frustror — Lewis & Short
frustror, ātus, 1,
I v. dep.; also: fru-stro, āre, 1, v. a. frustra, to deceive, disappoint, trick, frustrate (syn.: decipio, deludo, fraudo, fallo, etc.).
I Lit. (class.).
(a) In the dep. form:
nescio quis praestigiator hanc frustratur mulierem,Plaut. Am. 2, 2, 200:
aut certare cum aliis pugnaciter aut frustrari cum alios, tum etiam me ipsum velim,Cic. Ac. 2, 20, 65:
ne frustretur ipse se,Ter. Eun. prol. 14:
se ipsum,Nep. Hann. 2, 6: o bone, ne te Frustrere;
insanis et tu,Hor. S. 2, 3, 32:
Tarquinios spe auxilii,Liv. 2, 15, 5:
Cloelia frustrata custodes,id. 2, 13, 6:
saepe jam me spes frustrata est,Ter. And. 2, 2, 37; Lentul. ap. Cic. Fam. 12, 14, 1; cf.:
sat adhuc tua nos frustrata est fides,Ter. Ad. 4, 4, 11:
exspectationem frustrari et differre,Plin. Ep. 2, 10, 2:
improbas spes hominum,id. ib. 8, 18, 3:
spem mercantium (opp. explere),Suet. Aug. 75:
frustratus vincula,i. e. escaped from them, Sol. 1.— Poet.:
o numquam frustrata vocatus hasta meos,hast never deceived me invoking thee, Verg. A. 12, 95; cf. Stat. S. 1, 2, 62: inceptus clamor frustratur hiantes, deceives, i. e. dies away from their lips, Verg. A. 6, 493.— Absol.:
Cocceius vide ne frustretur,Cic. Att. 12, 18, 3; Lucr. 4, 571.—
(b) In the act. form:
non frustrabo vos, milites, Caes. Fragm. ap. Diomed. p. 395 P.: atque i se quom frustrant, frustrari alios stolidi existumant,Plaut. Bacch. 3, 6, 19; Liv. 7, 38, 9; cf.: qui ventrem frustrarunt suum, Pompon. ap. Non. 473, 18:
frustrantia dona,fruitless, bootless, Prud. Apoth. 640. —Pass.: frustramur, irridemur, Laber. ap. Prisc. p. 793 P.: ignavissimi quique tenuissima spe frustrantur, Sall. Or. Licin. med.; so,
frustratus spe continuandi consulatus,Vell. 2, 21, 2; for which: frustratus a spe, Fenest. ap. Prisc. p. 793 P.:
variis dilationibus frustratus,Just. 8, 3, 9.—With gen.:
captionis versutae et excogitatae frustratus,Gell. 5, 10, 16.—
II Transf., to make vain, of no effect, or useless (post-Aug. and very rare):
imprudenter facta opera frustrantur impensas,Col. 1, 1, 2; cf.
laborem, id. praef. § 22: in se implicati arborum rami lento vimine frustrabantur ictus,Curt. 6, 5, 8.