1. fŭrĭo — Lewis & Short
fŭrĭo, āvi, ātum, 1, v. a.furiae,
flagrans amor et libido, Quae solet matres furiare equorum,Hor. C. 1, 25, 14:
pubem,Sil. 14, 280:
matres armatas (i. e. Bacchantes),Stat. Th. 11, 488:
mentes in iram,Sil. 17, 294.—Hence, P. a.: fŭrĭā-tus, a, um, enraged, maddened (syn. v. furialis):
furiata mens,Verg. A. 2, 407; 588:
mentes malis incursibus furiatae,Lact. 4, 27, 2:
sacerdos,Stat. Th. 2, 21:
furiata juventus,Sil. 7, 617:
furiati ignes (amoris),i. e. fierce, wild, Ov. F. 2, 761 (al. furiales); cf. Sil. 13, 209.