ag-grăvo — Lewis & Short
ag-grăvo (adg-), āvi, ātum, 1, v. a. (first used in the Aug. per., and only in prose writers; perh. formed by Livy, who uses it very often),
adgravatur pondus,Plin. 18, 12, 30, § 117:
adgravavit jugum nostrum,Vulg. 3 Reg. 12, 10:
compedem meum,ib. Thren. 3, 7.—
quo (bello) si adgravatae res essent,Liv. 4, 12:
odor adgravans capita,Plin. 12, 17, 40, § 79:
ictus,id. 28, 4, 7, § 37:
vulnera,id. 28, 3, 6, § 31:
dolorem,Curt. 8, 10:
proelium,Vulg. 1 Par. 10, 3:
quare aggravatis corda vestra?i. e. harden, ib. 1 Reg. 6, 6.—
sine ope hostis, quae adgravaret,Liv. 44, 7 fin.:
morbo adgravante (eum),Suet. Caes. 1:
beneficia rationes nostras adgravatura,Sen. Ben. 4, 13:
argumenta, quae per se nihil reum adgravare videantur,appear to be without weight, Quint. 5, 7, 18.