flaccĕo — Lewis & Short
flaccĕo, ēre, v. n.flaccus,
I to be flabby or flaccid.
I Lit. (post-class.):
aures pendulae atque flaccentes,Lact. Opif. D. 8, 8. —
II Trop., to be faint, languid, weak; to flag, droop:
flaccet, languet, deficit,Non. 110, 10 (mostly ante- and post-class.): sceptra flaccent, Att. ap. Non. 110, 12: flaccet fortitudo. Afran. ib. 13: sin flaccebunt condiciones, Enn. ap. Non. 110, 14 (Trag. v. 401 ed. Vahl.):
oratio vestra rebus flaccet, spiritu viget,App. Apol. p. 290: Messala flaccet, flags, loses courage, * Cic. Q. Fr. 2, 14, 4 (cf.:
Messala languet,id. Att. 4, 15, 7):
erunt irrigua ejus flaccentia,i. e. dried up, Vulg. Isa. 19, 10.