fĭmus — Lewis & Short
fĭmus, i (also fĭmum, i, n.,
Plin. 28, 17, 70, § 234 sq.; 29, 5, 32, § 101; 30, 9, 23, § 76; Lact. Opif. D. 11, 20: fimo,I abl. fem., Apul. Met. 7, p. 200 fin.), m. Sanscr. dhūmas, smoke; dhū-lis, dust; cf. Gr. qu-, qu/nw, qu=ma, qu/os; Lat. sub-fīo, sub-fimen; Germ. Dunst; Engl. dust, that which fertilizes or manures, dung, ordure, excrement (only in the sing., Diom. p. 314 P.; for syn. cf.: stercus, merda, quisquiliae).
I Lit., Verg. G. 1, 80; Col. 2, 14, 4; 3, 11, 4; Plin. 28, 17, 71, § 235; 30, 9, 23, § 76:
caballinus,id. 29, 5, 32, § 102; Liv. 38, 18, 4:
fimo si quis aliquem perfuderit,Paul. Sent. 5, 4, 13. —
II Poet. transf. for lutum, dirt, mire, Verg. A. 5, 333 and 358.