bĭformis — Lewis & Short
bĭformis, e, adj.bis-forma,
proles biformis Minotaurus,Verg. A. 6, 25:
Scyllae,id. ib. 6, 286; Ov. M. 8, 156:
Janus,id. F. 1, 89; 5, 424:
(Hermaphroditus),id. M. 4, 387:
pater, i. e. Chiron,id. ib. 2, 664:
Nessus,id. ib. 9, 121:
Hodites,id. ib. 12, 456:
monstrum,id. ib. 8, 156: a Centaur, id. Am. 2, 12, 19; Claud. in Rufin. 1, 329 (cf. biformatus):
Pan,Col. 10, 427:
Glaucus,Claud. Rapt. Pros. 3, 12:
Cecrops,Just. 2, 6, 7.—Trop., of a poet (as man and swan): vates, * Hor. C. 2, 20, 3:
biformes hominum partus,Tac. A. 12, 64.