fĭdĕ-jŭbĕo — Lewis & Short
fĭdĕ-jŭbĕo (also separately fide ju-beo), jussi, jussum, 2, v. n.fides, jurid. t. t.,
filiusfamilias pro patre poterit fidejubere,Dig. 46, 1, 10:
servus inscio domino pro quodam fidejusserat et eo nomine pecuniam solverat,ib. 19; Ambros. de Tob. 12, 59.—Separate:
fidejussores et ita interrogantur: ID FIDE TVA ESSE IVBES?Dig. 45, 1, 75, § 6; cf. Gai. Inst. 3, 115:
quare scias, quodcumque ab ea ex hac causa stipulatus fueris, id me mea fide jussisse,ib. 17, 1, 60.—Pass. impers.:
pro quibus fidejussum est,Dig. 46, 1, 2:
qui fidejusserit,ib. 46, 3, 38 fin.