frĭgūtĭo — Lewis & Short
frĭgūtĭo (frĭguttio, fringūtio, frĭgultio, fringultio, fringulo), īre, v. n. and
merulae in remotis tesquis frigutiunt,App. Flor. p. 358, 22: fringulit et graculus, Poët. ap. Anthol. Lat, 5, 43, 124.—
murmurare potius et friguttire quam clangere,Front. de Eloqu. p. 229 ed. Mai.; cf.:
saepe in rebus nequaquam difficilibus fringultiat vel omnino obmutescat,App. Mag. p. 296, 21: haec anus admodum frigultit, Enn. ap. Fulg. 562, 24:
quid friguttis?Plaut. Cas. 2, 3, 49 (also ap. Varr. L. L. 7, § 104).—
vix singulas syllabas fringutiens,App. Mag. p. 336, 18.