adória — Walde–Hofmann
adória, -ae f. ,Kriegsruhm" (seit Plaut, altl. und archaistisch; adörea durch volksetym. Anlehnung an adöreus, vgl. Paul. Fest. 3): zu adöräre ,alloqui* (Serv. auct. Aen. 10, 677), s. Stolz IF. 10, 74f., Güntert Reimwortbild. 168. — Nicht von ador, Curtius 251, Vanicek 11. adque s. atque; ad qui s. atqui. adqud „quoad* (Afran. = o. adpud ds., Schmalz? 768. — [Walde–Hofmann, s.v. adória, p. 46]