damno — Lewis & Short
damno (in vulg. lang. and late Lat. sometimes dampno), āvi, ātum, 1, v. a.damnum.
pauperibus parcere, divites damnare atque domare,Plaut. Trin. 4, 1, 10.—
ergo ille damnatus est: neque solum primis sententiis, quibus tantum statuebant judices, damnarent an absolverent, sed etiam illis, etc.,Cic. de Or. 1, 54, 231; id. Rosc. Am. 39, 114:
censoris judicium nihil fere damnato nisi ruborem affert,id. Rep. 4, 6 (fragm. ap. Non. 24, 9): ego accusavi, vos damnastis, Dom. Afer ap. Quint. 5, 10, 79 et saep. —Transf., of things: causa judicata atque damnata, Cic. Rab. perd. 4; id. Clu. 3.—
ambitus damnati,Caes. B. C. 3, 1, 4; Cic. Brut. 48 fin.:
furti,id. Flacc. 18, 43:
injuriarum,Cic. Verr. 2, 5, 41 fin.:
majestatis,id. Phil. 1, 9, 23:
peculatus,Cic. Verr. 1, 13, 39:
rei capitalis,id. de Sen. 12, 42;
sceleris conjurationisque,Cic. Verr. 2, 5, 5 Zumpt N. cr., et saep.:
capitis,Caes. B. C. 3, 83, 4; 3, 110, 4:
octupli,Cic. Verr. 2, 3, 11, § 28:
absentem capitalis poenae,Liv. 42, 43, 9; cf.:
crimine falso damnari mortis,Verg. A. 6, 430.—
ut is eo crimine damnaretur,Cic. Verr. 2, 4, 45; so,
capite,id. Tusc. 1, 22 al.:
morte,Sen. Herc. Oet. 888:
tertiā parte agri,Liv. 10, 1, 3:
pecuniā,Just. 8, 1, 7; cf.:
Milo Clodio interfecto eo nomine erat damnatus,on that account, Caes. B. C. 3, 21, 4; morti (abl.) damnare, Liv. 4, 37, 6, v. Weissenb. ad loc.—
de majestate damnatus,Cic. Verr. 1, 13, 39:
de vi et de majestate,id. Phil. 1, 9:
de vi publica,Tac. A. 4, 13 al.; cf.
quibus de causis damnati,Val. Max. 8, 1 init.—(e) With in or ad:
nec in metallum damnabuntur, nec in opus publicum, vel ad bestias,Dig. 49, 18, 3:
ad mortem,Tac. A. 16, 21;
ad extremum supplicium,id. ib. 6, 38: Suet. Cal. 27; id. Ner. 31.— (z) With ut, Tac. A. 2, 67.—(h) With quod:
Athenienses Socratem damnaverunt quod novam religionem introducere videbatur,Val. Max. 1, 1, 7, ext. 7:
Baebius est damnatus, quod milites praebuisset, etc.,Liv. 45, 31, 2.—(q) With cur:
damnabantur cur jocati essent,Spart. Sev. 14, § 13.
si damnaverit heredem suum, ut, etc.,Dig. 12, 6, 26; with ne, ib. 8, 4, 16; with inf.:
heredem dare, etc.,ib. 30, 12: Hor. S. 2, 3, 86.
damnatus longi Sisyphus laboris,Hor. Od. 2, 14, 19:
stultitiaeque ibi se damnet (amator),Lucr. 4, 1179: damnare aliquem voti (poet. and late Lat., voto, votis), to condemn one to fulfil his vow, i. e. by granting his prayer (not in Cic.):
damnabis tu quoque votis,Verg. E. 5, 80, Serv. and Heyne: voto, Sisenn. ap. Non. 277, 11:
voti,Liv. 10, 37 fin.; 27, 45:
voto damnatus,Hyg. Astr. 2, 24; Lact. Fab. 10, 8 (cf.: voti, Titin. and Turpil. ap. Non. 277, 6 and 10; Titin. Fr. 153;
Turpil. Fr. 128 Ribb.): morti,Lucr. 6, 1231; cf.:
Stygio caput damnaverat Orco,Verg. A. 4, 699:
damnati turis acervi,devoted to the gods below, Stat. S. 2, 21 et saep.; cf.
also: quem damnet (sc. leto) labor,Verg. A. 12, 727 Heyne:
damnare eum Senecam et invisum quoque habere,to condemn, censure, disapprove, Quint. 10, 1, 125:
videntur magnopere damnandi, qui, etc.,id. 5, 1, 2:
debitori suo creditor saepe damnatur,Sen. Ben. 6, 4, 4.—Of inanimate objects, to condemn, reject:
ne damnent quae non intelligunt,id. 10, 1, 26; cf. id. 10, 4, 2; 11, 3, 70 et saep.—Part. fut. pass. as subst.:
quem non puduisset damnanda committere,Plin. Ep. 3, 9, 5.
Verrem, quem M. Cicero damnaverat,Plin. 34, 2, 3, § 6; Liv. 7, 16, 9; cf. condemno, no. II., and condemnator, no. II.—Hence,damnātus, a, um, P. a.
dicet damnatas ignea testa manus,Prop. 5, 7, 38.—
quis te miserior? quis te damnatior?Cic. Pis. 40:
damnati lingua vocem habet, vim non habet,Pub. Syr. 142 (Ribb.).—
damnatae noctes,Prop. 4, 12 (5, 11 M.), 15.