1. βρῦχάομαι · brychaomai — Frisk
βρῦχάομαι, Perf. βέβροῦχα (mit Präsensbed.), Aor. βρυχήσασθϑαι “brüllen, heulen’ (νοῦν. poet. seit Il., späte Prosa). — Ableitungen: βρυχηϑμός “Gebrüll, Geheul’ (Arist., Opp. u. 8.), βούχημα "ds. (A., APl., Plu.); retrograde Bildung βουχή (Opp., vgl. βούχω); — βρυχητής “Brüller, brüllend’ (AP), βρυχητήρ ‘ds.’ (Doroth.), βρυχητικός (Tz.). — βρυχηδόν "mit Gebrüll (A.R., Nonn.). — Erweiterte Verbform Bovyardouaı (Nik.; … — [Frisk, s.v. βρῦχάομαι, p. 305]
2. βρυχάομαι · brychaomai — Frisk
βρυχάομαι. Machek Ling. Posn. 5 (1955) 59 vergleicht ech. dial. brykati “crier, criailler, vociferer” (mit idg. 4). — [Frisk, s.v. βρυχάομαι, p. 2183]
3. βρῡχ-άομαι · brych-aomai — LSJ
roar, bellow, death-cry, wail, the roaring of wavesonomatop. Verb, roar, bellow, prop. of lions, acc. to Hsch. and Ammon.; of a bull, ταῦρος ὣς βρυχώμενος S. Aj. 322, cf. Ar. Ra. 823; of wild beasts, δεινὸν δʼ ἐβρυχῶντο Theoc. 25.137; of the elephant, Plu. Pyrrh. 33: in Il. mostly of the death-cry of wounded men, κεῖτο τανυσθείς, βεβρυχώς 13.393; so βρυχώμενον σπασμοῖσι, of Hercules, S. Tr. 805, cf. 904; βέβρυχα κλαίων ib. 1072; δεινὰ βρυχηθείς Id. OT 1265; later, of an infantʼs wail, Men. 1004; κλαίων καὶ β. Alciphr. 1.35; also of the roaring o