ăbūsĭo — Lewis & Short
ăbūsĭo, ōnis, f.abutor.
I In rhet. lang., a harsh use of tropes, Gr. kata/xrhsis, Auct. Her. 4, 33, 45; Cic. Or. 27, 94; Quint. 8, 2, 5:
per abusionem,id. 3, 3, 9 al.—
II In gen., abuse, misuse (eccl. Lat.).