frĕmĭtus — Lewis & Short
frĕmĭtus, ūs, m.id.,
I a dull, roaring sound, a rushing, resounding, murmuring, humming, snorting, loud noise (class.; syn.: crepitus, fremor, strepitus, stridor): omne sonabat Arbustum fremitu silvaï frondosaï, Enn. ap. Macr. S. 6, 2 (Ann. v. 197 ed. Vahl.); cf. imbrium, id. ap. Serv. Verg. G. 1, 12 (Trag. v. 147 ib.):
ad fluctum aiunt declamare solitum Demosthenem, ut fremitum assuesceret voce vincere,Cic. Fin. 5, 2, 5:
murmurantis maris,id. Tusc. 5, 40, 116:
aequoris,Hor. C. 3, 27, 23; cf.:
perfurit acri Cum fremitu, saevitque minaci murmure pontus,Lucr. 1, 276:
terrae,Cic. Div. 1, 18, 35:
simul eorum qui cum impedimentis veniebant, clamor fremitusque oriebatur,Caes. B. G. 2, 24, 3; cf. id. ib. 4, 14, 3:
ex nocturno fremitu,id. ib. 5, 22, 1:
fremitus egentium et motus quidam temerarius Graeculae contionis,Cic. Fl. 10, 23; cf.:
si displicuit sententia, fremitu aspernantur,Tac. G. 11:
dein fremitus increbruit,Liv. 45, 1, 3:
nos ab Carthagine fremitum castrorum Romanorum exaudimus,id. 30, 30, 8:
plausu fremituque virūm Consonat omne nemus,Verg. A. 5, 148:
victor plausuque volat fremituque secundo,id. ib. 5, 338; cf.:
boat caelum fremitu virūm,Plaut. Am. 1, 1, 78:
canentūm (with sonus and plausus),Ov. Tr. 4, 2, 53:
equorum,neighing, Caes. B. C. 3, 38, 3; Verg. A. 11, 607; Tac. G. 10; cf.:
hinnitusque equorum,Liv. 2, 64, 11 fin.:
(equus) fremitum patulis ubi naribus edit (corresp. to hinnitus and hinnire),Lucr. 5, 1076:
canis,growling, Col. 7, 12, 3:
leonum,Val. Fl. 3, 237:
tigris,Plin. 8, 18, 25, § 66:
inconditus vituli marini,id. 9, 13, 15, § 41:
(apum),Verg. G. 4, 216.—In plur.:
rapidi,Lucr. 5, 1193; so id. 6, 199; 270; 289;
410: fremitus iraeque leonum,Val. Fl. 3, 237:
virorum,id. 6, 232:
Demosthenes ... consuescebat contionum fremitus non expavescere,Quint. 10, 3, 30.