căchinnus — Lewis & Short
căchinnus, i, m.id.,
I a loud laugh, immoderate laughter, a laugh in derision, a jeering.
I Lit. (class in prose and poetry; also in plur.):
tum dulces esse cachinni consuerant,Lucr. 5, 1396; so id. 5, 1402:
in quo Alcibiades cachinnum dicitur sustulisse,to have set up a loud laugh, Cic. Fat. 5, 10; Suet. Aug. 98:
tollere,Hor. A. P. 113:
cachinnos irridentium commovere,Cic. Brut. 60, 216:
res digna tuo cachinno,Cat. 56, 2; 31, 14; 13, 5:
securus,Col. 10, 280:
perversus,Ov. A. A. 3, 287:
major,Juv. 3, 100; 11, 2:
rigidus,id. 10, 31:
temulus,Pers. 3, 87:
effusus in cachinnos,Suet. Calig. 32:
cachinnum edere,id. ib. 57:
cachinnos revocare,id. Claud. 41.—*
II Poet., of the sea (cf. 1, cachinno, II.), a plashing, rippling, roaring:
leni resonant plangore cachinni,Cat. 64, 273 (cf. Aesch. Prom. 90' ponti/wn te kuma/twn u)nh/riqmon ge/lasma).