fŭrĭālis — Lewis & Short
fŭrĭālis, e, adj.furiae.
I Of or pertaining to the Furies, or like the Furies, furious, raging, dreadful, fearful (mostly poet.;
syn.: furiosus, furibundus, fanaticus): Alecto torvam faciem et furialia membra Exuit,Verg. A. 7, 415:
caput Cerberi,Hor. C. 3, 11, 13:
incessus,Liv. 7, 17, 3:
arma,i. e. of the Bacchantes, Ov. M. 6, 591; cf.
Erichtho,id. H. 15, 139:
furialis illa vox (Clodii) nefariis stupris effeminata,Cic. Planc. 35, 86:
dira exsecratio ac furiale carmen,Liv. 10, 41, 3:
caedes,Ov. M. 6, 657; cf.:
quod pretium speret pro tam furialibus ausis,id. ib. 6, 84:
dens leonis,Mart. 2, 75, 7:
mensae Atrei,Ov. Am. 3, 12, 39:
tollitur in caelum furiali turbine clamor,fearful, Sil. 16, 320.—In neutr., adverb.:
aurigae furiale minetur Efferus,Stat. Th. 6, 429; Claud. B. Get. 326.—
II Act., making mad, infuriating (poet. and very rare):
haec me irretivit veste furiali inscium, Cic. poët. Tusc. 2, 8, 20: aurum,Val. Fl. 6, 670:
oscula,id. 7, 254.—Adv.: fŭrĭālĭter, furiously, madly, franticly:
odit,Ov. F. 3, 637.