cĕlĕro — Lewis & Short
cĕlĕro, āvi, ātum, 1, v. a. and n.id. (mostly poet., or in post-Aug. prose).
festinare, properare): casus,Lucr. 2, 231:
fugam in silvas,Verg. A. 9, 378:
gradum,id. ib. 4, 641:
iter inceptum,id. ib. 8, 90:
viam,id. ib. 5, 609:
gressum,Sil. 1, 574:
vestigia,id. 7, 720:
opem,Val. Fl. 3, 251: haec celerans, hastening, executing this (message), Verg. A. 1, 656; cf.:
imperium alicujus,to execute quickly, Val. Fl. 4, 80:
obpugnationem,Tac. A. 12, 46.—In pass.:
itineribus celeratis,Amm. 31, 11, 3:
celerandae victoriae intentior,Tac. A. 2, 5.—
circum celerantibus auris,Lucr. 1, 388; Cat. 63, 26; Sil. 12, 64; Tac. A. 12, 64; id. H. 4, 24; Eutr. 4, 20 (but not Cic. Univ. 10; v. Orell. N. cr.).