dē-clīvis — Lewis & Short
dē-clīvis, e (
I nom. n. declivum, Cassiod. in Psal. 16, 5; neutr. plur. once heterocl. decliva, Ov. M. 2, 206;
also declivia,id. ib. 1, 39 et saep.; cf. acclivis and aplustre), adj. clivus, inclining downwards, sloping (for syn. cf.: devexus, praeruptas, abruptus, abscisus, proclivis, acclivis, propensus, praeceps, pronus.—Class. and freq., esp. in histt. and poets; perh. not in Cic. and Verg.).
I Prop.:
collis ab summo aequaliter declivis ad flumen Sabim,sloping regularly, Caes. B. G. 2, 18:
in declivi et praecipiti loco,id. ib. 4, 33, 3: iniquo loco et leviter declivi, id. ib. 7, 83, 2; cf.:
locus tenui fastigio vergebat,id. B. C. 1, 45, 5:
locus, also vallis, and opp. mons,id. ib. 1, 79, 2:
latitudo, quem locum Catabathmon incolae appellant,Sall. J. 17, 4:
Olympi,Ov. M. 6, 487:
arvum Aesulae,Hor. Od. 3, 29, 7:
ripa,Ov. F. 3, 13; id. M. 5, 591; 6, 399:
flumina,id. ib. 1, 39; cf.:
cursus (amnium),Luc. 4, 114:
via,Ov. M. 4, 432; 7, 410 et saep.:
sol in occasum,Plin. 8, 50, 76, § 203. —
B Subst.: declive, is, n., a declivity:
ut de locis superioribus haec declivia et devexa cernebantur,Caes. B. G. 7, 88:
si per declive sese reciperent,id. B. C. 3, 51, 6; cf.:
erat per declive receptus,id. ib. 3, 45, 4; Ov. M. 2, 206.—
II Trop.:
labitur occiduae per iter declive senectae,id. ib. 15, 227; cf.:
mulier aetate declivis,in the decline of life, Plin. Ep. 8, 18, 8; Arn. 2, p. 74:
animae in vitia,prone, Arn. 2, 45.—Comp. perh. only:
dies ad occasum declivior,Vulg. Judic. 19, 9.—Sup. does not occur.—Adv.: dēclīvĭter, in a sloping manner, only in Comp.:
declivius: incumbens rupes,Cassiod. Hist. Eccl. 12, 9.