dē-ruptus — Lewis & Short
dē-ruptus, a, um,
Part. [derumpo, not in use],I broken; hence, like abruptus, of localities, precipitous, steep (not before Lucret.):
dextra pars (maceriae) in aliquantum altitudinis,Liv. 42, 15; so,
saxa,Lucr. 6, 539:
ripae,Liv. 37, 39:
angustiae (with praecipites),id. 21, 33:
collis (with arduus),Tac. A. 2, 80:
spatia terrae (with prona),Gell. 7, 2, 11.—Comp.:
in deruptiorem tumulum,Liv. 38, 2.—Sup. and adv. appear not to occur.—
b In plur. subst., dērupta, ōrum, n., precipices:
in derupta praecipitati,Liv. 38, 2 fin.:
per derupta et avia,Tac. A. 4, 45; 6, 21.