adversor — Lewis & Short
adversor (archaic advor-), ātus, 1, v. dep.adversus: alicui,
idem ego arbitror nee tibi advorsari certum est de istac re usquam, soror,Plaut. Aul. 2, 1, 21:
meis praeceptis,id. As. 3, 1, 5; so id. Trin. 2, 1, 108:
mihi,Ter. Hec. 4, 4, 32; 2, 2, 3:
hujus libidini,Cic. Verr. 2, 5, 31, § 81:
ornamentis tuis,id. Sull. 18, 50:
Isocrati,id. Or. 51, 172:
commodis,Tac. A. 1, 27:
adversantes imperio Domini,Vulg. Deut. 1, 43:
invitā Minervā, id est, adversante et repugnante natura,Cic. Off. 1, 31:
non adversatur jus, quo minus, etc.,id. Fin. 3, 20:
adversante vento,Tac. H. 3, 42:
adversantibus amicis,id. Ann. 13, 12:
adversans factio,Suet. Caes. 11:
adversantibus diis,Curt. 6, 10:
non adversata petenti Annuit,Verg. A. 4, 127; Vulg. 2 Thess. 2, 4 al.!*?