Sed quoniam diuitem Midae disertumque Platonis somnum adtigi, referam quam certis imaginibus multorum quies adumbrata sit. quem locum unde potius ordiar quam a diui Augusti sacratissima memoria? eius medico Artorio somnum capienti nocte, quam dies insecutus est, quo in campis Philippiis Romani inter se exercitus concurrerunt, Mineruae species oborta praecepit ut illum graui morbo implicitum moneret ne propter aduersam ualitudinem proximo proelio non interesset. quod cum Caesar audisset, lectica se in aciem deferri iussit. ubi dum supra uires corporis pro adipiscenda uictoria excubat, castra eius a Bruto capta sunt. quid ergo aliud putamus quam diuino numine effectum ne destinatum iam immortalitati caput indignam caelesti spiritu fortunae uiolentiam sentiret?

sed quoniam dives midas dissero plato somnus adtigi refero quam certus imago multus quies adumbro sum qui locus unde potis ordior quam ab diuus augustus sacro memoria is medico artorio somnus capio nox quam dies insequor sum quo in campus philippeus romanus inter sui exercitus concurro minerva species oborior praecipio ut ille grauis morbus implico moneo ne propter aduerto ualetudo propior proelium non intersum qui cum caesar audio lectica sui in acies defero iubeo ubi dum supra uis corpus pro adipiscenda uictoria excubo castrum is ab brutus capio sum quis ergo alius puto quam divino numen efficio ne destino iam immortalitas caput indignus caelestis spiritus fortuna uiolentia sentio


M. etiam Antoni animus talis humanitatis intellectu non caruit: M. enim Bruti corpus liberto suo sepeliendum tradidit, quoque honoratius cremaretur, inici ei suum paludamentum iussit, iacentem hostem deposito aestimans odio: cumque interceptum a liberto paludamentum conperisset, ira percitus protinus in eum animaduertit hac ante praefatione usus: 'quid? tu ignorasti cuius tibi uiri sepulturam conmisissem'? fortem piamque eius uictoriam Philippii campi libenter uiderunt, sed ne ista quidem generosissimae indignationis uerba inuiti audierunt.

m etiam antonius animus talis humanitas intellego non careo m enim brutus corpus libertus suus sepelio trado quoque honoro cremo inicio is suus paludamentum iubeo iaceo hostis depono aestimo odium cum intercipio ab libertus paludamentum conperisset ira percio protinus in is animaduerto hic ante praefatio utor quis tu ignoro qui tu uir sepultura conmitto fortis pius is uictoria philippeus campus libet uideo sed ne iste quidem generosus indignatio uerbum invitus audio


Sic se in uiris puniendis seueritas exercuit, sed ne in feminis quidem supplicio adficiendis segniorem egit. Horatius prius proelio trium Curiatiorum, iterum condicione pugnae omnium Albanorum uictor, cum ex illa clarissima acie domum repetens sororem suam uirginem Curiati sponsi mortem profusius quam illa aetas debebat flentem uidisset, gladio, quo patriae rem bene gesserat, interemit, parum pudicas ratus lacrimas, quae praepropero amori dabantur. quem hoc nomine reum apud populum actum pater defendit. ita paulo propensior animus puellae ad memoriam futuri uiri et fratrem ferocem uindicem et uindictae tam rigidum adsensorem patrem habuit.

sic sui in uir punior seueritas exerceo sed ne in femina quidem supplicium afficio segnis ago horatius prior proelium tres curiatii iterum condicio pugna omnis albanus uictor cum ex ille clarus acies domus repeto soror suus uirgo curiatius sponsus mors profundo quam ille aetas debeo fleo uideo gladius quo patria res bene gero interimo parum pudicus reor lacrima qui praeproperus amor do qui hic nomen reus apud populus ago pater defendo ita paulus propendeo animus puella ad memoria sum uir et frater ferox vindico et vindicta tam rigidus adsensor pater habeo


Eiusdem temporis et notae miles, qui Cannensi proelio, quo Hannibal magis uires Romanorum contudit quam animos fregit, cum ad retinenda arma inutiles uulneribus manus haberet, spoliare se conantis Numidae ceruicem conplexus os naribus et auribus corrosis deforme reddidit inque plenis ultionis morsibus expirauit. sepone iniquum pugnae euentum, quantum interfectore fortior interfectus! Poenus enim in uictoria obnoxius morienti solacio fuit, Romanus in ipso fine uitae uindex sui extitit.

idem tempus et nosco miles qui cannensis proelium quo hannibal magis uis romanus contundo quam animus frango cum ad retineo arma inutilis uulnus manus habeo spolio sui conor numida cervix complector os naris et auris corrodo deformis reddo in plenus ultio morsus expirauit sepono iniquus pugna euentum quantus interfector fortis interficio poenus enim in uictoria obnoxius morior solacium sum romanus in ipse finis uita uindex suus extitit


Quocirca recte Lycii, cum his luctus incidit, muliebrem uestem induunt, ut deformitate cultus commoti maturius stultum proicere maerorem uelint.

quocirca rectus lycium cum hic luctus incido muliebris uestis induo ut deformitas cultus commoveo maturus stultus proicio maeror uolo


Ac Seleucus quidem uxore, Ariobarzanes autem filio suo Cappadociae regno cessit in conspectu Cn. Pompei. cuius cum tribunal conscendisset inuitatusque ab eo in curuli sella sedisset, postquam filium in cornu scribae humiliorem fortuna sua locum obtinentem conspexisset, non sustinuit infra se conlocatum intueri, sed protinus sella descendit et diadema in caput eius transtulit hortarique coepit ut eo transiret, unde ipse surrexerat. exciderunt lacrimae iuueni, cohorruit corpus, delapsum diadema est, nec quo iussus erat progredi potuit, quodque paene ueritatis fidem excedit, laetus erat qui regnum deponebat, tristis cui dabatur. nec ullum finem tam egregium certamen habuisset, nisi patriae uoluntati auctoritas Pompei adfuisset: filium enim et regem appellauit et diadema sumere iussit et in curuli sella considere coegit.

atque seleucus quidem uxor ariobarzanes autem filius suus cappadocia regnum cedo in conspectus cn pompejus qui cum tribunal conscendo invito ab is in curulis sella sedeo postquam filius in cornu scriba humilis fortuna suus locus obtineo conspicio non sustineo infra sui conloco intueor sed protinus sella descendo et diadema in caput is transfero horto coepio ut is transeo unde ipse surgo excido lacrima juvenis cohorresco corpus delabor diadema sum neque quo iubeo sum progredior possum quisque paene ueritas fides excedo laetus sum qui regnum depono tristis qui do neque ullus finis tam egregius certamen habeo nisi patria uoluntas auctoritas pompejus adsum filius enim et rex appello et diadema sumo iubeo et in curulis sella consido cogo


Arganthonius autem Gaditanus tam diu regnauit, quam diu etiam ad satietatem uixisse abunde foret: lxxx enim annis patriam suam rexit, cum ad imperium xl annos natus accessisset. cuius rei certi sunt auctores. Asinius etiam Pollio, non minima pars Romani stili, in tertio historiarum suarum libro centum illum et xxx annos explesse commemorat, et ipse neruosae uiuacitatis haud paruum exemplum.

arganthonius autem gaditanus tam diu regno quam diu etiam ad satietas vivo abunde sum lxxx enim annus patria suus rego cum ad imperium xl annus nascor accedo qui res certus sum auctor asinius etiam pollio non minimus pars romanus stilis in tertius historiaris suus liber centum ille et xxx annus expleo commemoro et ipse neruosae uiuacitas haud paruus exemplum


Aeque dis inmortalibus acceptus Simonides, cuius salus ab inminenti † officio defensa ruinae quoque subtracta est: cenanti enim apud Scopam Crannone, quod est in Thessalia oppidum, nuntiatum est duos iuuenes ad ianuam uenisse magnopere rogantes ut ad eos continuo prodiret. ad quos egressus neminem repperit ibi. ceterum eo momento temporis triclinium, in quo Scopas epulabatur, conlapsum et ipsum et omnes conuiuas oppressit. quid hac felicitate locupletius, quam nec mare nec terra saeuiens extinguere ualuit!

aequus deus immortalis accipio simonides qui salus ab inminenti officium defendo ruina quoque subtraho sum ceno enim apud scopas crannone qui sum in thessalia oppidum nuntio sum duo iuuenis ad ianua uenio magnopere rogo ut ad is continuo prodeo ad qui egredior nemo reperio ibi ceterum is momentum tempus triclinium in quo scopo epulor collabor et ipse et omnis conuiua opprimo quis hic felicitas locupletius quam neque mare neque terra saevio extinguere ualuit


Itaque minus miror apud trucem et saeuum animum Hannibalis defensionis locum innoxio gubernatori non fuisse, quem a Petilia classe Africam repetens freto adpulsus, dum tam paruo spatio Italiam Siciliamque inter se diuisas non credit, uelut insidiosum cursus rectorem interemit, posteaque diligentius inspecta ueritate tunc absoluit, cum eius innocentiae nihil ultra sepulcri honorem dari potuit. igitur angusti atque aestuosi maris alto e tumulo speculatrix statua quam memoriae Pelori tam Punicae temeritatis ultra citraque nauigantium oculis conlocatum indicium est.

itaque paruus miro apud trux et saeuus animus hannibal defensio locus innoxius gubernator non sum qui ab petilius classis africa repeto fretus appulsus dum tam parvus spatium italia sicilia inter sui divido non credo uelut insidiosus curro rector interimo postea diligo inspicio ueritas tunc absolvo cum is innocentia nihil ultra sepulcrum honor do possum igitur angustus atque aestuosus mare altus e tumulus speculatrix statua quam memoria pelorus tam punicus temeritas ultra citer navigo oculus conloco indicium sum


Iam C. Marii paene insolens factum: nam post Iugurthinum Cimbricumque et Teutonicum triumphum cantharo semper potauit, quod Liber pater Indicum ex Asia deducens triumphum hoc usus poculi genere ferebatur, ut inter ipsum haustum uini uictoriae eius suas uictorias conpararet.

iam que marius paene insoleo facio nam post jugurthinus cimbricus et teutonicus triumphus cantharus semper poto qui liber pater indicus ex asia deduco triumphus hic utor poculis genus fero ut inter ipse haurio uinum uictoria is suus victoria conparo


Eiusdem nominis et sanguinis Atilius Regulus, primi Punici belli qua gloria, qua clades maxima, cum in Africa insolentissimae Karthaginis opes crebris uictoriis contunderet ac prorogatum sibi ob bene gestas res in proximum annum imperium cognosset, consulibus scripsit uilicum in agello, quem vii iugerum in Pupinia habebat, mortuum esse, occasionemque nanctum mercennarium amoto inde rustico instrumento discessisse, ideoque petere ut sibi successor mitteretur, ne deserto agro non esset unde uxor ac liberi sui alerentur. quae postquam senatus a consulibus accepit, et agrum Atili ilico colendum locari et alimenta coniugi eius ac liberis praeberi resque, quas amiserat, redimi publice iussit. tanti aerario nostro uirtutis Atilianae exemplum, quo omnis aetas Romana gloriabitur, stetit.

idem nomen et sanguis atilius regulus primus punicus bellum qui gloria qui clades maximus cum in africanus insolens karthago ops creber uictoria contundo atque prorogo sui ob bene gero res in propior annus imperium cognosco consul scribo vilicus in agellus qui vii jugerum in pupinia habeo mortuus sum occasio nanciscor mercenarius amoueo inde rusticus instrumentum discedo ideo peto ut sui successor mitto ne desero ager non sum unde uxor atque liber suus alo qui postquam senatus ab consul accipio et ager atilis ilico colo loco et alimentum conjunx is atque liber praebeo reor qui amitto redimo publicus iubeo tantus aerarius noster uirtus atilianus exemplum quo omnis aetas romanus glorior sto