dē-flĕo — Lewis & Short
dē-flĕo, ēvi, ētum, 2, v. a. and n.
deploro, ejulo, ploro, lacrimo, lamentor, fleo —class.): te cinefactum deflevimus,Lucr. 3, 907:
Numam,Ov. M. 15, 487:
nuptam (Eurydicen),id. ib. 10, 12:
inter nos impendentes casus deflevimus,Cic. Brut. 96, 329: illud initium civilis belli, Asinius Pollio ap. Cic. Fam. 10, 31:
eversionem civitatis,Quint. 3, 8, 12:
aliena mala,id. 6, 1, 26 et saep.:
Crassi mors a multis saepe defleta,Cic. de Or. 3, 3; cf. id. Phil. 13, 5; Verg. A. 6, 220 al.:
in deflenda nece,Quint. 11, 3, 8 et saep. —Absol.:
dum assident, dum deflent,Tac. A. 16, 13:
in amici sinu,Plin. Ep. 8, 16, 5.—
et minui deflevit onus dorsumque levari,Manil. 4, 748.—*
gravibus cogor deflere querelis,Prop. 1, 16, 13; Justin. 18, 4, 13; App. M. 4 fin.