dĕ-artŭo — Lewis & Short
dĕ-artŭo, āvi, ātum, l, v. a.artus; cf. artuatus and artuatim. Lit.,
I to dismember, to rend limb by limb; hence, trop., to ruin: "quasi per artus concidere," Non. 95, 17 (only in the foll. passages):
fallaciis opes,Plaut. Capt. 3, 5, 14:
deartuatus sum hujus technis,id. ib. 3, 4, 108; cf. Non. l. l.