1. ἰνίον · inion — LSJ
occipital bone, occiput, [τοῦ τριχωτοῦ κρανίου] . . τὸ ὀπίσθιον [ἐστὶν] ἰνίον Arist. HA 491a33, cf. Gal. UP 9.17, al.; κεφαλῆς κατὰ ἰνίον Il. 5.73; διὰ ἰνίου ἦλθεν [δόρυ] 14.495, cf. Hp. Aph. 3.26, Pherecyd. 66 J., Theoc. 25.264, Euph. 41, Plu. Mar. 33. (ἰ- codd., κατʼ ἰν- Gal. l.c., but cf. ἐφινίους· τὰς ἐπὶ τοῦ ἰνίου σάρκας, Hsch.)