dē-dignor — Lewis & Short
dē-dignor, ātus, 1,
I v. a. dep., to reject as unworthy, to disdain, scorn, refuse (most freq. in Ov.; perh. not ante-Aug.).
(a) With two accs.: quos ego sim toties jam dedignata maritos, * Verg. A. 4, 536; so,
aliquem maritum,Ov. H. 16, 195:
virum, Pelasgum,id. ib. 12, 83:
comitem amicum,id. Pont. 1, 7, 33:
Philippum patrem ( = abdicare),Curt. 6, 11:
nec dedignanda carmina,Sil. 13, 538.—
(b) With inf.:
magni genibus procumbere non est Dedignata Jovis,Ov. M. 13, 586; id. F. 4, 36; id. Pont. 2, 2, 79; Curt. 10, 5, 33; Tac. A. 2, 34 fin.—
(g) Absol.:
accendebat dedignantes,Tac. A. 2, 2.