ăb-ŏrĭor — Lewis & Short
ăb-ŏrĭor, ortus, 4,
I v. n. dep.
I (Opp. of orior.) To set, disappear, pass away (very rare):
infimus aër, ubi omnia oriuntur, ubi aboriuntur,Varr. L.L. 5, 7, § 66 Müll. —Of the voice, to fail, stop:
infringi linguam vocemque aboriri,Lucr. 3, 155.—
II Of untimely birth, to miscarry (v. ab, III. 1.); Varr. ap. Non. 71, 27; Plin. 8, 51, 77, § 205.