advĕna — Lewis & Short
advĕna, ae (acc. to Valer. Prob. 1439 and 1445 P., m., f., and n., like verna; cf.
, however,Prisc. 677 P.: Inveniuntur quaedam ex communibus etiam neutri generi adjuncta, sed figurate per a)lloio/thta, ut advena, mancipium) [advenio], one who comes to a place; a foreigner, stranger, or alien; and adj., strange, foreign, alien, etc. (syn.: peregrinus, externus, exterus, alienus, alienigena; opp. indigena, native; class. both in prose and poetry).
volucres,Varr. R. R. 3, 5:
advenam gruem,Hor. Epod. 2, 35:
illas (ciconias) hiemis, has (grues) aestatis advenas,Plin. 10, 23, 31, § 61:
Zeno Citieus advena,Cic. Tusc. 5, 11 fin.:
advena possessor agelli,Verg. E. 9, 2:
exercitus advena,id. A. 7, 38; id. ib. 10, 460:
Tibris advena,as flowing from Etruria into the Roman territory, Ov. F. 2, 68:
amor advena,love for a foreign maiden, id. A. A. 1, 75:
advenae reges,Liv. 4, 3; Vulg. Gen. 19, 9:
advenae Romani,ib. Act. 2, 10.—
ne in nostra patria peregrini atque advenae esse videamur,Cic. de Or. 1, 58, 249; cf.:
non hospites, sed peregrini atque advenae nominabamur,id. Agr. 2, 34 fin.; hence, poet. with gen.:
belli,Stat. Th. 8, 556.