ĕburnĕus — Lewis & Short
ĕburnĕus, and (mostly poet.) ĕbur-nus, a, um, adj.ebur,
I of ivory.
(a) eburneus:
signum,Cic. Verr. 2, 4, 1; Ov. M. 4, 354:
lectus,Suet. Caes. 84:
praesepe,id. Calig. 55:
quadrigae,id. Ner. 22:
tabulae,id. ib. 31 al.; so, tulit eburneos dentes mille, etc., ivory tusks, i. e. elephants' tusks, Liv. 37, 59, 3.—
(b) ebur-nus:
humerus,Verg. G. 3, 7:
pecten,id. A. 6, 647:
vagina,id. ib. 9, 305:
porta,id. ib. 6, 699; Hor. C. 3, 27, 41:
lyra,id. ib. 2, 11, 22:
lecti,id. S. 2, 6, 103:
currus,Ov. H. 15, 91:
valvae,id. M. 4, 185:
sceptrum,id. ib. 1, 178;
7, 103 al.: ensis,i. e. with an ivory hilt, Verg. A. 11, 11.—
B Poet. transf., white as ivory.
(a) eburne-us:
eburnea brachia,Ov. Am. 3, 7, 7; cf.
so, cervix,id. H. 20, 59:
colla,id. M. 3, 422; 4, 335:
terga,id. ib. 10, 592.—
(b) ebur-nus:
digiti,Prop. 2, 1, 9.