effŭgĭum — Lewis & Short
effŭgĭum, ii, n.effugio,
I a flecing away, flight (rarely, but class.; cf.:
perfugium, refugium, asylum): effugiumque fugae prolatet copia semper,Lucr. 1, 983:
effugium praecludere eunti,id. 3, 523; cf. id. 1, 974:
dare effugium alicui,Liv. 23, 1, 8; Tac. H. 1, 43:
patēre in publicum,Liv. 24, 26:
nullam ne ad effugium quidem navem habentibus,id. 21, 43 et saep.:
mortis,Cic. Verr. 2, 5, 64 fin.—In the piur.:
ob nostra effugia,Verg. A. 2, 140; Tac. A. 12, 56; 15, 63.—
II Concr., a means or way of escape:
alias (bestias) habere effugia pennarum,Cic. N. D. 2, 47, 121; cf. Tac. A. 2, 47; 3, 42; 12, 31; 16, 15; Vulg. 2 Reg. 15, 14.