus spes figo sum sacrosanctus stilus neque licet is ante constituo quam in advenio opinor christus veto noster suspiro in saeculis hic occasus in transeo mundus quoque ad dies dominus magnus dies ira et retributio dies ulter et occulo neque ullus praeter pater notus et tamen signum atque portendo et concussio elementor et conflictatio natio praenotas evolverem prophetia si dominus ipse taceo nisi qui et prophetia vox sum dominus sed multus sum qui ille suus os consigno interrogo ab discipulis quande evenio sum qui interim de templum exeo erumpo ordo tempus primus iudaicorum usque ad excidium hierusal dehinc communis usque ad conclusio saeculis digero nam posteaquam edico et tunc sum hierusal conculcatui natio donec adimpleo tempus natio allegandaris scilicet ab deus et congregandaris cum reliquiae israa lis inde iam in orbis et in saeculis praedico secundus ioa lem et danielis et universus concilium propheta sum signum in sol et in luna et in stella conlisio natio cum stupor sono mare et moueo refrigescentium homo prae metus et expectatio is qui immineo orbus terra virtus enim inquam caelum commoveo et tunc video filius homo venio in nubis cum multus potentatus et gloria ubius autem coepio iste fio emergetis et elevo caput vester qui redemptio vester appropinquo et tamen adpropinquaris is dico non adsum iam et cum coepio iste fio non cum facio sum quia cum facio sum tunc adsum redemptio noster qui is usque adpropinquaris dico erigo interim et excito animus ad propior iam spes fructus qui etiam parabola subtexo tenerescentium arbor in caulis florus et flos dehinc frugis antecursor ita et tu cum video omnis iste fio scio in propior sum regnum deus vigilo ergo omnis tempus ut dignus habeo effugio omnis iste et sto ante filius homo utique per resurrectio omnis ante transigo ita etsi in agnitio sacramentum frutico sed in dominus repraesentatio floresco atque frugescit quis ergo dominus tam intempestivus tam acerbus excito iam ad dexter deus ad confringendam terra secundus esaias qui puto adhuc integer sum quis inimicus christus iam subicio pes is secundus david quasi velox pater omnis adhuc popularis coitus reclamo christianus ad leo quis caelum descendo iesus talis conspicio qual ascendo apostolus video secundus angelus constituo nullus ad hodiernus tres ad tribus pectus cado agnosco qui pungo nemo adhuc excipio heliam nemo adhuc fugio antichristum nemo adhuc babylon exitus fievit et sum iam qui resurgo nisi haereticus exeo planus iam de corpus sepulcrum etiam nunc febris et hulceribus obnoxius et conculco iam inimicus etiam nunc luctaris habeo cum mundus possum et utique iam regno etiam nunc caesaris qui sum caesar debeo


Sed caro, inquis, et sanguis regnum dei haereditate possidere non possunt. Scimus hoc quoque scriptum, sed de industria distulimus hucusque, ut quod adversarii in prima statim acie obstruunt, in ultima congressione prosterneremus, omnibus quaestionibus quasi auxiliis eius ante deiectis. Sed et nunc expetent praecedentia recognosci, ut et huic sensui sua origo praeiudicet. Opinor, apostolus disposita ad Corinthios omni distinctione ecclesiasticae disciplinae summam et sui evangelii et fidei illorum in dominicae mortis et resurrectionis demandatione concluserat, ut et nostrae spei regulam inde deduceret unde constaret. Itaque subicit, Si autem Christus praedicatur quod a mortuis resurrexit, quomodo quidam dicunt in vobis resurrectionem mortuorum non esse? quae si non est, nec Christus resurrexit. Si autem Christus non resurrexit, inanis est praedicatio nostra, vacua est et fides vestra. Inveniemur enim falsi testes dei, qui testimonium dixerimus quod resuscitaverit Christum, quem non resuscitavit. Nam si mortui non resurgunt, nec Christus resurrexit. Si Christus non resurrexit, vana est fides vestra, quia adhuc in delictis vestris estis, et qui in Christo dormierunt, perierunt. Per haec cui nos rei credendae videtur exstruere? Resurrectioni, inquis, mortuorum, quae negabatur; certe suo exemplo dominicae resurrectionis volens eam credi. Certe, inquis. Exemplum porro ex diversitate an ex parilitate componitur? Utique, inquis, ex parilitate. Quomodo autem Christus resurrexit? in carne, an non? Sine dubio, si mortuum, si sepultum audis secundum scripturas, non alias quam in carne; aeque resuscitatum in carne concedis. Ipsum enim quod cecidit in morte, quod iacuit in sepultura, hoc et resurrexit; non tam Christus in carne quam caro in Christo. Igitur si ad exemplum Christi resurgemus, qui resurrexit in carne, iam non ad exemplum Christi resurgemus, si non in carne et ipsi resurgemus, Quia per hominem, inquit, mors, et per hominem resurrectio, ut separaret quidem auctores, mortis Adam, Christum resurrectionis, eiusdem autem constitueret substantiae resurrectionem cuius et mortem, per ipsorum auctorum in nomine hominis comparationem. Si enim sicut in Adam omnes moriuntur, ita et in Christo omnes vivificabuntur, carne vivificabuntur in Christo, sicut in Adam carne moriuntur. Unusquisque autem in suo ordine, scilicet quia et in suo corpore. Ordo enim meritorum dispositorum nomine disponetur. Merita autem cum corpori quoque adscribantur, ordo quoque corporum disponatur necesse est, ut possit esse meritorum. Si autem et baptizantur quidam pro mortuis, videbimus an ratione. Certe illa praesumptione hoc eos instituisse contendit qua alii etiam carni vicarium baptisma profuturum existimarent ad spem resurrectionis, quae nisi corporalis, non alias sic baptismate corporali obligaretur. Quid et ipsos baptizari ait, si non quae baptizantur corpora resurgunt? Anima enim non lavatione, sed responsione sancitur. Quid et nos, inquit, omni hora perichitamur? utique per carnem. Quotidie morior; utique periculis carnis, per quam et depugnavit ad bestias Ephesi, illas scilicet bestias Asiaticae pressurae, de qua in secunda ad eosdem: Nolumus enim vos ignorare, fratres, de pressura nostra apud Asiam, quod super quam supra gravati sumus citra vires, uti de vita haesitaremus. Omnia haec, nisi fallor, eo enumerat ut, nolens vanam credi carnis conflictationem, indubitate velit credi carnis resurrectionem. Vana enim habenda est conflictatio eius cuius nulla erit resurrectio. Sed dicet quis: Quomodo resurgent mortui? quo autem corpore venient? Iam hic de qualitatibus corporum disserit, an eadem ipsa an alia resumantur. Sed cum eiusmodi quaestio posterior habeatur, sufficiet interim ex hoc quoque corporalem definiri resurrectionem, cum de qualitate corporum quaeritur.

sed carus inquam et sanguis regnum deus haereditas possideo non possum scio hic quoque scribo sed de industria differo hucusque ut qui adversarius in primus statim acies obstruo in ulter congressio prosterneremus omnis quaestio quasi auxilium is ante deicio sed et nunc expeto praecedo recognosco ut et hic sensus suus origo praejudico opinor apostolus dispono ad corinthii omnis distinctio ecclesiasticae disciplina summa et suus evangelium et fides ille in dominicus mors et resurrectio demandatio concludo ut et noster spes regula inde deduco unde consto itaque subicio si autem christus praedico qui ab morior resurgo quomodo quidam dico in tu resurrectio morior non sum qui si non sum neque christus resurgo si autem christus non resurgo inanis sum praedicatio noster vacuus sum et fides vester inveniemur enim fallo testis deus qui testimonium dico qui resuscitaverit christus qui non resuscito nam si mortuus non resurgo neque christus resurgo si christus non resurgo vanus sum fides vester quia adhuc in delinquo vester sum et qui in christus dormio pereo per hic qui nos res credo video exstruo resurrectio inquam morior qui nego certus suus exemplum dominicus resurrectio volo is credo certus inquam exemplum porro ex diversitas an ex parilitas compono utique inquam ex parilitas quomodo autem christus resurgo in carnis an non sinis dubius si mortuus si sepelio audio secundus scribo non alius quam in carnis aequus resuscitas in carnis concedo ipse enim qui cado in mors qui iaceo in sepelio hic et resurgo non tam christus in carnis quam carus in christus igitur si ad exemplum christus resurgo qui resurgo in carnis iam non ad exemplum christus resurgo si non in carnis et ipse resurgo quia per homo inquam mors et per homo resurrectio ut separo quidem auctor mors adam christus resurrectio idem autem constituo substantia resurrectio qui et mors per ipse auctor in nomen homo comparatio si enim sicut in adam omnis morior ita et in christus omnis vivifico carnis vivifico in christus sicut in adam carnis morior unusquisque autem in suus ordo scilicet quia et in suus corpus ordo enim meritor dispositor nomen disponetur mereo autem cum corpus quoque adscribo ordo quoque corpus dispono necesse sum ut possum sum meritor si autem et baptizo quidam pro morior video an ratio certus ille praesumptio hic is instituo contendo qui alius etiam caro vicarius baptisma possum existimo ad spes resurrectio qui nisi corporal non alius sic baptisma corporal obligo quis et ipse baptizaris aio si non qui baptizo corpus resurgo anima enim non lavatio sed responsio sancio quis et nos inquam omnis hora perichitamur utique per caro quotidie morior utique periculum caro per quam et depugno ad bestia ephesus ille scilicet bestia asiaticus premo de qui in secundus ad idem nolo enim tu ignoro frater de premo noster apud asia qui super quam supra gravo sum citer vireo uti de vito haesitaremus omnis hic nisi fallo is enumero ut nolo vanus credo caro conflictatio indubitas volo credo caro resurrectio vanus enim habeo sum conflictatio is qui nullus sum resurrectio sed dico quis quomodo resurgo mortuus quo autem corpus venio iam hic de qualitas corpus dissero an idem ipse an alius resumantur sed cum eiusmodi quaestio posterus habeo sufficio interim ex hic quoque corporal definio resurrectio cum de qualitas corpus quaero


Persequar itaque propositum, si tamen tantum possim carni vindicare quantum contulit ille qui eam fecit, iam tunc gloriantem, quod illa pusillitas, limus, in manus dei quaecunque sunt pervenit, satis beatus etsi solummedo contactus. Quid enim, si nullo amplius opere statim figmentum de contactu dei constitisset? Adeo magna res agebatur, qua ista materia exstruebatur. Itaque totiens honoratur quotiens manus dei patitur, dum tangitur, dum decerpitur, dum deducitur, dum effingitur. Recegita totum illi deum occupatum ac deditum, manu, sensu, opere, consilio, sapientia, providentia, et ipsa inprimis adfectione, quae liniamenta dictabat. Quodcunque enim limus exprimebatur, Christus cogitabatur homo futurus, quod et limus et caro sermo, quod et terra tune. Sic enim praefatio patris ad filium: Faciamus hominem ad imaginem et similitudinem nostram. Et fecit hominem deus, id utique quod finxit, ad imaginem dei fecit illum, scilicet Christi. Et sermo enim deus qui in effigie dei constitutus non rapinam existimavit parem esse deo. Ita limus ille iam tunc imaginem induens Christi futuri in carne non tantum dei opus erat, sed et pignus. Quo nunc facit ad infuscandam originem carnis nomen terrae ventilare, ut sordentis, ut iacentis elementi? cum, et si alia materia excudendo homini competisset, artificis fastigium recogitari oporteret, qui illam et eligendo dignam iudicasset et tractando fecisset. Phidiae manus Iovem Olympium ex ebore molitur, et adoratur, nec iam bestiae et quidem insulsissimae deus est, sed summum saeculi numen, non quia elephantus, sed quia Phidias tantus: deus vivus, deus verus quamcunque materiae vilitatem non de sua operatione purgasset et ab omni infirmitate sanasset? An hoc supererit, ut honestius homo deum quam hominem deus finxerit? Nunc etsi scandalum limus, alia iam res est. Carnem iam teneo, non terram; licet et caro audiat: Terra es, et in terram ibis. Origo recensetur, non substantia revocatur. Datum est esse aliquid origine generosius et demutatione felicius. Nam et aurum terra, quia de terra; hactenus tamen terra, ex quo aurum, longe alia materia, splendidior atque nobilior de obsoletiore matrice. Ita et deo licuit carnis aurum de limi, quibus putas, sordibus excusato censu eliquasse.

persequor itaque propono si tamen tantus possum caro vindicaris quantus confero ille qui is facio iam tunc glorior qui ille pusillitas limus in manus deus quicumque sum pervenio satis beatus etsi solummedo contingo quis enim si nullus amplus opus statim figmentum de contactus deus consto adeo magnus res ago qui iste materia exstruebatur itaque totiens honoro quotiens manus deus patior dum tango dum decerpo dum deduco dum effingo recegita totus ille deus occupo atque dedo manus sentio opus consilium sapientia provideo et ipse imprimis adfectio qui lineamentum dicto quicumque enim limus exprimebatur christus cogito homo sum qui et limus et carus sermo qui et terra tu sic enim praefatio pater ad filius facio homo ad imago et similitudo noster et facio homo deus is utique qui fingo ad imago deus facio ille scilicet christus et sermo enim deus qui in effigies deus constituo non rapina existimo par sum deus ita limus ille iam tunc imago induo christus sum in carnis non tantus deus opus sum sed et pignus quo nunc facio ad infuscandam origo caro nomen terra ventilaris ut sordentis ut iaceo elementum cum et si alius materia excudendo homo competisset artifex fastigium recogitaris oportet qui ille et eligo dignus judico et tracto facio phidias manus iuppiter olympius ex ebur molio et adoratur neque iam bestia et quidem insulsissimae deus sum sed superus saeculis numen non quia elephantus sed quia phidias tantus deus vivus deus verus quicumque materia vilitas non de suus operatio purgasset et ab omnis infirmitas sano an hic supersum ut honestus homo deus quam homo deus fingo nunc etsi scandalum limus alius iam res sum caro iam teneo non terra licet et carus audio terra sum et in terra eo origo recenseo non substantia revoco do sum sum aliquis origo generosus et demutatio felix nam et aurum terra quia de terra hactenus tamen terra ex quo aurum longus alius materia splendidus atque nobilior de obsolesco matrix ita et deus licet caro aurum de limus qui puto sordes excuso census eliquasse


Sed corpus animale animam quidam argumentantur, ut illum a carne avocent recidivatum Porro cum constet fixumque sit illud resurrecturum corpus quod fuerit seminatum,ad ipsius rei exhibitionem provocabuntur. Aut ostendant animam seminatam post mortem, id est mortuam, id est humi elisam, disiectam, dissolutam, quod in illam a deo decretum non est, proponant corruptelam eius et dedecorationem, infirmitatem, ut ipsius sit etiam exsurgere in incorruptelam et in gloriam et in virtutem. Sed enim in Lazaro praecipuo resurrectionis exemplo caro iacuit in infirmitate, caro paene computruit in dedecorationem, caro interim putuit in corruptionem, et tamen Lazarus caro resurrexit, cum anima quidem, sed incorrupta, quam nemo vinculis lineis strinxerat, nemo in sepulchro collocarat, nemo iam foetere senserat, nemo quatriduo viderat seminatam. Totum habitum, totum exitum Lazari omnium quoque caro hodie experitur, anima vero nullius. In qua ergo stilus apostoli comparet, de qua eum loqui constat, ea erit et corpus animale, cum seminatur, et spiritale, cum suscitatur. Nam ut ita intellegas manum adhuc porrigit, aeque de eiusdem scripturae auctoritate factum retexens primum hominem Adam in animam vivam. Si Adam homo primus, caro autem homo ante animam, sine dubio caro erit facta in animam vivam. Porro in animam cum esset corpus, utique animale corpus est facta. Quid eam appellari velint quam quod per animam facta est, quam quod ante animam non fuit, quam quod post animam non erit, nisi cum resurgit? Recepta enim anima rursus animale corpus efficitur, ut fiat spiritale. Non enim resurgit nisi quod fuit. Ita unde carni competit corpus animale dici, inde animae nullo modo competit. Caro enim ante corpus quam animale corpus. Animata enim postea facta est corpus animale. Anima vero etsi corpus, tamen quia ipsa est corpus non animatum, sed animans potius, animale corpus non potest dici, nec fieri quod facit. Alii enim accidens facit illud animale: non accidens autem alii quomodo se faciet animale? Sicut ergo ante animale corpus caro recipiens animam, ita et postea spiritale induens spiritum. Hune ordinem apostolus disponens in Adam quoque et in Christo eum merito distinguit, ut in capitibus distinctionis ipsius. Et cum Christum novissimum Adam appellat, hinc eum recognosce ad carnis, non ad animae, resurrectionem omnibus doctrinae viribus operatum. Si enim et primus homo Adam caro, non anima, qui denique in animam vivam factus est, et novissimus Adam Christus ideo Adam quia homo, ideo homo quia caro, non quia anima; atque ita subiungit, Non primum quod spiritale, sed quod animale, postea quod spiritale, secundum utrumque Adam. Ecquid tibi videtur corpus animale et corpus spiritale in eadem carne distinguere, cuius distinctionem in utroque Adam, id est in utroque homine, praestruxit? Ex qua enim substantia pariant inter se Christus et Adam? Scilicet ex carne; licet et ex anima. Sed carnis nomine homo uterque sunt; prior enim caro homo. Ex illa et ordinem admittere potuerunt, ut alter primus, alter novissimus homo, id est Adam, deputarentur. Ceterum diversa in ordinem disponi non possunt, de substantia duntaxat. De loco enim aut tempore aut condicione forsitan possint. Hic autem de substantia carnis primus et novissimus dicti sunt, sicut et rursus primus homo de terra et secundus de caelo; quia etsi de caelo secundum spiritum, sed homo secundum carnem. Itaque cum carni conveniat ordo in utroque Adam, non animae, ut primus homo in animam vivam, novissimus in spiritum vivificantem distincti sint, aeque distinctio eorum carni distinctionem praeiudicavit; ut de carne sit dictum, Non primum quod spiritale, sed quod animale, postea quod spiritale, atque ita eadem sit et supra intellegenda: Et quae seminetur corpus animale, et quae resurgat corpus spiritale, quia non primum quod spiritale, sed quod animale, quia primus Adam in animam, novissimus Adam in spiritum. Totum de homine, totum de carne, quando de homine. Quid ergo dicemus? Nonne et nunc habet caro spiritum ex fide? ut quaerendum sit quomodo corpus animale dicatur seminari. Plane accepit et hic spiritum caro, sed arrabonem, animae autem non arrabonem, sed plenitudinem. Itaque etiam propterea maioris substantiae nomine animale corpus nuncupata est, in qua seminatur, futura proinde per plenitudinem spiritus insuper spiritale, in qua resuscitatur. Quid mirum, si magis inde vocitata est unde conferta est quam unde respersa est?

sed corpus animal anima quidam argumentor ut ille ab carnis avoco recidivatum porro cum consto figo sum ille resurgo corpus qui sum semino ad ipse res exhibitio provoco aut ostendo anima seminatam post mors is sum morior is sum humus elido disjacio dissolvo qui in ille ab deus decretum non sum propono corruptela is et dedecoratio infirmitas ut ipse sum etiam exsurgo in incorruptela et in gloria et in virtus sed enim in lazaro praecipuus resurrectio exemplum carus iaceo in infirmitas carus paene computresco in dedecoratio carus interim putesco in corruptio et tamen lazarus carus resurgo cum anima quidem sed incorruptus quam nemo vinculis linea stringo nemo in sepulcrum colloco nemo iam foetere sentio nemo quatriduo video seminatam totus habitus totus exitus lazaris omnis quoque carus hodie experior anima verus nullus in qui ergo stilus apostolus comparo de qui is loquor consto is sum et corpus animal cum semino et spirital cum suscito nam ut ita intellego manus adhuc porrigo aequus de idem scribo auctoritas facio retexens primus homo adam in anima vivo si adam homo primus carus autem homo ante anima sine dubius carus sum facio in anima vivo porro in anima cum sum corpus utique animal corpus sum facio quis is appello volo quam qui per anima facio sum quam qui ante anima non sum quam qui post anima non sum nisi cum resurgo recipio enim anima rursus animal corpus efficio ut fio spirital non enim resurgo nisi qui sum ita unde caro competo corpus animal dico inde anima nullus modo competo carus enim ante corpus quam animal corpus animo enim postea facio sum corpus animal anima verus etsi corpus tamen quia ipse sum corpus non animo sed animo potis animal corpus non possum dico neque fio qui facio alius enim accido facio ille animal non accido autem alius quomodo sui facio animal sicut ergo ante animal corpus carus recipio anima ita et postea spirital induo spiritus hic ordo apostolus dispono in adam quoque et in christus is mereo distinguo ut in caput distinctio ipse et cum christus novus adam appello hinc is recognosco ad caro non ad anima resurrectio omnis doctrina vis opero si enim et primus homo adam carus non anima qui denique in anima vivo facio sum et novus adam christus ideo adam quia homo ideo homo quia carus non quia anima atque ita subjungo non primus qui spirital sed qui animal postea qui spirital secundus uterque adam ecquis tu video corpus animal et corpus spirital in idem carnis distinguo qui distinctio in uterque adam is sum in uterque homo praestruxit ex qui enim substantia pario inter sui christus et adam scilicet ex carnis licet et ex anima sed caro nomen homo uterque sum prior enim carus homo ex ille et ordo admitto possum ut alter primus alter novus homo is sum adam deputarentur ceterum diverto in ordo dispono non possum de substantia dumtaxat de locus enim aut tempus aut condicio forsitan possum hic autem de substantia caro primus et novus dictum sum sicut et rursus primus homo de terra et secundus de caelum quia etsi de caelum secundus spiritus sed homo secundus caro itaque cum caro convenio ordo in uterque adam non anima ut primus homo in anima vivo novus in spiritus vivifico distinguo sum aequus distinctio is caro distinctio praejudico ut de carnis sum dico non primus qui spirital sed qui animal postea qui spirital atque ita idem sum et supra intellego et qui seminetur corpus animal et qui resurgo corpus spirital quia non primus qui spirital sed qui animal quia primus adam in anima novus adam in spiritus totus de homo totus de carnis quando de homo quis ergo dico nonne et nunc habeo carus spiritus ex fides ut quaero sum quomodo corpus animal dico seminaris planus accipio et hic spiritus carus sed arrhabo anima autem non arrhabo sed plenitudo itaque etiam propterea magnus substantia nomen animal corpus nuncupo sum in qui semino sum proinde per plenitudo spiritus insuper spirital in qui resuscito quis mirus si magis inde vocito sum unde confercio sum quam unde respergo sum


Etenim quam absurdum, quam vero et iniquum, utrumque autem quam deo indignum, aliam substantiam operari, aliam mercede dispungi, ut haec quidem caro per martyria lanietur, alia vero coronetur, item e contrario haec quidem caro in spurcitiis volutetur, alia vero damnetur. Nonne praestat omnem semel fidem a spe resurrectionis abducere quam de gravitate atque iustitia dei ludere? Marcionem pro Valentino resuscitari? quando neque mentem neque memoriam neque conscientiam hominis hodierni credibile sit aboleri per indumentum illud mutatorium immortalitatis et incorruptelae, vacaturo scilicet emolumento et fructu resurrectionis et statu divini utrobique iudicii. Si non meminerim me esse qui merui, quomodo gloriam deo dicam? quomodo canam illi novum canticum, nesciens me esse qui gratiam debeam? Cur autem solius carnis demutatio excipitur, non et animae simul, quae in omnibus praefuit carni? Quale est ut eadem anima quae in hac carne totum vitae ordinem decucurrit, quae in hac carne deum didicit et Christum induit et spem salutis seminavit, in alia nescio qua metat fructum? Nae illa gratiosissima caro cui gratis vita constabit. Quodsi non et anima mutabitur, iam nec animae resurrectio est; nec ipsa enim resurrexisse credetur, si non alia resurrexerit.

etenim quam absurdus quam verus et iniquus uterque autem quam deus indignus alius substantia operaris alius merces dispungi ut hic quidem carus per martyrium lanio alius verus corono item e contrarius hic quidem carus in spurcitia voluto alius verus damno nonne praesto omnis semel fides ab spes resurrectio abduco quam de gravitas atque iustitia deus ludo marcio pro valentino resuscitaris quando neque mens neque memoria neque conscientia homo hodiernus credibilis sum aboleo per indumentum ille mutatorium immortalitas et incorruptelae vacaturo scilicet emolumentum et fructus resurrectio et status divinus utrobique iudicium si non memini ego sum qui mereo quomodo gloria deus dico quomodo cano ille novus canticum nescio ego sum qui gratia debeo cur autem solus caro demutatio excipio non et anima simul qui in omnis praesum caro qual sum ut idem anima qui in hic carnis totus vita ordo decurro qui in hic carnis deus disco et christus induo et spes salus semino in alius nescio qui meto fructus nautilus ille gratiosus carus qui gratus vito consto quodsi non et anima muto iam neque anima resurrectio sum neque ipse enim resurgo credo si non alius resurgo


Ventum est nunc ad carnem et sanguinem revera totius quaestionis; quas substantias quali conditione exhaeredaverit apostolus a dei regno aeque de antecedentibus discere est. Primus, inquit, homo de terra choicus, id est limaceus, id est Adam, secundus homo de caelo, id est sermo dei, id est Christus, non alias tamen homo, licet de caelo, nisi quia et ipse caro atque anima, quod homo, quod Adam. Nam et supra novissimus Adam dictus de consortio substantiae commercium nominis traxit, quia nec Adam ex semine caro, quod et Christus. Qualis ergo choicus, tales et choici, qualis caelestis, tales et caelestes. Substantia tales? an primo disciplina, dehinc et dignitate, quam disciplina captavit? Atquin substantia nullo modo separabuntur choici atque caelestes semel ab apostolo homines dicti. Si enim et Christus solus vere caelestis, immo et supercaelestis, homo tamen, qua caro atque anima, nihilo ex ista substantiarum condicione a choica qualitate discernitur, proinde et qui caelestes secundum illum non de substantia praesenti, sed de futura claritate caelestes praedicati intelleguntur; quia et retro unde distinctio ista manavit de dignitatis differentia ostensa est alia supercaelestium gloria, alia superterrenorum, et alia solis, alia lunae, alia stellarum, quia et stella a stella differt in gloria, non tamen in substantia. Denique praemissa differentia dignitatis in eadem substantia et nunc sectandae et tunc capessendae subiungit etiam exhortationem, ut et hic habitum Christi sectemur ex disciplina, et illic fastigium consequamur ex gloria: Sicut portavimus imaginem choici, portemus etiam imaginem supercaelestis. Portavimus enim imaginem choici per collegium transgressionis, per consortium mortis, per exilium paradisi. Nam etsi in carne hic portatur imago Adae, sed non carnem monemur exponere: si non carnem, ergo conversationem, ut proinde et caelestis imaginem gestemus in nobis, non iam dei, nec iam in caelo constituti, sed secundum liniamenta Christi incedentes in sanctitate et iustitia et veritate. Atque adeo sd disciplinam totum hoc dirigit, ut hic dicat portandam imaginem Christi in ista carne et in isto tempore disciplinae. Portemus enim praeceptivo modo dicens huic tempori loquitur, in quo homo nulla alia substantia est quam caro et anima; aut si quam aliam, id est caelestem, substantiam haec fides spectat, huic tamen repromissa sit cui ad illam elaborare mandatur. Cum igitur imaginem et choici et caelestis in conversatione constituat, illam eierandam, hanc vero sectandam, dehinc adiungat, Hoc enim dico (id est propter ea quae supra dixi, coniunctio est enim sensus supplementum antecedentibus reddens), quod caro et sanguis regnum dei haereditate possidere non possunt, nihil aliud intellegi mandat carnem et sanguinem quam supra dictam imaginem choici; quae si in conversatione censetur vetustatis, conversatio autem vetustatis non capit dei regnum, proinde caro et sanguis non capiendo dei regnum ad conversationem rediguntur vetustatis. Plane si nunquam apostolus pro operibus substantiam posuit, nec hic ita utatur. Si vero in carne adhuc constitutos negavit esse in carne, in operibus carnis negans esse, formam eius subruere non debes, non substantiam, sed opera substantiae alienantis a dei regno. Quibus etiam ad Galatas manifestatis praedicere se et praedixisse profitetur quod qui talia agunt regnum dei non sunt haereditate consecuturi, non portantes scilicet imaginem caelestis, sicut portaverant choici, ideoque ex vetere conversatione nihil aliud deputandi quam caro et sanguis. Nam et si subito in hanc definitionem erupisset apostolus, eliminandam carnem et sanguinem a dei regno, sine ullius supra sensus praestructione, nonne duas istas substantias proinde hominem veterem interpretaremur carni et sanguini deditum, id est esui et potui, cuius sit dicere adversus fidem resurrectionis, Manducemus et bibamus, cras enim moriemur? Et hoc enim infulciens apostolus carnem et sanguinem de fructibus ipsorum manducandi et bibendi suggillavit.

venio sum nunc ad caro et sanguis revero totus quaestio qui substantia qual conditio exhaeredaverit apostolus ab deus regnum aequus de antecedo disco sum primus inquam homo de terra choicus is sum limaceus is sum adam secundus homo de caelum is sum sermo deus is sum christus non alius tamen homo licet de caelum nisi quia et ipse carus atque anima qui homo qui adam nam et supra novus adam dico de consortio substantia commercium nomen traho quia neque adam ex semen carus qui et christus qual ergo choicus talis et choici qualis caelestis talis et caelestis substantia talis an primus disciplina dehinc et dignitas quam disciplina capto atqui substantia nullus modo separo choici atque caelestis semel ab apostolus homo dictum si enim et christus solus verus caelestis immo et supercaelestis homo tamen qui carus atque anima nihilum ex iste substantiaris condicio ab choica qualitas discerno proinde et qui caelestis secundus ille non de substantia praesens sed de sum claritas caelestis praedicati intellego quia et retro unde distinctio iste mano de dignitas differentia ostendo sum alius supercaelestium gloria alius superterrenorum et alius sol alius luna alius stella quia et stella ab stella differo in gloria non tamen in substantia denique praemitto differentia dignitas in idem substantia et nunc sectandae et tunc capesso subjungo etiam exhortatio ut et hic habitus christus sector ex disciplina et illic fastigium consequor ex gloria sicut porto imago choici porto etiam imago supercaelestis porto enim imago choici per collegium transgressio per consortium mors per exsilium paradisus nam etsi in carnis hic porto imago adae sed non caro moneo expono si non caro ergo conversatio ut proinde et caelestis imago gestemus in nos non iam deus neque iam in caelum constituo sed secundus lineamentum christus incedo in sanctitas et iustitia et veritas atque adeo sd disciplina totus hic dirigo ut hic dico porto imago christus in iste carnis et in iste tempus disciplina porto enim praeceptivo modo dico hic tempus loquor in quo homo nullus alius substantia sum quam carus et anima aut si quam alius is sum caelestis substantia hic fides specto hic tamen repromitto sum qui ad ille elaboraris mando cos igitur imago et choici et caelestis in conversatio constituo ille eierandam hic verus sector dehinc adjungo hic enim dico is sum propter is qui supra dico conjunctio sum enim sensus supplementum antecedo reddo qui carus et sanguis regnum deus haereditas possideo non possum nihil alius intellego mando caro et sanguis quam supra dico imago choici qui si in conversatio censeo vetustas conversatio autem vetustas non capio deus regnum proinde carus et sanguis non capio deus regnum ad conversatio redigo vetustas planus si numquam apostolus pro opus substantia pono neque hic ita uto si verus in carnis adhuc constituo nego sum in carnis in opus caro nego sum forma is surruo non debeo non substantia sed opus substantia alienantis ab deus regnum qui etiam ad galatae manifestas praedico sui et praedico profiteor qui qui talis ago regnum deus non sum haereditas consequor non porto scilicet imago caelestis sicut porto choici ideo ex veto conversatio nihil alius deputo quam carus et sanguis nam et si subeo in hic definitio erumpo apostolus eliminandam caro et sanguis ab deus regnum sine ullus supra sensus praestructio nonne duo iste substantia proinde homo vetus interpretaremur caro et sanguis dedo is sum esus et possum qui sum dico adverro fides resurrectio manduco et bibo creo enim morior et hic enim infulciens apostolus caro et sanguis de fructus ipse manduco et bibo suggillavit


Est quidem et do communibus sensibus sapere in dei rebus, sed in testimonium veri, non in adiutorium falsi, quod sit secundum divinam, non contra divinam dispositionem. Quaedam enim et natura nota sunt, ut immortalitas animae penes plures, ut deus noster penes omnes. Utar ergo et sententia Platonis alicuius pronuntiantis, Omnis anima immortalis; utar et conscientia populi contestantis deum deorum. Utar et reliquis communibus sensibus, qui deum iudicem praedicant: Deus videt, et, Deo commendo. At cum aiunt, Mortuum quod mortuum, et, Vive dum vivis, et, Post mortem omnia finiuntur, etiam ipsa, tunc meminero et cor vulgi cinerem a deo deputatum et ipsam sapientiam saeculi stultitiam pronuntiatam. Tunc si et haereticus ad vulgi vitia vel saeculi ingenia confugerit, Discede, dicam, ab ethnico, haeretice; etsi unum estis omnes qui deum fingitis, dum hoc tamen in Christi nomine facis, dum Christianus tibi videris, alius ab ethnico es; redde illi suos sensus, quia nec ille de tuis instruitur. Quid caeco duci inniteris, si vides? Quid vestiris a nudo, si Christum induisti? Quid alieno uteris clypeo, si ab apostolo armatus es? Ille potius a te discat carnis resurrectionem confiteri quam tu ab illo diffiteri; quia si et a Christianis negari eam oporteret, sufficeret illis de sua scientia, non de vulgi ignorantia instrui. Adeo non erit Christianus qui eam negabit quam confitentur Christiani, et his argumentis negabit quibus utitur non Christianus. Aufer denique haereticis quae cum ethnicis sapiunt, ut de scripturis solis quaestiones suas sistant, et stare non poterunt. Communes enim sensus simplicitas ipsa commendat et compassio sententiarum et familiaritas opinionum, eoque fideliores existimantur, quia nuda et aperta et omnibus nota definiunt. Ratio autem divina in medulla est, non in superficie, et plerumque aemula manifestis.

sum quidem et do communis sensus sapio in deus res sed in testimonium verus non in adjutorium fallo qui sum secundus divina non contra divina dispositio quidam enim et natura nosco sum ut immortalitas anima penis multus ut deus noster penis omnis uto ergo et sententia plato aliquis pronuntio omnis anima immortal uto et conscientia populus contestantis deus deus uto et reliquus communis sensus qui deus judico praedico deus video et deus commendo at cum aio mortuus qui mortuus et vivo dum vivo et post mors omnis finio etiam ipse tunc memini et cor vulgus cinis ab deus deputas et ipse sapientia saeculis stultitia pronuntio tunc si et haereticus ad vulgus vitio vel saeculis ingenium confugio discedo dico ab ethnico haeretice etsi unus sum omnis qui deus fingo dum hic tamen in christus nomen facio dum christianus tu video alius ab ethnico sum reddo ille suus sensus quia neque ille de tuus instruo quis caecus duco inniteris si video quis vestiris ab nudus si christus induo quis alienus uto clipeus si ab apostolus armo sum ille potis ab tu disco caro resurrectio confiteor quam tu ab ille diffiteor quia si et ab christianus negaris is oportet sufficio ille de suus scientia non de vulgus ignoro instruo adeo non sum christianus qui is nego quam confiteor christianus et hic argumentum nego qui uto non christianus aufero denique haereticis qui cum ethnicis sapio ut de scribo sol quaestio suus sisto et sto non possum communis enim sensus simplicitas ipse commendo et compassio sententiaris et familiaritas opinio eo fidelis existimo quia nudo et apertus et omnis nosco definio ratio autem divino in medulla sum non in superficies et plerusque aemulo manifestus


Fiducia Christianorum resurrectio mortuorum. Illa credentes sumus. Hoc credere veritas cogit, veritatem deus aperit, sed vulgus inridet, existimans nihil superesse post mortem. Et tamen defunctis parentant, et quidem impensissimo officio pro moribus eorum, pro temporibus esculentorum, ut quos negant sentire quicquam, etiam desiderare praesumant. At ego magis ridebo vulgus, tunc quoque, cum ipsos defunctos atrocissime exurit, quos postmodum gulosissime nutrit, isdem ignibus et promerens et offendens. O pietatem de crudelitate ludentem! Sacrificat an insultat, cum crematis cremat? Plane cum vulgo interdum et sapientes sententiam suam iungunt. Nihil esse post mortem Epicuri schola est. Ait et Seneca omnia post mortem finiri, etiam ipsam. Satis est autem si non minor philosophia Pythagorae et Empedoclis et Platonici immortalem animam e contrario reclamant, immo adhuc proxime etiam in corpora remeabilem affirmant, etsi non in eadem, etsi non in humana tantummodo, ut Euphorbus in Pythagoram, Homerus in pavum recenseantur. Certe recidivatum animae corporalem pronuntiaverunt, tolerabilius mutata quam negata qualitate, pulsata saltem, licet non adita veritate. Ita saeculum resurrectionem mortuorum nec cum errat ignorat.

fiducia christianorum resurrectio morior ille credo sum hic credo vereor cogo veritas deus aperio sed vulgus irrideo existimo nihil supersum post mors et tamen defungor parento et quidem impensissimo officium pro mos is pro tempus esculentor ut qui nego sentio quisquam etiam desideraris praesumo at ego magis rideo vulgus tunc quoque cum ipse defungor atrox exuro qui postmodum gulosissime nutrio idem ignis et promerens et offendo o pietas de crudelitas ludo sacrifico an insulto cum cremo cremo planus cum vulgo interdum et sapio sententia suus iungo nihil sum post mors epicurus schola sum aio et seneco omnis post mors finio etiam ipse satis sum autem si non paruus philosophia pythagoras et empedocles et platonicus immortal anima e contrarius reclamo immo adhuc propior etiam in corpus remeabilis affirmo etsi non in idem etsi non in humanus tantummodo ut euphorbus in pythagoras homerus in pavum recenseantur certus recidivatum anima corporal pronuntio tolerabilis muto quam nego qualitas pulso saltem licet non adeo veritas ita saeculis resurrectio morior neque cum erro ignoro


Hinc iam illa vulgaris incredulitatis argutia est. Si, inquiunt, ipsa eademque substantia revocatur cum sua forma, linea, qualitate, ergo et cum insignibus suis reliquis. Itaque et caeci et claudi et paralytici, et ut quis insignis excesserit, ita et revertetur. Quid nunc, etsi ita dedignaris tantam gratiam qualiscunque a deo consequi? Non enim et nunc animae solius admittens salutem dimidiatis hominibus eandem adscribis? Quid est credere resurrectionem, nisi integram credere? Si enim caro de dissolutione reparabitur, multo magis de vexatione revocabitur. Minoribus maiora praescribunt. Cuiuscunque membri detruncatio vel obtusio nonne mors membri est? Si universalis mors resurrectione rescinditur, quid portionalis? Si demutamur in gloriam, quanto magis in incolumitatem? Vitiatio corporum accidens res est, integritas propria est. In hac nascimur. Etiam si in utero vexemur, iam hominis est passio. Prius est genus quam casus. Quomodo vita confertur a deo, ita et refertur. Quales eam accipimus, tales et recipimus. Naturae, non iniuriae reddimur; quod nascimur, non quod laedimur, reviviscimus. Si non integros deus suscitat, non suscitat mortuos. Quis enim mortuus integer, etsi integer moritur? Quis incolumis qui exanimis? Quod corpus illaesum, cum interemptum, cum frigidum, cum expallidum, cum edurum, cum cadaver? Quando magis homo debilis, nisi cum totus? Quando magis paralyticus, nisi cum immobilis? Ita nihil aliud est mortuum resuscitari quam integrum fieri, ne ex ea parte mortuus adhuc sit ex qua non resurrexerit. Idoneus deus reficere quod fecit. Hanc suam et potestatem et liberalitatem satis iam in Christo spopondit, immo et ostendit non tantum resuscitatorem carnis, verum etiam redintegratorem. Atque adeo et apostolus, Et mortui, inquit, resurgent incorrupti. Quomodo, nisi integri, qui retro corrupti tam vitio valetudinis quam et senio sepulturae? Nam et supra utrumque proponens, oportere et corruptivum istud induere incorruptelam, et mortale istud immortalitatem, non iteravit sententiam, sed differentiam demandavit. Immortalitatem enim ad rescissionem mortis, incorruptelam ad obliterationem corruptelae dividendo alteram ad resurrectionem, alteram ad redintegrationem temperavit. Puto autem et Thessalonicensibus omnis substantiae integritatem repromisit. Itaque nec in posterum timebuntur corporum labes. Nihil poterit amittere integritas vel conservata vel restituta, ex quo illi etiam, si quid amiserat, redditur. Praescribens enim adhuc easdem passiones obituram carnem, si eadem resurrectura dicatur, naturam adversus dominum suum temere defendis, legem adversus gratiam impie asseris. Quasi domino deo non liceat et mutare naturam et sine lege servare. Quomodo ergo legimus, Quae impossibilia apud homines, possibilia apud deum sunt, et, Stulta mundi elegit deus, ut sapientiam mundi confundat? Oro te, si famulum tuum libertate mutaveris, quia eadem caro atque anima permanebunt, quae flagellis et compedibus et stigmatibus obnoxiae retro fuerant, idcircone illa eadem pati oportebit? Non opinor. Atquin et vestis albae nitore et aurei anuli honore et patroni nomine ac tribu mensaque honoratur. Permitte hanc et deo potestatem per vim demutationis illius condicionem, non naturam, reformandi, dum et passiones auferuntur et munitiones conferuntur. Ita manebit quidem caro etiam post resurrectionem, eatenus passibilis, qua ipsa, qua eadem, ea tamen impassibilis, qua in hoc ipsum manumissa a domino, ne ultra pati possit.

hinc iam ille vulgaris incredulitas argutia sum si inquam ipse idem substantia revoco cum suus forma lineus qualitas ergo et cum insignis suus reliquus itaque et caecus et claudo et paralyticus et ut quis insignis excedo ita et revorto quis nunc etsi ita dedignaris tantus gratia qualis ab deus consequor non enim et nunc anima solus admittens salus dimidio homo idem adscribo quis sum credo resurrectio nisi integer credo si enim carus de dissolutio reparabitur multus magis de vexatio revoco paruus magnus praescribo quicumque membrum detruncatio vel obtusio nonne mors membrum sum si universal mors resurrectio rescindo quis portional si demutamur in gloria quantus magis in incolumitas vitiatio corpus accido res sum integritas proprius sum in hic nasco etiam si in uterus vexemur iam homo sum passio prior sum genus quam casus quomodo vito confero ab deus ita et refero qual is accipio talis et recipio natura non iniuria reddimur qui nasco non qui laedo reviviscimus si non integer deus suscito non suscito mortuus quis enim mortuus integer etsi integer morior quis incolumis qui exanimus qui corpus illaesus cum interimo cum frigidus cum expallidum cum edurum cum cadaver quando magis homo debilis nisi cum totus quando magis paralyticus nisi cum immobilis ita nihil alius sum mortuus resuscitaris quam integer fio ne ex is pars mortuus adhuc sum ex qui non resurgo idoneus deus reficio qui facio hic suus et potestas et liberalitas satis iam in christus spopondit immo et ostendo non tantus resuscitator caro verus etiam redintegrator atque adeo et apostolus et mortuus inquam resurgo incorruptus quomodo nisi integer qui retro corrumpo tam vitio valetudo quam et senium sepultura nam et supra uterque propono oportet et corruptivum iste induo incorruptela et mortalis iste immortalitas non itero sententia sed differentia demandavit immortalitas enim ad rescissio mors incorruptela ad obliteratio corruptela divido alter ad resurrectio alter ad redintegratio tempero puto autem et thessalonicenses omnis substantia integritas repromitto itaque neque in posterus timebuntur corpus labo nihil possum amitto integritas vel conservo vel restituo ex quo ille etiam si quis amitto reddo praescribo enim adhuc idem passio obituram caro si idem resurrectura dico natura adverro dominus suus temere defendo lex adverro gratia impius asseris quasi dominus deus non licet et muto natura et sine lex servaris quomodo ergo lego qui impossibilis apud homo possibilis apud deus sum et stultus mundus eligo deus ut sapientia mundus confundo oro tu si famulis tuus libertas muto quia idem carus atque anima permaneo qui flagellum et compedibus et stigmatibus obnoxius retro sum idcirco ille idem patior oportet non opinor atqui et vestio albus nitor et aureus anulis honor et patronus nomen atque tribus metior honoro permitto hic et deus potestas per vis demutatio ille condicio non natura reformandi dum et passio aufero et munitio confero ita maneo quidem carus etiam post resurrectio eatenus passibilis qui ipse qui idem is tamen impassibilis qui in hic ipse manumitto ab dominus ne ultra patior possum


Igitur si et allegoricae scripturae et argumenta rerum et simplices voces resurrectionem carnis, quamquam sine nominatione ipsius substantiae, subradiant, quanto magis quae hanc spem in ipsas substantias corporales speciali mentione determinant non erunt deducendae in quaestionem? Accipe Ezechielem. Et facta est, inquit, super me manus domini, et extulit me in spiritu dominus et posuit me in medio campi, is erat ossibus refertus, et circumduxit me super ea per circuitum, et ecce multa super faciem campi. Et ecce arida satis. Et ait ad me, Fili hominis, si vivent ossa ista? Et dixi, Adonai, domine, tu scis. Et ait ad me, Propheta in ossa haec et dices, Ossa arida, audite sermonem domini. Haec dicit dominus Adonai ossibus istis: Ecce, ego adfero in vos spiritum, et vivetis, et dabo in vos spiritum, et reducam in vos carnes: circumdabo vobis cutem, et dabo in vobis spiritum, et vivetis, et cognoscetis quod ego dominus. Et prophetavi secundum praeceptum, et ecce vox, dum propheto, et ecce motus, et accedebant ossa ad ossa. Et vidi, et ecce super ossa nervi et caro ascendit, et circumpositae sunt eis carnes, et spiritus in eis non erat. Et ait ad me, Propheta ad spiritum, fili hominis, propheta et dices ad spiritum, Haec dicit dominus Adonai: A quatuor ventis veni, spiritus, et spira in istis interemptis, et vivant. Et prophetavi ad spiritum sicut praecepit mihi, et introivit in ea spiritus, et vixerunt et constiterunt super pedes suos valentia magna satis. Et ait ad me, Fili hominis, ossa ista omnis domus IsraÃ«l est. Ipsi dicunt, Exaruerunt ossa nostra, et periit spes nostra, avulsi sumus in eis. Propterea propheta ad eos: Ecce ego patefacio sepulchra vestra, et eveham vos de sepulchris vestris, populus meus, et inducam vos in terram IsraÃ«l, et cognoscetis quod ego dominus aperuerim sepulchra vestra et eduxerim vos de sepulchris vestris, populus meus, et dabo vobis spiritum, et vivetis et requiescetis in terra vestra, et cognoscetis quod ego dominus locutus sim et fecerim, dicit dominus.

igitur si et allegoricae scribo et argumentum res et simplex voco resurrectio caro quamquam sine nominatio ipse substantia subradiant quantus magis qui hic spes in ipse substantia corporal special mentio determino non sum deduco in quaestio accipio ezechielis et facio sum inquam super ego manus dominus et effero ego in spiritus dominus et pono ego in medium campus is sum os refercio et circumduco ego super is per circumeo et ecce multus super facies campus et ecce aridus satis et aio ad ego filis homo si vivo os iste et dico adonai dominus tu scio et aio ad ego propheta in os hic et dico os aridus audio sermo dominus hic dico dominus adonai os iste ecce ego affero in tu spiritus et vivo et do in tu spiritus et reduco in tu caro circumdo tu cutis et do in tu spiritus et vivo et cognosco qui ego dominus et prophetavi secundus praeceptum et ecce vox dum propheto et ecce moueo et accedo os ad os et video et ecce super os nervus et carus ascendo et circumpono sum is caro et spiritus in is non sum et aio ad ego propheta ad spiritus filis homo propheta et dico ad spiritus hic dico dominus adonai ab quattuor venio venio spiritus et spiro in iste interimo et vivo et prophetavi ad spiritus sicut praecipio ego et introivit in is spiritus et vivo et consto super pes suus valeo magnus satis et aio ad ego filis homo os iste omnis domus israa l sum ipse dico exaresco os noster et pereo spes noster avulsi sum in is propterea propheta ad is ecce ego patefacio sepulcrum vester et eveham tu de sepulcrum vester populus meus et induco tu in terra israa l et cognosco qui ego dominus aperuerim sepulcrum vester et educo tu de sepulcrum vester populus meus et do tu spiritus et vivo et requiescetis in terra vester et cognosco qui ego dominus loquor sum et facio dico dominus


Habemus etiam vestimentorum in scripturis mentionem ad spem carnis allegorizare, quia et Apocalypsis Ioannis, Hi sunt, ait, qui vestimenta sua non coinquinaverunt cum mulieribus; virgines scilicet significans, et qui semetipsos castraverunt propter regna caelorum. Itaque in albis erunt vestibus, id est in claritate innubae carnis. Et in evangelio indumentum nuptiale sanctitas carnis agnosci potest. Itaque Esaias docens quale ieiunium elegerit dominus cum subicit de mercede bonitatis, Tunc, inquit, lumen tuum temporaneum erumpet et vestimenta tua citius orientur, non subsericam utique nec pallium, sed carnem volens accipi ortum carnis resurrecturae de mortis occasu praedicavit. Adeo nobis quoque suppetit allegorica defensio corporalis resurrectionis. Nam et cum legimus, Populus meus, introite in cellas promas quantulum, donec ira mea praetereat, sepulchra erunt cellae promae, in quibus paulisper requiescere habebunt qui in finibus saeculi sub ultima ira per antichristi vim excesserint. Aut cur cellarum promarum potius vocabulo usus est, et non alicuius loci receptorii, nisi quia in cellis promis caro salita et usui reposita servatur, depromenda illinc suo tempore? Proinde enim et corpora medioata condimentis sepulturae mausoleis et monumentis sequestrantur, processura inde cum iusserit dominus. Quod cum ita intellegi congruat (ecquae enim ab ira dei cellarierum nos refugia servabunt?). hoc ipso quod ait, Donec ira praetereat, quae extinguet antichristum, post iram ostendit processuram carnem de sepulchro. in quo ante iram fuerit inlata. Nam et de cellariis non aliud effertur quam quod infertur, et post antichristi eradicationem agitabitur resurrectio.

habeo etiam vestimentor in scribo mentio ad spes caro allegorizaris quia et apocalypsis ioannis hic sum aio qui vestimentum suus non coinquino cum mulier virgo scilicet significo et qui semetipsos castro propter regnum caelum itaque in albus sum vestis is sum in claritas innubus caro et in evangelium indumentum nuptial sanctitas caro agnosco possum itaque esaias doceo qualis ieiunium eligo dominus cum subicio de merces bonitas tunc inquam lumen tuus temporaneus erumpo et vestimentum tuus cieo orior non subsericus utique neque pallium sed caro volo accipio orior caro resurrecturae de mors occasus praedico adeo nos quoque suppeto allegorica defensio corporal resurrectio nam et cum lego populus meus introeo in cella promo quantulis donec ira meus praetereo sepulcrum sum cella promae in qui paulisper requiesco habeo qui in finis saeculis sub ulter ira per antichristi vis excedo aut cur cellaris promaris potis vocabulum utor sum et non aliquis locus receptorii nisi quia in cella promo carus salio et usus repono servo depromo illinc suus tempus proinde enim et corpus medioata condimentum sepultura mausoleis et monumentum sequestrantur procedo inde cum iubeo dominus qui cum ita intellego congruo ecqui enim ab ira deus cellarierum nos refugium servo hic ipse qui aio donec ira praetereo qui extinguet antichristum post ira ostendo procedo caro de sepulcrum in quo ante ira sum infero nam et de cellarius non alius effero quam qui infero et post antichristi eradicatio agito resurrectio


Quamquam igitur resurrecturam carnem probantes hoc ipso non aliam resurrecturam probemus quam de qua agitur, tamen singulae quaestiones et causae earum proprios quoque flagitant congressus, licet aliunde iam caesae. Interpretabimur itaque plenius et vim et rationem demutationis, quae ferme subministrat alterius carnis resurrecturae praesumptionem, quasi demutari desinere sit in totum et de pristino perire. Discernenda est autem demutatio ab omni argumento perditionis. Aliud enim demutatio, aliud perditio. Porro non aliud, si ita demutabitur caro ut pereat. Peribit autem demutata, si non ipsa permanserit in demutatione, quae exhibita fuerit in resurrectione. Quemadmodum enim perit, si non resurgit, ita et si resurgit quidem, verum in demutationem subducitur, aeque perit. Aeque enim non erit, ac si non resurrexerit. Et quam ineptum, si in hoc resurgit ut non sit, quae potuit non resurrexisse, nec esse, quia non esse iam coeperat. Non miscebuntur omnino diversa, mutatio atque perditio, operibus utique diversa. Perdit haec, illa mutat. Quomodo ergo quod perditum est mutatum non est, ita quod mutatum est perditum non est. Perisse enim est in totum non esse quod fuerit; mutatum esse aliter esse est. Porro dum aliter est, id ipsum potest esse; habet enim esse quod non perit. Mutationem enim passum est, non perditionem. Atque adeo potest et demutari quid et ipsum esse nihilominus, ut et totus homo in hoc aevo substantia quidem ipse sit, multifariam tamen demutetur, et habitu et ipsa corpulentia et valetudine et condicione et dignitate et aetate, studio, negotio, artificio, facultatibus, sedibus, legibus, moribus, nec quicquam tamen amittat hominis, nec ita alius efficiatur ut cesset idem esse, immo nec alius efficiatur, sed aliud. Hanc formam demutationis divina etiam documenta testantur. Mutatur Moysi manus, et quidem ad instar emortuae, exsanguis et exalbida, frigida, sed et recepto calore et refuso colore eadem caro et sanguis est. Mutatur postea et facies eiusdem incontemplabili claritate. Sed Moyses erat proinde qui non videbatur. Sic et Stephanus angelicum iam fastigium induerat, sed non alia genua lapidationi succiderant. Dominus quoque in secessu montis etiam vestimenta luce mutaverat, sed liniamenta Petro agnoscibilia servaverat; ubi etiam Moyses et Helias, alter in imagine carnis nondum receptae, alter in veritate nondum defunctae, eandem tamen habitudinem corporis etiam in gloria perseverare docuerunt. De quo exemplo instructus et Paulus, Qui transfiguravit, inquit, corpus humilitatis nostrae, conformale corpori gloriae suae. Quod si et transfigurationem et conversionem in transitum substantiae cuiusque defendis, ergo et Saul in alium virum conversus de corpore suo excessit, et ipse satanas cum in angelum lucis transfiguratur, qualitatem suam amittit. Non opinor. Ita et in resurrectionis eventum mutari, converti, reformari licebit cum salute substantiae.

quamquam igitur resurrecturam caro probo hic ipse non alius resurrecturam probo quam de qui ago tamen singulus quaestio et causa is proprius quoque flagito congredior licet aliunde iam caedo interpretor itaque plenus et vis et ratio demutatio qui ferme subministro alter caro resurrecturae praesumptio quasi demutaris desino sum in totus et de pristinus pereo discerno sum autem demutatio ab omnis argumentum perditio alius enim demutatio alius perditio porro non alius si ita demutabitur carus ut pereo pereo autem demutata si non ipse permaneo in demutatio qui exhibeo sum in resurrectio quemadmodum enim pereo si non resurgo ita et si resurgo quidem verus in demutatio subduco aequus pereo aequus enim non sum atque si non resurgo et quam ineptus si in hic resurgo ut non sum qui possum non resurgo neque sum quia non sum iam coepio non miscebuntur omnino diverto mutatio atque perditio opus utique diverto perdo hic ille muto quomodo ergo qui perdo sum muto non sum ita qui muto sum perdo non sum pereo enim sum in totus non sum qui sum muto sum aliter sum sum porro dum aliter sum is ipse possum sum habeo enim sum qui non pereo mutatio enim patior sum non perditio atque adeo possum et demutaris quis et ipse sum nihilominus ut et totus homo in hic aevum substantia quidem ipse sum multifarius tamen demutetur et habitus et ipse corpulentia et valetudo et condicio et dignitas et aetas studium negotium artificium facultas sedes lex mos neque quisquam tamen amitto homo neque ita alius efficio ut cesso idem sum immo neque alius efficio sed alius hic forma demutatio divino etiam documentum testo muto moysi manus et quidem ad instar emorior exsanguis et exalbidus frigidus sed et recipio calor et refundo color idem carus et sanguis sum muto postea et facies idem incontemplabilis claritas sed moyses sum proinde qui non video sic et stephanus angelicus iam fastigium induo sed non alius genu lapidatio succido dominus quoque in secedo mons etiam vestimentum lux muto sed lineamentum petro agnoscibilia servo ubi etiam moyses et helias alter in imago caro nondum recipio alter in veritas nondum defungor idem tamen habitudo corpus etiam in gloria perseveraris doceo de quo exemplum instruo et paulus qui transfiguro inquam corpus humilitas noster conformal corpus gloria suus qui si et transfiguratio et conversio in transeo substantia quisque defendo ergo et saul in alius vir converro de corpus suus excedo et ipse satanas cum in angelus lucus transfiguro qualitas suus amitto non opinor ita et in resurrectio evenio muto converto reformaris liceo cum salus substantia


Igitur quoniam et rudes quique de communibus adhuc sensibus sapiunt, et dubii et simplices per eosdem sensus denuo inquietantur, et ubique primus iste in nos aries temperatur quo carnis condicio quassatur, necessario et a nobis carnis primum condicio munietur, vituperatione laudatione depulsa. Ita nos rhetoricari quoque provocant haeretici, sicut etiam philosophari. Futile et frivolum istud corpusculum, quod malum denique appellare non horrent, etsi angelorum fuisset operatio, ut Menandro et Marco placet, etsi ignei alicuius exstructio aeque angeli, ut Apelles docet, sufficeret ad auctoritatem carnis secundae divinitatis patrocinium. Angelos post deum novimus. Iam nunc quisquis ille summus deus haeretici cuiusque est, non immerito ab ipso quoque deducerem carnis dignitatem, a quo voluntas producendae ei adfuisset. Utique enim prohibuisset fieri quam fieri scisset, si fieri noluisset. Ita et secundum illos aeque caro dei res. Nihil operis non eius est qui passus est esse. Bene autem quod et plures et duriores quaeque doctrinae totam hominis figulationem deo nostro cedunt. Quantus hic sit satis nosti, qui unicum credidisti. Incipiat iam tibi caro placere, cuius artifex tantus est. Sed et mundus, inquis, dei opus est, et tamen praeterit habitus huius mundi, apostolo quoque auctore; nec ideireo restitutio mundi praeiudicabitur quia dei opus est. Et utique si universitas inreformabilis post decessum, quid portio? Plane, si portio universitati adaequatur. Ad distantiam enim provocamus. Primo quidem, quod omnia sermone dei facta sunt, et sine illo nihil. Caro autem et sermone dei constitit propter formam, ne quid sine sermone. Faciamus enim hominem, ante praemisit, et amplius, manu, propter praelationem, ne universitati compararetur. Et finxit, inquit, deus hominem. Magnae sine dubio differentiae ratio, pro condicione scilicet rerum. Minora enim quae fiebant eo cui fiebant, siquidem homini fiebant, cui mox a deo addicta sunt. Merito igitur ut famula iussu et imperio et sola vocali potestate universa processerant. Contra homo, ut dominus eorum, in hoc ab ipso deo exstructus est, ut dominus esse posset, dum fit a domino. Hominem autem memento carnem proprie dici, quae prior vocabulum hominis occupavit: Et fl(??)xit deus hominem, limum de terra. Iam homo, qui adhuc limus. Et insufflavit in faciem eius flatum vitae, et factus est homo, id est limus, in animam vivam, et posuit deus hominem, quem finxit, in paradiso. Adeo homo figmentum primo, dehinc totus. Hoc eo commendarim. uti quioquid omnino homini a deo prospectum atque promissum est, non soli animae, verum et carni scias debitum, ut si non ex consortio generis, certe vel ex privilegio nominis.

igitur quoniam et rudo quisque de communis adhuc sensus sapio et dubius et simplex per idem sensus denuo inquieto et ubique primus iste in nos aries tempero quo caro condicio quassatur necessarius et ab nos caro primus condicio munietur vituperatio laudatio depello ita nos rhetoricaris quoque provoco haeretici sicut etiam philosopharis futilis et frivolus iste corpusculis qui malus denique appello non horreo etsi angelus sum operatio ut menandro et marcus placeo etsi igneus aliquis exstructio aequus angelus ut apello doceo sufficio ad auctoritas caro secundus divinitas patrocinium angelus post deus nosco iam nunc quisquis ille summus deus haeretici quisque sum non immeritus ab ipse quoque deduco caro dignitas ab quo voluntas producendae is adsum utique enim prohibeo fio quam fio scio si fio nolo ita et secundus ille aequus carus deus res nihil opus non is sum qui patior sum sum bene autem qui et multus et durus quisque doctrina totus homo figulatio deus noster cedo quantus hic sum satis nosco qui unicus credo incipio iam tu carus placeo qui artifex tantus sum sed et mundus inquam deus opus sum et tamen praetereo habitus hic mundus apostolus quoque auctor neque ideireo restitutio mundus praeiudicabitur quia deus opus sum et utique si universitas inreformabilis post decedo quis portio planus si portio universitas adaequatur ad distantia enim provocamus primus quidem qui omnis sermo deus facio sum et sine ille nihil carus autem et sermo deus consto propter forma ne quis sine sermo facio enim homo ante praemitto et amplus manus propter praelatio ne universitas comparo et fingo inquam deus homo magnus sine dubius differentia ratio pro condicio scilicet res parvus enim qui fio is qui fio siquidem homo fio qui mox ab deus addico sum mereo igitur ut famulo iussus et imperium et solus vocal potestas universus procedo contra homo ut dominus is in hic ab ipse deus exstruo sum ut dominus sum possum dum fio ab dominus homo autem memento caro proprius dico qui prior vocabulis homo occupo et fl xit deus homo limus de terra iam homo qui adhuc limus et insufflavit in facies is flo vita et facio sum homo is sum limus in anima vivo et pono deus homo qui fingo in paradisus adeo homo figmentum primus dehinc totus hic is commendo uti quioquid omnino homo ab deus prospicio atque promitto sum non solus anima verus et caro scio debeo ut si non ex consortio genus certus vel ex privilegium nomen


Sed dilutior videatur auctoritas carnis, quia non et ipsam proprie manus divina tractavit, sicuti limum. Quando in hoc tractavit limum, ut postmodum caro fieret ex limo, carnis utique negotium gessit. Sed adhuc velim discas quando et quomodo caro floruerit ex limo. Neque enim, ut quidam volunt, illae pelliceae tunicae, quas Adam et Eva paradisum exuti induerunt, ipsae erunt carnis ex limo reformatio, cum aliquanto prius et Adam substantiae stantiae suae traducem in femina iam carnem recognoverit (Hoc nunc os ex ossibus meis, et caro ex carne mea), et ipsa delibatio masculi in feminam carne suppleta sit, limo, opinor, supplenda, si Adam adhuc limus. Obliteratus igitur et devoratus est limus in carnem. Quando? cum factus est homo in animam vivam de dei flatu, vapore scilicet idoneo torrere quodammodo limum in aliam qualitatem, quasi in tostam, ita in carnem. Sic et figulo licet argillam temperato ignis adflatu in materiam robustiorem recorporare et aliam ex alia stringere speciem, aptiorem pristina et sui iam generis ac nominis. Nam etsi scriptum est, Numquid argilla dicet figulo? id est homo deo, etsi apostolus, In testaceis, ait, vasculis, tamen et argilla homo, quia limus ante; et testa caro, quia ex limo per adflatus divini vaporem, quam postea pelliceae tunicae, id est cutes superductae, vestierunt. Usque adeo, si detraxeris cutem, nudaveris carnem. Ita quod hodie spolium efficitur, si detrahatur, hoc fuit indumentum, cum superstruebatur. Hine et apostolus circumcisiorem despoliationem carnis appellans tunicam cutem adfirmavit. Haec cum ita sint, habes et limum de manu dei gloriosum et carnem de adflatu dei gloriosiorem, quo pariter caro et limi rudimenta deposuit et animae ornamenta suscepit. Non es diligentior deo, uti tu quidem Scythicas et Indicas gemmas et Rubentis Maris grana candentia non plumbo, non aere, non ferro, ne argento quoque oblaquees, sed electissimo et insuper operosissimo descrobes auro, vinis item et unguentis pretiosissimis quibusque vasculorum prius congruentiam cures, proinde perfectae ferruginis gladiis vaginarum adaeques dignitatem, -deus vero animae suae umbram, spiritus sui auram, oris sui operam vilissimo alicui commiserit capulo, et indigne collocando utique damnaverit. Collocavit autem, an potius inseruit et immiscuit carni? tanta quidem concretione, ut incertum haberi possit utrumne caro animam, an carnem anima circumferat, utrumne animae caro, an anima appareat carni. Sed et magis animam invehi atque dominari credendum est, ut magis deo proximam. Hoc quoque ad gloriam carnis exuberat, quod proximam deo et continet et ipsius dominationis compotem praestat. Quem enim naturae usum, quem mundi fructum, quem elementorum saporem non per carnem anima depascitur? quidni? per quam omni instrumento sensuum fulciatur, visu, auditu, gustu, odoratu, contactu? per quam divina potestate respersa est, nihil non sermone perficiens, vel tacite praemisso? Et sermo enim de organo carnis est. Artes per carnem, studia, ingenia per carnem, opera, negotia, officia per carnem, atque adeo totum vivere animae carnis est, ut non vivere animae nil aliud sit quam a carne divertere. Sic etiam ipsum mori carnis eat, cuius et vivere. Porro si universa per carnem subiacent animae, carni quoque subiacent. Per quod utaris, cum eo utaris necasse est. Ita caro, dum ministra et famula animae deputatur, consors et cohaeres invenitur. Si temporalium, cur non et aeternorum?

sed diluo video auctoritas caro quia non et ipse proprius manus divino tracto sicut limus quando in hic tracto limus ut postmodum carus fio ex limus caro utique negotium gero sed adhuc volo disco quando et quomodo carus floreo ex limus neque enim ut quidam volo ille pelliceae tunica qui adam et eva paradisus exuo induo ipse sum caro ex limus reformatio cum aliquantus prior et adam substantia stantiae suus traducem in femina iam caro recognoverit hic nunc os ex os meus et carus ex carnis meus et ipse delibatio masculis in femina carnis suppleo sum limus opinor suppleo si adam adhuc limus obliteratus igitur et devoro sum limus in caro quando cum facio sum homo in anima vivo de deus flo vapor scilicet idoneus torreo quodammodo limus in alius qualitas quasi in torreo ita in caro sic et figulus licet argilla tempero ignis afflo in materia robustus recorporaris et alius ex alius stringo species aptus pristinus et suus iam genus atque nomen nam etsi scribo sum numquid argilla dico figulus is sum homo deus etsi apostolus in testaceus aio vasculis tamen et argilla homo quia limus ante et testa carus quia ex limus per afflo divinus vaporo quam postea pelliceae tunica is sum cutis superductae vestio usque adeo si detraho cutis nudo caro ita qui hodie spolium efficio si detraho hic sum indumentum cum superstruebatur hic et apostolus circumcisiorem despoliatio caro appello tunica cutis adfirmo hic cum ita sum habeo et limus de manus deus gloriosus et caro de afflo deus gloriosus quo pariter carus et limus rudimentum depono et anima ornamentum suscipio non sum diligens deus uti tu quidem scythice et indicus gemma et rubeo mare granum candeo non plumbo non aer non ferrum ne argentum quoque oblaquees sed eligo et insuper operosissimo descrobes aurum vinum item et unguentum pretiosus quisque vasculorum prior congruentia curo proinde perficio ferrugo gladius vaginaris adaeques dignitas deus verus anima suus umbra spiritus suus auris ora suus opera vilis aliqui committo capulus et indignus colloco utique damno colloco autem an potis inservio et immisceo caro tantus quidem concretio ut incertus habeo possum uter carus anima an caro anima circumfero uter anima carus an anima appareo caro sed et magis anima inveho atque dominaris credo sum ut magis deus propior hic quoque ad gloria caro exubero qui propior deus et contineo et ipse dominatio compos praesto qui enim natura usus qui mundus fructus qui elementor sapor non per caro anima depasco quis per quam omnis instrumentum sensus fulciatur video auditus gustus odoro contactus per quam divino potestas respergo sum nihil non sermo perficio vel taceo praemitto et sermo enim de organum caro sum ars per caro studium ingenium per caro opus negotium officium per caro atque adeo totus vivo anima caro sum ut non vivo anima nihil alius sum quam ab carnis divertere sic etiam ipse morior caro eo qui et vivo porro si universus per caro subjaceo anima caro quoque subjaceo per qui utaris cum is utaris neco sum ita carus dum ministro et famulo anima deputo consors et cohaeres invenio si temporalis cur non et aeternus


Age iam scindant adversarii nostri carnis animaeque contextum prius in vitae administratione, ut ita audeant scindere illud etiam in vitae remuneratione. Negent operarum societatem, ut merito possint etiam mercedem negare. Non sit particeps in sententia caro, si non fuerit et in causa. Sola anima revocetur, si sola decedit. At enim non magis sola decedit quam sola decucurrit illud unde decedit, vitam hanc dico. Adeo autem non sola anima transigit vitam, ut nec cogitatus, licet solos, licet non ad effectum per carnem deductos, auferamus a collegio carnis, siquidem in carne et cum carne et per carnem agitur ab anima quod agitur in corde. Hanc denique carnis speciem, arcem animae, etiam dominus in suggillationem cogitatuum taxat: Quid cogitatis in cordibus vestris nequam? et: Qui conspexerit mulierem ad concupiscendum, iam adulteravit in corde. Adeo et sine opere et sine effectu cogitatus carnis est actus. Sed etsi in cerebro, vel in medio superciliorum discrimine, vel ubiubi philosophis placet, principalitas sensuum consecrata est, quod HTEMONIKON appellatur, caro erit omne animae cogitatorium. Nunquam anima sine carne est, quamdiu in carne est. Nihil non cum illa agit, sine qua non est. Quaere adhuc an cogitatus quoque per carnem administrentur, qui per carnem dinoscuntur extrinsecus. Volutet aliquid anima, vultus operatur indicium, facies intentionum omnium speculum est. Negent factorum societatem cui negare non possunt cogitatorum. Et illi quidem delinquentias carnis enumerant: ergo peccatrix tenebitur supplicio. Nos vero etiam virtutes carnis opponimus: ergo et bene operata tenebitur praemio. Et si anima est quae agit et impellit in omnia, carnis obsequium est. Deum non licet aut iniustum iudicem credi aut inertem; iniustum, si sociam bonorum operum a praemiis arceat, inertem, si sociam malorum a suppliciis secernat, cum humana censura eo perfectior habeatur quo etiam ministros facti cuiusque deposcit, nec parcens nec invidens illis, quominus cum auctoribus aut poenae aut gratiae communicent fruetum.

ago iam scindo adversarius noster caro animaequus contexo prior in vita administratio ut ita audeo scindo ille etiam in vita remuneratio nego operaris societas ut mereo possum etiam merces nego non sum particeps in sententia carus si non sum et in causa solus anima revoco si solus decedo at enim non magis solus decedo quam solus decurro ille unde decedo vita hic dico adeo autem non solus anima transigo vita ut neque cogito licet solus licet non ad efficio per caro deduco auferamus ab collegium caro siquidem in carnis et cum carnis et per caro ago ab anima qui ago in cor hic denique caro species arx anima etiam dominus in suggillatio cogitatuum taxo quis cogitas in cor vester nequam et qui conspicio mulier ad concupisco iam adultero in cor adeo et sine opus et sine effectus cogito caro sum ago sed etsi in cerebrum vel in medium supercilium discrimen vel ubiubi philosophus placeo principalitas sensus consecro sum qui htemonikon appello carus sum omnis anima cogitatorium numquam anima sine carnis sum quamdiu in carnis sum nihil non cum ille ago sine qui non sum quaero adhuc an cogito quoque per caro administro qui per caro dignosco extrinsecus voluto aliquis anima vultus opero indicium facies intentio omnis speculum sum nego factor societas qui nego non possum cogitator et ille quidem delinquentias caro enumero ergo peccatrix teneo supplicium nos verus etiam virtus caro oppono ergo et bene opero teneo praemium et si anima sum qui ago et impello in omnis caro obsequium sum deus non licet aut iniustus judico credo aut iners iniustus si socia bonus opus ab praemium arceo iners si socia malus ab supplicium secerno cum humanus censeo is perficio habeo quo etiam minister facio quisque deposco neque parco neque invideo ille quominus cum auctor aut poena aut gratia communicent fruetum


Plane si et populus allegorice mussitaret ossa sua arefacta et spem suam perditam, dispersionis exitu querulus, merito videretur et deus figuratam desperationem figurata promissione consolatus. Sed cum dispersionis quidem iniuria nondum populo accidisset. resurrectionis vero spes apud illum saepissime cecidisset, et manifestus est de corporum interitu labetactans fiduciam resurrectionis, ita et deus eam restruebat fidem, quam populus destruebat. Quamquam et si aliqua praesentium rerum tunc conflictatione maerebat IsraÃ«l, non idcirco in parabola accipienda esset revelationis intentio, sed in testationem resurrectionis, ut in illam spem erigeret illos, aeternae scilicet salutis et necessarioris restitutionis, et averteret a respectu praesentium rerum. Ad hoc enim et alii prophetae: Exibitis de sepulchris velut vituli de vinculis soluti, et conculcabitis inimicos. Et rursus: Gaudebit cor vestrum, et ossa vestra velut herba orientur, quia et herba de dissolutione et corruptela seminis reformatur. In summa, si proprie in IsraÃ«lis statum resurgentium ossuum imago contenditur, cur etiam non IsraÃ«li tantummodo, verum et omnibus gentibus eadem spes annuntiatur et recorporandarum et redanimandarum reliquiarum et de sepulchris exsuscitandorum mortuorum? De omnibus enim dictum est: Vivent mortui, et exsurgent de sepulchris: ros enim, qui a te est, medela est ossibus eorum. Item alibi: Veniet adorare omnis caro in conspectu meo, dicit dominus. Quando? cum praeterire coeperit habitus mundi huius. Supra enim: Quemadmodum caelum novum et terra nova, quae ego facio, in conspectu meo, dicit dominus, ita stabit semen vestrum. Tunc ergo et quod subicit implebitur: Et exibunt, utique de sepulchris, et videbunt artus eorum qui impie egerunt, quoniam vermis illorum non decidet et ignis eorum non extinguetur, et erunt conspectui omni carni, scilicet quae resuscitata et egressa de sepulchris dominum pro hac gratia adorabit.

planus si et populus allegoricus mussitaret os suus arefacio et spes suus perdo dispersio exeo querulus mereo video et deus figuro desperatio figuro promissio consolo sed cum dispersio quidem iniuria nondum populus accido resurrectio verus spes apud ille saepis cado et manifestus sum de corpus interitus labetactans fiducia resurrectio ita et deus is restruebat fides quam populus destruo quamquam et si aliqui praesens res tunc conflictatio maereo israa l non idcirco in parabola accipio sum revelatio intentio sed in testatio resurrectio ut in ille spes erigo ille aeternus scilicet salus et necessarioris restitutio et averto ab respicio praesens res ad hic enim et alius propheta exeo de sepulcrum velut vitulis de vinculis soluo et conculco inimicus et rursus gaudeo cor vester et os vester velut herba orior quia et herba de dissolutio et corruptela semen reformo in summus si proprius in israa lis status resurgentium ossuum imago contendo cur etiam non israa li tantummodo verus et omnis gens idem spes annuntiatur et recorporandaris et redanimandaris reliquiaris et de sepulcrum exsuscitandorum morior de omnis enim dico sum vivo mortuus et exsurgo de sepulcrum rus enim qui ab tu sum medela sum os is item alibi venio adoro omnis carus in conspectus meus dico dominus quando cum praetereo coepio habitus mundus hic supra enim quemadmodum caelum novus et terra novo qui ego facio in conspectus meus dico dominus ita sto semen vester tunc ergo et qui subicio impleo et exeo utique de sepulcrum et video artus is qui impius egero quoniam vermis ille non decido et ignis is non extinguetur et sum conspectus omnis caro scilicet qui resuscitata et egredior de sepulcrum dominus pro hic gratia adoro


Docet quidem apostolus, Colossensibus scribens, mortuos fuisse nos aliquando alienatos et inimicos sensus domini, cum in operibus pessimis agebamus, dehinc consepultos Christo in baptismate, et conresuscitatos in eo per fidem efficaciae dei, qui illum suscitarit a mortuis. Et vos, cum mortui essetis in delictis et praeputiatione carnis vestrae, vivificavit cum eo, donatis vobis omnibus delictis. Et rursus: Si cum Christo mortui estis ab elementis mundi, quomodo quasi quidam viventes in mundo sententiam fertis? Sed cum ita nos mortuos faciat spiritaliter ut tamen et corporaliter quandoque morituros agnoscat, utique et resuscitatos proinde spiritaliter deputans aeque non negat etiam corporaliter resurrecturos. Denique, Si resurrexistis, inquit, cum Christo, ea quae sursum sunt quaerite, ubi est Christus in dextera dei residens, ea quae sursum sunt sapite, non quae deorsum. Ita animo ostendit resurgere, quo solo adhuc possumus caelestia attingere. Quae non quaereremus nec saperemus, si possideremus. Subicit etiam, Mortui enim estis, scilicet delictis, non vobis, et vita vestra abscondita est cum Christo in deo. Nondum ergo adprehensa est, quae abscondita est. Sic et Ioannes, Et nondum, ait, manifestatum est quid futuri simus. Scimus quia, si manifestaverit, similes eius erimus. Tanto abest ut simus iam quod nescimus, utique scituri, si iam essemus. Adeo contemplatio est spei in hoc spatio per fidem, non repraesentatio, nec possessio, sed expectatio. De qua spe et expectatione Paulus ad Galatas: Nos enim spiritu ex fide spem iustitiae expectamus; non ait, tenemus, Iustitiae autem dei dicit ex iudicio quo iudicabimur de mercede. Ad quam pendens et ipse cum Philippensibus scribit, Si qua, inquit, concurram in resurrectionem, quae est a mortuis, non quia iam accepi aut consummatus sum. Et utique crediderat, et omnia sacramenta cognoverat, vas electionis, doctor nationum, et tamen adicit: Persequor autem, si adprehendam, in quo sum adprehensus a Christo. Eo amplius: Ego me, fratres, non puto adprehendisse: unum plane, oblitus posteriorum in priora me extendens secundum scopum persequor ad palmam incriminationis, per quam concurrerem; utique in resuscitationem a mortuis, suo tamen tempore, sicut ad Galatas: Bene autem facientes ne taedeat, tempore enim suo metemus. Sicut et ad Timotheum de Onesiphoro: Det illi dominus invenire misericordiam in illo die. In quem diem ac tempus et ipsi praecipit custodire mandatum inmaculatum, inreprehensibile, in apparentiam domini Iesu Christi, quam suis temporibus ostendet beatus et solus potentator et rex regnantium et dominus dominantium, de deo dicens. De quibus temporibus et Petrus in Actis: Paeniteat itaque vos et resipiscite ad abolenda delicta vestra, uti tempora vobis superveniant refrigerii ex persona dei, et mittat praedesignatum vobis Christum, quem oportet accipere caelos ad usque tempora exhibitionis omnium quae Iocutus est deus ore sanctorum prophetarum.

doceo quidem apostolus colossensibus scribo mortuus sum nos aliquando alieno et inimicus sensus dominus cum in opus malus ago dehinc consepultos christus in baptisma et conresuscitatos in is per fides efficacia deus qui ille suscitarit ab morior et tu cum mortuus edo in delinquo et praeputiatio caro vester vivifico cum is dono tu omnis delinquo et rursus si cum christus mortuus sum ab elementum mundus quomodo quasi quidam vivo in mundus sententia fero sed cum ita nos mortuus facio spiritalis ut tamen et corporaliter quandoque morior agnosco utique et resuscitatos proinde spiritalis deputans aequus non nego etiam corporaliter resurgo denique si resurgo inquam cum christus is qui sursum sum quaero ubi sum christus in dextera deus resideo is qui sursum sum sapio non qui deorsum ita animus ostendo resurgo quo solum adhuc possum caelestis attingo qui non quaero neque saperemus si possideo subicio etiam mortuus enim sum scilicet delinquo non tu et vito vester abscondio sum cum christus in deus nondum ergo adprehendo sum qui abscondio sum sic et joannis et nondum aio manifestas sum quis sum sum scio quia si manifestaverit similis is sum tantus absum ut sum iam qui nescio utique scio si iam sum adeo contemplatio sum spes in hic spatium per fides non repraesentatio neque possessio sed expectatio de qui spes et expectatio paulus ad galatae nos enim spiritus ex fides spes justitia exspecto non aio teneo justitia autem deus dico ex iudicium quo iudicabimur de merces ad quam pendeo et ipse cum philippensis scribo si qui inquam concurro in resurrectio qui sum ab morior non quia iam accipio aut consummo sum et utique credo et omnis sacramentum cognosco vas electio doctor natio et tamen adicio persequor autem si adprehendo in quo sum adprehendo ab christus eos amplus ego ego frater non puto adprehendo unus planus obliuiscor posterus in prior ego extendo secundus scopum persequor ad palma incriminatio per quam concurrerem utique in resuscitatio ab morior suus tamen tempus sicut ad galatae bene autem facio ne taedet tempus enim suus meto sicut et ad timotheus de onesiphoro do ille dominus invenio misericordia in ille dies in qui dies atque tempus et ipse praecipio custodio mando immaculatus inreprehensibilis in apparentiam dominus iesus christus quam suus tempus ostendo beatus et solus potentator et rex regno et dominus dominor de deus dico de qui tempus et petrus in acte paeniteo itaque tu et resipiscite ad aboleo delictum vester uti tempus tu supervenio refrigerium ex persono deus et mitto praedesignatum tu christus qui oportet accipio caelus ad usque tempus exhibitio omnis qui iocutus sum deus os sancio propheta