căcūmĭno, āvi, ātum, 1, v. a.cacumen,
I to point, make pointed (prob. formed by Ovid):
summas cacuminat aures,Ov. M. 3, 195:
saxoque cacuminat ensem,Sid. Carm. 7, 414:
ova cacuminata,Plin. 10, 52, 74, § 145:
apex in conum cacuminatus,Sid. Ep. 2, 2.